Sons of Ra – Vanuit mijn perspectief draait het allemaal om vertrouwen hebben in een proces van ontdekking door middel van experiment, terwijl ik trouw blijf aan mezelf als componist. De muziek zou niet op deze manier tot stand zijn gekomen zonder het pad dat we hebben afgelegd om er te komen
Het album ‘Standard Deviation’ van Sons of Ra is een intense, complexe mix van heavy progressieve rock, jazzfusion, avant-garde en mathrock, geprezen om zijn instrumentale bekwaamheid en creatieve genre-fusie. We benadrukken het unieke geluid van het trio, dat elementen van jazzlegendes en moderne stijlen verwerkt in strak gestructureerde nummers, waardoor een krachtige, experimentele en soms uitdagende luisterervaring ontstaat.
Als liefhebber van experimentele muziek, jazz en alles wat met rock te maken heeft, werden we snel getriggerd.
Tijd voor een fijne babbel over de plaat, het project en de toekomstplannen.
De band is twintig jaar geleden opgericht. Hoe is het project en de keuze voor de naam Sons Of Ra tot stand gekomen?
Erik Oldman: Keith Wakefield (bassist/tenorsaxofonist) en ik werkten samen en jamden op oude jazzstandards en schreven een paar nummers voor akoestische gitaar en bas. We zaten allebei tussen twee projecten in en traden informeel op in bars in de stad. Mijn kamergenoot van toen vroeg me om een groep samen te stellen om te improviseren op een reeks elektronische beats die hij had opgenomen. Hij had op het laatste moment een invaller nodig voor een maandelijkse showcase voor elektronische muziek die hij hier in Chicago produceerde. Dus belde ik Keith en een collega die elektrische viool speelde, die een vergelijkbare interesse en achtergrond had met jazzfusion en improvisatie, om het ensemble voor de show compleet te maken. In die tijd raakte ik echt bekend met het werk van Sun Ra, met name zijn vroegere opnames. Mijn kamergenoot en ik waren op zoek naar een naam voor de groep. Hij stelde deze naam voor en iedereen vond hem goed.
Twintig jaar is een hele tijd. Wat zijn de grootste veranderingen in al die jaren (in positieve en negatieve zin)?
EO: Dit project heeft tijdens zijn actieve fasen veel verschillende bezettingen en richtingen gekend. Het begon eigenlijk meer als een middel voor experiment en improvisatie. Onze eerste live drummer kwam uit de jam band scene, maar speelde ook in jazz- en orkestbands, dus jazz is altijd een constante factor voor ons geweest. Improvisatie is altijd een belangrijk element geweest. Dit was een tijdlang een nevenproject van onze respectievelijke rock- en metalbands, dus de invloed van heavy muziek was altijd aanwezig. Het grootste probleem waar we mee worstelen, is de balans tussen wat we spelen als rockmuzikanten en hoe we denken over het schrijven met onze respectievelijke ervaringen met jazz. Dat is zowel goed als slecht voor ons geweest in die zin dat we vanuit het oogpunt van boekingen en marketing niet volledig tot een van beide genres behoren. Het voordeel van dat paradigma is dat we onderweg een heleboel coole bands hebben ontmoet die ook meerdere genres bespelen. Ik heb het gevoel dat we eindelijk een geluid hebben gevonden met het materiaal dat bestaat uit “Tropic of Cancer” en “Standard Deviation”. Keiths herontdekking van de tenorsaxofoon heeft daar echt een rol in gespeeld, maar voor mij was het andere opvallende aspect dat ik me echt kon verdiepen in het componeren, waarbij ik gebruik maakte van technologieën met synthesizers en looping. Daardoor kunnen we ons geluid aanzienlijk uitbreiden.
Zijn er elementen die je anders zou doen, nu je weet wat je nu weet?
EO: Vanuit mijn perspectief draait het allemaal om vertrouwen hebben in een proces van ontdekking door middel van experimenteren, terwijl ik trouw blijf aan mezelf als componist. De muziek zou niet op deze manier tot stand zijn gekomen zonder het pad dat we hebben afgelegd om daar te komen. Ik weet niet zeker wat een ander resultaat zou zijn, dus ik denk niet dat ik iets anders zou doen.
Michael Rataj: Ik kwam later in beeld in die 20-jarige relatie, dus op een vreemde manier was het feit dat ze nog steeds aan het jammen waren, de reden dat ik bij de band kon komen, ook al wilden ze alles versnellen.
De band is beïnvloed door jazzlegendes als Carla Bley en John Coltrane, maar daarnaast hoor ik ook veel rock en metal in de muziek. Hoe vinden jullie de perfecte combinatie in die stijlen?
EO: Alle stukken van andere componisten die we op dit album hebben geïnterpreteerd, hebben ons als muzikanten echt geïnspireerd. De rock- en metalkant van hoe we schrijven en optreden is intuïtief. We denken er niet echt over na.
MR: Ik heb mijn vaardigheden opgedaan door te drummen in punk- en metalbands, maar ik heb altijd van jazz gehouden. We hadden de juiste groep vrienden nodig die jazz en rock ten volle konden waarderen om die weg in te slaan. Ik heb van nature een zwaardere hand, dus in die zin bepaalt dat het grootste deel van mijn spel, en door de dynamiek daarin te vinden, ontstaan sommige geluiden.
Wie zijn jullie grootste invloeden?
EO: Er zijn zoveel artiesten die mijn manier van componeren en spelen hebben beïnvloed. Het bijzondere aan deze band is dat we allemaal uit verschillende hoeken komen, en dat vertegenwoordigt voor mij echt het idee van wat ‘fusion’ inhoudt. Ik beperk me tot de mensen die mij persoonlijk echt hebben geraakt: Igor Stravinsky, Chick Corea, Miles Davis, Robert Fripp, Sonny Sharrock en Chucho Valdes.
Over het nieuwste album ‘Standard Deviation’ … Er zijn verschillende gastartiesten op het album te horen. Wat hebben zij bijgedragen aan het geluid van dit werk en hoe hebben zij bijgedragen aan de composities?
EO: Ze hebben allemaal een specifieke smaak toegevoegd aan de stukken waarop ze hebben gespeeld. De contrabasdrone van Stephen Reichelt vormt echt de basis voor wat het openingsnummer van ‘Disintegration’ is geworden. Het percussiewerk van Paul Abella paste heel goed bij zijn bijdrage aan ‘Upstart’, ‘Intrepidation’ en ‘Vashkar’. Isaiah Sanderman gaf ons echt een geweldige avant-gardistische referentie voor ‘Upstart’ en een solide, Latijns-Amerikaans geïnspireerde uitvoering voor zijn solo in ‘Intrepidation’.
Hoewel de gitaar het belangrijkste instrument op dit album lijkt te zijn, ervaar ik het mooi samengaan met de andere instrumenten. Hoe zijn jullie op het idee voor dit album gekomen?
EO: Keith en ik wilden teruggaan en de meer jazzy kant van onze roots als muzikanten verkennen, vooral sinds hij met de tenorsaxofoon is gaan spelen. We wilden ook een aantal nummers hebben die we als band met Mike hadden geschreven. Hij wilde wat meer funky dingen toevoegen, en we hebben ook meer naar zijn achtergrond verwezen met meer wiskundige/ruige/hardcore-achtige dingen. Die nummers – “Don't Know Yet” en “Outside Looking In” – zijn echt representatief voor waar onze interesses en capaciteiten liggen. Ik zie dit album dus meer als een showcase.
In sommige nummers als “Don't Know Yet”, is er meer een experimenteel aspect in het begin. Is het een richting die jullie in de toekomst wensen in te slaan, de ‘meer experimentele muziek’?
EO: Het is zeker een facet van wat we doen. We zijn vanaf het begin al experimenteel
geweest.
Ik vind het leuk hoe jullie epische riffs in improvisatie verwerken, wat je alleen in jazz tegenkomt. Een bewuste keuze?
EO: Het is vrij onbewust en een tweede natuur, meer intuïtief dan bewust.
Hoe zijn de reacties op het album tot nu toe?
EO: Het lijkt erop dat mensen het erg leuk vinden! We hebben geweldige recensies gekregen.
Het maken van een instrumentaal album is een risico, omdat je hiermee geen ‘breed’ publiek kunt aanspreken; of heb ik het mis …o f is dat niet jullie ambitie?
EO: Helemaal niet, we maken muziek voor onszelf.
Wat voor publiek wil je echt bereiken met je muziek?
EO: Mensen die graag uitgedaagd worden door de muziek waar ze naar luisteren.
Ik neem aan dat je al een aantal liveoptredens hebt gedaan, zijn er plannen voor toekomstige liveoptredens? (kom aub naar België – het beste bier ter wereld!)
EO: We kunnen kleinere tours doen door het midden en oosten van de Verenigde Staten. Het wordt steeds moeilijker voor bands om te toeren, vooral voor kleinere bands zoals wij. Mijn droom en doel is om in Europa te komen spelen. Als er een promotor is die ons kan helpen met de financiën en logistiek, komen we graag naar Europa! Een paar van ons in de band zijn bierliefhebbers, dus dat zouden we erg leuk vinden!
Wat zijn de verdere plannen?
EO: We hebben nog een paar optredens hier in het middenwesten van de VS om het jaar af te sluiten. Volgend jaar komen we weer naar het oosten van de VS en hopelijk spelen we op een paar festivals. We gaan ook aan het vervolgalbum werken.
Na al die jaren hoef je niets meer te bewijzen, ik denk dat jullie doelen al zijn bereikt... Of zijn er nog ambities of doelen die je na al die jaren wenst te bereiken?
EO: Ik zou graag in Europa, Zuid-Amerika en Japan willen spelen.
Welkadvies zou je jonge artiesten willen geven die muziek maken met geluiden zoals die van jullie?"
EO: Ga er gewoon voor en doe het.
Bedankt voor dit leuke interview. Hopelijk zien we jullie binnenkort in België of Nederland
Whispering Sons – ‘The great calm’ op kruissnelheid
Whispering Sons en Mind Ray
Whispering sons sloot hun clubtour ‘en honneur’ af. Er werd in de goed uur durende set gefocust op het materiaal van het derde album ‘The great calm’. Net over de grens wisten ze het diverse publiek te charmeren met die donkere, gruizige, niet direct vrolijke postpunk/wave, die nu onderhuids extravert, luchtiger durft te zijn.
Whispering Sons laat postpunk horen vanuit de donkerste krochten van de new wave, een duistere sound die tot kunst wordt verheven. Die derde klinkt afwisselend in opbouw, mooi overtuigend, met spannend groovende, stevige gitaarpartijen en in schoonheid klinkende piano/keys. Verder is er die kenmerkende diepe bas en bezwerende, hitsende drums, ondersteund van de indringende, maar even diepe, donkere, ritmische praatzang van Fenne Kuppens , die nu meer podiumprésence heeft dan voorheen. Ze geeft elan en swing aan het materiaal door haar dynamiek en armbewegingen.
Hier wordt muzikaal een brug gemaakt van Joy Division, The Sound , naar Savages en Nick Cave door de groove van Gang Of Four en de donkere tunnel van The Chameleons, Interpol heen. Interessante referenties dus voor een kwintet die er momenteel zelf staat als een huis . Eén van onze talenten die wisten te bevestigen nadat ze 8 jaar terug de HRR prijs wegkaapten. Sommige leden wisselden van instrument op het nieuwe werk, wat het geheel ten goede kwam alvast.
Een vertrouwd geluid in die broeierige donkerte, dat een publiek van alle leeftijden aanspreekt, zeker de ouder(e) wordende zielen, jong van geest.
Opener is het intieme “BALM (after violence)” dat een mistroostig decor optrekt en een zekere verlatingsgevoel ademt door de sobere, verdwaalde pianotunes, de andere instrumenten vullen gestaag aan en de praatzang zweeft over het nummer. “Stand stiil” klinkt intens , dreigend en laat al deels die gekende repetitief groovende, slepende explosiviteit horen. Met de nieuwe single “Something good” zit het kwintet op het energieke spoor van deze derde plaat. “Dragging” durft nog iets verder te gaan met snedig, snijdend gitaarwerk.
Licht en duisternis , melancholie en opwinding , heupwiegend rockend gaan we gezwind door de set, het zit allemaal vervat in dat geluid van Whispering Sons.
Na deze rits nieuwe songs, is er de herkenbaarheid van oudjes “Heat” en “Hollow”. “Satantango” doet door de stuiterende electrotunes, bleeps en donkere wave Suicide heropleven .
Na dit boeiend half uur wordt regelrecht gekozen ‘The great calm’ in de spotlight te plaatsen, eerst met de meer sfeervolle “Poor girl”, “Cold city” en “Still disappearing”, die enkele handige eruptieve draaien kregen; dan extraverter door die rockende donkere groove , met de singles “The talker”, “Walking, flying” en “Surface” van de vorige ‘Several others’ van 2021. “Try me again” bouwde goed op in die dreigende spanning en zit in de pipeline om de volgende single te worden van het sterke ‘The good calm’. Een smaakmakende afsluiter dus.
De slepende gedrevenheid wordt verder gezet in twee puike bis van hun debuut ‘Image’ van 2018, nL “Alone” en “Waste”, die door d stroomstoten en de tempowissels de aandacht behielden en de warme respons ondersteunden.
De clubtour mag uiterst geslaagd genoemd worden . Whispering Sons weet hoedanook hun genre spannend, boeiend en leuk te houden. Het publiek werd gecharmeerd door een goed op elkaar ingespeelde band, die melancholie en dynamiek met elkaar verbond. Sjiek!
Punkier van aard waren Mind Rays. Het Gentse kwartet is al zo’n tien jaar bezig met een gebalde mengeling van garagerock en postpunk, strak, hoekig , toegankelijk als noisy . Power is het uitgangspunt van de korte, krachtige songs. De niewue EP ‘Mere vistors ‘ is er eentje die vertrouwd knalt! Onversneden rock’n’roll, met een energieke frontman! Stevig Vlaams bandje dus …
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in de 4ad, Diksmuide, 15-02-24 @Kristof Acke
Whispering Sons – Whispering Sons blazen nieuw leven in hun sound (musiczine.net)
+ Pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5799-whispering-sons-06-03-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Whispering Sons – Whispering Sons blazen nieuw leven in hun sound
Whispering Sons + VAAG
Whispering Sons trapte hun Europese tournee af in de 4AD, Diksmuide. Een tournee waarvan zo goed als alle zaalconcerten op Belgische bodem uitverkocht zijn. De try-out hier was de ideale gelegenheid om alles nog eens goed op elkaar af te stemmen …
De avond werd op gang getrokken met een soort ‘raw power’, rauwe energie en opwindende punk. VAAG was de support in dit genre. Vanaf het moment dat de band het podium betrad, voelde je de vitaliteit door de zaal stromen. VAAG straalde dus een rauwe authenticiteit uit, als echte working class heroes. Het publiek reageerde meteen op die vibes, en al snel stond de zaal vol met hoofden die op en neer bewogen op hun ritme. VAAG's punkgeluid is compromisloos en opwindend. Met hun ruige gitaarriffs en rauwe vocals wisten ze de zaal te overtuigen. Elk nummer voelde als een oproep tot rebellie, een uitnodiging om los te breken van de alledaagse sleur. Met titels als “Loss”, “Secret Life”, “Bled Dry”, “Cold”, “Nothingness”, “Empty Life”, “Paniek” en “Hey!” op de setlist , druipt de punk er dan ook van af.
Het is uitkijken naar het festivalseizoen en we duimen dat deze heren een breder publiek kunnen aanspreken en hun punk attitude kunnen brengen. De sound en het enthousiasme was er alvast.
En dan moest Whispering Sons er nog aan beginnen. De groep rond zangeres Fenne Kuppens en gitarist Kobe Lijnen zijn nog altijd met dezelfde leden, maar er is wat geschoven in hun rol. Tuur Vandeborne die vroeger op bas speelde zit nu achter de drums, Bert Vliegen speelt nu bas en Sander Pelsmaekers neemt nu plaats achter de synths. Op dit openingsconcert speelt de groep alsof ze al jaren in deze opstelling bezig zijn.
Op de setlist veel nieuw werk want de band kwam natuurlijk een nieuwe plaat promoten. Met ‘The Great Calm’ slaat Whispering Sons een iets luchtigere weg in hun donkere postpunk, al is dat wel heel subtiel. De plaat wordt intussen sterk ontvangen. Ook live konden de nieuwe nummers op veel bijval rekenen. Zowat de hele plaat stond ook op de setlist waarvan enkele toekomstige klassiekers. De single “The Talker” is er zo één en ook “Walking, Flying” gaat een mooie toekomst tegemoet.
Het publiek werd ondergedompeld in hypnotiserende klanken, een gelaagd geluid en integrerende teksten.
De band speelde in volle concentratie en overgave voor een boeiend publiek in een uitverkochte 4AD. De theatrale Fenne zocht voeling met het publiek en vond die ook. Voor bindteksten moet je bij deze band niet zijn, maar toen vanuit het publiek een ‘We love you’ weerklonk kon er toch een heimelijke glimlach af. Naast de nummers van de nieuwe plaat passeerden ook nog “Satantango”, “Heat”, “Hollow” en “Surface” de revue. Wat een puike, overtuigende set!
Waar vroeger enige rivaliteit tussen punks en new wavers niet vreemd was, is dat nu helemaal het geval niet meer. Integendeel , ze versterken elkaar. Vanavond hebben VAAG en Whispering Sons bewezen dat ze de ware spirit van de Belgische alternatieve muziekscene verder nieuw leven inblazen. Benieuwd waar hun muzikale reis hen nog naartoe zal brengen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Whispering sons
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5799-whispering-sons-06-03-2024.html?Itemid=0
VAAG
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5798-vaag-06-03-2024.html?Itemid=0
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Sons - Holy garden session - Hard rockende zomen staan als een huis
De rockers van Sons zijn toe aan hun tweede cd, ‘Sweet boy’, en stellen die met alle plezier voor in de clubs en op de festivals . Het pittoreske plaatsje, d’Oude Pastorie (ikv Holy garden sessions) daverde een goed uur op z’n grondvesten toen de sound werd versterkt. De pastoor zou de wenkbrauwen fronsen , indien hij er nog was … Messcherpe catchy gitaarsongs met explosieve , noisy uithalers in de achtertuin, vlogen om ons heen. Kortom, Sons is er klaar voor …
Sons is er klaar voor … Het zijn misschien ‘sweet boys’ , maar hun garagerockende nummers hebben een kop en een staart en bevatten een sterke melodielijn. Het debuut ‘Family dinner’ was een paar jaar terug al een groot succes met een handvol hits als “I need a gun” en “Ricochet”. De nummers op het nieuwe album hebben diezelfde vaart, intensiteit en energiebommetjes . Ontvlambaar dus . En af en toe snijdt het soms minder diep , maar wat een dynamiek horen we en zien we op het podium.
Het vuur werd aangewakkerd, meteen ging het luchtalarm ging af met het eerste nummer “Succeed”, openingssong van ‘Sweet boy’ en van de liveset nu; rechttoe-rechtaan, punky, stuiterend, die de melodie niet uit het oog verliest . Het is de basis van de ganse set van dit kwartet, vier gasten , die stilstaan niet in hun woordenboek hebben staan .
Het nieuwe werk krijgt voldoende aandacht met “I don’t want to” , een snelvaartsong en het intenser, broeierig klinkende “Another round” en “Bike”. Herkenning met het ouder werk volgt met “White city” en een van hun doorbraaknummers “I need a gun” . Het zit goed in elkaar, het rockt , klinkt stevig , de gitaarspartijen snijden , de bas intrigeert en de drumpartijen zwepen de boel op . Een strakke sound in het algemeen en toch er is ademruimte in sommige nummers voor gitaarsolo’s, die een psychedelische tune hebben . Millionaire is een voorname referentie .
De nummers volgen snel op elkaar . De vonken slaan over, het publiek geniet van het uptempowerk en de levendigheid van het kwartet . Ook zij vinden het hier een aangenaam plekje zo tussen de verwilderde struiken in . “Hot Friday”(toepasselijk met deze up 30°) , “Nothing” , “L.O.V.E.” volgen en er wordt uitgewuifd met een mooi en lang uitgediept “Ricochet” . Wat een groove.
Sons en zacht spelen horen niet direct bij elkaar . Enkele grunge Nirvana uithalen horen we op “Family dinner” en” Pixelated air” , die de tweede cd besluit en vanavond hier ook de set.
Sons zijn hard rockende zonen, staan live als een huis en zetten oude gebouwen als d’Oude Pastorie duidelijk onder spanning . Puike set van het kwartet!
Spijtig genoeg hebben we ILA , één van de winnaars van StuBru Nieuwe Lichting in dit fijne concept gemist , omdat het optreden hier al om 20u begon en wij het hier net een half uur later verwacht hadden … De sound die verwant is met PJ Harvey’s ‘Dry’ , beginjaren 90, met o.m. de single “Leave me dry” is alvast in ons geheugen geprent . Ze staan genoteerd als een ‘must see’ …
Organisatie: Skytiger + Holy garden sessions
Whispering Sons pakt de Vooruit helemaal in
Enkele Vlaamse concertzalen klagen dat de jongste maanden op concertavonden altijd wel een percentage van het publiek dat een ticket kocht alsnog afhaakt. Omdat ze schrik hebben besmet te worden in een volle zaal, of ook omdat ze soms net vastgesteld hebben dat ze besmet zijn, of omdat ze geen Covid Safe Ticket willen tonen, … Niets daarvan op de voorbije dinsdagavond in de Vooruit in Gent, waar Democrazy een Belgische halte van de Europese tournee van Whispering Sons had opgezet. Het concert was maanden vooraf uitverkocht en als er hiervoor al mensen thuisgebleven zijn, zal dat dan toch een wel heel klein percentage geweest zijn.
Voor Whispering Sons komt het Gentse concert na een week doorheen Frankrijk als support voor Balthazar, met een passage in de Olympia in Parijs als voorlopig orgelpunt. Ze volgen Balthazar -als alles goed gaat - nog naar Nederland en de UK, maar in Gent mocht Whispering Sons nog eens headlinen. Zie ook hun concert in Lille ikv Halloween
Whispering Sons - Klaargestoomd en Smaakmaker in het genre! (musiczine.net)).
De indiepoppers van Teen Creeps mochten openen en daarmee maakt Whispering Sons vooral duidelijk dat ze niet willen vastzitten aan het etiket van postpunkband. Postpunk is dan wel een belangrijk onderdeel van hun sound, ze gaan met plezier die genregrens over. Teen Creeps dus, ook al niet meteen voor één gat te vangen. Het trio mengt 90’s indiepop met wat grungy garage en wat jumpy slacker. De set bestond overwegend uit materiaal van het eerder dit jaar verschenen album ‘Forever’, aangevuld met een paar tracks uit ‘Birthmarks’ en eentje van hun split-EP met Mind Rays. Een paar keer wordt het Whispering Sons-publiek flink enthousiast. Een eerste keer als “Mercury” een lange, op een groovy baslijn pompende outro krijgt. Een tweede keer als de drummer tijdens “The Point” zo te keer gaat dat er een cimbaal naar beneden dondert en een derde keer bij setafsluiter “Crash/Land”, een midtempo-rocker die bij het oudste deel van het publek herinneringen aan Buffalo Tom zal oproepen.
Whispering Sons dan. Zangeres Fenne was een paar keer zichtbaar blij verrast door het overweldigende enthousiasme waarmee het publiek in Gent reageerde. De set werd minutieus opgebouwd met alle tracks van hun jongste album ‘Several Others’ (ook nog eens in de album-volgorde), doorspekt met ouder materiaal als “White Noise” of “Performance”. Zo werd de spanning opgedreven tot een eerste kookpunt dat bestond uit de singles “Surface”, één van de weinige echte meezingers uit hun oeuvre, en “Hollow”. Het vuur bij het publiek werd dan zacht gedoofd met een klein en intiem gebrachte “Aftermath” om dat smeulende vuur dan weer hard op te poken met “Satantango” (die vibrerende drumcomputer-achtige intro!) en na het helse “Surgery” nam het vijftal een eerste keer afscheid van het publiek. In de bisronde brachten ze nog het nieuwe “Tilt” (misschien niet meteen single-materiaal, maar wel een heel degelijke track), “Alone” (de tweede meezinger) en als allerlaatste “Waste”.
Live valt op wat een goed geoliede machine deze Whispering Sons zijn. De drummer en de man achter de toetsen vormen het kloppende hart. Dan heb je twee schaduwkopmannen op bas en gitaar die zonder haantjesgedrag hun plaats gevonden hebben net naast de spotlight. Die spotlight staat op zangeres Fenne. Zij weet het publiek te begeesteren zonder ook maar iemand rechtstreeks aan te spreken of op te hitsen. Ze gebruikt niet veel meer dan haar lyrics, een bik in het publiek en een paar rudimentaire danspassen om haar band, de muziek en het publiek naar een hogere dimensie te brengen. Het is een formule die absoluut werkt en we mogen er fier op zijn dat deze muziek ook tot ver in het buitenland gesmaakt wordt.
Kortom, Whispering Sons - Wereldklasse!
Organisatie: Democrazy, Gent
Whispering Sons - Klaargestoomd en Smaakmaker in het genre!
In de l’Aéronef was er een soort Halloweenfeestje met een rits Franse artiesten en één van Belgische bodem , een smaakmaker in het donkere genre , Whispering Sons. Ze onderscheiden zich door de intense , dreigende spanning in hun materiaal , de energiek , gedreven , meeslepende set en een zangeres die ons meevoert in haar unieke leefwereld.
Whispering Sons kreeg het publiek over de grens mee. Ze zijn klaargestoomd voor de clubtour in ons eigen landje …
Een welige sound van postpunk, waverock horen we op de totnutoe twee uitgebrachte cd’s, ‘Image’ (2018) en het recent verschenen ‘Several others’. Een mokerslag in het genre , kun je wel zeggen , die de muziek laat doorsijpelen van wijlen The Sound , Joy Division, ons eigen Red Zebra, TC Matic omarmt en de brug slaat tussen bands als The Cure , Gang of four en The Chameleons met de revivalsound van Nick Cave, Editors, White Lies, Interpol en Savages.
Ze zijn één van onze Belgische talenten . Niet voor niks kaapten zij in 2016 de Humo’s Rock Rally weg. Het gaat goed met de band rond Fenne Kuppens . Het kwintet behoudt hier vanavond een uur lang de aandacht met hun donker broeierig, spannend materiaal. Kenmerkend zijn de melodieus stuiterende ritmes in het genre door de snedige, tintelende, frisse en slepende gitaarlijnen, de repetitief, dreunende , grommende, diepe basses, de zwartkleurige electro en de zachtmoedige, hitsende drums, ondersteund door de indringende, grauwe vocals van dame Kuppens , die de hoogdagen van Patti Smith en Polly Harvey doet opborrelen ; vol overgave draaft ze over het podium, geeft zij swing met de nodige armbewegingen en voelen we de woede in haar blik en performance .
Whispering Sons klinkt grotendeels vertrouwd aan het genre. De intensiteit en de afwisseling in die lagen muziek , zorgen dat die revival en het geheel boeiend , interessant blijft.
Het recente album kwam meteen op het voorplan met “Dead end” en “Heat”, twee sterke groovy openers omgeven in een rode , blauwe gloed en witte spotlights. Het zijn songs met een intrigerende opbouw , dynamiek, die durven te exploderen . Ze werden warm onthaald . Het doet de band deugd trouwens hier in Nord de la France, dat zeerzeker te vinden is voor dit soort muziek.
“Got a light” van hun debuut laat een iets slepender geluid horen, meer wave. En ze durven echt diep graven met “White noise” en “Wounded” , die traag en dreigend zijn .
Eén van de doorbraaknummers “Alone” en het nieuwe “Vision” volgden , het tempo werd dus terug opgeschroefd. “Skin” en “Flood” trekken een duister, mistroostig decor op . De electro en synths eisen in het mistige decor hun plaatsje op .
De singles “Surface” en “Hollows” maken opnieuw een vuist op het juiste moment, en rocken dus. We worden probleemloos meegevoerd in die dreigende , meeslepende , energieke , explosieve sound . “Satantango” en “Surgery” versmelten wave, rock, pop, electro, en zijn om van te smullen in de instrumentatie door de repeterende, doordrammende en opbouwende ritmiek . “Waste” sluit de overtuigende set af .
Magie ervaarden we door de vakkundigheid en het spelplezier. Licht en duisternis. De band is goed op elkaar ingespeeld. Terecht trots mogen we zijn op dit Belgische combo, die verder zoekt om het genre spannend, boeiend (en leuk) te houden door melancholie en opwinding te verbinden.
Verder hadden we vanavond het gezelschap, om Halloween definitief in te zetten, met de electro/EBM/industrial/wavepunk van Louisahhh Live Band (knipoog naar Siouxie) en de harde rave dancepop van Ascendent Vierge.
Organisatie: Aéronef, Lille
‘Several Others’ is het tweede full album van onze nationale postpunktrots Whispering Sons. Sinds hun passage op de Rock Rally hebben ze eerst ons land en dan de rest van de wereld veroverd met het vorige album, ‘Image’, als voorlopige hoogtepunt. In de geschiedenisboeken mag u inmiddels ‘Several Others’ aanduiden als de volgende overtreffende trap.
Alle ingrediënten die van ‘Image’ een feestmaaltijd inzake postpunk maakten, vind je ook terug op ‘Several Others’: warme, ronde baslijnen en ijle, koude gitaren, de contralt van Fenne, … Het zit allemaal nog wat degelijker in elkaar en juister gedoseerd. Ze hebben lessen getrokken uit ‘Image’ en weten duidelijker in welke richting ze willen gaan. Nog meer dan op het vorige album heeft deze band zijn eigen toon en ritme gevonden. Hoe trager het ritme, hoe roder het dreigingsniveau, zo lijkt het wel.
“Dead End” roept met zijn stuiterende ritmes herinneringen op aan zowel The Sound als TC Matic. Het opzwepende en pogo-vriendelijke “Heat” zou het goed kunnen doen als single. “(I Leave You) Wounded” heeft een broeierige, onderhuidse dreiging die we kennen van het oudere werk van Nick Cave en PJ Harvey. Die referenties komen nog eens terug bij het een eenvoudig piano-akkoord drijvende “Aftermath”.
“Vision” is een beetje experimenteler en speelt met de clichés van de postpunk. Ook de beverige intro van “Screens” is verrassend, terwijl het ook verfrissend is hoe Whispering Sons wegblijft van de platgetreden paden. “Flood” is dan weer een stuk ‘klassieker’ en heeft een bijna hypnotiserend, mantra-achtig refrein. Van de vooruitgeschoven single “Surface” onthouden we dat sommige tracks van Whispering Sons meerdere luisterbeurten nodig hebben om helemaal binnen te komen. “Satantango” is een leuke track met een heel enerverende intro. “Surgery” is drammerig op een vriendelijke manier.
‘Several Others’ is voor Whispering Sons meer dan een bevestiging. Het is niet één, maar twee of drie stappen vooruit. Veel diverser en nog meer eigen gezicht dan op ‘Image’ en toch trouw aan het genre en de eigen geschiedenis.
Whispering Sons heeft van de lockdown gebruik gemaakt om een nieuw album op te nemen. Dat komt binnenkort uit en het aperitiefje is de single “Surface”. Zelf zeggen ze dat ze het beste van hun vorige singles en albums in dit nummer gebundeld hebben en dat lijkt te kloppen.
“Surface” heeft alles wat “Hollow” en “Alone” deden schitteren op het album ‘Image’. In hedendaagse postpunk zweeft Whispering Sons op eenzame hoogte. Het is bezwerend, aangrijpend en catchy (op een postpunk-manier dan).
Voor de heel snelle beslissers was er ook een 7”-single met ‘Blank’ als B-kantje.
https://www.youtube.com/watch?v=XkKJvDBbKn0
Het concert van het uiterst sympathieke neofolky ensemble Mumford & Sons was in een mum van tijd uitverkocht in de AB. Tja, de ongelukkigen zaten wat op z’n honger en zaten te zoeken waar het kwartet nog zou optreden. En dan, een geschenk uit de hemel. Tijdens hun Europese tour hielden ze halt voor een paar concerten in Frankrijk en deden ze het even leuke zaaltje Grand Mix in Noord-Frankrijk aan.
Resultaat: drie vierden van de zaal werd overspoeld door Vlamingen die toch nog één van hun favoriete bands aan het werk kon zien en de afstand naar Brussel niet moest trotseren. Dit aspect hadden band als organisatie ook gezien, want de band besefte maar al te goed dat ze in Frankrijk nog hun sporen moest verdienen, maar dat de Belgen duidelijk vielen voor die country/americana, folkpop en bluegrass. Hun drie singles “Little lion man”, “Winter winds” en “The cave” zijn niet weg te branden uit de hitparade.
Even waande ik me op één van de kasseistroken van Paris – Roubaix door de massastroom aan Vlamingen. Dat het concert uitverkocht was, was alvast mooi meegenomen voor de organisatie, die op die manier (nogmaals) aantoont dat er in Noord-Frankrijk (muzikaal) veel te beleven valt …
Mumford & Sons … Het kwartet haalt de mosterd bij de songwriting van The Byrds, Fairport Convention, Leonard Cohen en Crosby, Stills, Nash, laat de retro van Kings Of Leon en de country/americanarock van Green On Red, Arcade Fire en Seasick Steve indringen. De band wordt gedragen door Marcus Mumford, de singer/gitarist/drummer. Hij wordt bijgestaan door Winston Marshall, banjo/dobro/zang, Ben Lovett, vocals/keys, en Ted Dwane, vocals/bassist.
Eén plaat hebben ze nog maar uit, maar ze staan er overduidelijk op een podium en zullen de komende festivalzomer vele zieltjes winnen. Ze hebben een forse stap voorwaarts gezet om een grootse band te worden, én ze genieten van het succesverhaal van vandaag … Anderhalf uur speelden ze een overtuigende set van aanstekelijke, speelse songs die een boeiende, broeierige opbouw hebben en voldoende afwisseling boden in de songstructuur. Ze praatten er zich wat uit in een soort brabbelFrans (op Marshall na!).
Het eerste half uur stonden ze netjes op een rij met akoestische gitaren, synths, contrabas, banjo, dobrogitaar en een bassdrum. Het was mooi om hen op die manier te zien, bepaald door de vocale stemmenpracht van de vier, die werd geleid door de indringende, gepassioneerde, overtuigende stem van Mumford. Tja, Local Natives, Megafaun, Grizzly Bear konden er wel een puntje aan zuigen.
De langzame start, de opbouw en de explosies van de songs intrigeerden. Elegant klonken de eerste songs “Sigh no more”, “Awake my soul”, “Roll away your stone” en “White blank page” met dit instrumentarium, die door het (krachtige) gitaargetokkel, de footsteps, de bassdrum en Mumfords vocals zeggingskracht hadden. Ze palmden moeiteloos de Vlamingen als de Noord-Fransen in en we smolten als sneeuw in de zon. “Untitled” legde de klemtoon op de vocale capaciteit van de vier en met “Little lion man”, middenin de set, bereikten ze een hoogtepunt. Termen als emotionele diepgang, schoonheid en kracht zijn hier op hun plaats. De folky stijl ging richting poprock op het nieuwe “Lover polite” en “Thistle en weeds”. Mumford toonde aan van vele markten thuis te zijn, want hier speelde hij drums én nam hij de leadvocals op zich …En dan gingen ze terug ‘back to basics’. Johnny Flynn vervoegde op “Winter winds” de band op trompet. Het speels ontspannende lentegevoel hielden ze aan met de huidige single “The cave, die middenin explodeerde, en een snedig, krachtige “Dustbowl dance”, waarbij ze totaal loos gingen op hun instrumenten. Een verbluffende finalereeks, die toonde wat de band in z’n mars had en hoe sterk ze er wel staan als band. Broeierig, bezwerend, zwierig en leuk … Het enthousiasme droop er van af.
En voor de laatste maal knoopten we de rockende folktoon goed in de oren met “I gave you all” en het afsluitende “Whispers”.
De speelse, frisse dynamiek, het gevarieerde geluid en de charisma van de band zijn troeven die Mumford & Sons een ontdekking meer dan waard zijn.
De support Johnny Flynn en z’n band waren de ideale geleider op Mumford & Sons. Ze leunden aan hun muzikale stijl, wisselden sfeervoller met krachtiger voer af, lieten dobro en viool doorklinken en gaven het gevoel weer dat de boeren hebben na het binnenhalen van de oogst: feestje bouwen of even mijmeren aan een kampvuur met een …
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Het Britse Mumford & Sons is op korte tijd groot(s) geworden . De tijd van kleine zaaltjes is definitief voorbij , gezien hun concert in een recordtempo was uitverkocht in de Lotto Arena. Al snel werd de beslissing genomen hen in het Sportpaleis te doen optreden, én ook hier was hun concert héél snel uitverkocht . Voor wie Mumford & Sons dus vroeger zag, de tijd van de knusse zaaltjes van de Arenberg (remember Crossing Border!), AB of de Grand Mix is passé! Tja, Mumford & Sons en België, het klikt , zoveel is duidelijk!
Ze zetten het genre van de neo-indiefolk terug op de kaart , een speelse onbevangenheid, aanstekelijke, frisse melodieën, refreinen, stuwende, opzwepende ritmes en een gemoedelijke, emotievolle stemmenpracht en samenzang … Toegankelijk , voor iedereen bereikbaar , een knallende formule … Iets overweldigend !
De twee cd’s totnutoe ‘Sigh no more ‘ en ‘Babel’ houden hetzelfde princiep en structuur aan, sfeervol, intiem, tempoverhogend, al of niet met een voller arrangement ,ze vervelen niet .
Waren ze vorig jaar op Rock Werchter nog wat aftastend en ingehouden, dan is er daar nu acht maand later totaal geen sprake meer van . Live krijgen de songs een kopstootje, ze staan op punt en de band speelt op scherp . Het is heerlijk genieten ,bewegen of wegdromen, en ze creëren een samenhorigheidsgevoel in hun afwisselend materiaal , die als basis een akoestische gitaar, banjo , mandoline , drumtics en een accordeon hebben . Vanavond werden ze regelmatig aangevuld met blazers en strijkers .
Een optreden vol ongekende (culinaire) hoogstandjes door die verrassende wendingen, die een ‘boost’ kregen door hun gretigheid, enthousiasme en dynamiek. Dit was hun grootste indooroptreden , ook hun langste gig qua duur, en elke aanwezige heeft dit letterlijk mogen voelen en weten . Alles was tot in de puntjes uitgewerkt en ook hoed af voor de lightshow, die de songs en de set nog meer kleur en elan gaf . Tja, We werden verwend!
Ze trokken fel van leer met “Babel” en daarop kregen we al meteen een eerste troef , “Little lion man” . Iedereen zat in de juiste stemming. Het tempo werd hoog gehouden in het begin , “Winter winds” en “Whispers in the dark” volgden en intrigeerden door die sfeervolle, ontspannende gitaarriedels , drumtics en folky tunes; ook door de tempowisselingen en de beheerste aanvulling van blazerssectie en orkestratie van violen. “White blank page” en “Timshel” zorgden voor een sobere elegantie; de treffende eenvoud met hun vier nam ons in op songs als “Below my feet” en “Ghosts that we knew” .
Deze songs zaten mooi verdeeld in verdere kleppers als “The cave”, “Lover of the light”, “Awake my soul” en “Roll away your stone” , die balanceerden tussen opwinding en intimiteit. Een “Thistle & weeds” en “Hopeless wanderer” op hun beurt boeiden door een broeierige, donkere dreiging, de zachte – hardere aanpak en z’n lichte explosies , alsof plots een storm heerst op een anders kalme zee. “Dust bowl dance “ overklaste de song op plaat door z’n tintelingen en actie .
Op z’n Coldplays stonden ze in de bis middenin de zaal , creëerden een ‘campfire’ gevoel door acapella twee nummers, waaronder “Sister” te zingen , en te spelen met een minimale instrumentatie en versterking .
Tot slot kon iedereen nog eens uit zijn dak gaan en met een ‘happy feeling’ naar huis gaan op “I will wait”, een classic van de tweede cd!
Zonder pardon , zonder scrupules en in alle eenvoud treedt Mumford & Sons op in deze grote zaal onder Marcus Mumford , de singer/songwriter/gitarist/drummer; ze zijn de groep die het genre in dit decennium nieuw leven inblaast! Dikke pluim en een verdiend statement!
Oh ja, Mumford & Sons werd nog voorafgegaan door twee bands Half Moon Run die nog te zien zullen zijn in de Bota en Mystery Jets.
Mystery Jets - Brits enthousiaste gezelschap van twee zangers, die een gezellig potje dromerige indiepop met een folky tune brachten , met een vleugje ‘80’s electro. Ze werden alvast in de juiste stemming gebracht voor de mainact van vanavond .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mumford-and-sons-28-03-2013/
Organisatie: Live Nation
Het Londense neofolky ensemble Mumford & Sons is in eigen land al onthaald als één van de ontdekkingen. Het kwartet haalt de mosterd bij de songwriting van The Byrds, Fairport Convention, Leonard Cohen en Crosby, Stills, Nash, laat de retro van Kings Of Leon en de country/americanarock van Green On Red, Arcade Fire en Seasick Steve indringen.
De songs zijn te situeren binnen de indie, country/americana, folkpop en blue grass. We horen twaalf aanstekelijke, speelse songs die een boeiende, broeierige opbouw hebben en voldoende afwisseling bieden in de songstructuur.
De band wordt gedragen door Marcus Mumford, de singer/gitarist/drummer. Hij wordt bijgestaan door Winston Marshall, banjo/dobro/zang, Ben Lovett, vocals/keys, en Ted Dwane, vocals/bassist. Samen met Laura Marling en Noah and the Whale bepalen zij deze Londense stijl.
Naast het gitaargetokkel komt de indringende, gepassioneerde, overtuigende stem van Mumford sterk naar voor. Hij heeft een doorrookte stem van een vijftiger die het beeld van kampvuur, paard en huifkar oproept. Opener en titelsong van hun debuut trekt meteen de aandacht, die zachtjes start en naar een hoogtepunt gaat. De puike spanningsopbouw horen we verder op “The cave”, “White blank page” en “Away my soul”. Maar dat is nog niet alles, naast de frisse dynamiek van de single “Little lion man” (met de fantastische zinsnede “But it was not your fault but mine, and it was your heart on the line, I really fucked it up this time, didn’t I my dear”), “I gave you al” en “Roll away your stone”, die een Pogues sfeertje uitstralen, hebben we enkele broeierige, bezwerende uitgesponnen songs, de zwierige “Thistle & weed” en “Dustbowl dance”, die live nagenoeg een sterke indruk moeten nalaten. Termen als gevoel, schoonheid, emotionele diepgang en kracht zijn hier op hun plaats. Op songs als “Timshel” en het afsluitende “After the storm” klinken ze innemend, ingetogen en broos.
Op die manier kunnen we besluiten dat we hier te maken hebben met een enorm gevarieerd debuut, die een grootse band inluidt. En btw Marcus Dravis stond in voor de productie … was dat niet dezelfde man die Arcade Fire lanceerde met ‘Neon bible’ …
Een paar jaar terug werd het Londense neofolky ensemble Mumford & Sons, onder Marcus Mumford , sterk onthaald en werden ze gezien als één van de ontdekkingen. Het debuut ‘Sigh No more’ werd een wereldgroot succes, en die opvolger ‘Babel’ zal niet hoeven onder te doen . Marcus Dravis stond in voor de productie, én was dat niet dezelfde man die Arcade Fire lanceerde met ‘Neon bible’.
Van kroegbandje handhaven ze zich tot een met awards overladen headliner . Hun concert was in geen tijd uitverkocht . Muzikaal geen echte verrassingen, sing/songwriting meets folk en americana riedels . Mumford & Sons houdt van een sfeervolle, intieme aanpak , neigend soms aan acapella, of ze gaan door de opbouw , de tempowisselingen , de dansspieren aanspreken en durven te exploderen zonder de dramatiek uit het oog te verliezen.
Melodieus , toegankelijk klinkt het allemaal: onbevangen speelse, frisse genotvolle dromerige indiefolkende songs met die stuwende, opzwepende ritmes, aanstekelijke refreinen en gemoedelijke emotievolle stemmenpracht; songs die gedragen worden door een afwisselend instrumentarium en tintelen door banjo, mandoline, accordeon en blazersectie .
Handclaps, heupwiegen, springen en dansen., het komt allemaal goed samen bij het kwartet en levert een reeks sterke songs af als “Whispers in the dark”, “ I will wait”, “Holland road”, “Lover of the light” en de titelsong “Babel” .
De plaat wordt aangevuld met een paar extra’s waaronder een puike versie van Simon & Garfunkel’s “The boxer” . Het is razendsnel gegaan voor de heren , maar die wereldstatus verdienen ze !
Mumford & Sons hadden een deugddoende (korte) pauze ingelast en zijn er nu terug met een nieuwe plaat ‘Wilder mind’ die hun neo –indiefolky sound op het achterplan heeft geduwd en plaats maakte voor aangename (radiovriendelijke) poprock . De banjo’s , mandolines en de speelse onbevangenheid zijn in een sfeervol, direct, gepolijst geluid gestopt. Eerlijk gezegd dit was al deels te horen op de vorige cd ‘Babel’.
Tja de band rond Marcus Mumford was in korte tijd uitgegroeid tot een band van stadionformaat . Ten tijde van hun debuut ‘Sigh no more’ zat die neofolky sound meer dan ooit in de lift , door die treffende eenvoud , sobere elegantie en samenhorigheid. Ze tonen een ‘ordinary band van odinary boys’ en dat blijft hoedanook bewaard in hun rockend concept , “Tompkins square park” is de ideale opener en “Believe”, “The wolf” en “Ditmas” zijn de barometers in die poptenue. Er vallen enkele sfeervolle nummers te noteren ,en met een “Broad-shouldered beasts”, “Only love” en “Hot gates”, klopt men terug aan bij hun vroeger kenmerkend geluid
Een paar tracks zijn in een live versie te horen en worden naar een hoger niveau getild door hun gretigheid , enthousiasme , dynamiek.
Mumford & Sons mag dan nu een doorsnee pop/rock band zijn geworden , hun materiaal slaat aan , klinkt gestroomlijnd, is af voor de popliefhebbers en staat (live) garant voor ontspanning en extravertie.
Sons Of Sirius is een uit Dendermonde afkomstige folkband. Oorspronkelijk gestart in 2013 als folk; met invloeden uit de Schotse en Ierse traditie liet Sons of Sirius zich inspireren door bands als The Dubliners en The Chieftains. Op zoek naar een eigen sound kwam daar in 2017 verandering in. De folkinvloeden zijn overeind gebleven in de nieuwe sound , geïnspireerd door de Keltische muziek. En ook de Vlaamse folklore zit verstopt in de muziek van deze band.
We citeren de introductie op de vi.be pagina van de band: ''Sons Of Sirius, een folkband uit het Dendermondse: met één been in de Vlaamse klei, met het andere been over het kanaal. Uit deze spreidstand vloeit hun Keltisch geïnspireerde muziek voort: zowel traditionals als zelfgeschreven nummers passeren de revue, soms een luisternummer, dan weer een dansbaar deuntje. Kortom: het traditionele dorpsfeest in bandvorm.''
Er kwam eindelijk een debuut op de markt, 'Ardennia'. De titel verwijst naar de Ardennen. We citeren weerom: ‘De titel verwijst naar de Ardennen, waar de inspiratie voor de titeltrack werd gevormd: oude heuvels vol legenden, oude overblijfselen en natuur. Dat deze regio haar naam ontleent aan de Keltische godin Arduinna, sluit dan ook nog eens mooi aan bij het genre. Geschiedenis, sagen en plaatsen vormen dan ook de belangrijkste inspiratie voor de nummers op het album.’
In acht songs vertelt de band een verhaal over tradities, door middel van al even traditionele instrumenten als viool, mandoline, bodhran, tinwhistles en lowwhistles. De songs zijn dan ook één voor één gedrenkt in een folksfeertje, die je doet terugkeren in de tijd, naar sagen en legendes. De muzikanten toveren aanstekelijke klanken uit hun instrument, waarop stilzitten onmogelijk is , terwijl intussen zanger/violist Yves De Waele zich ontpopt tot een ware troubadour. De verhalen die hij vertelt doen denken aan de troubadour in de middeleeuwen die de kastelen afdweilde om zijn verhaal te vertellen. Met een lach een traan en veel kwinkslagen.
De inbreng van Jonathan Jacobs’s tinwhistles zorgt voor een magische totaalbeleving, waardoor het niveau naar een waar hoogtepunt wordt gestuwd. De bodhran van Annemie Demuyt wordt bovendien aangesterkt door een al even aanstekelijke mandoline en gitaar inbreng van Benjamin D'Hollander. De viool van Yves is naast zijn warme stem een ware kers op de taart.
De lezer heeft misschien al opgemerkt dat we nog geen enkele song hebben vernoemd?! Dat is zeer bewust want je moet deze plaat beluisteren als het lezen van een spannend boek. Elk song is een nieuw hoofdstuk in het lange verhaal over de Ardennen en de sagen rond die streken, de sterke verhalen worden verteld op een gezapige , aantrekkelijke wijze waardoor je met de ogen gesloten en een hoge dosis fantasie terugkeert in de tijd, dansend doorheen de steppe. Want dat is nog het meest aangename aan deze prachtige schijf. Hierop stilzitten is onmogelijk. Zwevend over die dansvloer wordt er echter dus ook een verhaal verteld van kommer en kwel.
Deze moderne troubadours brengen 'Ardennia' letterlijk tot leven , zoals enkel de grote troubadours dat indertijd konden, ze werden daarvoor op handen gedragen want ze zorgden in barre tijden voor een dosis humor die het volk goed kon gebruiken.
In deze coronatijden is een band als Sons Of Sirius dan ook de perfecte remedie om even alle zorgen opzij te zetten, te dansen in de huiskamer en de songs uit volle borst mee te brullen.
Binnen de folkloristische traditie is Sons Of Sirius de perfecte band om uw feestelijkheden, festivals of zaal op te vrolijken , eens dus die coronacrisis voorbij is.
Folk/Americana
Ardennia
Sons Of Sirius
Waar konden Whispering Sons het topjaar 2019 beter afsluiten dan in ’s lands beste concertzaal. Juist ja, de Ancienne Belgique, waar ze drie jaar geleden voor het eerst nationale bekendheid verwierven als jonge winnaars van HUMO’s Rock Rally. Maar het was pas na het verschijnen van het volwaardige debuut ‘Image’ (2018) dat de bal voorgoed aan het rollen ging voor de band. Bijna alle shows in België verkochten in een mum van tijd uit, ze speelden op tal van grote festivals het voorbije jaar (inclusief het hoofdpodium van Rock Werchter) en bleven ook ijverig in het buitenland toeren. Dat ze er donderdag voor het eerst in geslaagd waren de grote zaal van de AB maanden op voorhand volledig uit te verkopen, vormde de verdiende kers op de taart.
Bovendien zijn we er stellig van overtuigd dat die uitverkochte zaal helemaal hun eigen verdienste was, ook al hadden ze in het kader van het AB40-feestjaar nog drie andere live acts uitgenodigd deze avond.
Mede door het vroege aanvangsuur waren er tijdens de set van Croatian Amor, het soloproject van Loke Rahbek, nog maar weinig toeschouwers aanwezig. Deze Deense artiest, één van de drijvende krachten achter het Posh Isolation-label, had het onzalige idee om door middel van overmatig gebruik van stroboscoopflitsen de aandacht af te leiden van waar het uiteindelijk allemaal om zou moeten draaien. De muziek dus. En die klonk in zijn geval, naast hoofdzakelijk experimenteel elektronisch en ambient-getint, onvoldoende overtuigend om ons een half uur te kunnen boeien.
Jammer maar helaas. Ook van het optreden van CTM hadden we iets meer verwacht. Het betreft hier een soloproject van de klassiek getrainde Deense zangeres en celliste Cæcilie Trier, al liet ze zich in Brussel vergezellen door een tweede dame achter de elektronica. Met een eigenzinnig geluid, dat ergens tussen hedendaags klassiek en experimenteel zweefde, poogden ze zich een weg naar ons muzikaal kloppende hart te banen, maar ondervonden daarbij heel wat weerstand vanuit de ondertussen flink volgelopen zaal. Zo’n onophoudelijk gepraat van zo veel toeschouwers, zelfs vooraan waar wij ons bevonden, maakten we hier zelden mee en dat zorgde voor een flinke domper op de concertbeleving. Het getuigde bovendien van een egoïstische instelling en een totaal gebrek aan respect, niet enkel voor de artiest in kwestie, maar ook voor de keuze ervan door de curator van deze avond.
En dat was… Whispering Sons. Algauw bleek dat zowat iedereen (toegegeven, ook wij) voor hen was gekomen, want nog voor ze een noot hadden gespeeld werden ze al toegejuicht. Een op voorhand gewonnen thuismatch, zoiets. Maar je moet het als band toch nog altijd - en telkens opnieuw - weten waar te maken op het podium natuurlijk. Gelukkig voelt het vijftal zich daar als visjes in het water, ook en vooral in ‘hun’ Brussel. En dat gold in de eerste plaats voor zangeres Fenne Kuppens, die al van bij opener “Fear” het publiek uit haar handen deed eten met de inmiddels vertrouwde mimiek en enthousiaste dansbewegingen. Het getuigde van moed en erg veel zelfvertrouwen om met een gloednieuwe song dit concert aan te vatten, maar we waren meteen mee. En wij niet alleen.
Wat daarna volgde, was een bevestiging van wat we al een tijdje wisten: deze groep is gewoonweg het beste wat de laatste jaren is komen bovendrijven in de Belgische (internationale?) scene, punt. De sterke songs uit ‘Image’ (het onheilspellende “Got A Light”, het dansbare “Stalemate” en “Dense”, de poppy single “Alone”, het intieme “Skin”, …) mogen we dan ondertussen al vele malen live hebben gehoord, in de AB werden ze met zoveel energie en gedrevenheid gespeeld dat het een genot was om te zien en te horen. En de band genoot ook zichtbaar van de geestdriftige reacties vanuit het publiek. Zelden Fenne zo veel zien glimlachen tijdens een concert.
Ook de tussen twee hoofdstukken (debuut-EP ‘Endless Party’ en ‘Image’) uitgebrachte, uitstekende singles “White Noise” en “Performance” zaten tot onze vreugde nog steeds in de set. Maar we waren toch ook en vooral verheugd dat er stilaan wat nieuwe songs beginnen op te duiken. En als die allemaal van hetzelfde hoge niveau als “Cool, Vision” en het eerder genoemde “Fear” zijn, dan staat er ons (hopelijk volgend jaar?) een geweldige nieuwe plaat te wachten van Whispering Sons. Dromen mag…
Na het intense “Hollow” volgde nog een door merg en been gaande versie van “Waste”, waarbij ook een spontane moshpit ontstond in de eerste rijen. Eentje die bleef aanhouden tijdens het eerste bisnummer, het onweerstaanbare ‘oudje’ “Wall”. Ook het daaropvolgende, deprimerende “Insights” was een oude publieksfavoriet, waarna de Sons met het knap naar een climax opbouwende “No Image” (met Kobe Lijnen achter de piano) de kroon op het werk zetten. Een triomftocht van begin tot eind. Game, set, match.
Om onze laatste trein huiswaarts niet te missen, verlieten we voortijdig de after-show van het Belgische Paper Hats in de AB Club daarna. Ietwat jammer, want van de drie keuzes van Whispering Sons sprak deze ons het meeste aan. Volledig instrumentale, dansbare elektronische muziek gemaakt met analoge synthesizers en live drums met af en toe ook wat krautrockinvloeden. De knappe live visuals van videokunstenaar Jaak De Digitale vormden een gewaardeerd extraatje, en we waren blij deze groep eindelijk eens aan het werk gezien te hebben.
Met dank aan daMusic http://www.damusic.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/whispering-sons-12-12-2019.html
Organisaitie: Ancienne Belgique, Brussel
StuBru gaat sinds 2013 op zoek naar nieuw muzikaal talent via ‘De Nieuwe Lichting’. Eén van de drie winnaars van 2018, SONS, stond in de Vooruit te Gent nu , om hun debuutalbum ‘Family Dinner’ te ondersteunen . Wij zagen hen vorig jaar al bij hun vijftigste concert op de Lokerse Feesten. Toen waren ze een voorbeeld van hoe garagerock, pop en punk aan de man moet gebracht worden, met name rétestrak, luid en met volle overgave! Benieuwd wat het nu zou worden …
De vier vrienden uit Melsele stonden pas om 22u30 geprogrammeerd. Als support kwam het uit Antwerpen afkomstig kwartet, Those Who Didn’t. Dit viertal begon eraan om tien uur en bracht zware, luide, soms deprimerende instrumentale doommusic die af en toe neigde naar Korn maar dan zonder zang. Tussen de nummers door, terwijl de gitaristen hun instrumenten op punt stedlen en de razende drummer op adem kwam, hoorden we Franse, Engelse en Duitse weergalmende teksten. Origineel. Het was een half uurtje dat deze mannen onze trommelvliezen geselden , maar het sloeg aan en ze kregen terecht héél wat respons bij het publiek.
Een klein kwartier later verschenen de vier van SONS op het podium. Ze grepen ons meteen bij de keel met het strakke “Family Dinner”. En het zou niet meer stoppen. Met hun energieke, opzwepende speelstijl kregen ze iedereen zonder problemen volop mee.
De nummers volgden mekaar in hoog tempo op. Er werd volop gesprongen en geschreeuwd Af en toe lieten de bassist en de zanger hun dank blijken door een korte ‘merci’ of ‘dank u Gent’. Ze waren letterlijk van plan om er niet te veel woorden aan vuil te maken en zoveel mogelijk te spelen. En zo hoort het !
De powergitaarrock dweepte het publiek op; een eerste moshpit werd gevormd tijdens “Naughty”. Er werd naar een climax gespeeld en die kwam er. Het dak , toch wel vrij hoog in de Vooruit, moest er bijna af bij hun doorbraak-nummer “Ricochet”. Zowat de hele zaal deed mee aan het moshen. Wat is dit toch een oersterk nummer!!!
Gelukkig was er toen een korte pauze om zowel de groep als het publiek op adem te laten komen. Maar de zweetdruppels waren nog niet opgedroogd toen het viertal alweer op het podium verscheen en “I wanna be your dog” van The Stooges inzette. Met nog twee hitsende powernummers erna bleek hoe goed deze groep is, wat een energiebom ze zijn en hoe makkelijk ze dit kunnen brengen naar hun publiek.
Dit debuut is zondermeer uitstekend en hopelijk mag dit voortduren. We konden echt geen beter Sinterklaasgeschenk krijgen.
Setlist: Family Dinner - Wanted Dead - Altruist - Concrete Waves - I need a gun - Sunday - Naughty - White city - Skin - Tube Spit - Keep on going - Wiating on my own - Ricochet - I wanna be your Dog - Sneaky snake - Do they see me
Organisatie: Democrazy, Gent
Alan Parsons is een naam als een klok in de progrock. De Amerikaan is verantwoordelijk voor een reeks hits (“Eye In The Sky”, “Don’t Answer Me”, …) en wordt beschouwd als een meester in zijn vak. Aan nieuwe albums en touren komt hij nog maar weinig toe. Maar plots was daar het album ‘The Secret’ en kwam hij naar Europa voor een tournee.
‘The Secret’ is niet een nieuw meesterwerk met een nieuwe wereldhit. Het is wel een prima zet geweest om Jason Mraz in te schakelen als gastzanger (op “Miracle”). Daardoor is de kans groot dat Alan Parsons alsnog opgepikt wordt door de Spotify-jeugd. Al blijft het de vraag of ze deze zeemzoete softrock-track meer dan eens zullen beluisteren. Op de persoon van Jason Mraz na ademt dit nummer uit elke porie een hang naar FM-rock uit de jaren ’80, inclusief een kleffe sax-solo. Maar onder al die kauwgumballen-pop zit wel een knappe track ingespeeld door klassemuzikanten.
Alan Parsons zingt zelf maar twee tracks op dit album: “As Lights Fall” en “Soirée Fantastique”. Hij klinkt uiteraard een stuk ouder van Mraz, maar voor de rest is er geen reden waarom hij niet vaker achter de microfoon zou staan. Zeker op “As Lights Fall” legt Parsons vocaal een zacht, warm deken over de muzikaal weinig interessante track. Op “Soirée Fantastique” zit zijn mooie stem dan weer te diep ondergesneeuwd.
Het van bombast overlopende “One Note Symphony” bevat gelukkig meer dan één noot. Dit doet denken aan het meest theatrale werk van Pink Floyd of het meest barokke van Emerson, Lake & Palmer. Zoals de meeste tracks van dit album zou je ook deze korte symfonie meteen ergens in een Hollywood-blockbuster situeren.
Slechts één track heeft dat niet. Het instrumentale “The Sorcerer’s Apprentice” lijkt eerder voor een toneelstuk gecomponeerd dan voor een film. En slechts één track van dit album is effectief al in een film gebruikt: het honingzoete “I Can’t Get There From Here” (geen cover van REM) werd ingezet voor de coming-off-age-movie 5-25-77.
Voor “Sometimes” kunnen we de algemene Hollywood-aanduiding zelfs nog vernauwen tot een Disney-prent. Gastzanger Lou Gramm (Foreigner) slaagt erin om een klein beetje drama uit te vergroten tot een levensles van dertien in een dozijn. Maar ook hier houdt Parsons je bij de les. Het is voorspelbaar en over-the-top, maar ook gewoon heel goed.
“Requiem” is één van de beste nummers op dit album. Zo classic rock als classic rock mogelijk is, maar ook opnieuw onweerstaanbaar goed. Dat geldt bij uitbreiding voor wel meer nummers op dit album, maar op “Requiem” zit alles juist.
“Beyond The Years Of Glory” heeft een joekel van een Eye In The Sky-vibe, maar kan minder overtuigen dan het origineel. Het is wel nog steeds een prima song. “The Limelight Fades Away” is als titel misschien wel tekenend: Alan Parsons is een meester in wat hij doet, maar ergens onderweg heeft hij de trein gemist. Wie heimwee heeft naar de radiorock van de jaren ’80 en wie wegsmelt bij soundtracks, die hebben een prima album aan ‘The Secret’.
Op sommige momenten hoop ik dat de Belg iets meer chauvinistisch wordt. Als het om 'Eigen Kweek' gaat bekijkt de Belg dat namelijk helaas nog teveel met argusogen. Die sceptische houding is echter voor niets nodig. Neem nu Whispering Sons. Vanaf die eerste keer toen we de dame en heren aan het werk zagen in Trix, op het gratis evenement Trix-Trax, waren we danig onder de indruk van hoe deze band ons door middel van instrumentale magie zonder verpinken deed terugkeren in de tijd. Maar vooral die adembenemende en tot de verbeelding sprekende podium performance van frontvrouw Fenne - wiens inbreng we toen vergeleken met de bewegingen en uitstraling van bijvoorbeeld Ian Curtis - liet ons totaal van de kaart achter. Ondertussen heeft Whispering Sons Humo's Rock Rally gewonnen en hebben ze hun debuut 'Image' op de markt gebracht. Een schijf die trouwens overal goed wordt ontvangen. En vooral is de band meer dan ooit volwassen geworden. We waren benieuwd of ze ook in De Casino in Sint-Niklaas aan de hoge verwachtingen konden voldoen.
Om de lont aan het vuur te steken om je publiek te hypnotiseren kon Whispering Sons geen betere act meebrengen dan The Germans (****1/2). Deze band zijn meesters in voodoo rituelen naar voor brengen die je alvast doen vertoeven in heel andere oorden. In het verleden kwamen daar vaak naakte dansers bij - zoals op Pukkelpop 2015 - nu doet de band het eerder door zijn sprankelende en psychedelische aanvoelende muziek voor zich te laten spreken. De band slaagt er dan ook in, door een beklemmende en ijzingwekkende samensmelting van die hypnotiserende klanken en vocalen je tot een zekere vorm van waanzin te drijven. De enige voorwaarde is dat u zich gewillig laten meevoeren naar de bonte, kleurrijke wereld die The Germans je aanbieden. Het zorgt wellicht voor enkele gefronste wenkbrauwen, maar ook - eens je die duistere en bevreemdend aanvoelende wereld binnen gaat - voor een voodoo trip die je terugvoert naar de diepste, donkerste kant van je ziel.
Vorig jaar zagen we Whispering Sons (****) nog aantreden op Sinner’s Day in Genk en schreven daarover: "Whispering Sons zet de puntjes op de 'i', dat deden ze dit jaar eigenlijk al met een sprankelend debuut. Ook live zet de band nog enkele stappen voorwaarts naar eeuwige roem. Het publiek smulde met volle teugen van zoveel innerlijke schoonheid, dat aan de ribben kleeft. En ook wij bleven diep onder de indruk achter, en pinkten nog maar eens een traan weg". En ja In De Casino , Sint-Niklaas bevestigt Whispering Sons deze stelling nog maar eens. Veel woorden worden er niet aan vuil gemaakt, behalve links en rechts een oprechte 'bedankt'.
Voor lange bindteksten moet je namelijk niet bij Whispering Sons zijn. Maar de muzikale huzarenstukken die de haren op je armen doen recht komen , gekruid met die stem van Fenne die je uiteindelijk naar heel andere oorden doet drijven, waardoor we in 2016 prompt fan werden, die is nog steeds aanwezig. Echter zien we - eveneens op basis van het debuut - een band die vooruit kijkt. Want inderdaad, ondanks de nog steeds duidelijke verwijzing naar die jaren '80, hoor en zie je dat Whispering Sons nog steeds blijft evolueren in stijl, en vooral kijken elk van de top muzikanten op het podium, inclusief hun frontvrouw, meer dan ooit, allemaal dezelfde kant uit.
Er valt dan ook, zowel bij wat meer uptempo songs als “Dense” of heel intens mooie “Hollow”, nergens een speld tussen te krijgen. De kers op de taart volgde echter in dat magisch mooie bisnummer. “No Image” werd ingezet met Fenne haar breekbare stem enkel onder begeleiding van de elektronische inbreng van Sander Hermans en de intense piano klanken van Kobe Lijnen, en bezorgde ons daardoor het zoveelste kippenvelmoment van de avond. Waarna Sander Pelsmaekers (drums) en bassist Tuur Vandeborne daarop inpikten. De registers werden helemaal opengetrokken in een wervelende finale die eindigde in een climax die de haren op onze armen compleet deed recht komen van innerlijk genot.
Besluit: Whispering Sons staat meer dan ooit tevoren heel zelfverzekerd op het podium en straalt eveneens enorm veel spelplezier uit, in zoverre dat kan binnen die toch wel donkere en weemoedige omkadering. Want lichtvoetige muziek brengen daar doet Whispering Sons ook anno 2019 nog steeds niet aan. De postpunk liefhebber in ons sloot dan ook meermaals de ogen en liet zich andermaal gewillig meevoeren naar weer een andere donkere, melancholische wereld, die de band ons aanbood. En sprong een gat in de lucht van blijheid dat de band vooral vooruit kijkt en zichzelf dus anno 2019 blijft heruitvinden. Wat ons doet dan weer doet uitzien naar meer postpunk en aanverwante parels van één van onze persoonlijk favoriete Belgische bands, in de nabije en vooral verre toekomst.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/whispering-sons-22-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/the-germans-22-03-2019
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
De Cactus Club houdt vinger aan de pols om de Belgische muziek te programmeren. En dat kunnen we maar ondersteunen en smaken. Op vrijdag stond het Limburgse new wave kwintet Whispering Sons met het Luikse punkkwartet Cocaine Piss als support. Meteen was er hier al veel volk …
Cocaine Piss begon er mooi op tijd aan en het was een hevige 35 minuten. Drums en gitaren schuurden en bovenop hadden we de tierende stem van zangeres Arilie Poppins. Af en toe ontdekten we een songstructuur, maar meestal was het één geluidsbrij die door de zaal denderde waar kop nog staart aan te krijgen was. Niet iedereen was voor dit gedonder en gebrul te vinden , en de aandacht werd verlegd naar de toog . Voor sommigen een marteling voor de trommelvliezen (waaronder mezelf), voor anderen een die-hard sound binnen de heropleving van de punk …
Gelukkig was er om halftien Fenne Kuppens en haar groep Whispering Sons. Kwalitatief scoorden ze reeds hoge ogen, winnaars van Humo’s Rock Rally 2016 en een overtuigende debuutplaat ‘Image’ , twee jaar aan gewerkt en doordacht , sterk in elkaar … En momenteel uitverkochte zalen in België en Nederland, surplus op de affiche van Best Kept Secret en Rock Werchter deze zomer. Intussen stonden ze ruim drie weken op 1 in de Afrekening van StuBru met hun nummer “Alone”.
Vijf kwartier lang genoten we van hun donkere, doom postpunk. En daarvoor waren oudgedienden van het genre new wave en punk van de jaren 80 natuurlijk gekomen. De drums en de basgitaar bepaalden de sound en het ritme, en de diepe , lage (hoe doet ze het toch?) basstem van Fenne werkte de nummers af; op het einde kregen we soms een duivels ontbinding met een oerschreeuw. Eerst hadden we van haar bescheiden danspasjes maar naarmate de set volgde meer uitgesproken en wildere moves, het maakte samen met de sobere belichting een zeer geslaagde show.
Fenne beperkte haar interactie tot het publiek. Niemand nam het haar kwalijk omdat dit toch wel een beetje bij dit soort groepen hoort.
Waar ze de mosterd vandaan haalden (Joy Division, Sisters of Mercy, The Cult, en ja zelfs Front 242) was subtiel maar nooit overheersend aanwezig. Dit is iets unieks en het is Belgisch zelfs! Het deed ons wegdromen naar die donkere maar aangename punk- en new wave jaren. Onze tipschoenen en lange zwarte jassen moeten we dringend weer opdiepen.
Heerlijk dat dit uit eigen land komt en ondanks de jonge leeftijd van de groep oogt en klinkt het in z’n geheel volwassen en professioneel. Een vijfsterren-concert wat ons betreft.
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Whispering Sons + Cocaine Piss
Cactus Club
Brugge
SONS - Geen betere plek dan de broeierige 'Charla' om een stevige garagerockband als SONS het beste van zichzelf te laten geven. Want eerlijk, deze rockers in een schouwburg, het zou als een tang op een varken zijn geweest.
SONS raasde als een kanonskogel door een 45 minuten durende set zonder enig rustmoment. En dat het echt oerend hard zou gaan , bewezen ze onmiddellijk in het begin van het optreden. Een nieuw nummer, titel nog niet bekend, ging vooraf. Het werd een typisch SONS-nummer met meer dan genoeg ronkende gitaren.
Daarna gingen we verder met bekender werk zoals “Wanted Dead” en “Concrete Waves”. Die laatste had een coole spacey outro. We kregen al wat handgeklap en de handjes gingen omhoog. Robin, Jens, Arno en Thomas gingen onverminderd door met pompende bassen en knallende drums. Met “I Need a Gun” bewezen de SONS ook hard melodieus uit de hoek te komen. Als een trein ging de band naar het einde van het nummer, waarbij ze het niet konden laten om de versterkers even te laten krioelen.
Ondertussen waren we al over de helft van de set, en vond SONS het tijd voor een covertje. We hoorden een ruige versie van “Lonely Boy” van The Black Keys. Een verkrachting op een goede manier? Het blijkt dus te kunnen. Daarna kregen we “Tube Spit”, dat met enkele rustpauzes zorgde voor nog sterkere bommetjes tijdens de song. En tijdens “Ricochet” zagen we nog een heuse sitdown, zodat ook de mensen achteraan even hallo konden zeggen tegen de band. In het echt klonk de hit natuurlijk nog rauwer dan op de radio. Dat konden we alleen maar toejuichen.
Als bisnummer genoten we nog van “Do They See Me”, waarna we zelfs wat gabbermuziek hoorden om het helemaal strak af te sluiten.
We kregen dus een top optreden. Geen wonder dat deze jonge gasten de Nieuwe Lichting van Studio Brussel wonnen. Het is een unieke band in België, die de garage punkrock helemaal terugbrengt. Het is uitkijken naar de rest van het nieuwe werk.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-photo/156
Organisatie: Democrazy, Gent
We volgen deze Brusselse band al sedert hun overwinning in Humo’s Rock Rally 2016. Wie toen dacht dat het hier om ééndagsvliegen ging , komt bedrogen uit. Live maken ze indruk en zijn ze mondjes maat bezig met Europa in te pakken. Sinds 2015 bouwen ze hun donkere muzikale wereld stap voor stap, maar zonder stoppen, uit. Velen kijken dan ook reikhalzend uit naar hun debuutplaat.
Voldoen ze aan de verwachtingen en is hun debuut er eentje om in het oog te houden? Jazeker! Dit is moderne postpunk met een eigen smoel! Het bewijs dat het ook anders kan dan een kloon van The Cure of Joy Division te zijn. Opener “Stalemate” klinkt weeral beklemmend en bezit een mooi tempo. De subtiel aanwezige synths doen hier goed hun werk en geven diepgang aan de gitaren en ritmesectie. Opwinding voel ik dames en heren. Op “Stole A light” gaan ze verder de ingeslagen weg op. De ritmesectie doet hier mooie dingen. Je merkt dat het toeren de band goed heeft gedaan. Ze klinken nog meer als een goed op elkaar ingespeelde band. “Alone” is de nieuwe single en het gitaarwerk klinkt hier catchy, mooi ondersteund door de synths en bass.
De uithalen en lage passages van vocaliste Fenne Kuppens zijn nu ook weer aanwezig maar ze lijkt ze beter onder controle te hebben waardoor alles heel natuurlijk klinkt. Op “Skin” wordt het tempo even terug geschroefd en krijgen we een soort ballade. Een schitterende en weemoedige track. Zo krijgen we tien tracks waarvan geen enkele een stinker of een halfbakken nummer is. Ook indrukwekkend zijn “Hollow” en “No Image”.
Whispering Sons zijn met dit album klaar om Europa op hun knieën te krijgen. Hun uitstraling, hun live performances en nu ook een resem toptracks maken hen tot een unieke band. Op het vlak van postpunk lijkt mij dit nu al de plaat van 2018 te zijn. Diegene die dit wil overtreffen zal met straf materiaal moeten afkomen.
Sinds de overwinning in Humo’s Rock Rally werkt de band doelgericht en op eigen tempo aan de verdere ontwikkeling van de band en hun muziek. Ze gaan niet voor instant succes maar via hun eigenzinnige muziek en sound lijken ze stap voor stap beter en groter te worden. Na hun EP ‘Endless Party’ en een goed onthaalde Europese tournee verschijnt in het najaar hun debuut ‘Image’.
“Waste” is de eerste single en voorloper uit dit album dat nieuwe songs zal bevatten. De productie was in handen van Micha Volders en Bert Vliegen. “Waste” is alvast een geslaagd nummer dat langzaam opgebouwd wordt met de typische elementen van de band. De stem van Fenne Kuppens, de dragende bass en de opzwepende drums, de galmende gitaarlijnen en de donkere onheilspellende synths zorgen terug voor een pareltje postpunk muziek. In de eerste helft van de song wordt de spanning opgebouwd om dan samen met de start van de drums open te breken.
Als “Waste” voor de kwaliteit van het gehele album borg staat dan kunnen we niet wachten op dat nieuwe album. Feit is dat “Waste” meer dan de moeite waard is.
Wie graag het Canadese antwoord op The Kooks wil horen moet beslist eens luisteren naar deze band. Dit vijftal, onder leiding van de gebroeders Emmons, maakt het soort muziek dat hieronder kan vallen zonder dat ze een kopie van The Kooks zijn. Hier en daar zitten ook wel wat elementen die naar de jonge Neil Young verwijzen. Het is muziek dat popdeuntjes in een rockverpakking steekt, radiovriendelijk klinkt, enthousiasme uitstraalt en meezingbare refreinen voortbrengt. Ongevaarlijk maar het werkt verdomd verslavend.
We krijgen hier dus tien songs die thema’s aansnijden die typerend zijn voor tieners en jong volwassenen. Over de zoektocht naar hun plaats in de volwassen wereld en natuurlijk de zoektocht naar de ware liefde. Voor wie zich herkent in die thema’s kan ik zeggen dat hetgeen ze doen ze goed doen. De zang is goed en heeft een lichte grain in de stem. De refreinen worden telkens aangevuld met backings wat het wat meer zwier meegeeft. En elke song heeft wel iets, een gitaarlickje of een ander detail, dat het nummer net dat beetje extra geeft.
Draai de The Glorious Sons in de Afrekening of als Hotspot en binnen de kortste keren worden ze groot denk ik. De zanger ziet er iets minder gladjes uit dan die van The Kooks maar als hij wat charisma uitstraalt zou het ook wel een meisjesmagneet kunnen zijn.
Wil je dat checken dan moet je op 1 maart naar de AB waar ze hun album komen voorstellen.
Met veel plezier ontvingen we hier de nieuwe single van de moderne wave/postpunkband Whispering Sons. Hierop staan twee songs en, beste vinylliefhebbers, hij is o.a. verkrijgbaar in het helderwit en het rood. Maar het belangrijkste blijft toch de muziek die erop staat.
“White Noise” is een nummer dat ons bij de eerste luisterbeurt al wist te overtuigen. De band gaat verder op de ingeslagen en doet geen toegevingen. Fenne Kuppens zingt beter als nooit voorheen. De gitaren treuren en wenen dat het een lieve lust is. En de song dendert met een mooi tempo vooruit. De b-kant is een remix van “Performance” door B. Dat is het techno project van Bert Libeert van Goose. Deze remix is best interessant. De electro behandeling die deze post-punk track hier krijgt toont aan dat het om een sterke song gaat ongeacht het jasje dat ze hem aantrekken.
Wil je deze single in je bezit? Aarzel niet want ze verkopen snel!
Deze band won de Rock Rally en ondanks weinig support van de radiostations slagen ze erin hoge ogen te gooien. Dit door hun intense live optredens en kwalitatieve songs. Na hun EP is er sedert kort een 7 inch uit. De nummers liggen in het verlengde van de EP en wanneer je hen de laatste maanden aan het werk hebt gezien dan zal je de twee tracks herkennen want ze maken al een tijdje deel uit van hun setlist. Twee goeie songs met de nodige melancholie, de galmende gitaren, de ronkende bas en de diepe stem.
Deze EP bewijst nog eens dat ze verdiend de rock rally wonnen. Tevens bouwen ze rustig maar gestaag aan hun carrière middels goed geplande optredens en releases. Wie hen live zag is meestal zwaar onder de indruk.
Een mooie 7 inch dat ons doet verlangen naar een volwaardig album.
Whispering sons – Afsluitend AB concert als Kroonstuk Rock Rally Winnaars
Whispering sons , Newmoon
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-12-10
Didier Becu
Soms sta je er niet bij stil hoe vlug het leven wel voorbij gaat. Net geen jaar geleden keken een paar mensen in de Gentse Kinky Star naar een nieuwe band die eigenlijk toen geen kat kende. De reden waarom ze daar wel waren was omdat op de sociale media een handvol fans en een klein Gents platenlabel (Wool-E Tapes) er niet raakten over uit gepraat.
Whispering Sons moest je gewoon zien indien je door je alleswetende muziekvrienden serieus genomen wilde worden. Dertig optredens en vier maanden later (we overdrijven zelfs niet) werden de vijf Limburgers overdonderd met het feit dat de belangrijkste rockprijs die een Belgische band kan krijgen binnen was.
Het was de dag waarop Fenne Kuppens, Kobe Lijnen, Sander Hermans, Lander Paesen en Sander Pelsmaekers beseften dat het menens was geworden. De grap (kijken hoe ver we geraken) was bittere ernst geworden. Dit was niet langer een bandje met trouwe fans, het Belgische publiek verwachtte gewoon het allerbeste, een Rock Rally-winnaar word je niet zo maar.
Ze deden het op hun manier. Niet naast de schoenen lopen, lekker zichzelf blijven en niets overhaast doen. En de strategie werkte. De zalen waarin ze spelen worden alsmaar groter, de band alsmaar beter en stilaan heeft iedereen door dat Whispering Sons meer is dan een band die het beste uit de postpunk van de jaren 80 en 90 haalt.
Whispering Sons beseft maar al te goed waarmee ze bezig is, een band met een frontvrouw die met haar aparte stem één van de strafste madammen uit de huidige Belgische muziekscène is en, vooral, bij iedere song worden ze meer en meer…Whispering Sons.
Het gekke jaar dat 2016 voor hun was, werd afgesloten in de zaal waarin ze het mooiste moment uit hun jonge leven hadden meegemaakt.
En je zag het, dit deed hun wat. Meteen met opener “Shadow” zat alles goed. Fenne, in het wit (het oog wil ook wat) straalde toen ze met “Midlife” begon. De fans van het eerste uur moesten ze niet meer overtuigen, maar degene die voor Newmoon waren gekomen, bleven staan en hiermee wisten ze dat ze alweer wat harten hadden veroverd.
Dacht ik zelf een jaar geleden dat Fenne Kuppens de Vlaamse evenknie was van Nico, dan is ze 365 dagen later (of zoiets) gewoon Fenne Kuppens die omringd wordt door vier geweldige muzikanten waarvan de goesting afdruipt. Mensen die een song als “Never Here” kunnen neerpennen of het trieste walsje “Performance” dat onlangs op Weyrd Son Records als single verscheen.
Tijd voor “Skin”, een trage song die ons aan (tja) aan The Doors doet denken (geen toeval, want later zou (“Break On Through) To The Other Side” door de speakers knallen) en ook een gloednieuwe song die tot op heden zelfs nog geen titel heeft. Het staat mijlenver van hun geluid op “Endless Party”, anderzijds zeer dicht tot datzelfde adjectief (subliem dus). Misschien ligt het aan de titel, misschien niet, maar het uptempo “White Noise” herinnert mij steeds aan The Velvet Underground. Een perfecte single die er geen is, wie weet wordt het dat ooit wel.
Over singles gesproken… “Strange Identities”. Meer dan eens bewierookt op onze pagina’s, maar dat komt ervan als je de perfecte shoegazepopsong kan schrijven. Een vreemde clip, dat wel, maar in de AB het moment waarop je beseft dat Whispering Sons het beste is wat de Belgische muziekscène heeft te bieden. En als dat niet zo is, behoren ze sowieso tot het beste ervan.
Nog drie songs te gaan. Juist, die cover van The Doors en daarna “Wall” … een dijk van een song, dat wel, maar als je de nieuwe songs hebt gehoord, besef je dat dit niet meer dan de start was. Van start naar einde. “Insights” natuurlijk, het moment waarop Fenne je bij je nek grijpt, je wakker schudt en bevrijdt van alle demonen. Als exorcisme in muziek bestaat, dan zijn het de vier minuten van “Insights”.
Hoewel deze editie van The Coca Cola Sessions een hoogmis voor goede muziek was, bleek het tevens een avond vol ontroering. Ging het snel voor Whispering Sons, dan was dat ook het geval voor Newmoon. Een plaat op Pias, lovende recensies, een paar weken geleden nog het voorprogramma van Minor Victories in de Botanique, en nu stonden de Kempenaren in een uitverkochte AB. De band was net terug van een Europese toer, en zanger Bert Cannaerts kon het nauwelijks geloven toen hij de stampvolle zaal zag. Onbeschrijfelijk, waren zijn woorden, en het leek wel alsof hij het na iedere song opnieuw wilde zeggen.
Het recept van dit succes? Zeer eenvoudig, shoegaze, ook al houdt Bert vol dat vooral Oasis zijn grote voorbeeld is. Toen twee jaar geleden de EP ‘Invitation To Hold’ uitkwam, zullen de vijf nooit één seconde hebben gedacht dat een AB zou zwichten voor hun niet te stuiten geluidsmuur van gitaren. Het volume ervan staat zo hoog dat je nauwelijks Berts stem hoort, maar dat is nu eenmaal de magie van noisy shoegaze, en stoort geen seconde. Integendeel, dit is lawaai dat als het beste orgasme aanvoelt.
Net zoals ze dat op hun (excellente) plaat ‘Space’ doen, krijg je er ook live geen speld tussen. Loeiharde gitaren (zonder dat het een brij wordt) en als de geluidsaanval eens onderbroken wordt, dan is dat gewoon omdat bijv. Bab Buelens (ja, uit Familie) het podium wordt opgeroepen zodat “Skin” het Slowdive-moment van de avond wordt.
Wie Newmoon omschrijft kan niet anders dan met oude shoegazegoden goochelen, maar op één of andere manier slaagt de band er wel in om dit genre nieuw leven in te blazen, en boort daarmee tevens een horde nieuwe fans aan. Wat neen, Newmoon puurt wel uit de nineties, toch spreken de jongens die in een vorig leven met Midnight Souls hardcore uit hun instrumenten haalden, overduidelijk een jong publiek aan.
Origineel? Niet echt, dat zullen ze zelf wel toegeven, maar verdomme één van de strafste bands van dit moment!
Met dank aan Luminousdash.com
Neem gerust en kijkje naar de pics van het optreden in Kreun, Kortrijk oktober ll
http://musiczine.lavenir.net/nl/nl/news/divers/whispering-sons-de-portables-kreun-kortrijk-op-28-oktober-2016-pics/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Whispering Sons - Moderne postpunk van de Rock Rally-winnaars gaat door merg en been
Whispering Sons
In De Ruimte
Gent
2016-04-22
Didier Becu
Soms gaat alles snel. Amper vijf maanden geleden wist slechts een handjevol mensen wie deze muzikanten waren, maar op 10 april jongstleden speelde deze Limburgse postpunkformatie de meest intense set uit hun carrière waardoor de volledig vakjury unaniem besliste dat Whispering Sons dit jaar de oververdiende Rock Rally-winnaars werden. De druk ligt torenhoog bij deze jonge mensen. Op de sociale media wordt met superlatieven gegooid, in een recordtempo zijn de vijf erin geslaagd om een leger van loyale fans voor zich te winnen en van hun wordt (ondanks hun jonge bestaan) het allerbeste verwacht. En dat met muziek die niet meteen de meest gemakkelijke is: moderne post-punk met roots uit de jaren 80, maar wel één van het soort die door kwaliteit uitblinkt.
De vijf Limburgers speelden vandaag een concert net buiten het Gentse stadscentrum. Het was ook net een week geleden dat ze in Gent stonden, en dit voor het vieren van Record Store Day bij Wool-E: het label dat hun debuut ‘Endless Party’ uitbracht.
De band begon met “Shadow” en “Midlife”, twee tracks uit dat (ondertussen uitverkochte!) debuut. De muziek van Whispering Sons omschrijven is geen evidente zaak. De ijskoude elektronische drums van Sander Pelsmaekers roepen herinneringen op aan ‘Pornography’ van The Cure. De bas van Lander Paesen en de gitaar van Kobe Lijnen zorgen voor zowel de tristesse van de cold wave, alsook het energieke van de post-punk, terwijl de synths van Sander Hermans er een hedendaagse melancholische toets aan geven. En dan is er natuurlijk de uitmuntende stem van Fenne Kuppens. Het podium is duidelijk van haar: de plaats waar ze haar innerlijke demonen loslaat, een intrigerende stem die je vanaf het begin bij het nekvel grijpt en je daarna nooit meer loslaat.
De beste nummers van Whispering Sons zijn echter nog niet op plaat uitgebracht. Zo is er “Performance”, de track waarmee de band hun overwinningstocht in de AB begon of het weemoedige “Strange Identies” waarmee Kobe en Lander bewijzen wat voor moois ze uit hun gitaar kunnen toveren (denk aan het beste van Slowdive). Er is ook die eigenzinnige, maar bijna briljante versie van “(Break On Through) To The Other Side” van The Doors.
“White Noise” heeft wel iets van The Velvet Underground, “Wall” is inderdaad dat fantastische liedje dat je tegenwoordig op de radio hoort en dan is er de afsluiter “Insights”, het traag opbouwend nummer met als hoogtepunt Fenne die alle boze geesten uit haar lichaam verjaagt. Het zijn momenten waar een mens rillingen van krijgt, momenten waarop je beseft dat je een uitzonderlijk talent ziet.
De volgelopen zaal was laaiend enthousiast en verplichtte de band om na dit intense moment terug op het podium te komen. De keuze viel op “The Night”, de vijf gezichten toonden blijdschap, het applaus loog er niet om, alweer hadden de vijf nieuwe muziekharten veroverd. Tja, een Rock Rally-winnaar wordt je niet zo maar...daar heb je talent voor nodig en dat hebben deze fluisterende zoontjes in overvloed.
Pics homepag – Xavier Marquis
Organisatie: Catch
Het Limburgse kwartet Whispering sons grijpt diep terug in de donkere ziel van de ‘80s synthwavepop . We horen slepende, trage en een groovende ritmiek, galmend gitaargetokkel, effects , gedragen door de bezwerende, ijle als baritonzang van Fenne Kuppens. De klankkleur van The Cure , New Order, Cocteau Twins dringt zich op. Natuurlijk voelen we hier ook de adem van die ‘80srevival, tien jaar terug van White Lies , Horrors, Bravery, Interpol, Editors alsook het vrouwelijk geweld van Savages, Chelsea Wolfe en Sharon Van Etten.
De songs zitten goed in elkaar , hebben een spannende opbouw en tintelen door die kenmerkende sfeer, melancholie , onheilspellende dreiging en angst . Opener “Shadow” dompelt ons meteen onder in die unieke sfeer , “Midlife” klinkt uptempo in het genre en maakt het geheel goed verteerbaar, Kortom , voldoende afwisseling wat de EP mooi overtuigt …
Luister naar hun volledig interview in het radioprogramma 'WAVES' (Radio Vibration) : https://www.mixcloud.com/wavesenglish/w%CE%BBves-92-english-bruxelles-ma-belle-feat-whispering-sons-27316/.
Info http://www.facebook.com/whiseringsons
Sunset Sons is een internationaal collectief, ze bestaan namelijk uit leden van Australië, Nederland en Engeland. Hun uitvalsbasis is dan weer de Franse Alpen waar de band ook ontstond. Dit op een snowboardvakantie waar het viertal elkaar ook voor het eerst ontmoette. Hun gedeelde passie voor snowboarden en surfen bracht hen aan de praat. Startten deden ze als coverband op verschillende après-ski’s. Maar toen ze in Londen van de band hoorden, beslisten verschillende managers om meteen naar de Alpen te vliegen. Geen wonder, hun mix van Kings Of Leon en The Script zorgt dan ook voor fantastische popsongs. Onder meer door deze gouden combinatie werd de band ook voor BBC Sound of 2015 genomineerd.
Een volwaardig album zit er voorlopig nog niet aan te komen, maar met drie EP’s op zak besloot de band toch een volwaardige Europese tournee te doen. Deze hield ook halt in de Witloof Bar waar het toch al een blijk van populariteit gaf. Het was vooral gezellig volgelopen in de zaal wanneer de band het podium betrad. Begonnen deden ze met een nummer van de recentste EP, “Medicine”, tevens degene met de meeste rocknummers. Wat meteen opviel was het uiterlijk van de zanger zeer gelijkend is met die van Caleb Followil, zanger van Kings Of Leon. Wanneer Rory dan nog eens begint de zingen is het net alsof er een concert van Kings Of Leon aan het spelen is.
Maar niet alles is zoals voorgenoemde band. Sunset Sons hebben nog een piano die mee hun sound bepaald. Daarnaast hebben ze ook een typisch Australisch surfgeluid. Maar wanneer er gitaarsolo’s worden bovengehaald kan er niet anders dan vergeleken worden met Kings Of Leon. Enkele nieuwe nummers passeren ook de revue “Know My Name”, “Disco Bands” en “September Song” zijn hier enkele van. De laatste doet de band meer klinken als The Script. “No Way Home” is dan weer een zeer melig nummer. Het valt op dat de band nog moet beslissen welk genre ze willen spelen. Op het ene nummer neigen ze meer naar pop terwijl ze op andere nummers zware gitaren bovenhalen.
Bij het nummer “She Wants” creëert de band een leuke sfeer door de gitarist te laten meezingen. Deze heeft een zeer hese stem wat een groot contrast geeft op de samenzang met de zanger. Wanneer hun “grootste” hit “Remember” wordt ingezet merk je dat het einde nabij is. De zanger probeert het publiek mee te krijgen, maar dit is net nog iets te geforceerd. Met “Watch Your Back” probeert de band uit te bollen waarna het eindigt, net zoals vele nummers op een apotheose met veel gitaren.
Er wordt geëindigd met “On The Road” waarna we een prachtig concert gezien hebben van Sunset Sons (of was het nu Kings Of Leon?!). De band heeft zeker potentieel om later grote zalen te vullen. Aan hen zal de keuze liggen om ofwel surf-rock te maken, of meer de pop-kant op te gaan. Maar het zal moeilijk worden om hun oorsprong in de surfwereld te verloochenen… Benieuwd hoe het toch zal evolueren?!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sunset-sons-20-04-2015/
Organisatie: Botanique, Brussel
Binnen de indiefolkscene zijn er ook aparte band te noteren, die allesbehalve hitgevoelig zijn en klinken . Vanavond hadden we het gelegenheidsproject Sons of Noel and Adrian uit Brighton , gecentraliseerd rond Jacob Richardson , maar verder steeds uit een regelmatig terugkerende samenstelling bestaat . De leden zijn afkomstig van het Willkommen Collective, een verbond van muzikanten, promotors en beeldende kunstenaars.
Een groots gezelschap van acht leden , dat wel met koperblazers, klarinet, flutes , troms , naast de traditionele instrumenten ,waarbij we ook wat afwisseling noteerden van soms wel vier gitaren , mandolines en banjos.
Lang uitgesponnen atmosferische, filmische, cinematografische orkestrale composities die een unieke sfeer ademen. De variërende instrumentatie, de opbouwende , hardere klanken, de hypnotiserende , psychedelische en ontspoorde ritmes, de duistere , onheilspellende tunes , de wisselende zangpartijen en de onverwachtse wendingen lieten een avontuurlijk aanpak horen. Een vreemd aanvoelen . Hier komen Robin Proper-Sheppard van Sophia en Wovenhand om de hoek kijken.
Natuurlijk lag de klemtoon op de recente plaat ‘Knots’ en waren we uitermate tevreden met werkstukken als “Jellyfissh bloom”, “Catchy come home” , “Come run fun stella baby mother of the world” en “Big bad bold”, die door de rijkelijke instrumentatie en de verrassende wending boeiend waren
… Als een Lorelei die je op de klippen jaagt … De synchrone danspasjes van de dames , de folky landelijkheid en de ontspannen sfeer van de band deed spanning en dreiging afknappen. Een golvend manische sound , die net geen fatale afloop kent!
Ook de support Eyes & No Eyes moest niet onderdoen , want ook hier hadden we een filmisch bezwerende sound , donkere tunes met een licht apocalyptische inslag . Een bijzondere klankenwereld hoorden we door de gitaarriedels , een knetterend, ontstemde bas, tromgeroffel, cello en een dromerig, neuzelende zang op z’n Alt-J.
Vanavond kon je zeggen dat die indiefolkscene ook avontuurlijke tentakels had . Mooi geprogrammeerd alvast!
Organisatie: Botanique , Brussel
‘Bluesrock’ is in de loop der jaren uitgegroeid tot een vies woord. Nochtans was het ooit anders maar de tijd dat de radio niets dan bands als The Animals, Rolling Stones, Cream of Fleetwood Mac liet horen ligt al een eeuwigheid achter ons. Enige argwaan was dan ook op zijn plaats toen ik op de site van de Zwerver las dat Rival Sons bluesrock ging brengen. Niet dat het enig verschil uitmaakt maar zelf omschrijven ze hun muziek als door blues geïnspireerde hardrock.
Aanvankelijk omzeilden Rival Sons handig de valkuilen eigen aan het genre (eindeloos uitgesponnen nummers, egotripperij of doodsaaie solo's). Nee, ze begonnen vrij strak en hielden de nummers opmerkelijk kort gebonden. Deze groep uit Long Beach, Californië is al ontelbare keren vergeleken met Led Zeppelin maar daar viel in Leffinge alleszins weinig van te merken. Enige gelijkenissen met de vroege Black Crowes waren er wel te bespeuren. Met hen deelden ze alvast hun liefde voor oude soul. Dit soort luide en harde rock staat of valt met de aanwezigheid van killer riffs. En die schudde Scott Holiday net iets te weinig uit zijn mouw. Nochtans vond ik hem een schitterend muzikant, vooral toen hij al eens het rechte pad der hardrock verliet om verrassend spacey uit te halen op zijn gitaar. Ook zijn solo's waren steeds inventief en beknopt.
Met zanger Jay Buchanan had ik wat meer problemen. Fantastische stem en een briljante zanger, daar niet van, maar de man had een soort koele berekendheid over zich, die me wat irriteerde. Zelfs een halve glimlach kon er niet vanaf en zijn jeansjasje bleef merkwaardig de hele tijd met enkel de twee bovenste knoopjes dicht. Pas in de finale werd duidelijk waarom. Daaronder verschool zich een t-shirtje dat vakkundig van de hals tot het middenrif was opengeknipt en duidelijk niet eerder gezien mocht worden.
En tijdens die finale liep het na een meer dan aanvaardbare set nog grondig mis. Tijdens het eindeloos uitgerokken eindoffensief hoorden we warempel nog een paar covers : het totaal overbodige want veel te flets gebrachte “Baby, please don’t go” en een iets beter maar toch niet echt overtuigend “It's a man's man’s world”. Alsof dat nog niet genoeg was kregen we er nog een drumsolo bovenop (mocht niet ontbreken!). Toen de laatste noten uitstierven was het anders wel enthousiaste publiek behoorlijk murw en drong het niet echt aan op bisnummers, die gelukkig in de kast bleven.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rival-sons-31-05-2012/
Organisatie: de Zwerver, Leffinge
Nederlands 
Français 
