Ride, een van dé nineties shoegazebands, verdween na het afleveren van enkele - onder liefhebbers van het genre - klassiek geworden albums ruim twintig jaar van de radar. Zanger-gitarist Andy Bell had in tussentijd de handen vol als bassist bij een ‘klein zijprojectje’ genaamd Oasis. Omstreeks 2015 kwam het Britse viertal terug boven water. Eerst met een reünietour en dan met ‘Weather Diaries’, hun eerste nieuwe album sinds 1996. Eind vorig jaar voegden ze daar ‘This Is Not a Safe Place’ aan toe. Die nieuwe plaat kwam de band gisteravond voorstellen in Trix. En hoe!

De onder een flinke laag uitwaaierende gitaareffecten bedolven weemoed van weleer, ruimde op de twee recentste albums plaats voor een iets compacter geluid dat op sommige nummers een beetje aan Klaxons of LCD Soundsystem doet denken. Dat beide platen zijn geproducet door elektrogrootheid Erol Alkan zal daar zeker voor iets tussen zitten. De nieuwe wind liet zich ook live horen. Al van bij opener “Jump Jet” werd duidelijk dat de band niet enkel op onze eeuwige tienerziel, maar ook op onze springbenen zou mikken. De ritmesectie demonstreerde meteen dat ze tegenwoordig strak staat als een sixpack. De heren hadden er duidelijk zin in, want wat volgde, was een even lange als spannende set waarin vooral werd geplukt uit zowel het laatste als het allereerste album (‘Nowhere’ uit 1990).
Ride deed daarbij de term shoegaze vergeten. Moet het nog gezegd dat het muziekgenre door een NME-journalist werd vernoemd naar gitaristen als Kevin Shields van My Bloody Valentine die op het podium meer naar hun effectpedaaltjes dan in de zaal keken? Niks van dat gisteravond. Frontmannen Andy Bell en Mark Gardener bleken in hun sas en interageerden voor hun doen uitgebreid met het publiek. Zelfs een woordje Vlaams kon ervanaf: ‘Lieve mensen’, sprak Gardener de zaal toe.
Leuk, maar de band was op zijn best wanneer de gitaren spraken. Een eerste hoogtepunt in de set kwam er met een heerlijk lang uitgesponnen versie van “Leave Them All Behind”, uit hun tweede plaat ‘Going Blank Again’. Wat gitaarklank betreft, liet de band inderdaad velen achter zich: de overweldigende, maar niettemin met ragfijne details behangen wall of sound was werkelijk om duimen en vingers bij af te likken. Om die machtig mooie muur neer te zetten , had de band een halve gitaarwinkel meegebracht: genoeg Rickenbackers en Gretschen om vijf bands mee uit te rusten. Na zowat elk nummer wisselden Bell en Gardener van instrument. Zouden hun roadies op Strava zitten?
Wanneer Bell een Jazzmaster liet aanrukken, was het tijd om “Fifteen Minutes” in te zetten, een nieuwe song die klinkt alsof hij geschreven werd door Thurston Moore ten tijde van ‘Goo’. Een lekker rammelend Sonic Youth-gitaartje en een heerlijk monotoon gezongen ‘This was your fifteen minutes / Hope you had fun now / Have a nice life yeah / You’re basically done now’. Geen bijster originele lyrics misschien, maar voor ons kon de pret niet op.
Met het nogal kleffe “Shadows Behind the Sun” laste de band een akoestisch rustpuntje in. Dat had voor ons niet gehoeven: deze cheesy ballad vormde het enige minpuntje in de set. Gelukkig vergaten we dat meteen dankzij het heel dansbare “Repetition”. ‘They just want you to repeat and stay the same / Even though repetition is a form of change’, klonk het. Die ene strofe van deze nagelnieuwe single vat veel samen. Hun vorige plaat werd door de Britse pers maar lauw onthaald, maar daar trekken de heren zich weinig van aan. Ride mag dan een geweldige gitaarband gebleven zijn, ze zijn duidelijk niet van plan hun oude formule nog eens klakkeloos te herhalen. Met nieuwe nummers als “Repetition” en “Kill Switch” (waarvan we geweldig opzwepende versies hoorden) blijft de band inzetten op verandering, en dat sijpelt ook door in de manier waarop ze hun oude nummers live spelen.
Zo kregen we gisteravond the best of both worlds: een flinke greep uit nieuw en oud materiaal, allemaal gebracht met een vernieuwde dynamiek, maar nog steeds overgoten met de afwisselend scheurende en sprankelende gitaar van Bell. Als je ziet wat die man allemaal uit zes snaren tovert, vraag je je af waarom de broertjes Gallagher hem destijds inlijfden om slechts vier snaren te beroeren. Hoe ongelooflijk vurig klonk het dertig jaar oude “Dreams Burn Down”, met erupties van distortion en fuzz die niet zozeer onze dromen, maar wel de hele zaal in lichterlaaie zetten. En hoe verkwikkend fris klonk dan weer “Vapour Trail”. De magische melancholie katapulteerde ons helemaal terug naar onze puisterige jeugd.
De band besloot onder luid applaus met een nieuw en een oud toemaatje: respectievelijk het The Cure-achtige “In This Room” en de oerclassic “Seagull”.

Met die laatste dosis melodieuze nineties noise stuurde Ride ons de nacht in, nagenietend van een concert dat we niet gauw zullen vergeten.
Het doet ons al uitkijken naar The Jesus and Mary Chain, die op 30 maart het kanaal oversteken richting de AB. Die mannen komen uit Glasgow. Dat ligt ruim 500 kilometer noordelijker dan Oxford, de thuisbasis van Ride. Het zal nodig zijn, want om het optreden van Ride te evenaren, gaan ze van ver moeten komen.

Setlist: Jump Jet - Future Love - Leave Them All Behind - Charm Assault - Chrome Waves - Fifteen Minutes - Shadows Behind the Sun - Repetition - Lannoy Point - End Game - All I Want - OX4 - Taste - Kill Switch - Dreams Burn Down - In a Different Place - Vapour Trail - In This Room - Seagull

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be  

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/trix-antwerpen/ride-29-01-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/trix-antwerpen/crushed-beaks-29-01-2020.html

Organisatie: Trix, Antwerpen

Deze zomer kon Graspop twee avonden kennismaken met Brides of Lucifer, het prestigieuze project van de Steven Kolacny, Koen Buyse en Ives Mergaerts. De opzet ervan lijkt eenvoudig maar geniaal: neem een schare zangeressen uit het koor Scala, tooi hen in het zwart en laat ze metalklassiekers zingen. Hoewel het op voorhand moeilijk was te weten hoe het publiek zou reageren – aan de klassiekers raakt men niet – bleek dit een schot in de roos te zijn.
Een reprise kon dan ook niet uitblijven en op 21 januari werd de AB voor heel eventjes omgetoverd tot een harempaleis des duivels.

Eens het doek geopend traden de prachtig uitgedoste bruiden één voor één uit de duisternis en bestegen ze langs twee kanten de brug die het podium overspande. Zo omringden ze hun heer en minnaar Lucifer die een uitverkochte AB met de nodige strengheid toekeek. Eens die zag dat het goed zat, was het tijd aan de bruiden om van jetje te geven.
Opener was “Holy Diver” van wijlen Ronnie James Dio en meer dan de eerste noten waren er niet nodig om de toon voor de avond te zetten: een muzikale rollercoaster van de ene (metal)wereldhit naar de andere. Tijdens circa anderhalf uur slaagden de helse dames er zo in het enthousiast publiek o.a. “Walk” (Pantera), “Painkiller” (Judas Priest), “Engel” (Rammstein) en “Fear of the Dark” (Iron Maiden) te laten meekwelen.
Hoewel het in het begin even wennen was en we bij momenten de muzikale uitbarstingen van de originele hits misten – vooral bij “Chop Suey” van System of a Down – was dit een meer dan geslaagd optreden. Niet enkel zongen de duivelse bruiden als een engelenkoor, ook de strakke choreografie en kostumering droegen bij tot een unieke sfeer. Om nog maar te zwijgen van de energie waarmee de muzikanten de dames begeleidden. Koen Buyse en consoorten gingen tekeer als – pun intended –duivels in een wijwatervat.

Wat ons betreft mag Brides of Lucifer, net zoals Scala, gerust internationaal opengetrokken worden. Succes gegarandeerd!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/brides-of-lucifer-21-01-2018/
Organisatie: Rocklive, Live Nation en Ancienne Belgique, Brussel

Het Gothenburgse Highrider zit op dit debuut met zijn ene voet in de jaren 70 en met zijn andere in de hedendaagse metal en hardcore. Dat levert acht ferme maar goed doordachte tracks op. Kenmerkend zijn de aanwezigheid van orgels en keys die klinken alsof ze rechtstreeks uit de jaren 70 komen. Denk daarbij aan bands zoals Deep Purple, Rainbow die dit ook in hun muziek gebruikten. Daarnaast is de zang (schreeuwvocals noem ik ze) en o.a. de ritmesectie duidelijk een product van deze tijd. Dat alles levert een interessante mix op. De songs zijn snedig, boeiend en vinnig. De orgels en keys zorgen soms voor een onheilspellende sfeer in de songs. Luister maar eens naar opener bv “Nihilist Lament” en je zal begrijpen wat ik bedoel. Op “A Burual Scene” hebben ze dan wat elementen uit de doom aan hun muziek toegevoegd. “Batteries” doet de hardrock uit de jaren 70 herleven. “Vagina Al Dente” is een bedenkelijke titel voor een song dat veel uit het oeuvre van Black Sabbath heeft gehaald. Op “Emotional Werewolf” schakelen ze een paar versnellingen hoger wat ook een mooi resultaat oplevert.
Highrider levert hier een ferm debuut af en alhoewel ik niet zo van schreeuwvocals hou, vind ik het hier goed gedaan en geslaagd. Een prima combinatie met de muziek. Nice.

Men neme een stel prettig gestoorde veertigers en vijftigers die muziek ademen en waar leeftijd geen vat op heeft (bij deze is Keef verwittigd). Laat dit gezelschap los op het oeuvre van ‘The Man In Black’ en je hebt het ideale recept voor de tribute bands onder de tribute bands : Ride This Train. Vaste locomotieven van dienst zijn bassist Luc Buyttebier en drummer Dick Vanhoegaerden die ook al van in het begin het projectiel De Dolfijntjes in goede banen leiden. Met Wouter Droesbeke halen ze een goeie slaggitarist in huis. Het weze hem vergeven dat hij van Poperinge is. P Leon Clarissee is vergroeid met zijn gitaar en verdiende ruimschoots zijn sporen in dertig projecten: Les Sacs a Sacs, Guy et les Michelins, Satellites, Zootbazar…. . Cash en Carter worden miraculeus en minutieus gereïncarneerd in mister bariton Koen Daeneman en de ravissante Els Meurisse.

Bewijze hiervan hun optreden in Den Bras op 21 november jongstleden. De eerste noten van “Folsom Prison Blues” maakten meteen duidelijk wat de afgeladen volle kroeg te wachten stond. Een heuse professionele ode aan een van de grootste artiesten aller tijden: Johnny Cash. Zonder de originelen schade te berokkenen (bij momenten gewoon even de ogen dicht doen en je waande zich bij Cash himself) geven deze heren en dame een eigen(zinnige) en vooral persoonlijke insteek aan het geheel. De set wordt heel zorgvuldig opgebouwd en op “Long Legged guitar picking man” maakt June Carter, aka Els, haar opwachting. Groeien naar absolute hoogtepunten en het kennerspubliek smult ervan. Het trio “Personal Jesus”, “Rusty Cage” (beiden uit American recordings) en “Tenessee Stud” blijft nu nog hangen en is wat mij betreft de voorbode naar een fenomenale climax. Zo hoort een aanslag te zijn.

1. Folsom Prison Blues 2. Cry, Cry, Cry 3. I Got Stripes 4. Cocaine Blues 5. San Quentin 6. Five Feet High and Rising 7. Big River 8. Get Rhythm 9. Walk The Line 10. Man In Black 11. Long Black Veil 12. Further On Up The Road 13. Personal Jesus 14. Rusty Cage 15. Tennessee Stud 16. It Ain’t Me Babe 17. Baby Ride Easy 18. Ring Of Fire 19. Long Legged Guitar Pickin' Man 20. Jackson 21. Wreck Of The Old 97 22. Ghostriders In The Sky (bis)

Leden: Lead Vocal: Koen Daneman June Carter: Els Meurisse El. Guitar-Voc: Piet Clarysse Ac. Guitar-Voc: WPJ Droesbeke Electric Bass: Luc Byttebier Drums-Perc.: Dicky Vanhoegaerden

Organisatie: Den Bras, Kortrijk

Manufacturer’s Pride is een band die bewijst dat Finland nog iets anders heeft dan goede Folk Metalbands. Dit gezelschap, opgericht in 2006, brengt ons een soort van atmosferische Melodic Death Metal met hier en daar wat Thrash en Black invloeden waarbij er duidelijk kwaliteit wordt geleverd. Erg nieuw in het vak zijn ze niet meer, want in 2007 kwam al hun debuut ‘Faustian Evangelion’ uit. Nu, in 2009 is er dit tweede album onder de naam ‘Sound Of God’s Absence’.
Zware riffs worden ondersteund door atmosferische keyboards. Grunt wordt afgewisseld door cleane zangpassages. Er is dus duidelijk plaats voor afwisseling op dit album. Want het ene moment zit je in een bruut, haast melodieloos Death Metal stuk en het andere moment blijf je zweven in een kalmerende sfeer. Dit album verveelt dus geen seconde en zo hoort het ook!
Enkele hoogtepunten zijn er in de vorm van “Mind and Machine”, “Murder Mandate” en “Stillborn Messiah”. Maar de andere nummers mogen er ook wel zijn. Ben je niet vies van bands die bruutheid met atmosferische keyboards mengt, dan is dit misschien wel iets voor jou.
Alweer een bewijs dat Finland een haast ongezond aantal kwaliteitsvolle bands in huis heeft.

Burning Brides is een powertrio onder zanger/gitarist Dimitri Coats uit Philadelphia. Ze vielen al op als support van Monster Magnet en QOSA. Ze putten uit deze bands om hun retro/stonerrock elan te geven . Hun EP’s en het debuut ‘Fall of the plastic empire’ (’01) refereerde nauw aan het eerste werk van QOSA en (Slain By)Yatsura.
Ze zijn zo’n tien jaar bezig nu en de nieuwe plaat breidt een mooi vervolg op ‘Leave no ashes’ van 2005. Het vorig jaar verschenen ‘Hang love’ ontsnapte aan onze aandacht.
’Anhedonia’ is een strakke, compacte plaat waarop ze eens sterk kunnen uithalen met “Lovesick”, “Summer leaves” en “If one of us goes further”; of intrigeren met een broeierige opbouw en slepende ritmes op “Hurry up”, “Comfortably dumb”, “This is a wave” en “Fire escape”. Simpelweg schitterend! De bredere opzet heeft ook z’n minpunten met doordeweeks materiaal; luister maar naar “Flesh & bone” en “Heavy rocks”.
’Anhedonia’ klinkt minder vettig en zompig dan hun ouder materiaal, maar doet geen afbreuk aan hun muzikaal uitgangspunt van ‘90’s retro/stonerrock, die bands als QOSA, Mark Lanegan Band en z’n oude Screaming Trees hoog in het vaandel houden.