Vergeet al die triphop bullshit, spuwde toenmalig Massive Attack-bandlid Andrew Mushroom Vowles tijdens een interview met Mixmag in 1998 over ‘Mezzanine’, Massive Attacks derde album. Mezzanine is lover’s hip hop, noemde hij het album zelf, en daar zat wel iets in. De term triphop was een twintigtal jaar geleden een goedkope catchphrase geworden in de Britse muziekpers voor gehypete hotel lounge muziek. Toen die laatste met medeleden Robert ‘3D’ De Naja, Grant ‘Daddy G’ Marshall’ tegen wil en dank zeven jaar eerder met ‘Blue Lines’ (1991) een nieuw genre pionierden waar soul, dub, elektronica, psychedelica en synths in elkaar vloeiden, had hiphopbrein Mushroom nooit gedacht dat ze met ‘Mezzanine’ hun eigen genre radicaal zouden herdefiniëren.
‘Zijn we nu plots een fucking punkband geworden?’ schreeuwde hij tijdens een opname. 3D en Daddy G wilden weg van het oude Massive Attack-geluid en lieten zich inspireren door new wave-bands zoals Gang Of Four en Wire. De onenigheid over de muzikale richting die Massive Attack moest nemen, zorgde na de release van ‘Mezzanine’ voor Vowles’ exit. Diezelfde creatieve botsingen binnen Massive Attack waren ook twintig jaar na datum aanwezig in Paleis 12. Reggae botste met scheurende gitaarrock, soul met dub, en hiphop met een blend van pop-R&B-dance. Mushroom zou trots geweest zijn.
Na hun meesterwerk uit 1998 legde het duo uit Bristol de lat extreem hoog. Voor zichzelf en toekomstige triphop-projecten van andere bands. Verwachtingen werden nauwelijks tot niet ingelost door ‘100th Window’ (2003), hetgeen de facto een project is van bandlid 3D en producer Neil Davidge, of ‘Heligoland’ (2010).
Toch wist Massive Attack ons gisteren meer dan te overtuigen. En dat is op z’n minst verrassend te noemen. Artiesten die hun populairste worp opnieuw voor een publiek brengen, is vaak niets meer dan een gemakkelijke manier om geld in het laatje van de (steeds irrelevanter wordende) artiest te brengen. Goedkoop, weinig vernieuwends, en niets echt bijzonders zijn dit soort shows. Behalve dan als u als een heroïneverslaafde kickt op platte nostalgie.
Toch bleken op het einde van de avond geen enkele van dergelijke pejoratieven op Massive Attack toepasbaar. Hoe de heren uit Bristol daarin slaagden? Simpel: Massive Attack gaf méér dan alleen een show. Aangevuld met een spectaculaire lichtshow, een unieke documentaire-annex-visueel-kunstwerk van BBC-documentairemaker Adam Curtis, én legendarische guest vocalists (cultfiguur Horace Andy en dreampop-pionier Elizabeth Fraser van wijlen Cocteau Twins), oversteeg Massive Attack zichzelf.
Live klinken klassiekers “Risingson”, “Man Next Door” of “Teardrop” nog even fris als nummers die de band voor het eerst op de planken brengt. “10:15 Saturday Night” van The Cure, “I Found a Reason” van The Velvet Underground of een cover van Ultravox’ underground culthit “Rockwrok” waren daar het levende bewijs van.
Of misschien wist Massive Attack ons vooral te overtuigen door hun nummers een extra (visuele) dimensie te geven. ‘Mezzanine’ belichaamt als geen ander triphopalbum uit de jaren 1990 de beklemmendheid en claustrofobische benauwdheid van de 21e eeuw. Dat die spanning gecombineerd wordt met een intelligent, sociaal geëngageerd docu-kunstwerk van Curtis, maakt van deze show iets heel bijzonders.
Het concert is zo opgebouwd dat de band niet alleen een soort synthese maakt van zijn eigen geluid en invloeden, maar ook een kritische, confronterende blik werpt op de eerste twee decennia van het nieuwe millennium. ‘ONCE UPON A TIME,’ zien we op verschillende schermen boven het podium verschijnen, ‘DATA WAS GOING TO MAKE YOU FREE.’ Massive Attack fulmineert tegen verschijnselen die onze maatschappij in een wurggreep houdt, en construeert ook een verhaal hoe het zo ver is kunnen komen.
De sociaal-kritische beelden die Curtis cureert (bevreemdende beelden van fabriekswerkers die luxueuze poppen maken voor het Westen, Tony Blair die via reclameboodschappen een breed publiek wil manipuleren, bloederige beelden van oorlogen in het Midden-Oosten) gaan naadloos in dialoog met de claustrofobische, angstige tonen van Massive Attack. Politieke slogans, complottheorieën, het militair-industrieel complex, de financiële crisis – er is geen onderwerp dat de band en Curtis niet kritisch onder de loep nemen. Zonder ook maar een moment prekerig over te komen.
Massive Attacks maatschappijkritiek is vernietigend en bijzonder scherp. Het rijke dub-klankentapijt van “Dissolved Girl” gecombineerd met de ijzingwekkende sopranostem van Fraser klinkt nog even hypnotiserend als 20 jaar geleden. Ook de etherische zang van 3D tijdens “Risingson” of de onnavolgbare spanning die wordt opgebouwd tijdens “Angel” blijven bonafide kippenvelmomenten. Maar er is ook ruimte voor hoop. Terwijl de gitaren nog na de finale loeien en de synths weergalmen in een eindeloos noisy vacuüm, verschijnen er knalwitte drukletters in drie verschillende talen op de schermen.
‘WE ARE CAUGHT IN AN ENDLESS LOOP, LET’S LEAVE THE GHOSTS BEHIND AND BUILD A NEW FUTURE’.
Setlist: - I Found a Reason – Risingson - 10:15 Saturday Night - Man Next Door - Black Milk – Mezzanine – Exchange - See a Man’s Face - Dissolved Girl - Where Have All the Flowers Gone? - Inertia Creeps – Rockwrock – Angel – Teardrop - Group Four
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/paleis-12-brussel/massive-attack-31-01-2019
Organisatie: Greenhouse Talent
Massive Attack – Overschot aan Talent, Gebrek aan Bier!
Massive Attack
Sint-Pietersplein
Gent
2016-08-28
Didier Becu
De term trip hop is ondertussen morsdood, de band daarentegen die het genre uitvond is populairder dan ooit. Een paar maanden geleden stond deze band uit Bristol nog in het gigantische complex van Paleis 12, en nu op het al even grote Sint-Pietersplein in Gent. Op de sociale media ging dit concert wel de geschiedenis in als het moment waarop het bier opraakte, maar het zou zonde zijn, mocht dit de enige reden zijn waarom de concertgangers zich dit optreden herinnerden. Massive Attack deed niks nieuws, was zelfs wat routineus, maar ze behoren tot de grootste bands van dit moment en dat hoor je iedere seconde.
Meer dan vijftienduizend fans zakten af naar hartje Gent. Terwijl we ellenlange rijen aan de kassa zagen, probeerde Adrian Sherwood het publiek in de juiste stemming te brengen door een Dj-set vol songs die alleen maar de fervente kenners van het genre zullen kennen. De man is uiterst bescheiden, alleen maar zijn T-shirt verraadt het feit dat hij de peetvader is van een muziekstijl (On-U Sound) die de danswereld eeuwig zou veranderen en bands als Massive Attack zou inspireren.
Laat ons eerlijk wezen, het respect voor deze man kan alleen maar eindeloos zijn, maar een kille plek (ook al scheen de zon) als het Sint-Pietersplein is niet meteen de geschikte plaats om te genieten van zijn dubreggae-mix. Zeker niet, als de helft van dat plein allerlei verwoede pogingen onderneemt om aan drankbonnetjes te komen.
Als er iets te betreuren valt aan Massive Attack dan is dit het feit dat de band net iets te populair is geworden. Van deze muziek zou je optimaal kunnen genieten in een intieme concertzaal, maar als je op amper een half jaar tijd de twee grootste locaties in België kan uitverkopen, weet je dat zoiets onmogelijk is. En nu we toch bezig zijn met woorden van kritiek: hoe geniaal hun show ook is, wordt het toch tijd dat Massive Attack iets anders verzint. Niet dat je er op kwalitatief vlak ook maar iets aan te merken valt, we hebben het gewoon al (te) vaak gezien.
Dus ja, net zoals ze nu al een hele poos doen, zagen we ook in Gent de lichtkrant met daarop de recente headliners van het journaal. Massive Attack is niet tevreden met de manier waarop deze wereld draait (wie is dat wel?), maar je krijgt hun misnoegen op een aangename manier de strot ingeramd. Niemand heeft zin in een nieuwe wereldverbeteraar die zich de nieuwe Bono waant, gewoon op een ludieke manier het publiek een geweten schoppen volstaat.
De set begon met “Hymn Of The Big Wheel”, en meteen toonde de band zijn gouden wapen: de heerlijke stem van reggaester Horace Andy die onderwijl een vast Massive Attack-onderdeel is geworden. Het was de 65-jarige Jamaicaanse ster die keer op keer voor een hoogtepunt zorgde (“Girl I Love You” en het hartbrekende “Angel”). Natuurlijk hadden we Andy verwacht, maar niet Tricky die een nummertje kwam meerappen (“Take It There”). Eentje maar, de rest werd door Azekel ingezongen (“Ritual Spirit”).
De band deed alles op uiterst professionele wijze, maar het was net iets te kil gebracht. Ook het publiek had er maar weinig zin in. Er volgde wel een beleefd applaus, maar dat is niet genoeg voor Massive Attack. Is dit de reden waarom de band slechts één keer terugkwam (“Unfinished Sympathy” met Deborah Miller achter de microfoon)?
Massive Attack is nog niet uitgeteld, en kan nog jaren mee, maar nu al besmet met het gevaar dat ze een routineuze (meesterlijke) jukebox kan worden.
Organisatie: Greenhouse Talent
Massive Attack op de terugweg?!
Massive Attack
Paleis 12
Brussel
Jelle Berden
2016-02-10
Een band als Massive Attack heeft weinig introductie nodig. Ze stonden begin jaren negentig mee aan de trip hop wieg en maakten naam en faam met hun eerste drie langspelers ‘Blue Lines’, ‘Protection’ en ‘Mezzanine’. Al iets minder bekend zijn de latere albums ‘100th Window’ en ‘Heligoland’. En hun laatste release, de beperkte EP ‘Ritual Spirit’ die eind januari op de wereld werd losgelaten, bleef al helemaal onder de radar.
En laten we maar meteen met de deur in huis vallen: het hoogtepunt van de groep ligt duidelijk al een paar decennia achter ons. Veel te veel middelmatige songs vullen vanavond de setlist, en de nieuwe guestvocals zijn zeker de oude niet. Het stevige dreunende begin, met “Battle Box 001”, “United Snakes” en “Risingson” viel nog best te pruimen en ik begon me af te vragen of er dan toch nog een ereronde in zat voor de opa’s uit Bristol.
Neen dus, want wat volgde leek in niets op het zweverige, doch grimmige universum dat Massive Attack zo groot maakte. Vooral de songs met zangeres Martina Topley-Bird als “Paradise Circus”, “Psyche” en “Clock Forward” bleven steken in middelmaat. Het enige wat de songs live ten goede kwam waren de dubbele drums op het podium en de diepe baslijnen. Tijdens de songs verschenen er op de videoschermen achter de groep vaak boodschappen of cijfermateriaal, in beide landstalen, maar toch was er van maatschappijkritiek weinig sprake. OK, er passeerden logo’s van multinationals en cijfers over de vluchtelingencrisis, maar evengoed rolde de newsfeed van HLN over het scherm.
Ondertussen mocht Azekel de titeltrack van ‘Ritual Spirit’ komen zingen en deed dat eerlijk gezegd helemaal niet slecht. Maar voor dé ster van de avond was het wachten op mister Horace Andy. Die tekende met zijn typische stemgeluid voor het eerste hoogtepunt van de avond met “Girl I Love You”, en deed dat nog eens dunnetjes over in de classic “Angel”. Daarmee werd meteen ook het vat klassiekers aangeboord. De ene na de andere topsong volgen elkaar plots in sneltempo op.
Wat volgden waren prachtige, dreigende versies van topsongs “Inertia Creeps” en “Safe from Harm”, met de originele zangeres Deborah Miller. En opeens was het dan toch daar, dat gevoel van meer dan 15 jaar geleden, je hoorde voor het eerst Massive Attack en werd zo meegesleurd door de donkere beats en duistere stemmen. Goed, zeer goed zelfs, maar te weinig om de show boven het gemiddelde uit te sleuren. Voor je het wist waren we al aan de bisnummers toe. En daar werden de pijnpunten nog eens extra in de verf gezet.
Wat volgde was een overbodige bisronde, waarbij het voorprogramma Young Fathers mee het podium op mocht om nog wat songs uit de nieuwe EP te spelen. Enkele geeuwen en een weinig inspirerende versie van “Unfinished Sympathy” later vergat Horace Andy de avond in schoonheid te eindigen. Jammer, maar het kalf was al veel eerder die avond verdronken, in de kilte van Paleis 12.
(Pics homepag - Xavier Marquis - Indiestyle.be)
Organisatie: Greenhouse Talent
‘Four Walls / Paradise Circus’ is de langverwachte samenwerking van Massive Attack met Burial. Het resultaat klinkt spookachig en desoriënterend en dat is natuurlijk alleen maar positief !
De 12 inch telt twee remixes van Burial voor Massive Attack’s nooit eerder uitgebrachte “Four Walls” en voor “Paradise Circus” van hun ‘Heligoland’, 2010.
Het gaat eerder over een collector’s item, want het wordt enkel uitgebracht op zwaar vinyl van 180 g, in een oplage van slechts 1000 exemplaren wereldwijd, handgenummerd en het artwork is een gold glitter screen-printed design van Massive Attack’s Robert Del Naja (3D).
‘Four Walls’ is een 12 minuten durende ambient trip. Een trage, monotone drumbeat met een hoek af en biedt houvast voor de met delay doorspekte vrouwelijke zang in dit door Burial geschapen mysterieuze, dreigende landschap.
“They know that I can't settle down ...They know but they won't keep me in line” menen we van de verwarde vrouw te verstaan. Is het Hope Sandoval ? De uncredited vocals voelen ergens Arabisch aan, of slaat onze verbeelding ook al op hol ?
“Paradise Circus” begint zweverig, maar komt al vlug echt op gang en we voelen ons na het vorige nummer toch terug wat dichter bij huis, daar we het nummer herkennen van op ‘Heligoland’. Iets minder bevreemdend dus en dat geeft een warmer gevoel. Maar de track geeft ons niet echt de kans om ons echt veilig te voelen en neemt ons terug mee voor bijna 12 minuten Burial-pret.
Dit zijn duidelijk geen alledaagse remixes. Alles zweeft, wijkt haaks af van het normale en klinkt toch als één geheel goed samen in die goeie extravagante Burial-stijl.
Massive Attack is een vaste waarde op Belgische bodem. Vorig jaar deden ze nog en de Lotto Arena (het kleine zusje van het Sportpaleis) én Vorst aan en die waren in een zucht uitverkocht. Het (grote) Sportpaleis vullen lukte hen op 3 september 2010 echter niet. Ondanks (toch niet ‘net door’ nemen we aan?) hun langverwachte nieuwe album dat begin dit jaar als ‘Heligoland’ gedoopt werd. Bizar eigenlijk voor een groep met zo’n curriculum, maar er waren nogal wat lege plekken in de Antwerpse muziektempel waar de bovenste ring niet eens open was.
Het decor dat de groep klaar had laten zetten, oogde sober grijs, met een horizontaal gestreepte tuinomheiningachtig bouwwerk achter de instrumenten. Het was wachten tot 21u30 vooraleer de band het podium betrad en meteen werd - naar gewoonte – het publiek niet enkel op hun stevige trance en hiphop sound , maar tegelijk op een bibliotheekvol (naast Engelse en Spaanse ook Nederlandse- én Franstalige) woorden en teksten getrakteerd. In zoverre dat het bij sommige songs – spijtig genoeg - de overhand nam.
De lichtshow is altijd scherp, fijn georkestreerd en afgelijnd bij Massive Attack, maar het leidde in Antwerpen bij momenten de aandacht af van het – voor ons toch - essentiële, de muziek. Nu weten we dat Robert 3D Del Naja en Grant Daddy G Marshall hun (soms nogal pretentieuze) missie willen etaleren, maar toch. Cijfers over wapenwedloop, internationale politiek, armoede en honger, vormden de tegenhanger voor wat later volgde met boodschappen over het Vlaamse BV-landschap en zelfs een citaat waarin PS en N-VA een slag onder de gordel kregen. En welke zever nog meer? Bier wordt duurder, Justine is een vechter, een statement over Wim Delvoye, … pff… Ja, het was er echt ten dele over. Op ‘Teardrop” was het visuele aspect – met schitterende closeups– er dan weer wel recht op.
Eigenlijk was de gig op zich goed tot af. Niet het summum dat we de jongste jaren gewoon waren van de Briste trendsetters (als daar nog sprake van is). Ze deden hun ding, kenden enkele absolute hoogtepunten en speelden in hun eerste deel vooral uit ‘Heligoland’, terwijl ze voor hun laatste vijf nummers in hun succesrijke verleden groeven. Het moet gezegd dat het publiek het bundeltje met “Mezzanine”, “Teardrop”, “Angel”, “Inertia Creeps” en “Safe from Harm” danig meer kon smaken, al kreeg ‘Heligoland’ van menig recensent de jongste maanden een superquotering.
Martina Topley-Bird was ok en Robert Del Naja was wel duidelijk geëngageerd. Tijdens de tunes waar hij niet mee zong, bewoog hij on stage als de frontman-leider die hij eigenlijk is. Het eigenlijke hoogtepunt blijft voor mij (en was het die vrijdag ook) “Angel” met een sublieme Horace Andy die met zijn donkere, hol-volle timbre dat nummer tot leven wekt zoals nooit iemand hem ooit nog zal (kunnen) nadoen. Hij blijft onlosmakelijk verbonden met Massive Attack. En ook voor het nieuwe “Girl I love you” is wat uit zijn strottenhoofd rolt, de perfecte drager.
Topley-Bird – rode bril op haar gezicht geschilderd en in cocktaildress - was fysiek imposant aanwezig, maar ook muzikaal was ze omnipresent, zowel vocaal als op synthesizer. Haar vrouwelijke collega Deborah Miller vonden we minder impressionant, al kan onder andere het arrangement van “Teardrop” daar ook toe bijgedragen hebben.
Na een lang gerekt einde van “Safe from Harm” – met de wellicht heel symbolische quote van ‘Eine kleine Rebel’ naast een pak andere levensverbeterende statements– trok de band zich na een tiental minuten langzaam weer op gang voor een bisronde. “You were just leaving” was hun try-out en viel ons wat tegen. Nog wat hits ertegen dan maar en afsluiten met “Karmacoma” én een publiek – dat een uur en driekwartier voorbeeldig geluisterd had - op de banken.
Conclusie: Massive Attack is de blijvende grootheid als zowat de invloedrijkste elektronische act van de jongste twintig jaar. Ze torsen een legende-status en die mag je wel kritisch aanbidden, toch?
Set list 1. United Snakes 2. Babel 3. Risingson 4. Girl I love you 5. Future Proof 6. Psyche 7. Splitting the Atom 8. Mezzanine 9. Teardrop 10. Angel 11. Inertia Creeps 12. Safe from Harm
Bis 1. You were just leaving 2. Unfinished Sympathy 3. Atlas Air 4. Karmacoma
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie Greenhouse Talent
Samen met Portishead was het Britse Massive Attack één van de trendsetters midden de jaren ’90 van de triphopscène. De groep liet een tijdje op zich wachten om nieuw materiaal uit te brengen; ‘100th Window’ dateert al van 2003, maar de band onder spil Robert ‘3D’ Del Naja zat intussen niet stil, want na de tour in 2003-2004, verscheen er een ‘best of’ en waren er optredens op Pukkelpop en op de Lokerse Feesten. In het najaar van 2009 verscheen de EP waarop die sterke groovy tripdubbende song van Horace Andy als vocalist te horen is.
De nieuwe plaat staat bol van de guestvocalisten: Tunde Adebimpe (Tv on the radio), Guy Garvey (Elbow), Martina Topley-Bird (solo nu na Tricky), Hope Sandoval (ex Mazzy Star), Damon Albarn (Blur) en natuurlijk Horace Andy die met de meest zinnenprikkende songs gaan lopen is , want naast ‘Splitting the atom’ hebben we met “Girl I love you” het tweede puike Massive nummer door z’n broeierige intensiteit en opbouw.
De songs hebben een eigen unieke triphopstemming en zijn mooi uitgekiend en uitgebalanceerd in die duistere multigelaagde sound. “Paradise circus” klinkt zalvend door de pianoloops en strijkers en het uitgesponnen “Atlas Air” graaft als vanouds in het vertrouwde Massive Attack landschap van diep repetitief bezwerende, hitsige en stuwende gitaar- en basloops, donker, dreigende synths en een dubbele percussie: stemmig, sfeervol en intrigerend, een vleugje mystiek, avontuur en geheimzinnigheid, wat beklemmend en pakkend kan zijn… voortkabbelende trippy beats naar een bruisende climax en een bezielde trance, zonder het poppy gevoel uit het oog te verliezen. Tot slot keerde ook Daddy G naar het Massive front terug , wat we maar konden toejuichen.
In afwachting van een nieuw album die er maar niet doorkomt is Massive Attack toch al volop aan het toeren. In België stonden ze al in de uitverkochte zalen Vorst en Lotto Arena, maar net even de grens oversteken tot in Lille was ook een optie.
Het was geleden van de Lokerse Feesten 2008 dat we de band aan het werk zagen, een memorabel concert was dat. Wat ze hier vanavond presenteerden was van hetzelfde niveau. Een indrukwekkende, imposante en donkere sound, bij momenten dreigend luid, met songs die gestaag naar een trance climax toe groeiden en dit alles nog wat sterker in de verf gezet via knappe visuele effecten. Nieuwe songs klonken veelbelovend en wisselden keurig af met de onweerstaanbare niet kapot te krijgen klassiekers.
De heerlijke zang van ouwe rot Horace Andy maakte van een overweldigend “Angel” een absoluut hoogtepunt, ook de krachtige soulstem van de ferm uit de kluiten gewassen Deborah Miller maakte van “Safe from harm”en “Unfinished sympathy” absolute kippenvelmomenten (dat heb je met die negerinnen, hoe dikker ze zijn hoe beter ze zingen). De lome en bezwerende raps van 3D en Daddy G contrasteerden perfect met de hemelse stemmen van hun gastvocalisten. Enkel de sprookjesachtige verschijning Martina Topley Bird was er een beetje te veel aan. De enige zwakke momenten in de set waren deze waarbij zij aan de microfoon mocht hangen. We hadden het kunnen weten, want de dame had al het bijzonder bleke voorprogramma verzorgd (ze heeft geen onvergetelijke stem, en ook haar songs zijn te verwaarlozen). Neen, zij is hoegenaamd geen aanwinst voor Massive Attack, zelfs een prima song als “Teardrops” wist ze hier naar de fillistijnen te helpen, ook al hadden de heren 3D en Daddy G hier wel wat mee te maken door de song in een ietwat ander, en als het van ons afhangt helemaal niet geslaagd, arrangement te brengen.
Maar voor de rest was dit toch weer een uitermate fantastisch concert. Een duistere en claustrofobische sound, een trance-trip zoals enkel Massive Attack deze kan verwekken. Deze band is uniek.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Het trendsettende Britse Massive Attack neemt ruim de tijd voor zijn producties. Ook de concerten van de trippopformatie zijn op 1 hand te tellen. Na de ‘100th Window’ tour (2003-2004) was er nog een ‘Best of’ cd met optredens op Pukkelpop (2006) en de Lokerse Feesten (2008). Een fortcoming album komt begin 2010. Zowel op de Lokerse Feesten als vanavond in Vorst lieten ze met de EP ‘Splitting the atom ‘, die deze maand verscheen, horen dat ze terug diep graven in de triphopscene van midden de jaren ’90 van diep repetitief bezwerende, hitsige gitaar- en basloops, donker, dreigende synths en een dubbele percussie: stemmig, sfeervol en intrigerend, een vleugje mystiek, avontuur en geheimzinnigheid, wat beklemmend en pakkend kan zijn… voortkabbelende trippy beats naar een bruisende climax en een bezielde trance, zonder het poppy gevoel uit het oog te verliezen. De soul die we vooral van het memorabele debuut ‘Blue lines’ haalden, blijkt definitief op het achterplan geraakt.
Sterk nieuw materiaal dus, waar we halsreikend kunnen naar uitkijken van de spil 3d (Robert del Naja) en Daddy G Marshall. De groep ontsluierde een pak nieuwe songs en wisselde ze mooi af met het ouder werk, waarvan de klemtoon kwam op het in ’98 verschenen ‘Mezzanine’. Drie guestvocalisten vulden aan, Deborah Miller voor het ouder werk, Horace Andy voor de kippenvelmomenten en Martina Topley –Bird (voorheen Tricky, nu al twee soloplaten en support van Massive trouwens) wakkerde het triphopvuur aan. Ze werden ondersteund door een heus nest synths, bas, gitaar en twee drums.
Op het podium zagen we een indrukwekkende lichtkrant die refereerde aan de ‘Close Encounters’ …lichteffects en visuals om met elkaar in contact te treden, nieuwsfeiten en kritische wijzers in de Nederlandse en Franse taal.
Meteen werden we ondergedompeld in die triphopsfeer met songs als “Bullet proof love”, “Heartcliff star”, “Babel” en “16 seeter”. Die unieke stijl kreeg een scheutje cognac door de rauwe zegzang van beide heren en Martina’s zang (die vocaal een groot deel van het nieuwe materiaal voor haar rekening nam!). Sommige van deze songs kregen meer groove , een krachtiger intenser gitaarspel en een virtuoze,dreunende bastune…
Na een klein half uur klonk de factor herkenbaarheid met “Rising son” en “Futureproof”. Deze oudere tijdloze klassiekers kregen een ietwat nieuwere bewerking door de prikkelende dreiging en melancholie. Ondanks het feit dat niemand anders dan Elisabeth Frazer “Teardrop” zo sterk kan zingen, was Martina’s interpretatie de moeite waard.
De aandacht verslapte op geen moment in de keuze van het songmateriaal en in de vocale afwisseling: een prettig gestoorde spooky “Mezzanine”, een hemels mooie “Angel” (met Horace Andy) en een betoverende versie van “Safe from Harm” (met Deborah Miller) door een pompende, stuwende beat volgden; een uitgesponnen begeesterende versie van “Inertia creeps” besloot de set.
In deze slepende boeiende trips zagen we op de visuals allerlei citaten en nieuwsfeiten van de dag, waaronder een RIP Jef Nijs’ ‘Jommeke’ en een cancel van Morrissey’s optreden.
De titelsong van de pas verschenen EP ‘Splitting the atom’ huiverde door een kermiscarrousel uit de dertiger jaren . De guestvocalisten van vanavond stonden op één rij, en zongen lichtjes naast 3d en Daddy G. Een closing final hoorden we van “Unfinished sympathy”, “Marakesh” en “Karmacoma”, die de wervelende gig en show compleet maakte. De songs waren indrukwekkend door de spannend verrassende wendingen en maakten een plaatsje vrij in ons geheugencentrum … Om maar te zeggen dat deze charismatische band enthousiast te werk ging en duidelijk in 2010 zal imponeren!
Martina Topley-Bird bracht het er beter van als gastvocaliste bij Massive dan op haar eigen werk. De zaal was veel te groot om haar ingetogen, innemende, donkere (grimmige) songs tot hun recht te laten komen; de sound was te minimaal om net die trippende kick te geven. Naar het eind kwamen verschillende subtiele geluidjes samen en durfde ze venijniger te werk gaan. Een kaart die ze achterna gezien beter eerder trok …
Neem gerust een kijkje naar de pics onder live foto's
Organisatie: Greenhouse Talent, Gent
Nederlands 
Français 
