Fun Lovin’ Criminals – Een FLC op hun best!
Het NYse Fun Lovin' Criminals zijn misschien cool as f*ck , ze hebben een soort ongedwongen speelsheid, gemoedelijkheid over zich , waardoor elk optreden aanvoelt als een zorgeloos avondje in een aangename roes. Ondanks de diverse personeelswissels en de ups en downs klinken ze nu na dertig jaar verrassend goed, op hun best en klassevol.
Leuk trio alvast deze FLC in maatpak gehesen maffiabazen , rond multi-instrumentalist Brian Leiser, die nu de spil is van de band na het vertrek van Huey Morgan. Hun muziek, een mishmash van pop, hiphop, blues , funk, jazz, latin, exotic in mellow lounge ritmes, nodigt uit achterover te liggen op een strandstoel, met een cocktail in de hand, genietend van de ondergaande zon aan zee, doet ons heupwiegen in een bruine kroeg , met gedempt licht of brengt ons in feestmodus. En in die sound ruiken we ergens een Tom Waits sfeertje alsook een 70s gangsterfeertje in de beste Quarentino-stijl.
Een viertal platen staan in ons geheugen gegrift, de eerste twee ‘Come find yourself’ (96) en ‘100% Columbian’ (98) , en de latere ‘Loco (01)-en ‘Classic fantastic’ (10).
Het supercoole trio komen het podium op met een niet weglatende glimlach, hebben spelplezier en beleven ‘the time of their life’ tijdens de tour, die vanavond eindigt. Een picon is te vinden op hun versterkers.
Hun ongedwongen speelsheid, de gemoedelijke, aanstekelijke grooves en de losse contacten geven extra punch aan dit optreden. De songs klinken spannend en ontspannend tegelijk door die sfeervolle, kleurrijke keys, de zacht strelende, bezwerende, opzwepende drums en de vette, venijnige gitaarlicks, waaroverheen een verdwaalde blazer waait. Heerlijk genieten zondermeer.
Ze zetten hun anderhalf uur durende set sterk in met de “FLC” , die iedereen meteen in beweging brengt. We hangen achterover op de zomerse cocktails van “Run daddy run” en “Loco”. Uiterst aangenaam.
De diepgrauwe rapzang van Leiser bepaalt dan wel het concept, de samenzang maakt het fleurig. Een heerlijk sfeertje creëren ze en we bollen langzaam verder met “Hot city nights”, één van de nieuwere uit hun ‘Capistrano sessions’, naar het herkenbare “Korean bodega”, uit hun tweede plaat.
Telkens flitst het beeld voor ons van een sunny afternoon delight of een nightlife beleven. De drie voelen zich goed in hun vel, zijn goed op elkaar ingespeeld en geven hun instrumenten de nodige ruimte om de nummers optimaal in te kleden. ‘Feeling good music’ dus, die ze verder zetten met enkele minder bekend, doch uiterst verrassend materiaal, de moeite te ontdekken, o.m. “Too hot“, het instrumentaal exotische “There was a time” en “wW the 3”, op z’n US3.
Het voert ons naar een puik tweede deel van de set , met hun meest gekende songs, “Blues for suckers”, “Could’t get it right”, “Smoke ‘em” (je ruikt zo letterlijk de rook om je heen), de gangstakiller “King of NY” en “Love unlimited” , om Barry White te eren. Ze klinken wisselend, we hebben enerzijds de lome, slepende, zwoele grooves als de opbouwende aanstekelijke, fellere ritmes en licks .
Onze maatschappij waarin we leven krijgt ook een dreun, maar we moeten er het beste van maken, zeggen ze … “we’re living in all this shit & after all we’re going nowhere & are still here” …
Doorbraak hit “Scooby snacks”, met de Pulp Fiction sample, dreef het tempo naar omhoog, en we werden de nacht in gedropt in Deinze met hun sfeervolle nightlife-rockers “Can’t get with that” en “Big night out”, bepaald door die zinsnede bij uitstek ‘supermodels on my d***’.
We waren aangenaam verrast van dit trio die hier een klasse optreden weggaf, een FLC op hun best, goed op elkaar ingespeeld in een ongedwongen speelsheid en amicaliteit. Ze hebben hun zoveelste adem opnieuw gevonden en kunnen er de komende jaren veelbelovend tegenaan. Sjiek na dertig jaar …
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7170-fun-lovin-criminals-30-11-2024.html?ltemid=0
Organisatie: VZW Miracle
Carmina Burana - Prima Carmina Burana
O Fortuna! Wat een geluk! Misschien klinkt het wat raar in deze corona-tijden, waar het lot ons niet zo goed gezind lijkt, maar toch voelen we ons vereerd dat we naar een prachtige uitvoering van ‘Carmina Burana’ mochten kijken en luisteren. Het gebeurt niet veel dat er zo’n grootse enscenering is met een live symfonisch orkest, solisten en dans, in totaal zo’n 150 artiesten!
De Nederlandse choreograaf Gerard Mosterd maakte er een mooi geheel van voor Prima Donna Events in de concertzaal van het Kursaal in Oostende, ter ere van de 125e verjaardag van componist Carl Orff. Ook Gent, Antwerpen, Brugge en Hasselt kregen de voorstelling al over de vloer.
Orff selecteerde in 1935 een aantal liederen uit het middeleeuwse handschrift Carmina Burana (‘liederen uit Beuern’) en schreef er eigen muziek bij. Ook mensen met weinig klassieke ervaring kunnen zeker genieten van het monumentale werk, zeker zoals hier in combinatie met video, licht en dans, bij momenten heel modern of alleszins tijdloos aandoend.
Deze uitvoering koos voor een ingetogen en stille start, met het koor dat opkwam met de handen voor elkaars ogen, waarna de percussie en de onmiddellijk indrukwekkende start van ‘O Fortuna’ ons nog meer dan anders kippenvel bezorgden. Iedereen kent dat koorstuk wel, je moet maar eens googelen als je twijfelt. Het is muziek die door je heengaat, en die je moet voelen in plaats van begrijpen, wat sowieso natuurlijk moeilijk is met de Latijnse en Middelhoogduitse teksten.
Testosteron
De eerste liederen kunnen worden gebundeld in het thema ‘lente/zomer’ en dat deel stond vol van de contrasten. De bijna naakte dansers gingen van zombie-achtige moves probleemloos over naar sierlijke liefdestaferelen, bijgestaan door het sterke koor, dat door hun zwarte outfit en gestileerde bewegingen ook bijdroeg tot de sfeer. Die sfeer ging van grauw en gruwelijk naar fleurig en warm. Twee hoofddansers in het zwart speelden een boeiend spel van afstoten en aantrekken. Soms werd geprojecteerd op de drie podiumdelen, maar die bewogen soms wat te pas en te onpas.
In het tweede deel kwam de bariton heel sterk naar voren. Zwalpend zong hij drank- en gokliederen, en toen de mannelijke dansers, de bariton en het mannenkoor samen op het podium stonden, vloog het testosteron de zaal in. Gelukkig droegen we mondmaskers.
Een mooie apotheose vormde zich in het derde deel, waarin ook een schattig kinderkoor, een sopraan en een tenor de kracht van de liefde bezongen. De ijle tonen van de sopraan gingen soms onmerkbaar over in de stilte of in een instrument en soms wist je niet meer of je nu gewoon vibraties hoorde of eigenlijke klanken. Een mooi samenspel tussen dans, zang en instrumenten, al zaten die in de concertbak en kon je ze niet zien. Toen de stilte dan viel vóór de reprise van “O Fortuna”, was iedereen verwonderd dat de cirkel toen al bijna rond was. De tijd, een mooi motief doorheen het stuk, was even blijven stilstaan.
Staande ovatie
De staande ovatie op het eind was dan ook meer dan terecht. Orff beeldde het leven uit als een soort rad van fortuin. Gelukkig lag dat symbool er hier niet te dik op, en werd het slechts subtiel door de dansers uitgebeeld. Soms heb je geluk en de dag erna kan het weer slecht gaan. Belangrijk is dan ook om de momenten van fortuinlijk genot te omarmen, want het kan vlug gedaan zijn. Dat hebben we intussen wel geleerd, niet?
Neem gerust een kijkje naar de pics @Christine Stroobandt
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/kursaal-oostende/carmina-burana-22-11-2021.html
Organisatie: Primadonna events (ism Kursaal, Oostende)
De uit Nederland afkomstige psychedelische/avant-garde metalband Cthuluminati bracht in mei zijn debuut 'Reliqideus' op de markt in eigen beheer. De band ontstond in 2015 en loste ondertussen, met mondjesmaat, menige singles. En daar is een reden voor. We citeren: "Every track is a story, and every story is a part of the devious, psychedelic, and sinister universe of Cthuluminati" Nu zijn die dus eindelijk verzameld in een best gevarieerd plaatje. We lieten ons gewillig meevoeren naar die bijzonder tot de verbeelding sprekende psychedelische trip, waarbij je deze schijf inderdaad moet lezen als een spannend boek. Want elke song vertelt een eigen verhaal, met telkens een hoofdstuk dat perfect aansluit op het volgende.
Als er toch een rode draad doorheen deze schijf loopt, dan is het die dreigende ondertoon. Die ervoor zorgt dat je, op uiteenlopende wijze, de strot wordt dichtgeknepen tot het angstzweet je op de lippen staat. “Illumni Fhtagn” bevat zoveel duisternis dat je wordt meegezogen naar onaards aanvoelende oorden. Laat het ons maar het 'Cthuluminati universum' noemen voor het gemak. De band durft ook experimenteren met geluiden, niet eigen aan die soort extreme metal. En dat is nog het meest bijzondere aan deze band en het klassedebuut. De band zet je voortdurend op het verkeerde been en je kunt hen puur muzikaal daardoor geen enkel label opkleven, wat ons dan weer nog meer over de streep trekt.
Door deze aanpak, zoals bij daaropvolgende trip “El Lizard Birth” bijvoorbeeld, wordt eveneens de fantasie van de aanhoorder geprikkeld. Welke soort fantasie dat is, mag de aanhoorder zelf invullen. Horrorverhalen? Historische sagen en legendes? Occulte, mystieke legendes en mysterieuze wezens uit de diepste bossen van menig spookachtige wereld? Ze passeren allemaal de revue in onze verbeelding. Nog een opvallend punt: ondanks alles blijft de band eveneens van de eerder gestroomlijnd metalkaart trekken, zonder al die extreme duisternis dus. Waardoor je weer op een ander spoor terecht komt. Vooral door de vocale inbreng klinkt de band met momenten dan ook als een doorsnee heavymetalband, met alle groovy gitaar riffs en lekker knetterende drumsalvo's daarbovenop. En daar is ook niets mis mee uiteraard. Het is dus duidelijk: Cthuluminati wil niet alleen de liefhebber van extreme donkere metalen over de streep trekken, maar vooral een ruim publiek aan metalfans bereiken.
Laten we het nog even over de songs hebben. De elf minuten lange “Svartálfr” is een huzarenstuk. Gedrenkt in trage doomatmosferen wordt langzaam maar zeker het tempo opgedreven. Zeer langzaam, tot op het einde een climax ontstaat. Waarbij alle donkere registers worden opgetrokken en je weer van het kastje naar de muur en terug wordt gegooid. Waardoor niet alleen een chaos in je hoofd ontstaat die je tot waanzin drijft. Maar waaruit weer eens blijkt wat voor een gevarieerde band deze Nederlandse act toch is. In het metalgebeuren kunnen ze dankzij deze aanpak dus inderdaad een ruim publiek aanspreken. Enige voorwaarde is dat je als aanhoorder toch moet houden van duisternis die je tot die voornoemde waanzin drijft. En dat je bovendien houdt van bands die avontuurlijk uitpakken en nooit binnen de lijntjes kleuren. Bij de daaropvolgende songs, met weer andere verhalenlijnen (“Supernatural Selection”, “A Thin Line” en “Umibozu”) wordt dat allemaal nog wat meer in de verf gezet.
Wat mij betreft heeft Cthuluminati er een grote fan bij, want dit is nu net de muziek waarvoor ik prompt uit mijn luie zetel komt. Een avontuurlijke, chaotische en vaak bevreemdend aanvoelende aanpak waarbij voortdurend wordt geëxperimenteerd met alle vormen van duisternis. Binnen, en dat kunnen we niet genoeg benadrukken, een dreigende ondertoon die je letterlijk hypnotiseert en op de knieën dwingt.
'Reliqideus' is dan ook een parel van een debuut dat ons verweesd achterlaat in die donkerste hoek van de kamer.
Tracklist: Illumni Fhtagn; El Lizard Birth; Svartálfr; Supernatural Selection; A Thin Line; Umibozu
Soms kan je je op een optreden wel eens ergeren aan bepaalde zaken zoals een gigantisch persoon voor je neus waardoor je niks meer ziet, pratende mensen rond je en het concert mee moeten volgen op een smartphone die in de weg staat. Toch is er niets zo vervelend als een artiest die niet op tijd begint. Popicoon Nicki Minaj startte, weliswaar een uur te laat, haar ‘Nicki Wrld Tour’ in het Brusselse Paleis 12 naar aanleiding van haar vierde album ‘Queen’. Future zou Nicki vergezellen, maar werd enkele maanden geleden vervangen door de nieuwe commerciële hiphop-sensatie Juice Wrld. Nicki had een resem superfans in de zaal zitten die het geduld, in vergelijking met ons, niet verloren. Al snel bleek duidelijk te zijn dat de show van de avond het wachten echter wel waard zou zijn. Toch liet een groot aantal bezoekers weten via Facebook dat ze een deel van het concert moesten missen wegens het openbaar vervoer.
Je kan zeggen wat je wilt van Nicki Minaj, maar we merkten al meteen dat ze verdomd goed kon rappen. Een soort ninja-introfilmpje kondigde de aanvang van het optreden aan. Tijdens eerste nummer “Majesty” kwam ‘de queen’ op een gigantische Pegasus aangereden. Anderhalf uur lang zouden we een bombastische show mogen aanschouwen die helemaal aan onze verwachtingen zou voldoen. Spektakel hoort nu eenmaal bij het alter ego van Nicki Minaj. Al wie anders had verwacht, is toch vrij naïef. Glitter, blingbling, schaars geklede dansers, billen en diva-allures: dit is Nicki Minaj. Ze rapt zuiver, krachtig en dat allemaal terwijl ze gedurende heel de show performt. Elk nummer werd bovendien door het publiek met evenveel enthousiasme onthaald. De popster liet al haar hits passeren waarvan de allerbekendste al wat langer werden gespeeld dan de iets minder bekende.
Om enkele voorbeelden te kunnen geven van al die glitter en glamour kunnen we verwijzen naar “Feeling Myself” waarop de queen in een bed werd rondgereden terwijl ze zichzelf betastte. Tijdens “Anaconda” verscheen heel het zitmeubilair van de Ikea op het podium waarop wellustig werd getwerkt en ergens in de tweede helft verscheen een soort ruimteschip waarin ze later een jongen uit het publiek liet dansen. Nicki, hoe kan het ook anders, schuurde met haar even bombastische achterwerk tegen de jongen en gaf hem na afloop een zoen. Kortom, te veel om allemaal op te sommen, maar je begrijpt wel wat we bedoelen.
Net zoals je zou verwachten van een Amerikaanse popster, sprak ook Nicki ons regelmatig aan. Dit varieerde van een simplistisch ‘Aldi’-feminisme tot boodschappen van ‘self love’. Hoogtepunten van dit eerste deel waren ongetwijfeld oude nummers “Feeling Myself”, “Only”, Beez in the Trap” en “Anaconda”. Toch speelde ze ook een aantal nieuwe nummers zoals “Hard White” en “FEFE”. Het hele optreden was doorlopen met korte pauzes die wel storend werkten, maar hé, al dat spektakel kost tijd, we begrijpen het. Na de eerste kledingwissel verscheen Dj Boof op het podium om Nicki en haar fans mee te nemen naar de eerste uren van haar carrière. Dit resulteerde op bepaalde ogenblikken in een soort spelletje van om ter meeste nummers in een beperkt aantal minuten te spelen. Dit hoefde voor ons niet, maar voor de fans in de ‘golden circle’ duidelijk wel.
Juice Wrld kwam dan plots middenin de set het podium op en werd vergezeld door de meest vervelende, luid schreeuwende dj aller tijden. Meteen vroeg die gast ook of er veel ‘beautiful ass women’ aanwezig waren, inconsistent met de ‘feministische’ boodschap van Nicki eerder. Na te veel ‘Fuckings’ en ‘Shits’ kwam de rapper eindelijk op het podium te staan. Helaas zou deze dj gedurende het hele optreden van Juice Wrld door de micro schreeuwen om de (niet overdreven) vijftien seconden. Dit paste weliswaar in het optreden van de rapper: gedurende 45 minuten wist Juice Wrld de zaal te irriteren met enorm schreeuwerige versies van zijn nummers. Zijn stem kwam niet overeen met de autotune, waardoor het soms zelfs leek of er twee personen tegelijk aan het rappen waren. In onze tribune was het overduidelijk dat we dit deel van de show liever niet, dan wel hadden moeten aanhoren. Als er constant wordt gedacht ‘alsjeblieft laat dit het laatste nummer zijn’, dan weet je dat het écht héél slecht is. De vele jonge mensen die van voor in het publiek stonden, leken hem op sommige momenten toch te smaken. Radiohit “Lucid Dreams” bleek dan toch even voor een evenwaardige vreugde te zorgen als voor Nicki Minaj zelf.
Het tweede deel van Nicki’s set zou even spectaculair zijn als het eerste. Startend met enkele oude feestnummers van onder andere David Guetta ging ze over tot megahits “Pound The Alarm” en “Starships”. Paleis 12 werd een echte danszaal. Het publiek werd wilder dan ervoor en de laatste zitters stonden nu ook recht. Hierna volgden enkele melodramatische tragere nummers. Ze toverde zonder schaamte een zangeres op het podium die de zangdelen van deze nummers zou zingen. Nicki Minaj kan niet zingen en daar windt ze geen doekjes om. Waar de autotune haar in het vorige deel redde van zangstukken, deed die zangeres dat nu. De rap was daarentegen altijd overtuigend, zuiver en live. Afsluiten deed de popster met nummers die in elke discotheek worden gedraaid: “Swalla” en “Super Bass”, maar ook het rustigere “Moment 4 Life” en nieuwe “Chun-Li” passeerden nog.
Vijf kledingwissels later konden we besluiten dat Nicki Minaj, zoals voorspeld, enorm goed live kan performen. Anderhalf uur lang, exclusief Juice Wrld, konden we genieten van spektakel. Er werd niet naar een centje te veel gekeken, dat de fans waar voor hun geld kregen was duidelijk (afgezien van het grote aantal toeschouwers dat de zaal vroegtijdig moest verlaten door haar late aanvang). Voor een muzikaal hoogstaand optreden moest je gisteren niet in Paleis 12 zijn, maar dat was ook nooit de intentie van de ‘queen’ zelf.
Nicki Minaj is het soort popartieste dat inzet op het visuele en van haar shows een equivalent wil maken van haar sensationele videoclips. Daarbij rapt ze alles live en vervalt ze niet in een playbackshow. In vergelijking met shows van sterren die even veel faam kennen zoals Lauryn Hill en Britney Spears, kunnen we enkel maar opgelucht zijn. Zolang de verwachtingen niet te hoog zijn, kan een concert van dit soort commerciële wereldsterren alleen maar meevallen. Nicki is daarenboven niet fake en daar bedoelen we natuurlijk niet haar indrukwekkend zitvlak mee.
Setlist
Deel 1: Nicki Minaj: Majesty - Hard White - Feeling Myself – Only - Truffle Butter - Beez in the Trap - Rake it Up – Dance - Big Bank – FEFE – Anaconda - Roman’s Revenge - Up All Night - Throw Sum Mo - Plain Jane - Itty Bitty Piggy - Your Love - Make Me Proud – Monster
Deel 2: Juice Wrld: Armed & Dangerous - Black & White - Lean Wit Me - All Girls Are The Same - Fine China – Wasted – Robbery - Lucid Dreams
Deel 3: Nicki Minaj: Turn Me On - Whip It - Pound The Alarm – Starships - Where Them Girls At - I Lied - All Things Go - Save Me - Right Thru Me - Come See About Me - Grand Piano - Ganja Burn – Bed - Side To Side – Swalla - Chun-Li - Moment 4 Life - The Night is Still Young - Super Bass
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Nicki Minaj + Juice Wrld
Paleis 12
Brussel
Organisatie: Greenhouse Talent
Fun Lovin’Criminals – 90s nostalgie met een hart
Fun Lovin’ Criminals
Ancienne Belgique
Brussel
2018-05-12
Tim Martens
Afgelopen zaterdag stonden de drie gladde New Yorkers die al 25 jaar als Fun Lovin’ Criminals de wereld rond gaan, in de grote zaal van de Ancienne Belgique. Vol kregen ze die niet maar het volk dat zichzelf wel van de terrasjes af wist te sleuren, is er graag bij geweest.
Het voorprogramma, tussen aanhalingstekens, was DJ Mateo. Weinig memorabel maar het publiek dat rustig binnen gesijpelde, wist zijn repertoire van 90’s Hip Hop en 70’s classic meebrul-rock wel te smaken. Als uw trouwfeest in de aantocht is, zou ik hem eens bellen.
Mooi aansluitend en met de intro track “New York, New York” van Frank Sinatra kwam het trio fraai uitgedost het podium op gewandeld. Na het verplichte handjes schudden en high-fives uitdelen met het publiek , zetten ze meteen klepper “The Fun Lovin’ Criminals” in. Een song die gemaakt is als opener en zijn werk na al die jaren nog steeds heel goed doet.
Bij de eerste paar nummers hielden ze de energie hoog en het publiek aan het dansen om dan bij het iets zwoelere “Smoke ‘Em” even te zakken. Waarna frontman Huey Morgan’s gitaar even op de grond smakte, “Ze is een beetje moe, dat is alles” legde hij uit. Morgan communiceert graag met zijn publiek en kreeg die avond veel terug. Na elk nummer moest hij toch even herhalen hoe geweldig hij onze hoofdstad vond. Ook drummer Frank ‘Fransisco The Disco’ Benbini en Brain ‘Fast’ Leister deden lustig mee. Soms ontstond er zelfs wat gekibbel op het podium, toneel of niet het was vermakelijk.
Halfweg de set viel het een beetje stil en werd het misschien zelfs wat ééntonig. Want hoewel sinds 1993 de drie Yanks bewijzen dat Hip Hop en Rock & Roll hand in hand gaan, is de rage toch al even voorbij en zijn ze uitgeroepen tot menig guilty pleasure (of klassieker). Wij waren in elk geval zeer onder de indruk van het kunnen van het drietal. De multi-instrumentalist in Leister, de schwung in het spelen van Benbini (die aan Hip Hop-legende Questlove doet denken) en Morgan die als geen ander een publiek als een netjes opgevouwen pochet in het borstzakje van zijn kostuum weggestopt krijgt.
Gelukkig waren er ook nog de hits die ons even stevig wakker schudde zoals “King of New York” die nog maar eens liet weten waar de band nu ook alweer vandaan kwam. Alsof dat nog niet duidelijk genoeg was. En toen het geschreeuw van “Hunny Bunny” uit Pulp Fiction door de zaal weerklonk stond de zaal natuurlijk even op zijn kop en kon het mee kwelen beginnen, want natuurlijk kon dé hit “Scooby Snacks” niet ontbreken. Net zoals Robert De Niro in “Taxi Driver” de revue moest passeren (want het zijn nog steeds New Yorkers en dat zullen we dus geweten hebben).
Na een mager afscheid kreeg het publiek met veel moeite het nog steeds even enthousiaste drietal weer op het podium met een zoveelste introductie rondje tot gevolg. Gelukkig volgde er nog een tweetal afsluiters en een lange outro zodat we allemaal met een gerust en nostalgisch hart huiswaarts konden keren.
Ism Luminousdash.com www.luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/fun-lovin-criminals-12-05-2018/
Organisatie: Live Nation
Er is een nieuwe generatie van jonge muzikanten die wel wat zien in wat we vroeger de New Wave Of British Heavy Metal (NWOBHM) noemden. Bij ons heb je Ironborn die een beetje die richting van de klassieke heavy metal uitgaat, in Duitsland heb je Pulver, maar in Groot-Brittannië zijn er tal van bands die teruggrijpen naar de erfenis van Iron Maiden, Angel Witch en Raven. Eliminator is een relatieve nieuwkomer in die groep. Deze Britten brachten zopas hun debuutalbum ‘Last Horizon’ uit.
Eliminator had een tijdlang Dave Pugh, de gitarist van folkmetallegende Skyclad, als zanger, maar die heeft het te druk om Eliminator erbij te nemen. Daarvoor kwam Danny in de plaats en dat is verdomd een heel sterke zanger. Geen Bruce Dickinson, dat ook weer niet, maar als deze Danny nog wat kan groeien in stemvolume en bereik, zit Eliminator op rozen. Ook de gitaristen leveren sterk werk. In de teksten en de songopbouw zitten dan weer weinig verrassingen, maar deze Britten doen hun ding met veel vuur en gedrevenheid. Die passie zie je nog zelden in het materiaal dat de dinosaurus-bands uit de klassieke heavy metal recent uitbrengen.
Eliminator doet de kunstjes van Iron Maiden en Judas Priest nog eens over op een sublieme manier. Maar we zitten in een compleet andere tijdsgeest. Een album als ‘Last Horizon’ zal dus nooit dezelfde impact hebben als de eerste albums van de NWOBHM.
Eliminator zal hard moeten werken, in donkere kroegen en op kleine festivals, om deze muziek aan de man te kunnen brengen. Als ze dat een paar jaar na elkaar met dezelfde passie kunnen doen als waarmee ze dit album opnamen, dan kan het lukken om ook in België door te breken.
Interview Michael Sele, Beauty of Gemina
Na tien jaar muziek maken voor The Beauty of Gemina heb ik het gevoel dat op ‘Minor Sun’ alles mooi samenkomt. Het voelt als thuiskomen.
Na het optreden van The Beauty of Gemina op Dark Xmas mocht ik Michael Sele, zanger en songschrijver, interviewen. Je weet vooraf nooit hoe zoiets zal verlopen maar het bleek een innemende en aangename man te zijn.
1. Hoe vond je het optreden? Tevreden?
- Ja, ik ben tevreden. Het is toch telkens een beetje een avontuur. Je begint en je weet nooit hoe het zal verlopen. Je krijgt soms verrassingen op het podium, veel of weinig publiek, technische euvels… Maar vandaag was het vrij goed en ik denk dat het publiek mee ging in onze wereld. Ze waren klaar voor ons. Het gaf mij achteraf een goed gevoel.
2. “Minor Sun” is anders dan het vorige album ‘Ghost Prayers’. Was dat de bedoeling of groeide dat zo tijdens het maken?
- Het is altijd een proces maar ‘Ghost Prayers’ was voor mij meer een tussendoor-project. Ik probeerde er veel akoestische songs op uit. Toen ik startte met werken aan ‘Minor Sun’ was het van meet af aan duidelijk dat ik een grootser album wilde. Als ik het vergelijk met een klassiek album dan is ‘Ghost Prayers’ gemaakt voor een kamerorkest en ‘Minor Sun’ is dan meer een symfonie.
3. ‘Ghost Prayers’ is introverter…
- Inderdaad, maar tijdens het werken aan ‘Minor Sun’ was het voor mij snel duidelijk dat ik het grootser, spacier en met meer gitaarsounds wilde. Ik ben natuurlijk erg tevreden met het resultaat. Het is een erg persoonlijk album geworden. Ook over de teksten waar ik veel tijd en energie in heb gestoken. Ik heb er geen compromissen voor gemaakt.
4. Wanneer ik naar je artwork, optredens, teksten etc kijk dan denk ik dat er hier een perfectionist voor mij zit. Klopt Dat?
- Wat kan ik zeggen? Je kan mij een beetje vergelijken met een kapitein op een boot die invloed heeft op elk gebeuren op zijn schip. Zo ook wanneer ik een album maak. Het is niet alleen het album dat belangrijk voor mij is maar ook het hele pakket: de cover, de teksten, … Maar als ik in de studio werk en we nemen een gitaarlijn op die gevoelig en erg goed klinkt, maar technisch misschien iets minder goed, dan zal ik toch voor die minder perfecte maar gevoelige gitaarlijn kiezen. Op dat vlak ben ik dan niet zo perfectionistisch. Liever dat, dan perfect en zonder gevoel. Muziek moet je aangrijpen. Het mag niet te clean klinken.
5. Muzikaal vind ik dat ‘Minor Sun’ een beetje als een synthese van je vorige album klinkt en dat het daardoor ook iets beter is dan de vorige.
- Ik ben erg blij om je dat te horen zeggen want het is nu tien jaar dat ik bezig ben met de band en nu heb ik het gevoel dat ik met de muziek ben waar ik wil zijn. Ervoor probeerde ik op elk album iets anders uit. Nu heb ik het gevoel dat alles samenkomt. “Minor Sun” klinkt voor mij alsof ik thuiskom. Ik kan het moeilijk anders uitleggen. Dus, ik ben akkoord met wat je erover zegt.
6. Het album bevat terug donkere en soms zware teksten maar de muziek waarin je hebt verpakt klinkt bij momenten iets lichtvoetiger. De muziek heeft soms iets zweverig en ongrijpbaars zoals bv “Waiting in The Forest” met zijn impressionistische gitaarrifjes. De muziek is moeilijk te definiëren.
- Ja daar kan ik inkomen. Het heeft misschien ook wat met mijn stem te maken. Ik durf nu iets meer op dat vlak. Ik heb een breder spectrum aan emoties die ik met mijn stem kan bespelen. Op dat vlak vind ik het album het beste dat ik al gemaakt heb. De muziek bezit inderdaad veel licht en optimisme. In elke song zit een sprankeltje van hoop. Het is daarnaast de Minor en niet Major Sun. Het bevat daarom veel melancholie en gevoel.
7. Zijn je teksten een veruitwendiging van wat er binnenin je leeft of eerder het resultaat van wat je rondom jou ziet?
- Beiden denk ik. Ik ben een songschrijver in de klassieke manier van werken. De teksten zijn heel belangrijk voor mij. Als ik een melodie of een akkoordenschema heb en het vind niet de gepaste tekst dan komt het niet op de plaat. Zo simpel is het. Het is niet zo gemakkelijk om na 80 songs nog nieuwe invalshoeken en onderwerpen te vinden. Ik wil mezelf niet herhalen. Ik maak bv geen twee nummers over de “Suicide Landscape”. Ik heb er een foto of beeld over geschetst en nu wil ik dat over iets anders doen. Ik probeer een song te schrijven waarin ik de luisteraar een kamer aanbied en die luisteraar moet dan zelf vorm geven aan die kamer: het interieur, de meubels… Begrijp je?
8. Naar welke muziek luister je zelf?
- Naar veel en verschillende muziek. Ik groeide op met muziek. Mijn grootvader was een klassiek componist en ik was enorm gefascineerd door de instrumenten, de noten… Hij vertelde mij veel over Wagner, Bach en al die grote componisten. Mijn eerste plaat was één van Richard Wagner: The Flying Dutchmen. Ik denk dat ik tien jaar was of zo. Tot op heden hou ik van klassieke muziek. Daarnaast luister ik ook naar David Bowie, Pink Floyd, Kraftwerk en Mike Oldfield in zijn beginjaren. Ik was een grote fan van Mike Oldfield toen ik jong was. Nog altijd. Hij is nog steeds een groot artiest. Maar ook muziek zoals industrial, metal of electro vind ik goed. Zolang het mij maar raakt en dat de zanger een persoonlijkheid is met een bepaald charisma.
9. Ik vind het niet gemakkelijk om je muziek in een vakje te stoppen. Het is niet echt gothic rock, darkwave of alternatieve pop/rock. Ik vind dat je muziek wat buiten die hokjes valt en dat is als een compliment bedoeld. Hoe zou jij je muziek omschrijven?
- Je zei het vrij goed. In Zwitserland hebben we een vrij gemengd publiek. Het publiek bestaat niet alleen uit mensen die van de donkere scene houden. Maar mensen die ook naar Interpol, Muse of The Editors luisteren om maar iets te noemen. Maar internationaal, zoals in Duitsland en hier, zitten we voornamelijk in de zwarte scene omdat het niet zo gemakkelijk is om een ander publiek te bereiken. Het was zeker niet mijn plan om alleen een gothic muzikant te zijn. Ik hou enorm van de sfeer op dit festival hier maar ik wil mij niet laten begrenzen. Ik heb daarvoor een te ruime blik en geest.
10. Hoe ontstaan nummer meestal?
- Op alle mogelijke manieren. Bijvoorbeeld voor de allereerste song die ik schreef voor The Beauty of Gemina had ik al een tijdje de melodielijn liggen totdat ik er de gepaste klanken en woorden bij vond. Ik schrijf dikwijls met mijn acoustische gitaar of op de piano. Soms ook op de computer. Ik start dan met een geluid of een keyboard idee. Het is een beetje zoals eten klaarmaken. Ik koop ook veel instrumenten want dat vind ik inspirerend. Voor ‘Minor Sun”’kocht ik bijv. een Dobro gitaar en het was heel belangrijk voor het album. De kleur en de klank die het eraan gaf. Het is een gitaar die niet meteen in een gothic sfeer gebruikt wordt maar dat vind ik dan juist boeiend om uit te proberen. Net zoals de mix van een album. Het is net als een kleed dat je past. Je hebt je basis en welk kleedje zal je erom heen hangen?
Bedankt voor je boeiend gesprek!
Fun Lovin’ Criminals – Crimineel sterk!
Fun Lovin’ Criminals
Vooruit
Gent
2016-03-04
Johan Meurisse
Die NYse Fun Lovin’ Criminals hebben iets te vieren . De drie Hugh ‘Huey’, Brian ‘Fast’ en Frank ‘The rhythm master’ brachten twintig jaar terug het prachtige ‘Come find yourself’ uit, dat uiterst origineel klonk. De combinatie van rock , mellow hiphop , rap , jazz, funk , soul , blues, aangevuld met samples en filmsountracks als van ‘Pulp Fiction’, werd een enorme doorbraak . En dit debuut werd nu integraal nog eens gespeeld …
De plaat belandde meteen in onze top, en hun liveset op Rock Torhout (bestond toen nog!) was in ons geheugen gegrift. Kortom je hoort ons komen, met deze tour konden oude herinneringen opgehaald worden tussen pot en pint . En inderdaad , de entourage en de muziek in de Vooruit was het ideale feestdecor , heupwiegend met een smiley ‘Friday night’ tegemoet , waarbij we op gemoedelijke wijze wat konden bijpraten.
Wat wil je … de drie hebben een ongelofelijk charisma en een vleugje humor is niet ver weg. Een zorgeloze avond door de ongedwongen speelsheid en de lounge die schuilt in de sound. Hun amicaliteit onderstrepen ze met een glaasje wijn of een cocktail ; disco flashy lights en een strandzetel ontbraken hier nog .
Een warme, onderkoelde sfeer heerste en iedereen had er zin in. De band loodste ons integraal door het debuut, de leuke interacties en vroegere ervaringen werden opgehaald. Tja dit leek wel een oude ‘school’ reünie.
De laatste jaren namen de drie de geneugtes des levens wel; de laatste tien jaar twee platen, wat niet getuigt van een hoge productiviteit , ook muzikaal en live was de scherpte er wat af , hoewel …die laatste ‘Classic fantastic’ van vijf jaar terug deed het oude gevoel al deels heropleven.
… Het oude gevoel , een ‘cool as fuck’ gevoel , jawel , hier waren we vanavond voor gekomen. Door de aanstekelijke grooves en de lounge roken we (letterlijk) de dampende, nachtelijke barsaloons , passeerden beeldrijke Tarentino gangsterfilms ons en droomden we van knappe vrouwen . “FLC” die de plaat en de set opende, “Passive /aggressive”, “The grave & the constant” en hun wereldhit “Scooby snacks” brachten ons meteen in die juiste stemming . De instrumentatie werd ten volle werd benut door de broeierige vette gitaarlicks , de sfeervolle , kleurrijke keys ,de beheerste en opzwepende drums, aangevuld met een verdwaalde blazer . Jawel , het klonk goed en alles viel op z’n plaats , “Bombin the L” rockte, “Smoke’em” met de dikke sigaar of een vette joint was extravert , “King of NY” bouwde op, we konden lekker wegzakken op een “All the time of the world” en tot slot was er de bossonava van “Methadonia” , die het debuut en dus ook de set besloot. Intussen werden we geknuffeld door de lichtvoetige ‘laidback’ van “Bear hug” en in de watten gelegd door “Crime & punishment”, die de aandacht trok door krachtige bluesrock .
Na een korte pauze van een onderkoelde cocktail of pint waren ze er opnieuw voor een zestal nummers . “Friday night” zette het weekend in en de drie klonken op de daaropvolgende “Loco” , “View belongs to everyone” en “Korean bodega” wat stekeliger , feller en staken wat meer oldskool en rock in hun sound. Het gaf de nummers meer diepte en intensiteit . “Love unlimited” en “Big night out” met hun onweerstaanbare smachtende, erotiserende zinsnedes “Barry White saved your life” en “Supermodels on my D” wuifden ons de nacht in. Ze zetten zelf de eerste danspasjes op de bonkende tunes van “The time of my live” (Bill Medley – Jennifer Warnes uit ‘Dirty Dancing’) en de reggae van Bob Marley.
Twintig jaar later zijn de FLC nog steeds aangename fuifbeesten die je een leuk avondje bezorgen … Deze ‘crazy motcha fxx’ hebben de makke optredens van de laatste jaren doorgespoeld . Ze hebben zichzelf overtroffen en zijn dus nu letterlijk ‘back in town’ . FLC - Crimineel sterk!
Organisatie: Democrazy, Gent
Fun Lovin’ Criminals zijn cool as fuck … Nog steeds … Ondertussen is het toch alweer 5 jaar verstreken sedert hun laatste werkje ‘Livin’ in the city’; nu zijn ze weer helemaal terug met een verdomd pittig plaatje.
De heren houden meer dan ooit vast aan hun imago van strak in het maatpak gehesen maffiabazen. De seventies gangstersfeer van de titelsong laat meteen blijken dat het supercoole trio nog zeer geloofwaardig is, een verduiveld knappe song waarbij we ons zo in een maffia film wanen. Ook “The originals” dendert lekker door met venijnige gitaarsolo’s tussen de raps. “She sings at the sun” swingt met zijn exotische klanken als een tiet en een driftig “Jimi Choo” flirt gewillig met Zappa. De lome funk van “El Malo” brengt ons volledig terug naar de geest van de jaren zeventig langs indrukwekkende afro kapsels in combinatie met imposante american cars, een song met een heerlijk sfeertje.
Op het onweerstaanbare “We, the three” zal u de beentjes helemaal niet meer kunnen stilhouden, maar nadien mag u met de mellow-sound van “Rewind” languit in uw hangmat gaan kuieren en genieten van een knappe gitaarsolo.
‘Classis Fantastic’ is heerlijke rap, funk, rock en soul. FLC hebben zichzelf overtroffen. Hun beste in jaren.
Dat er nog te veel parels van bands verdoken liggen in België wordt met het nieuwe album van Exterminator opnieuw bewezen. De band bestaat ondertussen al 16 jaar en deelde het podium met namen als Entombed, Grave, Immolation, …Toch kon de band tot nog toe bij geen enkel label terecht. Ook het nieuwe ‘Slay Your Kind’ werd in eigen beheer uitgebracht.
Dat deze band afkomstig uit Peer veel over heeft om een goede cd uit te brengen wordt mij al snel duidelijk. Het boekje is mooi uitgewerkt en sluit goed aan bij de duistere en goed uitgewerkte teksten. Hoewel men dit maal niet voor een conceptalbum koos, loopt er toch een duidelijke rode draad doorheen het album, namelijk en protest tegen alle walgelijke wandaden waaraan de mensheid regelmatig zondigt.
Zo klaagt men in “Inside The Pyramid” de slavernij en het machtsmisbruik van mensen aan de macht aan. Dit goed uitgewerkt nummer is meteen ook één van de uitschieters op het album. De krachtige thrash riffs en zware vocalen worden in dit nummer afgewisseld met cleane melancholische zanglijnen en melodieuze gitaarlijnen. Hiermee wordt een “relatief” rustpunt geboden in een rauw en agressief album.
Ook “732 Potiers” liet bij mij een indruk na, met zijn slepend en zware begin en de Franse gesproken tekst doorheen het nummer naar het einde toe. Ook muzikaal steekt dit nummer goed ineen na een trage slepende start raakt het nummer op gang om vervolgens melodisch zijn weg voort te zetten. Wie na twee nummers al besluit dat het te zwaar is voor hem, zou ik toch dit nummer nog aanraden. Wie weet kan de melodieuzere kant van Exterminator hen wel bekoren. Ook het daarop volgende “La Souffrance” wist mij te verrassen. Ook hier worden de zwaardere stukken afgewisseld met rustigere en melodische en zelfs met prachtige cleane vocalen die een ritmisch refrein brengen tussen de slepende zware vocalen door.
De overige nummers op het album moeten zeker niet onderdoen maar vertonen mindere opvallende zaken. Toch zijn de overige nummers er zeker niet minder om. Wie zijn metal al eens graag zwaar en snoeihard heeft, maar er ook wel een melodieus stuk tussen kan appreciëren kan zich zonder twijfel de nieuwe van Exterminator aanschaffen.
En voor wie graag een optreden meepikt, kan ik alvast vertellen dat deze mannen live snoeihard en strak uit de hoek komen! Mijn nekspieren hebben het geweten! Meer van dat beste Belgen!
Nederlands 
Français 
