Placebo - Intimitate show - Fullforce naar de festivals en op de grote podia!
De voorbije decennia waren een goede, deugddoende break voor Placebo om er nu met volle goesting, enthousiasme en energie tegen aan te gaan. We voelden de sprankel en de friste in een klein anderhalf uur durende set , die hun pas verschenen plaat , met enkele classics een ferme rockscheut boden. De kleine club van de Bota was de inzet , de drijfveer. Resultaat: Placebo voelt zich, is klaar voor de grote podia en op de festivals.
Placebo heeft het niet makkelijk gehad , als we eens terugblikken in de ‘Tennies’ … Ze zijn al bijna dertig jaar bezig , maar de laatste albums , laatste dateert al van 2013, klonken te modaal en onderscheidden zich niet meer van wat we van de Britrockband gewoon waren , met name die ideale flow van rock, goth en glam; ook de live optredens hadden een nieuwe injectie nodig.
Ze hebben dus nu een nieuwe plaat uit , hun achtste, ‘Never let me go’ , die hen terug op het voorplan moet plaatsen; eigenlijk slaagden ze er terug muzikaal in, luister maar eens naar die overtuigende single “Beautiful James” . Sterk . Placebo zoals het moet. Het zal voor een verfrissende wind zorgen op de festivals en in de grote zalen.
Om even goed gerodeerd en op elkaar afgestemd te zijn , deden ze een handvol club concerten en hielden ze halt waar het verhaal ooit begon in de nineties, in een pittoresk zaaltje waar ‘muziek- beleving’ centraal staat . De keuze viel op de Orangerie van de Botanique. Geen smartphones , die werden voor het concert opgeborgen in een speciale etui , die je pas kon losmaken bij het verlaten van de zaal.
We hoorden Placebo zoals het moet , gedreven , rockend, songs met een intens spannende opbouw en groove , broeierig , intens, snedig zelfs en zachtmoedig , met gitaarerupties , uitbarstingen en die kenmerkende bevreemdende dissonante, spookachtige geluidjes. Minpunt was het contact dat grotendeels uitbleef . Een onverschillige indruk. Enkel iets voorbij halfweg , toen het gekende “Too many friends” moeilijk op gang geraakte , doorbrak spil Brian het ijs . Een losse babbel die aangenaam was en even de druk, spanning, concentratie deed minderen.
Een strakke set met een vol geluid hadden we , ze staan nu meestal met vijf op het podium , met naast hem luitenant Stefan Olsdal , die zich ontpopt als een multi-instrumentalist . Hij speelde zowel gitaar, bas als de keys. “Forever chemicals” en de single “Beautiful James” openden de set . Een gretig spelende band meteen met de nodige begeestering, intensiteit en explosiviteit, die hun vroegere routine deed smelten.
Brian Molko leek met de donkerzwarte lange haren , zonnebril en snorretje minder Bowie, meer Johnny Depp. Hij is nog steeds wie hij is met z’n androgyne trekken en z’n kenmerkende nasale vocals . Ondanks het feit dat het contact uitbleef, maakten ze interactie , met het publiek door hen op te zwepen . Handclaps volgden , een glimlach verscheen.
“Scene of the crime” , eentje van tien jaar terug, klinkt compact. Het combo overtuigde en werd steeds warm onthaald. Ze houden een strak tempo aan. “Hugz” en “Happy birthday in the sky” zijn boeiende, pittige, variërende nummers , wisselend in ‘extra-introvertie’, en die een live karakter, uitstraling hebben.
“Speak in tongues”, al bijna vijftien jaar oud trouwens, doet de vaart wat minderen , maar ze geven er handige live draai aan , wat de song grootser maakt.
De keuze viel vooral op de nieuwe plaat dus, het live uitproberen en hoe ze aanslaan . Keuze was verder goed met “Surronded by spies”, “Sad white reggae” en “Try better next time” . Meer sijpelt er een Weezer kantje door in die tempowissels en de ruimte die ze hun instrumenten geven .
De finalereeks wordt ingezet met vroeger singlemateriaal, het ferm rockende “For what its worth” en de samenhorigheidssong bij uitstek met meezinggehalte “Too many friends”, die een paar keer opnieuw moest worden ingezet. De elektronica kreeg hier meer armslag en was mooi verweven in de Placebo gitaarriedels.
“Went missing” is er eentje om Placebo letterlijk te omarmen , het zalvende , zwevende geluid intrigeerde . “Fix yourself “ trok alle registers nog eens open en legde er een noise laagje op, om de avond te besluiten .
Placebo genoot duidelijk van de fijne respons en de nauwe aanwezigheid van zijn fans in deze intieme setting . De sfeer zat dus goed.
Het broeierige “Post blue” , één van de sterkhouders op ‘Meds’, opende de bis en was ook ‘bon choix’ .
Covers zijn Placebo niet vreemd , er werd ooit eens een EP aan besteed, en hier besloten ze met een slepende versie van Kate Bush’s “Running up that hill” , overmand van groovy donkere, spooky tunes in een mistig decor . Mooi.
We misten vanavond misschien nog een rits mooie single opnames , als “Every you ,every me” , “Meds” , “The bitter end” , “Song to say goodbye”, “Pure morning” , “Infra-red”, “Special k” of echt oudje “Nancy boy” … Placebo wou weten hoe goed hun nummers en vooral de nieuwe aansloegen bij hun publiek. De opzet van goed op elkaar ingespeeld te zijn en te bevestigen , waren ze ‘en verve’ in geslaagd.
Ook al is Placebo een band van weinig woorden , het spelplezier en de gretigheid is er opnieuw en samen met hun publiek , hun fans genoten ze van een fijn clubconcert , om er fullforce te staan de komende zomer op TW Classic en in november in het Sportpaleis .
Placebo is back , goed rockend en hartverwarmend . Het clubgevoel is er, stadiongevoel is niet veraf. Iedereen tevreden dus!
Organisatie: Live Nation + Pias + Botanique, Brussel
Nooit gedacht dat Placebo nog met een treffelijk album voor de dag zou komen. Hun voorlaatste plaat ‘Loud Like Love” uit 2013 was een vehikel waarop de heren Brian Molko en Stefan Olsdal op automatische piloot stonden te spelen en vergeten waren om deftige songs bij elkaar te schrijven. Het duo was een beetje uitgeblust, en dat was nog zacht uitgedrukt. In 2016 gingen ze nog eens met een ‘greatest hits’ plaat de hort op en teerden ze op het succes dat ze in al die jaren bij mekaar hadden geraapt, wat ook al niet getuigde van veel inspiratie. Einde verhaal, zou je gedacht hebben, maar de dingen kunnen keren.
Nu blijkt immers dat ze het nog kunnen, want ‘Never Let Me Go’ kan wedijveren met krakers als ‘Black Market Music’ en ‘Meds’, en dat wil wat zeggen. Neen, het is nog net geen ‘Without You I’m Nothing’ geworden, maar een band kan ook meer één keer in een carrière zo een juweeltje afleveren.
Op ‘Never Let Me Go’ vinden we een handvol vintage Placebo songs die meteen vertrouwd in de oren klinken en als regelrechte klassiekers kunnen geboekstaafd worden. We hebben het onder andere over “Beautiful James”, “Happy Birthday In The Sky” en “Try Better Next Time”, songs die geboren zijn om festivalweides en arena’s in vuur en vlam te zetten. Ook het stevige “Hugz” is een blijvertje en de ballads “This Is What You Wanted” en “Fix Yourself” zijn ballads die blijven plakken zonder te slijmen.
Verwacht niet te veel verassingen, want dit klinkt allemaal 100% Placebo. Er worden geen risico’s genomen, maar er zit wel terug leven in het pilletje.
20 jaar bestaat het Britse Placebo al. Laat ons zeggen dat ik 2 jaar was toen deze band ontstond, en desondanks kon ik toch elk nummer meezingen. Conclusie: Placebo is een hitmachien dat nog lang niet uitgezongen is. Eentje voor jong en oud, groot en klein. Na hun passage in het Sportpaleis werd ook duidelijk dat de band meer en meer klaar is om benoemd te worden als een muziek legende van de 21ste Eeuw. Hun 20ste verjaardag werd dus eentje vol hits, meezing momenten en dans opportuniteiten. Eigenlijk gewoonweg eentje om niet te vergeten!
De zaal zat goed vol. Logisch, want het hoorde feest te worden in het Sportpaleis en dat wou niemand missen. Een show beginnen met een eerbetoon aan Leonard Cohen is mooi en dat vond ook het publiek. De zaal werd enthousiaster en enthousiaster. Iedereen was klaar voor wat wel eens één van de betere Sportpaleis shows van het jaar kon worden.
“Every you, Every me”, het nummer waar het voor de Britten allemaal begon werd met videoclip vertoond op de achtergrond. Een beetje een rare intro, maar ergens ook logisch. Mensen werden meteen teruggeduwd naar 1998, het jaar wanneer de clip uitkwam en dat wekte heel wat nostalgie op. Goed, genoeg beeldmateriaal. Na de intro was het tijd voor het echte werk.
Met man en macht bestormde Placebo het podium. Wat 20 jaar geleden begon als een 3-koppige band, groeide uit tot een groep met nog heel wat extra leden. Positief, want dit geeft Placebo de kans te experimenteren met sound, waardoor ze blijven vernieuwen. De band begon met de intro en wanneer Brian Molko en Stefan Olsdal ook op het podium stonden, waren ze volledig klaar om er aan te beginnen. Onmiddellijk haalde Placebo nog meer nostalgie op en startte ze de riff van “Pure Morning”. En hop, de trein was vertrokken. Hits als “Loud Like Love”, “Special Needs” en “Too Many Friends” volgden.
Geboren en getogen in Brussel, niet vaak genoeg kon Brian Molko herhalen hoe blij hij was om terug in zijn thuisland te zijn. Op andere vlakken is hij ook nog steeds niet veranderd. Verouderd leek hij niet, extravagant was hij nog steeds. Maar dat is wat Placebo net zo typeert en net dat tikkeltje interessanter maakt. Zijn vrouwelijke make-up en kapsel had hij voor de verandering wel thuis gelaten. In tegenstelling tot Molko zijn steeds terug kerende witte t-shirt met overhemdje, zorgde Olsdal wel voor een tikkeltje verandering. Matching broek en vest, dat het hipsterniveau van de band meteen naar boven trok.
Ook qua taalgebruik en mening uiten wist Molko nog steeds hoe het moet. Zo begon hij bijvoorbeeld een hele rant over smartphones die hij gewoonweg ‘shit’ vindt, maar toch liet hij het publiek zelf de keuze het medium al dan niet te gebruiken.
Mooiste moment van heel de avond was ongetwijfeld het moment dat Placebo David Bowie eerde met het nummer “Without You I’m Nothing”, een samenwerking met het overleden icoon. Het Sportpaleis werd gedurende 2 minuten uitbundig wild, en uiteraard volgde er ook een staande ovatie. Kippenvel tot en met en ook een traantje werd weggepinkt wanneer Molko de staande ovatie afsloot met de woorden ‘Thank you Antwerp, and thank you David. We really fucking miss you’, terwijl hij ontroert naar boven staarde.
Na een memorabel moment was het tijd de set af te sluiten in stijl. Molko vroeg het publiek wat ze nog deden tijdens verjaardagsfeestjes behalve “fucking someone” en “getting drunk”. Zijn antwoord hierop was “making fun”, en dat was wat de band van het Antwerpse publiek verwachtte. Nu, heel moeilijk was dat niet op nummers als “Special K”, “Song To Say Goodbye”, waarbij Placebo ons nog eens toonde hoe een fantastische videoclip ze voor dit nummer maakten, en “The Bitter End”. Dat laatste was tevens ook de eerste afsluiter van een hele reeks vol hits. Molko ging op de grond liggen, speelde nogmaals alles eruit wat hij kon en liep vervolgens met veel pretentie, zoals we dat van hem kennen, het podium af.
Voor een band die tegen alles is wat tegenwoordig te vaak voor komt, vond ik de keuze voor twee bisrondes wat vreemd, maar goed, dat zal om gewoontes gaan. Voor bisronde 1 ging de band voor een trage versie van “Teenage Angst”, “Nancy Boy” en “Infra Red”. Voor bisronde 2 kwam de band nog een laatste maal verrassend uit de hoek en speelden ze hun cover van Kate Bush’s “Running Up That Hill”.
We kunnen Placebo eigenlijk niet genoeg bedanken voor de zovele hits die zij de afgelopen 20 jaar gemaakt hebben, en voor de ontzettend sterke show die ze in het Sportpaleis neerzette. Ze mogen dan wel een nummer hebben met als titel “Song to say Goodbye”, Placebo is duidelijk nog niet uitgezongen. Op naar de volgende 20 jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Sportpaleis, A’pen
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/placebo-19-11-16/
http://musiczine.lavenir.net/fr/photos/placebo-19-11-16/
Zénith, Lille
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/placebo-18-11-2016/
http://musiczine.lavenir.net/fr/photos/placebo-18-11-2016/
(Org: Agauchedelalune, Lille)
Organisatie: Live Nation
Wat valt hier over te zeggen ? ‘Loud like love’ is een vintage Placebo album met …euh vintage Placebo songs. Niks nieuws, geen vermeldenswaardige aardverschuivingen in de sound, maar ook niet pretentieus en toch weer bij momenten fris en aanstekelijk. Placebo heeft op safe gespeeld, er moet tenslotte ook nog van geleefd worden. Het klinkt dus allemaal zeer herkenbaar en vertrouwd in de oren maar er zit toch weer lekker wat vaart achter de songs, hoewel die onderhand nooit meer echt verrassend voor de dag komen. Placebo heeft het wijselijk deze keer ook vrij kort gehouden, 10 songs om precies te zijn (uptempo nummertjes en ballads netjes met elkaar afgewisseld), waardoor de sleur er niet echt komt in te zitten.
Niet hun beste werkje (wij zijn nog altijd het meest te paaien met ‘Without you I’m nothing en ook hun vorige plaatje ‘Battle for the sun’ kon ons ook iets meer bij het nekvel grijpen), maar toch weer een onderhoudend Placebo plaatje.
Meer dan dit hadden we eerlijk gezegd ook niet meer verwacht.
Placebo komt hun jongste telg voorstellen op 07/12 in het Sportpaleis. Kan de moeite zijn.
Op de tournee die Placebo maakte na ‘Meds’ uit 2006 gaven de heren een beetje een uitgebluste indruk. Ze stonden toen ook op Rock Werchter maar gaven daar in geen geval een onvergetelijk optreden, integendeel, wij waren geen klein beetje ontgoocheld.
Maar kijk, het kan verkeren, anno 2009 werd de band nieuw leven ingeblazen en dit vooral via nieuwe drummer Steve Forrest die met ware Dave Grohl allure zijn trommels molesteert. Ook de uiterst vinnige nieuwe plaat ‘Battle for the sun’ zorgt ervoor dat Placebo er weer helemaal staat. Dit album is zo sterk dat de band er hier maar liefst 9 songs uit puurde, waarvan de kleppers “For what it’s worth” , “Ashtray heart” en “Battle for the sun” al helemaal vooraan zaten. Hiermee was de toon gezet voor een pittig en krachtig optreden. Op het podium is Placebo niet langer een trio, een extra gitarist en bassist en een ravissante blondine die af en toe de strijkers en toetsen beroerde, zorgden voor een volle en krachtige sound. Die extra muzikanten bleven netjes onopvallend op de achtergrond zodat half vrouw half man Brian Molko en lange wapper Stefan Olsdal, die bijna gans het optreden gitaar speelde in plaats van bas, als gewoonlijk de show konden stelen. Beiden waren trouwens goed op dreef en speelden al hun songs met power en vuur.
We kregen niet zozeer een greatest hits ( met uitzondering van “Every you en every me” dat in een ander kleedje zat werden de eerste twee albums volledig achterwege gelaten) maar dat misten we nergens.
De set was evenwichtig, barstte van sterke songs en was van een constant hoog niveau. Placebo hield er twee uur lang een strak tempo op na en werd dan ook door een tevreden publiek op handen gedragen.
Setlist : For what it’s worth - Ashtray heart – Battle for the sun – Soulmates – Speak in tongues – Follow the cops – Every you and every me – Special needs – Breathe underwater – Because I want you – 20 years – Julien – Neverending why – Blind – Devil in the details – Meds – Song to say goodbye – Bright lights – Special K - Bitter end – Trigger happy – Infra red – Taste in men
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Placebo is al jaren een vaste waarde in de alternatieve muziekscène. Toch was het voortbestaan van de Britse band ernstig bedreigd. Er waren tal van onderlinge conflicten, waardoor er vrijwel geen communicatie meer was tussen de bandleden. Ze groeiden uit elkaar. Dat vertaalde zich ook naar het ietwat tegenvallende album 'Meds' uit 2006 en naar futloze concerten. De drummer Steve Hewitt verliet de band en Steve Forrest nam zijn plaats in. Ze huurden Dave Bottrill in, die vooral bekend is van Tool. Het trio besloot zelfstandig in te staan voor de plaat. Gelukkig zijn die veranderingen er gekomen, want met 'Battle for the Sun' leveren ze een klein meesterwerkje af en is misschien wel het beste album dat ze tot nog toe hebben uitgebracht. Elf snoeiharde rocknummers sieren het album, hier en daar wat opgesmukt met strijkers, blazers en synths. Zanger Brian Molko klinkt als vanouds, doch ietsje opgewekter dan anders. De beste liedjes zijn “Asthray Heart” (hun eerste bandname voor ze zichzelf omdoopten naar Placebo), “Happy You're Gone”, “Breathe Underwater” en de huidige single “For What It’s Worth”. Eigenlijk vallen er nergens mindere nummers te bespeuren, wat van ‘Battle for the sun ‘ een topplaat maakt …
Nederlands 
Français 
