She Pleasures HerSelf is nog een vrij recente band die ontstond in Lissabon in 2016. De bandleden zijn wel ervaren muzikanten. David Wolf speelt de synths en gitaren en maakte deel uit van o.a. When The Angels Breathe en Sweet Nico. Drummer Nuno Fransico komt uit o.a. Uni_form en Alma Mater Society terwijl zanger en bassist Nuno V. gekend is van Persona Project en The Paper Road. Live speelt Leticia Contreiras mee op de keys.
De muziek die ze maken is een mengeling van postpunk, new wave en dark wave, met echo’s van Depeche Mode, Bauhaus tot Fad Gadget. Tekstueel en qua verpakking stralen ze vooral meer seks en punk uit. In 2016 kwam hun debuut ‘Fetish’ uit. Nu is er een vervolg in de vorm van ‘XXX’. Terug krijgen we de gekende blend van elementen uit de jaren ‘80 die ze met moderne instrumenten updaten. Nogal wat songs zijn vrij dansbaar en uptempo geworden. Zoals bv opener “Ich Bin Dead” met een gothic gitaartje en een naar electropop en EBM neigende ritmesectie. De songopbouw doet mij wat aan She Past Away denken. Een ideale starter in elk geval. “25 Whores” is sterk electro geïnspireerd en zet het seksuele dik in de verf. Dat geldt ook voor “Darkroom”. Maar choqueren zoals een Lords of Acid in de jaren ‘90 deed, dat doen de songs niet. Daarvoor zitten we teveel in een andere tijdsgeest denk ik en zijn de songs ook niet scherp genoeg.
Er staan ook drie samenwerkingen met andere bands op het album. De eerste is “Private Hell” samen met Ash Code. Een aangename song met een sfeervolle intro. Vooral in het begin hoor je in de synths hun invloed. Op “Ghost Wave” speelt Crying Vessel mee. Je hoort het in de details wel dat ze meeschreven want de track heeft een beetje de sfeer van de songs van Crying Vessel mee. Lynette Cerezo van Bestials Mouth schreef de lyrics voor “The Weeping”. Ze zingt ook mee en de song heeft met hun manier van zingen iets bezwerend gekregen.
‘XXX’ is een aangenaam plaatje geworden dat volop refereert naar wave en electro uit de jaren ‘80. Een band voor de Wave Cave op W-Fest zou ik zeggen. Het is gewoon een degelijke plaat waar liefhebbers van het genre zeker tevreden mee zullen zijn.

Medio 2019 bestaat Unleashed, de Zweedse deathmetalformatie, ondertussen dertig jaar. Een feestelijk jaar moet dit worden. De band maakte furore door teksten over vikings en Scandinavische mythologie te overgieten met een typisch deathmetalsausje. Ze worden zelfs omschreven als grondleggers in dat gegeven, maar zijn helaas ondertussen een beetje ingehaald door de tijd. Vorig jaar bracht de band zijn dertiende album op de markt 'The Hunt For White Christ' via Napalm Records. Ter gelegenheid van het dertigjarige bestaan vonden we het de perfecte timing deze schijf eens onder de loep te nemen.
'The Hunt for White Christ' is een conceptalbum rond de mythologische wereld Odaleim en Midgaard. “Lead Us Into War” geeft de toon aan, laten we de strijd aangaan. Door middel van die typische energieke en krachtdadige aanpak deelt de band reeds een mokerslag van jewelste uit, en dan zijn we vertrokken voor een verschroeiende harde en meedogenloze trip die uitmondt in het verpletteren van heilige huisjes, tot er geen enkel meer recht staat. De vrij toegankelijke songs treffen je in het hart, en met de ogen gesloten voelen we ons prompt terugkeren in de tijd en gaan die strijd eveneens aan door middel van al even grote uppercuts in het gezicht uit te delen, door middel van gestroomlijnde gitaarlijnen - we waren meerdere keren onder de indruk van die verschroeiende solo's die de gitaristen van dienst uit hun instrument toveren -  bulderende vocalen en drumsalvo's die je zonder verpinken telkens opnieuw tot moes slaan.
Dankzij verpletterende songs als ''Terror Christ”, “They Rape The Land” en “The City Of Jorsala Shall Fall” blijft de band de aandacht scherp houden. Een lijn die over de gehele schijf wordt doorgetrokken. En meteen ook het grote pluspunt aan deze plaat eigenlijk.
Het grote gevaar aan zoveel jaren aan de weg timmeren, is dat je als band in de val trapt van een routineklus af te werken. Ondertussen heeft Unleashed inderdaad niets meer te bewijzen, maar toch maakt de band er zich niet gemakkelijk vanaf en straalt gelukkig nog steeds een spontaniteit uit als jonge wolven in het vak die jou zonder enig medelijden verpulveren en verscheuren zoals enkel de vikings in die gouden tijden dat konden, gerugsteund door de goden.
Laat dit nu de reden zijn waarom we door deze pracht van een schijf compleet over de streep worden getrokken, en prompt mee de strijd aangaan naar 'The Hunt For The White Christ'. Unleashed zet na dertig jaar nog steeds zijn stempel op dat deathmetalgebeuren, met een vette knipoog naar typische vikingmetal, en levert een kwalitatief hoogstaand product af zonder de spontaniteit en spelplezier uit het oog te verliezen. Dat getuigt van pure klasse, waaruit menig band met zelfs meer jaren dienst nog iets kan van leren.
Tracklist: 1. Lead Us Into War 03:28; 2. You Will Fall  03:35; 3. Stand Your Ground  03:15; 4. Gram 04:10; 5. Terror Christ 03:54; 6. They Rape The Land 04:00; 7. The City Of Jorsala Shall Fall  04:12; 8. The Hunt For White Christ  02:36; 9. Vidaurgelmthul  03:24; 10. By The Western Wall  04:17; 11. Open To All The World 04:48.

Ash of Ashes is het Duitse eenmansproject rond multi-instrumentalist en vocalist Markus Skroch (Skaldir) die zijn sporen heeft verdiend binnen heel wat andere projecten. Op een rijtje: Abscession, ex-Aphelion, ex-Cascade, ex-Hel, Claret, Elane, ex-Depression (live). De man brengt al die jaren ervaring samen in een eigenzinnig project rond de naam Ash Of Ashes. Een epische plaat omgeven door walmen van epic en pagan tot Folk metal invloeden. Down the White Waters kwam uit in eigen beheer. En laat een muzikant en vocalist zien die weet waar hij mee bezig is.
De virtuositeit en uitzonderlijke klasse loeien al bij de eerste song door de boxen. “Down the white Waters” is zo een typische pagan/epic metal song waarbij een donker en dreigend doom sfeertje wordt geschapen. Er valt totaal geen speld tussen te krijgen, we horen sprankelende riffs die klieven als bijlen. Bulderende tot heldere vocalen, worden gewoon door elkaar geschud alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Meermaals valt ons op dat Markus dus niet alleen een tovenaar met riffs en andere muziekinstrumenten is. Ook beschikt hij over een heel uiteenlopend stembereik. Geen wonder dat al die bands hem zo graag binnen halen.
Luister maar naar spetterende parels als “Flames on the Horizon”, “Ash to Ash”, “Sea of Stones” tot “In Chains (the lay of Wayland)”. Een voor één songs die aanvoelen alsof hier een volledige band staat te spelen.
Dat de man dit quasi op zijn eentje teweeg brengt dit hoogstaande epic metal pareltje? Het mag een wonder genoemd worden. Vooral de veelzijdige aanpak, waarmee Markus vuurpijl na vuurpijl afschiet is een streling voor het oor en het hart. Zonder meer bewijst de man hier meermaals uit het goed hout gesneden te zijn. Dat wisten we al door zijn medewerking aan andere projecten, met dit solo project voelt hij zich echter een vis in het water en kan rustig zijn eigen gang gaan. Daardoor gaan bij elke song alle registers open, wordt de lat heel hoog gelegd en niets aan het toeval overgelaten. Keer op keer weet Ash of Ashes ons daarbij aangenaam te verrassen.
Besluit: Je voelt aan dat Ash of Ashes dit project gebruikt als zijn eigen speeltuin, waar hij zich compleet kan uitleven. Dat zorgt voor een meesterlijke plaat, die perfect in elkaar steekt. Waar ook het spelplezier uitspat – wat erg belangrijk is – kan Markus volop en volledig experimenteren. Folk en pagan elementen worden door elkaar gegooid en overgoten met allerlei sausjes. Dit zorgt gelukkig niet voor al te veel chaos die overheerst. Maar voor een goed in elkaar gestoken totaalpakket, waar de puzzelstukken perfect in elkaar passen, wat getuigt van pure klasse.
Hier is een grootmeester aan het werk, die het perfecte schilderij aflevert zoals alleen meesters in hun vak dat kunnen.
Tracklist:
1.         Down the White Waters        05:26
2.         Flames on the Horizon           05:32
3.         Ash to Ash     04:50
4.         Sea of Stones 05:11
5.         Springar          01:57
6.         Seven Winters Long (The Lay of Wayland)             04:04
7.         In Chains (The Lay of Wayland)       04:43
8.         The Queen's Lament (The Lay of Wayland)             04:18
9.         Chambers of Stone (The Lay of Wayland)   04:36
10.       Outro 01:17

Epic Metal/Pagan
Down The White Waters
Ash Of Ashes

Het is er maar weinigen weggelegd, om te passen voor Rock Werchter, één van de grootste festivals in Europa en de wei simpelweg alleen te bespelen. Het is intussen al zeven jaar geleden dat Ed Sheeran zijn debuutplaat loste. Dat de man zijn leven sindsdien drastisch veranderd is, is een understatement. Sheeran speelde zijn allereerste concert op Belgische bodem in 2012 in een volle AB Club voor 250 man, gisteren stond hij in zijn eentje voor 65 000 aanwezigen.

Sheeran speelt momenteel de grootste tour in zijn carrière, zo speelde hij vorige maand maar liefst vier (!) keer in een bomvol Wembley stadium. Gigantische mensenmassa’s dus, een uitgelezen kans voor Britse singer-songwriter Jamie Lawson en al iets bekendere popster Anne-Marie om hun muziek aan het grote publiek voor te stellen. Beiden deden het voortreffelijk, maar het viel vooral op hoe strak de show van Anne-Marie in elkaar zat. De Britse bewees dat ze al over voldoende hits beschikt om een stevige, boeiende show te brengen, te zien op Rock Werchter dit weekend.

Om 21 uur stipt was het echter tijd voor de hoofdact van de avond. Eén van de grootste redenen voor zijn grote succes, is het feit dat de Brit overkomt als een normale jongen. Dat werd duidelijk toen het publiek op de grote schermen kon meevolgen hoe Sheeran door de gangen liep, en simpelweg de trap nam om het podium te beklimmen. Openen deed hij met het energieke “Castle On The Hill’, dat direct door de duizenden fans werd meegezongen. Ed Sheeran was duidelijk onder de indruk van de enorme mensenmassa. Zo verklaarde hij zelf dat hij meestal in stadiums, genre Wembley, speelt waar het publiek ook op tribunes zit en het publiek dus meer ingesloten is.
Dit zorgde er misschien voor dat het gezang niet tot aan de oren van Sheeran reikte. Hij moedigde het publiek meermaals aan om luider mee te zingen, meer te dansen en wilder rond te springen. Dit kwam een beetje vreemd over, aangezien het publiek écht wel mee was. Dat werd dan ook direct duidelijk toen Sheeran zijn eerste hit “The A Team” losliet op het publiek, dat hem zeer dankbaar was. Ed Sheeran zong héél goed en had er duidelijk zin in.
Het podium was volgestouwd met gigantische schermen, die de set goed ondersteunden. Zo werden er tijdens “I See Fire”, een nummer dat de rosse zanger schreef voor de Hobbitfilm, beelden getoond uit de desbetreffende film. Tijdens “Photograph” werden er dan weer jeugdfoto’s getoond. In tegenstelling tot de schermen, houdt Sheeran het op het podium echter heel basic. De 27-jarige superster verzorgt zijn shows enkel met een gitaar en enkele loop pedals, die hij volledig zelf inspeelt om een voller geluid te krijgen. Deze techniek gebruikt hij al van in het begin van zijn carrière en hij doet het ook echt heel goed. Het enige minpunt aan zijn set, was misschien de pompende bas die de hit “Galway Girl” ondersteunde. Die had niet gemoeten, en stoorde zelfs een beetje.
Hierna begon Sheeran aan een rustiger deel van zijn set. Hij mixte “I See Fire” met “Feeling Good” een cover van Nina Simone en liet dan hits genre “Thinking Out Loud, “Photograph” en dergelijke los op het publiek. Gevaar voor verveling was er echter nooit. Ed Sheeran speelde zijn zachte ballads goed, en kon de wei écht ontroeren. Een puike prestatie voor een man die op zijn eentje voor 65 000 man staat. Dat is de sterkte van Ed Sheeran. Hij is heel gewoon, speelt herkenbare nummers en doet het alleen.
Na “Sing”, logischerwijs een meezinger, verdween de Brit van het podium. Om van garderobe te verwisselen blijkbaar, want hij verscheen opnieuw ten tonele in een truitje van Dries Mertens. Een binnenkopper, want het publiek onthaalde hem op groot gejuich. Afsluiten deed Ed Sheeran met “Shape Of You” en traditiegetrouw “You Need Me, I Don’t Need You”, een nummer dat al meegaat van in 2011.
Your taste in music is great, but your taste in football even better

Wie gisteren de brandende zon en de ellendige lange rijen om bonnetjes te bemachtigen, kon trotseren, was gisteren getuige van een passage van een excellent muzikant, die van ons gerust nog een uur langer had mogen spelen. Als je als muzikant 65 000 man op de been kan brengen, die het er voor over hebben om ’s nachts nog te schuiven om aan hun wagen/trein/bus te geraken, dan weet je dat je  gewoon heel erg goed bezig bent. Wij hopen vooral dat Ed Sheeran spoedig terugkomt.

Setlist: Castle On The Hill – Eraser - The A Team - Don’t / New Man – Dive – Bloodstream – Happier - Hearts Don’t Break Around Here - Galway Girl - Feeling Good / I See Fire - Thinking Out Loud - One / Photograph – Perfect - Nancy Mulligan – Sing - Shape Of You - You Need Me, I Don’t Need You

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter

The Sheila Divine - Een meer dan geslaagde passage
The Sheila Divine
Kreun
Kortrijk
2018-05-11
Wim Guillemyn

The Sheila Divine maakten voornamelijk rond de millenniumwissel furore in Boston, Buffalo en België (ook wel de drie b’s genoemd) . Met singels zoals “Hum” en “Criminal” stonden ze enkele keren in de Afrekening. Ze speelden ook op Rock Ternat en Marktrock Leuven. Typerend is de stem van zanger Aaron Perrino met passages waarin hij gebruik maakt van zijn falset stem en momenten waarbij hij de longen uit zijn lijf schreeuwt. Daartussen zijn warme rockstem. Eerst kregen we een pareltje uit eigen land: The Spectors.

The Spectors zijn het voorprogramma tijdens de Belgische gigs van The Sheila Divine. The Spectors hebben een heel fijn album uit ‘Ooh Aah Aah’ . http://www.musiczine.net/nl/nl/cdreviews/the-spectors/ooh-aah-aah/ We waren dan ook benieuwd hoe dit allemaal live ging klinken. Er werd geopend met “Labyrinth of Faces”. Het duurde een song of twee voordat iedereen op het podium en in de zaal los kwam maar vanaf ging het lekker. Fijne melodieuze songs zorgden voor sfeer. Op een gegeven moment ging bassiste en zangeres Marieke Hutsebaut tussen het publiek performen om met enige hulp terug het op het podium te belanden. Verder stak ze haar bewondering voor The Velvet Underground niet onder stoelen of banken door een cover van hen te spelen en een nummer naar Nico te noemen. Een fijne opwarmer voor de hoofdact.

The Sheila Divine begon eerder rustig aan hun set maar bouwden die mooi op. Na een aantal songs kwam een eerste momentje met “Automatic Buffalo”. Daarna ging het in stijgende lijn. Het tempo werd wat opgevoerd en de meer bekendere songs kwamen aan bod. De stem van Aaron Perrino was nog steeds meer dan genietbaar na al die jaren. De mannen waren heel down to earth en zonder kapsones. Het publiek reageerde laaiend en zong voluit mee op songs zoals “Hum” (waar een frase van Joy Division’s “Dance To The Radio” in werd verwerkt), “I’m A Believer” of “Awful Age”. Heerlijke rocksongs met gedoseerde uithalen in. Het meeste kwam dan ook uit ‘New Parade’ van 1999. Maar ook latere songs zoals “The Hand” of “Long Way Go” misstonden niet in de set. De luid aangevraagde bisronde werd afgesloten met het obligate “Criminal” dat de zaal helemaal deed ontploffen. Een heerlijke vibe hing in de zaal en er werd luidkeels gescandeerd voor nog meer. Dat was niet meteen de bedoeling denk ik maar uiteindelijk kwamen ze, duidelijk tevreden met het enthousiasme, en gaven ze een heel fijne versie van Echo & The Bunymen’s “Killing Moon” weg.

Een meer dan geslaagde passage in De Kreun.

Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk

Shellac - God bestaat dan toch, het is een tenger ventje, draagt meestal een overall en heeft een zuinig brilletje op
Shellac
Kreun
Kortrijk
2017-05-30
Sam De Rijcke

Wij kennen een pak fantastische platen waarop de Albini stempel overduidelijk doorweegt (Pixies, Nirvana, The Jesus Lizard, Godspeed You Black Emperor, Gruppo Di Pawloski,…), maar het lijkt er op dat diegene die de Albini sound het best op een podium kan brengen…  Steve Albini zelf is. Daarom is het telkenmale bijzonder goed nieuws wanneer de legendarische producer de deur van zijn studio achter zich dicht trekt en met zijn eigen band Shellac de hort op gaat.

Een compleet volgelopen Kreun denkt er net zo over en hangt de hele tijd aan Albini zijn lippen. Dit is weer zo één van die concerten waar ieder zichzelf respecterend muziekliefhebber gewoon moet bij zijn, en eentje die verdomme nog lang zal nazinderen.
Shellac weet immers als geen ander die rudimentaire, compromisloze en droge straight-in-your-face-sound op het podium doortastend neer te poten. Kurkdroge urgente drums, brandende door merg en been snijdende baslijnen en daarbovenop de striemende gitaaruitbarstingen, rauwe riffs en uitgespuwde vocals van de briljante Steve Albini. Een unieke krachttoer die wordt ontwikkeld door drie muzikanten die in al hun eenvoud een geniale, onvermurwbare en pure sound neerzetten die ongeëvenaard is en meer punk is dan al de platen van Green Day en Blink 182 samen.
Shellac heeft weinig nieuw werk in de aanbieding -daarvoor heeft een volgeboekte Albini gewoon de tijd niet- maar de band brengt de oude en ietwat minder oude songs met een stootkracht en verbetenheid waar menig alternatief bandje een punt kan aan zuigen. De songs klinken fris van de lever en rauw van de vleeshaak, check de oerkracht van “Squirrel Song”, de uitgebeende power van “Riding Bikes”, de bloeddorstige vechtlust van “Watch Song”, de opgejaagde punk van “Copper”, de ongebluste woede van “All The Surveyors” en de vernielzucht van het fenomenale “Dude Incredible”.
Een strak en uiterst energiek Shellac is vanavond nergens minder dan fantastisch en de heren hebben naast een gezonde portie zelfrelativering ook flink wat humor in hun creatieve brein zitten, getuige de bindteksten waarin ze onder meer hun afkeer voor opperimbeciel Donald Trump niet onder stoelen of banken steken.
Steve Albini, een invloedrijk en respectvol figuur waar zowat de hele wereld van de alternatieve muziek met grote bewondering naar opkijkt, komt hier trouwens leukweg samen met zijn bandleden het boeltje zelf opzetten en afbreken. Bijzonder sympathiek en down to earth vinden wij dat, we zien het Bono zo nog niet te gauw doen. Of Beyoncé, dat zou pas lachen zijn (“oei oei oei, oh ramp, mijn nagel is gescheurd, snel, waar is mijn styliste ?”).

Voor een prestatie als deze van vanavond halen we met plezier het woord ‘legendarisch’ uit onze fichebak met superlatieven. En al de rest ook, fichebak leeg.

We hebben ook nog een pluim voor het Franse meidentrio Decibelles dat de zaal mag opwarmen. De wilde meiden zitten er vocaal behoorlijk naast maar de frisse en vlammende punkrock die ze voortbrengen maakt veel goed. Hun korte, snelle en vaak uitzinnige songs doen wel eens aan Cocaine Piss denken. Waarmee we willen zeggen : hard, luid, snel en vooral rechtdoor.

Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk

‘Boordevol verwachtingen’. Zo kunnen we de sfeer die in de volgelopen Rotonde hangt het best omschrijven. Als na de bassist, de toetsenist en de drummer ook de gebroeders Waeyenbergh het podium betreden, oogst het duo meteen veel applaus. Het mag duidelijk zijn, dit wordt een thuismatch voor de broers uit Oudergem. Maar wel ééntje waarvan het belang niet onderschat kan worden. Ze kunnen alvast rekenen op de steun van een heel leger fans die uitgerust zijn met pancartes en opschriften waarmee ze meermaals de groep aanvuren. En of ze er zin in hebben! Nog voor de eerste noot gelost is, zet de zanger/gitarist, al enkele danspasjes in. Wild Shelter is aan de beurt!

Nadat de groep in 2015 al de EP ‘All Is Bright’ loste, stelt de groep vanavond hun eerste album aan het publiek voor. Het is dus afwachten of ze het pad van dromerige indiepop verder bewandelt of vernieuwende elementen aan hun songs toevoegen. De single “Feel The Way You Do” doet ons alvast het beste hopen en leunt dicht aan bij werk van andere Brussels-based indieband Recorders.

Openen doet de groep met een contradictie. Daar waar wij ‘I Don’t Wanna Be Here’ uit Alex’ mond opvangen, lijkt ons dat hij niets liever wil dan de Rotonde in vuur en vlam zetten. De band is in het begin nogal onwennig en staat nerveus te acteren al doet Alex er alles aan om de stress uit zijn lijf te dansen. Na ‘Time” lijkt de tijd gekomen om een dankwoordje te richten aan het opgekomen publiek. Fijntjes voegt de zanger er nog aan toe dat het nieuwe album na het optreden beschikbaar is voor verkoop. Hij doet er nog een schepje bovenop door na het volgende nummer een T-shirt met het logo van dat album in het publiek te gooien waarbij de rekbaarheid van het shirt een eerste maal getest wordt. In gedachten hopen we dat de Brusselse groep uit even rekbaar materiaal is opgebouwd als de stof van hun shirts.
Nadien volgt een iets sferischer en dromeriger nummer waarbij de strofes ‘We don’t need to talk’ en ‘Come on and let’s get high’ weinig verbeelding behoeven. De zanger tracht met fluisterende stem het publiek naar hogere sferen te brengen. Toch gaat het publiek pas voor een eerste keer spontaan over tot ritmisch handgeklap tijdens het volgende synthgedreven nummer “Trust”. Het nummer mondt uit in een collectieve ‘Héé Hooo Héé Hoo’ en even wanen we ons in één of andere voetbaltempel in plaats van de Rotonde. Een eerste ijkpunt lijkt gezet en de groep weet een zeker momentum te creëren.
Naar het (vroegtijdige) einde toe nemen de gitaren weer de bovenhand en na een ruim uur duikt de groep een eerste keer de coulissen in.
De bisronde wordt geopend met het nummer “Horizon” waarbij Alex de elektrische gitaar inruilt voor een akoestische. Daar waar tijdens de beginfase van het optreden de zaal niet altijd even stil is, weet de groep het publiek nu wel muisstil te krijgen. Het inspireert enkele koppeltjes om dichter tegen elkaar aan te kruipen. Als gouwe ouwe “Memories” te voorschijn komt, schrikt het publiek weer wakker en verleidt menig luisteraar tot danspasjes. Na een langgerekt applaus verdwijnt de groep vreemd genoeg een tweede maal van het podium.
Al is het van korte duur want al snel rent energieke Alex huppelpasgewijs het podium op voor de tweede bisronde. We ervaren wel een bevreemdend moment als nadien rapper Dynamic? overgaat tot een rapnummer en Alex zijn coolste rapmoves bovenhaalt. Het Brusselse publiek lijkt hier niet moeilijk over te doen en slaat het achterover als zoete brij. Tot slot tovert de groep een ander wit konijn, Gordon Delacroix, tevoorschijn en even moeten we de gedachte aan een goochelshow onderdrukken. Toch hoeft het niet te verbazen want Delacroix, gekend als zanger van het iets bekendere Recorders, sleutelde mee aan de nieuwste plaat van Wild Shelter. Samen zetten ze het slotakkoord van de avond neer met single “Feel The Way You Do” waarbij het publiek nu helemaal aan het dansen gaat.

Samengevat was deze beer getuige van een beloftevolle Brusselse band waarbij er momenten van symbiose werden gecreëerd tussen de zang, gitaar en synths. Toch wist de band de aandacht van het publiek gedurende het hele optreden niet altijd vast te houden. Een ander werkpuntje is wat ons betreft de uitspraak in het Engels. Ook zouden we de groep willen toefluisteren het pad der hiphopmuziek links te laten liggen en verder te plaveien aan de weg der dromerige indiepop.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/wild-shelter-12-04-2017/

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Organisatie: Botanique, Brussel

Bat For Lashes , de Britse band (uit Brighton) van de bevallige Natasha Khan (Britse van Pakistaanse afkomst); een donkere schone , is toe aan haar vijfde plaat . De gothicfolkzangeres heeft niet meer het bereik van de doorbraak “Daniel” uit ‘Two sins’ , maar de kenmerkende stijl en haar indringende , hemelse stem zijn bepalend en tonen een sterke persoonlijkheid en uitstraling .
Ze neemt je mee in een apart tragisch verhaal waarbij de bruidegom op weg naar zijn bruiloft omkomt bij een auto-ongeluk. Zijn verloofde , die gebroken achter blijft , besluit in kader van het verwerkingsproces toch maar de geplande huwelijksreis te gaan maken , zielsalleen . Dit is het thema van ‘The bride’ ; Natasha Khan neemt je muzikaal mee in dit verhaal . Sobere, spaarzame en sfeervolle arrangementen sieren de sound , veel harp en viool krijgen  ademruimte in een pakkende sound van onmacht , ingehouden woede en hartverdriet. Pijnlijk! We vinden niet direct een single in die sfeervolle , donkere , hemelse sound , wel een pracht van pure klanken,  gedragen door haar sterke stem .
Toch hebben we een paar bijzondere songs in dit klankenspectrum, “Sunday love” door z’n lichte grooves , “Never forgive the angels” door z’n verbetenheid en “Widow’s peak” door de percussieve ritmes en praatzang . 
Etherische pop , die Kate Bush, Curve , Cocteau Twins , Dead can dance en Bel canto doet opborrelen …

De Nederlandse prog-rockband Kingfisher Sky viert zijn tiende verjaardag met het uitbrengen van nieuw materiaal. ‘To Turn The Tables’ omvat slechts één nummer, maar die klokt dan wel af op net geen 10 minuten. Blijft een beetje de vraag of je dat een EP dan wel een single moet noemen. Voor deze track kreeg Kingfisher Sky opnieuw de hulp van violist Ludo De Goeje en Kristoffer Gildenlöw van Pain of Salvation. Beiden waren reeds van de partij op ‘Arms of Morpheus’, het album van Kingfisher Sky uit 2014.
De band is niet meteen de meest productieve band. Ze willen enkel die muziek uitbrengen waar ze volledig achter kunnen staan en daar willen ze hun tijd voor nemen. Toch lijkt een EP met slechts één nummer op het eerste zicht een beetje mager. Tot je “To Turn The Tables” hoort. Het is een bijzonder fraaie track met een hoofdrol voor zangeres Judith Rijnveld. De song begint met terug te grijpen naar de sfeer van ‘oude’ tracks als “My Better Part” en “Hallway Of Dreams”, die wat weg hebben van een bombastische Within Temptation, om daarna te eindigen in de sfeer van pakweg Big Fish en Strength Of The Endless. Het toont dus mooi in tien minuten hoe de muziek van deze band geëvolueerd is en toch ligt de nadruk op het recente werk.
‘To Turn The Tables’ is daarom zeker een aanrader voor de fans en ook voor wie Kingfisher Sky nog moet leren kennen, is dit de beste introductie.

De Amerikaan Ian Fisher heeft zijn koffer van nummers door de jaren uitgepakt en laat ze kennismaken met een breder publiek. We krijgen hier een spannende combinatie van rootsamericana , countryfolk en sing/songwriting . De trilogie “If you wanna stay”, “Candles for Elvis” en de titelsong gaan over in de intimiteit van “Thinking about it” en de sobere aanpak op “The way to go” en “Seriously who” .
Hij doet (muzikale) indrukken op  tijdens zijn reis. “Hail mary” is doordrenkt van blues en doowop sijpelt door op het afsluitende “Nothing”.
Ian Fisher heeft een pak bagage meegebracht in zijn koffer . Die muzikale speeltjes hebben we nu gehoord in dit overtuigend album.