De programmator van Muziekcentrum Trix in Antwerpen mag zich in de handen wrijven. Met twee warm-up shows van de Franse toppers Phoenix kunnen we de wisselbeker van meest exclusieve concert van het jaar in de vitrine kast van de Antwerpse zaal stallen (Alt-J in De Kreun is een dichte tweede). Want een band die vier jaar geleden nog de weide van Rock Werchter en Dour plat speelde, nu aan het werk zien in de gezellige maar veel te kleine zaal, is op zijn zachts gezegd speciaal. De band bleek alvast meer dan klaar om binnenkort de grote zalen te veroveren!
No nonsense, geen zever: zo begon Phoenix aan hun tweede opwarmertje in Antwerpen. Een kort streepje klassieke muziek begeleidde de band op het podium waar de Fransozen meteen een nieuw nummer in de zaal knalden. Wie zich afvroeg of de band nieuwe nummers zou spelen, had al meteen zijn antwoord. “Ti Amo” klonk als een liefdeszang aan het publiek, al was het wellicht geschreven voor de vrouw van frontman Thomas Mars, Sofia Coppola. En er hing nog meer romantiek in de lucht. Ook andere nieuwe nummers “Lovelife” en “Role Model” baadden in de Parijse liefdessfeer.
Niet enkel het publiek, maar vooral ook de band had er zin in en huppelde als jonge veulens het podium op. De bandleden wisselden schalkse blikken en genoten zichtbaar van het enthousiaste publiek. Even leek het zelfs of Phoenix niet meer dezelfde band was die vier jaar geleden op Rock Werchter stond en dat we naar een klein onbekend bandje stonden te kijken. Ontdaan van alle sterallures (de band begon wel tien minuutjes te laat) kregen we Phoenix in zijn puurste vorm te zien. Als we dan ook nog worden weggeblazen, doet dat het beste vermoeden voor hun headlineshow op Dour deze zomer.
Met “Lasso” ving Phoenix de aandacht en “Entertainment” bracht exact wat de titel beloofde. Andere woordmopjes laten we voorlopig achterwege. Dus we schrijven niet dat de band als een niet nader genoemde vogel uit zijn as herrees, maar wel dat Phoenix nooit helemaal weg was. Zowat alle nummers uit het Grammy winnende Wolfgang Amadeus Phoenix stonden nog steeds in ons geheugen gegrift. De teksten waren misschien wat roestig, toch zat elke beat en gitaarmotiefje in ons motorisch geheugen. Dat de hoogtepunten dan ook uit die plaat kwamen, was niet meer dan logisch. Met de hattrick “Lisztomania”, “Armistice” en “Rome” net voor het einde bewees de band wat iedereen al zeker wist. De springerige gitaartjes in “Lisztomania” kregen iedereen in beweging en de kippevelsynths op “Rome” brachten een kleurrijke apotheose nog voor de set ten einde was.
Daarvoor toonde de Fransen zich ook al meesters in de mash-up. “Trying To Be Cool” en “Drakkar Noir” werden zorgvuldig aan elkaar geplakt. Het meest indrukwekkende knip- en plakwerk hoorden we op “Sunskrupt!”, een geweldig meeslepende mix van “Love Like A Sunset Pt. I & II” en “Bankrupt”. Het atmosferisch begin liep over in een electrobeat die deed denken aan Soulwax. Door de liefdevolle outro en de warme oranje belichting waanden we ons eventjes echt bij een zonsondergang. Bij afsluiter “If I Ever Feel Better / Funky Squaredance” hoorden we dan weer een vette knipoog naar die andere wereldberoemde Franse artiesten, Daft Punk.
“We’ve been waiting for this moment for four years,” biechtte frontman Thomas Mars op aan het begin van de bisronde. Samen met gitarist Christian Mazzalai bracht hij een verstilde versie van “Comedown” dat verassend emotioneel en aangrijpend was. Mars was duidelijk onder de indruk en na een zinderend “1901” ging hij iedereen persoonlijk gaan bedanken in het publiek. Dat zijn microfoon bleef steken tussen de steunpilaren van Trix kon hem even worst wezen. Op de tonen van het nieuwe “Ti Amo” (dat al bij een tweede luisterbeurt heel bekend in de oren klonk) baande hij zich een weg door het publiek en overlaadde hij ze met “Thank you’s”.
De vraag was dus niet “Was Phoenix goed?”, maar wel “Hoe goed was Phoenix?”. Na twee opwarmertjes in Trix kunnen we er het label ‘Zeer goed’ op kleven. De pauze heeft de band duidelijk deugd gedaan en het leek alsof ze met hernieuwde moed en energie op het podium stonden. Het geluid zat goed, de nieuwe nummers klonken lekker en de fans zijn hen duidelijk nog niet vergeten. Phoenix is meer dan klaar voor een nieuwe tour, een nieuwe plaat en 2017.
Op 15 juli speelt Phoenix op Dour Festival.
Setlist: Ti Amo – Lasso – Entertainment - S.O.S. In Bel Air – Lovelife – Girlfriend - Long Distance Call - Role Model - Sunskrupt! (Love Like A Sunset Pt. I & II + Bankrupt) - J-Boy - Trying To Be Cool/Drakkar Noir – Lisztomania – Armistice – Rome - If I Ever Feel Better/Funky Squaredance
Bis: Comedown – 1901 - Ti Amo Di Piu (Reprise)
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Trix, Antwerpen
De Franse indierockband Phoenix rond Thomas Mars is in eigen land populair . Hier bij ons loopt het nog niet zo’n vaart . Maar bij de vorige cd’s , en zeker ‘Wolfgang Amadeus Phoenix’, van een kleine vier jaar terug , noteren we een handvol toffe melodieuze relaxte singles als “Lasso” , “Lisztomania”, “Girlfriend” “1901” en“Rome” . Eerder hadden we al “Everything is everything”, “If I ever feel better” en “Run run run”. Uiterst genietbare pop , die een aanstekelijke ritmiek hebben en kleur krijgen door de keys .
De opvolger ligt in het verlengde , maar die gevoelige, gepolijste pop blijft hier minder hangen en beklijft dus minder . Meer suikerzoet in t algemeen , en dan kleeft “Entertainment” en “Trying to be cool” .
Zoals steeds fijne sfeervolle , dromerige pop , die af en toe wat forser uit de hoek komt en houdt van een elektronisch experimentje volgens de regels van de kunst. Maar ‘Bankrupt!’ maakt minder indruk dan het vroegere werk .
U moet zich niet echt schamen als u nog nooit iets gehoord heeft over deze band. Dit is reeds hun vijfde plaat maar nog nooit heeft iemand moeite gedaan om deze fantastische Britse groep in onze contreien te lanceren, en dat is op zijn minst onbegrijpelijk. Crippled Black Phoenix is alweer zo een goed bewaard geheim. Hun sound houdt ergens het midden tussen prog en post rock en heeft niks met enige vorm van Britpop te maken, vandaar dat de zogenaamde betere Britse pers deze band ook doodzwijgt. Met voorganger ‘I, Vigilante’ hebben ze ons in 2010 al over de streep gehaald, onze nieuwsgierigheid naar deze opvolger was dus al een tijdje aangewakkerd.
‘(Mankind) The Crafty Ape’ is een groots opgevat dubbelalbum geworden waarin ze zichzelf nog meer exploreren en een breder spectrum van stijlen aanwenden. Het lange “The heart of Every County” kan zich meten met het beste van Pink Floyd anno ‘Wish you were here’. ‘Get down and live with it’ is een mooie epische songs waarin de vocals de ene keer naar The Mars Volta neigen en de andere keer naar Woven Hand. Stomende drums en blazers brengen vaart in “Born in a hurricane” en de blues sluipt met een zware riff binnen in een machtig “Release the clown’ waarin The Kills Led Zeppelin lijken te ontmoeten.
Een traag, meeslepend ‘A suggestion (not a very nice one)’ is de indringende start van cd 2 en laat via sluimerende gitaren de song naar een climax toe groeien. ‘(Dig, Bury, Deny)’ is dan weer een kort instrumentaal bluesy tussendoortje die uit ‘Paris/Texas’ lijkt te zijn weggelopen. Het 13 minuten durende epos “Faced with complete failure, utter defiance is the only response” is als sluitstuk bijzonder indrukwekkend (kan ook niet anders, met zo’n titel), de strijkers van dienst zorgen hier voor een bloedmooi klankentapijt. Kippenvelsong waarin Godspeed You Black Emperor zich poogt te verzoenen met Pink Floyd. Bombast, zegt u ? Ja, heus wel, en dan ?
In ons cd rek hebben wij dit exemplaar trots een plaats gegeven naast ‘The Death Defying Unicorn’ van Motorpsycho.
Imposant werkstuk van een band die nu nog meer ons hart heeft gestolen.
The Phoenix Foundation is afkomstig uit Nieuw-Zeeland en zorgt samen met The Naked & Famous voor lentekriebels en een zomers gevoel. In eigen land is de band al redelijk populair, maar hier moet het nog allemaal beginnen. Ze zijn al toe aan de vierde cd en hebben een plaat uit vol dromerige indiepop, die put uit de sixties en seventies, wat bubbels bevat en die fris, sprankelend klinkt. Horen we hier ergens niet ‘90s Pale Saints …
Gelukzalige en rustgevende cocktailmusic van eenvoudige, pakkende melodietjes en zalvende vocals. Leuk allemaal wat het collectief verwezenlijkt met songs als “Flock of hearts”, “Bitte bitte” , “Orange & mango”, “Wonton” en de titelsong. … Lekker meedrijven met dat ene wolkje aan de hemel …
Een heerlijke plaat waarin we nu al enkele weken geïmponeerd aan het rondzweven zijn is deze “I, Vigilante”.
Crippled Black Phoenix (met muzikanten die een verleden hebben in Mogwai, Electric Wizard en Portishead) laat zich niet in één vakje steken, het is post-rock, maar ook prog-rock en soms zelfs subtiele metal. Zowel fans van Godspeed You Black Emperor en Mogwai als die van Pink Floyd, Archive en zelfs The Waterboys komen aan hun trekken. En wie de laatste platen van Red Sparowes, Black Mountain en Anathema koestert mag hier ook zijn stoel onder tafel schuiven.
De plaat duurt een slordige 50 minuten hoewel er amper zes nummers op staan. Het zijn allen (op de uitschuiver “Burning bridges” na) lange uitgesponnen pareltjes opgefleurd met knappe arrangementen, sierlijke strijkers, dromerige pianotoetsen, zwevende vocals, fluwelen gitaren en stomende riffs. Glasheldere emotioneel geladen meesterwerkjes als “We forgotten who we are” en “Fantastic justice” grijpen naar de keel zonder dat er ook maar een greintje meligheid mee gepaard gaat.
Het twaalf minuten durende epische “Bastogne blues” is met zijn onaardse pracht iets om stil van te worden, het nummer wordt ingezet met een ontroerende bekentenis van een oorlogsveteraan en die pakkende sfeer blijft de ganse song aan de ribben hangen.
Heel gedurfd is “Of a lifetime”, een cover van Amerikaanse slijmbalrockers Journey, maar de knappe CBP versie past wonderwel binnen de schoonheid van ‘I, Vigilante’.
Afsluiter “Burning Bridges” is misschien kenmerkend voor de veelzijdigheid die CBP hier aan de dag legt, maar als song staat dit sixties niemendalletje (kon van The Mama’s and The Papa’s zijn) hier toch een beetje overbodig te wezen. Maar goed, het dingetje duurt maar twee minuutjes en is eigenlijk een soort van hidden track, dus laten we daar verder niet moeilijk over doen
Prachtplaat.
Buiten de Franse dansscène zijn er maar een handvol rockbandjes van over de grens die de voorbije jaren onze aandacht trokken en de moeite waard zijn. Eentje is alvast Phoenix, vijf jonge gasten die al sinds 2001 bezig zijn. In 2004 vielen ze ons land binnen met enkele aanstekelijke popsingles “Too young”, “If I ever feel better”, “Everything is everything” en “Run run run”. Ondanks het feit dat de huidige cd een afschuwelijke titel heeft ‘Wolfgang Amadeus Phoenix’ vinden we ook hier puike songs terug als “Lasso”, “1901”, “Rome” en “Countdown”, die een respectvolle ‘goed’ mee krijgen.
In Frankrijk is dit eventjes anders … want Phoenix wordt daar op handen gedragen! Genoeg om U te zeggen dat we ginder bij elke noot, elke beweging en elk solopartij gillende en krijsende keelgaten horen. Menig meisjeshart bonkte toen ze het podium kwamen gelopen. Als de band nog zo’n hapklare singles produceert, komen we vervaarlijk in de buurt van Tokio Hotel. Deze maffe toestanden terzijde, beleefden we een leuke avond en overtuigde Phoenix met hun toegankelijke, sfeervolle pop dito meezingbare refreinen. Ze hadden hun broeierig, fris en intens singlepakket mooi verdeeld.
Ze begonnen alvast met vier heerlijke, zwierige hits: “Liztomania”, “Lazy distance call”, “Lasso” en “Run run run”. De synths kwamen wat meer op het voorplan op “Fences” en “Girlfriend”, wat het geheel kleurrijker maakte.
Een geslaagd waagstukje, zowel op plaat als live, was “Love like a sunset (part 1 & 2)”: een lange intro, een subtiel tokkelende gitaar, een diepe bas en zalvende synths, dan een speelse overgang en een intense opbouw, om tot slot rustig uit te deinen. Ze neigden naar de bombast van Muse op die manier. Het was de aanzet van een tweede luik poprock van “Too young”, “Rome” en “Consolidation prize”, die een fris, twinkelend gitaarspel hadden. En net zoals het jongerenbands beaamt (cfr. zie Air Traffic en Tokio Hotel), kon je niet omheen enkele akoestisch gespeelde nummers: “Everything is everything” en Air’s “Playground girl” hadden een uiterst sobere, emotievolle aanpak. De zoet binnenglijdende “If I ever feel better” en “1901” besloten na een klein anderhalf uur de set.
Per plaat beschikt Phoenix over houdertjes die er net voor zorgen dat de band zich voldoende kan openbaren in een boeiende gig. Hun succes en respons zal bij ons zal wel niet zo’n vaart lopen; desalniettemin zagen we eens een Franse popband die het gemiddelde oversteeg!
Organisatie: France Leduc Productions, Lille
Het Franse Phoenix is al enkele jaren bezig en brengt steevast toffe en goed in het gehoor liggende popsingles uit als “Too young”, “If I ever feel better” en “Everything is everything”. Met deze vierde cd hebben ze, ondanks de afschuwelijke albumtitel, een handvol lekkere nummers uit, schuwen ze geen experimentje en overtuigen ze met toegankelijke, sfeervolle poprock. Openers “Lisztomania” en 1901” trekken meteen de aandacht. De psychedelica en experimentjes klinken door “Love like a sunset pt 1” en “Pt 2”. Een geslaagd waagstukje van het Franse gezelschap. En dan borduren ze heerlijk verder met het broeierige, frisse en intense “Lasso”, “Rome” en “Countdown”. Wat doet besluiten dat Phoenix er aardig in slaagt fans te winnen …
Nederlands 
Français 
