‘True Crimes’ is een bijzonder leuke EP van het Belgische gothrockband Lovelorn Dolls. En de titel dekt de lading helemaal, want alle tracks gaan over echt gebeurde misdaden.
Het thema is zowel de sterkte als de zwakte van deze EP. De sterkte is dat het gaat over bekende, Amerikaanse verhalen: Black Dahlia, de Zodiac Killer, JonBenét Ramsey, … Wie een beetje bekend is met de donkerste kantjes in de geschiedenis van de Verenigde Staten, heeft al wel eens een boek gelezen of een film of docu gezien over deze misdaden. Dat de luisteraars deze verhalen al kennen, helpt bij het begrijpen van de lyrics en je hebt als band met deze onderwerpen een groot bereik want alles wat in de Verenigde Staten gebeurt, verspreidt zich over de hele wereld.
Tegelijk is de invulling van het thema een zwakte: nog maar eens die bekende, Amerikaanse moordpartijen opvoeren. Er zijn nochtans in eigen land genoeg sinistere moorden gebeurd waarmee je rond hetzelfde onderwerp zou kunnen werken. Als luisteraar – internationaal of uit ons land - zou ik het interessanter vinden als een band zijn eigen, lokale lugubere onderwerpen zou opvoeren in de lyrics. Maar misschien komt het dan wat te dichtbij en wordt het te persoonlijk.
Wat levert het thema muzikaal op? Muzikaal is dit Lovelorn Dolls op zijn best: donker, gothic, veel tijd en ruimte voor de zweverige, atmosferische synthlaagjes, de wissel tussen de lieflijke en haunting vocalen van Kristell, … Een beetje tussen Marilyn Manson, Vlad In Tears en Midnightmares in.
Nieuw is dat het duo uitgebreid is met een vaste gitarist: Eric Renwart. Hij werkte al in de studio met onder meer Little Axe en Do Or Die. Op “Velvet Little Voice” mag hij schitteren met een leuke solo. Op de andere tracks is hij ook wel te horen, maar is hij misschien iets minder aanwezig. Mijn persoonlijke favoriet is “Dahlia Bleeds”, met de agressieve gitaarlijnen die aanvankelijk wat verstopt zitten, maar toch een extra dimensie toevoegen.
https://www.youtube.com/watch?v=-OEgE0XEoG8&t=4s
Intergalactic Lovers - Great Gigs in The Park 2024 - Een kleurrijke trip in het sprookjesbos
Lara Chedraoui werd door een COVID besmetting aan de start van de pandemie ernstig ziek en bleef lange tijd de gevolgen daarvan dragen. Er volgde zelfs een jaar van revalidatie, angst en frustratie. Artsen konden niet garanderen dat haar stem ooit terug de oude zou worden. En toch zette de moedige jongedame door. Er kwam zelfs een nieuwe plaat op de markt 'Liquid Love'. Op Great Gigs in The Park in Sint-Niklaas stond een springlevende band die gretig te werk ging en overtuigend klonk. We voelden ons één met Intergalactic Lovers (*****), die dus tekende voor een kleurrijke trip in het sprookjesbos!
De Nederlandse formatie Donna Blue (****1/2) opende met hun warme, zweverige muziek. Deze band wist meteen het publiek te charmeren, zelfs op de meest intieme momenten. Een sterke prestatie. In het begin van de set al wist ze ons kippenvel te bezorgen. De zangeres, in een opvallende rood kleedje, heeft een breekbare, heldere stem. Ze werd aangevuld met mannelijke vocals, die op hun beurt de integere sound kleurden. Onrechtstreeks durven we het linken aan een geluidje van Joy Division of The Cure. Of misschien is dit te ver gezocht …
We kregen een tot de verbeelding sprekende trip en maakten zelfs een brug over verschillende decennia heen. Deze Amsterdamse band wist in z’n talrijke variaties hoedanook sterk te boeien. Een perfecte opwarmer dus.
Het fijne aan Intergalactic Lovers is dat ze een vat vol emoties aanbieden. En het wordt vanuit een buikgevoel gebracht. Sjiek! Continu werden we geprikkeld door hun prachtig melodieus materiaal, poprock als noemer, dat gedreven, extravert als integer, gevoelig is. Een aanstekelijke, bezwerende aanpak van Lara en C° in die variërende muzikale omlijsting. Lara onderscheidt zich in haar emo beladen vocals en haar charmerende houding; het publiek wordt nauw betrokken in de songs.
Hun materiaal kent dezelfde spanning en intensiteit; een handvol nummers springen uit, o.m. hits als “Shewolf”, “Bobbi”, No regrets”, “Islands” en “Delay”, die door iedereen werd meegezongen. Hier telt het totaalplaatje van sound en verhaallijn. Magie.
Intergalactic Lovers wist op gemoedelijke wijze het publiek in te pakken met die afwisseling van extravertie en intimiteit. Kortom, een kleurrijke trip in het sprookjesbos …
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
G. Love & Special Sauce - Return of the laid back groove
Weinig straatmuzikanten hebben dankzij hun muzikaal talent de goot zo vakkundig weten te vermijden als het in Philadelphia samengeraapte trio G. Love & Special Sauce. Begin jaren ‘90 gooiden de voormalige buskers de schijnbaar onverenigbare genres blues en hip hop in een unieke melting pot die hun titelloos debuut uit ’94 tot niets minder dan een genre-bending classic maakte. De drie decennia op de teller vormen dus reden genoeg om na lange tijd nog eens de Grote Plas over te steken voor een Europese tour van de R&B (lees: Rap ’n Blues) veteranen.
Terwijl fans van een economisch lucratief balspelletje steeds verder wegzonken in diep-filosofische bespiegelingen rond de Brugse derby voltrok zich even verder op in de stad een minstens even gezellig als memorabel event. De Cactus Club mag namelijk met recht en rede trots zijn om na 15 jaar nog eens G. Love & Special Sauce te kunnen strikken voor een exclusieve set op Belgische bodem. Nog een extra bonus? Vanavond treedt de band op in de oorspronkelijke bezetting die 30 jaar geleden de fundering van hun ongeëvenaarde laidback groove in het collectieve muziekgeheugen heeft verankerd. In eigen land is bassist van het eerste uur Jim Prescott trouwens niet meer te overhalen om van hot naar her te trekken, maar een (laatste?) Europees avontuur zag de man blijkbaar wel nog zitten.
Met een back catalogue van zeven band albums en nog eens vijf solo releases van G. Love zou menig frontman al eens worden overmand door keuzestress, maar het trio omzeilde die klip op een veilige manier door zich comfortabel te nestelen in de tijdscapsule van hun gloriejaren op MTV. In Brugge passeerde zo nagenoeg de volledige debuutschijf die volgend jaar 30 kaarsjes mag uitblazen.
Het olijke openingstrio “The Things That I Used To Do”, “Blues Music” en “Garbage Man” werd opgediend als een uitgelezen staalkaart waar de groep toen voor stond: blues als hoofdingrediënt, afwisselend gekruid met hip hop, jazz en folk. Met zijn lome raps, virtuoze gitaarcapriolen en roestige mondharmonica vormt G. Love op zich al een éénmansband, maar de onweerstaanbare Special Sauce groove is en blijft toch de verdienste van zijn twee kompanen.
Normaal gezien zijn we redelijk allergisch voor ingestudeerde - en meestal oeverloos lange - solo momentjes van bandleden, maar vanavond verveelde het ons geen seconde toen alle spotlights even werden gericht op Jim Prescott’s double bass of Jeffrey Clemens’ elastieke drums.
In de alfabetisch geordende platenkast van G. Love & co staat Leadbelly broederlijk naast LL Cool J en komt Blind Lemon Jefferson vlak na Beastie Boys. Geen wonder dus dat de 50ste verjaardag van het hip hop genre ook in hun repetitiehok niet onopgemerkt is voorbij gegaan. Als stijlbreuk kon het wel tellen, G. Love die zo ineens zijn trouwe barkruk opzij schoof om als volbloed rapper het publiek op te hitsen met een lang uitgesponnen tribute medley aan alle MCs die zijn muzikale opvoeding hebben gekleurd. Met een magistraal bruggetje naar hun eigen bluesrap evergreen “Cold Beverage” toonde het Philly trio zich trouwens opvallend immuun voor het stoffige imago dat wel eens vastkleeft aan veel van hun generatiegenoten.
Ook in de lang uitgesponnen encores zaten nogal wat momentjes met een hoog chill gehalte. Op eenvoudig verzoek van een vrouwelijke fan vertolkte G. Love op z’n dooie eentje “Sunshine”, een sober niemendalletje vanop zijn eerste en nog steeds beste solo album ‘The Hustle’ (’04) maar vanavond klonk als een bloedmooi liefdesliedje.
Toen hij even later zijn twee makkers terug in de ogen keek regende het ineens anekdotes over de woelige ontstaansgeschiedenis van het moeilijke tweede album ‘Coast to Coast Motel’ (’95): moe van het touren, bijna gesplit, weinig inspiratie, hier en daar een pilletje teveel en uiteindelijk gestrand in New Orleans voor opnamesessies in de studio van muzikale held Allen Toussaint.
En verdraaid, het werd ineens wel erg moeilijk om niet aan The Night Tripper himself aka Dr. John te denken tijdens de funky opener van die plaat “Sweet Sugar Mama”.
Met de feelgood vibes van het onvermijdelijke “Baby’s Got Sauce” als uitsmijter kon het Amerikaanse trio terugkijken op een geslaagde uitmatch. De voorspelling door de introman van de Cactus Club was er boenk op. Brugge - G. Love & Special Sauce : 0-1.
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Het Belgische gothrockduo Lovelorn Dolls heeft een leuke cover uitgebracht van “Lullaby” van The Cure.
De song krijgt muzikaal een soort van Marilyn Manson-jasje aangemeten, met minder gitaar en met vrouwelijke vocalen die soms tegelijk lieflijk en dreigend zijn. De basis en de algemene vibe van het origineel blijven overeind, hoewel die van Lovelorn Dolls er toch met de vuile voeten door gaan. Fantastisch dat deze band niet bezwijkt onder het vaak eindeloze respect dat veel andere artiesten hebben voor een band als the Cure, waardoor ze maar weinig durven veranderen aan de songs.
Lovelorn Dolls is één van de vele bands op het Alfa Matrix-label en deze cover van “Lullaby” is één van de 27 tracks van het tribute album ‘A Strange Play 2’ van Alfa Matrix en het nieuwe zusterlabel Spleen+. Lovelorn Dolls deed in 2014 overigens ook al mee op ‘A STrange Play 1’ van deze tribute-reeks. Op deel 2 staan voorts nog The Cure-covers door onder meer Star Industry, The Ultimate Dreamers, The Breath Of Life, Armageddon Dildos, Implant, Digital Factor en Lights AM. Dat tribute-album komt uit op 23 juni.
Bij de Lullaby-cover door Lovelorn Dolls hoort een leuke video. Die kan je bekijken via https://spleenplus.bandcamp.com/track/lullaby
Intergalactic Lovers - Volgepompt met ‘Liquid Love’
Intergalactic Lovers bracht in 2022 hun nieuwe plaat ‘Liquid Love’ uit, hun vierde album intussen, waar we maar liefst vier jaar moesten op wachten. De internationaal doorgebroken band, die ooit ontstond rond een kampvuur bij de scouts, is er na enkele rustigere covidjaren weer helemaal klaar voor.
En dat bewezen ze zaterdagavond in de Ha Concerts in Gent. Een vertrouwde plek voor de Aalstenaars, want in 2011 stonden ze hier voor het eerst in een uitverkochte zaal. Frontvrouw Lara Chedraoui bevroeg het publiek even wie er die eerste keer bij was, menig handen gingen de lucht in. Fans van het eerste uur keken verwachtingsvol uit naar de tonen van de nieuwste plaat maar evengoed de oudere nummers die nooit teleurstellen live.
Bij de aanvang van “The Heart Beaten Beats” voelden we al dat Lara er in zin had, ze had haar dansschoenen aan en zweefde als een hoop bellen uit een bellenblazer over het podium. Luchtig, standvastig, soms wat klunzig maar met een oprechtheid en een eeuwige glimlach. Geen centimeter podium bleef onbenut. De manier waarop ze beweegt, connectie zoekt met muzikanten en publiek, de hoge noten zonder enige moeite loepzuiver brengt, alles klopte, de ganse avond was een streling voor ieders zintuigen.
Meteen na de opener volgde “Bobbi”, de meezinger die als eerste single van de plaat verscheen. “Bobbi” gaat zoals veel nummers op de plaat over de liefde en de vergankelijkheid van tijd, de schoonheid, de lelijkheid en de leegte ervan. Waarbij Chedraoui de knetterende lucht rondom haar “Bobbi” bezingt, voelen wij hetzelfde in de Ha Concerts ‘An endless burst of sparks whenever you're by my side’, Intergalactic Lovers. En wanneer onze ogen niet naar Lara gezogen worden, blijven ze hangen bij Brendan Corbey, die drummer die zich tijdens enkele nummers niet meer verstopt achter zijn drumstel, maar vol overgave de pianotoetsen streelt.
Bij “No Regret” was frontvrouw Lara even de draad kwijt en vraagt of ze opnieuw mag beginnen. Tot haar eigen frustratie, want ze haalt nog even aan dat ze het nummer zelf heeft geschreven en het dus wel degelijk kent. Niemand heeft er iets op tegen, de boodschap van het voorgaande “Crushing” hing nog in het publiek, iedereen heeft wel eens een slecht moment of een slechte dag. Zelfs wanneer op zo’n moment de show even breekt, raakt de band geen seconde zijn publiek kwijt.
Van de nieuwste plaat passeren ook “Two To One”, “Lost”, “Waves Of Desperation”, “Rise” en “Be Patient”. Waar Lara bij die laatste het publiek even vraagt naar de vertaling: ‘Wees Geduldig’ schreeuwen we samen, de frontvrouw bevestigt maar haalt ook aan dat het wil zeggen ‘Wees Patiënt’, want een patiënt moet veel geduld hebben. Een verwijzing naar Chedraoui’s zware covidbesmetting die maandenlang bleef aanslepen. Na een intensieve revalidatie merken we hier op het podium van de Ha Concerts gelukkig niets meer van.
Collectieve meezingmomentjes waren er bij de oudere nummers “Shewolf” en “Islands” die live altijd zoveel beter tot hun recht komen dan op plaat. Afsluiten deden ze met het geweldige “Northern Rd”. Nog even een kort filmpje maken voor haar mama, vertelt Lara ons, wanneer ze haar gsm bovenhaalt. ‘Dan weet ze ook weer wat ik doe’ knipoogt ze charmant. Om bisnummers hoefden we niet lang te vragen, iedereen had er nog zin in, zowel het publiek als de band. Wanneer “Delay” wordt ingezet vraagt Lara even aan de technische staf of ze in het publiek mag. ‘Mag ik er in? Mag ik er in? Ik wil meedansen!‘ en hop, weg was ze. We voelden de vloer onder ons trillen van de stampende voeten en de fans rondom de zangeres werden voor de laatste keer meegezogen in de onuitputtelijke bron van energie die Chedraoui met zich meedraagt.
Na “These Shades Of Blue” en “The Fall” verlaat Lara het podium waarbij de bandleden één voor één haar voorbeeld volgen. Geen eindeloze buigingen, enkel de laatste baslijn die blijft nazinderen. Volgepompt met ‘Liquid Love’ verlaat het publiek voldaan en een tikkeltje bezweet de mooie zaal.
Wie de band nog aan het werk wil zien, zal daarvoor naar Duitsland moeten trekken, want alle geplande concerten in ons land zijn hopeloos uitverkocht.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
Intergalactic Lovers
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4674-intergalactic-lovers-04-03-2023.html?Itemid=0
Robin Kester
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4673-robin-kester-04-03-2023.html?Itemid=0
Organisatie: Ha Concerts, Gent
Intergalactic Lovers - Belgische klasse … is terug!
De 5-koppige Aalsterse band rond Lara Chedraoui concerteerde afgelopen vrijdag in een volle AB . Ze hebben ondertussen al hun vierde plaat ‘Luiquid love’ uit , zijn daarmee op tournee door Europa, en nu was Brussel aan de beurt. Een uitverkochte AB kon hier uitgebreid van hun repertoire proeven en het viel dik in de smaak. Mede door een supergemotiveerde en uiterst enthousiaste groep die anderhalf uur het beste van zichzelf gaf.
Lara kwam op in een vedermantel maar floreerde en danste niet als een kip zonder kop op het podium . Het was een lust voor het oog hoe zij maturiteit en speelsheid met haar slanke lijf ten berde bracht. Bij ieder nummer had ze passende moves en dansjes. Met zo’n frontvrouw kan je uitpakken. Ook haar zachte, begerige stem was , na een zware covidbesmetting, toch weer helemaal ok. Van hoog naar laag, van helder luid naar diep emotioneel, haar stembereik en longcapaciteit zijn weer helemaal ok.
Met de vier andere bandleden , die multi-instrumentalisten bleken te zijn, werd dit een concert van hoog niveau. Nieuwe nummers als daar waren “Crushing” of ”La Folie” brengen een ingetogen sfeer, intimiteit en rust tijdens de set. De iets oudere bekende nummers zoals “Shewolf”, en “Delay”, waarvoor Lara het publiek indook , creëerden een kolkende massa van uitzinnige toeschouwers.
Een zeer goede en doordacht professioneel opgebouwde playlist blijkt essentieel en deed hier perfect zijn werk. Veel groepen kunnen hier nog wat van leren. Zonder ook maar één moment te vervelen of te verzwakken, was aldaar de pauze die onder luid gejoel en geklap bijzonder kort duurde voor de band. Iedereen , ook de niet op het podium verschenen medewerkers werden uitgebreid bedankt.
De bisronde was er eentje om duimen en vingers vanaf te likken en eindigde met het één voor één verlaten van de bandleden van het podium zodat elk apart zijn applaus en bedanking kon in ontvangst nemen. Amaai , wat een prachtige muzikale avond was dat.
Na de set bleek toch nog maar eens wat voor een goede groepen we toch hebben in ons kleine Belgenland. In september zagen we hier nog Laïs met hun nieuwe ‘De langste nacht’, vorige maand mochten we in de kerk van Maarkedal Mooneye (ook op tournee met hun nieuwste ‘Big enough’, (staan hier volgend jaar op 23 maart 23) bewonderen en nu dit. We kunnen nog diverse bands en artiesten van eigen bodem opsommen , die momenteel sterk overtuigen.
Een gouden tip van onzentwege : geef uw zuurverdiende centen aan dit soort kleine hypergezellige Belgische concerten in plaats van aan megaoptredens van Buitenlandse groepen waar er soms amper interactie is. Koesteren moeten we ze doen en vooral véél mondelinge reclame voor maken. Dus chauvinisme op z’n plaats en bands van eigen bodem, een must to see!
Setlist: The Heart Beaten Beats / Bobbi / No regrets / La Folie / Crushing / In Limbo / Shewolf / Waves of desparation / My low low / Lost / Give it up / Two to one / Bruises / Delay / Between the lines / Northern Rd.
Pretty baby / Islands / The Fall Pt. 2
De Nederlandse zangeres Robin Kester mocht de avond openen. Met de hulp van twee muzikanten die toetsen, bas- en gitaar combineerden, bracht ze zweverige , iets te stille, schriele elektropop. Het geroezemoes onder het toestromend publiek overstemde regelmatig en wees er op dat dit nog niet volledig ok is. Enkel naar het einde van haar set , toen het tempo wat werd opgetrokken en de bassen wat dieper klonken , kreeg Robin de hoofden naar het podium gekeerd en de handen op mekaar.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Intergalactic Lovers liet ons vier jaar wachten sinds hun vorige release. In die tussentijd zijn ze verveld van een gitaarband naar een synth-driven popband. Toegegeven, dat zat al wat in hun laatste releases, maar op de nieuwe single “Bobbi” is het nog wat duidelijker en nadrukkelijker. Er zijn ook heel wat aspecten die niet veranderd zijn: de mystiek in de lyrics, de typische magisch-zweverige songstructuur, de passie in de stem van Lara Chedraoui.
De nieuwe single klinkt vooral nog heel erg als de ‘oude’ Intergalactic Lovers en dat is een compliment. Laat dat full album maar komen.
https://www.youtube.com/watch?v=gZXK2Ew1MjA
De Nederlandse gitaarband Love Supreme heeft een cheesy groepsnaam, maar dat maken ze meer dan goed met hun muziek. Daarvoor vinden ze inspiratie bij Superchunk, Replacements en Lemonheads. Denk bv. Ook aan Nemo, Golden Green, BRUCE, The Romans, Lagwagon en Hüsker Dü. Een bijzonder aangename mix van punk en indierock.
Op hun tweede album ‘Tuesday’ (omdat ze elke dinsdag repeteren) klinken deze Nederlanders snel, smerig en snedig, zoals we dat in de jaren ’80 en ’90 zo leuk vonden. Eén van de hoogtepunten is “Felix Leiter”, waarop de band klinkt alsof de dood hen op de hielen zit: zelfs geen tijd om op adem te komen en enkel een compacte solo als die de snelheid niet uit de song haalt. Hetzelfde geldt voor “She Said To Me“. De lyrics halen niet op elke song ook het niveau van de muziek, maar dat is misschien eerder omdat de sound altijd zo goed zit.
Op “People Know“ wordt wel wat gas teruggenomen en zitten de lyrics prominenter in de mix. Love Supreme is echter niet de band van de grote boodschappen die moeten verkondigd worden. Maar wat een sound.
Een paar leuke details: de wielrenner op de foto is Harry Ligter, vader van frontman Jeroen. De foto werd genomen door Frist Veerman, de eerste klokkenluider van Nederland. In de outro van de slome slottrack “Love Supreme“ zit een gedicht van Lucas Hirsch.
Fantastisch album. Nu al op bandcamp, in september ook op vinyl.
https://lovesupremeams.bandcamp.com/album/tuesday
Like Lovers is een project van de Duitse multi-instrumentalist en producer Jan Kerscher. De man is niet aan zijn proefstuk toe, maar slaat met dit project dus een nieuwe bladzijde om. Like Lovers slaat aan het experimenteren met elektronische klanken en overgiet die met een meeslepende, dromerige vocale aankleding.
Vanaf die eerste song “Everything All the Time Forever” tast Like Lovers de grenzen van de elektronica af en overgiet die over de hele lijn met breekbaarheid en broosheid, zonder de dansbaarheid daarvan uit het oog te verliezen. Eerder begin je van opzwepende songs als “Levitation”, “Infinite” en “Am I Still Here?” te zweven over die dansvloer. Dat de man ook niet vies is van popdeuntjes die zeer toegankelijke klinken, merken we dan weer bij een song als “Health”. Zijn en onze eigen grenzen aftastend, komen we terecht bij wat misschien nog het mooiste meesterwerk op deze plaat is: “Fall”. In iets minder dan zes minuten ontvouwt deze song zich langzaam, tot een climax die het midden houdt tussen oorverdovend en de gevoelige snaar rakend. Zonder meer geeft het aan wat voor een veelzijdige artiest en top muzikant deze Jan Kerscher toch is. “Alive”, een schitterend duet met Amerikaanse zangeres Hannah Epperson, is een vreugdevolle afsluiter van een best aantrekkelijke plaat die elektronische muziek verbindt met aanstekelijke pop en dromerige elementen.
De betoverende stem van Jan ontroert je over de hele lijn, omgeven door eigenlijk wel veel experimentele elektronische klanken. Dit zorgt ervoor dat niet alleen de dreampop/indiefan aan zijn trekken komt, maar ook de liefhebber die dweept met grensverleggende elektronische muziek dat zowel de dansspieren als het hart aanspreekt. En dat is meteen de grote sterkte van 'Everything All The Time Forever'. Ondanks de wat weemoedige aankleding bij sommige songs, is het feitelijk ook een dansplaat. Al zal dat ervoor zorgen dat u, eens in een diepe trance terecht gekomen, eerder zal zweven over de dansvloer een traantje wegpinkend door zoveel weemoedigheid en melancholie dat Like Lovers je voorschotelt op deze bijzonder aantrekkelijke schijf.
Tracklist: Everything All The Time Forever (4:57), People Shaped Mirrors (3:26), Levitation (3:34), Infinite (3:55), Am I Still Here? (3:58), I Float On Your Love (4:18), Gone (3:59), Something Else (3:48), Health (3:39), Fall (5:57), Alive (3:49)
We spreken af in het Minnewaterpark, een romantische locatie voor een date. Helaas is het druk in de backstage van het Cactusfestival. Ik hoopte op een tête-à-tête met Lara Chedraoui, naast zangeres bij Intergalactic Lovers ook presentatrice bij Studio Brussel. Pech, de gitarist Maarten Huygens schuift mee aan tafel. Na talrijke optredens en het veelvuldig toeren, zien zij er bijzonder fris uit.
Ik heb mijn huiswerk gemaakt. Zo ben ik te weten gekomen dat Lara een hekel heeft aan mensen die niet in de ogen kijken wanneer je zit te praten. En aan gierige mensen die nooit terug trakteren. Haar hoogste lichamelijke genot is een knuffel. Ze is heel fysiek ingesteld en heeft het nodig om mensen vast te pakken. Dat belooft.
Maarten geeft me een stevige handdruk en, hé hé, Lara pakt me vast en geeft me een zoen. Daarna vraagt ze wat ik drink. Ze trakteert inderdaad. Zij ziet de immense blauwe plek op mijn bovenarm en blijkt oprecht geïnteresseerd. "Wat is dat, jongen? Dit lijkt me geen geboortevlek. Eén of andere beet? Een zuigplek?" Er is geen ontkomen aan haar nieuwsgierige blik. “Een tattoo,” lieg ik. Ze schatert. “Neen, ik ben vorige week over een flightcase gedonderd. Koud water en Flamigel hebben amper gewerkt.” Lara kijkt bezorgd. “Niettemin, het staat je.”
Ik kijk haar in de ogen en vuur mijn eerste vraag af.
We moeten met iets van wal steken. Hoe zou jij jezelf voorstellen?
Maarten: Zij is de beminnelijke lelijke aap (gelach). Ik bedoel het goed. Trouwens, altijd. Dat is de totem die ze kreeg bij de scouts, de naam van een dier dat dezelfde eigenschappen heeft als de drager van deze totem.
Lara, wil je wat meer vertellen over je Libanese roots?
Lara: Mijn vader is Libanees en mijn moeder een Belgische wereldreiziger. Ze hebben elkaar ontmoet in Afrika op een ambassadefeestje. Tot mijn achtste heb ik in Nigeria gewoond. Daarna verhuisden we naar Aalst. Cultuurshock: geen palmbomen noch nonnen in kleurrijke kleding. Alle meisjes heetten Sofie, waren blond en leken op elkaar. België was raar. Mijn vader kon niet aarden in Vlaanderen en is vertrokken. Het Belgische deel van mijn bloed is nog altijd minder goed ontwikkeld. In koude winters kan ik echt neerslachtig worden.
Hoe verzeilt een half Belgisch half Libanees meisje in een popgroep?
Lara: Maarten was mijn scoutsleider. Hij heeft me ongeveer 10 jaar geleden gevraagd of ik in zijn bandje wilde zingen en gitaar spelen. Bij de eerste repetitie dacht ik: “Nee, ik wil naar huis!” Maar hij bleef geduld met mij hebben.
Vanwaar komt de naam Intergalactic Lovers?
Maarten: Dat heeft te maken met een verkleedfeestje. Ik was verkleed als marginaal van de toekomst, met veel plastic en aluminiumfolie. In die hoedanigheid verspreidde ik de boodschap van de liefde (hilariteit).
Hoe omschrijf je zelf jullie muziek?
Maarten: Ik omschrijf het als de soundtrack voor een film of serie die nog niet gemaakt is. Heel visueel, met verschillende passages, vanuit diverse landen, zowel vrolijk als droevig. Steengoede muziek, vanzelfsprekend.
Het gaat erom samen iets te maken, interactie tussen mensen, toevoegen en schrappen… Je kunt het vergelijken met een flipperbal die van links naar rechts gekatapulteerd wordt. De muziekbladen ressorteren ons bij indierock. Dat doet me altijd denken aan langharige Afghaanse windhonden. Zo’n etiket is me te eng.
Wat heb je voorgehad met je hand?
Lara: Ik heb tien jaar in cafés gewerkt. Op een avond wou ik twee bierglazen uit elkaar halen. Ik had niet gezien dat ze aan de achterkant stuk waren. Een seconde later hing mijn duim er nog maar half aan. Sindsdien kan ik geen gitaar meer spelen. Niet getreurd, nu haal ik danspasjes boven op het podium. Ik kan me niet langer wegsteken achter mijn gitaar. Tijdens die eerste optredens stond ik aan mijn statief gekluisterd. Toen dacht ik dat het niet boeiend kon zijn voor het publiek om te kijken naar een zangeres die haar microfoonstandaard op 30 verschillende manieren vasthoudt. Sindsdien laat ik me meer gaan.
Goed nieuws: ik probeer piano te leren.
Naar welke muzikanten kijk je op?
Maarten: Ik bewonder David Gilmour van Pink Floyd, een van de beste gitaristen ter wereld. De manier waarop hij een Fender Stratocaster en een lapsteelgitaar bespeelt, grenst aan het onwaarschijnlijke. Zijn eerder trage manier van soleren, maakt hem uniek.
De Franse gitarist Gabriel Yacoub behoort tot de top. Net als Lara heeft hij een Libanese vader. Hij brengt folk- en rootsmuziek en experimenteert met zowel middeleeuwse, traditionele als moderne folk geluiden.
Rodrigo y Gabriela, een Mexicaans gitaarduo, spelen akoestisch eigen nummers. Ze wagen zich ook aan covers van Led Zeppelin en Metallica.
Eigenlijk is Westerse muziek saai. Als ik iets nieuws en boeiend hoor, schrijf ik het op. Ik onthoud ook de talrijke tips.
Welke zangeressen bewonder je?
Lara: PJ Harvey, vooral met haar geel kleedje. Florence and The Machines. Jazz-zangeres Melanie De Basio, eigenlijk de Belgische Billie Holiday. Bovendien kijk ik uit naar Charlotte Gainsbourg hier op het festival. De productie van haar album ‘5:55’ door het Franse duo Air boeit me. Ik ben benieuwd naar haar show. Zeg, en Nina Simone, vooral als ze Jacques Brel zingt. We kunnen niet om Brel heen. Wat een teksten! Wat een présence! Als je zijn songs op YouTube bekijkt, dan merk je de echtheid, de passie, de originaliteit… Hij behoort tot de groten der aarde.
Jullie hebben al uitgebreid getoerd, zelfs in het buitenland. Welk van jullie concerten blijft je het meest bij?
Lara: De eerste maal dat we op Dour speelden en de eerste keer dat we de AB uitverkochten in datzelfde jaar. Voorheen modderden we wat aan in jeugdhuizen.
Vertrouw ons enkele anekdotes toe.
Maarten: In het Rivierenhof, Antwerpen, ben ik eens mijn versterker vergeten op de parking. Het zweet brak me uit. Gelukkig stond die er nog.
Lara: Blijft me levendig bij, het moment dat we op Cactus een compliment kregen van Greg Dulli, frontman bij de Amerikaanse band Afghan Wigs.
Voor een tournee had ik op straat een koffer gevonden die ik dicht had geworpen. Er zat een cijferslot op waarvan ik de code natuurlijk niet wist. Toen zijn de jongens de kroeg ingegaan en heb ik tot een stuk in de nacht alle codes geprobeerd. Uiteindelijk moesten we hem opensnijden (lacht). Helaas word ik nooit minder chaotisch. Op de koop toe denk ik niet na voor ik iets doe.
Is het moeilijk toeren met mannen?
Lara: Dat valt best mee. Ik ben geen meisje meisje en zij zijn geen typische jongens. Je moet wel een beetje rekening houden met de ego’s.
Maarten: We zijn geen echte macho’s, behalve Lara dan (gelach).
Op welk eigen nummer ben je het meest content?
Maarten: Op “For the young ones” uit ons laatste album ‘Exhale’. Morgen kan dat gerust iets anders zijn.
Wat betreft onze eerste cd ‘Greetings & salutations’, daar ben ik ook heel tevreden over. Het is logisch dat we veel bijleerden met ons debuut. Thomas Hahn producete. Hij leerde me dat je bijvoorbeeld je versterker kan platleggen om een ander geluid te krijgen. Steve Rooke masterde de cd in de Abbey Road studio’s in Londen. Hij zat in het verleden achter de knoppen bij Wilco en Franz Ferdinand. Bovendien kreeg de man een Grammy voor het opfrissen van het volledige oeuvre van The Beatles.
Lara: Sorry maat, we moeten ons klaarmaken voor het concert. Graag tot een volgende maal.
Ik moet toegeven dat het de eerste maal is dat ik iemand een volledig gesprek in de ogen gekeken heb. Ik krijg nog een zoen. Eigenlijk had ik graag een drankje terug getrakteerd. Ik blijf verweesd achter en kijk naar de immense bloeduitstorting op mijn arm die indruk gemaakt heeft. Precies een landkaart. Ik neem me voor er een tattoo van te laten maken als aandenken. Hoewel ik de meeste afschuwelijk vind – zeker die bumpers boven de kont – wordt deze origineel.
Naast dit aandenken en interview laten Intergalactic Lovers vooral een muzikale tattoo achter.
Intergalactic Lovers
support: Mooneye
zaterdag 24 november, 20 uur
cc Zomerloos Gistel, Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken., 059 27 98 71
toegang € 25 vvk / € 30 add
www.gistel.be
Intergalactic Lovers ondenemen bij elke plaat een intense tour . Een kleine drie jaar zitten er tussen de tweede ‘Little heavy burdens’ en deze hier . Intergalactic Lovers rond Lara Chadraoui (Libanese roots) hebben een derde sterke, overtuigende plaat uit . Ze doen waar ze goed in zijn , charmant dromerige en fris aanstekelijke gitaarpoprock spelen, die ingetogen sfeervol (check “Talk! Talk!” maar eens) als broeierig rockend klinkt , “Between the lines” of met strijkers wordt toegevoegd, “My I” . Een Sophia wave horen we dan in “The river” .
Gil Norton van o.m. Pixies en Foo Fighters, stond in voor de productie . Een afwisseling van broeierige gevoeligheid , radiovriendelijkheid in groot en klein materiaal , krijgen we te horen.
Drie platen die verdomd allen even sterk zijn . Sjiek!
Intergalactic Lovers – Mysterieuze, melodieuze, intergalactische loverspop
Intergalactic Lovers
Ancienne Belgique
Brussel
2017-11-02
Elien De Cock
We kennen de Intergalactic Lovers al van in het prille begin. Ondertussen is het geen ‘hot news’ meer om te stellen dat de band steeds beter is geworden in het ontwikkelen van hun eigen, unieke sound. Met deze tournee gaan ze nog een stap verder in het ontdekken van hun ‘dark side’. Dit vinden we dan ook duidelijk terug in de geluidseffecten, de belichting, de presence van de band op het podium, kortom het totaalpakket.
De band opende de avond met een aantal nummers uit hun laatste nieuwe plaat, ‘Exhale’. Voor het merendeel van het publiek nog grotendeels ongekend terrein. “Let Go” mocht de spits afbijten en zette meteen de toon van de avond: mysterieuze pop. Terwijl Lara nog het podium aan het verkennen was werd “Between The Lines” al ingezet en kreeg het publiek de kans om wat op te warmen, al verliep dit nog wat stroef. Het was dan ook wachten op het publiek tot het alombekende “Shewolf” om zich wakker te schudden.
Het was dan ook een welkome afwisseling met het oudere werk. Nummers zoals ‘No regrets’, “Island”, “Great Evader” gaven het publiek duidelijk wat ze wilden, maar waren toch aangepast aan de ‘nieuwere stijl’. Zo kregen de nummers live een duidelijk hardere, volwassenere ondertoon. “My Eye” was het volgende nummer van de nieuwe cd. Een nummer dat gaat over dat we allemaal wel eens onzeker zijn, maar dat we tegen onszelf moeten zeggen: ‘we zijn mooi, we zijn goed, we kunnen het’. Toegegeven, het optreden was ook echt goed. Lara zong het nummer ook met volle overgave en zelfvertrouwen. Daarna volgenden nog enkele nieuwe nummers, meer van dat goeds.
Hoogtepunten van de avond waren: “No Shame”, “Rivers” en “Howl”. Lara was duidelijk in haar nopjes, wellicht met familie en vrienden dichtbij. Zo was Lara’s ‘Funky Time’ en ‘Poets wederom poets’ een luchtige afwisseling met de muziek.
Ook al was de cd voor de meeste mensen nog volledig nieuw, op het einde was het publiek duidelijk mee en kregen we tot tweemaal toe bisnummers te horen. Hoera!
Lee Anderson - Het voorprogramma van vanavond kunnen we omschrijven als een luchtige, eerste kennismaking met de band. Catchy pop rock nummers, nogal veel over de liefde (zeggen ze zelf) en zichzelf niet al te serieus nemend. De nummers zaten tekstueel tof in elkaar en nodigen alvast uit voor meerdere luisterbeurten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/intergalactic-lovers-2-11-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Driewerf hoera! Onze favoriete Duitse punkband Love A is terug met een gloednieuw album! De formatie is met ‘Jagd Und Hund’ aan de zogeheten moeilijke derde plaat toe en zoekt daarbij enkele nieuwe paden op. Er zijn opnieuw de gekende ingrediënten (vlammende, cleane staccato gitaarrifs afgewisseld met de maatschappijkritische, in het Duitse gedebiteerde teksten van frontman Jörkk Mechenbier) maar de rauwe, emotionele mix van punk en indierock wordt dit keer overgoten met een opvallend, dikke saus van postpunk en new wave. Zover zelfs dat het Duitse viertal zeer sterk refereert aan een band als Interpol. Naast melancholie en wanhoop zetten gelukkig ook boosheid en de gebruikelijke dosis waanzin de toon op ‘Jagd Und Hund’ waardoor dit toch weer een typische, catchy Love A-plaat is.
Wij geven daarbij graag een speciale vermelding aan de drie afsluitende tracks “Regen Auf Rugen”, “Modem” en meezinger “Brent Alles Nieder”.
Intergalactic Lovers , rond de bevallige Lara Chadraoui (Libanese roots ) , debuteerden sterk met ‘Greetings & Salutations’ in 2011. Eerder wonnen ze nog het O-Vlaams rockconcours. We hebben charmante dromerige en fris aanstekelijke gitaarpoprock met een rauw randje dat dus hun debuut sierde en we hoorden een handvol songs, die een hitpotentie hadden als “She wolf”, “Delay”, “Bruises” en “Fade away”.
Ook de opvolger staat op dezelfde hoogte . Intens sfeervol, broeierig materiaal , dat af en toe gekenmerkt wordt van een rauw rockend randje , gedragen door de sierlijke zanglijnen van Lara . We komen opnieuw uit op overtuigende songs als “Northers rd” en “Islands”, maar onderken de sterke impact niet van de broeierige “War” en “No regrets” . De gevoeligheid dringt meer door op “Distance”, “The fall” en “Lost message”.
We hebben hier opnieuw een mooie afwisseling in hun spannend intrigerend materiaal . Een geslaagde tweede plaat , waarbij zij in een paar songs vocaal de hulp kregen van Bjorn Awouters van Drive Like Maria . Tja , ook Lara hielp mee bij hun plaat. Zo zie je maar …
Ons land heeft een patent op liedjesmakers die het met hun ingetogen en fragiele mix van pop, rock en folk dikwijls tot ver buiten de landsgrenzen schoppen, denk maar aan Milow of The Bonny King Of Nowhere.
Ook in Nederland loopt er zo een jongeman die de potentie heeft om het wel es ver te schoppen. Jan Minnaard is de naam van deze 20-jarige singer-songwriter. Reeds in 2008 kwam zijn talent naar boven toen hij met zijn allereerste optreden meteen werd uitgeroepen tot Zeeuwse belofte. Hij trok nadien naar Rotterdam en verzamelde een aantal muzikanten rond zich en stichtte de band Wolf in Loveland.
Het collectief bracht al twee collecties uit van thuis gecomponeerde liedjes en nu zijn ze met dit titelloos album toe aan hun officiële debuut.
Het plaatje telt vooral ‘oudere’ songs die in een nieuw jasje werden gestopt. Het zijn stuk voor stuk ontwapenende tracks waarbij de breekbare, herkenbare stem van frontman Minaard opvalt.
De elf nummers vallen verder op door de heldere, aangename harmoniën en het diverse instrumentarium (banjo, gitaar, synths, contrabas, drums...). Wij genoten vooral van de gevarieerde en gevoelige opener “Nothing At All”, en het tweeluik “Tattoos” en “Tattoos#2”. Ook zeer opvallend was “On The Road”, een nummer dat twijtelt tussen ingetogenheid en uitbundigheid. Ook “Truth Be Told” bleek zo een luisterliedje dat je zonder problemen diverse keren met plezier na mekaar beluistert.
Een zeer aangenaam debuut dus van een naam waar we ongetwijfeld meer van horen. Surf snel naar www.wolfinloveland.nl .
Eind 2011 waren we laaiend enthousiast over ‘Eigentlich’ de debuutplaat van het Duitse Love A. Deze band stond voor een speciale sound die ergens het midden hield tussen indierock; postpunk en (punk)rock.
Anderhalf jaar later en de mannen zijn terug met ‘Irgendwie’. We kunnen heel kort zijn: wie van hun debuutplaat hield, zal smullen van deze opvolger. Opnieuw koos Love A voor rauwe, Duitstalige punkrock en melodieuze indierock met een lichte poptoets. Het lijkt ons dat de groep nog harder aan de verschillende composities heeft gewerkt, want de tracks zijn tot de puntjes af. De drums zijn to the point, de cleane gitaren wisselen voortdurend staccato salvo’s af met melodieuze gedeeltes en dan is er nog de zanger die zijn kritische teksten in het Duits fulmineert.
De unieke, authentieke sound van Love A is enorm catchy maar roept bij momenten ook heel wat emotie en melancholie op...
Love A is eigen land al razend populair, met ‘Irgendwie’ moet ook de rest van Europa volgen!
We blijven toch onder de indruk wat die muzikale duizendpoot Pascal Deweze allemaal uitspookt. Na het melodieuze rockavontuur van Metal Molly, zagen we hem talrijke leuke bands opstarten als Mitsoobishi Jackson en Chitlin’ Fooks. Daarnaast stond hij in voor allerlei producties en dook hij o.m. op in Mauro & The Grooms en Big Star.
Sukilove is al een pak jaar de nieuwe liefde , waarin hij z’n muzikale rijkdom en veelzijdigheid kwijt kan .
Hij is met z’n band moeilijk in een hokje te stoppen. De mystiek is dat Sukilove een eigen geluid heeft , heerlijk complexe muziek maakt die uiterst gevarieerd klinkt, onverwachtse wendingen ondergaat en doordacht, subtiel is gearrangeerd. Het zorgt er op die manier voor dat de band alle valkuilen kan ontwijken …
Op de nieuwe vijfde plaat ‘Drunkaleidoscope’ is er deels dezelfde bezetting als bij de vorige twee platen; deze keer wordt er nu zelfs gewerkt met twee drummers . Muzikaal brengt hij het oude Talking Heads van ‘Remain in light’, abstracte elektronica en de psychedelicatunes van Liars samen, wat wil zeggen dat hier enorm veel aandacht is naar een broeierige ritmiek, overgoten van verrassende grillige wendingen en gitaaracrobatiek, gedragen door Deweze lichthese vocals . Het resultaat mag er duidelijk zijn want de nummers intrigeren door de repetitieve groovende opbouw, zijn aanstekelijk, avontuurlijk, kunnen ietwat directer zijn, en verliezen de traditionele songstructuur niet …
Love Like Birds is het alter ego van de jonge sing/songschrijfster Elke De Mey . Ze slaagt in een handvol dromerige, breekbare songs op haar titelloze EP. Ze worden sober gehouden door haar akoestische gitaar of piano en haar warme stem (“Oscar”, “Cold ground”) , of klinken ietwat aantrekkelijker door de (beperkte) toevoeging van een jazzy bas en viool, zoals op de elegant gevoelige single “Heavy heart”. Ze kreeg de hulp van o.m. Jinte Deprez (Balthazar), Jasper Hautekiet en Gertjan Van Hellemont . 5 intimistische songs die ontroeren en een beloftevolle muzikante inleiden .
Info http://lovelikebirds.wordpress.com en http://www.lovelikebirds.bandcamp.com
Opener Semper Fi uit Koekelare en omstreken (er bestaan ook gelijknamige bands in Melbourne en Aberdeen) had alleszins de verdienste dat ze veel volk meebrachten en begonnen ook niet onaardig. Het mooie gitaarwerk waarmee de set begon liet me vermoeden dat ik een aanvaardbare variant op postrock voorgeschoteld zou krijgen. Maar al vlug schakelde het trio over op -zoals ze het zelf noemen- polderrock. Dat bleek rock om de spierballen bij te laten rollen met veel hardrock invloeden en die me net iets te vaak aan Pearl Jam deed denken, een groep die, buiten hun debuut misschien, niets relevants op de wereld losliet. Het leek wel alsof Semper Fi krampachtig probeerde om aanvaardbaar genoeg voor De Afrekening te klinken. Desondanks hoorde ik toch geregeld flarden die me ervan weerhielden het café op te zoeken. Gelukkig maar want uiteindelijk volgde er nog een onwaarschijnlijke metamorfose. Het voorlaatste nummer leek wel door een andere groep gespeeld. Na een heerlijk lange intro volgde een broeierige song met een fantastische, onder water stuiterende bas. Grote klasse en ook het laatste nummer mocht er zijn : lekker traag en vet. Als die twee songs de richting aangeven waar Semper Fi naartoe wil, dan zitten ze wel heel goed!
The Feeling Of Love uit Metz is het vehikel van G. Marietta, voorheen drijvende kracht achter A. H. Kraken, een groep die een plaat wist uit te brengen op ‘In The Red’, geen geringe prestatie voor een Franse band. En wat mij betreft mag The Feeling Of Love dat nog eens over doen, want dit trio gaf in de 4AD één van de betere concerten van 2011 weg. Daarbij lieten ze zich niet vastpinnen op één genre en creëerden een tamelijk uniek geluid. Deels door de synthetische bas via de keys maar vooral door het magische gitaarspel van S. Marietta waarbij de effectpedalen evenwel onmisbaar waren. Die gitaar klonk nooit spectaculair maar altijd subtiel en zorgde regelmatig voor een onderhuidse spanning. Soms te vergelijken met de gitaar van The Cramps of Wooden Shjips zelfs, maar dan wel wat ingehouden. Bovendien slaagde de groep erin om naast die schitterende sound een reeks nummers te brengen die telkens van begin tot einde wisten te boeien en op hun beurt vergelijkingen opriepen met de Velvet Underground of The Ponys. Een ontdekking!!
Henry's Funeral Shoe (prachtige naam overigens) uit Wales staat voor het broederpaar Aled & Brennig Clifford dat fysiek enige gelijkenissen vertoont met die andere broers, het duivelsgebroed de Gallaghers, maar muzikaal gelukkig uit een ander vaatje tapt. Zelf beweren ze hun inspiratie bij The Who en CCR gevonden te hebben, ik dacht eerder The White Stripes of Le Chat Noir te horen doorschemeren. Net als die duo's grossierden ze in moddervette riffs en explosieve drums maar dan gelardeerd met de wat zeurderige snauw van Aled. Dat zou normaal voldoende moeten zijn voor een avondje spetterende rock-'n-roll maar hier miste het geheel wat scherpte (ik zag ze deze zomer in Binic toch wat snediger bezig).
Vooral bij de zanger leek het vet wat weg van de soep, naar eigen zeggen door het vele toeren. Gelukkig zorgde Brennig voor het nodige spektakel. Hij is het soort drummer die iedereen wel in zijn groep zou willen : lijfelijk onuitputbaar, steeds de gekste grimassen trekkend en zelfs op de dooie momenten een lust voor het oog (goochelen met zijn sticks of ze in de halsopening van zijn shirt steken). Uitschieters waren "Henry's funeral shoe",de song en een uitbundig "Maria, Maria". Helaas was niet alles van dat niveau en leden sommige songs onder het gebrek aan goeie ideeën. Iets waar The Feeling Of Love absoluut geen last van had en zo de overwinning mee naar Frankrijk sleepte.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
UUR KULtuur, een organisatie van de KULeuven, houdt zich bezig met Cultuur naar hun studenten. De start van het Culturele Academie jaar komt er muzikaal met de Intergalactic Lovers. De studenten kunnen gebruik maken van hun cultuurkaart. Het opkomend Belgisch talent bewijst het waard te zijn om in de spotlights te staan.
De band komt de ‘stage’ op en opent met één van hun voorname singles “Shewolf”, een broeierige rockende sfeermaker . Na het eerste nummer gaf zangeres Lara aan wat ziekjes te zijn, wat ervoor kon zorgen dat ze vals zou zingen. Onnodige info achterna, gezien zij & haar band het volle pond gaven. Haar stem klonk warm, venijnig, scherp en uitdagend. De singlereeks “Delay”, “Bruises” en “Fade away”. werden sterk onthaald. “Drive” en “Howl” raakten het publiek.
Een aangename afwisseling van hun charmant dromerige gitaarpoprock … Pop met weerhaken dus, dit debuut ‘Greetings & Salutations ‘.
Al bijna het ganse jaar hebben we live hier te maken met een spannende band . Heerlijk zoiets!
Setlist: Shewolf, Like a fool, Fade away, Look at those boys, Drive, Howl, Soul for hire, Bruises, Delay
Pretty baby, Queen of Sighs
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: UUR KULtuur, KULeuven
Wie naast de platgetreden punkrockpaden wil stappen, moet zeker eens luisteren naar Love A. De Duitse formatie heette voorheen Love Academy en brengt met ‘Eigentlich’ een eerste album uit. De Europeanen staan garant voor een zeer eigenzinnige mix van punk en melodieuze indierock met poppy invloeden. In concreto betekent dat razendsnelle drums, gitaren die voortdurend staccato riffs met melodieuze passages afwisselen, een bassist die vakkundig alle gaatjes vult én een zanger die onafgebroken spreekt, roept en af en toe zingt. Het is een beetje wennen aan de Duitse taal maar na twee luisterbeurten is dat euvel verholpen en klinkt de muziek van deze formatie uit Trier verdomd lekker.
Nummers als “Ramones”, “Individuell” en “Schafe/Wölfe” zijn echte oorwurmen en dat zul je geweten hebben.
Love A is dan wel een jonge band maar het heeft nu al een volstrekt unieke en eigen sound, iets wat ons niet zo vanzelfsprekend lijkt. Dit betekent wel dat de meeste nummers vrij goed op mekaar trekken, maar eerlijk gezegd stoort ons dat niet.
We durven er gif op innemen dat Love A in hun thuisland binnenkort een bekende naam is.
De Oost- Vlaamse band (uit Aalst) krijgt een reeks lofbetuigingen. Ze wonnen eerder in 2009 het O-Vlaams rockconcours; de spotlights kwamen terecht op hen. Charmante dromerige gitaarpoprock met een rauw randje siert hun debuut en we hoorden een handvol songs, die een hitpotentie hebben als “She wolf”, “Delay”, “Bruises” en “Fade away”. Fris, aanstekelijk materiaal met een gevoelige, melancholische ondertoon. Vocaal trekt de bevallige Lara Chadraoui (Libanese roots ) overtuigend de songs naar zich toe.
“Drive” en “Like a fool” zijn prima intens broeierige, sfeervolle rocksongs. Op die manier is er een afwisseling van strakke, warme en meeslepende, spannend opbouwende songs.
Intergalactic Lovers brengt pop met weerhaken en haalt een Feist, Cat Power, PJ Harvey en Bettie Serveert voor de ogen. Puik debuut en geslaagde doorbraak!
Behoorlijk paf staan we bij de echte doorbraak van Lucy Love, een Deense MC die een Britse achtergrond heeft . Op beats van producer/veteraan Yo Akim, horen we een grimmige, onrustige, gejaagde mengeling van ‘80s elektro, dubstep, breakbeats, reggae – ragga tunes en pop, onder een portie verbeten razende raps van de lady. Haar stem en techniek geven elan en kleur aan de songs.
De clubachtige klank jaagt ons de dansvloer op en ze houdt ergens het midden van MIA, Santigold en Dizzee Rascal. Ze trekt al meteen de aandacht met “Poison”; “Thunder” en “Monday” behouden dezelfde aanstekelijkheid, intensiteit , broeierige spanning en dansgehalte. Ingehouden en speels zijn nummers “Who are you”, "I'm a rapper", "Drug" en “Unfreeze”. “End of time” is een prachtige afsluiter van een MC die menig elektroartiest doet verbleken. Wat een muzikale ‘Killer/Kilo’plaat.
In het najaar van '09 kwam uit het niets Intergalactic Lovers neergedaald. Het Aalsterse combo maakte snel naam met winst op belangrijke wedstrijden: 'De Beloften' en 'Oost-Vlaams Rockconcours' en pakte tussendoor ook nog de oppergaai op de 'Popallure Rockrally' mee.
Ze werden begin '10 niet geselecteerd voor Humo's Rockrally maar een paar maanden later werd single “Fade away” wel opgenomen in de playlists van StuBru en Radio 1.Met de voorprogramma's van Buffalo Tom en The Scabs werden ze al snel tot één van de revelaties uit de vaderlandse scène gebombardeerd. Naast een pak optredens werd ook de studio opgezocht om hun debuut ’Greeting & Solutions’ op te nemen, dat op 25 maart jl verscheen.
Na een uitverkochte Handelsbeurs en AB de laatste weken was de opkomst goed maar niet overweldigend in de Magdalenazaal te Brugge. Onder aanvoering van zangeres Lara Chedraoui werd het gehele debuutalbum voorgesteld en bleek de playlist doordacht opgesteld.
In het eerste deel van de set zaten de minder bekend tracks zoals “Shewolf”, “Like a fool” en “Howl”, die de perfecte opwarmers bleken voor een warme, meeslepende en emotievolle trip.
Dat 'het geluid' van Lara de band 'draagt' is al langer een publiek geheim en ook hier kon ze ons weer raken met haar zoete, dromerige naturelle stem en bijwijlen krachtige vocale uithalen in o.m. “Drive”. De andere groepsleden bleken een goed geolied collectief die door hun strakke spel haar kwaliteiten volledig tot hun recht lieten komen. Ook de podiumprésence is door de talrijke livesets gegroeid en laat een nu veel mee relaxte, volwassenere band zien. Eindpunt van het eerste deel werd “Delay” de single die het na Hotshot tot 3 weken aan de kop van de Afrekening schopte en waarbij het publiek als backings fungeerde.
In de bisronde zaten juweeltjes “Soul for hire” en “Fade away” die het visitekaartje zijn van hun avontuurlijke rocksound en waarmee ze bewezen dat we nog heel veel van deze mensen zullen horen!
Als support fungeerde Puggy, de 'Brusselse' band die onlangs 3x de AB uitverkocht! Drommen tieners hadden postgevat vooraan nog vóór het trio z'n eerste noot speelde.
Puggy valt bezwaarlijk Belgisch te noemen – want opgetrokken uit een Brit, Fransoos en een Zweed – maar de populariteit van deze kerels is in Wallonië en Frankrijk enorm en ook hier werd op de eerste rijen hoofdzakelijk Frans gesproken.
Met de nadruk op het recente album 'Something You Might Like' openden ze complexloos en bleek de sound een mix van poppy, melodieuze Britpop met invloeden van o.a. Muse, Eels en Arcade Fire.
Ook intiemer werk waar de piano centraal stond werd niet geschuwd en gedragen door de ruime schare fans bleek deze band al het goede dat reeds over hen verscheen waar te maken.
Het ultieme hoogtepunt was “Teaser”, een vrolijk poppy uptemponummer dat uitmondde in een slagwerkfestijn van de heren. De nodige diversiteit was een verfrissende factor in deze sterke performance van Puggy die binnenkort ook Mainsquare Fest. een plaatsje kregen.
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Hercules & Love Affair zijn in 2008 met liefde opgenomen in de dance-community als buitenissige dance-act, misschien nog meer dan vanwege hun muziek op basis van hun stijl die een soort remake is van wat in pakweg 1987 hip was in de London gay-community, 1987 U weet wel, ‘the year before house broke’. Nu zijn het wel Amerikanen, waarvan ene Andy Butler de man met de ideeën blijkt te zijn, maar jammer genoeg voor hem heeft hij het charisma en de stem van een schoonmaker in een hamburgertent uit de Simpsons. Enter een aantal dansende zangeressen, van wie ik er nog altijd niet uit ben of het wel degelijk vrouwen waren. Eerder klonen van Sydney Youngblood en Sylvester. De danspassen waren alleraardigst, de stemmen eigenlijk ook. Onze derde zangeres had dat weer zo’n stem als bij Lisa & Cult Jam, mooi als je het goed naar voor mixt, maar in dit geval was haar stem gewoon te zwak om indruk te maken. Qua stijl was het allemaal interessant, maar dan vooral door het retro-gevoel, en eigenlijk brachten gewoon doorslagjes van een soort ’urban chic’ uit de late jaren 80. Very ‘gay’ indeed. Ook het publiek die zich dat soort dingen nooit meegemaakt heeft of het zich net wel wenste te herinneren, had wat dat betreft best wel wat te bieden, zelfs hier en daar een look die ik echt origineel kon vinden.
Muzikaal hebben Hercules and Love Affair ondertussen een aantal sterke songs, maar dan ook weer nog niet te veel. Een mooi “Painted Eyes”, net zoals “My House” als uitblinkers. Mooie zanglijnen, maar qua productie alleszins niet echt veel bijzonders. Jaren 80 drumboxen, zoiets. Minder dan op de plaat. Uitblinker blijft nog altijd “Blind”, in een nogal matige versie dit keer, en zonder de vocalen van Antony Hegarty, die het nummer helemaal naar een ander niveau brachten. De magie viel niet te bereiken.
Aardige set dus, maar niet meer dan dat, omdat ook al de beats me wat te simpel waren, en doorslagjes van wat je 25 jaar geleden ook al kon horen, denk dan aan Top of the Pops en Stock Aitken & Waterman, en niet wat de underground toen echt aan revolutionairs te bieden had. Typerend was dan ook hun cover van Mel & Kim. Goed, je kan er inderdaad op dansen en ik heb dus nu pas door hoe camp het kan gebracht worden, maar het blijft wat mij betreft commerciële rommel. Het publiek ging er wel makkelijk en een beetje kritiekloos in mee, maar wie heeft er natuurlijk iets tegen een leuk feestje en dat was voor de meesten blijkbaar meer dan genoeg.
Opwarmer French Horn was als opwarmer meteen een stinker. French en rebellion in je groepsnaam opnemen garandeert echt niks. Er hangt waarschijnlijk een verhaal aan vast dat ik niet wil weten. Breng deze mensen alstublieft eens wat muziekgeschiedenis bij, want wat klooien op een laptop en stemmetjes door een vocoder halen is al gedaan, en oneindig veel beter ook.
Organisatie: Botanique, Brussel
Waar naar toe op een frisse dinsdagavond in oktober? Geen betere plaats dan de Gentse Charlatan, waar Democrazy een mooie dubbelaffiche neergezet had: over het Gentse Mary & Me meer verderop, maar laten we dus maar beginnen met Amerikaanse viertal Someone still loves you Boris Yeltsin. Net als Chuck Berry en Sheryl Crow afkomstig uit Missouri, het mid-westen van de US of A, dus, opgericht door twee high school vrienden; de jeugdige leeftijd verklaart wellicht de ietwat bizarre groepsnaam en ondertussen zitten ze al aan hun derde, door Chris Walla, van Death Cab for Cutie geproducete album op het Polyvinyl Record label, dat ook Vivian Girls, Japandroids en Deerhoof verdeelt.
Someone still loves you Boris Yeltsin is op een kleinschalige Europese tour, geen roadie dus in de Charlatan om de soundcheck te doen ,maar vier ‘college kids’ (de Weezer-look) die rustig hun instrumenten stemmen alsof ze in hun repetitiehok bezig zijn. Een soundcheck die naadloos overgaat in het eerste nummer: we wisten meteen dat het een leuke avond zou worden: powerpop met frisse gitaarlijnen, a capella zang van de drummer en gitarist en melodieën die soms aan de vroege REM of Posies doen denken en onvermijdelijk ook naar Weezer en Fountains of Wayne refereren. Waar Weezer al een tijdje het noorden kwijt is (fans proberen nu tien miljoen dollar te verzamelen om die band er mee te laten ophouden), klinkt dit fris. Ergens halfweg de set zette Boris Yeltsin een stoelendans in: de bassist werd drummer, de drummer nam de gitaar en zang over, en de gitarist omgordde dan maar de bas. Twee bands voor de prijs van één dus, wat zeker een pluspunt is: een nieuw geluid en een net nog iets meer energieke podium act. Topnummer van de avond was zeker “Modern Mystery”.
Mary & Me is een Gentse band rond zangeres Elke Andreas Boon en Pieter-Jan De Waele.
De songs blijven niet allemaal hangen, gemakkelijk radiovoer is het zeker niet, maar de groep heeft een heel eigen identiteit: de voordracht van de zangeres is bij momenten heel cabaresk (denk aan de Dresden Dolls), de teksten zijn donker en ongemakkelijk, maar het zijn uitstekende muzikanten, de nummers zitten ingenieus in mekaar en de tempoversnellingen geven extra kleur aan de nummers. Een band met potentie, als ze er in de toekomst in slagen om hun songs net dat tikkeltje extra herkenbaarheid te geven.
Democrazy mag zeker meer van dit programmeren om kille herfstavonden op te fleuren.
Organisatie: Democrazy, Gent
Waar blijven die groepen toch hun inspiratie halen voor groepsnamen? Na meer dan zestig jaar popgeschiedenis lijkt de inspiratie misschien wat verdwenen te zijn maar deze vreemde bandsnaam heeft deze indierockers uit Springfield alvast geen windeieren gelegd. Wat aanvankelijk begon als een poging om te klinken als Nirvana is op een vijftal jaar tijd uitgegroeid tot een collectief die Chris Walla (gitarist van Death Cab For Cutie) wisten te strikken voor de produktie van hun 3e cd.
Met zo’n vakman kan dat wel eens een geslaagde plaat opleveren (getuige zijn vorig werk met Tegan & Sara en The Decemberists) en ook deze ‘Let it sway’ kan ons meer dan bekoren.
Deze groep maakt het zichzelf nooit moeilijk en opteert voor Beach Boys-achtige melodietjes die in een zonnig indiesausje worden overgoten. Het is nooit muziek die je echt raakt maar de bedoeling van deze cd is waarschijnlijk niet meer dan je een klein uurtje alternatief popplezier te gunnen en daar zijn ze mooi in geslaagd.
Wie deze Amerikanen binnenkort live wil uitchecken kan hiervoor op 12 Oktober 2010 in de Gentse Charlatan terecht.
Als twee oude(re) mannen van minuut één beginnen te zeuren over kou en over verhuizen naar warmere oorden, dan laat je hen maar in hun geneuzel en stap je beter zelf de vlokken in. Dat was de boodschap die we aan twee uur John Hiatt (58) en Lyle Lovett (53) over hielden. Het is (even?) winter in beider muzieklevens.
Nochtans kan witte winter wonderschoon zijn. En warm. En knus. Met twee klasbakken van muzikanten in een gezellige en verlangende AB bijvoorbeeld. Het duidelijk oudere publiek stond open. En hier en daar kwam zelfs een jeugdige zonderling - in de vorm van Jef (22) - voor de tweede keer naar Hiatt kijken. Omdat papa trakteerde, akkoord, maar hij was er wel. Opnieuw zelfs. En met zuslief…! Vol verwachtingen en verlangens. En met wanten vol hoop op een staaltje meesterwerk van twee iconen. Niet dus, die woensdag in februari met Hiatt & Lovett, een combinatie die twee jaar geleden wereldwijd nochtans hartverwarmend lekker gesmaakt werd.
De kracht van twee van de meestersongwriters van de laatste decennia ging verloren na een nochtans aangename opening. Hun (iets te duidelijk ingestudeerde) grappen bonden het eerste deel nog op zijn Muppets veilig aaneen, maar ebden weg na de ingebeelde pauze. Het concert en de heren zakten stilaan onderuit, de songs kookten elkaar bijwijlen af. Ook wij sleepten ons naar de verplichte bisnummers na een tour door de States, al was hun (te weinige) samenspel af en toe een eye-opener. Met steevast de terechte handshake er achteraan.
Nu zijn de heren-op-toch-nog-niet-zo’n-gezegende leeftijd wel eerder beroemd en bekend om hun tekstschrijven dan om hun optredens, maar toch… De meer gitaargedreven Hiatt (voor wie de meeste bezoekers de sneeuw getrotseerd hadden) zwengelde de motor af en toe nog aan met zijn ruwe(re) stem en ruiger en direct rock’n’roll-gehalte, maar zijn afgeborstelde sparring partner paste bij momenten eerder in wassencowboybeeldenmuseum, al haalde hij stemgewijs wel een meer dan behoorlijk niveau met zijn country en soul-songs.
”I am not gone, just dead”, citeerde Hiatt de grafsteen van een vriend. Tja, ze blijven groots, maar waren eventjes doods. Een paar nummers die ons wel bijgebleven zijn: “Tennessee Plates”, “I will rise up”, “Home is where my horse is”, “Nobody knows me”, “She’s no lady”, “If I had a boat”. En o ja, “Have a little faith in me”, maar vooral dan omdat het in een snel-snel-want-we-moeten-voor-elven-in-bed-tempo afgehaspeld werd.
You Lovett or you Hiatt it? Ewel, we doubt it.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Greenhousetalent ism Ancienne Belgique, Brussel
Pascal Deweze is de muzikale duizendpoot achter Sukilove. Na het melodieuze rockavontuur van Metal Molly, zagen we hem talrijke leuke bands opstarten als Mitsoobishi Jackson en Chitlin’ Fooks. Sinds een paar jaar is er nu Sukilove. Daarnaast staat hij in voor allerlei producties en duikt hij op in Mauro & The Grooms en Big Star. Het onderstreept mans veelzijdigheid.
Onder Sukilove is hij al bezig sinds 2001, bracht al een paar EP’s uit en na cd’s ‘Sukilove’, ‘You kill me’ en ‘Good in your bones’ voegt hij er nu ‘Static Moves’ aan toe. Hij is met z’n band moeilijk in een hokje te stoppen en dat hoeft ook niet, want we horen hier broeierig, intens slepend, dynamisch materiaal, die oog hebben voor melodie, avontuur en experiment. Geen gladgepolijste popdeuntjes dus!
Er zijn al heel wat mooie zinnen omschreven voor z’n muziek als ‘pop met roestige weerhaken’ en ‘homo erotische rock zonder lipstick’. Kijk, het draait ‘em rond dat Sukilove heerlijk complexe muziek maakt die uiterst gevarieerd klinkt, onverwachtse wendingen ondergaat en doordacht, subtiel is gearrangeerd. Het zorgt er op die manier voor dat de band alle valkuilen kan ontwijken en een eigen geluid heeft, wat nu net de mystiek is van Sukilove. “Rebel” en “Choose your love” zijn alvast uitnodigend, werken prikkelend werken en wekken nieuwsgierigheid op naar de rest van de plaat.
Info op http://www.sukilove.com
G Love & Special Sauce is gecentraliseerd rond de muzikale duizendpoot Garrett Dutton. In ’94 verbaasde hij met z’n ‘laidback’hiphopblues, die aanstekelijke ritmes en fijne grooves bevatte, onder z’n neuzelende zegzang.
In hun vijftienjarige carrière bracht hij platen uit met hetzelfde recept, pittig popgekruid, en waarvan het resultaat geslaagd én minder geslaagd was. Intussen ontpopte G Love zich ook als een getalenteerd schrijver, acteur en producer.
G Love zit nu op het label van de beloftevolle artiest Jack Johnson en hij tekent met ‘Superhero Brother” al de tiende cd.
Een gevarieerd plaatje van twaalf songs werd het: doordenkt van de blues zijn “Wiggle worm”, “Grandmother” en de titelsong, die tuimelen in het muzikale verleden van G Love. “Who’s got the weed” geeft de inspiratie aan en verbergt z’n liefde aan cannabis niet.
We horen een forsere, krachtige groove op “Communication”, “Peace, love and happiness”, “City livin’”, “Wontcha coming home” en “What we need”. En tenslotte klinken “Soft & sweet”, “Crumble” innemend en sfeervoller. Gitaar, piano, toetsen en mondharmonica blijven bepalend binnen de sound.
’Superhero Brother’ lijkt wel de terechte opvolger van de eerste platen ‘G Love’ en ‘Coast to Coast Motel’. Eindelijk!
Hercules & The Love Affair is het muzikale project van producer Andy Butler. De band is vernoemd naar een liefdesgeschiedenis uit één van de vele Griekse mythes. De godinnen Athene en Iris vinden we op de cd al terug als songs. Hercules was de sterkste man ter wereld, maar kwetsbaar in de liefde.
James Murphy van LCD Soundsystem tekende de band voor z’n label.
Butler zorgt op dit debuut voor frisse melodieën, een fijne groove en ritmes, gelinkt aan disco, ‘80’s electro en een vleugje jazz. De ganse danscollectie van toen wordt overhoop gehaald.
Partner in crime is Antony Hegarty (van Antony & The Johnsons), die met z’n warme, donkere, melancholische stem enkele songs een gepaste vorm geeft. Luister maar naar opener “Time will”, “Easy”, “Raise me up” en de opmerkelijke single “Blind”, meteen het sterkste nummer. De zangeressen Kim Ann Foxman en Nomi (uit de kunstwereld in en rond CocoRosie) leveren gastbijdrages op “You belong” (samen met Antony), “Athene”, “Iris”, en het afsluitende “True false/fake real”. Goede plaat zondermeer!
Nederlands 
Français 
