Tom Robinson - Blijven gaan, uit liefde voor de fans
Tom Robinson + Adam Phillips
Tom Robinson vierde recent zijn 75ste verjaardag en het is exact 50 jaar geleden dat hij zijn grote hit “Glad To Be Gay” uitbracht op single. Dat was genoeg aanleiding voor Tom om nog eens naar België af te reizen voor een paar concerten. Wij gingen luisteren in Oosterzele.
De getalenteerde singer-songwriter en Britse icoon van de punk- en LGBTQ-gemeenschap kwam in 2022 nog naar Vlaanderen met een volledige band, maar deze keer was het als duo, met gitarist Adam Phillips. Die kan je kennen van begeleidingsbands voor Tina Turner en Richard Ashcroft.
De optredens in Oosterzele en Antwerpen waren uitgesteld door een hart-operatie van Tom. Dat het concert nu midden in de week georganiseerd werd, maakte dat enkele fans afhaakten, maar toch zat De Kluize tot het laatste stoeltje vol.
Tom Robinson komt al sinds 1979 naar België. Eerst met zijn Tom Robinson Band en later als solo-artiest. Hij kwam er al zo vaak dat het voor hem ‘home from home’ is. Hij heeft zelfs een in Vlaanderen opgenomen live-album met die titel uitgebracht. Deels heeft het ermee te maken dat hij een Belgische tourmanager had, maar wat vooral telt is dat het Belgische publiek hem koestert en waardeert.
Met zijn 75 jaar is Tom’s stem niet meer zo indrukwekkend als vroeger. In de duo-bezetting wordt dat al snel duidelijk. Dan is het opvallend dat hij in zijn set toch kiest voor niet die nummers waarin hij vaak lang hoog moet uithalen. Alsof hij nog niet wil toegeven dat de 50 jaren van opnemen en concerten spelen hun tol hebben geëist. Het is nu zeker niet dat hij slecht gezongen heeft, verre van. De patine op de vocalen heeft zelfs zijn charme. Zijn fans vinden het overigens helemaal niet verkeerd dat hij zich vocaal nog niet gewonnen heeft.
Tom zet de avond in met “You Tattooed Me”. Dat hij daarvoor koos als openingssong heeft misschien te maken met de vermelding van de Belgische steden Antwerpen en Zaventem in de lyrics. Verderop in de set zat “Spain”, een song die eigenlijk over Griekenland vertelt, maar Greece paste niet in het rijmschema. Het zijn dergelijke anekdotes die het leuk maken om naar zijn concerten te gaan kijken en luisteren. Naast een begenadigd zanger, muzikant en songschrijver is hij ook een verteller met een hoge entertainment-factor, ook al komen sommige verhalen en grapjes steeds vaker terug.
Ook een volgende song kwam met een verhaal. Die schreef hij op bestelling voor Elton John. Alleen had hij nog geen titel toen het nummer klaar was en schreef hij “Elton’s Song” op als werktitel. Elton was daardoor zo gecharmeerd dat hij die titel gewoon overnam. “You Tattooed Me”, “Spain” en “Elton’s Song “waren overigens bij de weinige songs die in Oosterzele hun originele lyrics mochten behouden. In de meeste nummers smokkelt Tom wel een sneer naar recente politieke of maatschappelijke fenomenen. Dat lukt allemaal zonder haperingen, maar voor een paar songs liggen toch spiekbriefjes en een leesbril klaar. (What If We Make It To) “Fifty” schreef hij op 45-jarige leeftijd en die songtitel heeft hij al een paar keer moeten ‘opschuiven’. In Oosterzele werd “Fifty” dus “Eighty”. Het aanpassen van de lyrics naar recente gebeurtenissen is altijd al een constante geweest. Britse fans vertelden mij ooit dat ze nog nooit een identieke versie gehoord hadden van “Glad To Be Gay”, ook niet nadat ze al meer dan 100 van zijn concerten bijgewoond hebben. Het inleidende grapje (to sing along, you don’t have to be glad, in plaats van you don’t have to be gay) is dan weer wel een vaste waarde.
In de set in Oosterzele zat vooral ouder werk en niets van zijn meest recente studio-album ‘Only The Now’. Om Tom’s stem te sparen, mocht Adam Phillips twee van zijn eigen nummers brengen (“A Song For Everyman” en “Lost Without You”). In de set zat ook een misschien wat overbodige Beatles-cover (“You’ve Got To Hide Your Love Away”). Het voorlezen van een oude brief met daarin een ode aan de inwoners van Ieper en Brussel, werd op enthousiast applaus onthaald. In de finale zaten “War Baby”, “Atmospherics (Listen To The Radio)” en “2-4-6-8 Motorway”, allemaal netjes meegezongen door de fans.
De toegift begon met nog een cover. Tom Robinson heeft op zijn Belgische concerten al heel wat Belgische artiesten gecoverd, van “Les Bourgeois” van Jacques Brel tot “Ik Ben Zo Eenzaam Zonder Jou” van Will Tura. In Oosterzele bracht hij – in Frans met een leuk accent – een a capella-versie van “Les Yeux De Ma Mère” van Arno, die hij omschreef als de David Bowie van Oostende. Het publiek zong het refrein mee uit volle borst.
Voor de laatste toegift haalde Adam Phillips op advies van zijn jongste zoontje de ‘special guitar’ boven: een blikken ukelele. “Up Against The Wall” kennen we vooral als potige rocksong die we liefst met een volledige bezetting beluisteren, maar deze ukelele-versie krijgt ook een plekje in ons hart.
We hopen dat Tom Robinson’s hart het nog een paar jaar volhoudt en dat hij dan nog een paar keer de oversteek kan maken voor nog een paar concerten.
Setlist: You Tattooed Me / Fifty / You’ve Got To Hide Your Love Away (Beatles) / Elton’s Song / Spain / A Song For Everyman (Adam Phillips) / Glad To Be Gay / Days / Too Good To Be True / Lost Without You (Adam Phillips) / War Baby / Atmospherics (Listen To The Radio) / 2-4-6-8 Motorway / Les Yeux De Ma Mère (Arno) / Up Against The Wall
Organisatie: vzw GNISP
Blues Town 2025 - Duke Robillard - Swinging Saturday!
Duke Robillard + Guy Verlinde & Tom Eylenbosch
De derde en laatste avond 'Blues Town' in de Casino zou een 'Swinging Saturday!' worden. De zaal was goed vol gelopen, de gordijnen achteraan dicht, wat zorgde voor een gezellige, glossy sfeer die perfect paste bij zo’n bluesclub concerten in een donkere kroeg.
Het was vooral uitzien naar grootmeester Duke Robillard maar in het voorprogramma stonden twee ware blues tenoren, met name Guy Verlinde & Tom Eylenbosch.
Guy Verlinde & Tom Eylenbosch (*****) mochten de derde avond met een knal openen. In 2024 werden Guy Verlinde en Tom Eylenbosch geëerd met de Belgian Blues Award als Beste Duo. De erkenning was een belangrijke mijlpaal in hun muzikale reis. Met het album 'Promised Land Blues' verkent het duo de wegen van traditionele blues maar voegt er eigenzinnige elementen en een zekere verhalenlijn aan toe. Op het podium resulteert het in een show die lekker swingt, de gitaar en piano klinken aanstekelijk.
Guy is ook een klasse verteller, en kleedt zijn songs zodanig in aan dat je snel begrijpt waarover hij het heeft, o.m. op “Karma's gonna kick you ass”.
Het duo stampt graag tegen heilige huisjes, wat we waarderen. Het brengt een beetje een sort 'punk attitude' naar boven in de Blues muziek. De maatschappij kritiek is van belang alsook de droge humor. Op het eind volgde nog een mooie ode aan de te vroeg overleden vriend Tiny Legs Tim, met de song “You Can't Win the All”.
Guy Verlinde & Tom Eylenbosch gaven een swingend setje vol positieve energie, om er weer tegenaan te kunnen gaan en alle problemen in het leven een plaats te geven. Mooi.
Duke Robillard (*****) is een gedreven muzikant die niet houdt van hokjes denken; Muzikaal verlaat hij de Blues, gaat een swingende rock tour op of voegt er verrassende wendingen aan toe.
Duke is uiteraard een begenadigde gitarist. Zijn dynamisch, vaardig gitaarspel, zijn hechte band en beheersing van Jump blues, swing en R&B, en het oeverloze vermogen om solo's met smaak en terughoudendheid op te bouwen zijn een streling.
Hij heeft een soulvolle, warme stem, en is een klasse entertainer die zijn muzikanten en het publiek voortdurend aanport. Damien Daigneau, Franck Mottin, Matthieu Gastaldi, David Cayrou, Matteo Giannetti zijn sublieme instrumentalisten, die de muziek van Duke Robillard naar een hoger niveau tillen.
Iedereen is even belangrijk , maar persoonlijk waren we sterk onder de indruk van de blazersectie.
Met een mooie mix van oude en nieuwere songs, wist Duke Robillard iedereen bijna twee uur lang in de ban te houden en letterlijk te doen swingen.
Enkele hoogtepunten: Het prachtige “Midnight Cannonball”, “Jump the Blues for you” en het aanstekelijke “Shoula, Coulda, Woulda”.
Duke vertelde tussen de songs enkele gezapige verhalen, van o.m. interessante ontmoetingen. En tussen in de nodige maatschappijkritiek ook.
Muzikaal boeiend en kleurrijk klonk het . Het combo bleef maar doorspelen van “You don't love me”, “High Cost of Lovin” tot “Blue coat ma”. Toen de lichten aanfloepten, voegde Duke en C° er nog een bis aan toe. “Make it Rain” swingde. Wat een riffs, die iedereen in de ban hield.
De ongedwongen speelsheid intrigeerde. Het sierde Duke en zijn band. Een 'Swingende Saturday' dus, een mooi slot van een 'Blues Town' driedaagse, voor herhaling vatbaar.
Lees gerust de twee andere reviews, 'Blues Town'
Dag 1
Dom Martin
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/100478-blues-town-2025-dom-martin-the-bluesbones-als-gitaren-konden-praten
Dag 2
Roland
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/100493-blues-town-2025-roland-van-campenhout-putting-some-soul-into-the-blues
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
‘Up Close & Personal’ is een verzameling van opnames van de solo-optredens van Tom Robinson, het Britse icoon van de punkperiode en voorvechter van de mensenrechten in het algemeen en van de LGBTQ-gemeenschap in het bijzonder.
Het is een bonte verzameling van liedjes uit verschillende albums en opgenomen op verschillende plaatsen en jaren. Dat vergt een kleine inspanning van de luisteraar. Robinson’s stem varieert mee met zijn leeftijd en dat wisselende ‘kader’ van tijd, heesheid en stemvolume is een sprongetje dat je bij elk nummer moet maken. Het zijn bovendien niet allemaal de allerbeste opnames. Het voordeel is wel dat Robinson vrij kon kiezen welke opnames van elke song hij wou selecteren. En ook: niemand zingt beter de nummers van Tom Robinson dan Tom Robinson, dus wat maakt het ook allemaal uit.
De nadruk ligt op het ‘oudere’ werk, met slechts twee nummers uit ‘Only The Now’, zijn meest recente studio-album (uit 2015) en geen enkel nummer uit de vorige (‘Having It Both Ways’ uit 1996 en ‘Love Over Rage’ uit 1994). Dat is voor sommige fans misschien een beetje jammer, maar Tom Robinson heeft dan ook zo een uitgebreid oeuvre met hits en singles dat er vast een ‘Volume 2’ volgt van dit album. De liefhebbers van obscure tracks worden verwend met relatief onbekende nummers als “1967 So Long Ago” en “Portobello Terrace”. Voor wie het wil opzoeken is het wat puzzelen, maar de meeste van deze verzamelde tracks zijn al eerder uitgebracht en slechts twee of drie stonden nog nooit eerder op een officiële of niet-officiële release.
Voor de vele Belgische fans: één van de nummers op deze ‘Up Close & Personal’ werd opgenomen in ons land: “2-4-6-8 Motorway” werd in 1998 opgenomen in zaal Nova in Wetteren. Van dat nummer krijgen we ook de demo-versie, wat een leuke verrassing is.
Tom Robinson doet in maart een solo-tournee door Vlaanderen. De meeste concerten zijn al uitverkocht. Wie te laat is: eind dit jaar komt hij alweer terug naar ons land voor een nieuwe reeks solo-concerten.
Van countrymuziek tot rhythm and blues, Robin McKelle heeft een hele carrière gemaakt in het verkennen van die rijkelijke uitgestrektheid van de Amerikaanse muziek. Op ‘Impressions of Ella’ keert McKelle terug naar haar traditionele jazzroots.
Het concept is een ode aan Ella Fitzgerald, wiens geest over de hele schijf waait. Robin beschikt over een brede, soulvolle stem. Ze wordt begeleid door muzikanten die haar perfect aanvoelen, Kenny Washington op drums, bassist Peter Washington en NEA Jazz Master Kenny Barron op piano. Een combinatie die een magische flair heeft, die de band tussenvocalist en haar begeleiding sterk doet uitkomen. "I Won't Dance" met Grammy Award winnaar Kurt Elling is een prachtig duet.
Je voelt de vibes naar boven komen in het materiaal. Robin McKelle zorgt ervoor dat jazz evolueert en met andere genres wordt gecombineerd.
Ze voegt er eigen kenmerken aan toe aan deze hommage. ‘Impressions of Ella' brengt op die manier verschillende generaties bij elkaar. Een pluspunt. Sterke plaat dus .
Tracklist
SIDE A: Old Devil Moon 4:19 My One and Only 2:49 Lush Life 5:51 How High the Moon 2:51 I Won't Dance (featuring Kurt Elling) 4:18 Embraceable You 4:38
SIDE B: Do Nothing Til You Hear From Me 7:01 Robbin's Nest 4:38 Taking a Chance on Love 3:49 April in Paris 4:47 Soon 3:25
Robin Kester trok eerder de aandacht met haar mini-album ‘This Is Not A Democracy’ - met airplay van BBC 6 Music, KCRW en KEXP. Kester veroverde de podia in binnen- en buitenland.
In 2022 speelt Kester met haar band meerdere shows op SXSW en gaan de singles “Leave Now” en “Cat 13” in première in de ochtendshow van Lauren Laverne op BBC Radio 6 Music.
In 2023 releast Robin Kester haar debuutalbum ‘Honeycomb Shades’, geproduceerd door Robin Kester en Marien Dorleijn (Moss), additionele productie en mix door Ali Chant (Yard Act, Aldous Harding, PJ Harvey), en gemasterd door Joe Lambert (Sharon Van Etten, The National).
‘Honeycomb Shades’ is een pareltje, die de gevoelige snaar raakt.
We hadden naar aanleiding van deze release een fijn gesprek met Robin Kester. Lees hier het interview .
Er heerst een bevreemdende, pakkende, onheilspellende sfeer door de toegankelijkheid versus licht experiment in sound en vocals. Het lekker aanstekelijke “Fries and ice Cream” onderstreept dit meteen . Op “Cat 13” laat Robin Kester een weemoedig kantje van haarzelf horen.
De plaat is er eentje van contrasten, “Infintiy song”, ietwat groovy, dansbaar behoudt die melancho zijde. Ze speelt met emoties in blijdschap (lichtvoetige, stekelige sound) en somberheid (intiem, donkerder van aard) . Luister die twee pijlers maar eens op het springerige mooie “Celeste” en het ingenomen “Blinds” .
“Zwanzig Zwanzig” is een elektronisch meesterwerkje met een experimenteel kantje. “Goodnights Argus” op z’n beurt trekt alle registers open. Verder duwt Robin Kesters ons in een bad van melancholie op “Skinny Kids”. “Blinds” en “Hands” sluiten mooi overtuigend de plaat af.
Het is een sferisch plaatje die de uitersten opzoekt . Robin Kester slaagt in een eerlijke muzikale schoonheid , die het aanstekelijke mengt met het bedwelmende, de intimiteit en persoonlijke emoties. Je wordt meegevoerd naar een bijzondere sprookjesachtige wereld.
Pracht plaat van deze vrouwe …
Tracklist: Fries and Ice Cream 03:59 Leave Now 03:48 Cat 13 03:04 Infinity Song 03:52 Celeste 02:52 Dead End 03:03 Goodnight Argus 04:51 Skinny Kids 02:05 Zwanzig Zwanzig 03:43 Blinds 03:21 Hands 02:55µ
Robin Kester - Ik ben niet de meest optimistische persoon. Al vind ik het een mooi idee als mensen die naar mijn muziek luisteren er wel iets hoopvols in horen
“Met een eigenzinnige mix van pop, elektronische muziek en psychedelica schrijft de Nederlandse artiest, songwriter en producer Robin Kester muziek vol donkere hypnotiserende spanningsbogen. Omdat ze als kind veel van stad naar stad trok, gaan haar liedjes vaak over vroegere indrukken en dwalende reflecties, vaak geïnspireerd door specifieke momenten en landschappen.”, lezen we in de biografie.
Robin Kester trekt brede aandacht met haar mini-album ‘This Is Not A Democracy’ - met airplay van BBC 6 Music, KCRW en KEXP - en heeft Kester podia in binnen en buitenland gestaag veroverd. In 2022 speelt Kester met haar band meerdere shows op SXSW en gaan de singles ‘Leave Now’ en ‘Cat 13’ beide in première in de ochtendshow van Lauren Laverne op BBC Radio 6 Music. In 2023 releast Robin Kester haar debuutalbum ‘Honeycomb Shades’, geproduceerd door Robin Kester en Marien Dorleijn (Moss), additionele productie en mix door Ali Chant (Yard Act, Aldous Harding, PJ Harvey), gemasterd door Joe Lambert (Sharon Van Etten, The National).
Op 24 februari kwam haar eigenlijke debuut ‘Honeycomb Shades’ een parel van een plaat uit, die gevoelige snaren raakt. We hadden naar aanleiding van deze release een fijn gesprek met Robin Kester. We polsten ook naar haar persoonlijk verhaal daarrond, de verwachtingen en de verdere toekomstplannen.
Robin, hoe is alles begonnen? Vertel eens wat meer over jezelf voor de Belgische fans.
In 2018 begon ik een muziekproject onder mijn eigen naam en ging ik samenwerken met Adriaan Pels (oprichter van AT EASE). Op zijn label kwam mijn debuut-ep Peel The Skin uit, in 2020 volgde mijn mini-album This Is Not A Democracy en inmiddels ligt nu mijn full-length debuutalbum Honeycomb Shades in de winkels.
Met het mini-album ‘This Is Not A Democracy’ - met airplay van BBC 6 Music, KCRW en KEXP - heb je ondertussen podia in binnen- en buitenland gestaag veroverd. 2022 was ook een geslaagd jaar voor jou dan? Heeft die internationale aandacht extra deuren geopend?
2022 begon wat lastig door het laatste staartje van de corona lockdown. Maar dat jaar hebben we uiteindelijk wel in de Verenigde Staten gespeeld op SXSW, in Londen en op verschillende plekken in België (als voorprogramma van Intergalactic Lovers en Douglas Firs). Ook werd het team rondom mijn muziekproject (internationaal) uitgebreid. Ik ging bijvoorbeeld samenwerken met UK agency Runway Artists, MOJO werd onze boeker in Nederland en Peter Verstraelen in België. Al met al voelde het alsnog als best een geslaagd jaar.
Je hebt ondertussen in het voorprogramma van Muse gestaan, ook enkele prestigieuzere festivals (zoals Eurosonic), hoe groot was die impact?
Wat de impact van iets is, vind ik altijd lastig te zeggen. Ik vond voor Muse openen in een uitverkocht Carré in Amsterdam wel een heel bijzondere ervaring. De match voelde aanvankelijk wat gek, maar toen ik van de boeker hoorde dat ze echt zelf voor mijn muziek gekozen hadden, maakte ik me daar wat minder zorgen over. Uiteindelijk kon ik vooral genieten van de ervaring en hoe leuk ik het vind dat ik dankzij dit beroep zulke bijzondere dingen kan meemaken.
Ik heb ergens gelezen dat je eigenlijk wat lijdt aan podiumangst. Hoe is het dan om op te treden? Hoe zet je jezelf daarboven?
Ik heb inderdaad veel last van podiumangst. Voor een show kunnen mijn handen bijvoorbeeld gaan trillen, krijg ik weke knieën en een onvaste stem. Maar gelukkig heb ik bètablokkers die ik kan nemen als het echt niet gaat. Dat medicijn onderdrukt de adrenaline, waardoor ik minder last heb van de fysieke klachten die zenuwen geven. Mentaal gezien ervaar ik dan nog steeds nervositeit, maar ik kan dan in ieder geval wel zingen en mijn instrumenten bespelen. Het scheelt ook dat ik een ontzettend lieve en goede live band heb. Vaak kijk ik even tijdens een optreden naar mijn bandleden en dan word ik zo blij van hoe zij aan het spelen zijn. Dan voel ik dat ik niet alleen op het podium sta en we het echt samen doen. Dat helpt enorm tegen podiumangst. Ook hou ik er van om heel erg veel te repeteren, zodat ik kan vertrouwen op spiergeheugen.
Dit interview draait uiteraard vooral rond de nieuwste release, je debuutplaat 'Honeycomb Shades'. Het is een zeer persoonlijke plaat geworden met een weemoedig kantje. Was het een soort uitlaatklep om je emoties los te laten?
Ik denk het. Al is het niet zo dat ik voorafgaand aan het schrijven bewust bedenk welke dingen ik in de muziek wil verwerken. Dat is voor mij een onbewust proces. Achteraf merk ik meestal pas wat er allemaal in de melodieën gekropen is qua gevoel en dan kan ik er wat op reflecteren.
Ondanks die weemoedigheid komt er ook veel positiviteit boven drijven, een lach en een traan, maar ook een boodschap van hoop. Was ook dit een bewuste weg die je wou volgen?
Ik hou wel van contrasten en vind het mooi als je een zware tekst met een lichtere melodie kan combineren of omgekeerd. Maar er zit niet bewust een hoopvolle boodschap in. Ik ben niet de meest optimistische persoon. Al vind ik het een mooi idee als mensen die mijn muziek luisteren er wel iets hoopvols in horen.
Zoals ik zei, het is een heel persoonlijk schijf , waar je veel van jezelf prijsgeeft, is dat geen gevaarlijke piste in deze tijden van sociale media en het soms negatieve eromheen, jezelf zo bloot te geven? Of zie je dat niet zo?
Tijdens het schrijven ben en met wat ik zeg in mijn muziek, ben ik niet echt bezig of het door andere mensen buiten mijn kenniskring beluisterd gaat worden (die daar dan wellicht een mening over hebben). Ik vind het wat later in het proces wel spannend of de mensen in mijn directe omgeving misschien zichzelf (of situaties) herkennen in de teksten en daar vervolgens misschien niet helemaal blij mee zijn.
De plaat is opgenomen in de studio van Dorleijn - een voormalige psychiatrische afdeling – schept die plek een bepaalde sfeer of brengt die inspiratie naar boven?
Die plek was zeker inspirerend. Het ligt in het bos en in het donker vind ik het er best een beetje creepy. Maar dat sprak ook wel weer tot de verbeelding. Zwanzig Zwanzig hadden we denk ik niet op een andere plek kunnen maken. Onder het gebouw zit een grote, enge kelder die we gebruikt hebben als echo chamber. Veel van de delay-effecten die je op de plaat hoort, zijn daar gemaakt.
Alle nummers zijn opgenomen en geproduceerd met Marien Dorleijn, oprichter van de veelgeprezen indierockers Moss. Hoe is die samenwerking ontstaan en heeft Marien een invloed op je proces als songwriter of muzikant gehad?
Die samenwerking is begonnen als een soort gearrangeerd huwelijk dat uiteindelijk goed uitpakte. Adriaan Pels, mijn manager en tevens labelbaas van AT EASE, stelde voor dat ik eens met Marien zou gaan zitten om een van mijn demo’s uit te werken. Het klikte meteen tussen ons en na This Is Not A Democracy wilde ik ook graag mijn debuutalbum met Marien produceren en opnemen. Hij is heel goed in nummers laag voor laag op te bouwen en van hem heb ik geleerd hoe ik een track kan schrijven vanuit een beat of een baslijn i.p.v. steevast de gitaar/toetsen als uitgangspunt te nemen.
Wat zijn de verdere plannen voor dit jaar, naast die nieuwe plaat voorstellen? Staan er al concerten/festivals gepland?
We gaan vanaf eind maart op tournee door Nederland. Een double bill met Amber Arcades. Veel zin in!
De coronaperiode lijkt voorbij, maar de problemen nog niet. Grote artiesten verkopen moeiteloos concerten uit (onlangs nog Beyonce in Koning Boudewijnstadion op amper een uur) maar de kleine of middelgrote bands blijven in de kou staan. Ondervind je als jonge talentvolle en beginnende artiest ook dat het moeilijker is geworden om echt aan de bak te komen?
De tour begint over een maand dus het is nog even afwachten hoe de kaartverkoop voor ons verloopt etc. Maar ik heb wel het idee dat mensen nog niet zo veel naar concerten gaan zoals voor de coronaperiode. Ook komt er momenteel ontzettend veel nieuwe muziek uit. Dus het is misschien wel lastiger om je eigen plek te vinden.
Grote zalen compleet uitverkopen (zoals bij ons het Sportpaleis) of een naam worden binnen een club circuit in binnen- en buitenland, wat geniet jouw voorkeur en waarom?
Ik ga dan toch voor een mooie carrière als gevestigde naam binnen het clubcircuit in binnen- en buitenland. Ik wil een carrière die duurzaam is. Het is mijn bedoeling om iets op te bouwen. Een grote zaal compleet uitverkopen lijkt me ook geweldig, daar niet van, maar het lijkt me nog leuker om veel te toeren en op verschillende plekken te komen dan alleen lokaal 1 enorme zaal uit te verkopen. Het droomscenario is natuurlijk allebei haha.
Wat zijn je ambities en heb je ook een soort ‘doelstelling’ als muzikant en songwriter?
Ik wil dit jaar een tweede album schrijven en wil leren om meer te genieten van alles wat bij het beroep muzikant komt kijken. Nu ben ik vaak kritisch op wat ik doe en denk ik altijd ‘wat kan beter’ (bijvoorbeeld na een optreden), terwijl ik meer van het moment zelf zou willen genieten. Ik wil eigenlijk wel wat vaker trots zijn op mezelf.
Pics homepag @Sanja Marusic
Bedankt voor dit fijne gesprek, en veel succes in alles wat je doet. We blijven het op de voet volgen uiteraard
Tom Robinson - Glad to be grey
Een driedaagse tournee door Vlaanderen als vervangende uitloper van wat een soort van jubileumconcert in het Casino van Oostende had moeten zijn. Dat nam Tom Robinson voor zijn rekening. De getalenteerde singer-songwriter en icoon van de Britse punk- en LGBTQ-gemeenschap zou zijn 70ste verjaardag vieren in het prestigieuze Casino, maar het werden op zijn 72ste passages langs Knokke-Heist, Leffinge en Vilvoorde. We pikten er voor dit concertverslag die van Leffinge uit, in de knusse, pluchen zetels van een zo goed als uitverkochte De Zwerver. Afgaand op de gemiddelde leeftijd in de zaal waren die zetels geen overbodige luxe, maar behalve dat ademde de hele avond de sfeer van de hoogdagen van de subversieve punk.
Tom Robinson had zijn vaste band meegebracht, met Lee Forsyth Griffiths als backing vocalist, Adam Philips op gitaar, Andy Treacey op drums en Jim Simmons op keyboards. Dat had het voordeel dat Tom enkel zong en bas speelde en niet zelf ook achter de toetsen moest plaatsnemen, wat hij vroeger wel al eens deed.
De avond werd op gang getrokken met een bombastische, fel rockende versie van “Winter of ’79”, met een snedige gitaarsolo van Philips. Niet het bekendste nummer van ‘Power In The Darkness’, het doorbraakalbum van de Tom Robinson Band in 1978, wel een vaste waarde in Tom’s liveset. Hij had bij dat eerste nummer moeite om in de geluidsmix boven de instrumenten uit te komen en je kreeg daardoor al wat medelijden. Wordt het zo’n avond? Toch meteen een enthousiast applaus.
Tweede in de set was “Ricky Don’t Lose That Number”, een cover van Steely Dan met een Roxy Music-aanpak, en daar zat de geluidsmix dan gelukkig wel goed. Hij zingt die cover al sinds 1984 en zo is die ook een beetje van hem geworden. Vandaar opnieuw naar het rockgeweld met “Grey Cortina” en een leuke uitdaging die Tom zichzelf had opgelegd. “Als je ouder wordt, ga je bijna automatisch ook je eigen nummers trager spelen. Vroeger speelden we “Grey Cortina” in minder dan 2 minuten. Zet jullie timers maar aan voor deze oude man.” Ik heb het niet tot op de seconde na gecontroleerd, maar toen de speelduur vanuit de zaal geroepen werd, repliceerde Tom met “not too bad for 72”.
Meezinger “Martin” hadden we niet zo vroeg in de set verwacht. Er waren best wel wat mensen in de zaal voor wie dit het eerste Tom Robinson-concert was en hen werd door de joviale meester zelve uitgelegd hoe en vooral ook waarom ze konden meebrullen. En dat deed de hele zaal. “Too Good To Be True” werd vervolgens opgedragen aan Danny Kustow, de mede-oprichter van de Tom Robsinon Band die een paar jaar geleden overleed. Adam Philips deed Kustow’s solo in die track alle eer aan.
“Mighty Sword Of Justice” was het enige nummer uit ‘Only The Now’, het voorlopig laatste studio-album van Tom Robinson uit 2016. Lee Forsyth Griffiths mocht dan één van zijn eigen nummers brengen (“Silence = Death”), misschien ook om Tom’s stem wat rust te gunnen.
Vertellen deed Robinson wel honderduit, met bindteksten die ik ondanks zijn veelvuldige eerdere passages in ons land nog niet eerder gehoord had. Zoals over de ontstaansgeschiedenis van hitsingle “War Baby”. Hoe de Tom Robinson Band uiteenviel na hun concerten op het toen nog dubbelfestival Torhout/Werchter. Hoe de Britse fiscus achter hem aan zat voor verschuldigde taksen op voorschotten die al lang opgesoupeerd waren en hoe het tweede album van de Tom Robinson en het eerste van ‘Sector 27’ flopten, waardoor hij zonder een stuiver op zak vluchtte naar Hamburg en alles verpatste wat hij had. Zijn laatste flightcases verkocht hij aan Eddy Grant – de twee hadden elkaar niet eens herkend – en die gaf de Brit het zetje dat hij nodig had: “you’ll come back”. Terwijl de muziekbusiness hem afgeschreven had, scoorde Tom Robinson (solo) daarop wereldwijd met “War Baby”, nota bene uitgebracht in eigen beheer. Voor hem is het daarom nog steeds een emotioneel beladen nummer.
Lee nam gelukkig een stuk zangpartij over. Later zou Tom vertellen dat hij nog steeds herstelt van een covid-longinfectie, opgelopen op een Brits festival toen iedereen dacht dat corona de wereld uit was. Meteen ook de reden waarom hij na het optreden de fans niet kwam groeten. Op zijn leeftijd moet je niet te veel risico’s nemen.
Het laatste nummer voor de pauze werd “Atmospherics (Listen To The Radio)”, de single die volgde op “War Baby” en die enkel in België en Nederland echt brokken maakte. Hier nam het publiek gewillig de ‘Oeh-Oehs’ over van de niet aanwezige Marsha Hunt.
Deel twee van de set, na de pauze dus, begon met een relatief lange uiteenzetting van Tom in het Nederlands. Allemaal korte zinnetjes die hij tijdens het touren door Vlaanderen en Nederland opgepikt heeft. Dat betoog eindigde met “en daarom ga ik nu een liedje in het Frans zingen”. Dat liedje was “Les Bourgeois” van Jacques Brel, dat hij eerder zelf vertaalde tot “Yuppie Scum”. Beide versies brengt hij doorgaans feilloos, maar in De Zwerver bleef hij halverwege haperen en zelfs na wat spieken op de gsm voor de lyrics ging het minder vlot dan anders. Speelt de leeftijd hem dan toch parten?
Tom Robinson vermijdt op zijn 72 een beetje de songs waarop hij hoge noten moet halen of noten lang moet aanhouden. “Spain” was een welkome uitzondering, met Lee als back-up. En weer een leuke anekdote: Het lied gaat over een gebroken hart dat hij in Griekenland opliep, maar Greece bekt niet zo goed als Spain.
Via de softrock van “Still Living You” ging het dan naar het luid meegebrulde gay-anthem “Glad To Be Gay”. Op die song smokkelt hij bij zowat elke tour nieuwe stukjes in de lyrics, maar deze keer beperkte hij zich tot de onvermijdelijke parodie op zichzelf: “I’m 72, I’m glad to be grey”.
De reguliere set werd afgesloten met nog twee felle, dampende rockers: “Up Against The Wall” en “2-4-6-8 Motorway”. Beperkte het publiek zich tot dan tot enthousiast applaus en meezingen en –klappen, dan veerde het voor deze songs recht uit de pluchen zeteltjes. Omdat het publiek het refrein van “2-4-6-8 …” bleef scanderen, maande Tom de andere muzikanten vriendelijk aan om die outro nog met een paar lengtes op te rekken.
Een bisronde kon dan natuurlijk niet uitblijven. Het eerste nummer werd opgedragen aan de inmiddels overleden Roger Christiaens, de Vlaming die jarenlang de vaste geluidsman en tourmanager was van Tom Robinson. Dat nummer was een cover van “Eenzaam Zonder Jou” van de Vlaamse schlager-koning Will Tura, integraal in het Nederlands gezongen. De laatste akkoorden in De Zwerver waren die van “Power In The Darkness”.
Een feest van herkenning dus in De Zwerver. Een kniesoor zal opmerken dat er een paar hits of vaste waarden uit de liveset ontbraken. “You Tattood Me” zal vocaal wel een uitdaging zijn op 72 en van ‘Only The Now’ hadden we misschien graag nog “The One” of “Don’t Jump Don’t Fall” gehoord, of nog passender: “Never Get Old”. De set had met nog een pauze en dan “Rum Thunderbird”, “Living In A Boom Time”, “Brits Come Rolling” of “Back In The Old Country” misschien zelfs een drieluik kunnen zijn, maar we willen Tom’s kaars misschien ook niet te snel opbranden.
In maart van volgend jaar komt hij nog eens naar België voor een korte tournee langs Evergem, Lokeren, Beveren, Turnhout, Herent en Pelt. U kan uw kelen alvast beginnen smeren.
Organisatie: Blue Sky Concerts (ism De Zwerver, Leffinge)
De Schot Robin Guthrie, vooral bekend als oprichter en sonisch droomwever van het legendarische trio Cocteau Twins, werd 60. Baanbrekend in het etherische wavegenre. Zijn 'Springtime' EP volgt op zijn drie releases van eind 2021 - de 'Mockingbird Love' EP, het full-length album 'Pearldiving' en de 'Riviera' EP
Over die laatste schreven we '' Atmosferische muziek die je terugbrengt naar de essentie van het leven, de eenvoud zie je vaak terug in prachtige schilderijen en kunstwerken. Of in de natuur zelf. Het is moeilijk om dat in woorden of in klanken te omvatten. En toch slaagt Robin Guthrie erin dat te doen. De enige voorwaarde is dat je als luisteraar de ogen sluit en je laat meedrijven in die mooie klanktapijtjes'' .
En eerlijk , deze 'Springtime EP' ligt wat in het verlengde, ook al is er iets bevreemdends aan verbonden dat we moeilijk kunnen thuis brengen.
Robin Guthrie keert terug naar de schoonheid van de muziek , die je dus ook terugvindt in de natuur; elke song opnieuw vertelt hij een verhaal over de wandeling door weidse landschappen; je wordt verwonderd door zijn stem, beeldend , schoon maar ook ietwat donker en bevreemdend.
Deze 'Springtime EP' is een mooie afsluiter van de reeks, waarbij Robin de zachtmoedige sound en z’n vocals laat gelden om je diep te raken. Wat een gelukkige 60ste verjaardag !
Tracklist: Kino's Chance 03:05 The Faraway 02:57 Another Part of Nowhere 04:15 All For Nothing 04:46
Sing-songwriting
Springtime EP
Robin Guthrie
Na de oktober release van zijn 'Mockingbird Love' EP en de november release van zijn full-length album 'Pearldiving' (zijn eerste album in negen jaar) kwam er nu zelfs een andere unieke release van de legendarische Schotse muzikant-beeldhouwer Robin Guthrie - de 4-track 'Riviera' EP, een collectie songs , die eerder dit jaar voltooid werden... Robin Guthrie heeft een legendarisch parcours afgelegd, maar blijft niet bij de pakken zitten en bewijst zichzelf heruit te vinden in deze vier songs.
Atmosferische muziek die je terugbrengt naar de essentie van het leven, de eenvoud zie je vaak terug in prachtige schilderijen en kunstwerken. Of in de natuur zelf. Het is moeilijk om dat in woorden of in klanken te omvatten. En toch slaagt Robin Guthrie erin dat te doen. De enige voorwaarde is dat je als luisteraar de ogen sluit en je laat meedrijven in die mooie klanktapijtjes, luister maar eens naar die nummers « Starfish Prime », « 815 », « Revue » en afsluiter « The Empress ». Magisch gewoonweg.
De man is een muzikale kunstschilder ; zijn muziek als schilderijen spreken tot de verbeelding. Ga het bij Guthrie dus niet te ver zoeken, de eenvoud van het leven staat voorop.
"Ik heb deze collectie eerder dit jaar gemaakt toen ik een pauze nam van de opnames van 'Pearldiving'. Ik vond een rode draad tussen een aantal onvoltooide tunes, dat ze vreemd genoeg allemaal geschreven waren aan de zuidkust van een of andere landmassa op het noordelijk halfrond. Ik was aangenaam verrast toen ze allemaal samen op hun plaats vielen en deze sfeer in mijn hoofd vasthielden," zegt Guthrie zelf.
Hij is er met brio in zijn opzet geslaagd van ingetogen , gemoedelijke en eenvoudige soundscapes. Een te koesteren EP !
Tracklist : Starfish Prime 04:26 - 815 02:25 - Revue 03:46 - The Empress 05:46
Tom Robinson Band
Tom Robinson zou dit jaar zijn 70ste verjaardag vieren met een tour doorheen de UK en één show in Oostende, maar daar stak de viruscrisis een stokje voor. Als steun voor de bandleden die hun gage mislopen en voor tourmanager Mark die in het ziekenhuis belandde brengt Tom Robinson een benefietsingle uit. Omdat “The Winter Of ‘79” één van de favoriete nummers is van de tourmanager, schreven Robinson en Lee Forsyth Griffiths een nieuwe tekst met toespelingen naar de actualiteit van dit en vorig jaar en de vooruitzichten om het publiek terug te zien in de zomer van volgend jaar, met vermeldingen for Greta Thunberg, Boris Johnson en Donald Trump.
Maar wie een beetje vertrouwd is met het werk van Tom Robinson zal het nummer nog makkelijk herkennen. Het nummer werd door elk bandlid thuis ingespeeld en ingezongen (Lee zingt ook een strofe) en daarna gemixt tot een single.
Benieuwd of ze volgend jaar in juni in Oostende de originele versie of deze nieuwe zullen brengen.
Elk pond dat je voor deze track doneert, gaat naar de bandleden en tourmanager. https://tomrobinson.bandcamp.com/track/the-summer-of-21
Een avond vol herkenning werd het met het optreden van Cock Robin . De Amerikaanse band rond Peter Kingsbery werd in 83 opgericht en scoorde een rits hits , vooral in Europa, uit hun titelloos debuut .”The promise you made” , “Thought you were on my side” en “When your heart is weak”, zijn in het geheugen gegrift. Nummers meer dan dertig jaar oud , als tiener de eerste danspasjes zetten en luidkeels meezingen . Nostalgie met een smiley op ons gezicht. Hier waren dus zeerzeker de 45 plussers present, om die aangename melodieuze synthpopsongs opnieuw te horen. Retro die de jeugdigheid van vroeger deed opborrelen en het oude vuur aanwakkeren …
Cock Robin - Altijd al gedacht dat dit een Britse band was als je hun muziek hoorde en gezien het succes in Europa… Van de oorspronkelijke bezetting schiet er buiten de leadzanger niet veel meer over. Vijf cd’s totnutoe zijn er en aan nieuw werk ‘Homo Alien’ wordt gewerkt. De eerste twee platen waren succesvol.
De bevallige Anna LaCazio koos na een eerste reünie , een tiental jaar terug , definitief voor haar familie en gezin in de VS. Kingsbery bleef in Frankrijk en stootte op Coralie Vuillemin om Cock Robin nieuw leven in te blazen en de 80s revival te combineren met nieuw werk . Als kwartet brengen ze sfeervolle synthpop , gevoelig , intens , broeierig en meeslepend. Af en toe kan het iets strakker en feller en kruisen de akoestische en elektrische gitaar de degens . De vocals van Kingsbery zijn nog even herkenbaar en het talent van liedjes schrijven blijft , enkel door de jaren zijn ze minder beklijvend . In de eighties deelden ze de podia van de grote festivals , nu knipoogt men naar de culturele centra en kleinere zalen. Hun eenmalig optreden in België lokte voldoende belangstelling om er een fijn, gezellig retro avondje van te maken . Het heerlijk gitaargetokkel, de kleurrijke synths , de diepe basstunes en de ritmische drums zorgen voor een beweeglijke , golvende , emotievolle sound . Al meteen raakten ze met “Thought you were on my side” en “Worlds apart”, om in de juiste stemming te geraken . Rustig voortkabbelend op die fijne , subtiele sound passeerden een broeierig “Lasso”, en een mooi “Damage done” . “Just around the corner” werd in een unplugged intiem , jasje gestopt op piano. Die ingetogenheid werd eventjes verder gezet met z’n twee. Meer pop rock en meer tempo hoorden we op “Part of your tribe” , ”Merry as we go” en de titelsong van de te verschijnen plaat ‘Homo Alien’ .
De subtiliteit en finesse blijft een belangrijk gegeven in het materiaal . “When your heart is weak” en de millionseller “The promise you made” , die lang werd uitgesponnen in een aangenaam , opbouwend ritme besloten de set.
Cock Robin wuifde het retro beleven uit , na een klein anderhalf uur .Solo op akoestische kwam Kingsbery nog even terug , om dan definitief ons te verlaten .
Vooraf zagen we een levendige set van The Serious Five rond Christophe De Smet . Na een break van twintig jaar namen ze een nieuwe start , ‘Midlife moves’ als plaat . Hun muzikale vriendschap is gek bekkentrekkend , in geëngageerde, swingende electropop .
Iconen uit de jaren 80 , wave-pop-gothic of EBM, in de verf zetten en uitpakken met verrassende namen . Cock Robin maakt er deel van uit . De organisatie van het W-Festival slaagde opnieuw in een avondje opborrelen van oude glories, nostalgie , herkenbaarheid en jeugdigheid . Volgend event is hun vierdaags W-Fest midden augustus …
Neem gerust een kijkje naar de pics
The Serious Five
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/expo-waregem/the-serious-five-18-05-2019
Cock Robin
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/expo-waregem/cock-robin-18-05-2019
Cock Robin - Nostalgie, herkenbaarheid en jeugdigheid
Cock Robin + The Serious Five
Expo
Waregem
Organisatie: W-Festival
Als een indertijd succesvol album 30, 40 of 50 jaar oud wordt, brengt doorgaans het originele label vaak een herwerkte versie uit. Of dat gebeurt door een ander label dat intussen de rechten in handen heeft. Niet zo voor ‘Power In The Darkness’ van de Tom Robinson Band. Label EMI geeft niet thuis voor een heruitgave van dat album 40 jaar nadat het één van de bestverkochte albums van de UK werd. Dus brengt Tom Robinson zelf een nieuwe live-versie van het album uit. Met dezelfde tracklist als het origineel en met nagenoeg dezelfde extra nummers als indertijd. Die live-versie heeft hij opgenomen in de 100 Club in Londen, in 2017. Het live-album is digitaal beschikbaar en in een heel beperkte vinyl-oplage.
Het belang van het album kan nauwelijks overschat worden. Het is de brug tussen de eerder literaire, zelfs elitaire maatschappijkritiek van de generatie van Bob Dylan en Neil Young en de ongeleide maatschappij-afkeer van de eerste punkgeneratie. Robinson smokkelt soms haast onmerkbaar kritische noten in zijn lyrics door bv. kleine gevolgen van discriminatie of ander onrecht uit te vergroten om zo het hele probleem aan te kaarten. Maar in het begin van zijn carrière en op ‘Power In The Darkness’ gebeurde het toch eerder dat hij de problemen nog gewoon bij hun naam noemde. Hij nam het als eerste jonge rockster openlijk op voor de toen nog openlijk gediscrimineerde gemeenschap van homo’s en lesbiennes en bij uitbreiding voor iedereen die onrecht werd aangedaan.
Het leverde hem indertijd lof op van Amnesty International, terwijl de BBC tegelijk een aantal van zijn nummers in de ban sloeg wegens te aanstootgevend. Tom Robinson is o.m. dankzij ‘Power In The Darkness’ nog steeds een icoon in de Britse lgbt-gemeenschap, al waren er wel een paar zure opmerkingen toen hij, nadat hij eerst zelf uit de kast kwam als homo, later met een vrouw samenleefde.
De live-versies van het Power-album verschillen niet echt veel van die op het reguliere album. Je hoort natuurlijk dat Robinson’s stem flink wat kilometers op de teller heeft, maar dat compenseert hij met een karrevracht overgave en temperament. Van de originele band is enkel Tom Robinson nog actief, maar toenmalig gitarist Danny Kustow komt wel nog één nummer meespelen in de 100 club. De overige huidige bandleden spelen wel vaker mee met Tom Robinson sinds die solo op de planken staat en ook op zijn comebackalbum ‘Only The Now’ uit 2016: Faithless-drummer Andy Treacey, gitarist Adam Phillips (Richard Ashcroft) en Lee Forsyth Griffiths die zopas zelf het prachtige album ‘Silence=Death’ uitbracht.
Ook zonder de context is deze muziek om van te smullen, met klassiekers als “Grey Cortina”, “Up Against The Wall”, “Too Good To Be True” en “The Winter of ‘79”. En zelfs de minder bekende nummers maken duidelijk wat een talent Tom Robinson heeft als songschrijver. Als bonus krijg je er nog “Glad To Be Gay”, “Martin” en “2-4-6-8 Motorway” bovenop.
Het is jammer dat Tom Robinson niet langer jaarlijks naar België komt voor een intiem concert met zijn fans.
‘Only The Now’ is het eerste album van Tom Robinson sinds 20 jaar. De Brit maakte van eind de jaren ’70 tot halfweg de jaren ’90 hits als o.m. “2-4-6-8 Motorway”, “Glad to be Gay”, “War Baby”, “Power in the Darkness” en “Atmospherics (Listen to the radio)”. Toen stopte hij met internationale tournees en met muziek opnemen en ging hij aan de slag als presentator bij BBC-radio, dezelfde zender die eerder een aantal van zijn singles van de radio had gebannen. Vorig jaar werd hij 65 en besloot hij dat de tijd rijp was voor een nieuw album, met songs die hij al die jaren opgespaard had. Het geld voor de opnames werd bij elkaar gesprokkeld met een crowdfunding-campagne waar ook een aantal Vlamingen op intekenden. Niet verwonderlijk want Tom Robinson is hier een graag geziene gast. Ook toen hij officieel stopte met optreden, hield hij eraan nog elk jaar twee concerten te geven voor zijn fans: telkens één in de UK en één in Vlaanderen.
Tom Robinson schreef eerder reeds songs samen met o.m. Peter Gabriel en Elton John. Voor ‘Only The Now’ ging hij nog verder terug in de tijd en kwam hij o.m. uit bij Tom McGuiness van Manfred Mann met wie hij “Never Get Old” schreef en “In My Life”, een hier ietwat overbodige cover van The Beatles. De gastbijdrages komen van een mengeling van oude gloriën als punklegende TV Smith en folkies als Billy Bragg en Martin Carthy en ‘nieuwkomers’ als Nadine Shah, rapper Swami Baracus, Lisa Knapp en Nitin Sawhney. Drummer Andy Treacey speelde eerder reeds op albums van o.a. Faithless en Dido. Gitarist Adam Philips is een oudgediende in de band van Robinson. Twee acteurs mochten een bijdrage inspreken: Colin Firth (Bridget Jones’ Diaries, the Kings’ Speech) mag een stukje radionieuws debiteren en Ian McKellen (Magneton in de X-men-films en Gandalf in The Lord of the Rings) mag God een stem geven en doet zelfs een duet met Robinson in “One Way Street” . Wie behalve Tom Robinson zelf nog het meest zijn stempel kan drukken op dit album is producer Gerry Diver. Die speelde ooit nog bij Shane McGowan & The Popes en speelt – ook op dit album – een hele reeks folk-instrumenten, die heel wat nummers een frisse toets geven. Hij was eerder reeds producer voor Lisa Knapp en folkie Christy Moore.
“Diver” laat Robinson een eerste keer schitteren in openingstrack “Home in the Morning”, een nummer dat zonder twijfel een nieuwe klassieker of minstens publiekslieveling wordt in het reeds goedgevulde oeuvre van Tom Robinson. Andere hoogtepunten zijn “Don’t Jump, Don’t Fall” (een duet met Lee Forsyth Griffiths over zelfmoord bij volwassen mannen) en “Risky Business” (over de bankencrisis).
Robinson slaagt er telkens in om ook moeilijke onderwerpen heel helder en begrijpelijk in een song te gieten. Zo ook in “Merciful God”, over godsdienstwaanzin, of “Mighty Sword” of “Justice” over klassenjustitie. Het toont dat Tom Robinson nog steeds bij de les is inzake songschrijven en inzake het blootleggen van problemen in de maatschappij.
Ouder worden is één van de vaste onderwerpen voor Robinson. Eerder coverde hij bv. reeds “Les Bourgeois” van Jacques Brel en schreef hij “Winter of ‘79”. Voor ‘Only The Now’ vertaalt zich dat in het voor heel wat oudere fans herkenbare “Never Get Old” en het olijke “One Way Street”.
Soms lijdt de plaat wat aan overdaad. “Holy Smoke” en “Cry Out” hadden misschien nog beter uit de verf kunnen komen met een meer minimalistische aanpak. En in “The Mighty Sword Of Justice” raakt steelpan-legende Frank Rollock nagenoeg volledig ondergesneeuwd in het geheel.
Maar alles bij elkaar is dit een terugkeer door de grote poort van één van de beste Britse songschrijvers.
Tom Robinson & Band - Terugkeer van punkrock veteraan in twee tijden
Tom Robinson
Depot
Leuven
2016-04-15
Geert Huys
Na drie decennia had Tom Robinson het zo ongeveer wel gehad met podia en kleedkamers. Jaar in jaar uit een steeds ouder en dunner wordend publiek entertainen met evergreens als “Glad To Be Gay” en “Listen To The Radio: Atmospherics” mag dan al een welkome verdienste zijn om ’s mans pensioenkas te spijzen, veel artistieke credibiliteit houdt een performer van zijn kaliber daar niet aan over.
De immer goedlachse Engelsman zocht en vond uiteindelijk een nieuwe uitdaging als radio show host op de BBC, maar bleef al die jaren wel in het geniep teksten pennen. Vroeg of laat wou Robinson die songs ook effectief opnemen en uitbrengen, het ontbrak de man enkel aan tijd en geld. Dat laatste vond hij vorig jaar middels een crowdfunding project dat de nodige ponden opleverde om met ‘Only The Now’ zijn eerste schijf in meer dan 15 jaar in te blikken.
Zowat de helft van de nummers vanop die nieuwe plaat staan ook effectief op de setlist tijdens de huidige clubtour van Tom Robinson & Band, qua affiche een subtiel doch belangrijk verschil met de originele ‘Tom Robinson Band’ (TRB) die tussen ’77 en ’79 furore maakte. Maar kijk, de bijna 66-jarige voormalige spreekbuis van de Engelse gay society speelde afgelopen vrijdag in Het Depot toch maar lekker op veilig en haalde als openers twee TRB classics vanonder het stof. Tijdens het verrassend snedige “The Winter of ‘79” werden bittere herinneringen opgehaald aan de beginjaren van het Thatcherisme, en ook de gestyleerde Steely Dan pop van “Too Good To Be True” blijkt zijn houdbaarheidsdatum nog bijlange niet overschreden. De jaren hebben ervoor gezorgd dat Robinson’s stem wat rafeliger en een tikkeltje onvast is gaan klinken, maar dat bleek zowaar een meerwaarde voor nummers die geboren zijn temidden de hoogconjunctuur van de punk.
Op zijn nieuwe worp etaleert de ranke Engelsman zich nog steeds als de linkse rakker van weleer die de sociale pijnpunten van een tijdperk gedomineerd door bankencrisissen, Fakebook en zelfvervreemding bekijkt door de bril van een gelouterde muzikale activist. Zoals vanouds weet Robinson zijn ideeëngoed ook nog eens te verpakken in goeie songs én weet hij zich te omringen met prima muzikanten: singer-songwriter Lee Forsyth Griffiths, sessiegitarist Adam Phillips (Richard Ashcroft, Cher, Rod Stewart), Faithless drummer Andy Treacey en producer/multi instrumentalist Gerry Diver.Vooral die laatste wist met keyboards of viool nieuwe songs als “Never Get Old”, “Cry Out”, “Risky Business” en “Don’t Jump Don’t Fall” een extra twist te geven waardoor ze verrassend weinig afstaken tegen de klassieke oudjes. Maar toegegeven, een guitig niemendalletje als “Martin” vanop TRB’s eerste EP uit ’77 zat daar niet tussen. Robinson haalde hier voor één keer nog eens zijn cockney accent boven, hengelde naar publieksparticipatie en kreeg vlotjes de goed gevulde foyer van het Depot op zijn hand.
Net toen Robinson het publiek na een kleine drie kwartier helemaal had opgewarmd met “War Baby”, een door de Koude Oorlog geïnspireerde classic uit diens 80ies solo periode, kondigde de man doodleuk een pauze van een klein halfuur aan. Weg was de vibe en, erger nog, foetsie was de timing van ondergetekende. Op weg naar het station om de laatste trein te halen staken dus wel wat mixed emotions de kop op. De ultieme uitsmijters “2-4-6-8 Motorway” en “Power In The Darkness” werden dan wel door onze neus geboord, we nemen genoegen met de geslaagde terugkeer van dit buitenbeentje van de 70ies punk. We reserveren voor volgende keer alvast een studentenkot.
Organisatie: Depot, Leuven
Nederlands 
Français 
