Juist , Deze Welshe band rond James Dean Bradfield maakt al jaren geen opzienbarende platen  meer , maar ze staan nog steeds garant voor enkele heerlijk melodieuze popsongs . Tav enkele vorige platen is die bombast op de achtergrond verdrongen . We hebben sfeervol , ontspannende epische poprock en er worden zelfs een paar semi-akoestische nummers vooruit geschoven, zoals de opener Tthis sullen Welsh heart” met Lucy Rose en verderop de plaat, “Running out of fantasy” .
Er konden deze keer wat gasten bij , o.m. Richard Hawley hielp mee bij de titelsong, Cate Le Bon op het ingenomen “4 lonely roads”  en we horen een eerbetoon aan Big Country dito z’n overleden zanger Stuart Adamson op “3 ways to see despair”.
De songs zitten subtiel in elkaar , maar raken zeker niet meer als vroeger . Manic Street Preachers zal geen nieuwe fans bijwinnen , maar koesteren nog steeds hun oude …

Het Britse The Irrepressibles  van Jami McDermott brengt ‘chamberpop’, met een mate van dramatiek en emotionaliteit . De songs hebben een licht orkestrale inslag door piano en strijkers , zijn innemend, sober en spaarzaam begeleid en vocaal neigt McDermott ergens tussen Rufus Wainwright, Mike Hadreas’ Perfume Genius  en Antony Hegarty (van Antony & The Johnsons) . En toch noteren we muziek met weerhaken , in die zin, “Men in love” is een gedreven nummer en breder van opzet, en een intens broeierige “Tears” door de opbouwende ritmes.
‘Nude’ is een sfeervol tweede plaat, popballads met stringarrangementen , niet vies van aangenaam stekelige ritmes .

Info op http://www.theirrepressibles.com

Indierock in z’n puurste vorm … Dan is The Wedding Present uit Leeds van zanger/componist en gitarist David Gedge (oerlid trouwens) een goed bewaard Brits ‘indie’ geheim. De band , al zo’n vijfentwintig jaar bezig, tovert goed in het gehoor liggende, fris sprankelende rockende gitaarpopsongs, als van een Go-Betweens en The Chills toen. Een nieuwe plaat is uit, ‘Valentina’ met opnieuw enkele fijne songs als “You’re dead” , “Back a bit … stop”, “Stop thief?” en “End credits” , die sterk zijn door die subtiele rammelende gitaren ,  de diep groovende bas en de gedreven ritmes . De andere songs liggen natuurlijk in hetzelfde elan , maar raken iets minder . Wedding Present brengt per plaat een paar ongelofelijke indiepoprockende songs.
Ze zijn momenteel terug ‘on tour’, maar eigenaardig genoeg stellen ze eerst een ‘rewind’ voor met het album ‘Seamonsters’ (’91), om dan pas ‘nieuwere’ songs toe te voegen . Wedding Present, altijd wel ‘een specialleke’ binnen die indiescene …

Het is erg lang behoorlijk stil geweest rond onze favoriete Welshe band. Hoewel de Manic Street Preachers regelmatig met nieuw materiaal op de proppen kwamen, is het is vooral hun sterke live reputatie die ze in onze contreien niet echt onderhielden . Hun allerlaatste zaalshow in ons land dateert al van in 2002, toen ze de AB moeiteloos deden vollopen. Lokeren was dan weer in 2009 getuige van een schitterend festivaloptreden tijdens hun tiendaagse feesten. In het kader van de ‘International Treasures Tour’ werd deze keer ook ons landje niet vergeten. Vreemd dat een band met een dergelijke status ‘slechts’ de Trix deed vollopen. Wij hadden een grotere stormloop verwacht en zagen de Manic Street Preachers toch een grotere zaal uitverkopen.
Maar we klagen niet, de Trix is een erg leuke zaal vooral omdat je vrijwel overal visueel een erg goed zicht hebt op het podium. Daartegenover staat helaas de matige klank in het akoestiekarme ‘Hof Ter Lo’.

Even na half negen mocht de Brusselse/Leuvense band Willow het publiek opwarmen met songs uit hun debuutplaat: ‘We The Young’. Met een sound die verdacht veel gelijkenissen vertoonde met bands zoals White Lies en vooral Bloc Party wisten ze het publiek toch een halfuurtje te boeien. Alle handjes gingen netjes op elkaar toen aan het einde ‘De Afrekening’ hit: “We Walk Alone” werd gespeeld.

Het podium werd aangekleed met wat vreemde, kitscherige attributen. De Manics Street Preachers waren er klaar voor en wij ook. De doorbraaksingle: “Motorcycle Emptiness” knalde door de boxen en zorgde voor een wervelende start. Wat een nummer om mee te openen! Zeer opvallend was dat hun live sound bijna hetzelfde klonk als op plaat. Daarvoor moest er echter heel wat bombast van o.m. strijkers in de mix gepompt worden en werd het trio Bradfield/Wire/Moore bijgestaan door een extra gitarist. De erg jonge live-gitarist Wayne Murray kweet zich trouwens bijzonder goed van zijn taak want hij nam wel erg veel gitaarpartijen over van frontman James Dean Bradfield. Deze kon zich dan wat vaker concentreren op de zanglijnen, iets wat hij nog steeds doet met volle overtuiging en met een relevante stemvastheid.
Ruim 90 minuten volgden de songs (“Tonight It’s Only Singles”) in een rekestrak tempo elkaar op. Tijd om naar adem te happen kregen we niet. Niet alle uitgebrachte singles werden ook echte hits, doch het blijft bewonderenswaardig dat de MSP in de voorbije twintig jaar zoveel mooie, pakkende en vooral melodieuze songs bij elkaar hebben geschreven.
Uit de 10 studioalbums heeft zo iedereen wel zijn favorieten maar met deze uitgebreide bloemlezing van 23 songs kwam iedereen aan z’n trekken.
Persoonlijk vond ik vooral de bombastische songs en hits zoals: “Tsunami”, “A Design For Life”, “From Despair To Where”, “Everything Must Go” en afsluiter en meezinger “If You Tolerate This Your Children Will Be Next” fenomenaal sterk gebracht. Het samenspel tussen frontman James Bradfield en de excentrieke glamboy en bassist Nicky Wire was speels en erg aanstekelijk.

Bissen doen de Manic Street Preachers al een tijdje niet meer, maar na “If You Tolerate…”, was iedereen voldaan en kon met een verhoogde adrenalinespiegel terug huiswaarts keren. De Manic Street Preachers bewezen nog steeds een degelijke live band te zijn die hun fans vol overgave en vrij van slijtage nog steeds een zorgeloze rockavond kunnen bezorgen. “You Love Us”??.....Yes, we do!!

Setlist:
*Motorcycle Emptiness *Your Love Alone Is Not Enough *Ocean Spray *Love’s Sweet Exile *(It’s Not War) Just The End Of Love *The Everlasting *Found That Soul *Suicide Is Painless (Theme From Mash) *The Love Of Richard Nixon *Revol *Tsunami *A Design For Life *From Despair To Where *You Love Us *There By The Grace Of God *Autumnsong *Everything Must Go *This Is The Day *You Stole The Sun From My Heart *Some Kind Of Nothingness *Little Baby Nothing *Motown Junk *If You Tolerate This Your Children Will Be Next

Video http://youtu.be/MdaczgvhkEw?hd=1

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/manic-street-preachers-21-04-2012/

Organisatie: Trix, Antwerpen

De jaren ’80 waren meer dan Ghostbusters en Sandra Kim. Omtrent 1985 werd in Leeds een groepje opgericht dat de muziekwereld helemaal op zijn kop zou zetten. Een paar jonge gasten onder leiding van ene David Gedge besloten om in navolging van The Buzzcocks gitaarmuziek te gaan spelen dat helemaal niet perfect moest klinken, het mocht zelfs rammelen langs alle kanten.
Een jaartje later ondekte wijlen John Peel dit geluid en na enkele draaibeurten tijdens zijn legendarische Peel Show vonden ook de twee toonaangevende Britse muziekbladen (NME en Melody Maker) hun weg naar The Wedding Present.
NME besloot zelfs om The Wedding Present op een cassette te zetten samen met groepen als Primal Scream, Miaow of The Pastels.
Of het nu de bedoeling was of niet blijft maar de vraag en toch werd dit de belangrijkste cassette uit de muziekgeschiedenis want doordat deze tape insloeg als een bom werd al vrij vlug de muziekterm ‘C86’ als stijl geboren, andere noemden het “jingle-jangle pop” omwille van het rammeleffect maar uiteindelijk koos iedereen voor die andere term...indie … Dit maar om u te vertellen dat David Gedge met recht en rede de peetvader van de indiemuziek mag worden genoemd.
Bizar (ha!) genoeg had de meester-indiegroep hun grootste succes te danken toen ze de overstap maakten naar major RCA om samen met Steve Albini het loodzware ‘Bizarro’-album op te nemen.
Het toeval wil dat dit jaar niet enkel dit album 20 jaar bestaat maar ook de Vk* hun kaarsjes mocht uitblazen en zoiets was meer dan reden genoeg om af te zakken.

Muziek is emotie en meteen merkte je dat het overgrote deel van het publiek hier ook ooit 20 jaar geleden stond want als er zich één zaal de indietempel van België mocht genoemd worden dan was het de Vk* wel!
De meeste mensen waren hier om de fijne momenten van weleer te herbeleven en vooral nog eens een groep aan het werk te zien die het verschil maakte, ook al is in de huidige bezetting David het enige originele lid.
David Gedge die gisteren volledig in het zwart gekleed was, gaf toe dat hij het zich allemaal niet zo goed meer herinnerde dat hij ooit op de Vk*-planken stond, ook al insinueerde hij op grappige wijze dat we voorzichtig moesten zijn bij het verlaten van  de zaal.
De groep begon meteen met het prachtige liefdeslied “Heather” om meteen daarna de indieklassieker “What did your last servant die of” uit hun mouw te schudden.De rimpels zijn er en wie goed keek kon zelfs zien dat ook dat de Fred Flinstone van de indiepop last krijgt van kaalheid maar het werd even knap gespeeld als ze dat deden in pakweg 1988.
Na een zestal nummers waaronder het aangrijpende “1-5” kregen we plots John Peel uit de speakers te horen, de band had een collage gemaakt van verschillende citaten van Peelie en met de haren recht in de nek ontplofte “Brassneck” waar meteen de start van het ‘Bizarro’-album met werd gegeven. Alle nummers werden op hondstrouwe maar o zo meesterlijke wijze gespeeld waarbij David geregeld de grapjas uithing maar zich muzikaal als uiterst behendig liet zien.
Ooit zei David Gedge in Duitsland “Keine Zugabe!” en dat is anno 2010 niet veranderd, toen ze de laatste track van “’Bizarro” inzetten grapte David nog eens: “We’re The Wedding Present, we never do encores”.

De nostalgische momenten waren voorbij zonder dat we het echt beseften maar het waren momenten die andermaal in het geheugen gegrift staan als memorabel.
Dank u Vk*, dank u Weddoes!

TRACKLIST
HEATHER, WHAT DID YOUR LAST SERVANT DIE OF?, 1-5, END CREDITS, REAL THING, MYSTERY DATE, BRASSNECK, CRUSHED, NO THANKS, KENNEDY, WHAT HAVE I SAID NOW?, GRANADALAND, BEWITCHED, TAKE ME!, BE HONEST

Neem ook een kijkje naar de site van Indiestyle betreffende dit concert

Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek

In de Australische ondergrond zijn er wel vaak nieuwe ontdekkingen te doen, ECSR is er één van. Dit is trouwens al hun derde album, dus moeten we dringend ook eens die eerste twee gaan checken.
ECSR grossiert in stevige punky garage rock met knipoogjes naar The Stooges, Radio Birdman, The Strokes, The Hives of The Velvet Underground (on speed). Lekker gutsende en rammelende gitaren vormen hier de hoofdbrok. Een paar felle lappen punk van om en bij de minuut (“Walked into a corner” en “Isn’t it nice”) staan met één voet in het jaar ’77, toen punk hoogtij vierde, maar ECSR laten voor hetzelfde geld hun gitaren fijntjes buiten de lijnen soleren op het geweldige “Tuning out”, alsof Tom Verlaine er hier voor iets tussen zit. Een tintelend orgeltje en een opzwepende baslijn maken van “Second guessing” een onweerstaanbare song die alsmaar heter wordt terwijl “I can be a jerk” even simpel als slordig en mooi klinkt. Voelen wij hier Pavement niet in de lucht hangen, en zelfs een beetje Cramps ?
Deze ‘Rush to relax’ heeft hoegenaamd geen last van overproductie of van een afgelikte sound, het is allemaal nogal spontaan, ruw en vettig op band gezet, zoals het hoort bij de betere garage rock.
Wij gaan dit stomend plaatje een plaats geven vlak naast dat van The Soft Pack, ook zo’n gitaardingetje waar we helemaal zot van zijn.
En wil er iemand dringend die gasten uit hun Australisch hol halen en ze naar Europa brengen. Op een podium moet dit spetteren, me dunkt.

’Let’s change the world with music’ …wat een droomtitel van een plaat. Niet verwonderlijk, de romantische songwriter Paddy McAloon van het Schotse Prefab Sprout zit hier achter. Hij intrigeerde midden de jaren ’80 met een paar puike platen dito singles. We plaatsen het even op een rijtje: doorbraak ‘Steve McQueen’ (’85): “Faron young” – “Appetite” – “When loves breaks down”; ‘From Langley Park to Memphis’: “King of rock’n’roll” – “Cars & girls” – “Hey Manhattan” en tot slot ‘Jordon: the comeback’ in ’90, één van de meest prestigieuze en perfect stilistische popplaten, minutieus uitgewerkte sprookjespop van het songschrijftalent, die zich probleemloos naast een John Lennon kon plaatsen.
Na deze meesterlijke plaat, hoorden we nog sporadisch van McAloon: in ’97 verscheen het bleke ‘Andromedia heights’, en de laatste jaren bracht hij solo nog een tweetal platen uit. Getergd van de muziekbusiness en geplaagd door partiële blind- en doofheid trok hij zich terug.
’Let’s change the world with music’ is een demoversie van een verkapt conceptalbum na ‘Jordon: the comeback’ die, ruim vijftien jaar later, ‘opgekalefaterd’ werd door Calum Malcolm. Ze werd toen na een handvol mislukte opnamesessies weg gekieperd. We horen restanten van hun meeslepende elegante, vakkundige, sfeervolle pop/soul/gospel. De eerste songs “Let there be music” en “Ride” hebben wat meer groove en drive, maar de daaropvolgende songs laten de fijnzinnig- en subtiliteit doorschemeren van heerlijke, ingetogen pop als “Music is a princess”, “Falling in love” en “Angel of love”. Een beetje zoals ‘The spirit of Eden’ van die andere befaamde perfectionistische songwriter, Mark Hollis van Talk Talk.

Airport City Express is een band ut Luik. Ze behaalden in 2007 al een finaleplaats van het Waalse Pure Demo; bij onze Franstalige vrienden is dit alvast een puik resultaat. Hun vijf indiepop songs refereren aan het te vroeg heen gegane Orange Black en Grandaddy door de psychedelica toets en Girls In Hawaii door de lichthese zang. De groep zweert trouw aan een lofi Pavement aanpak. Dromerige, broeierige, aanstekelijk en frisse pop, die intrigeert en overtuigt. Ze debuteerden op het Jaune Orange Records
Info op http://www.collectiefjauneorange.net

Het Amerikaanse drietal The Presidents of the U.S.A, onder zanger/songschrijver en ‘positivo’ Chris Ballew, ontstonden in het postgrunge tijdperk en brachten frisse en opgewekte rauwe, melodieuze gitaarpopsongs. “Kitty”, “Lump”, “Peaches” en Volcano” uit de beginperiode waren maar een paar voorbeelden van deze vaardige muzikale aanpak. Na ‘Freaked out & small’ (’00) hield het trio een sabbat om dan doodleuk in 2005 met ‘Love everybody’ op hun vroeger elan verder te gaan van vrolijke rock.
De opvolger ‘These are the good times people’ klinkt als de titel van de cd: niks aan de hand liggende leuke muziek met opzwepende, groovy ritmes (“ Mixed up S.O.B.”, “Ladybug”, “French girl”, “Truckstop butterfly”, “Ghosts are everywhere” en “Rot in the sun”). Af en toe mindert de vaart,  “Sharpen up those fangs”, “More bad times” en “Loose balloon”, of is er soul te horen, luister maar naar het afsluitende “Deleter”, wat het geheel ten goede komt.
Het bandje klinkt na al die platen nog even vitaal en aanstekelijk.

The Wedding Present ,onder zanger/componist en gitarist David Gedge, is een goed bewaard Brits muzikaal geheim uit Leeds. Het kwartet tovert goed in het gehoor liggende, fris sprankelende rockende gitaarpopsongs, zonder écht te kunnen doorbreken, net als een Go-Betweens of The Chills. De band, doorheen de jaren in wisselende bezetting, is al twintig jaar bezig, bracht na ‘Take fountain’ uit 2005, enkel nog live- of compilatieplaten uit.

In functie van hun 20ste verjaardag werd de debuutplaat ‘George Best’ integraal gespeeld. De groep, gekend om geen bissen te spelen, trad en klein anderhalf uur op. Gedge nam tussen sommige nummers de tijd een babbeltje te slaan en oude herinneringen op te halen. En trouwens, hij bedankte z’n fans voor hun jarenlange trouw.
Eerst grossierden ze door hun uitgebreide oeuvre, waaronder “Blonde” (uit ‘Seamonsters (’91)) –die de set opende -, “Brassneck”, “Convertible” en “Yeah yeah yeah yeah yeah” (’94), meeslepende melodieuze popsongs die ietwat krachtiger konden klinken en net niet overstuurd.
Een roadie bunny telde samen met het publiek af naar het debuut ‘George Best’, Gedge’s favoriete Britse voetbalspeler uit de jaren ‘70. Ze speelden numeriek de songs van de plaat: van “Everyone thinks he looks daft”, “What did your last servant died of”, naar “A million miles”, “My favourite dress”, “Shatner”  tot “Anyone can make a mistake” en “You can’t moan you can”, de laatste song van de plaat. Op elk van de nummers kon het kwartet rekenen op een sterke respons. Dit betekende een 40 tal minuten nostalgie in een uitverkochte Rotonde.
Tenslotte speelden ze nog een paar gevarieerde popsongs: een sfeervolle “Perfect blue”, een snedige “Kennedy” en hun popparel “Flying saucer”, die definitief de set besloot. “Corduroy” of “Montréal” bleven in de schuif liggen…

The ‘George Best’ 20th Anniversary Show was alvast een aangename (her)ontdekking, de bron van het getalenteerd songschrijven van Gedge, en een close meet & greet in de Rotonde. Want God knows wanneer we hen nog eens zullen zien …

Organisatie: Botanique, Brussel