Ozark Henry – ‘August Parker’, andere werkwijze, andere persoon!
Ozark Henry, Marigo Bay
Een kleine twee uur lang werden we ondergedompeld in de huidige muzikale leefwereld van Ozark Henry, het alterego van Piet Goddaer. Na 8 jaar stilte is er een nieuw album uit ‘August Parker’, die een andere werkwijze en persoon inluidt. Muziek herleiden tot pure essentie , minder effecten en samples, maar het mooi sober, spaarzaam -gevoelig-uitbundig, kil-warm houden .
In die 8 jaar heeft hij niet stilgezeten, werkte hij aan allerhande projecten, samen met modeontwerpers, bedrijven, enz, zette hij zich in voor allerlei campagnes, stampte in de kuststreek Koksijde, waar de Kortrijkse West-Vlaming nu gehuisvest is, mee het festival ‘At sea’ uit de grond en werd ‘Birthmarks’, doorbraak album bij uitstek in 2001, een paar jaar terug even terug in de spotlight geplaatst .
Plaatwerk is er dus nu opnieuw uit , ‘August Parker’, verschenen in het najaar van 2025. Een ander persoon, een andere werkwijze ; hij is iemand die extraverter voor de dag komt op het podium, het publiek nauwer betrekt bij de songs en die hebben nu net een intens mooi, gevoelig, sober, breed klankenspectrum. De bescheiden, zachtaardige mens, de zanger-multi-instrumentalist, nam het album op in ‘Immersive Sound’, een format waarmee je muziek in 3D ervaart, in z’n Ozark Henry studio. Goddaer ziet het als Muziek en Ruimte herleiden in z’n pure essentie. Een nieuwe emotionele dimensie, een soort beeldhouwen met kunst.
Een rijkelijk gevuld oeuvre in dertig jaar, die het oude met het nieuwe verbindt. Het gaat van een ‘This last warm solitude’, ‘Birthmarks’, ‘The sailor not the sea’, ‘The soft machine’ naar ‘Hvelreki’ en ‘Us’, die de link maken naar ‘het nu’, muziek die de brug vormt tussen kwetsbaarheid en kracht, verandering en veerkracht; ‘barsten vertellen verhalen’ zijn de thema’s, die het heerlijke afwisselende materiaal van ‘August Parker bepaalt.
En jawel, als je doorheen die dertig jaar grossiert, kom je aan een klankbord sfeervolle, dromerige, melancholische pop met orkestraties, doorspekt met een vleugje electro, trippop en jazz, vocaal gedragen door z’n warme, innemende, indringende, heldere stem. Of er was de radiovriendelijkheid met z’n plaatwerk. Melodie, durf en experiment vonden elkaar in deze muzikale duizendpoot op z’n Becks.
We horen groovy, knusse songs en er is de meer intense, directe, dynamische, dansbare aanpak. Een goede spannende opbouw, ingenomen, filmisch als meeslepend, pittig, met weerhaken.
Goddaer treedt nu meer op het voorplan, durft expressief, energiek te zijn en krijgt het publiek mee in z’n verhaal.
Met vier staan ze op het podium, o.m. de dames Hanne Torfs (kennen we van School is cool) en Sarah Pepels (kennen we voorheen van Portland). Als (backing) vocalistes, keys en cello geven ze het melancho – soundscape materiaal een andere sobere, spaarzame als bredere insteek. Geen gitaar of baswerk te vinden deze keer.
“Don’t go Jerusalem” opent de set en je wordt opgenomen in die allesbepalende sfeervolle groove die de set herbergt. Ergens het Hoge Noorden in klimaat-opwarming, beeldrijk van aard door de elektronica, percussie met de bijhorende instrumentatie en de kenmerkende vocals.
Trouwens, het is er eentje die we koesteren in het oeuvre, gezien de song nergens op plaat terug te vinden is.
“In the wild” en “La donna e mobile” volgden, emotievolle popelektronica. Herkenbaarheid hadden we eventjes met de gekende single “Word up” , om dan echt avontuurlijk te werk te gaan, met huiverende screamo’s, verrassende wendingen, electro experimentjes en die popelektronische melodie. Alternatief melodieus sterk en sfeervol, broeierig, licht dansbaar, etherisch donker. Een sfeer die hangt over de nieuwe “Eight”, “Pharoah” en het ietwat oudere “Sun dance”.
Er mag ook wat mee electro en beats zijn in een zweem van Daan en Daft Punk., o.m. op “Memento” en “Interesexual”. De dansspieren worden geprikkeld.
De huidige single “Light” klinkt zomers, zwoel, wereldlijk met een Caribbean inslag; het geeft een warm lounge gevoel.
De mime speelt een meer belangvolle rol op het avontuurlijke “Learn to love me”. Het is de aanzet naar puik single materiaal , sterkhouders door de jaren heen als “Out of this world”, “At sea”, “Sweet instigator”, “Indian summer”, “This one’s for you” en “It’s be your sacrifice”. De songs zijn wat aangepast door de jaren. De dames krijgen meer ademruimte in hun spel en vocale inbreng.
Hij was ook te zien in ‘Liefde voor Muziek’ en het wordt niet vergeten; Goddaer heeft met “Heroes”, z’n hero in David Bowie, die hier spaarzaam elegant gehouden wordt door cello en piano loops.
In de bis is er nog “The end” (van The Doors) met talrijke zwaarbewolkte soundscapes. Het besluit de set. En even ervoor kregen we het even sober gehouden, “We will meet again” en “Martyr”, die andere single van ‘August Parker’.
Het materiaal kreeg een fraaie insteek. Goddaer mag zich centraal positioneren en voegt er in die popelektronische aanpak bevreemdende geluidjes aan toe. Door de drums, de synth/keys, cello en de vrouwelijke (backing) vocals, is de sound afwisselend innemend als opengetrokken. Een ander persoon, een andere werkwijze dus.
De set van Ozark Henry zat goed in elkaar, de nummers kregen een nieuw jasje aangemeten, zonder het popmelodieus effect uit het oog te verliezen. Goddaer is meer dan z’n vroegere ‘merci’ geworden, een sing/songwriter die dirigeert, delegeert en z’n publiek amicaal met de glimlach
inpalmt. Deze muzikale ervaringen ervaren we positief en worden even positief onthaald.
Ook de support act houden we in het oog, Marigo Bay, een Belgisch-Amerikaanse singer-songwritster uit Brussel, die haar popelektronisch materiaal solo brengt met voorgeprogrammeerde sounds. Met haar variërende warme, zwoele, ingetogen stem brengt ze een positive vibe. Ze debuteerde reeds in ‘the voice of vlaanderen’ en kreeg met Goddaer een goede hulp . Met de vrouwelijke boom aan artiesten kan ze in 2026 definitief doorbreken.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set @Cactus Club, Brugge op 20 februari 2026
@Kristof Acke
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9036-ozark-henry-20-02-2026?Itemid=0
(Cactus Club ism Stricto Tempo)
Organisatie: Ha Concerts, Gent ism Democrazy, Gent
“Martyr” is na “Light” al de tweede nieuwe single van Ozark Henry. Het is zijn eerste nieuwe single in meer dan acht jaar tijd en het is een smaakmaker voor ‘August Parker, het tiende studio-album dat zal verschijnen op 10 oktober.
Muzikaal sluit deze nieuwe single aan bij de 4AD-catalogus van de jaren’80 en ‘90 (This Mortal Coil, Cocteau Twins, ...). De opmerkelijke tweede stem op dit nummer komt van Emily Vernaillen (muzikante bij Sylvie Kreusch). Inhoudelijk en muzikaal is dit trage, rustige confessionele poëzie die de tijdgeest op een openhartige en persoonlijke manier vat. Herkenbaar en toch weer wat anders. Nog matuurder.
“Martyr” vertelt volgens Ozark Henry hoe we soms ongewild martelaar worden in een strijd die we niet (willen) voeren. En hoe we ook machteloos zijn in de strijd die we wel zouden willen voeren. Het nummer werd gemixt door Paul Geluso, bekend van zijn werk voor onder andere Sufjan Stevens.
https://www.youtube.com/watch?v=jUguZnWy8T0
Ozark Henry - 'Birthmarks' 20Y - Danspasjes in een landschap van pure melancholie
In kader van de REWIND concerten, speelde Ozark Henry (****) zijn klassieke album 'Birthmarks', uitgebracht in 2001, integraal. Oorspronkelijk zou die twintigste verjaardag van deze plaat worden gevierd in 2021, maar door de coronapandemie werd dit feest uitgesteld. In het najaar van 2022 kon de theater/clubtour van start gaan. Een eerdere review kan je reeds lezen hier .
Persoonlijk zagen wij Goddaer aka Ozark Henry in de Ancienne Belgique, Brussel op een koude vrijdagavond, en zagen we een man die tonnen charisma uitstraalde.
Je kunt een REWIND van je top plaat op verschillende manieren aanpakken. Ofwel speel je gewoon die plaat integraal, zonder daar echt iets aan toe te voegen. Je komt daar mee weg, omdat een groot deel van het publiek komt om dat brokje nostalgie uit hun jeugd te herbeleven. Of je poetst of past de plaat wat op en aan. En je profileert jezelf als een klasse entertainer 'pure sang'. Aan die twee zaken had Ozark Henry gesleuteld. In een uitverkocht AB kregen we een kleine twee uur lang een aanstekelijke sound, die een dosis herkenbare melancholie kenmerkte.
Wat direct opvalt is het spelplezier dat Ozark Henry momenteel uitstraalt. De muzikanten gaan gretig te werk , gooien alle registers los, en Piet Goddaer weet zijn publiek voortdurend te bespelen; hij gaat hen bij sommige nummers letterlijk in de zaal opzoeken, tot jolijt van de aanwezigen. We kregen de kans te dansen, al meteen op de dynamische opener “Seaside”. De melancholie dreef boven op “Do You Love me”.
Weemoed en groove vonden elkaar. Een emotievolle trip en een catchy sound kreeg je dus, wat trouwens een beetje de rode draad was doorheen het volledige concert. Ozark Henry in topvorm!
Ozark Henry en David Bowie zijn onmiskenbaar met elkaar verbonden . Bowie was zelfs vol lof en bewondering over onze Belgische trots. Een prachtige versie van “Heroes” was dan ook te horen. Een interessante bis volgde en de avond werd definitief besloten met een andere cover “The End” van The Doors, een slotakkoord met een donker randje, perfect binnen de Ozark Henry outfit!
Ozark Henry bewandelt de lijn tussen lichtvoetigheid en donkere weemoed. Na al die jaren is de speelsheid bewaard gebleven. Iedereen genoot van dit emotievol, warm aandoend concert , letterlijk danspasjes in een landschap van pure melancholie …
Setlist: Seaside //I'll Be Rain //Do You Love Me //Sweet Instigator //Rescue //Tattoo //This Is All //I Have /Radio (7.1.23.19.11.5.13.31) //Intersexual //Indian Summer //Hope Is a Dope //At Sea //Word Up //This One's for You //Genoa Blue //These Days //Weekenders //"Heroes" (David Bowie cover) ///Encore:///We'll Meet Again //A Dream That Never Stops //I'm Your Sacrifice ///Encore 2///The End (The Doors cover)
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ism FKP Scorpio)
Ozark Henry - ‘Birthmarks’, 20 jaar later in een strakker jasje
Ozark Henry is het alter ego van de West-Vlaming Piet Goddaer, gehuisvest in de kuststreek Koksijde. Hij kon nu ten volle gaan om, na de coronapandemie, z’n finale doorbraak ‘Birthmarks’ nog eens in de spotlights te plaatsen. Hij heeft reeds een rijkelijk gevuld oeuvre. Hij doet dit via een rits ‘rewind concerten’. De plaat verscheen ‘twintig + twee’ jaar terug.
In een kleine twee uur lang werden we ondergedompeld in z’n muzikale leefwereld. De instrumentatie werd met een extraverte touch opgestoft en de set werd aangevuld met heerlijke nummers die z’n werk kenmerken.
Ook al is het de laatste tien jaar eerder stil qua songmateriaal, naast zanger/componist tekende hij voor soundtracks, werkte hij samen met modeontwerpers, bedrijven, zette hij zich voor allerlei campagnes in en was hij één van de pioniers van het 3D geluid, wat hem z’n studio Ozark Henry opleverde .
Een bedrijvig man dus die muzikaal het klankbord was van sfeervolle, dromerige, melancholische pop met orkestraties, doorspekt met een vleugje electro, trippop en jazz, vocaal gedragen door z’n warme, innemende en heldere stem. Melodie , durf en experiment vonden elkaar in deze muzikale duizendpoot op z’n Becks.
‘Birthmarks’ was de aanzet van radiovriendelijkheid met een boodschap en de poort naar de grotere podia en festivals. De melodieuze lijn van het album bezorgde hem een handvol singles als “Rescue me”, “Sweet instigator”, “Seaside”, “Word up” en “Intersexual”, songs die energie putten uit verlies en verdriet om er dan gelouterd terug tegenaan te gaan, en met die ervaringen er iets van te maken in het leven.
‘Birthmarks’ werd muzikaal wat aangepast , de sfeervolle, knusse, groovy sound kreeg een meer intense, directe, dynamische aanpak. Een goede, spannende opbouw, ingenomen, pittig van aard dus, mooi uitgebalanceerd, zonder de emotie te verliezen en zonder zich te verliezen in enige orkestratie. Elk instrument eiste hier z’n plaatsje op.
We hebben een Goddaer die nu op het voorplan treedt, expressief en energiek is, z’n publiek meekrijgt in z’n verhaal en hen weet te bespelen.
Het kwartet geeft een fraaie insteek van het materiaal met scherpere gitaarakkoorden, -effects, zalvende electro-/synthbeats en strelende, hitsende drums . “Seaside” en “I’ll be rain” zetten meteen deze toon . De plaat heeft een sterke melodieuze kern, “Do you love me” , “Sweet instigator” en “Rescue me” volgden en werden warm onthaald; de piano kreeg hier een wat meer prominente rol en Goddaer positioneert zich centraal. “Tattoo” is er eentje die de link maakt met vroeger door de synth/triphop invloeden en experimentjes. De bevreemdende geluidjes passen in een science-fiction concept.
Even wordt het album opzij geplaatst en krijgen we een recentere song te horen van het ‘Us’ album, met “A dream that never stops”. De groove in de electro-/synthbeats prikkelt de dansspieren. Hij betrekt het publiek nauw bij de song door zich bij hen te begeven en samen met ons de eerste handclaps te delen. Schitterend trouwens hoe Ozark Henry het dansbaarder maakt.
Soberder zijn “This is all I have” en de instant hit “Radio” van ‘This last warm solitude’ (98), de pianoloops en zijn weemoedige, indringende vocals maken het sterk. Een stevig klinkende “Intersexual” en iets verderop het soulful/jazzy “Word up” (met op tape de vrouwelijke backing vocals) besluiten het twintig jaar oude ‘Birthmarks’ luik.
Een bezwerend, snedig “Indian summer”, met talrijke gitaareffects en keys, vat het tweede luik aan, het gitaartrippende “Hope is the dope” grijpt terug naar Goddaers begindagen; talrijke geluidjes, samples op z’n The Clash’s ‘Sandinista’ passeren de revue in zo’n song, ritme en avontuur vinden elkaar; trouwens, het nummer komt van hun debuut dat enorm werd geprezen door David Bowie. Ere wie ere toekomt “Heroes” van Bowie himself werd op innemende, broeierige wijze gecoverd en besloot de set.
Het publiek werd nog verwend met een paar sterkhouders , een rockende “At sea”, alsof de onstuimige zee een bron van inspiratie was en de melodieuze “This one’s for you”, “These days” en “Weekenders” . Ze hebben een popeffect, meezinggehalte en brengen de mensen in beweging met handmoves en danspasjes .
Verdomd , de set van Ozark Henry zat goed in elkaar, de nummers kregen een strakker jasje, zonder het popmelodieus effect uit het oog te verliezen . Goddaer is meer dan z’n vroegere ‘merci’ geworden, een sing/songwriter die dirigeert en z’n publiek amicaal met de glimlach
inpalmt .
Ze voegen er nog een fijne bis aan toe met recentere nummers o.m. het sfeervolle “We will meet again” en een groovende “I’m your sacrifice”. Het klinkt allemaal een beetje gemoedelijk tijdens de live , maar met “This the end” van The Doors werd het zwaarbewolkt in ‘t Kursaal door de dreigende, repeterende ritmes op synths.
Een welgemeende ‘Merci’ van Goddaer en z’n band wuifde ons definitief uit van een bijna twee uur durende set. Het maakte van hem een publiekstrekker door de jaren. Het hoofdstuk ‘Birthmarks’ mocht terecht na twintig jaar nog eens opgerakeld worden; door het strakkere jasje toont Goddaer dat hij mee evolueert.
We zijn benieuwd hoe z’n muzikale ervaringen nu zullen evolueren.
Ook de support act was niet te onverschatten … Berre Vandenbussche, goed twintig jaar, plaatste zich in de kijker. Hij droomt luidop van een muzikale carrière ; door het viraal gaan op TikTok , wist hij met een rits covers de jongeren voor zich te winnen.
Hij heeft een aparte stem, een innemende, warme, lichthese, grauwe stem, die plots hoog kan uithalen en die ons koude rillingen bezorgt. Cover of geen cover, hij zit ergens tussen George Ezra, Tom Odell en Piet Goddaer in. “Better off alone”, "Thrill of it all", “Lost without you” of “Say my name”, ze overtuigden sterk, ondersteund van ingehouden piano/keys en cello .
Deze Berre houden we maar best in het oog , hij is een talent en klonk dus ‘bèrre’ goed!
Organisatie: Pm live events ism Kursaal, Oostende
Ozark Henry, het alter ego van Piet Goddaer uit Kortrijk, is met de jaren het klankbord geworden van sfeervolle, dromerige, melancholische pop met orkestraties, doorspekt met een vleugje electro, trippop en jazz, vocaal gedragen door z’n warme, innemende en heldere stem. Op een plaat als ‘Hvelreki’ horen we meer Scandinavische geluidskunst , soundscapes in radiovriendelijk, clean, gelaagd, gevoelig en innemend materiaal .
En die cleane sound wordt zeer zeker doorgetrokken op het de nieuwe plaat ‘Stay gold’ . Het is een uitermate sfeervolle plaat samen met de 29 jarige actrice/zangeres Amaryllis Uitterlinden (gekend van o.m. Ella) , die bijkomend toetsen speelt , en wat een verademing biedt van fraaie duetten en in de koortjes.
De singles “I’m your sacrifice” en “Plaudite amici comedia finita est” komen hier sterk uit de verf . Meer emotionaliteit hebben we bij het innemend pakkende “It was a queer sultry summer” . “If you leave” benadert nog meer die hemelse aanpak en “Death & the maiden” leunt het nauwst bij de vorige plaat door die kenmerkende Sigur Ros koortjes .
Een fijnzinnig melodieuze plaat , waarbij voldoende moois te rapen valt! …
Een return naar de thuishaven kan altijd deugd doen , dat ondervond Piet Goddaer aka alter ego Ozark Henry. Een uitverkochte Kreun ontving zijn sing-songwriter/multi-instrumentalist met open armen. Goddaer heeft dit duidelijk aangevoeld . Hij kwam hier de nieuwe plaat ‘Stay gold’ voorstellen in z’n geboortestad Kortrijk en deelde na het optreden, samen met de 29 jarige actrice/zangeres Amaryllis Uitterlinden (gekend van o.m. Ella) , met wie hij de plaat opnam, handtekeningen uit. Je maakt het niet iedere dag mee .
Dat ‘ietsje meer’ zagen we ook aan het optreden , want dit was één van de sterkste Ozark Henry’s in jaren! We zagen we een gretige , gemotiveerd spelende Goddaer met z’n band , van een bijna twee uur durend concert, die naast een welgemeende ‘Merci’ , oprecht de hand op de borst drukte. Tja , zo’n optreden in een kleiner zaaltje kan dus wonderen doen !
De klemtoon kwam , vooral de eerste helft van het concert , op de recente cd . We hoorden een rits sfeervolle nummers , waarbij Goddaer na jaren terug bas speelde , en vocaal een verademing erbij had met Amaryllis, die bijkomend toetsen speelde. De romanticus kreeg dus vocaal tegenspel in fraaie duetten en in de koortjes , al moet toegegeven worden , haar stem in de eerste nummers “We were never alone” , “Sundance” en “If you leave” kwam onvoldoende door en was nog niet echt toonvast . Maar bij het innemende , pakkende “It was a queer sultry summer” zat alles goed. En ze waren goed op dreef , want de toegevoegde tromslagen gaven elan aan het nummer , net als bij “Outpatient” , iets verderop de set . Ozark Henry was vanaf nu definitief goed weg en ‘singlewerk’ songs als “Weekenders” , “Plaudite amici comedia finita est” , “I’m your sacrifice” en andere “Do you love me” en “Free haven” overtuigden sterk .
Natuurlijk werd ruimte vrijgemaakt voor het oudere werk , een “Rescue me” en “At sea” klonken breder , forser en spannender , net als de indringend opbouwende “These days” , “This one’s for you” , of een gevoelige “Give yourself a chance” (met Amaryllis op harmonium), in de dubbele bis te horen. Hier voelde je vonken spatten , Ozark Henry scoorde en kon alle richtingen uitgaan. Goddaer had het West-Vlaamse publiek achter zich en porde aan tot handclaps, wat de nummers nog meer inkleurde.
Ozark Henry had nagenoeg een schitterend concert achter de rug , met bezieling , op z’n best! Beter dan in het voorjaar waarbij iedereen , ondanks hun muzikaal kunnen, op zijn eigen eilandje dreef. Het kan het ‘band gevoel’ maar aanscherpen . Wat een thuismatch kan doen …
Neem gerust een kijkje naar de pics http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4225
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Debutant Tout Va Bien, een van de finalisten uit De Nieuwe Lichting (Stubru) deed het ondanks het wat lauw onthaal (geroezemoes) niet onaardig. Helemaal alleen op het podium brengt hij sfeervolle muziek en deuntjes die mij het meest aan The Kronos Quartet met hun Requiem for a Dream deed denken. We horen nog wel van Jan-Wouter die Jacques Brel vereert.
Piet Goddaer heeft de gewoonte om bij ieder nieuw werk zichzelf heruit te vinden en een nieuwe koers te varen. Vraag is of dit nou echt hoeft. Ozark Henry is en blijft altijd herkenbaar en aan de basisformule is er nog steeds niet gesleuteld, ook al laat hij zich vergezellen van de charmante winnares van de grote prijs Bart Peeters en tevens Ella-klante Amaryllis Uiterlinden. Je blijft de indruk hebben alles al eens ergens gehoord te hebben.
Ok, de stemmen passen zeer goed bij elkaar en we krijgen nieuwe versies van ouder werk en uiteraard een selectie uit zijn “Stay Gold”, wat voor onze Kortrijkse literatuurkenner niet meer of minder dan “blijf trouw aan jezelf” zou betekenen. Ik hou het bij “laat mij maar lekker aan de top blijven”.
We krijgen varianten op soul met “Do you Love Me”, een wenk naar opera of klassiek met “Plaudite amici comedia finita est”. Verder loepzuivere versies van let it grow, Save yourself en het nog net niet versleten “Indian summer”. Ozark probeert er de vonk in te krijgen met “Rescue”.
Wat schort er nou aan? Wat kan je nou hebben tegen perfecte sounds, perfect gemixt geluid en een schare zeer goede muzikanten? Dat is het hem nou net! Piet wist zich vroeger te omringen met vrienden/muzikanten en vormde een echte groep. Om een nog duistere redenen werden ze, op Deruytter na, de deur gewezen en zocht hij nieuwe horizonten op. Helaas, nu stond iedereen daar op zijn eilandje perfect te wezen en je kreeg al snel de indruk dat er geen groep stond. Meer nog, ze gunden elkaar nauwelijks een blik.
Tenslotte wordt er niet met het publiek gepraat, op zijn “merciekes” na. Een flauwe poging tot humor “Als ik teveel zeg, moet je het maar zeggen” bracht bij deze ook geen haar aan de dijk. Verloren bezieldheid.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ozark-henry-28-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/tout-va-bien-28-05-2013/
Organisatie: Live Nation
Na een reeks succesvolle platen van subtiel uitgekiende, cleane, radiovriendelijke songs, orkestraal of met soundscapes aangevuld, neemt Piet Goddaer even de tijd om het over een andere boeg te gooien … De sing/songwriter herbront en slaat een nieuwe invalsweg in om gekende en minder gekende Ozark Henry songs intimistisch, puur, sober en emotievol op klavieren te spelen . Hij heeft pianist Didier Deruytter als soulmate , plaatst twee witte vleugelpiano’s tegenover elkaar, speelt ‘vier handen’ en brengt voldoende variaties aan z’n zacht, innemende, heldere stem.
De twee heren gaan langs theaters en culturele centra’s om de ingetogenheid van de hartverwarmende poprock en lovermateriaal te benadrukken. Goddaer, met enkel een weifelende merci op de tong, kan rekenen op heel wat bijval; we hoorden soms geen evidente songkeuze, maar smolten hoe de twee elkaar aanvoelden en op elkaar ingespeeld waren. Ze gaven het innemende, dromerige materiaal een handige vingertoets en ritme. Op die manier creëerden de twee een broeierige spanning, hielden het uitermate boeiend en zakte het anderhalf uur durende concert niet in. De sobere spotlights sierden de twee witte vleugelpiano’s van de fijn uitgedoste heren in het zwart.
In het eerste deel hoorden we “Vespertine”, “Godspeed” en werd oud materiaal van o.m. ‘This last warm solitude (’98)’ opgerakeld, van “Radio” en “This hole is the whole” naar “To walk again”, “See the lions”, “Jailbird” en “Sundance”. De sfeervolle, dromerige, melancholische songs bezorgden ons kippenvel en konden krachtig en bedreven zijn. “Me & My Sister” klonk creatief en was inspiratievol door de percussie van handen op de knieën. De song deinde uit naar het ingetogen “Memento”.
In het tweede deel steeg de herkenbaarheidsfactor, maar de popbubbels van “These days”, “Word up” en “Sweet instigator” werden soms grondig vertimmerd: Ze dwongen, in de voetsporen van Jef Neve, respect af. Het afsluitende “Inhaling” was gewaagd en boeide door de onverwachtse wendingen en de fluister-/zegzang van Goddaer.
Een emotievolle set speelden ze. Twee maal kwamen ze terug; het haardvuur knetterde op “This one’s for you” en ‘Hvelreki’, titelsong van de recentste cd. . Spelplezier hadden ze nog op een filmisch, beeldrijk Bolero aandoende “Out of this world”.
De 4 Hands Theater Tour van Ozark Henry songs is er eentje om gezellig en knus de donkere dagen te inspireren. Maar mag het concept nog lief en leuker zijn in een soort ‘DuoInABox’, midden de zaal, zoals Zita Swoon hen vooraf ging ...
Organisatie: Kursaal Oostende, Oostende
Door de jaren is Ozark Henry, het alter ego van Piet Goddaer uit Kortrijk, het klankbord van sfeervolle, dromerige, melancholische pop met orkestraties, doorspekt met een vleugje electro, trippop en jazz, gedragen door mans warme, innemende en heldere stem.
De sing/songwriter is een bezige bij, want hij neemt nog deel aan allerlei projecten …15 jaar muzikale geschiedenis schrijven we …
Na een rondreis in Scandinavië, intussen papa geworden en een labelswitch klinkt Goddaer terug muzikaal fris. ‘Hvelreki’ is de bundeling van de indrukken en ervaringen en staat voor een IJslandse gelukwens van “moge een walvis aanspoelen op jouw strand” . De geluidskunst van soundscapes horen we alvast op de nieuwe plaat in radiovriendelijke, cleane, gelaagde, gevoelige en innemende songs. ‘On the road’ lovesongs die een prachtig Noorderlicht laten zien. Hij maakte een keuze van elf afwisselende songs uit wel 50 tracks die toegankelijke poprock bevatten zonder echt naar bombast te ruiken.
Hij had een nieuwe begeleidingsband achter zich, van de Brit School Of Performing Arts & Technology, die de basis vormen van het poprock geluid. De piano, de sfeervolle synths en de soundscapes maken de sound breder, kleurrijker, emotievoller en gevoeliger. ‘Hvelreki’ biedt heel wat variaties dus van o.m. mijmerend, wegdromend materiaal als “Out of this world”, “This one’s for you”, de groove van “Eventide”, de slepende, broeierige opbouw van “Yours & yours only”, “See the lions” en de titelsong, de directe, vaardige, puntige benadering van “Air & fire” en “It’s in the air tonight” of de ingetogenheid van “Godspeed”.
Ozark Henry leunt nauw aan de aanpak van Jonsi, qua sfeer en tempo en draagt de M van muziek op de juiste plaats …
Hoeven we Piet Goddaer en z’n alter ego Ozark Henry nog voor te stellen? De trilogie ‘Birthmarks’ (’01) – ‘The sailor not the sea’ (‘04) en ‘The soft machine’ (’06) leverde o.m. “Sweet instigator”, “Word up”, “Rescue me”, “Indian summer”, “Vespertine”, “These days” en “Grace” op, die in het geheugen gegrift zijn. Het zijn mooie, subtiel uitgewerkte & kwalitatief puike songs, die een sterke melodieuze opbouw hebben en ervoor zorgden dat de band in Vorst Nat en de Lotto Arena geraakte en zelfs enkele festivals kon afsluiten.
Kijk, Ozark Henry biedt sfeervolle, dromerige, melancholische pop met orkestraties, doorspekt met een vleugje electro, trippop en jazz en gedragen door Goddaer’s warme, innemende en heldere stem.
En de sing/songwriter is een bezige bij, want als toemaatje kregen we nog de soundtrackbijdrages, tv tunes en tot slot de akoestisch toon gezette songs op ‘Grace’, een overtuigende afsluiter, aangevuld met singles “Remains” en “Godspeed”. 15 jaar muzikale geschiedenis dus …
Na een rondreis in Scandinavië, intussen papa geworden en een labelswitch klinkt Goddaer terug muzikaal fris. ‘Hvelreki’ is de bundeling van de indrukken en ervaringen en staat voor een IJslandse gelukwens van “moge een walvis aanspoelen op jouw strand” . De geluidskunst van soundscapes horen we alvast op de nieuwe plaat in radiovriendelijke, cleane, gelaagde, gevoelige en innemende songs. Loversongs die een prachtig Noorderlicht laten zien.
Tabula rasa live? Piet Goddaer, zelf achter piano en toetsen, beschikte over een jonge band, drie jonge muzikanten van de Brit School Of Performing Arts & Technology, die de songs in een poprockend kleedje stopten, zonder tierlantijntjes of orkestraties. Ze werden ondersteund van landschappen en projecties, het ideale decor om het nieuwe materiaal bij te staan. Binnen het OH concept, waren bindteksten en aankondigingen achterwege gelaten. Enkel een weifelende Merci en een nederige houding.
Muziek nu, ingezet door een heupwiegende “Remains” en een forser klinkende ”Eventide”. De nieuwe songs klonken vaardig, direct, puur en strak. Van meligheid of bombast was er geen sprake meer! Het sfeervolle, ingetogen en donkere “Yours & yours only” was spannend door de slepende opbouw, de tempowisselingen en de rockende soli. “Air & fire” en “It’s in the air tonight”, dromerige, mijmerende songs op piano en synths waanden ons in gebergtes en we voelden letterlijk de sneeuwvlokken op de wangen.
Goddaer bracht met z’n nieuwe begeleidingsband voldoende afwisseling en variatie aan in emotie en tempo, en qua sfeer creëren leunde hij nauw aan wat we al van Jonsi zagen; een poppy “Godspeed”, een intiem pakkende “Hvelreki” en ingehouden versies van “Sundance” en “Miss you when you’re here” gingen over naar het broeierige “A night sea journey”, “No hands” en “Memento” (beiden toegevoegde tracks op de cd). Ze waren verpakt in een steviger rockkleedje.
Eventjes gewoon worden toch, maar het materiaal als de band stonden er en overtuigden! Dat Ozark Henry frisheid uitstraalde, gebeurde evenzeer met de vroegere singles “At sea” en “These days”, sober ingezet en die gaandeweg crescendo rockten. Sprankelende popbubbels zetten ze in de bis verder met de opener van ‘Hvelreki’ “Out of this world” en de single “This one’s for you”, de OH Xmas song bij uitstek! Scherpte en dynamiek tot slot in de laatste reeks “Indian summer”, rauw exotisch en lief ,en een emotievolle “Give yourself a chance with me” door de aanzwellende partijen. Een warm onthaal volgde telkens!
Drie avonden lang was Ozark Henry in de AB te zien. Zonder woorden en Zonder de eigen stijl te verloochenen, hoorden we pittig gevoelige songs van een gretig spelende, gemotiveerde band die nergens vonken deed spatten, maar de M van Muziek op de juiste plaats in het hart droeg. Hartverwarmend!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
De trilogie die Ozark Henry van zanger/componist Piet Goddaer wist af te sluiten – ‘Birthmarks’ (’01) – ‘The sailor not the sea’ (‘04) en ‘The soft machine’ (’06) krijgt nog een leuk staartje. ‘Grace’ is een compilatie cd van veertien akoestisch toongezette songs, ontdaan van enige franjes, zacht, puur, naakt en oprecht. De essentie van de songs blijft mooi bewaard, bepaald dor mans piano en stem. Af en toe liet Goddaer al deze aanpak doorschemeren op z’n live acts zoals te horen op “Sweet instigator”, “Vespertine”, “Grace” en “Word up”. Een andere, overtuigende kijk …Het rustige en intieme karakter vult het indrukwekkende oeuvre van Goddaer aan. Sommige nummers worden dan toch spaarzaam begeleid, wat de radiovriendelijkheid ondersteunt, waaronder het poprockende “Godspeed”. “Me & my sister” klinkt zelfs bijna onherkenbaar! Goddaer slaagt erin z’n songs alle richtingen te doen uitgaan. ’Grace’ vormt een mooie aanvulling door het sfeervolle, zalvende en rustgevende concept.
Uitkijken wordt het naar de nieuwe plaat die in het najaar zal verschijnen. Voorproefje hebben we al met de single “Remains” .
We waren al van de partij toen Ozark Henry ‘The soft machine’ te Vorst en op Pukkelpop voorstelde, en we ontbraken niet tijdens de clubtournee, toen hij z’n songs op sobere wijze bracht.
Ozark Henry, onder multi-instrumentalist en singer/songwriter Piet Goddaer, is nu toe aan ‘A decade’, het overzicht van mans oeuvre van vijf platen. Net als op de laatste clubtournee speelden ze zonder gitarist. Een vakkundige aanpak door toetsen, elektronica, piano, bas en percussie.
Het kwartet stelde een mooie compilatie voor vanaf de doorbraakcd ‘Birthmarks’ (’01); het memorabel debuut ‘I’m seeking smth that has already found’, dat bol staat van elektronicagestoei, lieten ze volledig links; geen “Rosamund is dead”, “Dogs & dogsman” of “Hope is a dope”. We hoorden pareltjes van subtiele melodieuze songs, uiterst sfeervol, meeslepend en uitgebalanceerd; af en toe klonken ze iets krachtiger, gedragen door Piet’s lichthese, warme stem. De perfecte geluidskwaliteit was alvast een meerwaarde. Een decor van laaghangende takken zorgde voor de gezelligheid. Voor de eerste keer trad Goddaer in een witte outfit aan, in schril contrast van de zwarte kledij van de band …
Goddaer vatte aan op toetsen met de huidige single “Godspeed”. “Play politics”, “Inhaling” en de instrumental “Echo as metaphor” werden bepaald door ingenieuze elektronica, toetsen en piano. En dan kwam het grote werk, pop en elektronica, waarmee Ozark Henry het grote publiek bereikte: “Word up” (met twee op piano!), een ingetogen “Weekenders” en “Vespertine” (solo) en de poppy singles “Rescue me”, “Sweet instigator” en “Intersexual”. In het oude “Ocean” en het recente “Sun dance” staken ze meer groove, beats en was er een strakke percussie; ze klonken aanstekelijk en werkten in op de dansspieren. Tenslotte mocht een uitgesponnen “These days” overtuigend de set besluiten. Het warme onthaal bracht de band zelfs tweemaal terug: “La donna e mobile” dompelden ze onder in techno en trancegerichte beats, wat iedereen op de stoeltjes deed recht veren. Opmerkzaam was de naadloze overstap naar het sfeervolle karakter van het nummer. “At sea” en “Give yourself a chance” hadden een stevige noot en een pittig gedreven “Indian summer” beëindigde na goed anderhalf uur het ‘A decade’ concert.
Kortom, een sterk op elkaar ingespeelde band speelde een vertrouwde, afgewerkte set.
Organisatie: Live Nation
Piet Goddaer is rusteloos. Z’n droom verwezenlijkte hij al door ‘The soft machine’ voor te stellen in Vorst Nationaal en op Pukkelpop. Een uitgebreide clubtournee breide hij in deze ‘donkere’ dagen, die telkens het ticket uitverkocht kreeg. En ons bezig bijtje heeft nav het overzichtsalbum ‘A Decade’ al optredens gepland in de Lotto Arena in april 2008.
Het was een uitgelezen kans met de kerst om de intieme set te beluisteren. Een klein anderhalf uur hoorden we Goddaer in een hoofdrol als zanger/componist, op toetsen en op bas. De klemtoon legde hij met z’n band (opnieuw) op de laatste twee cd’s, waarbij de kaart van een sfeervol, rustige aanpak werd getrokken. Een knus aangename verpozing. Een mooi decor van grote witte bollen en sterretjes zorgde voor de gezelligheid. Intimiteit troef dus, waarbij we enkel nog de openhaard op het podium misten.
Blootsvoets (om contact met de grond en z’n materiaal te hebben) en nederig (zijn we intussen al gewoon van hem) betrad hij het podium. Ozark Henry was een kwartet, waarbij de instrumentatie uiterst sober werd gehouden. Met z’n vaste toetsenist/pianist Didier Deruytter, opende Goddaer heel ingetogen “Sweet instigator”. In de volledige bezetting klonken “Splinter”, “Grace”, “Le temps qui reste” ingehouden. “Vespertine” was adembenemend, enkel bepaald door piano en stem. “To walk again” (soundtrack van de gelijknamige film over de triatleet Mark Herremans) en “Morpheus” speelden ze iets krachtiger. Het al tien jaar oude “Me & my sister” was ontdaan van z’n trippopconcept en werd gedragen door een begeesterende pianopartij.
Tijd voor bekender werk: “Word up” (refrein werd zachtjes meegezongen!), “These days” en de huidige single “God speed”, werden gekenmerkt door een sterke opbouw, ingetogen, pittig, soms snedig en mooi uitgebalanceerd.
Goddaer en de zijnen speelden na een goed uur nog een drietal nummers in de bis, waaronder “At sea”, “Indian summer” en een uiterst gevoelig “Give yourself a chance with me”. Een vleugje pianovirtuositeit besloot definitief de avond. Intussentijd waren we al vertrouwd met z’n stokwoordje “Merci” tussen enkele nummers door en bij de voorstelling van de band.
Goddaer was de ideale kerstgeleider. Zijn muzikale kerstkalkoen heeft ons gesmaakt.
Organisatie: Vooruit, Gent
Nederlands 
Français 
