Met deze gelimiteerde vinyl sluit Dirk Da Davo een era af. Bijgestaan door zijn trouwe muzikale metgezellen Glenn keteleer (aka Radical G) en Pieter-Jan Theunis moet deze verzameling songs op ‘Liberation’ de essentie van zijn productieve en sterke periode voorstellen.
De plaat bestaat uit zeven tracks en opent met “Liberation”. Een track die zo de donkere dansvloer kan vullen. Een sterke opener. Daarna krijgen we twee versies van “Justification Unknown”. Enerzijds de original mix en anderzijds de ‘Ancient Methods’-mix. Die laatste geeft een heel andere vibe aan het nummer en je hoort de EBM nadrukkelijker in de muziek.
“Nothing For Nothing” uit 2025 staat hier in zijn origineel kleedje en tevens in een N4N Covict Remix door Patrick Codenys van Front 242. “One Word, One Crime” doet aan de jaren 90 denken. Met name het begin van de Electro en New Beat scene toen de mainstream in het genre nog ver weg was. “Disappear” sluit de vinyl stijlvol af.
Voor de digitale format is er nog een achtste song: “Walking Around” dat vrij aardig richting postpunk gaat. Zeker ook een song dat het ontdekken waard is.
Met deze kwaliteitsvolle release sluit men bij Neon Electronics hun era sterk af!
Electro/ebm/postpunk
https://dirkdadavo.bandcamp.com/album/liberation
In de voorbije zomer kregen we de succesvolle doortocht van Neon Electronics op de Fonne Feesten in Lokeren. Tevens was er de single “Nothing For Nothing” en nu is er een tweede digitale single “Justification Unknown”.
Dit is de voorbode van meer nieuw werk.
Deze single is van de hand van Dirk Da Davo, Glen Keteleer (Radical G) en bassist Pieter-Jan Theunis. “Justification Unknown” is een sfeervolle track die perfect ondersteunt wordt door de videoclip waarin je vooral de ruimte en ruimtereizen ziet passeren. Een song die het op de alternatieve dansvloer zeker thuishoort!
https://youtu.be/6ABeOwgD1bk
Neon Electronics is er terug met een nieuwe single. Een beetje naar aanleiding van hun komende optreden tijdens de Lokerse Feesten op de Fonnefeesten. Maar er wordt ook nog meer werk verwacht in het najaar. Momenteel bestaat Neon Electronics uit drie leden: Dirk Da Davo, Radical G en Pieter-Jan Theunis. Daarnaast is Dirk Da Davo nog actief met DDD waarvan een nieuwe song verschijnt in september. Goed nieuws voor de komende tijd dus!
“Nothing For Nothing” is een leuke track geworden die zowel dansbaar als dystopisch klinkt (luister maar naar de vervormde vocals en de beats) samen met een industrial klinkende gitaar en fijne synths erbovenop.
Deze single laat het beste vermoeden voor de rest die nog moet komen.
Elektrowave
https://www.youtube.com/watch?v=xo7GKrFdalM
https://fonnefeesten.be/line-up/2025-08-06/neon-electronics/
Binnenkort wordt de eerste van TNJ 45 jaar. Om dat wat luister bij te zetten heeft Neon Electronics een nieuwe versie uitgebracht van het nummer. Niet met The Neon Judgement natuurlijk want die bestaat helaas niet meer. Wel met Neon Electronics, het project van Dirk Da Davo, Radical G (Glen Keteleer) en Pieter-jan Theunis. Naast de herwerkte versie is er ook nog een zeven minuten durende remix van Radical G aanwezig (genaamd Dystopian remix). Een heel fijne remix, dat het nummer op een iets modernere manier het dystopisch karakter laat weergeven en het tevens ook iets dansbaarder maakt.
Luister bijvoorbeeld eens naar de intro. Om duimen en vingers vanaf te likken.
De single komt dan ook nog eens op een ideaal moment uit. Want binnenkort doen ze twee optredens in t voorprogramma van de afscheidstournee van Front 242.
https://www.dancedelicd.com/audio/factory-walk-rework-2024/
Electro/Wave
Factory Wall (reworks) -digitale single-
Neon Electronics
Voor de liefhebbers van The Neon Judgement zijn het interessante tijden op gebied van uitgaves. Niet zolang geleden hadden we de ‘PIAS40’-release. We hadden ook de retrospective-release van werk van Dirk Da Davo. Deze uitgave is een compilatie dat de latere periode van de band belicht. Met tracks uit ‘At Devil’ s Fork’ (1995), ‘Dazsoo’ (1998) en ‘Smack’ (2009).
‘At Devil’s Fork’ kwam er na een periode van stilte. Ze hadden voor die pauze heel actief en intens muziek gemaakt en dus was die hiatus welkom geweest. Op “A Nicer Person” horen we TNJ die meegaat met zijn tijd en waar ik elementen/moderne sounds in hoor die ik ook bijvoorbeeld bij sommige Praga Khan songs hoorde. Het is, wat mij betreft, nog steeds een heel dansbare en opzwepende track.
De remix van “Tv Treated” stond ook op dit album en behoeft waarschijnlijk geen uitleg. Het nummer blijft grotendeels hetzelfde als het origineel maar kreeg een moderner jasje mee waardoor hij paste bij de sound van het album. “Serve” bevat een sample van een oude opname van een zingende man. Wanneer de muziek erbij komt krijgen we een donkere, dystopische sfeer. De track is heel dans- en mixbaar. Misschien wel één van de meest onderschatte nummers uit de reeks. Dat wat betreft dit album.
Uit ‘Dazsoo’ komen eveneens drie tracks. Eveneens werd dit album opgenomen in het groene Ardense Achouffe in de Neon Home Studio. Het album klinkt nog wat meer uptempo, voorzien van allerhande percussie en geproduceerd door Jean Marie Aerts. In de pers krijgt het album vooral lovende kritieken maar de verkoopcijfers vallen eerder tegen. Nochtans is het album de moeite waard. Jammer dat het publiek op dat moment niet echt meegroeide denk ik dan. En dan waren er ook nog de problemen met het label (KK Records) dat zorgde voor een voorlopig einde van de band. Niettemin is “Hdrom Temptation” bezwerend en heel dansvloerwaardig. “Jazzbox” is erg The Neon Judgement: een repetitief karakter, surrealistische elementen, dansbaar, een mix van gitaar en electro. Het is gewoon een nummer dat eigenlijk heel ingenieus ineen steekt. Met trouwens Jean Marie Aerts op de bas. “Turki” begint met een vervormde sample en klinkt Oosters/Arabisch. De percussie versterkt dat nog wat. Eveneens een geïnspireerd nummer dat hier verdient tussen te staan.
In 2009 komt The Neon Judgement, eerder onverwacht, met een nieuw album genaamd “Smack”. Ditmaal gereleased op Dirk’ s eigen label: Dancedelicd. Daarvoor waren ze al een tijdje terug bezig met optreden. Het album klinkt modern en vintage TNJ. ‘Smack’ wordt goed onthaald en intussen begint er ook een herwaardering van de muziek en de invloed van TNJ op te komen. Wat maakt dat ze het laatste decennia gewaardeerd en populairder dan ooit zijn. Het titelnummer staat er hier niet op maar wel “Leash”. Toch ook één van de sterkhouders op het album. “We Are Confused” is een dansvloervuller, “Shiny Happiness” laat vele nieuwe electrosounds horen tussen de meer bekendere sound van de band. Met “The Great Consumer” krijgen we een sterke song die vintage The Neon Judgement klinkt: Heerlijk donker en dystopisch. Zoals velen onder ons hen graag hoort. Het moet moeilijk selecteren geweest zijn in dat laatste album want de kwaliteit van de songs op ‘Smack’ is groot en consistent.
Deze release is interessant wanneer je niet zo bekend bent met hun latere werk. De fans en de vinylliefhebbers zullen sowieso dit willen hebben. Het komt trouwens uit op mooi gekleurde vinyl (drie kleuren) uit via Je M’ en Fish. Wacht niet te lang want de uitgave is gelimiteerd.
Electrowave/industrial
Blue Screens 1995-2009
The Neon Judgement
![[Pias40]](/media/k2/items/cache/f6bde3e21ffa25a6314dc547730bab47_S.jpg?t=20230817_134939)
In de serie [PIAS40] brengt het label ook een 12Inch op vinyl van The Neon Judgement uit. Dit omdat de band indertijd een pioneer was op vlak van EBM, Industrial en electro. De 12’’ bevat vijf tracks.
Er wordt geopend met “Chinese Black” uit 1987 die op de EP ‘A Man Ain’t No Man When A Man Ain’t no Horse, Man’ stond. Een titel dat waarschijnlijk geen idee van de platenmaatschappij was en hen de wenkbrauwen vermoedelijk deed fronsen. “Chinese Black” was geen single maar wel heel erg geliefd bij de fans en veel gedraaid op fuiven. Ik was er indertijd weg van. Het klonk donker, wat theatraal en toch catchy.
“Miss Brown” uit datzelfde jaar was het nummer waarmee ik de band heb ontdekt. Deze single heb ik toch grijsgedraaid. Omdat de gitaar hier wat duidelijker aanwezig was bleef dit nummer bij mij hangen (ik was toen een gitaarfreak en luisterde naar de Ramones, Sonic Youth etc) en ontdekte ik niet alleen de band maar ook de muziek die meer op elektro was gebaseerd: Depeche Mode, Yazoo, Human League…
Van ”Tomorrow in the Papers” trok in eerste instantie vooral de tekst mij aan. Een aanklacht tegen de media waar ze je erop wezen dat ze niet alleen een senator kunnen maken of breken maar in feite ook jouzelf. Toen was het nog maar 1985 en kijk waar we nu staan op dat vlak.
“Awful Day” heeft ook die blauwdruk van een Neon Judgement track: donker, catchy, een beetje onheilspellend. Op het eerste gehoor denk je een eenvoudige track maar hij is heel clever en gelaagd opgebouwd. Het resultaat is o zo doeltreffend.
“Tv Treated” werd zowel in 1982 als 1989 een single en is voor de band denk ik het nummer waarmee ze het meest veréénzelvigd worden. Het stond eveneens op de EP van ‘Awful Days’ in een nieuwe versie.
Fans gaan dit blindelings kopen en voor de mensen die hen willen ontdekken is dit een heel schone selectie om mee te beginnen.
EBM/Dark electro/Cold Wave
[Pias40]
The Neon Judgement
Neo Minor - De gestadige groei naar eeuwige roem …
Tijdens de zomermaanden, juni, juli en augustus, is Zomerbar LOKO , achter het gebouw van de Radar open voor publiek op donderdag, vrijdag en zaterdag.
Check gerust https://barloko.be/ of https://www.facebook.com/zomerbarloko . Er gaan geregeld concerten door. O.m. de akoestische set van onze Lokerse trots Neo Minor. Toen we begin 2018 deze knappe band ontdekten waren we direct verkocht, met hun aanstekelijke, ontroerende dreampop.
Ondertussen bracht Neo Minor een EP uit - de recensie kun je hier nog eens nalezen .
Ze hebben de moeilijke tijd van corona goed doorstaan. In zomerbar LOKO was er geen piano mee, in de setting hadden we (zalvende) gitaar-, bas- en drum partijen, en de indringende zang van Astrid, die haar publiek betrekt bij het materiaal. Vanuit het buikgevoel en met verve zong ze op de intieme songs als “Creep” (Radiohead). Een overtuigende cover met een knipoog naar Thom Yorke. “Toxic” (Britney spears cover) klonk overweldigend.
Ook het eigen materiaal heeft voldoende potentieel en staat er , o.m. “Enough” - de nieuwste single van de band: https://www.youtube.com/watch?v=_z8dF7imm6Q .
Soms werd de muziek wat weggedrongen door het zomerbargevoel , waarbij het publiek eerder komt voor sfeer en gezelligheid. Het geroezemoes stak dan bovenuit. Maar ok iedereen genoot van deze fijne, sfeervolle set. De band gaat ervoor en Astrid omarmt haar publiek. Een goed geoliede machine dus. We lieten ons lekker meedrijven op hun sound
In de bis bracht de band een gewaagde cover van Eurythmics “Sweet dreams (are made of this”), het miste even het opzwepende karakter van het origineel, maar in de intensiteit bleef het stevig overeind. “Fool” klonk veelzijdig en sloot mooi het concert af.
Neo Minor toont aan in deze liveset dat ze een beloftevolle band zijn. Een gestadige groei naar eeuwige roem …
Setlist: Enough//Toxic//How to be me//Creep//The More (I Try)//Run//Do I Wanne know//What's going on?//You - BIS - Sweet Dreams//Fools
Organisatie: Zomerbar LOKO
‘Mondriaan’ is ditmaal een co-productie met het Spaanse Oraculo Records. Daarnaast is er ook een nieuwe line-up. Naast Dirk Da Davo maken nu ook Glenn Keteleer en Pieter-Jan Theunis deel uit van Neon Electronics. Keteleer deed ook de productie. De mastering werd door Eric Van Wontergem gedaan.
‘Mondriaan’ bevat vier tracks en is de voorloper voor het album dat in april uitkomt en ‘Apollo’ zal heten. De titeltrack begint als de start van een ruimtereis met aftelling en bijpassende sounds. De track en de synths geven het een spacy gevoel. De rusteloze beats eronder zorgen voor de schwung in de track. Het heeft ook een beetje een clubvibe. “El Barranco” is iets donkerder en iets meer laidback. Ik zie maanlandschappen en dorre woestijnen in Arizona voor mij opdagen. Ideaal om een soundtrack te ondersteunen. “Follow Your Dreams” is een schitterende song dat, net als Neon Judgement destijds, electro en gitaar met elkaar verbinden. De vierde track is “TV Treated” live en behoeven we niet meer voor te stellen. De drie nieuwe tracks doen het beste vermoeden voor het komende album. Ik ben nu al zeer benieuwd.
Belgium
Facebook : https://fr-fr.facebook.com/ddd.neon.electronics/
Facebook Dirk Da Davo : https://fr-fr.facebook.com/dirk.dadavo
Elektro/Dance
Mondriaan (EP)
Neon Electronics
De EP ‘Mondriaan’ deed ons al uitkijken naar het volledige album. En zie ‘Apollo’ is geboren en klinkt uitstekend. Van alle projecten die Dirk Da Davo de laatste jaren op de wereld losliet, sluit Neon Electronics misschien wel nog altijd het beste aan bij de sound van The Neon Judgement. Dit hoofdstuk is echter afgesloten en zeggen dat het een kloon van The Neon Judgement is zou afbreuk doen aan de kwaliteiten van de band. Dirk Da Davo, partner in crime Glenn Keteleer aka Radical G en recent nu ook met basspeler Pieter-Jan Theunis varen op ‘Apollo’ hun eigen koers.
Neon Electronics grossiert in donkere, dystopische electro en industrial. Spooksteden en undergroundtaferelen doemen op bij het horen van de tracks. Opener “El Barranco” is donker en laidback. Ik zie maanlandschappen en dorre woestijnen voor mij opdagen. Een track die zo een film kan ondersteunen. “Follow Your Dreams” is een magistrale track. Met een snerpende gitaar, donkere bas, onheilspellende synths en fijne beats weet dit nummer mij volop te overtuigen. “Invisible Man” is een vrij catchy en toegankelijke song geworden. Een track die geschikt is als single. Heerlijk nummer. “Mondriaan” kenden we al van de gelijknamige EP. Een spacy song waarbij je je op ruimtereis waant. “More” keert qua sound een beetje terug naar de begindagen van The Neon Judgement. “Schizophrenic Freddy” en “Off Da Hook” zijn degelijke electrosongs. Afsluiter “Dusty Roads” heeft wat gelijkenissen met opener “El Barranco”. Het heeft ongeveer dezelfde vibe en sound. Ook de gebruikte instrumenten en songopbouw kan je naast elkaar leggen. “Dusty Roads” klinkt wel iets donkerder. Net alsof je in één of andere metaalfabriek zit.
‘Apollo’ is meer dan geslaagd. Er staan een aantal heel sterke tracks tussen. Het trio weet hier een knappe sound en sfeer neer te zetten. De komst van basspeler Theunis is ook merkbaar en vormt een meerwaarde voor het geheel.
Elektro/Dance
Apollo
Neon Electronics
Dancedelicd/Wool-E-Shop
We kregen al enkele maanden geleden de EP ‘Mondriaan’ als voorsmaakje voor het nieuwe album ‘Apollo’. Daaruit bleek dat het Dirk Da Davo, Genn Keteleer aka Radical G en Pieter Jan Theunis in bloedvorm verkeren. We keken dan ook uit naar deze avond.
Eerst was Simi Nah aan de beurt in De Kreun. Simi Nah (voormalig basspeelster bij o.a. The Chicks en Praga Khan) stelde hier haar eind vorig jaar uitgekomen plaat ‘La Terre est Noire’. Deze kreeg hier een officiële albumreleaseparty mee. Dat album blijkt immers een pareltje te zijn. Het optreden was tevens ook de afscheidsshow voor Simi Nah die hiermee het doek over haar muzikaal bestaan gooit (Maar never say never… ). In elk geval waren we onder de indruk van het optreden van dit duo waarvoor er veel te weinig volk voor op afgekomen was. De show begon met de wolfgeluiden afkomstig uit “Le Chant Des Loups”. Een sterke opener van een mooi nummer. Maar dat geldt voor voor alle nummers uit dat laatste album. Simi Nah en Kenny Germain B gaven een prettige Franse electro/ gothic wave performance. Het enige minpuntje was dat het geluid soms de stem van Simi Nah overstemde. Het optreden zweefde tussen dansbaar en energiek tot introvert en breekbaar. Een beetje tussen Vive La Fête en Visage in. Een fijn optreden en een mooie lichtshow. Alleen jammer dat we ze niet meer aan het werk zullen zien. Stilletjes hopen we toch nog op wat muziek van beiden.
Daarna was het de beurt aan Neon Electronics. Er werd gestart met de opener van het album “El Barraco”. Een sfeervolle instrumentale trip gevolgd door “Mondriaan” dat een heuse spacetrip was. Er volgde vrij veel applaus bij de eerste tonen van “Glimp” en “Road To Freedom”. Het was een sterk openingskwartier. “Invisible Man”, “More” en “Better Way” zorgden dat de benen bewogen bij het publiek. Glenn Keteleer had een vrij bizar elektronisch blaastoestel bij zich dat mooie sounds opleverde. Bassist Theunis shakete als een beest en liet zijn basgitaar ronddansen. Da Davo was zijn eigenste zelf en bediende de gitaar. Toch even wennen als je hem gewoon bent om te zien achter zijn laptop bij The Neon Judgement. “Follow Your Dreams” was sterk net als “157”. “TV Treated” kwam in een eigentijds kleedje gestoken (Tevens aanwezig op “Apollo”). Er werd potent geëindigd met “Energy X” en “Off Da Hook”. Er werd nog eens teruggekomen om te eindigen met ze begonnen.
De industriële electro is nog niet dood. Ze is springlevend in de vorm van Neon Electronics.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/neon-electronics-12-04-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/simi-nah-12-04-2019
Neon Electronics - Album release ‘Apollo’ - Ook live overtuigen de songs van ‘Apollo’
Simi Nah + Neon Electronics
Kreun
Kortrijk
Organisatie: Neon Electronics ism Wilde Westen, Kortrijk
Soms ben ik chauvinistisch, zeker als het gaat om bands uit eigen streek. Soms blijven die betreffende bands wel ergens hangen, maar zijn al even snel uit mijn geheugen gewist. Er zijn echter altijd uitzonderingen op die regel. Eentje daarvan is Neo Minor. Toen we de band vorig jaar leerden kennen op het openingsweekend van Vagevuur - de vernieuwde T-Klub in Lokeren - was ik danig onder de indruk van deze jonge band getalenteerde muzikanten, maar vooral in diepe ontroering gebracht door een engelenstem van zangeres en frontvrouw Astrid die me naar andere oorden doorverwees. In meerdere recensies en verslagen heb ik dan ook mijn excuses moeten aanbieden aan de betreffende muzikanten binnen de band. Onlangs stelde Neo Minor zijn debuut EP voor in JH Okapi, Lokeren, als Lokeraar in hart en nieren kon ik dit niet aan mij laten voorbij gaan. Het verslag kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/73375-neo-minor-ep-release-het-verhaal-van-de-mooie-rups-die-uitgroeit-tot-een-beeldschone-vlinder
We houden van bands die zichzelf heruitvinden, en blijven evolueren in hun kunnen. Dat was al te merken op dat optreden in Okapi. Ook uit die EP blijkt dit meermaals. Hoewel die stem van Astrid nog steeds de bovenhand neemt, hoor je dat de muzikanten zijn mee geëvolueerd. Dit blijkt al uit die eerste song “The More (I Try)” een song boordevol uiteenlopende emoties, die gaan van opzwepend naar diep melancholisch. Waarbij instrumentale impact en de vocale inbreng perfect in elkaar lijken te vloeien tot een magisch geheel. Weemoedigheid en de dansspieren aanspreken op een subtiele wijze is niet alleen de rode draad op deze EP, bij de daarop volgende song “Run” wordt nog meer de nadruk gelegd op lichtjes dreigend je hart raken maar ook een deur op een kiertje houden om de aanhoorder in een feestelijke roes onder te dompelen. Spelen met emoties, tot het oneindige is dus niet alleen live maar ook op deze EP een andere rode draad in het geheel.
“Take Them Home” gaat diezelfde weg op. Echter mijn favoriete nummer , zowel live maar dus ook op EP is “Nightmare”, waar Astrid haar stem onder begeleiding van hemelse mooie piano klanken - met dank aan de virtuositeit van Viktor Verstraeten, me letterlijk tot tranen toe bedwingt, kippenvel bezorgt en uiteindelijk verweesd doet achterblijven in de hoek van de kamer.
Een wondermooie trip die recht in mijn hart boort, gevolgd door een ander hoogtepunt van deze EP “Back to Reality” waar alle registers instrumentaal en vocaal compleet worden open getrokken. Een song waarop Neo Minor nogmaals bewijst een band te zijn die zich niet in een hokje laat duwen, en zijn grenzen blijft verleggen, wat getuigt van pure klasse.
Besluit: Ook al staat bij de omschrijving 'Melodieuze soundpop' - het kind moet een naam dragen nietwaar - gelogen is dat allerminst, maar we horen op deze EP, een soort visitekaartje dat Neo Minor ons aflevert, vooral een band die instrumentaal en vocaal op een jaar tijd is gegroeid en nog blijft groeien.
Bewijs daarvan die laatste song eigenlijk, waar zowel de intensieve intimiteit als de aanstekelijke dansbaarheid in elkaar vloeien tot weer eens een magisch geheel. Een gegeven dat ons meer dan ooit hoopvol doet uitzien naar een gouden toekomst voor een band die op een jaar tijd is uitgegroeid tot één van onze grote favorieten. En ja, een beetje chauvinisme? Het mag en moet zelfs, zeker in deze tijden!
Tracklist: The More (I Try) – Run - Take them home – Nightmare - Back to reality
Het lijkt een beetje een rare vergelijking. Maar het mooiste dat elke ouder kan meemaken is zijn of haar kinderen zien uitgroeien tot volwassenen die heel zelfverzekerd , succesvol en gelukkig in het leven staan. Het is een beetje het gevoel dat me op deze 1 maart in JH Okapi tijdens de EP voorstelling van Neo Minor eveneens overviel.
Toen we begin 2018 deze knappe band ontdekten waren we direct verkocht. We schreven over het optreden van Neo Minor op het openingsweekend van Vagevuur het volgende: 'Neo Minor brengt aanstekelijke dreampop die aan de ribben blijft kleven. Het soort muziek waarop je enerzijds zweeft over de dansvloer. En anderzijds in diepe ontroering geraakt, en zelfs een traan wegpinkt van innerlijk genot.
We zijn Neo Minor in het jaar 2018 op de voet blijven volgen, hadden een interview met hen en zagen hen live op Fonnefeesten en Veldrock in Temse. Telkens was ik onder de indruk van die kristalheldere stem van Astrid die me in zodanig vervoering bracht dat ze me tot tranen toe bedwong. Ver verwijderd van de realiteit en het geroezemoes rondom mij, vertoefde ik telkens opnieuw even in een andere wereld.
We zijn nu 2019 en Neo Minor kwam in een overvol JH Okapi zijn eerste EP voorstellen. Wij waren daar uiteraard ook bij, en zagen een band die ondertussen is geëvolueerd, zijn grenzen aftast, verlegt en zelfs lichtjes experimenteert.
Het nadeel om voorprogramma te zijn op een EP of CD voorstelling is dat de aanwezigen puur en alleen komen voor de band die zijn plaat voorstelt. Als je als artieste dan ook breekbare muziek brengt, met enkel gewapend met een gitaar en heel mooie tot zachte stem, dan is het hek helaas volledig van de dam. Jane Roberts (***) deed o.m. met heel knappe covers haar uiterste best om de aanwezigen te bekoren en slaagde daar wat de eerste rijen betreft ook in. Deze talentvolle zangeres beschikt over een fragiele stem die je een krop in de keel bezorgt, en dus ook het potentieel om binnen het singer-songwriter of breekbare muziekgebeuren potten te breken. Helaas ging haar wondermooie stem verloren in het geroezemoes in het jeugdhuis. Maar hou Jane Robers en haar fragiele stem zeker in het oog, we gaan er nog van horen.
Ook Neo Minor (*****) heeft redelijk wat songs die eveneens in een verstilde, intieme atmosfeer worden gebracht, maar wonder bij wonder konden zij het publiek op die momenten wel zo goed als stil krijgen. Dat is niet alleen de verdienste van de band zelf. De geluidsman van dienst kreeg het geluid in Okapi zodanig goed dat er geen speld valt tussen te krijgen, en dat is gezien de vol gelopen zaal, waar hij zelf haast geen plaats had om deftig te staan aan zijn knoppen, een enorm sterke prestatie.
De band zelf stond heel zelfverzekerd op dat podium. Astrid straalt meer dan ooit charisma uit, spreekt haar publiek aan maar raakt dus wederom die enorm gevoelige snaar door haar toch heel bijzonder, uiteenlopend stembereik. Is dat bij eerder up tempo en sfeervolle songs, op die pakkende mooie momenten onder begeleiding van enkele piano klanken, telkens slaagt Astrid erin ons letterlijk te hypnotiseren en weer naar andere oorden door te verwijzen.
Ik moet echter weer eens mijn excuses aanbieden aan de topmuzikanten binnen Neo Minor voor het wat overmatig bewieroken van hun knappe frontvrouw. Want ik zag en hoorde ook instrumentaal enkele gedurfde soundscapes waarbij subtiel zelfs wat werd geëxperimenteerd, of naar andere muziekstijlen werd gekeken. Kwestie van zich niet te laten wegduwen in dat 'dreampop' hokje kon dat wel tellen. Een mooi voorbeeld is de inbreng van knappe trompet klanken, die zorgde voor een Jazz vibe binnen die song, eigenlijk wel knap gevonden.
Een ander mooi moment was toen bij een ingetogen song de smartphone lichtjes prompt de lucht in gingen, wat zorgde voor een magische sfeer in het jeugdhuis. Telkens viel ons op hoe Neo Minor langzaam maar zeker volwassen is geworden, en is gegroeid in zijn kunnen. De perfectie wordt daarbij benaderd, zonder de spontaniteit uit het oog te verliezen.
Besluit: Meer dan ooit is Neo Minor een goed geoliede machine geworden waar iedereen dezelfde kant uitkijkt. De muzikanten en vocalist vinden elkaar blindelings, iedereen straalt enorm veel spelplezier uit. Maar vooral hoor en zie je een band die duidelijk vooruit kijkt, ook naar andere muziekstijlen en genres toe. Waardoor we enerzijds, binnen zwevende atmosferen, stonden te dansen - in zoverre daar plaats voor was. Anderzijds geraakte ik wederom in zodanige ontroering dat ik, gehypnotiseerd door dat magisch klankenbord en die kristalheldere stem van Astrid, ver verwijderd van de realiteit rondom mij vertoefde in het Hemels paradijs. Of het verhaal van de wondermooie rups die is uitgegroeid tot een beeldschone vlinder.
Setlist
Intro - Run - What's Going on? - Take Them Home - Peace of Mind - Do I wanna Know (Artic Monkeys) - Nightmare - The More (I Try) -How To Be Me - Back To Reality
Organisatie: Neo Minor ism JH Okapi, Lokeren
Arthaud Seth (Merciful Nuns) en Ashley Dayour (Whispers in the Shadow) werkten sinds 2015 samen aan een trilogie onder de naam NEO (Near Earth Orbit). Drie albums werden uitgebracht en we dachten toen dat het afgelopen was met NEO. Blijkbaar was de inspiratie nog niet op en beviel de samenwerking goed want nu is er deel 4 van dit epos. Het verhaal zal nu onderhand wel bekend zijn en gaat over het jaar 2034 waar de Aarde onbewoonbaar is geworden. Aan de hand van opgevangen radiosignalen vanuit de ruimte tracht men te reconstrueren wat er is gebeurt. Op deel 4 gaat men nog verder en spreekt men over parallelle universums die constant met elkaar in interactie gaan. Om je in het verdere verhaal te verdiepen moet je er wel de lyrics en de additionele info bijnemen.
Wat moeten we verder onthouden? Dat ‘A.T.O.M.’ terug een album is geworden dat erg filmisch en als een ruimtereis klinkt. Tijdens het beluisteren krijg je echt het gevoel dat je ergens in een ruimteschip onbekende oorden aan het verkennen bent. Het geheel bevat een mengeling van gothic, (space) rock en synthrock. De vocals van Arthaud Seth zijn heel geslaagd. Met voldoende nuancering en afwisseling. Luister bv eens naar “Paths”. De invloed van Dayour op het muzikale deel lijkt groter te zijn dan op de voorgaande. Een aantal tracks hebben een zekere dansbaarheid en de synths zijn heel mooi uitgewerkt. “Overlords” is een sterke opener met een uitgesponnen intro die overgaat in een haast industrial klinkende electrorock song. “Nine Billion Names Of God” drijft op een leuke baslijn. De song klinkt vrij apocalyptisch en is allesbehalve opbeurend. “Paths” heeft een heerlijke intro en een vrij dansbare ritmesectie als basis. Het sterkste nummer van dit album is voor mij “Lucifer Rising”. Vooreerst is er de prachtige intro met synthsounds die klinken als een piano en klokkenspel. De track wordt dan verder opgebouwd met stem, bass en uiteindelijk drums om zo de song open te breken. Een mooi en breekbaar nummer.
Zoals steeds is alles goed uitgewerkt: verhaal, songs en artwork. De eigenaars van het ‘A.T.O.M.’ - pack krijgen er nog een t-shirt en de originele soundtrack van ‘The End of all Existence’ bij. Een koopje.
Op ‘A.T.O.M.’ krijgen we een waardig vervolg op de trilogie van Seth en co. Dit album bewijst dat er nog ruimte voor meer was. Benieuwd of we nu nog een vervolg krijgen…
Neo Minor – Ambitie? Een knaller van een debuut EP maken en dat laten resulteren in meer bekendheid en een drukke concertagenda''
Op zaterdag 22 september zakten we naar het gezellige, gratis, festival Veldrock in Temse. Sinds dat spraakmakende eerste concert dat we van de band Neo Minor hebben gezien in januari dit jaar, zijn we plots verliefd geworden op deze Lokeraars. Dat getuigt van enig chauvinisme- zelf Lokeraar zijnde - maar ook op Fonnefeesten wist Neo Minor dit nog maar eens te bevestigen. Ook op Veldrock kon de band compleet overtuigen. We schreven daarover: '' In mijn notities schreef ik 'Emoties'. Want inderdaad zowel vocaal als instrumentaal maakt Neo Minor zoveel uiteenlopende emoties bij mij los, die me doen verschrompelen van intens verdriet, maar eveneens vol vreugde doen opspringen en dansen door de nacht. Magie, pure magie. Dat is wat Neo Minor ons voorschotelt op deze frisse herfstdag, waarbij ons hart weer eens intens wordt verwarmd.'' Naderhand hadden we een fijn gesprek met Neo Minor over heden, verleden maar vooral de toekomst.
Heren, dame. Stel uzelf eens voor. Wie is Neo Minor? Hoe is alles begonnen? Kortom.. voor zij die u nog niet kennen
Ewout: Neo Minor bestaat uit zangeres Astrid Vlaminck, toetsenist Viktor Verstraelen, drummer Tanguy Heireman & bassist Ewout Picavet. Vertrekkende uit de nood naar een nieuwe muzikale prikkel en de zoektocht naar een vernieuwend geluid vonden we elkaar in de zomer van 2015. We leerden elkaar kennen door samen achter de schoolbanken te zitten en ook doorheen onze muzikale opleidingen kwamen we elkaar meerdere malen tegen. Het is een project waarbij elk van ons zijn muzikale grenzen wou aftasten.
Waar komt de bandnaam vandaan, heeft die een speciale betekenis?
Tanguy: Een zatte avond. Na het repeteren houden we in de zomer vaak een BBQ, uiteraard met de nodige drank daarbij. We hadden al wat nummers geschreven, maar we zochten nog enkel een goede bandnaam. Onze naam is eigenlijk afgeleid van Leo Minor (sterrenbeeld). Dit evolueerde tot Neo Minor. Waar een zatte avond al goed kan voor zijn.
Ik vind dat jullie muziek schippert tussen het betere dream pop, met knipogen naar andere muziekstijlen? Mee eens? Kortom, hoe zouden jullie muziek jezelf omschrijven?
Astrid: In een bepaalde recensie stond de term van Dream Pop en dat is ons een beetje blijven achtervolgen. Maar zelf noemen we onze muziekstijl liever 'Melodische soundpop'.
Ik zag op Veldrock toch voor het eerst een band die elkaar 'blindelings vindt'. Dat heb was de vorige keren ook wel een beetje, maar nu toch heel opvallend. Een verklaring voor?
Ewout: We proberen steeds wel andere dingen uit en willen op elk vlak elkaar uitdagen. Hoe meer we repeteren hoe beter we elkaar vinden. Een logische evolutie als je veel samen speelt en repeteert eigenlijk.
Er was duidelijk dus meer variatie, dat viel me op. Maar ik was toch weer onder de indruk van die ene song “Nightmare” waar Astrid onder begeleiding van Viktor me weer in een heel andere wereld laten vertoeven. Wie heeft die tekst geschreven?
Vikor: We proberen altijd heel veel dynamiek in onze muziek en set te leggen. Een element dat we zelf heel belangrijk vinden. Die tekst heb ik geschreven, het is een heel persoonlijk verhaal.
De teksten raken trouwens steeds een gevoelige snaar. Wie heeft die teksten geschreven? En gaat het over persoonlijke ervaringen?
Viktor: De meeste recente teksten schrijft Astrid nu. Ik heb wel de basis gelegd voor de oudere nummers. En ja, teksten schrijven gaat altijd een beetje over persoonlijke ervaringen. Of dingen die ons bezig houden.
Het jaar is heel sterk gestart bij de opening van Vagevuur was ik enorm onder de indruk van jullie performance. Er is ook een soort medewerking geweest met 'Tees is Lokers' heeft dat ook deuren geopend?
Tanguy: 'Tees is Lokers' heeft zeker een extra ‘boost’ gegeven voor de boeking van Fonnefeesten. We hadden die contacten naar Fonnefeesten eigenlijk al daarvoor ook, maar het heeft de organisatie misschien overtuigd om te durven gokken op lokaal talent. Dus op zich heeft dit wel een impact gehad. Ook dat optreden in Vagevuur heeft veel reacties uitgelokt. Maar echt deuren openen? Als je bedoelt dat het ons meer bekendheid naar buiten toe heeft bezorgd dan zeker en vast wel. Echter hadden we ook al in Bar Bagijn en JH Okapi gestaan in Lokeren, dus hadden we ons toch al getoond naar het Lokerse publiek toe.
Komen daar nog meer samenwerking met Tees is Lokers in de toekomst?
Astrid: Momenteel staat daarvoor niets op de agenda.
Op Fonnefeesten stond er meer volk voor jullie dan voor Douglas Firs (die trouwens een schitterend concert bracht) hoe waren de reacties achteraf?
Tanguy: We hadden er heel hard voor gewerkt en hadden daar op diverse kanalen ook heel veel promotie rond gemaakt. De zenuwen waren wel hoog gespannen. Maar de reacties waren achteraf uitermate positief. Het publiek was ook heel enthousiast. Dat geeft uiteraard een boost. Het was gewoonweg zoals we hadden gehoopt. Dat deed wel deugd, want het was toch een thuismatch en die win je liefst.
Kunnen we met andere woorden stellen dat 2018 het jaar van een doorbraak is geworden?
Ewout: We blijven gewoon verder evolueren. Vorige zomer hadden we na een succesvolle zomer gezegd, we willen nog beter doen dan deze zomer. En laat ons stellen dat we daar zijn in geslaagd, want de zomer van 2018 was enorm succesvol. Maar eigenlijk kan 2019 nog beter worden - dat hopen we toch - met het uitbrengen van onze eerste EP. Hopelijk kunnen we dan volgend jaar zeggen dat 2019 het jaar van Neo Minor was.
Er zou volgens wij hebben vernomen een eerste EP uitkomen binnenkort, met crowdfunding? Vertel er meer over
Astrid: We voelden, vooral na deze zomer aan, dat de tijd gekomen was om die nummers ook eens uit te brengen. We hadden al wat demo's maar het is tijd voor een stap vooruit. Alles van administratie, reservatie van de studio, datum van de EP release, ... ligt vast. Op 1 maart zal er in Lokeren in JH Okapi een grote EP voorstelling zijn. Met alles erop en eraan. Om dit allemaal te bekostigen hebben we een crowdfundingscampagne opgericht. Deze loopt momenteel en gaat de goede kant uit. We zijn er ook echt helemaal klaar voor.
https://www.crofun.com/nl/project/debuut-ep-neo-minor#.W6kERPmYSUn
Welke songs mogen we op die EP verwachten?
Viktor: Op onze debuut EP staan de vijf songs die onze identiteit het meest omvatten. Maar misschien moeten we ook nog niet alles verklappen.
Zijn er nog optredens gepland? Met andere woorden waar kunnen we jullie nog zien in 2018?
Ewout: 6 oktober staan we in Tielt ''Switch off on tour'', op 28 oktober in Okapi , Lokeren (aanrader) en op 9 november in Aalter ''Switch Off on tour''. Tussen de optredens door en in grote mate daarna zal de focus liggen op die EP die dus in maart 2019 uitkomt. 2019 zal dus eigenlijk ook in het teken daarvan staan, voordien zal het druk genoeg zijn om ons daarop voor te bereiden.
Vandaag staan jullie redelijk hoog op de affiche, vlak voor SONS bijvoorbeeld die toch zijn doorgebroken naar een redelijk ruim publiek dit jaar, met erkenning op Studio Brussel. Wat is jullie uiteindelijke ambitie, buiten het ondertussen gedoodverfde wereld dominantie? Een soort 'einddoel' laten we maar stellen?
Tanguy: Bands als SONS zijn eigenlijk bekend geworden naar een ruim publiek toe dankzij wedstrijden als 'de nieuwe lichting' of dergelijke, dat is altijd een goede springplank. Ook wij zouden hiervan graag gebruik zouden. Tot nu toe hadden we nog geen tracks die van voldoende kwaliteit waren om aan prestigieuze wedstrijden te kunnen deelnemen. Ook een van de redenen om een EP uit te brengen, iets in handen hebben dat we met trots de wereld kunnen insturen. Onze ambitie moet zijn om een knaller van een debuut EP te maken en dat te laten resulteren in meer bekendheid en een drukke optredenagenda.
Ik zit door mijn vragen heen, zijn er nog bijzondere mededelingen naar onze lezers toe? Waar kunnen we jullie vinden op sociale media (facebook, twitter, youtube, etc..)
Astrid: Neem zeker eens een kijkje op ons crowdfundingsplatform als je interesse gewekt is!
· Crowdfunding: https://www.crofun.com/nl/project/debuut-ep-neo-minor
· Website: http://www.neominor.be/
· Spotify: https://open.spotify.com/artist/6WI7oVvE0kTrkGoZhMlGdJ?
· Instagram: https://www.instagram.com/neominor/?hl=nl
· YouTube: https://www.youtube.com/channel/UCtU9_v4dl8nAMoXeU2FfB9w
· Facebook: https://www.facebook.com/neominorband/
Hartelijk dank voor dit fijne gesprek, veel succes in 2019. We blijven de activiteiten op de voet volgen.
Chokri kan niet anders dan een speciale plaats te reserveren in Het Grote Pukkelpop Boek voor Dirk DaDavo en TB Frank, oftwel The Neon Judgement. Tussen hun passage op de allereerste editie van het festival in ’85 en hun triomfantelijk weerzien in Kiewit afgelopen zomer staken namelijk maar liefst 30 jaar, een periode waarin het Leuvense duo ondanks het afleveren van steeds minder relevante platen steevast kon rekenen op een vaste fanbase. Voor die trouwe zwartzakken was er eerder dit jaar minder prettig nieuws toen de electrowave pioniers aankondigden dat de stekker er binnenkort onherroepelijk uit gaat. Maar niet getreurd, iedereen die de groep nog één keer wou zien knallen kon de afgelopen maanden de soundtrack van de publieke begrafenis live meemaken door zich een ticket voor TNJ Farewell Tour: Time Capsule aan te schaffen.
Tijdens het ultieme afscheidsconcert in een aardig gevulde AB bleek in die tijdscapsule bijna enkel plaats voor de back catalogue die Dirk DaDavo en TB Frank tijdens de 80ies bij elkaar knutselden. Met een mix van culthits, albumtracks en obscure experimenten, waarvan het meeste materiaal ruim een kwarteeuw geleden werd ingeblikt, vulden de heren met sprekend gemak een XL set van twee uur en een kwartier. Bij dergelijke marathonconcerten is het bijna onmogelijk om momenten van verveling te ontlopen, maar The Neon Judgement slaagde er wonderwel in om die tot een minimum te beperken. Hier stonden dan ook geen uitgerangeerde fossielen uit een lang vervlogen tijdsgewricht, maar wel twee kwieke vijftigers die een niets minder dan opzwepende geschiedenisles kwamen geven.
En die geschiedenis ging al meteen erg ver terug in de tijd. De claustrofobische opener “Army Green (WOIII)” dateert van de allereerste cassette van het duo uit ’81 toen de electropunk van Suicide en de industriële new wave van Cabaret Voltaire de belangrijkste bouwstenen aanleverden ten huize TNJ. Lang duurde het echter niet vooraleer het duo daar haar eigen zwartgallige recept ging uit distilleren. De door een ritmebox opgejutte rhythmn & blues van “Sister Sue” maakte nog maar eens duidelijk hoezeer de overschakeling van TB Frank naar gitaar een gouden zet bleek in de muzikale evolutie van de groep. Dat Da Davo en TB Frank op hun beurt als inspiratiebron hebben gediend voor andere bands bleek reeds uit de screening docu die voorafgaand aan het concert werd vertoond. Eminente schijvendraaiers als Dave Clarke en The Hacker lieten zich daarin van hun meest lyrische kant zien om hun respect voor de Leuvenaars aan de kijker duidelijk te maken. Even opmerkelijk was de vaststelling dat tijdens het verschroeiende “I Wish I Could” The Jesus & Mary Chain wel heel erg uitdrukkelijk in beeld, een groep die zich nota bene pas eind jaren ’80 aan dezelfde explosieve cocktail van fuzz gitaren en voorgeprogrammeerde drums waagde.
TNJ mag dan al een groep uit een ander tijdperk zijn, hun boodschap waarin een algeheel wantrouwen tegenover ‘Het Systeem’ zit gebakken blijkt allerminst gedateerd. Zo kreeg het publiek uit eerste hand te horen dat de moord op Kennedy als inspiratiebron diende voor “Tomorrow In The Papers”, één van de meest poppy nummers uit de TNJ erfenis die door het publiek tot hét hoogtepunt van de avond werd gekroond.
Hoogtepunten waren er nog wel meer, zeker wanneer een bevriende collega op het podium werd uitgenodigd. Belpop godfather Jean-Marie Aerts werd als een vriend des huizes aangekondigd, maar bleef zoals gewoonlijk ver uit de spotlights. De manier waarop hij de strakke gothic electro van “Voodoo Nipplefield” inkleurde met de onmiskenbare van “Oh la la la” geleende gitaarriff blijft onnavolgbaar. Met de vakkundige assistentie van dark techno wizard Radical G werd even later het oudje “Schizophrenic Freddy” dan weer getransformeerd tot een new beat anthem avant la lettre. Geen idee of zijn knalgele gitaar echt was ingeplugd, maar alleen al de energieke stage act van Luc Van Acker tijdens sinistere brokken electrowave als “Stoney Wall Doll” en “Concrete N.Y.” bood de muzikale meerwaarde waar Da Davo en TB Frank op hadden gehoopt.
Diezelfde drie gasten mochten ook in de encores nog eens samen komen opdraven voor een wild rond zich heen schoppende remake van Van Acker’s “The Fear In My Heart”. Even ervoor had TB Frank voor het meest introverte moment van de avond getekend door zich enkel gewapend met een akoestische gitaar te wagen aan “The Folk Singer” van persoonlijke held Johnny Cash. Het bleek de inleider te zijn tot een informele afscheidsrede waarin de twee helden van de avond zowat alles en iedereen die het TNJ project al die tijd op de rails hebben gehouden persoonlijk bedankten.
Na zoveel emo-geladen getuigenissen moesten en zouden nog een aantal stroomstoten volgen. Het netjes opgespaarde “TV Treated” en de eresaluut aan The Cramps met “Human Fly” trokken de wat ingedommelde set terug op gang, om uiteindelijk alle remmen los te gooien tijdens het apocalyptische slotsalvo “Nion”. Het publiek liet zich gewillig inpakken tijdens deze Suicide rip-off en scandeerde luidkeels “Nion Nion” als laatste eerbetoon aan de groep die luttele momenten later officieel zou ophouden te bestaan. Deze irreële gedachte maakte al gauw plaats voor enige trots en vooral dankbaarheid om één van de meest invloedrijke vaderlandse bands op ‘Judgement Day’ hun laatste adem te zien uitblazen.
Of om te citeren uit het verzamelde werk van Arno: ‘Merci godverdomme, merci!!!’
Pics homepag - Xavier Marquis (Indiestyle.be)
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
We zullen ze missen Neon Judgement van TB Frank en Dirk Da Davo … Dit jaar geven ze hun afscheidstour . Maar volledig opgeborgen is het niet , gezien vanuit dit sfeertje Dirk Da Davo al een pak jaren zijn Neon Electronics als troetelkind heeft, waar natuurlijk elektronica en wave met elkaar verweven zijn. In de drummachines is de invloed van Neon Judgement onmiskenbaar , maar ook een Front sijpelt hier sterk door in de ritmische elektronica songs, van synths’n’grooves, en pulserende , doordrammende beats , die donker, bezwerend, repetitief en aanstekelijk , opzwepend , dansbaar zijn .
De eerste songs huiveren op die manier en vanaf song vijf “Road to freedom” en verder met “Glimp.01” en “Over and over 01” klinkt de pop wat meer door . Die kenmerkende dark electro heeft een warmer groovier geluid .
De samenwerking met Glenn Keteleer is hier meer dan geslaagd . Deze Neon Electronics doet Neon Judgement niet gauw vergeten …
Info http://www.dancedelicd.com
Dirk Da Davo … elektronica en wave zijn met elkaar verweven . Als stichtend lid van The Neon Judgement zijn ook op Neon Electronics de drummachines versmolten in een reeks ritmische elektronica ‘community’ songs, van synths’n’grooves, die donker, bezwerend, repetitief en opzwepend zijn . De wave en electroscene blijft mans hart & nieren , een Neon Judgement , die de link maakt met z’n tweede project doorheen knallende techno, elektrobeats, duistere synthesizerpartijen en mechanisch gescandeerde teksten. Een jaren ’80 elektronica die de brug maakt met trancegerichte, pulserende, doordrammende beats. ‘Keylogger’ is een concept van elektronische wave en sluit jonge wolven als Radical G en Bodyspasm in de armen, wat de dark electro en de kille electrobeats warmer , funkier en spacier maakt en richting dansvloer brengt. Met medewerking ook van JM Aerts en een doorleefde cover van “The fear in my heart” van Luc Van Acker . Als bonus aanstekelijke en opborrelende deephousetracks.
Info op http://www.dancedelicd.com
Nadat eerder al Hasselt, Antwerpen en Essen (D) mochten proeven van de nieuwe ‘Docuvision 2010 à 1984’- Tour, dan was het vrijdagavond, de beurt aan Dendermonde en omstreken om The Neon Judgement uit Leuven aan het werk te zien in JH Zénith. Het unieke aan deze korte tour langs kleinere clubs is dat men 2 zaken voorgeschoteld krijgt voor de prijs van 1, nl. een docuvisual film, gevolgd door een aangepaste ‘live-set’.
Wie nog nooit van dit duo gehoord heeft, moet de laatste 30 jaar in een lange muzikale winterslaap gesukkeld zijn. Voor deze cultuurbarbaren evalueerden deze pioniers van de alternatieve scene van de vroege jaren tachtig, zichzelf in een korte documentaire waar de avond om 21h45 mee startte. Een verduisterde zaal, gevuld met overwegend in het zwart geklede 30-plussers, kreeg in deze documentaire een overzicht te zien en horen van de elektronische pareltjes die Dirk Da Davo (3D voor de vrienden) en TB Frank doorheen de jaren vanaf hun debuut ‘1981-1984’ tot de laatste CD ‘Smack’ uit 2009 hadden uitgebracht. Tussendoor waren er commentaren van zowel het beide hoofdrolspelers van de avond, als van befaamde collega’s zoals daar zijn: Dave Clark, The Hacker, Terence Fixmer, Luc Van Acker en last but nog least Patrick Codenys (Front 242).
Dat ondergetekende naast deze laatste - in het publiek aanwezige – Front 242’er (keyboards, programming, samplers) deze docu stond mee te volgen, gaf deze avond nog een extra dimensie. Nostalgie troef bij het aanschouwen van beelden uit de vroege jaren tachtig, maar ook voor de toekomst lijkt het liedje zeker nog lang niet uitgezongen, want het nieuwere werk “The Great Consumer” en “Leash”, songs uit het in 2009 uitgebrachte ‘Smack’, werden evenzeer gesmaakt door het alternatieve publiek! De videoclip van deze laatste song luidde het einde in van dit prachtig in elkaar gestoken naslagwerk.
We onthielden dat The Neon Judgement al van bij de start veel meer waren dan alleen maar een duo met vernieuwende elektronische muziek, dat ze meerdere malen – tegen de stroom in – ‘visionairs met een punkattitude’ waren die ons telkens een spiegel wilden voorhouden met wat ons in de toekomst te wachten zou staan (vaak refererend aan het bitter satirisch boek ‘1984’ van George Orwell, daterend van 1948). Genoeg verklapt! Wie deze documentaire zelf wil zien, kan op 26 november terecht in hun thuisbasis Leuven (’t Stuk), hun doortocht in Waregem (De Hoop) gaat helaas niet door op 6 november maar geen nood, uitstel is geen afstel! Het concert werd verplaatst naar 8 januari 2011. Allen daarheen is de boodschap.
Na een korte pauze was het tijd om Tripple D en TB Frank in levenden lijve aan het werk te zien. Na de intro volgde: “Voodoo Nipplefield”, uit het in 1986 verschenen ‘Mafu Cage’. Hoewel het geluid niet altijd tot zijn recht kwam (de geluidstechnicus van dienst was niet in zijn allerbeste doen), werden we daarna toch getrakteerd op een reeks zwarte pareltjes uit hun debuut tape ‘Suffering’ (“Schyzophrenic Freddy” en “Factory Walk”), hun 12 inch ‘Cockerill Sombre’ uit 1982 (“Please Release Me, Let Me Go-Go” en “The Fashion Party”) en het eerste deel van hun live-set werd afgesloten met een fantastisch “I wish I Could” uit hun minialbum ‘Mbih!’ van 1983.
Het was tijd voor een korte break, waarna het legendarische duo nog eens terugkwam voor een kort tweede deel: “Factory Walk” uit de ‘Suffering’-debuuttape werd ingezet en het kon nu niet meer stuk voor het enthousiaste publiek dat nu volledig in een nostalgische trance geraakte, die bleef aanhouden bij het zinderende “Tomorrow in the Papers”.
The Neon Judgement eindigde hun live-set zoals hun docuvision eindigde, nl. met “Leash”… maar lang kon het duo niet achter de schermen verdwijnen, daar het enthousiaste publiek maar bleef schreeuwen om meer.
Volgens de officiële setlist was het de bedoeling om nog één toetje (“TV-Treated”) toe te voegen aan deze fantastische set, maar dat was buiten het extatische publiek gerekend! Gevolg: 2 kwalitatieve degustieven (cf. de whisky waarvan TB Frank nu en dan nipte) werden nog extra voorgeschoteld aan het 30+ publiek, nl. “Nion” en afsluiter “Chinese Black”.
Kortom een van het begin tot het einde erg luide en gesmaakte live-set! Of zoals ze het op hun affiches zelf verwoorden: “Thirty years ago they were loud, young and angry. Today they’re loud and furious”. We want more!
Organisatie: JH Zénith, Dendermonde
Dirk DaDavo en TB Frank stichtten The Neon Judgement in Leuven en schudden in 1980 de wereld wakker met hun eerste bommen “Suffering”, “TV Treated” en “Factory Walk”. Dit eerste werk was gedomineerd door synthesizers en drummachines en geïnspireerd door de elektronische muziek van Kraftwerk en Suicide. Daarna kwamen er meer gitaar- en rockinvloeden in meespelen, maar de elektronische beats bleven toonaangevend. Samen met Front 242 stonden ze aan de wieg van een nieuw geluid in dance; EBM of Electrowave. In 1998 hield The Neon Judgement er mee op, maar zowat 10 jaar later herlanceerden ze zich met (een) ‘Smack’ en toeren ze weer met succes. Deze legendarische grondleggers van de Elektrowave of EBM kwamen, zagen (weliswaar weinig door hun zonnebrillen) en walsten de Balzaal van de Gentse Vooruit plat.
Vooraleer we echter aan The Neon Judgement toe kwamen, werden de oren opgewarmd door de vlotte beats van Radical G. Een soloproject van Glenn Keteleer, die begin dit jaar zijn eerste volwaardige album ‘Unleashed’ op de scène losliet. Uit torens vol elektronica, versterkers en keyboards tovert hij een aanstekelijke mix van hedendaagse beats, jaren ’80 melodieën en teksten die lang blijven na zinderen. “Move your hipps honey, don’t be shy…” De bijpassende lichtshow toverde de ruimte om in een ware Balzaal.
The Neon Judgement betrad het podium met droog “Boe!” en trok direct de juiste sfeer op met ‘Smack’, gevolgd door zowaar nieuw werk. Daarna draaiden ze de tijd terug naar ‘Cockeril Sombre’ uit 1982 met “The Fashion Party” en “One Jump Ahead” en naar 1987 met “Chinese Black”, oorspronkelijk van op de 12” ‘A man ain't no man when he ain't got no horse, man’. Even snel katapulteerden ze zich terug naar het heden met “We Are Confused” van op ‘Smack’ uit 2009. Daarna ging het volume en het tempo de lucht in met een snoeihard “Nion” dat het publiek luidkeels mee scandeerde en “Concrete” uit 1981. Ondertussen werd datzelfde publiek getrakteerd op een lichtspektakel, felle stroboscopen en een reeks bijpassende projecties.
De set werd met een pompend “TV Treated” afgesloten om het feestje compleet te maken. Of toch niet, want na een outfit switch van TB Frank verwende The Neon Judgement het publiek met maar liefst vier ‘encores’, waaronder “Leash” en natuurlijk “Tomorrow In The Papers”. Een volmaakte ’80’s avond die nog lang zal na daveren!!
Organisatie: Amusez-Vous
Het Leuvense The Neon Judgement is terug onder ons … Sinds begin jaren tachtig waren zij een vertrouwde naam in de alternatieve electro/waverock scène in ons landje, maar ook ver daar buiten. De primair machinale beats in een mix van snokkende gitaarrifs van TB en de ruw-analoge synthesizer klanken van Da Davo zijn iets unieks, én toch zo herkenbaar.
‘Smack’ is hun eerste studio-cd sinds ‘Dazsoo’ (1998); The Neon Judgement bewijst nog steeds niets aan relevantie te hebben ingeboet. Nummers als “The Great Consumer”, “Leash”, en “We Are Confused” doen terecht vermoeden dat het bloed nog steeds kookt en hun songs nog altijd eigentijds, hard en compromisloos zijn. Binnen de heropleving van de ‘80’s wave en electro lijkt het erop alsof ze nooit zijn weggeweest! Uit deze plaat zijn de singles “The Great Consumer” en “Leash” de voortrekkers van de full cd.
Info op http://www.theneonjudgement.com of http://www.myspace.com/theneonjudgement
Het Brusselse kwintet Cafeneon haalt de mosterd uit de pop, electro, disco, dub, pyschedelica en Franse chanson. De afwisselende zang of samenzang van Rudolphe Coster (rauw) en Cathérine Brevers (zweverig, dromerig) zorgen ervoor dat de band zich ontpopt als een jonge Gainsbourg/Birkin.Ze brengen uiterst smaakvolle songs met een ‘80’s wave, die een broeierig, dreigende spanning hebben, of die traag, slepend klinken. Afwisselend intrigerend, toegankelijk materiaal met wortels van Joy Division/New Order. Met songs als “Patiné”, “Yssandon”, “Snoopy” en “La voix” als absolute uitschieters van dit relatief kort debuut.
Info op http://www.myspace.com/cafeneon
Nederlands 
Français 
