Unravel - Vijf jaar geleden hadden we nooit geloofd dat we in de Brielpoort mogen spelen
Unravel schoot als vuurwerk omhoog uit de Vlaamse underground. Na succes in tal van band battles volgen steeds meer leuke supports en concerten in steeds grotere zalen, tot straks zelfs de Brielpoort toe. Dat zijn bij mekaar genoeg redenen om deze band hier eens aan het woord te laten.
Jullie hebben Unravel op de kaart gezet via mooie resultaten in band battles. Is die fase nu voorbij of zijn er nog wedstrijden die misschien nog meer deuren kunnen openen?
Arend (gitaar): De battles hebben ons als band zeker een duw in de rug gegeven! Het moeilijke hierin is natuurlijk om te beslissen wanneer je stopt met Rock Rally’s en wedstrijden, omdat je een bepaald niveau bereikt hebt. Wij hebben nu zeker niet het gevoel dat wedstrijden op dit moment al ver beneden ons niveau zijn of zo, maar we proberen wel altijd twee keer na te denken over welke kansen we nog moeten grijpen en welke we beter laten voor wat het is.
Gilles (zang): De kansen die op ons afkomen wegen we nu meer af dan vroeger. We zouden graag overal blijven spelen, maar we hebben geleerd dat dat niet altijd het beste is voor de band.
Na jullie debuutalbum en een sterke single wachten we nu al een hele tijd op nieuwe muziek. Die komt er nu snel aan?
Arend: Momenteel zitten we nog in de schrijffase en af en toe komt er al eens een nummer bij in onze live set. De nieuwsgierigen kunnen dus zeker al een nieuw nummer meepikken op een concert. Het is zeker onze bedoeling om in 2024 de studio in te duiken!
Een volledig album zal er wellicht niet komen, omdat dit tegenwoordig niet meer zoveel return oplevert als vroeger. Met sociale media en zo is het vaak beter om elk jaar gespreid vijf songs te droppen, in plaats van om de twee jaar tien nummers uit te brengen (waarvan de helft dan niet veel aandacht krijgt of amper live wordt gespeeld).
Gilles: Momenteel zitten we nog niet bij een label maar als we de juiste match vinden staan we daar zeker voor open.
Zit er een bepaalde evolutie in het nieuwe materiaal ten opzichte van het vorige?
Arend: Zeker! We hebben allemaal heel diverse smaken en die evolueren ook constant. We proberen er vooral ons eigen ding van te maken, in plaats van steeds in dezelfde hokjes te denken en iets te maken dat al talloze keren eerder is gemaakt.
Welke bands hebben jullie zoal geïnspireerd?
Arend: Voor mij loopt dit sterk uiteen, gaande van bands als Meshuggah, Stake, Deftones… tot film- en gamemuziek, Queens Of The Stone Age en zelfs jazzbands. Uiteraard delen we ook nog veel elementen met genre-genoten als Polaris, Knocked Loose, Spiritbox… Als ik mag kiezen zou een Unravel-cover van Limp Bizkit wel cool en leuk zijn.
Enzo (bas): Ik wil wel eens een cover van Muse of The Prodigy spelen met Unravel.
Jordy (drums): Ik zou het wel cool vinden om een draai te geven aan een Nederlandstalige classic. Misschien kunnen we gewoon ‘Domino’ van Clouseau omgooien!
Waar vinden jullie inspiratie voor de lyrics en wie schrijft ze?
Arend: Het schrijven is vooral een samenwerking tussen Gilles en Gaëlle, vaak met input van onze gitarist die de nummers instrumentaal schrijft. Wat betreft inspiratie, kijken we vooral rond ons heen en wat er gebeurt in de wereld, en wat er misschien beter kan of moet.
Gilles: Ons eerste album draaide vooral rond de mentale gezondheid. Er was toen heel wat gebeurd in mijn omgeving en als ik een nummer schreef, ging ik bijna automatisch die richting uit. Het blijft een belangrijk thema. Voor ons volgende werk gaan we iets ruimer dan dat.
Gaëlle (zang): Inspiratie voor lyrics komen bij mij vaak van bands als Memphis May Fire en Polaris
Zopas speelden Unravel zijn eerste concert in Nederland. Zijn er nog buitenlandse concerten in het vooruitzicht?
Arend: Het concert in Urmond was heel leuk! Het was een vlotte avond met Dad Magic, een andere topband uit het Gentse. We hebben voorlopig nog geen nieuwe concerten in Nederland, maar als het aan ons ligt keren we zo snel mogelijk terug.
Wat is jullie meest memorabele concert tot dusver?
Arend: Het zijn er intussen al een meerdere, maar onze show met Counterparts zal mij toch wel lang bijblijven. Counterparts is een Canadese band die wij al talloze keren hebben gezien en waar we enorm fan van zijn, dus het was een beetje een droom die uitkwam toen we met hen werden geboekt in de Chinastraat in Gent. Nogmaals bedankt, Return Bookings!
Jordy: de show bij Popallure in Nazareth waar we de support speelden van Channel Zero was ook memorabel. Toen we die vraag kregen waren we super mega excited. De winnaar van beste organisatie en hospitality moet volgens ons dan wel naar Bruudruuster Rock gaan.
Binnenkort openen jullie de Miracle Metal Meeting in de Brielpoort, in jullie hometown Deinze. Vroeger hebben in de Brielpoort heel wat grote metalbands opgetreden. Wat is de laatste band die jullie daar aan het werk zagen?
Gaëlle: Wij hebben Parkway Drive daar gezien, en Motörhead, Anthrax en Janez Dedt.
Gilles: Ik was ook aanwezig bij Parkway Drive. Ik was toen vooral blij dat Northlane in het voorprogramma stond toen. Ook al was het in de periode dat ze net een nieuwe zanger hadden. Dat is een optreden die mij altijd zal bijblijven. Als je het aan mij vraagt, mogen er zeker weer wat meer concerten geboekt worden in de Brielpoort.
Live heerst er bij jullie altijd wat chaos omdat jullie energieke act te klein lijkt voor het podium. Dat zal in de Brielpoort met een heel groot podium beter zijn of hebben jullie die ‘comfortabele chaos’ nodig om als band?
Arend: Dat is een beetje dubbel: aan de ene kant geldt voor Unravel hoe groter en gekker, hoe beter! Aan de andere kant kan je de sfeer van een kleinere clubshow nooit recreëren op een groot podium, zeker niet in dit genre.
Gilles: We bewegen heel graag op het podium en soms besef ik misschien te weinig dat daar niet altijd plaats voor is. Dus ik kijk enorm uit naar wat dat zal geven in de Brielpoort. Ik kan misschien beter nog wat aan mijn conditie werken om over dat grote podium te kunnen crossen.
Gaëlle: Elke show heeft inderdaad zijn charmes, of we nu zonder podium moeten spelen of op een hoog en breed podium. Als de sfeer goed zit, maakt dat niet uit.
Na jullie speelt Objector op de Miracle Metal Meeting. Die band zat samen met jullie in de finale van de Wacken Battle en staat deze zomer op dat legendarische festival. Is het niet winnen van die wedstrijd iets waar jullie soms nog bij stilstaan?
Arend: Alhoewel we er graag ook hadden gestaan, waren we al vereerd om in de finale te spelen met zoveel topbands. We gunnen het Objector van harte dat ze destijds gewonnen hebben. De mindset na de wedstrijd was bij ons eerder ‘oké, dan zoeken we een andere manier om op Wacken te kunnen spelen’.
Gilles: Die droom om op Wacken te kunnen spelen komt af en toe wel eens terug, maar we waren enorm blij met onze prestatie toen en Objector was de terechte winnaar. We zijn zeker dat ze zullen knallen op Wacken.
Waar willen jullie binnen 5 of 10 jaar staan met Unravel?
Arend: Een festivaltour in de zomer is iets waar niemand in de band neen tegen zou zeggen, denk ik. Zelf zijn we elk jaar vaste bezoekers van Jera On Air (een beetje de Nederlandse versie van Groezrock). Daar mogen spelen is zeker één van onze goals. Maar ook Belgische festivals als Graspop en Alcatraz staan nog op ons verlanglijstje.
Gilles: Ook voor mij is Jera On Air 100% de doelstelling, Het Outbreak festival lijkt mij ook wel heel cool. Dat is hetzelfde weekend als Jera, dus dan kunnen we er meteen een festivaltour van maken.
Arend: We doen er alles aan om de band zo ver mogelijk te brengen. Als je mij 5 jaar geleden zei dat we support voor Counterparts zouden spelen en op het podium van de Brielpoort zouden belanden zou ik het moeilijk geloofd hebben. Wat de komende jaren zal brengen, is moeilijk te zeggen. De absolute droom is natuurlijk om dit als voltijdse job te kunnen doen!
Bedankt voor het interview! We duimen voor jullie op de Miracle Metal Meeting!
Thenra Collectivum - Kludde/Welcome To Holyland - Muziek blijven brengen waar we zelf achterstaan, en waarmee we mensen die ons nu volgen, kunnen blijven aanspreken, is onze ambitie
Twee release shows op dezelfde avond, kregen we eind maart in de Asgaard Gentbrugge. Enerzijds stelde Kludde zijn nieuwste plaat ‘De Horla’ voor. Anderzijds stelde Welcome To Holyland zijn debuut schijf ‘OMINOUS’ voor. Beide releases gebeuren via Consouling Sounds. Wij waren erbij in de Asgaard en gingen gewild mee in het verhaal dat beide bands ons, elk op hun eigen wijze, boden. Het verslag kun je hier nog eens nalezen https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/90079-kludde-welcome-to-holyland-pure-duisternis.html
Vooraleer de bands het podium onveilig maakten, hadden we een fijn gesprek over hoe het hen is vergaan sinds de corona tijden en welke impact dit op de bands en hun muziek heeft gehad. Eveneens hadden we het over de verwachtingen van de nieuwe plaat. Ook ambities en de toekomstplannen kwamen aan bod.
Ons laatste interview met Kludde was naar aanleiding van de release van ‘In de Kwelm’, een folkloristisch meesterwerk. Ondertussen zaten we in een coronaperiode, is er veel gebeurd (waaronder een prachtig solo werk van Wim; Nachtmaer’s ‘Van de Mare Bereen’). Maar ook Welcome To Holyland heeft wel een verhaal te vertellen rond die periode. Wat is de grootste verandering in die paar jaar? Welke impact heeft die tijd op jullie gehad? En hoe is het beide bands vergaan ondertussen?
Kludde: Wat ‘De Horla’ betreft was het feitelijk de bedoeling die plaat twee jaar eerder uit te brengen, de nummers waren al klaar, we waren zelfs al met de opnames begonnen. Maar door die corona periode is alles wat uitgesteld geraakt. Het voordeel is dat we het album hebben kunnen bijschaven, en beter maken dan het oorspronkelijk was voorzien. Wat we twee jaar terug hadden gemaakt ging een goed album geweest zijn, maar de huidige versie is gewoon nog veel beter. Ook hadden we de tijd om het visuele aspect volledig uit te werken. Hierbij gaat de eer vooral naar beeldend kunstenaar Wesley Dewanckel die instond voor de prachtige tekeningen die gebruikt zijn voor de videoclip (en de videoclips die er nog aankomen) en de graphic novel/artbook die in september samen met de vinyl zal uitkomen.
Welcome to Holyland: Wat ons betreft, ook wij hadden genoeg nummers om een nieuw album op te nemen. In de periodes dat het toegestaan was om te repeteren hebben we echter al die nummers terug ontleed en er de beste stukken uitgefilterd. Daar zijn dan een deel nieuwe riffs bijgekomen die we dan in elkaar gepuzzeld hebben tot de nummers die nu op ons debuut album ‘OMINOUS’ staan. Shows hebben we niet meer gedaan in die drie jaar, maar we hebben de tijd wel nuttig gebruikt om de beste nummers te schrijven die we op dat moment konden schrijven.
In het vorige interview zeiden jullie ‘Een Kludde plaat zal altijd een beetje anders klinken dan de plaat ervoor, we doen nooit twee keer hetzelfde’. Ik heb de nieuwe plaat ‘De Horla’ en ook nu weer zit er een verhaal achter, spatten de donkere emoties naar alle kanten en is er een duistere verbinding tussen fantasie en realiteit. Klopt dit en waar ligt het verschil met de vorige plaat voor jullie? Deze van Welcome To Holyland heb ik helaas nog niet beluisterd, maar ook hier, wat is het verschil met andere releases (een demo dacht ik, want dit is jullie debuut plaat eigenlijk?
Kludde: De invalshoek bij ‘De Horla’ ligt toch voornamelijk op de sfeer en het is deze keer een heel conceptalbum. ‘In De Kwelm’ was gebouwd rond afzonderlijke folklore verhalen, de sound was zwaarder, compactere nummers met de bedoeling echt het kot af te breken. Bij ‘De Horla’ ligt de nadruk eerder op de sfeerschepping. Het is de eerste keer sinds het ontstaan van Kludde dat we een verhaal helemaal zelf hebben verzonnen en uitgedokterd, we hebben onze fantasie laten werken en hebben ons niet gebaseerd op locale folklore van bijvoorbeeld Aalst zoals bij ‘In de Kwelm’ het geval was. Qua sound is het een tikkeltje meer black metal geworden, daar tegenover staat ook dat het ons meest gevarieerde album is.
Welcome to Holyland: Bij ons is het verschil wat kleiner, er zit wat meer afwisseling in ‘OMINOUS’. De nummers van de demo hadden riffs die we soms twee tot drie minuten bleven herhalen, dat repetitieve zit er nog steeds in, maar we vallen er minder op terug. We hebben wel geprobeerd om even zwaarmoedig te gaan als op de demo, maar dus met een meer gevarieerde aanpak. Voor de rest is er niet veel veranderd aan onze sound. Vuil, naturel en mogelijks nog iets zwaarder dan op de demo.
Ik zou het kunnen opzoeken, maar waar gaat ‘De Horla’ echt over? Een donker verhaal over Lust, Haat en Wraak, waarin nieuwe sferische richtingen worden verkend. Staat in de biografie, kun je daar wat dieper op ingaan, het klinkt ook intens. Is er iets bij jullie veranderd dat er zulke gevoelens boven komen, of hoe moet ik dat zien?
Het is sowieso dat er bij onze muziek per definitie al negatieve gevoelens naar boven komen, we zingen niet over bloemetjes en bijtjes. We zijn absoluut geen haatdragende mensen of zo. Maar het kan wel therapeutisch werken om al die negatieve gevoelens te uiten via onze muziek, gevoelens van soms woede en frustratie die boven kunnen komen verstoppen in songs, kan helpen om die gevoelens te kanaliseren en een plaats te geven. Veel meer moet je daar niet achter zoeken, zowel bij Welcome to Holyland als Kludde is dat het geval.
Ik wil er toch dieper op ingaan, want deze corona periode heeft bij veel mensen en zeker in omgang met elkaar, toch wat teweeg gebracht, zeker in negatieve zin. Heeft dit ook op jullie een invloed gehad in het schrijven van muziek? Zoals deze platen bijvoorbeeld? Of niet?
Wat de muziek van de platen betreft niet, want neem nu ‘De Horla’ die was al klaar voor die corona periode, het idee was er en de uitwerking is wat verfijnd, maar los van die corona periode dus nee, dat heeft geen invloed gehad op onze muziek. En dat geldt ook voor Welcome To Holyland. Wat wel het geval is, het album heeft kunnen groeien doordat alles stil is gevallen. We hebben er dus wat langer kunnen aan schaven, links en rechts verbeteringen aanbrengen. Waardoor het een beter album is geworden dan twee jaar geleden. En dat is ook bij Welcome to Holyland het geval, we hebben de nummers herschreven en er de minder goede kantjes uitgehaald en verbeterd. Wat ook zo is, het had weinig zin om een album uit te brengen als je ze niet live kunt voorstellen. Doordat we dit niet hebben gedaan kregen we de mogelijkheid om aan de nummers intensiever te werken. Die periode heeft voor beide bands een positieve invloed gehad op de songwriting, laat het ons daarbij houden.
Een andere grote verandering sinds die corona, ondervind ik toch bij gesprekken met andere bands, dat het moeilijker is geworden om concerten te boeken of jezelf te verkopen als band. Want ook organisatoren spelen op veilig en boeken bands of artiesten waarvan ze zeker zijn dat hun zaal zal uitverkopen (of zo goed als). Ondervinden jullie dat ook? Dat dit is veranderd na corona?
Kludde: Allereerst zit je met al die concerten die geannuleerd waren in de covid periode, deze werden dan uitgesteld en verlegd naar latere datums. Dit had als gevolg dat vorig jaar, en zelfs dit jaar iedere concertzaal al lang volgeboekt was en is. Zo hadden we nog geprobeerd om vorig jaar een mini tour in het buiteland te organiseren, maar helaas door overboeking was dit niet mogelijk. Anderzijds lag onze focus niet op live spelen, we hebben een drietal shows gedaan, waaronder Desertfest in Antwerpen, maar we hebben er zeker een vijftal geweigerd, om de simpele reden dat het afwerken en opnemen van ons nieuwe album belangrijker was op dat moment dan een set in te repeteren.
Welcome to Holyland: Wij hadden één concert in de covid periode, maar die hebben we helaas moeten annuleren door gezondheidsproblemen van Wim. Verder waren we ook niet echt bezig met te zoeken naar concerten, maar lag zoals bij Kludde de focus volledig op het afwerken van ons nieuwe album. Nu de covid periode voorbij is en het album klaar is hopen we natuurlijk dat er zich nieuwe opportuniteiten aanbieden. We zien wel wat er in de bus valt.
Jullie zitten ook beide bij Consouling Sounds ondertussen. Een zeer fijn label dat graag bands die buiten de lijntjes kleuren een kans geeft; opent dit ook voor jullie andere deuren?
Bij Consouling is het belangrijk dat het hen diep moet raken eer ze met jou samenwerken. Anders beginnen ze er niet aan. Of dit andere deuren zal openen? Daarvoor is het nog een beetje te vroeg om daar antwoord op te geven. Maar hopelijk krijgen we dankzij het album dat we nu uitbrengen meer opportuniteiten en kansen om mooie shows te spelen. Bij Kludde is dat met ‘In De Kwelm’ alvast heel goed gelukt, we hopen dat dat bij ‘De Horla’ ook het geval wordt en ook voor het debuut van Welcom to Holyland, maar om te zeggen of het andere deuren zal openen? Dat is voorlopig nog koffiedik kijken.
Het is niet de bedoeling dat jullie een ander publiek willen aanspreken via Consouling Sounds om zo op grote festivals te gaan staan en zo? Want jullie zitten wel in het extreme genre en dat maakt het (denk ik) moeilijker om op die grote festivals te staan, of is dat dan weer niet de ambitie?
Kludde: We willen niet per se de grootste metalband van de wereld worden. We doen gewoon ons eigen ding, en hopen vooral onze fans te blijven bereiken hiermee. We gaan daarom zeker niet de commerciële toer opgaan, We zullen onze muziek om die reden ook nooit aanpassen om toch op die grote festivals te kunnen spelen, dat is niet onze ambitie. Wel willen we muziek brengen waar we zelf achterstaan, en waarmee we mensen die ons nu reeds volgen kunnen blijven aanspreken.
Welcome to Holyland: En dat geldt dus ook voor ons, we weigeren eveneens te trappen in de val van commerce en dingen te doen waar we niet achter staan. Willen we meer mensen bereiken? Natuurlijk, maar dat zal niet ten koste van commerciële toegevingen in onze muziek zijn.
Maar toch, zowel Kludde als Welcome To Holyland heeft op het genre zijn stempel gedrukt, een beetje meer erkenning mag?
Kludde: Het zou leuk zijn uiteraard, om wat meer erkenning te krijgen, maar niet ten koste van onze eigen identiteit. We zijn allemaal vrienden onder elkaar, en ieder van ons doet dit uit pure passie voor de muziek, we doen dit allemaal achter onze werkuren en puur voor het plezier en diezelfde passie… Eens links en rechts een mooie show kunnen doen, en nog wat meer muziek maken en opnemen door de jaren heen. Meer moet dat voor ons echt niet zijn. Daar draait het dus ook echt om. Elke kans, hoe groot of klein die ook is, zullen we uiteraard aangrijpen, maar we willen absoluut niets forceren. We moeten ook toegeven, om nog eens terug te komen op een vorige vraag, dat we niet moeten gaan smeken om ergens te kunnen optreden. We zien zoveel groepen die echt bekender willen worden en wanhopig schooien om toch ergens te mogen optreden, om dan van een kale reis terug te komen. In het begin hebben we dat probleem ook ondervonden bij Kludde. Na het uitbrengen van ons debuut ‘In den Vergetelheid’ hebben we twee jaar België plat gespeeld. Tot dat er een soort vermoeidheid optrad. Ook bij ons publiek, doordat we per se overal wilden optreden. Eén van de redenen dat we daarna in hiatus zijn gegaan en het zo lang heeft geduurd om die vorige plaat uit te brengen. We willen dat nu vermijden.
Welcome to Holyland: Met beide voeten op de grond blijven, en niks forceren. Wat wel een droom is, is om eens een mini tour te doen met liefst een bijpassende en bevriende band. Een lang weekend naar bijvoorbeeld Duitsland of Nederland. Rekening houdende met wat mogelijk is, want we hebben allemaal dag jobs en gezinnen.
Je zegt het zelf, het is een hobby en passie die je combineert met een dagelijkse job, maar sommige zitten in meerdere projecten. Valt dit allemaal nog wel te combineren?
Net doordat het een passie is lukt dit perfect, als we maar met muziek kunnen bezig zijn. Daar leven we van op. Andere mensen gaan graag in het weekend naar een voetbalwedstrijd met alles erop en eraan of zijn intensief met sport bezig, wij zijn intensief met muziek bezig, dus dat valt wel degelijk te combineren. Net omdat het een hobby en passie is. Passioneel met onze muziek bezig zijn, is het belangrijkste. Bekendheid of faam is bijkomstig, als dat komt dan komt dat, maar het is die passie dat telt. We gaan niet op zoek naar die bekendheid, daarom dat we ook selectief zijn in optredens die we aanpakken. Als we telkens kunnen optreden voor een publiek dat enthousiast is om ons te zien, al doen we maar een vijftal concerten of zo, dan is dat voor ons al mooi mee genomen.
Deze avond kan dat zeker lukken, een fijne concertzaal en een 150 tal tickets verkocht dacht ik, zien jullie het beetje zitten voor vanavond?. Wat zijn de verwachtingen?
Als het publiek enthousiast is, dan zijn we tevreden mensen. We willen ons vooral amuseren en hopen dat de mensen dat ook doen die naar ons komen zien. Gezonde zenuwen ook, want voor bijvoorbeeld Welcome to Holyland is het zeer lang geleden eigenlijk, Kludde heeft ondertussen al enkele keren opgetreden. Maar er is een gezonde brok zenuwen en veel goesting.
Om af te sluiten, een verkoop praatje, laten we beginnen met Welcome to Holyland, ik ben fan maar als je uw plaat zou willen verkopen aan mij, waarom zou ik jullie plaat kopen en wat maakt jullie zo uniek?
Welcome to Holyland: We zijn de zwaarste band van België (haha). Het is in elk geval zeer zware, logge en intensieve muziek die we brengen. Stonerdoom/sludge is een zeer kleine scene, die tien tot vijftien jaar geleden wel veel populairder was dan nu. Maar mensen die houden van zware, logge, naar doom neigende muziek zullen zeker hun gading vinden in ‘OMINOUS’ en in de band live op het podium.
Geldt dit voor Kludde ook, is dit ook voor jullie de verkooptechniek om een eventuele leek over de streep te trekken? Wat is het verschil tussen beide bands?
Kludde: Daar waar Welcome to Holyland meer traag en log is, gaat het bij Kludde vooral de snellere kant uit, daar ligt het verschil. Het optrekken van een ondoordringbare geluidsmuur. Kludde is een totaal andere sfeer dan Welcome To Holyland, hoewel er raakpunten zijn. Het technische aspect neemt ook wel meer de bovenhand bij Kludde, bij Welcome to Holyland wordt alles afgestripte tot de minimale essentie. ‘De Horla’ is het meest afwisselend album dat we ooit hebben geschreven, er zitten dus ook wel wat rustigere stukken in. Het is een verhaal, de muziek volgt de emotie rond de teksten en het verhaal, vandaar toch wat meer afwisseling. Maar we blijven toch als een wervelwind tekeer gaan, dat is typische aan onze muziek. Als mensen zich daar in kunnen vinden zijn we in onze opzet geslaagd.
Bij beide bands zit er toch een aspect dat de fantasie prikkelt, zitten jullie wat dat betreft op diezelfde lijn (met elk een eigen manier van aangeven) of zie ik dat verkeerd?
Beide bands hebben een totaal verschillende aanpak. Het zijn ook twee totaal verschillende genre’s. Kludde is voornamelijk een black metal band, hoewel er invloeden van doom en sludge in onze sound en songs zitten verweven. Welcome to Holyland is pure stonerdoom/sludge met misschien hier en daar een licht black metal invloed. Meer raakvlakken kunnen we niet opnoemen. Het concept is ook totaal verschillend. Bij Kludde gaat het meer de folklore kant uit, bij Welcome to Holyland gaan de teksten meer over dagdagelijkse dingen en gebeurtenissen uit ons leven. Uiteindelijk heeft het ook weinig zin om twee keer dezelfde muziek te maken. Nog één raakvlak is dat we beide deel uitmaken van ‘Thenra Collectivum’, wat de overkoepeling is van al onze bands en projecten.
Wat zijn de verdere plannen voor dit jaar voor beide bands?
We hopen dat de beide albums een beetje aanslaan bij het publiek, en we daardoor door het jaar heen nog wat mooie kansen krijgen om verder op te treden. Dat is het voornaamste plan. Onze albums overal kunnen promoten. En ondertussen nieuwe nummers blijven schrijven. Inspiratie is er genoeg bij beide bands, om de cyclus te blijven laten draaien. Muziek schrijven, plaat uitbrengen, er live mee optreden… next.. dat is het voornaamste plan voor nu, en voor de toekomst. We zijn lang nog niet uitgezongen…
Pics homepag - Kludde@Piet Goethals
Bedankt voor dit fijne gesprek, ik wens jullie beide enorm veel succes dit jaar, uiteraard blijven we jullie op de voet volgen.
Unravel - Ambitie? Uitgangspunt is dat het publiek je nummers kent, clubshows in binnen- en buitenland en op die manier naam maken in het clubcircuit
Unravel is een veelbelovende metalcore getinte band, die midden in de coronatijden hun eerste plaat uitbracht. Met het album 'Closure' bewees de band echter niet doorsnee metalcore te spelen, maar ze graag buiten de lijntjes van die stijl treedt. Mee kleur geven de vrouwelijke vocals als de mannelijke screams. De band had ook in 2022 succes door de selectie voor HUMO’s Rock Rally en won op Bruudruuster; ze mochten enkele zeer mooie optredens doen. We zagen de band eind vorig jaar als voorprogramma op de cd voorstelling van Aeveris.
“Als een verschroeiende energiebom, 'into your face', gaat Unravel tekeer’’, schreven we. Het volledige verslag kunnen jullie hier nog eens nalezen.
Begin 2023 hadden we een fijn gesprek met de band, waar we terugkeken op die periode, maar ook vooruit. We polsten alvast naar de verdere ambities.
Stel jezelf als band even voor. Hoe is alles begonnen? Wie waren de inspiratie voor deze band en heeft de naam een betekenis?
We waren allen nog prille tieners toen we begonnen met voornamelijk covers spelen. Er hangt ook een mooi verhaal aan vast. Enzo (onze bassist) stelde voor om zijn jongere broer Arend (toen twaalf jaar) als gitarist in te lijven. Want die kon AC/DC covers perfect spelen op zijn gitaar. De jonge snaak kwam niet alleen met heel duur materiaal af, maar bleek inderdaad een straf potje gitaar te kunnen spelen. Vanaf toen is de bal pas echt aan het rollen gegaan, en hebben we ook Gaëlle toegevoegd als zangeres, we zijn eigenlijk begonnen als cover band in 2011.
Als ik het goed begrepen heb, zijn jullie als cover band begonnen van traditionele metal (of heb ik het mis); de overstap naar meer ‘extremere metal’ is wel heel groot dan?
We hadden al meerdere optredens gedaan als cover band en we begonnen daar toch wat meer de extremere kant op te kijken richting Bring Me The Horizon en dergelijke meer. Gaandeweg kregen we het gevoel dat we een andere richting wilden uitgaan, we hadden een zeer goede zangeres die we wilden houden, maar hadden nog een extra vocale punch nodig. En toen is Gilles erbij gekomen want we hadden toch wat meer screams nodig..
Nu we het daar over hebben, ik zag jullie live in Elpee en was – naast de perfecte instrumentatie – vooral onder de indruk van die combinatie tussen het rauwe van Gilles en dat eerder sprookjesachtige van Gaëlle. Dat is dus , als ik het goed begrijp, een bewuste keuze geweest?
Dat is allemaal nogal organisch gegaan, zoals we al aangaven hadden we reeds een zangeres maar hadden dat extra kantje nodig om onze muziek meer extremer te maken. Het daagt daardoor ook uit om muzikaal dingen te schrijven, die we anders wellicht niet zouden doen, omdat we die twee stemmen hebben en dus meer opties open gaan in uiteenlopende richtingen. En dat onderscheidt ons dan ook weer van een standaard metalcore band.
Dus dat is wat jullie uniek maakt binnen de metalcore? Of zijn er nog andere aspecten?
Ja toch wel, en zeker met de nieuwe songs die we aan het schrijven zijn, brengen we een unieke sound. We klinken daardoor niet als een doorsnee metalcore band, dat maakt ons inderdaad wel uniek in dat wereldje.
Dat jullie niet echt doorsnee metalcore klinken, is ook te merken in de laatste single die jullie uitbrachten. ‘’ RUNNING CIRCLES” is natuurlijk geen pure klaagzang, maar de boodschap dat pijn en verdriet een normale zaak is, en dat deze niet weggemoffeld hoeft te worden omdat er “ergere dingen op de wereld zijn”, heb ik ergens gelezen. Kun je daar wat dieper op ingaan?
Arend: de tekst werd na het hele COVID-gebeuren geschreven. Het was een beetje mijn manier om een middelvinger uit te steken naar die periode, en om met een positieve blik naar de toekomst te kijken. Die periode had wel een zeer grote impact op mij. Je medemens niet kunnen zien, en angst of alles nog terug gaat komen, speelde door mijn hoofd. Er zijn ook artikels geschreven over die impact op de mensen. Soms hoor je dan zeggen dat er ergere dingen zijn in de wereld. Helemaal terecht, maar toch wilde ik langs deze weg aankaarten dat het ondanks dat toch wel een grote impact heeft op mensen. En dat wou ik dus ook bespreekbaar maken via die song.
Jordy: De grootste essentie van muzikant zijn is gewoon dat je het doet voor anderen, en dat aan de man wil brengen. Corona was op dat vlak een echte dooddoener, wij die gewoon waren om wekelijks een show te spelen, onze vrienden te zien .. dat viel plots allemaal weg. We zijn gewoon sociaal gearrangeerd, dat is gewoon eigen aan muzikant zijn. En dat viel plots allemaal weg, een half jaar werd een jaar, en dan bijna twee jaar.. en dat was zeer confronterend en dat is wat Arend ervaren heeft.
Heeft de coronatijden ergens voor inspiratie gezorgd om toch door te gaan? Want vele bands, en vaak zeer beloftevolle, hebben er de brui aan gegeven?
We hebben de plaat ‘Closure’ (2021) uitgebracht in volle corona en dan jeukt het gewoon keihard om daarmee op tour te gaan, en het live te gaan voorstellen. Dat is ook de drijfveer geweest is tijdens die corona periode, dat we echt stonden te popelen om dat album eindelijk te gaan voorstellen aan onze fans. We hebben er ook wat aan gewerkt, waardoor er een verschil zat wat sound betreft voor en na de corona periode, wat ons wel goede reacties opleverde. Op dat vlak was die periode goed, om de nummers verder uit te werken. In elk geval heeft die corona ons nooit tegen gehouden, om er niet compleet te blijven voor gaan.. integendeel! Het gaf ons meer motivatie om verder te doen, en er dus meer uit te halen.
2022 was een succesvol jaar, geselecteerd voor HUMO’s Rock Rally en gewonnen op Bruudruuster. Veel mooie optredens mogen doen. 2022 was een succes dus. Heeft dit allemaal extra deuren geopend voor jullie?
Het was zeker een succesjaar, en vooral veel verrassende shows. Op festivals of in concertzalen waar je als metalband doorgaans niet echt staat, dat is wel opmerkelijk. Zoals het winnen van Bruudruuster is eveneens opmerkelijk, omdat het allemaal rock bands zijn die dus niet echt in die metal scene tegen komt, die daar speelden. Dat opent inderdaad wel heel andere deuren. Wat HUMO’s rock rally betreft hebben we daar dan weer minder van gemerkt. De reacties vanuit het publiek waren wel goed. Het publiek hebben we wel wat kunnen overtuigen, maar als je niet doorstoot naar de volgende ronde, dan opent dit geen deuren. Voor HUMO’s rock rally is dat wel belangrijk, geselecteerd zijn is niet voldoende. De show zelf was wel ok, in de Cactus in Brugge mogen spelen is ook een ervaring apart. Voor de recensie moet je het niet doen bij HUMO, het gaat helaas meer over de aankleding dan het muzikale, en dat is jammer. Er is over dat muzikale ook niet iets negatief gezegd, dus voor ons was het best ok. Het was dus vooral een leuke ervaring, zonder dat daar iets extra bij is gekomen. Laten we het daar bij houden wat dat betreft.
Het is voor een , dan vooral extreme metal band, nog steeds moeilijk om een mainstream publiek echt te overtuigen denk ik, hoewel bands als Metallica er wel hebben voor gezorgd dat er meer interesse komt vanuit die hoek. Hebben jullie daar als band ook voordelen uit kunnen halen, denk je?
Ik denk niet per se bands als Metallica, wat onze muziek betreft. Eerder een band als Bring me The Horizon. Die waren vroeger steenhard, en zijn meer poppy gegaan waardoor ze een ruimer publiek aanspraken. En die hebben er ook voor gezorgd dat er meer mensen open staan voor die soort muziek, wat in ons voordeel spreekt. Wat ook belangrijk, wat ons betreft, de stem van Gaëlle maakt het voor de mensen ook toegankelijker, ook dat spreekt in ons voordeel om de stap te zetten naar dat iets ruimer publiek.
Dat viel me in ELPEE dus ook op, dat jullie toegankelijker klinken dan de , laat ons zeggen , doorsnee metalcore bands… waardoor jullie , wat mij betreft, zowel op een Pukkelpop kunnen staan als Alcatraz of Graspop om maar te zeggen. Is het jullie ambitie om daar dan ook iets mee te doen in die richting? Grotere festivals en zo aanspreken? Is dat een ambitie?
Welke band wil er nu niet op grotere festivals staan? Dat is uiteraard een ambitie die wij, en iedereen toch een beetje, heeft. Het is iets waar we in elk geval willen naartoe werken, ruimer gaan wat betreft concerten en festivals. We hebben o.a. met een band mogen samen spelen in 2022 waar we fan van zijn, en die op die soort festivals staan. Dat is toch al een stapje dichter, ook al zijn we er zeker en vast nog niet. We hebben in 2021 onze plaat ‘closure ‘ uitgebracht, kregen een constructief verslag in Rock Tribune en zijn langzaam kunnen groeien daardoor. Wat intreden binnen dat wereldje van een breder genre, zou Alcatraz de perfecte springplank zijn. Daar werken we nu alvast naartoe, om daar te mogen staan. En zo verder op te bouwen. We proberen dus verder contacten te leggen, en voorlopig heeft dat wat grote festivals betreft nog niets uitgehaald, maar het is dus zeker een ambitie zonder meer.
Wat zijn de plannen voor 2023?
We zijn volop aan het schrijven aan nieuwe nummers, en hopen dit jaar met een nieuwe plaat voor de proppen te komen. Maar echt beloftes maken gaan we niet doen.
We hadden het al over ambities … Met welke droom band zouden jullie graag het podium willen delen en waarom?
Bands als Architects en Stick to Your Guns hebben de meer melodische metalcore/hardcore op de kaart gezet, dus natuurlijk is het de ultieme droom om met zo'n supergrote band te spelen. We hebben vorig jaar met Counterparts (en Justice for the Damned) gespeeld in de Chinastraat, dit is een band waar we allemaal al jaren fan van zijn en naar opkijken, we konden niet geloven toen we die kans kregen voorgeschoteld. Het geeft zeker motivatie om hoog te blijven mikken.
Natuurlijk kijken we ook graag naar de Belgische scene, want die is insane de laatste jaren: een show met Psychonaut of Stake is iets waar we denk ik geen nee tegen zouden zeggen, ook al liggen deze genres wat verder van elkaar. Maar ik vind het altijd tof dat er verschillende soorten bands op een avond spelen.
Grote festivals (Graspop ) of concertzalen als Sportpaleis uitverkopen of toch liever een naam worden in het clubcircuit, wat geniet je voorkeur en waarom?
Er vanuit gaande dat het publiek je nummers kent, en dat het een feestje zal zijn daardoor, toch clubshows en dus naam maken in dat clubcircuit. Een grote tour doen , wat dat betreft. En ook in het Buitenland is zeker een ambitie. Zeker voor dit soort muziek kan er niets tippen aan de sfeer en energie van een intieme clubshow. Dat wil uiteraard niet zeggen dat we op festivals inzetten, dat is namelijk een grote kans om jezelf voor te stellen aan een groter publiek, en een festival als Alcatraz is iets waar we hard naartoe proberen te werken.
Jullie willen een groter publiek aanspreken , maar zit je met die metalcore dan niet een beetje beperkt in de mogelijkheden? Want met dat genre spreek je toch eerder een beperkt en extremer publiek aan?
De drempel is hoog, maar de muziek die we nu aan het schrijven zijn kun je niet echt metalcore meer noemen, hoewel de elementen er altijd wel zullen inzitten, ook wat vocale invulling betreft. De nieuwe nummers zijn iets meer naturel, en wijken dus wat af van wat al hebben gedaan. We hebben veel geleerd van bands die doorbreken, net door een klein beetje een andere weg te durven inslaan. We proberen ook minder en minder in genres te denken, dat is ook belangrijk. het combineren met genres , is een piste die we zeker gaan volgen. Maar voor ogen houdende dat we onze roots trouw blijven uiteraard. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat we een popplaat aan het schrijven zijn, hard zal het zeker zijn. Naarmate je probeert te groeien als muzikant merk je gewoon dat een nummer net power kan verliezen als je 5 minuten lang 110% doorknalt. Een nummer laten ademen is soms gewoon nodig, ik vind dat we dat bij ‘Running Circles’ heel goed aangepakt hebben.
Dank voor het gesprek, tot binnenkort ergens …
Enkele links
FACEBOOK: https://www.facebook.com/unravelband
INSTAGRAM: https://www.instagram.com/unravelbandbe/
MERCH: https://www.unravel.be/
LUISTER NAAR RUNNING CIRCLES: https://distrokid.com/hyperfollow/unravel/running-circles
Amenra - Een collectieve plaats waar we onze donkerste emoties mogen tonen, beleven, voelen, doorvoelen en omarmen
Wanneer ik deze avond van de parkeerplaats naar de concertzaal stap, baant een kille wind zijn weg doorheen m’n kledij. Comfortabel voelt het niet aan, maar tenminste wel echt en eerlijk. Misschien wel de perfecte voorbode voor wat vanavond nog komen zou?
Eenmaal binnen, wil ik meteen richting podium gaan, want het is lang geleden dat ik nog zo nieuwsgierig was naar een nieuwe band… Predatory Void, bestaande uit al dan niet (ex-)leden van Amenra, Oathbreaker, Doodseskader, Aborted en Carnation debuteerde op 22 oktober met hun eerste concert op niet minder dan Soulcrusher Festival in Nijmegem. En totaal niet verwonderlijk, kregen ze er toen de grote zaal stil met een imposant optreden. Vanavond verzorgen ze het voorprogramma van Amenra en… ondanks ik bewust probeer af te stappen van mijn (positieve) vooroordelen, kan ik niet anders dan ook kleur te bekennen. Predatory Void wist vanavond met hun black metal, doordrenkt van grootse riffs, melodieuze hooks en agressieve breakdowns ook mij compleet omver te blazen. Geloof me, deze band gaat groot worden. En niet alleen in België. Ik kijk nu al halsreikend uit naar hun debuutplaat, die in 2023 zou moeten verschijnen. En dat zou u ook moeten doen.
Een dik half uur later, lukt het mij nog maar amper om mij doorheen de tot in de nok gevulde zaal, tot de voorste rijen te begeven. Even moet ik in mijzelf terug mijmeren naar anno 2007, waarin Amenra nog speelde voor kleinere getale mensen en het toen misschien nog net iets makkelijker was om in verbinding te staan met de band.
Maar wat doet het ertoe? Ze hebben hun succes verdiend, en nog geen klein beetje. Het is zover. De lichten worden gedoofd en het podium hult zich in dikke rook. De eerste riffs en baslijnen van “Aorte. Nous Sommes Du Mèmes Sang.” worden ingezet en kort daarna krijgt het nummer z’n ware opbouw. Nu al, voel ik zoveel bittere emoties doorheen m’n lijf gaan en wanneer het nummer na ongeveer vier minuten uit z’n voegen barst, krijg ik koude rillingen. De vocals van Colin H. Van Eeckhout zitten meteen raak en ook het geluid klinkt nagenoeg perfect. Met “Razoreater” wordt vervolgens nog een nummer van ‘Mass IIII’ op ons afgevuurd en ik merk dat de menigte ondertussen al in extase verkeert.
Nu de toon gezet is, besef ik opnieuw heel goed dat Amenra één van de weinige, of misschien de enige band is die mij live nooit zal ontgoochelen. Hun set vanavond bestaat uit een heen en getrek van oudere met nieuwere nummers, waarbij het mij wel opvalt dat geen enkel nummer van ‘Mass V’ de revue passeert. Maar het deert ook niet.
Hoogtepunt van het optreden is voor mij persoonlijk “Het Gloren”, waarbij de baslijn van Tim De Gieter zo verpulverend klinkt en de klimax halverwege het nummer alles aan diggelen slaat. Alsof dit nog niet genoeg was, klinkt iets later de fragiele melodie van “A Solitary Reign” en wanneer ik even achter mij kijk, zie ik tranen over de wangen lopen van een jonge vrouw.
“I’m torn from you
I’m your old wound
Your old wound
Mother mine
Sing me to sleep tonight
To all I ever loved”
Het raakt mij zo diep om getuige te zijn van wat Amenra in mensen losmaakt. Ze zorgen voor een collectieve plaats, waar we onze donkerste emoties oprecht mogen tonen, beleven, voelen, doorvoelen en omarmen.
En even serieus, mogen we hen hier in huidige tijdsgeest niet bijzonder dankbaar voor zijn?
Twee avonden Amenra om te koesteren …
Setlist: Aorte. Nous Sommes Du Mèmes Sang - Razoreater - De Evenmens - Plus Près De Toi - Terziele. Tottedood - Am Kreuz - Het Gloren - A Solitary Reign - Silver Needle. Golden Nail.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Karl Vandewoestijne
Amenra
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4559-amenra-15-12-2022.html?catid=category
Predatory void
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4560-predatory-void-15-12-2022.html?Itemid=0
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Amenra - Een val in de diepte/Wederopklimmen naar de oppervlakte
Hans Devriendt
Ik stond er aanvankelijk weinig bij stil, maar deze dreigende, regenachtige dag met weinig zon aan de hemel vormde waarschijnlijk de perfecte voorbode voor wat vanavond komen zou. Straks speelt Amenra hun eerste, van de twee in de Handelsbeurs geplande concerten, waarbij de focus vooral zou liggen op hun nieuwe plaat ‘De Doorn’.
Zoals ik het ondertussen van hen gewoon ben, cureerden Colin H. Van Eeckhout (zanger Amenra) en co. een uniek en voor zichzelf sprekend voorprogramma. Als eerste was Corecass, het soloproject van de Hamburgse multi-instrumentaliste Elinor Lüdde aan de beurt. De set begon traag opbouwend waarbij vooral drone-gewijze soundscapes op gitaar domineerden. Het geluid werd via loops op elkaar gemonteerd, waardoor het geheel steeds voller klonk, met veel emotionele lading. Omdat het de eerste act was, had ik wat tijd nodig om in die flow te komen. Maar van zodra Elinor begon te tokkelen op haar harp, trok ze mijn aandacht zonder nadenken, volledig naar wat er voor mijn ogen gebeurde. De fragiele melodiëen op harp, werden steeds vaker ondersteund door gitaarspel en orgel. Tijdens het nummer “VOID II” klonk de orgel dan nog eens statiger en met een schrale stem zorgde Elinor’s spoken word voor een totale, donkere en dreigende klimax. Wat ik net zag, was heel straf. Geef hun laatste EP ‘V O I D’ (Golden Antenna, 2020) zeker een oprechte kans.
Hierna klommen Thomas H. (draailier), Maarten M. (fluit) en Nele Nu (danseres) het podium op. Wat ze samen met Mótha brengen, valt onmogelijk te definiëren in één zin. Ze brengen een improvisoire totaalbeleving, waarbij Nele haar lichaam op het samenspel van de draailier en fluit gebruikt als een instrument om aan beeldende poëzie te doen. Toen de muziek startte, begon Nele -gehuld in een bloedrood gekleurd kleed- als een slang te bewegen. Het viel mij op met hoeveel finesse, haar armen en handen het verlengde vormden van de bewegingen die ontstonden vanuit haar benen en romp.
Hoe langer de muziek duurde, hoe indringender het meditatieve effect ervan op mij neersloeg. In Nele zag ik veel broosheid, maar tegelijkertijd ook ongelooflijk veel zelfzekerheid. Ze ontblootte zich van haar kleed en gaf mij hiermee initieel de indruk zich meer kwetsbaar op te stellen. Haar bewegingen evolueerden van stroomsgewijs naar eerder directief en ook de interactie met het publiek nam toe. Op een gegeven moment, leek het alsof ze gebroken was. Alsof ze troost nodig had. Maar toen ze zich letterlijk overgaf aan het publiek en zichzelf in hun armen liet vallen, wist ik niet goed wat er gebeurde. Binnen mijn interpretatie flirtte ze op dat moment met de nauwe grens tussen erotiek en kunst, waardoor ze een bepaald shock-effect creëerde en rillingen op mijn lijf teweeg bracht. Zelfs bijna een gevoel van degoutatie tegenover de hoge schijn gerichte maatschappij waarin we nu leven.
Nele kwam dicht, zorgde voor een wervelwind aan paradoxale emoties en ging volgens mij als artiest ook heel diep in wat ze deed. Ik kan alleen maar oprecht bekennen dat ik enorm bewonder wat er zonet voor mij gebeurde en nadien nog veel tijd nodig had om alles te kunnen plaatsen.
Niet veel later, huldde het podium zich in donkere rookwolken. Het was zover. Amenra begon met de dreigende intro van “Ogentroost”, tevens het eerste nummer van hun meest recente en je leest het juist, volledig Nederlandstalige plaat ‘De Doorn’ (Relapse Rec., 2021). Het zachte maar onheilspellende getokkel van Lennart Bossu (gitarist), werd na ongeveer vier minuten omver gewalst door een bombast aan log, zwaar en alles vernielend geluid. Op slag werd ik emotioneel gekatapulteerd naar een wereld vol met pijn, angst en lijden. CHVE’s stem klonk heel kil, scherp en prominent aanwezig:
“Mijn knoken. Gebroken. Ik sta hier voor jou. Gebroken. Voor altijd. Verloren.”
Toen het nummer gedaan was, bleef Colin schreeuwen. Alsof z’n lijf vol gruwel zat, hij hier vanaf probeerde te geraken maar het hem gewoonweg niet lukte.
Ik herinner mij nog 2007. Vol spanning zat ik met een lege tape in de casette recorder te wachten tot “Razoreater” in première ging op Studio Brussel. De dagen erna draaide ik die casette grijs en ik kon er maar niet genoeg van krijgen. Naast “Locust Star” van Neurosis, is “Razoreater” het enige stuk muziek die ik ken, waarin zoveel opgekropte woede verweven zit en tot uiting komt. Ondanks ik de indruk had dat Lennart technische problemen had met z’n gitaar, kwam het ook vanavond opnieuw volledig tot z’n recht.
Ik was al buiten adem en we zaten nog maar in ’t begin van het concert. Daarna speelden ze “Het Gloren”, waarop de baslijnen van Tim De Gieter in de eerste helft van het nummer voor verplettering zorgden, maar daarna werden afgelost door een heel breekbare melodie. Iets later ontplofte het nummer compleet, voor mij persoonlijk het hoogtepunt van hun laatste plaat, maar evengoed van hun concert vanavond. Het wordt op den duur trouwens een gewoonte om Amenra met visuals en hun kenmerkende, donkere belichting te zien… Maar ik wil van de gelegenheid toch nog eens gebruik maken om te duiden hoe ongelooflijk straf en complementair dit wel niet allemaal werd uitgedacht. Na “Nowena”, ”Voor Immer” en “Terziele” was ik er bijna aan. M’n hals deed ongelooflijk veel pijn en ik kon m’n hoofd eigenlijk niet meer zonder behulp van met hand omhoog houden. Maar toen begon “Am Kreuz”. Lees: “aan het kruis”. En zo voelde ik mij eigenlijk ook na dit nummer, begrijp je? Ja. Aan het kruis genageld.
Toch waren we nog niet aan het einde gekomen. Met “De Evenmens” speelde Amenra nog een laatste nummer vanop ‘De Doorn’ en bewezen ze voor mij dat deze plaat ook live, een ongelooflijk straf en uniek stuk kunst is. Kunst die mij bewoog, emotioneerde, naar de diepte bracht en uiteindelijk ook terug naar de oppervlakte deed klimmen. Voor mij bestaat er geen andere band, die dit zo in mij teweeg kan brengen.
Na een alles verslindende set, sloot de band af met een magistrale versie van “A Solitary Reign”. Nadien was ik mentaal en lijfelijk op, maar tegelijkertijd ook opgelucht. Ik kan precies opnieuw verder. Amenra is niet enkel een band, maar ook een zalver. En in deze precaire tijden, kunnen we dit alleen maar omarmen.
Vanavond was ongelooflijk.
Setlist:
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2624-amenra-09-06-2022
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2623-corecass-09-06-2022
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2622-motha-09-06-2022
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Amenra heeft door de jaren heen voldoende zijn stempel gedrukt op het postmetal/sludge/doom genre. Er zijn er weinig die pijn, verdriet en donkere gedachten zo intens kunnen doen klinken. Uiteenlopend materiaal brachten ze reeds uit , en met deze 'De Doorn' treedt Amenra uit zijn comfortzone. Wij lieten ons gewillig meedrijven naar een poëtisch aanvoelend landschap.
“Ogentroost” is al een bewijs hoe de band poëzie verbindt met hun verschroeiende muziek. Die ingetogen momenten zorgen voor een huivering, wat een donkere intensiteit. “De Dood in bloei” start ook ingetogen, en is nog steeds dreigend. De registers worden open getrokken in een emotionele waterval aan pijn, woede en verdriet.
Ze bewandelen die weg verder op “De Evenmens”. De dood heeft nooit zo confronterend geklonken als bij “De Evenmens”, je voelt je wegglijden naar het licht of naar de andere kant in ons leven. Amenra bouwt een intense sound op, mede door de vocals . Je zakt weg in diepe gedachte.
Op het einde van "Ogentroost" horen we trouwens de betoverende stem van Oathbreaker-frontvrouw Caro Tanghe. Het volgende nummer, "De Dood in Bloei" is een dichtduet tussen Colin en Caro. Het klinkt donker en mystiek. Grenzen worden afgetast en verlegd.
“Voor Immer” onderstreept dit. Een sluitstuk dat ons verweesd doet achterblijven.
Amenra vindt zichzelf opnieuw uit op; poëtisch klinkt het, ingetogen eerder, telkens wordt die stilte doorbroken door een stem uit donkere krochten die schreeuwt om genade. Een weelde aan donkere gedachten.
Dit is een indrukwekkende plaat, die een heel andere kant van Amenra laat zien.
Ogentroost 10:01 De Dood In Bloei 04:38 De Evenmens 08:01 Het Gloren 11:30 Voor Immer 12:42
Sludge/doom
De Doorn
Amenra
Amenra - Ochtendglorenconcert - Wat een zotte morgen
Het principe was eenvoudig: je komt verschrikkelijk vroeg uit je nest om een concert te zien terwijl de zon opkomt. Niet dus, hoewel ook dit wel iets had.
Het zag er nochtans helemaal niet zo slecht uit, toen wij de deur opentrokken en de straat er nat en verlaten bij lag. Het regende immers niet en dus waren wij al lang tevreden. Vol goede moed en voorzien van paraplu en regenjas gingen we op weg naar OLT Rivierenhof, al voorgenietend van wat een uniek concert moest worden.
En dat werd het uiteindelijk ook. Daar konden de plensbuien weinig aan veranderen. Meer nog: ze droegen bij tot een unieke mistig-rokerige sfeer. Het was wonderbaarlijk dat het overgrote deel van de toeschouwers trouwens vlotjes de regen trotseerde, zij het hier en daar schuilend onder de bomen of onder de tent boven de muzikanten, voor zover dat mogelijk was. Liever een kletsnat pak dan ook maar één noot te moeten missen. Het maakte de ervaring alleen maar intenser. En Colin H. Van Eeckhout betoonde dan ook nog eens zijn medelijden: “Ik vind het zo erg voor jullie dat jullie in de regen moeten zitten.” Het zou de enige verbale communicatie van het concert worden. Wel werd er gegroet nadat het concert was afgelopen en een staande ovatie hun deel werd, volkomen terecht trouwens.
Die volharding past bij het fenomeen Amenra. Wij kunnen ons moeilijk voorstellen dat, indien de band in de regen had gestaan, zij er de brui aan zouden hebben gegeven. Tenzij de techniek hen misschien in de steek had gelaten. Die techniek deed trouwens aan het begin van het optreden een beetje moeilijk, waardoor onvermoede knallen pas echt zorgden voor een wekkergevoel.
Vandaar dat we tijdens “Plus Près De Toi” nog een paar keer werden opgeschrikt, maar dat was gauw genoeg vergeten, want hoewel het gezelschap in een cirkel op het podium stonden opgesteld, golfde de sfeer zo door de arena en hoorde je zelfs – echt waar – af en toe de vogeltjes fluiten. Maar ook zij hielden het even later voor bekeken. Of zij even onder de indruk waren van het hele gebeuren als wij, laten we over aan Natuurpunt.
Want onder de indruk waren we wel degelijk. Het was moeilijk om niet in de ban te geraken van het zestal, gezeten op het soort kerkstoelen, waarvan sommige aanwezigen misschien het bestaan reeds lang vergeten waren. Een “traditioneel” Amenra-concert is al impressionant genoeg, de akoestische versie daarvan is dat misschien nog meer. Maar uiteindelijk bepaalt ieder dat gewoon voor zichzelf.
Uiteraard werd er naast klassiekers ook nieuw werk aangeboord. “Voor Immer” was één van de songs, waarvan de opbouw ons ademloos achterliet. De dubbele gitaarlijn maakte het uiteindelijk helemaal af. Opvallend was zeker de tweede stem van de violiste bij “To Go On: And Live With. Out”, of de al even opgemerkte achtergrondzang bij “The Longest Night,” die de stem van Van Eeckhout nog extra deed uitkomen.
En dan waren er nog de covers van “De Zotte Morgen” – de bijna vanzelfsprekende afsluiter – en een mooie versie van Tim Buckleys “Song To The Siren”, duidelijk eerder geïnspireerd op This Mortal Coils aanpak, maar daarom niet minder mooi.
“Wat een zotte morgen!”, liet onze buurvrouw zich ontvallen. We hadden het niet beter kunnen omschrijven.
(Met dank aan onze bevriende website Patrick Van Gestel - daMusic)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/open-lucht-theater-rivierenhof/1633-amenra-22-08-2021.html
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne
Unravel is een nieuwe Vlaamse metalcoreband met zowel cleane vrouwelijke vocalen als mannelijke screams. Met die combinatie van stemmen kan je ze al vergelijken met bv. Jinjer en Make Them Suffer, maar je hoort muzikaal ook invloeden van Currents, Polaris en Of Mice & Men.
‘Closure‘ is het in coronatijden opgenomen debuutalbum en dat klinkt veelbelovend. De sound is meestal heel vol en agressief, met veel brute kracht en groove en soms (kort dan) heel atmosferisch. Het wordt gebracht met veel grinta en energie, zoals dat moet bij metalcore. De drumritmes en de riffs zijn niet altijd voorspelbaar en dat is leuk en fris. Het wisselen en combineren van de cleane vocalen en de screams zorgt voor voldoende afwisseling. De lyrics zijn uit het echte leven gegrepen, maar aan de catchyness van de refreinen en de herkenbaarheid van de tracks onderling kan misschien nog wat gesleuteld worden.
Voor een debuutalbum ligt de lat op ‘Closure’ meteen hoog. Tracks die er inzake songopbouw en sfeer een beetje bovenuit steken zijn “Remember” en “Persist”, maar ook “Eternal Forgiveness” en het furieuze “Black Sunday” zullen live zeker voor wat deining zorgen bij het publiek.
Amenra -acoustic- Altijd een apart beleven!
Had je me vorig jaar verteld dat ik een aangewezen zitplaats zou hebben in de Schouwburg van Kortrijk op één van de balkons door een globale pandemie , had ik je gek verklaard. En toch gebeurde het, bleek zelfs dat ik daar aanwezig was voor een akoestisch optreden van Amenra.
Aangezien dit wegens omstandigheden mijn eerste (en mogelijks enige) optreden in 2020 is, was ik uiteraard laaiend enthousiast, maar toch ook wat ongemakkelijk. Nu heb ik al meerdere akoestische shows van COR-gerelateerde bands bijgewoond waarbij neerzitten de enige vorm van beweging was, maar dit was toch anders. Een Schouwburg lijkt zo plechtig, te proper voor Amenra. Eenmaal binnen was dit gevoel helemaal weg. De Schouwburg zelf is prachtig aan de binnenkant en het loodglas-plafond boven de zaal paste perfect bij Amenra.
De inkleding was ook helemaal anders dan wat ik gewend ben van deze band. In plaats van de band op het podium met een prachtige achtergrond die geprojecteerd wordt, was er een groot houten kruis. In het midden van de zaal was er een cirkel waar iedereen in de zaal ongeacht het verdiep eigenlijk een goed uitzicht op had waar de bandleden, volledig naar elkaar gericht, mochten een muziekje spelen. In plaats van geprojecteerde bewegende beelden was er ditmaal een cirkel aan licht rond de muzikanten die optimaal benut werden waardoor er een sobere, maar toch ronduit prachtige lichtshow gedurende het optreden was , die perfect paste bij de akoestische kant van Amenra.
De set bestond uit diverse akoestische versies van songs van verschillende albums, aangevuld met enkele covers (waarvan “Het Dorp” toch wel mijn favoriet was, ook al wist ik helemaal niet dat het een cover was). Zelf had ik nog nooit het genoegen gehad om een zuiver akoestische set van Amenra mee te maken en ben er nu van overtuigd dat iedere fan toch eens deze kant van Amenra live moet mee maken. Er was een meer ingetogen, melancholische sfeer tegenover de duistere en verpletterende atmosfeer die je normaal hebt.
Nummers waarmee ik al eerder bekend was , kregen een geheel nieuw gezicht, het akoestische gedeelte was niet langer de aanloop naar een ziel-verscheurende muur van geluid. In plaats daarvan gingen ze door waardoor er door de gehele song dat gevoel van aankomend onheil aanwezig blijft, maar je krijgt er nooit een glimps van te zien.
Enig minpuntje was toch wel de aanwezigheid van één of andere mysterieuze substantie in de lucht die erg irriterend werkt op de ogen. Hierdoor kreeg ik enorm veel last van traanvocht en leek het wel alsof ik aan het wenen was gedurende de gehele set en daar ben ik veel te stoer voor.
Alhoewel de set eigenlijk wat langer duurde dan eerst aangegeven werd, leek het echt al enorm snel gedaan te zijn wat toch wel een beetje pijn deed. Het was een erg bitterzoete ervaring.
Dergelijk optreden is iets waar ik al maanden echt naar snakte, maar in plaats van verlangen was er nu het gevoel van verlies. Dit was duidelijk bij het naar buiten gaan. Daar stonden immers al reeds de bezoekers voor de tweede show te wachten, ongeduldig en wat onzeker tegenover de mensen die reeds van binnen kwamen, weemoedig maar toch voldaan.
Bedankt Amenra voor deze prachtige ervaring.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Amenra - Beyond The Spoken & Toni Kanwa Adikusu - Het alles overstijgende vuurritueel
Amenra
Citadelpark
2019-05-25
Hans Devriendt
22u20 … Ik kom aan in het Gentse’ Citadelpark’ en parkeer gehaast mijn fiets aan de site tussen het S.M.A.K. & Monterey. Ver hoef ik niet te zoeken. Ik wandel gewoon richting de vele stemmen.
22u25 … Rustig sluit ik aan bij de massa publiek, die zich achter een lang, cirkelvormig koord bevindt. We staren met z’n allen naar een podium en naar het beeldhouwwerk van Toni Kanwa Adikusumah: ‘Een Indonesische kunstenaar die al jarenlang de rituelen van de Sunda-traditie (een eilanden groep ten oosten van Bali waar ze bewust kiezen om primitief te blijven leven) probeert te verbinden met de hedendaagse kunstwereld’ (Bron: Vooruit, Gent). Toni Kanwa A. heeft dit beeldbouwwerk (uit hout) gemaakt om het niet-erkend verlies van ieder onder ons te symboliseren. Het beeld wordt binnen enkele minuten ritueel verbrand. Dit kan velen onder ons helpen in het loslaten van ons innerlijke verdriet en pijn. De combinatie van vuur, ritueel en muzikale begeleiding van Amenra zal straks zorgen voor samenhorigheidsgevoel. Samen, zullen we de kans krijgen om onze demonen te laten oplossen tot niets. Ik voel een emotioneel beladen sfeer in de lucht hangen. Er wordt gepraat, maar niet veel. En eerder stil, dan luid.
22u30 … Barbara Raes (curator van de Amen & Beyond tiendaagse, samen met C.H.V.E.) doet nog een laatste ronde langs het publiek. Ze vraagt ons om -tot en met het doven van de vuren- rustig achter het koord te blijven. Tegenspraak krijgt ze niet. Enkel een respectvolle knik. Iedereen begrijpt elkaar.
22u40 … Colin H. Van Eeckhout stapt het podium op, neemt zijn instrument (draailier) en gaat op een stoel zitten. Beperkt licht afkomstig van één spot valt op hem neer. Hij start met draaien en ik laat mij geheel onverwacht overvallen door een opmerkelijk gevoel van rust en veiligheid. Langzaam bereikt het repetitief geluid van de mechanisch aangedreven viool mijn oren. Het podium staat misschien 30 meter verder, maar toch lijkt de muziek zo nabij.
22u45 … Rond het beeldhouwwerk bevinden zich zes vuren, allen verbonden met een koord tot het werk zelf. Twee mensen in witte gewaden steken de eerste vuren aan. Ondertussen komen ook de andere bandleden het podium op. Vervolgens komt Barbara Raes ten tonele en ontsteekt ze een volgend vuur. Zoals de anderen, groet ze het vuur ook, met een bepaalde blik van dankbaarheid in haar ogen. Hierna stapt ook Colin op de vuren af en geeft hij een ander vuur ook zijn vlam.
23u00 … Langzaam aan branden de vuren verder, nog één van de kleinere vuren wordt aangestoken. Ondertussen wordt de intensiteit van de muziek opgevoerd. Ze bevat steeds meer melodie en complexiteit.
23u05 … Toni Kanwa A. begeeft zich tot het laatste kleinere vuur en ontsteekt deze. Een diepe groet volgt. Het publiek staart emotioneel naar het gehele gebeuren.
23u10 … De muziek vult steeds meer de grote ruimte en Colin spreekt verschillende versen uit. Versen die ik hier liever niet neerschrijf. Deze waren één element van het groter geheel dat ons in extase bracht en behoren ook nog steeds daar toe. Ondertussen ontsteekt iemand anders in wit gewaad het bovenste gedeelte van het beeldhouwwerk, de toorts. Nu branden alle vuren geven ze de muziek met hun geknetter extra warmte en geladenheid.
23u20 … Mijn ogen vallen dicht. Ik herbeleef. Vele momenten. Die mij zwaar vielen. Die mij intens verdriet gaven. Af en toe kijk ik naar de vuren, ieder vuur stel ik symboliek voor één van mijn moeilijke momenten. Het lijkt nu alsof de vuren mijn negatieve energie opslorpen.
23u25 … Ik word stiekem benieuwd hoe het ongekende nummer zal evolueren. Toch kan ik moeilijk afgeleid worden. De teksten die Colin voorleest, nemen mijn gedachten opnieuw in en komen genadeloos hard binnen.
23u27 … De muziek bevat nu nog een extra melodielijn, het tempo neemt toe. De tonen worden hoger, harder en nemen mij mee, 20 meter verder… Alsof ik mentaal naar de vuren wordt gesleurd.
23u30 … Het nummer ontploft. De vuren branden nu hard. Colin schreeuwt, vanuit zijn diepe zelf. Ik voel nog meer verdriet, pijn en woede in mij opkomen. Ik probeer ze in het vuur te kwijt te spelen. De volgende minuten verlies ik mijzelf volledig in het transcenderend geheel. Het staat boven mij
23u35 … Het tot nu toe, ongekende nummer “I” eindigt na de laatste zware, verpletterende drumslagen. Het tweede ongekende nummer start met een ritmische basdrum. Het gekraak van de vuren klinkt steeds luider. Alsof het onze collectieve pijn al voor een deel heeft opgeslorpt maar veel werk heeft om het te laten opbranden tot as. Donker. As.
23u38 … C.H.V.E. leest opnieuw een langere tekst voor. De muziek wordt langzaamaan melodieuzer maar de basdrum blijft aanwezig. Ik krijg het zelfde gevoel dat “Ritual” (Mass II, 2005) mij ook geeft. Iets later begint Colin ook te zingen. Hoog maar vol emotie. Hij beleeft duidelijk ook één en ander.
23u40 … Toni Kanwa A. komt opnieuw naar het beeldhouwwerk, hij baant zich een weg door de andere vuren, de springende vonken en het rookgordijn. Vervolgens steekt hij nu de basis van de hoge toorts aan. Hij groet de vlammen die zich nu op hun hoogtepunt bevinden.
23u43 … De muziek ontploft genadeloos, de vlammen en het geknetter maken het gehele -ongrijpbare- gebeuren nog invasiever. Ik voel nu mijn laatste negatieve stromen ontsnappen. Het vuur heeft mij in zijn klauwen. Ik beweeg heftig en ritmisch mee op de muziek. Of ik morgen pijn zal voelen? Daar denk ik nu zelfs niet aan. De muziek komt tot rust. Ik kan mij net onttrekken van het vuur en en alles wordt stiller. Op het podium, maar ook in mijn hoofd en lijf.
23u47 … Een herkenbaar geluid stroomt mijn richting uit. Ik hoef er niet over na te denken. Het is de repetitieve melodielijn van “The Longest Night” (‘Alive’, 2016). Bewuste keuze? Ik veronderstel van wel. Na enkele minuten stopt de melodie. Het publiek applaudisseert, maar ik ben niet meer in staat om zomaar te ontsnappen uit wat er zonet gebeurde. Ik sluit opnieuw even m’n ogen. Een traan rolt over m’n wangen.
23u50 … Ik ga op de grond zitten en kijk verbouwereerd naar de laatste vlammen. Nu valt ook het beeldhouwwerk vol destructiviteit op de grond. Een poosje later moet ik wel vertrekken richting thuis en kruip ik verslagen maar vol dankbaarheid de fiets op. Enkele dagen later kon ik een deel van deze avond verwerken en voelde ik mij een heel stuk ‘lichter’.
Wat Amenra heeft gedaan, verbindt ons en staat ver boven ons. Het vuurritueel was een unieke en beklijvende afsluiter na zo’n intense tiendaagse doorheen verdriet en pijn.
Ik ben Amenra zelf, alsook alle personen/muzikanten/kunstenaars die met Amen & Beyond betrokken waren, heel diep dankbaar.
Setlist: ongekend nummer I / ongekend nummer II / (melodielijn) The Longest Night
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vooruit-gent/amenra-25-05-2019
Organisatie: Vooruit , Gent ikv ‘Amen & Beyond’ (Colin H. Van Eeckhout & Barbara Raes (curatoren))
Amenra in de Vooruit - De gitzwarte band die zich duidelijk op zijn hoogtepunt bevindt
Amenra, Body of Reverb, Pan Daijing
Vooruit
Gent
2019-05-19
Hans Devriendt
Tussen 16 t.e.m. 26 mei organiseren curatoren Colin H. Van Eeckhout (CHVE) en Barbara Raes het kunstenfestival ‘Amen & Beyond’. Het festival waarin verlies en rouw centraal staan, gaat door in de Vooruit, Gent. Ondanks alles gericht is op naar thema, bestaat dit unieke festival vooral uit ver uiteenlopende kunstvormen. Naast muziek, passeren ook theater, dans, experimentele performances, een driedaagse retraite de revue.
Het eindmoment van deze 10 dagen durende tocht -doorheen het eigen, maatschappelijk onderkende verdriet- eindigt met een vuurritueel in het Gentse’ Citadelpark.
Vanavond werd voorzien van drie, elk bijzonder beklijvende acts.
Het eerste optreden was Body of Reverb. Hun set begon met CHVE die zich op een tattoo-tafel neerstreek. Vervolgens werd een mondstuk aangebracht en startten projecties waarop Colin getoond werd. Dit bijna naakt en bijzonder kwetsbaar, van kop tot teen.
Langzaamaan vulde de zaal zich nu ook met een zacht, repetitief ademgeruis. Toen een onderlaag van drone-geluiden de vloer en het podium deden denderen, kon het publiek de ervaring nog meer internaliseren. Vervolgens kreeg CHVE verschillende markeringen op zijn lijf. Dit ter hoogte van zijn voeten, benen, armen, buik, borst en hals. Het duurde niet lang tot ook een naald werd gekerfd in Colin’s huid. Een krakend, kervend, krassend geluid stroomde bij iedere injectie van inkt doorheen de zaal. Dit proces verliep ritmisch en geheel passend binnen de onderlaag van geluid die intussen gelegd werd.
In de zaal, heerste een oorverdovende stilte. Met ons allen keken we machteloos naar een ritueel van machteloos aanvaarde pijn en werden we gedwongen om die ook meer te leren ervaren in ons eigen bestaan. De projecties werden steeds meer een schakering van Colin’s hoofd en lichaam. De frequentie van de injecties nam toe. De geluiden werden zwaarder, logger, intenser. En toch nog steeds kloppend in het muzikale plaatje.
Een vrouw las op hetzelfde moment een tekst voor. De zin “You are the antagonist of metamorphosis.” kwam bij mij (en waarschijnlijk ook bij vele anderen) vrij diep binnen. Tussendoor werd een soort zwart/bruin mengsel op Colin’s huid aangebracht.
Zijn bleke lijf ruilde nu voor een zwarte, toenemende vlek, die zich stuk voor stuk ging verstoppen in de alles overheersende duisternis. CHVE ging als het ware zweven doorheen de zaal.
Tot slot werd het donkere mengsel van Colin verwijderd en gaven de ‘lijdenaar’ en artist elkaar een intense, dankbare omhelzing.
CHVE strompelde met moeite van het podium. Het publiek bleef verbouwereerd achter. Iedereen was getuige van een ritueel dat raakte aan onze ziel en aanzette tot diepe (zelf-) reflectie.
Na enkele minuten tijd om te wisselen startte het tweede optreden. Pan Daijing, ook wel omschreven als een Berlijnse creatieve duizendpoot met Oosterse roots, dat zich doorheen al haar projecten laat doorschijnen. Al snelde drong haar donkere up-tempo electronica zich op. Luid en zonder enige compassie. De kunstenares zette nu ook een fel rood masker op. Met enige empathie ging ik van de veronderstelling uit dat ze nu volledig één was met de klanken die ze creëerde. Wanneer meer samples, drone-geluid en hoge zang zich aanwendden , durfde ik wel eens knipogen naar bands als Sun O))) (Southern Lord Records) en Boris (sinds kort onder Third Man Records).
Ook ik voelde nu de nood om mijn ogen te sluiten. De complexe geluidsmuur had een extatische invloed op mij. Alsof een kudde zwarte ratten de zaal inpalmden en de resterende klaarheid verorberden. De dreunende golven werden steeds dieper en harder. De druk werd voelbaar op ieders’ borst en we kregen het moeilijker om te ademen.
Tussendoor gebruikte Pan Daijning een harde, ritmische ademhaling als live sample. Ik moest spontaan denken aan Pharmakon (Sacred Bones records), die ook zo’n bezwerend effect heeft.
Toch was niet iedereen mee op wandel binnen deze psychedelische trip. Naar het einde van set maakte de stilte in de zaal plaats voor steeds meer rumoer. Toch beïnvloedde dit voor mij voor geen haar de beleving van dit uiterst mooie stukje kunst. De set eindigde met de lieve woorden: “It was a pleasure to meet you.”
Nu was de hoofdact, Amenra aan de beurt. Duistere geluiden vulden samen met (wier)rook het podium. De spanning in het publiek was te snijden. We voelden met ons allen dat er iets heel bijzonders stond te gebeuren. Rustig kwam Mathieu (1ste gitarist) het podium op en begon hij de eerste akkoorden van “The Pain It Is Shapeless” (‘Mass III’) te spelen. Vervolgens kwam Tim (vervangend basgitarist voor Levy) ook ten tonele. Tot slot voegden Lennart (2de gitarist), Bjorn (drummer) en Colin (zanger) zich bij de band. Het nummer explodeerde nu compleet en diepe emoties werden vanuit allen windrichtingen voelbaar.
Amenra, is een band die zich op dit moment duidelijk op hun hoogtepunt bevindt. De souplesse en professionaliteit waarmee ze hun nummers spelen, zag ik weinig bands binnen dit genre hen voordoen. Voor mijn part verdienen ze samen met Neurosis (Neurot Recordings) en Cult of Luna (Indie Recordings) een ereplaats op het gitzwarte post-metal podium. Ze gaan al bijna 20 jaar mee in de belgische hardcore-/metalscene en dit werd mij óók duidelijk door de nagenoeg perfecte wijze waarbij ze op elkaar ingespeeld zijn.
Ik volg Amenra reeds een lange tijd en durf vol overtuiging stellen dat ze een setlist speelden dat bijna uitsluitend bestond uit hun meest emotioneel snijdende nummers. Om dan toch enkele nummers te vernoemen die erbovenuit staken, durf ik “Am Kreuz” (‘Mass III’), “Razoreater” (‘Mass IIII’), “Boden” (‘Mass V’) en “Diaken” (‘Mass VI’) vernoemen. Ook de nieuwe publiekslieveling, “A Solitary Reign” (‘Mass VI’) vormde een beklijvend middelpunt van de set. Dit nummer maakte mij tevens duidelijk, dat Tim De Gieter (bezieler van de bands Every Stranger Looks Like You en Fär) niet de eerste beste keuze was als vervangend basgitarist. Zijn gitaarspel verpulverde volgens mij de gehele zaal en ook zijn screams in combinatie met Colin’s cleane zang gingen door merg en been.
Echter niet alleen de songs en hun speelwijze behoorden tot Amenra’s taal. Ook de begeleidende visuals, strobo-effecten en dikke rooklagen hielpen om alles te smeden tot één, transcenderend geheel.
Hun passage in de Vooruit was er één om nooit te vergeten. Amenra verdient veel dankbaarheid en dwingt respect af. Ze zijn niet zomaar een band. Maar ook profeten die velen onder ons helpen om doorheen donkere tijden te geraken.
Setlist: THE PAIN. IT IS SHAPELESS. WE ARE. YOUR SHAPELESS PAIN. (Mass III) - PLUS PRÈS DE TOI (Mass VI) - RAZOREATER (Mass IIII) - DE DODENAKKER (Mass IIII) - A SOLITARY REIGN (Mass VI) - TERZIELE (Mass IIII) - DIE STRAFE. AM KREUZ. ICH SCHREIBE EINE BIBEL IN BLUT. (Mass III) - DEARBORN AND BURIED (Mass V) - BODEN (Mass V) - DIAKEN (Mass VI)
Organisatie: Vooruit , Gent ikv ‘Amen & Beyond’ (Colin H. Van Eeckhout & Barbara Raes (curatoren))
Amenra - Onze donkerste trots
Amenra
Muziekodroom
Hasselt
2018-04-14
Masja De Rijcke
Een nieuw album en een nieuwe show was wat we te horen kregen van onze Belgische trots Amenra afgelopen zaterdag. Colin Van Eeckhout stelde in de Muziekodroom z’n gloednieuwe show voor die donkerder, moordlustiger en heviger dan ooit klonk. Hij bracht daarvoor zijn goede vrienden van Fär mee als support om deze stevige avond nog sterker te maken.
Fär, die ook een plaatsje wist te bemachtigen onder het het Belgische label Consouling Sounds, kreeg de eer om deze avond te openen. Hun debuut ‘SALUTE’ kwam in oktober vorig jaar uit en stal meteen ons tedere hartje met een pikdonkere sound die niet ver afwijkt van de nieuwe ‘Rumours’ maar nog net over een iets obscuurdere sound beschikt. ‘SALUTE’ is alvast een pareltje dat niet in de platenkast van fans van Amenra en consoorten mag ontbreken.
De band bestaat uit leadzangeres An-Sofie De Meyer, Tim De Gieter, ook bekend van hardcore band Every Stranger Looks Like You en drummer Bert aka Sigfried Burroughs, die sinds kort Kapitan Korsakov van drums voorziet.
Het is een ware live sensatie die de haren op uw lijf doet rechtstaan en absoluut nog potten zal breken in de nabije toekomst! Check vooral hun nieuwe album en als eerste de single “Epicaricacy” om al een vleugje van de sfeer op te snuiven.
We kunnen Colin Van Eeckhout met gemak een muziekaal genie noemen. Hij richtte The Church Of Ra op met bands als onder andere Oathbreaker, The Black Heart Rebellion, … en brengt met Amenra metal naar een hoger niveau. Dit opbouwend, sterk en intens barstend gitaargeweld bracht ook eind vorig jaar ‘MASS VI’ uit en staat nu met dit kersvers plaatje zowat overal in België.
Zonder moeite verkopen zij dan ook de grote zaal van Muziekodroom volledig uit en slagen ze er in om een ruimte met een capaciteit van om en bij de 1000 man anderhalf uur lang volledig stil te krijgen.
We werden in een trance gebracht die bleef aanhouden en we genoten van een combinatie van oud en nieuw werk die op zijn beurt merg een been doorboorde met een overvloed aan kracht en intensiteit. “Boden” beet hier de spits af en werd meteen opgevolgd door “Plus Près De Toi (Closer To You)” die alles behalve veel weg heeft van een Franse ballad maar een diepe snede maakt in uw teerbeminde trommelvliezen. Verder werd ook het nieuwe “Children Of The Eye” op ons afgevuurd en niet zonder slag of stoot naar de voorgrond gebracht.
We genoten zoals gewoonlijk van de getatoeëerde achterkant van frontman Colin maar mochten halverwege de set opnieuw smullen van het verschroeiende gekrijs terwijl Colin een volledige ommedraai maakte en zijn publiek recht in de ogen keek.
Amenra bewees nog maar eens dat zij met hun onverlicht geluid koning zijn van de Belgische metalscene en liet ons nog daarnaast nog verder verdrinken in hun obscuur tafereel met “Thurifer et Clamor ad te Veniat”, “Terziele” en om af te sluiten het aanslepende “Diaken” dat ook ‘MASS VI’ in stijl afsluit.
Wie van dit soort muziek houdt heeft Amenra ongetwijfeld in zijn platencollectie zitten. Indien dit niet het geval is wordt het tijd dat daar snel verandering in komt. Amenra beheert deze scene in België en het lijkt erop dat hen dit niet snel wordt nagedaan.
Tot op Pukkelpop!
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Amenra - Niet voor gevoelige oren
Amenra – Boris
Aéronef
Lille
2018-02-21
Sam De Rijcke
Een dubbele affiche eigenlijk, met twee bands die wereldwijd gestaag een serieuze cultstatus verworven hebben in de analen van de extreme underground-metal.
Beide bands kregen de tijd om een volwaardige set te spelen maar de hoofdmoot van het publiek bleek toch wel voor Amenra te zijn gekomen. Een en ander kon natuurlijk ook te maken hebben met het feit dat Lille op een boogscheut van West Vlaanderen ligt terwijl Japan toch net iets verder is.
Als je weet dat het Japanse Boris al eens een plaat heeft opgenomen samen met de monnikskappen van Sun O))), dan mag het niet verwonderlijk zijn dat dit trio zweert bij een trage, extreem logge en slopende sound. Ook hun laatste wederom imponerende plaat ‘Dear’ is voorzien van een hoge graad van ‘heaviness’, wat zich duidelijk manifesteerde in hun live set. Boris produceerde typisch zo een geluid waar een mens zich best liet in mee drijven, anders beleefde men er niks aan. Echte songs waren er bijna niet te horen, eerder een heavy geluidstapijt voorzien van dreigende drones en loodzware gitaren. In hun extreme post-metal schuwden ze het experiment niet, wat het geduld van de toeschouwers al eens op de proef durfde te stellen. Soms werd het iets te langdradig, vooral wanneer een overenthousiaste drummer te veel en te lang allerlei dierlijke uithalen door de microfoon joeg. Maar voor de rest bleek Boris een indrukwekkend trio die met imposante en tergend trage slowmotion-metal de zaal meer dan een uur bij de keel greep. Een absoluut hoogtepunt was een bij wijlen ingetogen en elders dan weer scheurend en gierend “Dystopia-Vanshing Point”, niet toevallig ook de uitschieter van dat nieuwe album.
Over Amenra wordt wel eens zeer lyrisch gedaan, wat eerder uitzonderlijk is voor een metalband. We lezen en horen vaak dingen als ‘transcendentaal’, ‘helend’, ‘buitenaards’ of ‘apocalyptisch’. Het is bij ons nog niet zo ver gekomen dat deze band ons in een ander universum brengt, maar we begrijpen de hele heisa wel. Het moet gezegd dat Amenra qua intensiteit in België zijn gelijke niet kent.
Zanger Colin Van Eeckhout schreeuwde zich bij momenten de pikzwarte ziel uit het lijf terwijl de band een massieve en indringende sound creëerde die snoeihard door de ruimte knalde. De solide moordsound kon geregeld naar adem happen in verstilde momenten waarbij de zaal het muisstil hield. Het is een gekende formule, van geruisloos naar verschroeiend hard en weer terug, maar Amenra beheerste die als geen ander. De desolate zwart-wit beelden op de achtergrond benadrukten nog wat meer het mystieke karakter van deze intense post-metal. Het deed ons trouwens denken aan de apocalyptische beelden die onlangs het concert van Godspeed You! Black Emperor ‘opfleurden’. Trouwens nog zo geen kwade vergelijking, je zou Amenra met een beetje goeie wil eigenlijk wel de GY!BE van de post-metal kunnen noemen. Maar goed, Amenra was vooral zichzelf vanavond, en dat was heel wat. In tegenstelling tot de collega’s van Boris, had Amenra wel degelijk echte songs in huis, zij het venijnige lappen post-metal die hardvochtig door merg en been gingen. Uitschieters hoeven we hier niet op te noemen, daarmee zouden we de rest oneer aandoen. We geven u hierna gewoon de volledige setlist cadeau.
Feit is dat een Amenra concert een unieke, intense en geestverruimende beleving is van begin tot einde. Oei Oei, we gaan nu ook nog lyrisch worden.
Setlist : Boden – Plus Près de Toi – Razoreater – Children Of The Eye – Nowena 9.10 – Thurifer et Clamor ad te Veniat – Terziele – Am Kreuz – Diaken
Organisatie: Aéronef, Lille
Amenra is in 18 jaar tijd uitgegroeid tot een band van internationale allures. Dat komt door het afleveren van kwaliteit en door hun, vooral in hun beginjaren, unieke geluid. Intussen zijn er reeds meerdere bands die met een gelijkaardig geluid proberen mee te surfen op het succes van Amenra. We mogen dan nog niet vergeten te vermelden dat zanger Colin H. Eeckhout met zijn ander project CHVE eveneens het publiek weet aan te spreken.
Op hun zesde langspeler luieren ze niet op hun lauweren. Integendeel dit is een zeer sterk album waar subtiel toch op zoek gegaan wordt naar nieuwe horizonten. ‘Mass VI’ is donker maar bevat veel lagen en variatie. Op dit album schreeuwt Colin minder dan op voorgaande en ontwaren we hier en daar wat zang. Zang die je ook naar de keel weet te grijpen. Een eerste indicatie van de subtiele evoluties die Amenra hun muziek doormaakt op dit laatste album. Op “Plus de Près de Toi” is de invloed van hun akoestische optredens merkbaar. Doch dit resulteert niet in een mindere intensiteit van de track. Het lichtere en kalmere middenstuk zorgt net voor het contrast tegenover de rest van de track. Een tweede indicatie van hun ontwikkeling. “Children of The Eye” is een sterke opener. Een uitgesponnen intro, genadeloos geschreeuw maar ook cleane zang en synths. Ook zo voor “A Solitary Reign” dat bovendien heel fijne riffs bevat. Gedurende zes songs, waarvan er twee heel korte, weten ze onze aandacht vast te houden.
De productie is glashelder en perfect. Amenra bewijst hier met ‘Mass VI’ dat ze nog verre van uitgespeeld zijn. De lat wordt hoog gelegd. Wie houdt van deze muziekstijl kan dit album met zijn ogen dicht kopen.
Amenra - Release show ‘MASS VI’ Amenra - Vleeshaken en adelaarspoten
Amenra
Ancienne Belgique
Brussel
2017-10-31
Louis Follebout
- All Shadows and deliverance – Monnik – Amenra -
Wie dinsdagavond rondliep in Brussel zag niet alleen slecht geschminkte zombie en schaars geklede verpleegsters, maar ook een massa aan zwart. Dit had alles te maken met de releaseshow van het zesde studioalbum, ‘MASS VI’, van de Belgische sludgemetalband Amenra in een uitverkocht AB.
Dat Amenra van spektakel en show houdt, is al lang geen geheim meer. Bij een optreden van Amenra, word je volledig ondergedompeld in de donkere, duistere wereld van de klank en beeld en dit was deze keer niet anders. Al vanaf bij het binnenkomen werden we langs de AB Club geleid, waar een expositie te zien was van voormalig bassist Maarten Kinnet.
Eerst tijd voor 2 voorprogramma's, althans dat was de bedoeling. Over de eerste opwarmer, All Shadows And Deliverance, kunnen we kort en bondig zijn. Een soort sferische opbouw van geluiden, die men eerder zou terugvinden wanneer je opgeslokt bent door een walvis samen met je basgitaar, 2 mengpanelen en wat kabels. Er werd heel traag opgebouwd naar een mini(anti)climax waarvan het publiek wat verward achterbleef. Alhoewel het allemaal heel berekend en uitgedacht leek, was het gewoon wat ruisgeluiden met een bas.
Monnik, het tweede voorprogramma moest zich excuseren. Dan maar direct de hoofdschotel serveren: Amenra. Wat sterk opviel was de stilte die zich meester maakte van het publiek van zodra de Kortrijkse band het podium betrad. De enkeling die het lef had om nog maar één woord te roepen, al was het maar een ‘woehoew’, werd door het voltallige publiek op zijn vingers getikt.
Beginnen doen ze met een nieuw nummer, “Children of the eye”, en ze schieten meteen raak. Gedurende de opbouw staat frontman Colin Van Eeckhout als vanouds praktisch de volledige show met zijn rug naar het publiek. Wat dan volgt is Amenra zoals we ze kennen: hard, onversneden en innemend. Het zijn niet alleen harde drums of gitaren, alles gaat hard en dit resulteert in een slag in het gezicht die we maar al te graag hebben. Halverwege het nummer daalt het volume en krijgt het een Franse toets in de zang, wat we terugvinden in meerdere nummers van ‘MASS VI’.
Wanneer de noten van 'Razoreater' worden aangeslagen, worden de fans wakker. Alle hoofden beuken in tegen de geluidsmuur en aan de intense blikken te zien genieten ze er ten volle van. Op het einde van het nummer valt het doek letterlijk over de show. Een halfdoorzichtig doek scheidt het publiek van de band. Op dit doek worden natuurfenomenen allerhande geprojecteerd, die de show met een puur randje omlijst. Ook gebruik van het licht, of het juist niet gebruiken ervan, zorgt voor een intensere ervaring. Er wordt enkel met wit, fel licht gewerkt, wat de show echt ten goede komt. Na het spelen van “Thurifer. Et Clamor Ad Te Veniat”, liet Amenra het tempo even zakken. Colin knielde en bij het tegen elkaar slaan van 2 metalen staven kondigde de volgende sloper “Boden” zich aan. Misschien iets wat we niet gewend waren, maar de Franse zanglijn van het nieuwe “Plus près de toi” werkt enorm goed. Het contrast tussen het zachte Frans en de ijzige screams , in combinatie met een pulserende bas resulteert in een magistrale mix. Tijdens “Am Kreuz” draaide de zanger zich voor het eerst richting de massa en headbangde hij in uniso met gitaristen Mathieu Vandekerckhove , Lennart Bossu en bassist Levy Seynaeve. Er is geen andere manier om dit zicht te beschrijven als mega vet!
Wat hierna volgt was niet voor gevoelige kijkers. Amenra haalde de vleeshaken, die ze in een vorige performance al eens gebruikten om zanger Colin mee op te hangen, weer boven. Twee verloren gelopen circusacts knoopten hem met een tiental vleeshaken, onder begeleiding van trage, lome gitaren. Alsof dit nog niet genoeg was, werden er nog eens zware stenen aan deze haken gehangen. De zaal werd ijzig en kil. Geen woord werd gerept. Er werd met enorm veel bewondering en afgrijs gekeken hoe stoïcijns kalm Colin bleef. Het toepasselijke “Terziele Tottedood” werd ingezet en de frontman krijste de pijn uit zijn lijf. Tijdens “Nowena 9/10” ging Van Eeckhout nog eens rechtstaan en ritmisch bewegen zodat de haken nog meer aan zijn vlees trokken en het bloed over het getatoeëerde Pauluskruis droop op zijn rug. Tijdens dit nummer nam bassist Levy Seynaeve de zanglijnen over die normaal werden ingezongen door Scott Kelly; hij deed dit prima. De combo van zijn diepere growls en het hogere, bijna gekrijs van de zanger leverde een emotionele sloophamer op die niemand onberoerd liet.
Alsof de show nog niet hevig genoeg was, was het ook nog eens de langste Amenrashow ooit. De band lapte de verplichte curfew vrolijk aan zijn laars en zette “A solitary reign” in. Het meesterwerk van de nieuwe plaat. Een ijzersterk nummer waarin eerst gekozen werd voor een rustige zanglijn, later geaccompagneerd van gouden gitaren, zware drums en trillende bas. Nog een laatste keer kwam de sloophamer langs en brak de massa in duizend stukken.
Amenra bewijst met ‘Mass VI’ dat ze heer en meester zijn in hun vak. Opbouwen en daarna onverbiddelijk neerhalen. Dit is was Amenra met je doet. Ze nemen je mee in hun adelaarspoten en je waant je even in de zevende hemel, maar daarna laten ze je los alsof je een stuk speelgoed bent en blijf je verweesd en leeg achter.
Een zeer intense ervaring, die moeilijk uit te leggen valt als je er niet bij was …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/amenra-31-10-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Amenra – In Heaven - Zuiverende Intimiteit
Amenra
Kerk Sint-Denijs Zwevegem
Zwevegem
2017-05-26
Tijl Van de Casteele
De samenwerking tussen concertreeksen In Heaven en Wilde Westen schonk ons gisteren een semi-akoestisch concert van Amenra in de kerk van Sint-Denijs, in het kader van hun recentste album ‘Alive’. Met Graspop en Dour in het vooruitzicht, lijkt dit voorlopig hun enige akoestische set voor de rest van dit jaar. Op deze hete dag trokken we dus naar het verre Sint-Denijs om ons voor de laatste keer van 2017 te laten omarmen door de intieme obscuriteit van Amenra.
Bij het toekomen kwamen we al meteen in contact met een heel zomerse sfeer. De witte festivaltentjes waren uitgezet voor de merchandise en de bar op het gazon van de kerk. Al meteen voelde deze sfeer iets té harmonieus aan voor een show van Amenra, alsof we ons op een geforceerde barbecue van onze schoonouders bevonden. Gelukkig gingen de deuren van de kerk vrij snel open, en kon het bescheiden publiek de kerk binnentreden. Omringd door de wierook en typische kalkgeur, begon het Amenra-plaatje steeds meer te kloppen. Het avondlicht scheen wondermooi door de gekleurde kerkramen wanneer het beperkt aantal toeschouwers plaatsneemt.
Net zoals een echte misviering, werkte het repertoire van Amenra zuiverend. Hun muziek rakelt de emoties van je meest interne zelve op, en doet je dieper in jezelf kijken dan welke andere band ook, waardoor je achteraf als een ander mens weer naar buiten komt. Bij hun akoestische shows komt er natuurlijk veel minder brute kracht aan te pas, maar we vinden die diepgang terug in de teksten die voor de gelegenheid niet uitgeschreeuwd worden, maar op confronterende wijze plots heel verstaanbaar worden. Ook opvallend was de combinatie tussen Nederlands, Frans en Engels in de lyrics. De moedertaal, zoals in hun versie van “Het Dorp” van Zjef Vanuytsel, had een nog directere impact dan de traditionele Engelstalige nummers. Als we het goed hebben, was er ook één nummer in het Frans, dat door z’n aparte tongval en ritme een eigen gevoelswaarde op je netvlies schildert. De meertaligheid brengt uiteindelijk een vibe van oprechtheid met zich mee, wat de band met het publiek enorm versterkt.
De instrumentatie hield het sober maar bleef duister, met een violiste die soms die duisterheid versterkte, maar soms ook een onvermijdelijke insteek van folk toevoegde aan de nummers. Ondanks de intieme sferen, creëerde de natuurlijke reverb van de kerk ook een bepaalde grootsheid die niet viel te ontwijken. Het bleek dus allerminst dat, omdat Amenra hier akoestisch ging, ze je daarom niet bij je nek kon grijpen en je kippenvel over heel je ruggengraat kon bezorgen. Soms kolossaal, soms minimalistisch, maar steeds inspelend op je diepste gemoedstoestanden; en dat alles in het melodramatische ondergaande gebroken licht van de avondzon.
Als luisteraar had je ook het gevoel dat je een echte evolutie doormaakte; het begon met wanhoop en verwarring, groeide uit tot angst en verdriet, maar keerde daarna om in vertrouwen, liefde en moed. Deze pelgrimstocht van emoties werd met een uiterst droevig instrumentaal stuk beëindigd, waarbij elk bandlid één voor één het podium verliet, alsof ze daarmee ook hun eigen struggles achterlieten. En hoewel er toen een geweldig (en terecht) applaus volgde, leek dit toch niet helemaal op zijn plaats te zijn. Het enthousiasme contrasteerde enorm met de enorme gevoelswaarde die Amenra bij deze achterliet.
De ontmoeting met je meest innerlijke gevoelens is niet bepaald iets dat toegejuicht kan worden. Het werkt daarentegen wel helend, en je leert jezelf beter kennen.
Amenra mag dan wel magistraal goed zijn in elektrische vorm, in hun (semi-)akoestische gedaante zijn ze even aangrijpend!
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie: In Heaven ism Wilde Westen, Kortrijk
Amenra - Er weeral boenk op!
Amenra
Nijdrop
Opwijk
2014-02-28
Simon Van Extergem
Voor de elfendertigste keer naar Amenra tijdens deze wel eeuwigdurende tour van Amenra in navolging van hun Mass V.
Wat valt er nog te zeggen na zoveel shows? Eigenlijk nog veel te veel. Amenra slaagt er telkens weer in om het onderste uit de kan te halen. Niet alleen bij hunzelf, maar ook bij publiek. De beleving, de emotie, de kracht, maar ook de broosheid. Alles wordt over het publiek gestort. Want Amenra gaat dieper dan alleen maar een muur van geluid en agressie. Wie zich openstelt voor hetgeen hij te horen krijgt merkt dat er heel wat meer gebeurt dan je op het eerste moment zou verwachten.
Amenra grijpt naar de keel van bij het begin en laat je nadien nooit meer los. Niet meer tijdens het optreden, maar ook lang daarna blijft de geladenheid hangen.. De terugweg naar huis is altijd het moment om te ontnuchteren van de roes die Amenra opwekt. Muziek is meer dan alleen maar noten spelen en melodieën zingen en spelen. Het is pure emotie, die blijft zinderen en mensen beroert tot op het bot.
Amenra slaagt daar ook vanavond naar goede gewoonte weer perfect in. De terugweg naar huis belooft weer lang te worden. Maar het alleen zijn omarm ik om even weer alles op de rijtje te zetten.
Amenra is zonder twijfel de beste Belgische band van het moment. Voor degene die ze nog altijd niet gezien hebben: je zal wat verder moeten rijden, want dit was hun laatste optreden in België. De tour zet zich voort over heel Europa, waar ze zonder twijfel ook alle zalen op hun weg zullen kapot spelen en menig harten zullen veroveren.
Support was Family Of Dog , kwintet uit Deinze/Gent die de lijn verder doortrekken naar de hardcore/punkscène … Dit was Hondsdolheid op Kruissneheid !
Neem gerust een kijkje naar de pics van beide bands
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/family-of-dog-28-02-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/amenra-28-02-2014/
Organisatie: Nijdrop , Opwijk
Amenra – ‘Metanoia’
Oathbreaker – Amenra
STUK
Leuven
We begeven ons iets later dan gepland in de Labozaal waar Oathbreaker, de band rond Amenra gitarist Lennart Bossu, reeds hevig in de weer is de zaal op te warmen met een stevige brok black metal, waar we plots verrast worden door een zachte vrouwenstem die blijkbaar de vocals op zich neemt en dat bijzonder goed doet. Ze lijken inderdaad wel in hun opzet te slagen om alle beloftes van conventionele muziek te breken. Van punk naar metal, naar doom en donker akoestisch. Hun laatste album ‘Maelstrom’ werd gereleased door Deathwish Inc. in 2011. Een energieke performance waar heel wat muzikale diversiteit in te vinden is en we vooral onder de indruk zijn dat een vrouw net zo hard kan screamen als een man!
Headliner van de avond is Amenra, de transcendentale postmetale trots van West-Vlaanderen, en wie hun reilen en zeilen op de voet volgt weet dat het heden dagen een ware hoogmis is voor fans. Zowel in binnen als buitenland lijken ze met een ongenadige veroveringstocht bezig en dat kunnen we enkel toejuichen! Vanavond echter is het één van hun laatste keren in een zaal.
Amenra is ‘Metanoia’; het ervaren van een psychologische break down met als gevolg een positieve psychologische wederopbouw, heling. Muzikaal laat zich dat vertalen in schurende gitaarklanken, repetitieve minimaal bewegende drum, stalen buizen, de zieleschreeuw van zanger Colin H. van Eeckhout die vaak ook de eenzaamheid van de akoestiek verkent, en keeltoenijpende bas. Ze verkennen de klanken van melancholie, pijn, harmonie, stilte, onrust, … Mass V is hun laatste album en het lijkt of ze in dit vijfde deel ook meer naam beginnen te maken bij het bredere publiek.
Amenra zijn net als sfinxen die uit hun as verrijzen en die expansieve, allesoverheersende kracht van die herrijzenis over en in je heen doen waaien tot er niets meer overblijft. Elk nummer weerspiegelt een ongrijpbare transformatie door de beweging van verschillende gitaar- en baslijnen in te zetten die enerzijds contrast accentueren, en op een bepaald punt in het nummer samenvallen tot een zinderend geheel. Het repetitieve van dit samenspel sleurt je mee naar de diepte van je ziel. Hun ziel. Onze ziel. Amenra creëert hierdoor zielenrust.
Wanneer je Amenra puur ervaart is dit een Alles of Niets ervaring. Een herkenning. Bij Amenra is er geen binnen noch buiten, scheidingen vallen weg en wat overblijft is die puurheid. Amenra is grenzeloos en ook weer niet. De scheiding die ze zelf aanbrengen door wat sommigen misschien verkeerdelijk begrijpen als een bewuste afstand tussen hen en publiek moet dan ook in de juiste context gezien worden.
Dit is het spel, hun spel der illusoire scheidingen, scheidingen die we zélf creëren maar zelf ook kunnen laten vervagen door overgave. Dit is de keuze die Amenra biedt, zij die het begrijpen zullen die kans grijpen. Amenra creëert een collectieve ervaring voor zij die zich aan die oneindige diepte durven overgeven. Hun kern is onveranderlijk, en dat maakt een band als Amenra uniek. Ze houden zich vast aan hun verhaal, maar de vormen in het verhaal zijn immer beweeglijk. In die zin zijn ze het antoniem van rigide.
Het gaat Amenra niet om het luidste van een geluid, maar af te stemmen op de juiste golflengte die diep door het lichaam iets diepers raakt. De kracht van geluid vertalen naar iets dat verteld wil worden.
Ze regisseren en zijn tegelijkertijd het schaduwspel van het leven, die ze weergeven via muzikale en artistieke hoogtes en laagtes. En in die diepte reiken ze de hel(p)ende hand. Het zwartste zwart vervaagt zo in het witste wit. Een donker hart met de potentie om transparant te worden, ontvankelijk te worden voor licht. De kruisiging die zalft, reinigt. Muziek, visuals en kunst is de vorm die de bandleden van Amenra kiezen om die vormloze leegte, die de belofte van volheid inhoudt, weer te geven.
Hoewel telkens dezelfde opbouw van show is het één waar je blijft naar uitkijken, om de immens intense ervaring die ze op je (kunnen) loslaten. Amenra is dat leven in wat je dood waant, Amenra is de dood in wat je leven waant. Amenra is de stilte voor het eerste woord valt.
Volgende (Belgische) shows zijn op 29 juni tijdens de Dijlefeesten in Mechelen, 12 juli op Rock Herk festival, Dourfestival op vrijdag 19 juli, donderdag 25 juli op Boomtown (Handelsbeurs) en 11 augustus op Ieperfest.
Van de gelegenheid maken we ook gebruik om te vermelden dat Syndrome, soloproject van gitarist Mathieu Vandekerckhove, in het voorprogramma van Neurosis is toegevoegd die op 22 juni - hun enigste Belgische show - in Lint speelt. Tickets kunnen gekocht worden via volgende link: https://frontoffice.paylogic.nl/
Organisatie: Stuk, Leuven
Onze zondagse 2BE/Vier Avond hebben we omgeruild voor een concert van Amenra . Een concert van Amenra is iets bijzonders . In ons landje zijn de West-Vlamingen de vaandeldragers van postmetal/doom/sludge. Hun platen krijgen de titel ‘Mass’ toebedeeld en ze zijn nu aan de vijfde plaat . Vier songs , die een geheel vormen en niet beneden de negen minuten gaan .
Amenra is iets aparts , klinkt gitzwart door een onheilspellend , dreigend, apocalyptisch, ijzig sfeertje ; meedogenloos door de wisselende ritmiek; een immense sound , een slepende herhaling tussen dynamiek, explosies , zalvende stemmige melodieën en rustpunten. Voldoende ruimte is er voor de instrumenten, maar evenzeer worden ze gedragen door de zangpartij en schreeuwzang van Colin H Van Eeckhout, op de gigs bijna steevast met de rug naar het publiek gekeerd.
En als de lichten zo goed als gedoofd zijn vóór het optreden moet je weten dat het optreden eigenlijk al is begonnen . Er zou een ‘silent code ‘ moeten zijn dat er absolute stilte heerst nog voor de eerste noot door de gitaren blaast, want de stilte is onderdeel van de show. De stilte is deel van de storm. Enkel wanneer de storm uit hun instrumenten raast , lijkt het publiek tot stilte gedwongen te worden, maar de stilte die altijd aanwezig is , wordt vaak niet gezien. Dat zou een optreden van Amenra echter nog completer maken, als er een soort bezinningsmoment optreedt want het geheel is telkens meer dan de som der delen.
Dat bepaalde mensen door de volle leegte die door de boksen blaast onvervuld blijven door in praten te vervallen, of een sigaret op te steken is eveneens een raadsel. Zij die Amenra toelaten tot in de diepte van de ziel, zoeken niet langer naar vervulling buiten zichzelf maar vinden die binnen in zichzelf. Amenra brengt je in een tornadostorm die op volle kracht woedt, en net door die vernietigende kracht verlicht. De volheid van emoties wordt uitgedrukt via de primitieve vorm van klank. Zoiets vereist een bepaalde diepgang, een puurheid, leven. Amenra is op dit vlak dan ook de zuiverste band. Elke emotie geven ze in z’n volledige gedaante weer zodat deze doorleefd, doorvoeld kan worden en er ruimte wordt gecreëerd om een andere emotie te doen ontstaan, of te transformeren. Elk nummer vertelt een eigen verhaal, die net als het leven zowel veranderlijk als wederkerig is. Als je vanbinnen heel stil wordt, voel je de subtiele opbouw van hun nummers. Dan bén je de muziek. Dan is er geen jij en zij, maar is alles Eén. Amenra vraagt geen voorkennis, Amenra vraagt stil te Zijn, zonder verhaal te zijn en nodigt je uit om hun verhaal te aanhoren. Wie goed luistert herkent telkens de gelijkenis met z’n eigen levensverhaal.
Amenra berust dus op een intense ervaring, een beleven, een katharsis , een adembenemende verstilde en exploderende Alles en Niets, Altijd en Overal. Amenra wekt door de slepende herhaling een oerenergie op, o.m. gekend bij de gigs van Sunn O))), Swans of Godspeed.
De show in hun thuisbasis kwam zwaarder over dan in de AB hoewel het decor meer sober was. De zaal werd gevuld door de geur van kerkwierook waardoor de Kreun transformeerde in een soort heilige tempel. Deze zintuiglijke prikkel creëerde een extra dimensie, riep een sacraal gevoel op.
Je wordt meegezogen in die unieke trip , die weinig ademruimte en pauze toelaat. Totaalspektakel, muzikaal als visueel , door de zwart-wit visuals , tot in het detail uitgekiend.
Amenra is existentieel , een onvoorwaardelijke overgave. Je wordt opgeslorpt door dat bezwerend, beukend en helend, zalvend geluid. Maar ze is minder vernietigend, meedogenloos dan vroeger . Een dik uur werden we in die unieke wereld vastgehouden en dan een plotse, onverwachtse stop . Eventjes staan we perplex , zijn we achtergelaten, en worden we opnieuw gedropt in de wereld van vandaag …
Amenra - Een beklemmende sfeer en een volwassen sound . Met de nieuwe cd ‘Mass V’ wint het gezelschap aan belangstelling en is de clubtour een groot succes . Niet bevorderlijk voor verliefden deze dagen, maar zeker te checken …
Ook al een pak jaar bezig was de support Eleanora , die deels binnen dezelfde stijl te situeren is, met lange stukken en meer op de voorgrond liggende screamo vocals . Met hen werd je alvast in de juiste sfeer geduwd.
Musiczine.net: Fleur Coevoet - John Van De Putte - Johan Meurisse
Organisatie: Kreun , Kortrijk
In ons landje zijn de West-Vlamingen van Amenra de vaandeldragers van postmetal/doom/sludge. Hun platen krijgen de titel ‘Mass’ toebedeeld en ze zijn nu aan de vijfde plaat . Vier songs , die een geheel vormen en niet beneden de negen minuten gaan , worden geruggensteund door Scott Kelly van Neurosis. Een invloed die onmiskenbaar is . Amenra is iets aparts , klinkt gitzwart door een onheilspellend , dreigend, apocalyptisch, ijzig sfeertje ; meedogenloos door de wisselende ritmiek; een immense sound , een slepende herhaling tussen dynamiek, explosies , zalvende stemmige melodieën en rustpunten. Voldoende ruimte is er voor de instrumenten, maar evenzeer worden ze gedragen door de zangpartij en schreeuwzang van Colin H Van Eeckhout, op de gigs met de rug naar het publiek gekeerd.
Amenra is geen muziek voor tere, romantische zielen!
En zoals onze redactrice en grootste fan Fleur Coevoet omschrijft : ‘Amenra berust op ‘een intense ervaring’, Alles en Niets, Altijd en Overal. Amenra wekt een oerenergie op. Amenra veronderstelt een innerlijk oor om de kracht die hun sound opwekt tot op het bot te ervaren. Amenra overstijgt de menselijke ervaring. Het gaat verder dan puur ervaren, het is de weg van de beleving, het raakt een innerlijk weten. Amenra is existentiële muziek. Ze vragen echter wel een onvoorwaardelijke overgave Ze nemen je mee naar het zwartste gat ter wereld maar laten je daar niet aan je lot over. Het zijn muzikanten én kunstenaars én alchemisten.
We maakten de keuze per auto naar de Ancienne Belgique te rijden, en het werd snel duidelijk dat dit niet de beste keuze was. Door het drukke verkeer waanden we ons echter wel even in Parijs.
We missen dan ook het optreden van Oathbreaker, de eerste Belgische band van de avond die de Clubzaal mocht opwarmen. Voor The Black Heart Rebellion plaatsten we ons in de wachtrij om toch iets van het optreden mee te pikken. Ze stonden onlangs nog op het Glimpsfestival in Gent en laten de komende weken nog meer van hun tanden zien in de Muziekodroom Hasselt, De Kreun, Kortrijk en de 4AD, Diksmuide. In 2004 maakten ze hun doorbraak en in januari leveren ze een nieuw album ‘Har Nevo’ af die door niemand minder dan Koen Gisen , partner van An Pierlé werd geremixed. The Black Heart Rebellion is de ruwe stem van Pieter Uyttenhove ondersteund door stevige rockgitaren en snedige drumritmes. En toen viel het doek over The Black Heart Rebellion en brak het moment aan waar we reeds maanden naar uitkeken: de releaseshow van Amenra.
Amenra is geen muziek voor romantische zielen, noch kan het goed zijn voor diegene reeds aan de rand van waanzin. Amenra wekt een oerenergie op waar enkel de menselijke rede als rem kan dienen om na een optreden deze transcendentale ervaring te containen. Amenra veronderstelt een innerlijk oor om de kracht die hun sound opwekt tot op het bot te ervaren. Amenra overstijgt de menselijke ervaring. Het gaat verder dan puur ervaren, het is de weg van de beleving, het raakt een innerlijk weten. Amenra is existentiële muziek. Amenra geeft de beweging om eerst naar binnen te keren, tot je kern, om kort nadien helemaal buiten de contouren van je fysieke lichaam te gaan, tot alles in het NU samenvalt, en grenzen vervagen. Amenra is dat wat je in een mum van tijd los van jezelf doet komen, een soort instant non dualistische sfeer met de valkuil dat je er eeuwig zou willen in vertoeven.
Ze vragen echter wel een onvoorwaardelijke overgave maar creëren hiervoor dan ook telkens de voorwaarden. Ze nemen je mee naar het zwartste gat ter wereld maar laten je daar niet aan je lot over. Want net in de diepte van de leegte schijnt het meest wonderlijke licht. Als je je overgeeft aan die ervaring, wordt wat op het eerste zicht een duisternis lijkt, een revelatie voor de ziel. Het wonder aan Amenra is dat alles wat ze brengen één geheel vormt. In die zin zijn ze én kunstenaars, én muzikanten én alchemisten. De passie voor zingeving komt bij elk van de bandleden zowel samen als afzonderlijk tot uiting door tal van zijprojecten, zowel op artistiek als muzikaal vlak.
Het is een wederzijds pact waar zielen zichzelf overstijgen en opgaan in een eindeloze duisternis.
Dat het geheel meer is dan de som der delen kondigen ze aan door de tekst ‘Het alles en niets’ te projecteren. Kort nadien verschijnen de zonnegoden der duisternis op het toneel en vuren de eerste nummers op ons af. ‘MASS V’ wordt voorgesteld achter een grijs hekken, een illusoire scheiding tussen band en publiek. Voor zij die meer visueel zijn ingesteld voorzien ze de show van visuals die de leegte van de oneindigheid voorstellen, waar natuurelementen als water en aarde een essentiële rol vervullen. Er is wel degelijk een transformatie te bespeuren in het samenspel van muziek en visuals. ‘MASS V’ is nog meer dan ‘MASS IIII’ scherper qua sound, de visuals zachter van aard. Ze ademen de essentie van muziek uit, wij ademen hun essentie in. Als je je overgeeft aan hun allesomvattende sound word je opgenomen in een volle leegte, waar alle menselijke emoties als een kolkende massa zweven. Ook hun timing –zowel tijdens als los van hun shows- sluit perfect aan bij hun filosofie. Ze bouwen het verlangen op, ze schrijven met hun instrumenten een verhaal die een begin en einde kent maar oneindig is. Ze sluiten af met de projectie van de tekst ‘Altijd en Overal’. Want de ervaring van Amenra ís dat alles en niets, die altijd en overal is.
Als Amenra geen vervuld gevoel nalaat, ligt dat eerder aan de manier waarop je als luisteraar hun tegemoet treedt. Dan heb je de ervaring gemist. Als je gedurende de opbouw van een nummer liever met vrienden praat, dan heb je het geheel van de ervaring gemist. Deze avond was een avond voor de ziel, en vol dankbaarheid keren we terug, reeds uitkijkend naar hun volgende uitverkochte show op 10 februari in De Kreun. Andere cluboptredens volgen! Amenra is tevens ook headliner op de wintereditie van Ieperfest 2013 (16 februari 2013)
Een aftershow werd voorzien door Scott Kelly, beter bekend als de zanger en gitarist van Neurosis. We kozen er echter voor om de intense ervaring van ‘MASS V’ in alle rust te laten bezinken…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-black-heart-rebellion-22-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/amenra-22-12-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Om hun uiterst succesvolle en uitputtende ‘Mass IIII’-tour met felbegeerde slots op onder andere Pukkelpop, Dour, het Franse Hellfest, het Nederlandse Roadburn en een korte Europese doortocht met Neurosis, af te sluiten, koos de West-Vlaamse postmetal/sludgeband Amenra ervoor om dat te doen op een uitzonderlijke en weldoordachte manier. Geen doorsnee show dus. Er werd geopteerd voor een multimediaal concept met naast het muzikale aspect ook een heuse tentoonstelling. De tentoongestelde kunst, fotografie, prints en video-installaties was door de bandleden en bevriende kunstenaars gemaakt. Een mooi en felgesmaakt initiatief dat op positieve reacties werd onthaald. Het prachtige en sfeervolle kader van de Kortrijkse Schouwburg was hiervoor deuitgelezen locatie. Een onvervalste thuismatch voor het vijftal met roots in de Kortrijkse periferie.
De mis werd voor deze unieke gelegenheid geopend met een korte akoestische set waarbij de leden van Amenra, gezeten op authentieke kerkstoeltjes, enkele intieme breekbare songs brachten. De fragiele en cleane vocals van Colin van Eeckhout en de repetitieve en minimale gitaarakkoorden van Lennart Bossu en Mathieu Van de Kerckhove, stonden hier centraal. Dit was Amenra 'unplugged'. Iets wat beslist een unicum mag genoemd worden. Dit was nog maar de appetizer voor wat komen zou. De echte ceremonie moest dan nog beginnen. We waren alvast razend benieuwd.
Na een lange en onheilsspellende intro, gingen de gordijnen eindelijk open en werd er afgetrapt met de pletwals "The pain it is shapeless" van ‘Mass IIII’. De logge gitaarsalvo's, de beukende ritmesectie en de intense, schreeuwende vocals van Van Eckhout vormden een hypnotiserende en massieve wall of sound. Op de achtergrond waren er duistere en groezelige zwartwit visuals te zien die perfect aansloten bij de pikzwarte en apocalyptische muziek. Zanger Colin van Eeckhout stond, zoals gewoonlijk, met zijn rug naar het publiek gekeerd en was volledig in trance, in zijn eigen wereld. De innerlijke demonen werden hier uitgedreven. Exorcisme van de ziel, een helende therapie.
Twee witte, naakte figuren zorgden met hun knappe en aparte choreografie voor een extra filmische dimensie tijdens "Aorte.nous sommes du même sang" en "Le gardien des rêves". De aanwezigen waren duidelijk onder de indruk van wat er zich afspeelde. Een volgend memorabel moment diende zich aan gedurende "De dodenakker". Hier bewoog een wit geverfd mannelijk duo ritmisch het hoofd op de buik van een zwangere vrouw. De 'bebloede' dame zorgde voor verbijsterende reacties bij de toeschouwers. Symboliek en (religieuze) beelden kregen zo een plaats naast de overdonderende muziek. Verbazing en ongeloof alom.
Bij het oudje "Am kreuz" gaven de hemelse en etherische engelenvocalen van gastzangeres Delphine Delegorgue (van de band Yolk, goede vriendin + lid van de kerk!) een fraai contrast met de oerkreten van Van Eeckhout. Met loodzwaar materiaal als "Silver needle.golden nail" en "Razoreater" werden de aanwezigen terug wakker geschud. De rust was van korte duur geweest. Bij de lang uitgesponnen afsluiter "Ritual" kwam er een derde gitarist en percussionist/drummer het gezelschap versterken. Een vrouwelijke priester leidde de slotdienst in goede banen met furieus en ijzingwekkend gegrunt. Er was geen ontkomen meer aan, de apocalyps was onvermijdelijk! De monsterlijke song bereikte zijn climax toen Van Eeckhout langzaam opgetakeld werd aan haken en touwen en letterlijk 'opgehangen' werd. Een ‘crucifix suspension’ noemt men zoiets … De cirkel was op deze manier rond. Confronterend om het nog zacht uit te drukken.
Na een dik uur gingen de theatergordijnen terug dicht en waren we getuige geweest van een ervaring die we niet vlug zullen vergeten. Een muzikale hoogmis die we waarschijnlijk nooit meer zullen meemaken en die lang in ons geheugen zal gegrift blijven. Zeer gedurfd en verbluffend!! Voor de onwetenden onder ons: Ra rules!! All join the Church of Ra!!
Organisatie: CultuurCentrum, Kortrijk
AmenRa, kwintet uit Kortrijk, die zowat de Belgische vaandeldragers zijn van de postmetal/doom/sludge, genieten gedurende de laatste 2 à 3 jaar toch enige bekendheid in deze kring.
De jonge broertjes van Neurosis stonden live als een huis. We zagen een perfect op elkaar ingespeelde band met een loepzuiver en verpletterend geluid. Zanger Colin Vaneeckhout stond gedurende het hele optreden met zijn rug naar het publiek en wisselde zijn oerschreeuw soms af met cleane gezongen stukken. Af en toe werd er wat gas teruggenomen om daarna des te harder te exploderen. Op de achtergrond waren er visuals, projecties te zien, die de duistere en pikzwarte sfeer nog versterkten.
De tracks van hun net verschenen 'MassIV'-album werden strak en overtuigend in de zaal geslingerd, er was geen ontkomen aan. In vergelijking met hun vroegere werk kunnen we constateren dat er nog meer variatie en melodie zit in het gitaarwerk, dat er nog beter gewerkt wordt met dynamiek en vooral dat hun apocalyptische en immense sound er nog altijd staat. Muziek die het zonlicht weert …Much respect en châpeau!
Steak Number Eight uit het West-Vlaamse Wevelgem en de jongste winnaars ooit van Humo's Rock Rally openden en brachten een combinatie van postmetal, sludge en noise. Origineel en vernieuwend zijn zeniet, dat hoeft ook niet en is bijna onmogelijk tegenwoordig. De typische elementen van de postrock waren aanwezig: lange instrumentale passages, de hard-zacht wisselwerking, minimale en repetitieve riffs en drumpatronen ende donker, dreigende ritmes. Invloeden van Neurosis, Isis, Tool, Sonic Youth en Mogwai zijn herkenbaar. Live werden de songs gebracht van hun debuut 'When the candle dies out...' en verve gebracht. We onthouden vooral het machtige “The sea is dying”, het intense “Blood on your hands” en het pulserende en hypnotiserende “On the other side” en “My hero”.
De podiumpresentatie was nogal sober, maar daar kan nog aan gewerkt worden. In de gaten houden deze jonge wolven!
Organisatie: Nijdrop, Opwijk
Nederlands 
Français 
