Smith-Kotzen - Sterke live show van virtuozen
De Europese tour van 2026 ging van start in Madrid op 3 februari. Na Spanje en Frankrijk was dit het vierde optreden van hun tour. Zik-Zak, met een capaciteit van zo’n 300 personen, was de eerste speelplek op Belgische bodem van deze tour.
The Kris Barras Band mocht het voorprogramma op zich nemen. Eigenlijk was een groot deel van Kris zijn leven, naast muzikant, gevuld met jawel een succesvolle professionele carrière in de Mixed Martial en Muay Thai.
Zijn eerste album “Death Valley Paradiuse” in 2022 haalde destijds de Britse albumlijsten. Het werd omschreven als luid, en klonk zwaarder en donkerder dan ooit. Het recentste album dateert van 2024 ‘Halo Effect’.
Rond 19:50u ging het licht uit, en kwam Kris en zijn band op het podium. We kregen keiharde riffs, meeslepende refreinen en technisch vernuftige solo’s te horen. Veel beweging op het podium, met een charismatische zanger. Het werd gesmaakt, en er was interactie tussen publiek en Kris.
Kris Barras Band werd vergezeld door Manning op gitaar, Billy Hammett op drums en nieuwste lid Frazer Kerslake op bas.
Na het schitterende voorprogramma stonden Smith-Kotzen klaar met hun band. Stipt 21u. ging de set van start.
Adrian Smith, bekend van Iron Maiden en Richie Kotzen, bekend van The Winery Dogs, Mr. Big zijn samen Smith-Kotzen, een duo dat klassieke blues-rock, hard rock en soul combineert. Op het podium werd het duo versterkt door bassiste Julia Lage (Vixen) en drummer Bruno Valverde (Angra). Hun tweede album ‘Black Light / White Noise’ (2025) kreeg al veel lof. Met deze voorkennis wisten we toen al dat het hier niet fout kon lopen.
De set ging van start met “Life Unchained”, dat al snel gevolgd werd door “Black Light” en “Wraith”.
Ondanks enkele gitaarwissels tijdens “Black Light”, zat de sfeer heel goed. Je zag dat de heren en de band er duidelijk zin in hadden. De eerste nummers van de set zijn op hun nieuwste plaat ‘Black Light/White Noise’ te horen. Achtereenvolgens kregen we toen “Wraith” en “Glory Road” te horen. Voor we “Hate and Love” te horen kregen, kwamen beide heren aan het woord, waarbij vermeld werd dat dit nummer van hun eerste EP ‘Better Days’ een van hun favorieten is.
De nummers vloeiden vlot in elkaar over, waarbij we telkens vlot soleerwerk tussen beide heren te horen kregen. Elk met hun eigen unieke klank en gitaartechniek.
De set combineerde uptempo rockstukken met meer melodische stukken, wat zorgde voor een ritme dat de zaal betrokken hield. Ook “Got A Hold on Me” van hun eerste EP (‘Better Days’) kregen we te horen.
We kunnen het samenvatten als een sterke balans tussen nummers van het nieuwe album en oudere Smith-Kotzen nummers.
Smith en Kotzen wisselden meermaals complexe riffs, harmonieën en solo’s uit, waarbij elk zijn eigen stijl inbracht — Smith met zijn klassieke rock-blues feel, Kotzen met soulvolle leadlijnen. Bij de gitaren zagen we verschillende Jackson versus Fender gitaar ‘battles’, welke steeds mooi in elkaar vloeiden.
Smith z’n eerder bluesy vocalen en de rockstem van Kotzen vormden steeds een stevig geheel. Beide stemmen waren op zijn best.
De volledige band werd voorgesteld vooraleer het schitterende “White Noise” werd ingezet. Na wat grapjes tussen beide heren, ging de show weer verder. In de laatste nummers voor de bis werden er 3 gekozen van het vorige album. Achtereenvolgens kregen we dus “Scars”, “Running” en “Solar Fire”. Laatste nummer mag zeker tot de publiekslieveling behoren.
De bis ronde ging van start met “You Can’t Save Me” van Richie Kotzen. Als finaal slot kregen we “Wasted Years” van Iron Maiden te horen, wat voor de aanwezigen met een achtergrond in Maiden-muziek, een perfecte afsluiter was. Het was me eerder al opgevallen hoeveel Iron Maiden t-shirts aanwezig waren.
Het concert van Smith-Kotzen in de Zik Zak was een sterke live-show met virtuoze gitaren, energieke ritmesectie en een zorgvuldig opgebouwde setlist.
De combinatie van nieuw materiaal (‘Black Light / White Noise’), oud werk en perfecte covers maakte het tot een memorabele avond.
Voor we het al goed beseften was het concert voorbij gevlogen. De show duurde ruim anderhalf uur.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Smith-Kotzen
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9018-smith-kotzen-07-02-2026?Itemid=0
The Kris Barras Band
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9019-the-kris-barras-band-07-02-2026?Itemid=0
Setlist
Life Unchained - BL/WN - Black Light - BL/WN - Wraith - BL/WN - Glory Road - S/K - Hate and Love - Better Days - Blindsided - BL/WN - Taking My Chances - S/K - Darkside - BL/WN - Outlaw - BL/WN - Got a Hold on Me - Better Days - White Noise - BL/WN - Scars - S/K - Running - S/K - Solar Fire - S/K
Bis: You Can't Save Me (Richie Kotzen cover) - Wasted Years (Iron Maiden cover)
Organisatie: Zik-Zak, Ittre ism FKP Scorpio
Woodsmith Jr is het soloproject van Kris Stynen en de (band)naam verwijst naar zijn beide grootvaders. De ene was schrijnwerker en de andere smid. Het debuutalbum ‘Hidden Tales’ is een verademing: veelal rustig kabbelende songs, met telkens een interessant verhaal en een heldere songstructuur. Een beetje oldschool misschien, maar talent en métier moeten niet opzijgeschoven worden omdat het misschien niet hip genoeg klinkt.
De basis van elke song is Kris met zijn gitaar, zijn warme stem en zijn verhalen. De accenten werden ingekleurd door Steven De Bruyn (mondharmonica), Mario Goossens (drums), Jasper Hautekiet (contrabas), Gijs Hollebosch (dobro) en Fiona Brown (backing vocals). Producer van dienst was Mattias Stynen, van ILA.
Woodsmith Jr heeft een eigen stijl, met folk en singer-songwriter en snuifjes americana en bluegrass. De covers die in de live-set zaten of nog zitten komen van Crosby, Stills & Nash, Warren Zevon en Luka Bloom. Daarmee is het spectrum van Woodsmith Jr al voor een deel ingekleurd. Mij doet ‘Hidden Tales’ meteen denken aan wijlen William Souffreau, al speelde die als zanger en songschrijver nog wel een categorie hoger. Maar wie fan was van William zal dit vast ook wel kunnen waarderen. Hetzelfde geldt voor fans van pakweg Richard Thompson, Loudon Wainwright of John Martyn.
Veel bekende namen in de referenties van deze review en toch, bij de keuze van een cover voor ‘Hidden Tales’, koos Kris voor “Our Daily Reminders” van Zita Swoon. Het nummer past hem in deze versie als een handschoen. De eigen verhalen gaan over liefde, verlies en zelfreflectie. De verhalen en emoties zijn heel authentiek, maar soms zijn het nog wat pastel-schilderijtjes: zonder felle, uitgesproken kleuren. Verlies is niet het verlies waardoor de bodem onder je voeten verdwijnt, verliefdheid is niet het weggeblazen worden, onvrede is nergens ongecontroleerde woede, … Het zijn vooral ‘klein gebrachte’ emoties. Tegelijk geven we deze artiest nog veel krediet. Hij is pas actief sinds 2021 en om dan al op zo’n korte tijd zo’n degelijk eigen repertoire op te bouwen, dat is straf. Op “Can I Only” graaft Woodsmith Jr het diepst en dat is voor mij dan ook het beste nummer van dit fijne album.
Andere heel degelijke songs zijn “52 Tunnels” en “Untangle All The Lies”.
https://www.youtube.com/watch?v=s1XM4OnOAWQ
Patti Smith - Een mooie dame met een stem die klinkt nog steeds als een klok
Patti Smith is op 75 jarige leeftijd nog op tournee. Het concert was eigenlijk twee jaar geleden gepland geweest en vanwege covid al twee keer verplaatst. Derde keer goede keer dus. Gezien haar leeftijd zou het wel eens de laatste keer kunnen dat ze in ons land optreedt. Ik was hoedanook erg benieuwd hoe ze zou performen.
Klokslag 20u30 kwam de band, met o.a. haar zoon en gitarist Jackson Smith, op het podium. Ze leek heel enthousiast en blij toen ze opkwam. Er werd gestart met “The Wicked Messenger” wat een Bob Dylan cover is en er zouden nog covers volgen. Daarna kwam “25th Floor” uit haar album ‘Easter’ uit 1978. Een mooi blues/country nummer dat een eerste opvering in het publiek teweeg bracht en gevolgd werd “My Blakean Year” uit 2004. Het was duidelijk dat ze doorheen haar rijk oeuvre zou surfen. Don’t Say Nothing” passeerde en werd gevolgd door het “Since You Been Loving You” van Led Zeppelin.
Met “Dancing Barefoot” begon ze aan haar breder gekende werk. Zo oud als de straat en ooit gecoverd door U2, god hebbe haar ziel, maar nog altijd beresterk. “Beneath The Southern Cross” is nog zo’n pareltje. Dat Patti Smith nu en dan woordje vergat of een haperingetje had, vergeven we haar graag en wijten we aan de jetlag of ouderdom. Buiten dit was ze wel in vorm.
Wat een stem heeft ze nog op die leeftijd. Prachtig. Toen “Stone Free” van Jimmy Hendrixs werd ingezet ging ze backstage om een whiskey of vodka te drinken zei ze. Bassist Tony Shanahan deed haar vocals. Toen ze terug was kwam er nog een Bob Dylan-track aan de beurt met het gevoelige “One Too Many Mornings” en “Boy Cried Wolf”.
Tussen de songs door had ze veel interactie met het publiek en met haar bandleden. Ze vertelde ook over wie of wat de song hingen en dedicated bijv “Because The Night” aan haar wijlen man Fred Sonic Smith waarbij ze vertelde dat ze dit schreef nadat ze hun eerste nacht hadden beleefd. “Nine” was een pittige versie en de song “After The Gold Rush” van Neil Young passeerde ook. “Pissing In The River” en ”Gloria” sloten een sterk, warm en menselijk optreden af.
De bis kwam er in de vorm van “People Have The Power”; wellicht haar grootste hit die ze ooit heeft gehad. Er werd nog lang geapplaudisseerd door het publiek en Patti bedankte uitvoerig iedereen en verontschuldigde zich voor haar foutjes maar ze hield van Brussel zei ze, voordat ze van het podium wegging.
Een fantastisch spelende band en een wereldvrouw met een stem als een klok. Wat kan een mens nog meer verlangen? Ze is nooit een natuurlijke schoonheid geweest maar gewoon wie ze is, maakt haar zoveel mooier. Heel blij dat ik ze live mocht aanschouwen.
Pics homepag - optreden AB 2018
Organisatie: Live Nation
Het is al ruim 10 jaar geleden dat Tom Smith van Editors en Andy Burrows van Razorlight onze harten verwarmden als Smith & Burrows met de kerstsingle “When The Thames Froze” en het album ‘Funny Looking Angels’. De twee hebben elkaar opnieuw gevonden. De nieuwe single “Old TV Shows” heeft vorig jaar – onterecht - weinig teweeg gebracht, maar “All The Best Moves” was er een met een gouden randje.
Het album ‘Only Smith & Burrows Is Good Enough’ is een ode aan het metier van het songschrijven. Het is een beetje een klassiek poprock-album met als belangrijkste ambitie het combineren van de talenten van Smith & Burrows. Pretentieloos en met niet teveel belangrijke boodschappen, zoals op ‘Funny Looking Angels’.
Heel wat songs van ‘Only Smith …’ komen voorbij zonder slachtoffers te maken. Niet memorabel, maar ook te goed om zomaar door te spoelen. “Parliament Hill” heeft dan wel wat drama en pathos en is toch voor ruim de helft geboetseerd naar het model van “When The Thames Froze”. Een paar tracks zijn gesneden koek voor Radio 1: “Too Late” en “Straight Up Like A Mohican”.
Smith & Burrows hebben een verdienstelijk album opgenomen. Pretentieloos en met veel liefde voor de muziek. Hun onmiskenbare talent komt als vanzelf naar boven in de songs.
Als elk van hun duo-albums een hit bevat als “When The Thames Froze” en “All The Best Moves” dan moeten de heren misschien eens vaker samen de studio induiken.
Je zou denken als je de naam leest en de muziek hoort dat we met een Brit of Amerikaan te maken hebben. Niets is minder waar, want de man heet eigenlijk Chris De Smet en is afkomstig uit Kapellen. Zijn artiestennaam ontstond toevallig toen hij terugkeerde uit London en men moeite had om zijn naam uit te spreken. Ze maakten er Chris D. Smith van en dat vond hij een goed idee om te gebruiken op zijn platen.
Met ‘Nuit Blanche’ is hij aan zijn derde release. Tijdens het beluisteren hoor ik vele invloeden vanuit de sixties en seventies. Ik denk dan aan Tom Petty, Beatles, Fogerty, Presley… Opener “The Union” bijvoorbeeld heeft een beetje naast “The Refugee” van Tom Petty gelegen. Het titelnummer bezit een warme slidegitaar dat kleur aan het nummertje geeft. “Long John Silver” is Beatles-vintage. Zo surft hij met elke song doorheen de muziekgeschiedenis. Het enige puntje van kritiek is dat het soms wat teveel opvalt waar hij de mosterd haalt. Langs de andere kant doet hij het met veel overtuiging en helemaal in de sfeer van de jaren ‘60 en ‘70. Hij produceerde en schreef het album zelf. Daarnaast speelde hij ook de bas, de gitaar en de drums in. Verder behoren cello, mandoline, piano en keys tot zijn instrumentaria.
We hadden al Admiral Freebee die grotendeels in de jaren ’70-sfeer muziek maakt. Chris D. Smith komt hem nu vergezellen met fijne en goed gemaakte muziek waarvan we hopen dat de volgende release nog iets meer samenhang en eigenheid zal vertonen. Maar niettemin een aangenaam plaatje.
De ondertussen 71-jarige Patricia Lee Smith, beter gekend als Patti Smith bewijst al decennia lang dat zij meer dan alleen ‘The Godmother of Punk’ is. Haar veelzijdigheid is er één om u tegen te zeggen, want naast haar succesvolle muziekcarrière is Smith een gevierd poëet, een geëngageerde activiste en God weet wat nog allemaal. Maar goed, muzikaal gezien is er al meer dan genoeg stof om van te duizelen. Zo word Smith gezien als grondlegger van de punk in New York en mede door haar klassieke albums ‘Horses’ en ‘Easter’ behoort zij zonder twijfel tot de absolute rocksterren die deze planeet rijk is en was.
Een status die zich onder meer vertaalt in een plaats in de Rock and Roll Hall of Fame, een Polar Music Prize en de benoeming tot Commandeur in de Franse Ordre des Arts et des Lettres. De bewondering is dus groot, maar wat drijft een pensioengerechtigde rockgodin nog om driemaal een uitverkochte AB warm te laten maken, met de kans dat de hoge verwachtingen niet bij iedereen ingelost zullen worden? Het antwoord moeten we ergens zoeken bij een ongerepte overgave en de pure liefde voor de kunst van het woord en muziek. Wij waren Patti Smith vooral dankbaar voor dit optreden en wij waren ongetwijfeld niet de enigen.
Op de eerste avond van Smith’s verovering van Brussel was er een opvallende variatie aan leeftijden vertegenwoordigd. Een uitgesproken jong of oud publiek was er dus niet en dat doet nogmaals blijken dat haar muziek tijdloos blijft. De AB verwelkomde het viertal onder luid applaus en zonder veel rond de pot te draaien opent Patti Smith met het poëtische “Wing”, een nummer dat op haar album ‘Gone Again’ staat uit 1996. De indrukwekkende stem van Smith ging door merg en been en laat net dat één van de redenen zijn waar we voor gekomen waren. Dat Smith het activisme hoog in het vaandel draagt, is geen raadsel en dat maakte ze nogmaals duidelijk door haar nummer “Ghost Dance” op te dragen aan ‘al onze vrienden aan de Gaza strook’. Een sneer naar de heer Trump en zijn bedenkelijke erkenning om Jeruzalem tot hoofdstad van Israël te benoemen. “Ghost Dance” en zijn folkie karakter lieten ons even in de waan dat wereldvrede geen illusie is. Denk gerust aan Woodstock en je zal wel begrijpen wat we bedoelen.
Maar goed, na een goeie drie minuten beslisten we toch om van die illusie af te stappen, want met het rockende “Dancing Barefoot” zaten we terug volledig in de realiteit en zo kreeg Patti Smith de AB eindelijk volledig los. Een opvallend frisse en gedreven Patti Smith bewijst dat ze er als frontvrouw nog steeds staat. Er was natuurlijk ook ruimte voor een ferme streep poëzie, of wat had u anders verwacht. Zo las ze een stuk voor uit haar nieuwe boek ‘The New Jerusalem’, het voorlezen deed ze trouwens met een gebroken bril. Best wel hilarisch en iets waar ze zelf ook mee kon lachen. Niet veel later brengt de poëet in Smith ook een eerbetoon aan de Russische filmregisseur Tarkovsky. De afwisseling tussen songs en poëzie is eigenzinnig en experimenteel te noemen, maar wie daar om maalde, zat gewoon op het verkeerde optreden. Wat zou het haar ook kunnen schelen, want Patti Smith was vanavond gewoon de baas.
Op enthousiasme staat geen leeftijd, maar halverwege de show was het niet onbegrijpelijk dat Smith wat energie moest bijtanken in de coulissen. Haar band zag het moment schoon om zelf eens te shinen, maar dat wilde niet echt lukken. Op “People Who Died” van The Jim Caroll Band zat het publiek duidelijk niet te wachten. Wij waren blij dat dit intermezzo slechts één volledige cover aanhield, want we vreesden dat de schwung er zo wat uit werd gehaald. Met het geladen “Ain’t It Strange” trachtte Smith de draad terug op te pakken en dat lukte wonderwel.
Haar verbetenheid en overtuiging waren trouwens één van de troeven van deze performance. Dat was zeker ook het geval bij “Summer Cannibals”, een nummer die ze samen met haar ondertussen overleden man Fred ‘Sonic’ Smith schreef. Dat Smith haar man na al die jaren niet is vergeten, werd nogmaals duidelijk toen ze haar grootste hit “Because The Night” opdroeg aan hem. Even werd het gênant toen Smith’s stem tegenspartelde, maar ze herpakte zich zonder verpinken en zette de AB niet veel later in vuur en vlam. De hoogtepunten volgden elkaar daarna in sneltempo op, want met “Pissing In a River” en “Gloria” liet Smith ons oude punkhart sneller slaan en dat was al even geleden.
Na al dat geweld vond de band het welletjes. Vaarwel Patti Smith en tot straks. Na enkele minuten achter het gordijn realiseerde de band zich dat het leuker was op het podium dan ernaast. De lokroep van het zingende publiek moet daar zeker voor iets tussen hebben gezeten. “Gloria” weergalmde nog door de zaal toen Smith een verrassend intieme cover neerzette van “Can’t Help Falling in Love”. Nogmaals bedankt daarvoor, Elvis Presley zal je eeuwig dankbaar blijven. Afsluiten deed Patti Smith met “People Have The Power”, een krachtig statement die ons deed geloven dat er op 14 oktober wel veel zal veranderen.
Patti Smith bewees in de AB dat ze ook na 71 lentes nog relevant is als artieste. IJzersterke nummers dienen natuurlijk als basis. Maar opvallend blijft de overgave die ook live in haar nummers steekt. Dat maakt van Patti Smith nog steeds een must see in het overspoelde muzieklandschap. Daarnaast barst Smith van het charisma en zo weet ze ook met minder toegankelijke kunstvormen, als daar zijn poëzie, weg te komen voor een groot publiek. Zonder veel moeite en met veel gevoel voor humor en zelfrelativering bewees deze levende legende dat ze meer is dan haar verleden alleen. Een larger than life figuur die je nog zelden tegenkomt. Bedankt Patti Smith.
Setlist:
Wing - Ghost Dance - Dancing Barefoot - Summer Cannibals - Beds Are Burning - The New Jerusalem - Peaceable Kingdom - People Who Died - Ain’t It Strange - Tarkovsky (The Second Stop is Jupiter) - Because the Night - Pissing in a River – Gloria - Can’t Help Falling In Love - People Have The Power
Dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/patti-smith-13-08-2018/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Patti Smith – Nog steeds een Straffe Madam!
Patti Smith
OLT Rivierenhof
Deurne
2017-08-02
Mark Van Mullem
Snip en snipverkouden was ze. Het ging moeizaam, maar het lukte. En ze bracht het er nog redelijk goed vanaf ook. Faut le faire. We zien het de Rihannas of Justin Biebers dezer wereld nog niet doen. Maar popdichteres, mama punk, icoon Patti Smith is een taaie. Ja, Smith zat verveeld met die zware verkoudheid, maar het hield haar niet tegen om, flink gesteund door haar band en publiek, een sterk optreden neer te zetten, woensdag 2 augustus 2017 in het Rivierenhof. En dan regende het nog ook …
Het werd een vreemde, memorabele avond. Af en toe een kleine regenbui. Patti Smith met schorre stem, toch alles daaruit persend tot het haast niet meer kon. En nog gaan! Zonder dat het een pijnlijk schouwspel werd. Die pijn was wellicht haar deel.
Smith opende de set met het bezwerende “Wing”, om dan meteen uit te pakken met een fenomenaal “Dancing Barefoot”. Eigenlijk was de avond toen al geslaagd. En dan moesten “Ghost Dance”, “People Have The Power”, “Gloria: In Excelsis Deo” en “Summer Cannibals” nog komen. Er zijn verdienstelijke covers zat van “Dancing Barefoot”, maar toch niets dat het orgineel kan overtreffen. Ook niet die van een schorre Patti Smith. Zeg dat wij het gezegd hebben.
“Ghost Dance”, we gaven het al weg, was meteen een volgend hoogtepunt in de set. Shamaan Smith, die ons met haar “Ghost Dance” helemaal betoverende, wij als publiek volgers die gewillig meezongen: “We shall live again, Tayi taya tayi aye aye”. Het had iets sacraals en mystieks.
Nu is la Smith niet bepaald een nachtegaal en heeft ze toch al wat korrel op die stem, ze verontschuldigde zich meermaals voor de ‘shitty voice’ en de verkoudheid, wellicht omdat het vooral voor haar pijnlijk was. Iemand uit het publiek riep dat ze misschien een Tom Waits-song moest brengen, waarop Pattis zoon, gitarist Jackson Smith “Picture in a Frame” (van Tom Waits, nvdr) ten gehore bracht. “My son!” was haar reactie. Eerder al was ze vertederd toen zoonlief de microfoonstandaard voor de mama goed zette: “that’s my boy”.
Een goede cover brengen is een kunst. We kennen niet zo heel veel echt goede Patti Smith-covers. Maar wanneer de legende zich zelf op nummers van andere artiesten toelegt is dat meestal meesterlijk goed gedaan. Denk maar aan haar renditie van “When Doves Cry” van Prince. In het Rivierenhof waren knappe interpretaties van “Mothers Of The Disappeared” van U2 en “Beautiful Boy (Darling Boy)” van John Lennon ons deel. Sterk!
Dat bassist Tony Shanahan een grote Elvis Presley-fan is, zoals Patti ons vertelde, geloven we graag. Zijn zanglijn op “Love Me” kon ons toch niet geheel overtuigen. Maar goed, Patti wou haar stem even laten rusten.
Niet dat die stem zoveel rust kreeg. Patti vertelde ronduit en zat nooit verlegen om een grapje. Het avant-gardistische “Tarkovsky (The Second Stop is Jupiter)” waarbij Smith declameerde, terwijl de muziek haar begeleidde klonk beklemmend en intens.
“This is for Sam Shepard” zei Patti Smith en een episch “Beneath The Southern Cross” volgde. De ode aan haar voormalige minnaar die eind vorige maand overleed, klonk oprecht gemeend en werd gekoppeld aan George Harissons “Within You Without You”, waarna Patti het uitschreeuwde: “We are free people and we are alive”. Nu klonk die stem wel heel ruw. Maar de popdichteres nam een kopje thee. Maar of dat echt meteen effect had? We hadden alleszins nog nooit eerder zo’n rauwe versie gehoord van “Summer Cannibals”, maar het klonk alsof het zo moést zijn.
Of Patti Smith de hele gender-discussie hier gevolgd heeft, weten we niet maar je zou denken van wel. Ze maakte een grote vuist voor gelijkheid van mannen en vrouwen, openheid en vrijheid voor alle genders. Respect, Patti.
Dat “Because The Night” samen geschreven was met Bruce Springsteen wisten we natuurlijk. Patti vertelde ons dat het geschreven was voor haar Fred ‘Sonic’ Smith; “Jackson’s Dad”, en geholpen door het publiek dat weer welwillend de rol van koor vervulde, bracht Smith het iconische “Because The Night”. Mooi.
Dan weerklonk dat gekende piano patroon. Patti declameerde “Jesus died for somebody’s sins but not mine…”. Jawel, hier was de kers op de taart. “Gloria: In Excelcis Deo”, of hoe de Patti Smith Group destijds “Gloria “ van Them hertaalde, minstens een even grote classic als het origineel van Van The Man. Smith ging ei zo na tot op uiterste met de getormenteerde stem. We hoopten maar dat ze daags nadien een concertvrije dag had, eentje om uit te zieken. Dit was fenomenaal.
Patti Smith is geen watje. Eenenzeventig lentes, zwaar verkouden, maar een straffe madam met veel kracht. Onderschat de mama van de punk niet. Nooit! “People Have The Power” klonk als niet mis te verstane boodschap uit wel honderd kelen. En Patti perste er nu werkelijk alles uit en aan het einde maakte ze een vuist en riep het uit: “Don’t forget: we’re the voice. We are the people!”. Er kon ook een lach van af en Patti besloot met “We fuckin’ Made it!”.
Zeg dat wel!
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne
Echosmith
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
Echosmith - Het jonge Amerikaanse bandje van het muzikaal gezin Sierota weet in hun nog jonge carrière definitief door te breken in Europa . Het aanstekelijke, ontspannende hitje “Cool kids’” is er verantwoordelijk voor . Dit tienerbandje onder de bevallige Sydney, het enig vrouwelijk lid van de band , veroverde moeiteloos de tienerharten. En vanavond waren zelfs vaders en moeders met hun kinderen aanwezig . Sjiek !
De AB Box moest niet volledig uitverkocht zijn , om te ervaren dat het met dit opkomend bandje goed zit . Ze hebben een rits broeierige, hitsende indiepopsongs klaar (“Come together”, “Let’s move” , “We’re not alone” en natuurlijk “Cool kids”). Ze proberen er alles aan te doen hun publiek te entertainen …Is het niet met ‘een boy – girl’ danspasje (“Come with me”), dan is het met een song met het draaiende parapluutje “Talking dreams” of op “Nothing’s wrong”, met snippers en ballonnen op het podium.
Echosmith heeft alvast meer potentieel dan die andere revelatie in het genre Years & Years met hun poppy electro songs . Ook al zijn er een handvol sfeervoller van aard als “Tell her you love me” , “Safest place” of “Surround you” , ze blijven meer hangen en zitten goed in elkaar . Die jaren ’80 electrosounds zijn mooi verweven en overtuigen op die manier . De bijkomende percussie op het afsluitende “Nothings’s wrong” , die ergens een Bastille doet opborrelen, geeft de song zeggingskracht , wat een beloftevol bandje in de running brengt .
Smaakvol materiaal , met een frisse, opwindende touch , hieronder kunnen we Echosmith plaatsen!
Organisatie :Ancienne Belgique , Brussel
De jonge Britse zanger Sam Smith is anno 2014 bijna niet van de radio weg te slaan. In z'n prille 22 jaar heeft hij al heel wat bereikt: 'Critic's Choice' op the BRIT Awards, winnaar van 'BBC's Sound 2014' en vorige week nog 'Favorite Pop/Rock Male Artist' op de American Music Awards. Om maar te zeggen: een artiest van een degelijk (en beloftevol) kaliber. Geen wonder dus dat de Ancienne Belgique op zaterdag afgeladen vol zat.
Het was de eerste keer dat Sam Smith in Brussel optrad, en dat wilden we allemaal meemaken. (Dat was trouwens ook mogelijk, het concert werd namelijk live gestreamd. Dank u, AB!) De verwachtingen waren erg hoog, na lovende reviews van concerten in de US en Groot-Brittannië. Heeft Sam Smith die ingelost? Ja hoor.
Maar goed, we lopen op onszelf vooruit. Eerst het voorprogramma. Dat werd verzorgt door Britse electropop wizards Years & Years. Geen bekende naam, en toch hebben we zo goed of allemaal al eens meegezongen met één van hun liedjes deze zomer. "It fills me up / when it starts to shine / and I see it burn when you bring me sunlight" Gaat er al een belletje rinkelen? "Sunlight" was wat ons betreft één van de grote zomerhits dit jaar en dus ook een erg geschikte en enthousiast onthaalde afsluiter van de set van Years & Years. Maar maak niet de fout om hen tot ééndagsvlieg te veroordelen. De stem van frontman Olly Alexander is erg aanstekelijk en de muziek van Years & Years heeft duidelijke hit allures. En terecht, als het van de uitbundige reactie van het publiek afhangt.
Het is onzeker of Sam Smith de ongeduld van het publiek kon voelen, of dat hij er gewoon zelf ongelooflijk veel zin in had, maar om stipt 21u gingen de lichten uit. Geen dramatische entrance, een weinig lichtspel. Gewoon een nuchtere jonge man op het podium met een stem zoals weinigen die hebben. We moeten er eerlijk in zijn: artiesten die de stemcontrole van de studio op het podium kunnen tentoonstellen zijn dun gezaaid. En dat is ook te begrijpen, de omstandigheden zijn anders. Geen computer, veel minder controle. Niet dat dat Sam Smith iets leek te deren. Verdorie zeg, we dagen u uit om geen kippenvel te krijgen als hij nog maar eens die perfecte falsetto uit de kast haalt.
De set begon gezapig met minder bekende nummers als "Nirvana" en "Tonight", maar vanaf het derde nummer was het al raak. "Leave your lover / leave him for me." Maar al te graag, Sam, als je het voor mij had gezongen. Vanaf dan liep de set als een trein met upbeat nummers ("Restart") afgewisseld met hits ("I Know I'm Not The Only One") en een bloedmooie vertraagde cover van Whitney Houston's "How Will I Know".
Sam zelf leek erg in zijn sas, met een goed contact met het publiek en een goede afwisseling tussen zingen en een praatje maken. En als het bij momenten dan wel zeer vlot verliep, tjah, wanneer een artist het voorlaatste concert van zijn tour speelt is dat wel te begrijpen, toch?
De set werd afgesloten met "Money On My Mind" (en een klein beetje "Finally" van CeCe Peniston ertussen), maar het was uiteraard nog niet gedaan.
Handen in de lucht en een oorverdovend gejuich voor de heilige drievuldigheid van de encore. Een akoestische versie van "Latch" om de harten te doen smelten, "Make It To Me" om de traantjes te doen pinken en, hoe kan het ook anders, "Stay With Me".
Wat een songs, wat een présence. Wat een stem toch, die Sam Smith. En wat een aanrader. Dat u het maar weet.
Setlist: Nirvana – Together - Leave Your Lover - I'm Not the Only One - I've Told You Now - Like I Can – Restart - How Will I Know (Whitney Houston cover) - Good Thing - La La La (Naughty Boy cover) - Lay Me Down - Money on My Mind/Finally (CeCe Peniston cover)
Encore: Latch (Disclosure cover) - Make It To Me - Stay With Me
Organisatie: Live Nation
De Brit Sam Smith kwam in de belangstelling door z’n samenwerkingen met andere belangrijke Britse formaties, o.m. “La la la” van Naughty Boy en “Latch” van Disclosure waar we wat meer beats en dance horen dan de eigen songs op z’n soloplaat . De jonge 21 jarige won al de Critics’ Choice Award en stond in de BBC Sound Of 2014 lijst . Hij lost wel alle verwachtingen in als opkomend talent met een resem fijn gearrangeerde popsongs , doordrongen van soul , r& b , funk en gospel . Het zijn zeemzoete , sfeervolle , broeierige gevoelige songs vol medeleven , gedragen door z’n indringende falsetto stem , die ergens aan Anthony Hegarty doet denken.
In z’n knusse soulpop , niet vies van een smiley, als je er z’n live optredens op nahoudt , wordt hij alvast omarmd door het jonge vrouwvolk en ontpopt hij zich als hun knuffelbeertje. Hij heeft al een handvol gekende singles uit als “Money on my mind” , “Stay with me” , “I’m not the only one” en “Like I can” , afgemeten door de juiste toon , klankkleur , emotie en z’n vocals .
Er zijn een paar bonustracks , waaronder die samenwerkingen en enkele nummers die de gevoeligheid nog wat aanscherpen . Fijn debuut dus!
Wie nog nooit van Smith Westerns gehoord heeft denkt bij zo een naam eerder aan potige stoner/desert rock. Zeker als de langharige frontman in een ‘Parental Advisory Explicit Lyrics’ T-shirt en op zijn legerbottines het podium betreedt. Hoe lang zal het duren voor die eerste mokerriff de boel opensplijt?
Niets van dit alles die avond in de Botanique. Wie hun puike tweede album ‘Soft Will’ al op zak heeft wist dat dit viertal uit Chicago grossiert in catchy, zoetgevooisde popmelodieën. Met een licht melancholische eighties toets à la The Smiths en een vleugje sixties psychedelica van The Byrds. Het deed hun op ronduit geweldige nummers als “Varsity”, “Best Friend” en “White Oath” ergens niet ver van The Shins uitkomen. Of beter nog van Teenage Fanclub, wat een fantastisch nostalgiegroepje was dat ook al weer.
Spilfiguur van de groep is ongetwijfeld gitarist/toetsenist Max Kakacek, die tijdens “XXIII” zelfs een bescheiden Pink Floyd instrumental in petto had. Ook de rest van de set was opgebouwd rond nummers die nooit stadions zullen uitverkopen maar wel ideaal gedijen in een besloten setting zoals die van de Rotonde. Tussendoor viel geen woord over hun noodlottige Pukkelpop passage twee jaar geleden (de Chapiteau stortte in tijdens hun optreden). Het is maar beter zo.
Intens te koesteren indiepop groepje!
Organisatie: Botanique, Brussel
De Rotonde liep aardig vol voor een beetje warmte van de Canadese singer-songwriter Ron Sexsmith, 49 ondertussen, die de Europese zalen afschuimt met zijn dertiende album ‘Forever Endeavour’. Sexsmith oogstte al succes in de jaren ’80 - bij de lokale gemeenschap van Ontario weliswaar - met het spelen van verzoeknummers van allerlei slag, wat hem de bijnaam ‘one-man jukebox’ oplevert. Zoveel jaren later blijft Ron Sexsmith echter – onverdiend – onder de muzikale hitradar hangen, wat hem lange tijd heeft gefrustreerd. Zo vertelde hij in een interview in de jaren ’90: I'm a 35-year-old guy from Canada and I don't write groove-oriented music. So, I can't expect too much.
Nochtans wordt de man met zijn zachte, warme stem en talent voor folky melodieën door collega-muzikanten op handen gedragen. Feist, Sheryl Crow, Elton John en Elvis Costello hebben reeds hun lof over Sexsmith geuit en hij werkte samen met onder meer Chris Martin, Emmylou Harris en Leonard Cohen, waarmee hij live “So Long Marianne” bracht.
Sexsmith ziet eruit als een Engelse graaf met de jongensachtige naïviteit en verwondering van een eerstejaarsstudent: warrige haardos, ouderwetse blazer, flanellen broek. Hij begeleid zichzelf op gitaar maar heeft ook een achterban, bestaande uit bas, drums, elektrische gitaar en synthesizer. Starten doet hij met ouder werk: “Heavenly”, een melodieuze popsong uit ‘Long Player, Late Bloomer’, waar ook “Get in Line” op voorkomt, en “Not about to Lose”, waar de gelijkenis met Paul McCartneys solowerk opvallend is. “Whatever it takes”, dat Michael Bublé recent opnam op diens laatste album (en waarover Sexsmith tegen de zaal: “misschien dat ik nu onrechtstreeks wat success krijg”), heeft een jazzy-bluesy ondertoon. Bij het melodieuze “Love Shines” zet hij zijn stemkwaliteiten extra in de verf.
Maar in Brussel brengt Sexsmith voornamelijk nummers uit ‘Forever Endeavour’, een album dat nog poëtischer en filosofischer is dan zijn vorig werk. In 2011 kreeg Sexsmith immers te horen dat er zich een gezwel in zijn keel had ontwikkeld waardoor hij een reeks onderzoeken moest ondergaan. In de periode van de ontdekking van het gezwel tot de uiteindelijke resultaten (die gelukkig positief bleken), we spreken over enkele maanden, begon Sexsmith na te denken over de dood en het leven, over zijn plaats in deze maatschappij, over wat is en nog moet komen. In “Blind Eye “denkt hij dromerig na over de ongelijkheid tussen die delen op deze aardbol waar miserie en armoede weelderig tieren en de ongevaarlijke wereld waarin hij zich dagelijk begeeft. In de prachtige “Snake Road” en “If only Avenue” kijkt hij terug op de keuzes die hij gemaakt heeft en over “what could have been”. Staaltjes van “sorrowfull gravitas”, zoals hij ze op zijn site noemt. In “Sneak out the Back” gaat de zwijgzame Sexsmith solo en geeft hij misschien wel inkijk in zijn ware aard: “I got no small talk to speak of, gonna sneak out the back door”. Wanneer Sexsmith vervolgens aan de piano gaat zitten volgen enkele prachtige melodieën op tekst van Don Black – een gekend Engels lyricist die o.a. de teksten voor Thunderball en Golfinger schreef - nummers die hij binnenkort in de Royal Albert Hall ten berde zal brengen. Ietwat aarzelend, niet echt toonvast in de hoogte, maar daardoor zo breekbaar en intiem, brengt hij “Autumn Light” en “Secret Heart”, twee sfeervolle liefdesliederen.
Heel Beatles-achtig klinkt vervolgens “Me, Myself and Wine”, waarin hij zijn ideale avond bezingt: met een glas wijn naar muziek luisteren. Absoluut hoogtepunt van de avond echter – althans voor mij – was het melancholische “It Deepens With Time”, waarin volgende wondermooie lijnen voorkomen: “I hear a song / I used to know / Playing on my spirits radio / I still know every line / It has deepened with time”.
Na drie bisnummers verlaat Ron Sexsmith de Rotonde. En wij haastten ons in de koude snel terug naar huis. Maar wat een hartverwarmende set …
Organisatie: Botanique, Brussel
Caroline Smith is een indie sing/songwriter van Minnesota. Op dit moment heeft ze twee cd's uit nl. ‘Backyard Tent Set-2008’ en ‘Little Wind’ . Beide folkachtige albums liggen in het verlengde van mekaar en worden gekenmerkt door prachtige melodieën en harmonieën. Aan het album ‘Little Wind’ zijn enkele grungy gitaren toegevoegd. De muzikale begeleiding van Arlen Pfeiffer, Jesse Schuster en David Earl als de ‘The Good Night Sleeps’ komen de folky songs van Caroline Smith ten goede.
Beste nummers zijn "Green to grey" van het eerste album en "Tanktop" van het tweede album.
Zeker een ontdekking waard; en neem van de gelegenheid gebruik te luisteren naar haar speciale stem.
De 65 jarige rockdichteres , godmother of punk , blijft maar verbazen de laatste jaren . Ze telt al een veertigjarige carrière , is het toonbeeld van vrede, vrijheid, gelijkheid en solidariteit en ze oppert voor een betere wereld en communicatie (no suffer, no war).
Refererend aan de hippie ‘70’s blijven deze thema’s nog steeds actueel! In haar carrière heeft ze na de plaat ‘Waves’ (’79) gedurende een tien jaar over haar gezin (ze was getrouwd met Fred ‘Sonic’ Smith van MC 5 in’80 die in ’94 overleed) ontfermd, en kwam in ’88 terug met ‘People have the power’. En het was een fijne comeback ; een ontmoeting opnieuw, om feller als voorheen het lot van de wereld aan te kaarten, Aarde en Moeder Natuur in de spotlights te plaatsen en de mensheid behouden en zegenen.
De nieuwe ‘Banga’ plaat verwijst naar het hondje van Pontius Pilatus die zijn baasje trouw bleef . ‘Banga’ is ook de lijfspreuk van Patti die trouw blijft aan haar poëtische bezweringen, met een rits psychedelische jams; de plaat is een eerbetoon aan dode zielen ( o.m. de Russische auteurs Michall Boelgakov en Nikolai Gogol , Amerigo Vespacci , Seneca , Amy Winehouse, Maria Schneider of een opbeurend woord aan de slachtoffers van de Japanse aardbeving).
We houden nog steeds van die spannende, broeierige, emotievolle songs , onder haar declamerende voordracht, en bepaald door een heerlijk intrigerend samenspel van gitaar, bas, piano/organ en drums. Een overdadig werkstuk waarbij alles mooi in evenwicht valt.
Uitermate interessante songs en een pakkende cover , “After the gold rush” van Neil Young horen we; een plaat die naar climax gaat met het ruim 10 min durende “Constantine’s dream”. Pure klasse!
Na een geslaagde doortocht op Sinner’s day in Hasselt trekt Patti Smith met haar band door Frankrijk voor een kleine akoestische tournee. Jawel, akoestisch, wat wil zeggen dat de volledige band (inclusief oudgediende gitarist Lenny Kaye) present is, maar dat de stekker niet wordt ingeplugd. En dat heeft zo zijn gevolgen, ook akoestisch weet Patti Smith moeiteloos te overtuigen, maar toch hadden wij de ganse set door de drang om uit onze stoel te veren en de stekker in het contact te gaan steken.
Patti Smith is niet bepaald de mooiste dame van de planeet, je kan gerust stellen dat ze het sex appeal heeft van een blinde mol, maar het mens heeft een huizenhoog charisma waardoor het publiek uit haar hand eet. Uiterlijk en imago zijn voor Patti Smith nooit belangrijk geweest, het is nog steeds de meest respectvolle voddenmadam die we ons kunnen voorstellen.
De kracht en intensiteit van haar stem zijn er hoegenaamd niet op achteruitgegaan. Integendeel, in deze intieme akoestische sfeer van het Théâtre Sébastopol, een locatie die nostalgie ademt, was die stem het belangrijkste en meest intrigerende instrument van de avond. In combinatie met een pak onsterfelijke songs als “Pissing in a River”, “Ghost dance” en “Redondo beach” zorgde dit voor adembenemende momenten.
Toch bespeurden wij enkele mindere passages, zo werd de klassieker “Because the night” een beetje zielloos op automatische piloot afgehaspeld. Patti Smith was ook gans het optreden een beetje te goedgeluimd naar onze mening, ze bleek nogal overdreven dankbaar voor het wel zeer enthousiaste en weinig kritische Franse publiek.
Wij hadden ze liever een beetje kwader gezien, zoals in haar beginjaren toen ze niet voor niets in één adem werd genoemd met de belangrijke punkiconen van de jaren zeventig. Net die kwade punk spirit misten we een beetje vanavond, hoewel er op het einde van de set een glimp van tevoorschijn kwam in intense vertolkingen van “Gloria” en “Rock’n’rol nigger”, meteen ook de hoogtepunten van de avond.
Maar goed, het concert was zonder meer overtuigend en was volledig gebouwd op klasse, emotie en beresterke songs. Maar de volgende keer toch graag weer elektrisch, Patti.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ikv Ground Zero Festival)
We hadden een divers publiek op een zondagavond voor een grootheid uit de jazzfunk, met een repertoire dat ondertussen tot bijna zo’n 50 jaar terug gaat. Jazzfunk is zo’n beetje het lelijke neefje van de jazz, volgens wat veel puristen ooit gezegd hebben, maar dat is ondertussen ook al weer erg lang geleden. Veel jazzcats onderhand al op leeftijd maar ook net zo goed een jonger publiek dat nog niet geboren was toen Expansions uitkwam en Lonnie Liston Smiths platen hip waren en tot in de Loft en de Paradise Garage gedraaid werden.
Opwarmer South of the Border bracht instrumentale sfeerstukken, die erg goed gespeeld zonder dat je er eigenlijk een duidelijk genre op kon plakken. Ik weet niet of dat goed is, maar het was best wel een leuke opwarmer, zonder bepaald wereldschokkende dingen te hebben gehoord.
Lonnie Liston Smith had een aantal muzikanten mee die zijn zoons hadden kunnen zijn, maar het waren allemaal klasbakken. Leuk ook om Smith centraal op het podium loos te zien gaan op zijn toetsen met op elkaar geklemde lippen alsof hij een blaasinstrument bespeelde.
Hij begon met een soort space-jam die iedereen meteen in de sfeer bracht. Sommige nummers waren uitgesponnen jams, bij andere ging het in de richting van een ballad met mooie, hoewel tekstueel wat banale lyrics, maar het de sfeer was eigenlijk altijd cool alsof je terug in een donkere kroeg in New York anno 1976 bent. Het hoogtepunt kon bijna niet anders dan ‘Expansions’ worden, maar om die baslijn voor de eerste keer live te horen beginnen, was toch memorabel. Het werd een uitgesponnen versie die voor het podium voor een spontaan feestje zorgde en overliep in een jam waarin de bassist even kwam tonen wat hij kon. Indrukwekkend, … al even indrukwekkend als de percussiesolo die erna volgde. Het was alsof je een voetballer kunstjes zag doen. Rasmuzikanten. Jammer eigenlijk dat dit een nichegenre blijft, maar wie er was zal het echt wel bijblijven. Ik vertrok alvast met zoals men zegt, een voldaan gevoel huiswaarts.
Organisatie: Democrazy, Gent
Bij het horen van een naam als Chris D Smith verwacht je een éénmansproject maar een snelle blik op het cdhoesje leert ons al gauw dat deze Antwerpenaar zich het liefst laat omringen door een heleboel muzikanten die blijkbaar van alle markten thuis zijn en met zo’n bagage bekom je natuurlijk gauw een cd die een verschillend publiek kan aanspreken.
Chris is het soort muzikant die niet zit te wachten tot wanneer er iemand op de deur komt kloppen met een platencontract want onder eigen beheer brengt hij met grote regelmaat democd’s uit die zijn kunnen moeten belichten.
Onlangs viel hier bij de redactie van Musiczine Chris’ laatste wapenfeit ‘Words’ binnen en meteen bij opener (en tevens de titeltrack) wisten we dat we goed zaten.
Chris speelde reeds vanaf zijn 13e gitaar en tijdens optredens is hij zeker niet vies van de nodige Bob Dylan of Neil Young-cover en dat weerspiegelt zich perfect op deze cd, zeker op een nummer als “Mr & Mrs Disappointment”.
’Words’ is een bonte mengeling geworden van allerlei stijlen (dat gaat van bluespoprock in de stijl van de latere Joe Cocker tot hedendaagse country). Naast de stijlvolle zang van Chris hoor je hier tal van instrumenten (slide gitaar, banjo, steel gitaar) die de songs een extra elan geven, maar toch konden we het niet laten om een speciale vermelding bij het nummer “Mother Earth” te maken. “Mother Earth” is misschien op het eerste zicht een alledaagse ballad ware het niet dat je hier kennis kan maken met de prachtige stem van Jasmine Tomballe, iemand die we maar beter in het oog houden.
’Words’ is een goede cd geworden die weliswaar meer besteedt zal zijn aan de bluesrockliefhebbers die het allemaal graag een beetje commerciëler wil.
INFO op www.thechrisdsmithband.com
Een paar jaar terug vonden Patti Smith en Kevin Shields elkaar voor een merkwaardige samenwerking. Smith leest, declameert en zingt af en toe een poëtische voordracht, terwijl Shields geïmproviseerde gitaarklanken speelt en de pedaaleffects soms indrukt.
’The Coral Sea’ is geen makkelijke kost: de indringende, dwingende gitaarsound van Shields en de beeldenrijke spoken words van Smith.
Het geheel klinkt huiveringwekkend en beklijvend. Sommige lange stukken eindigen apocalyptisch. Het is een dubbele live uitvoering uit 2005 en 2006, die nu op plaat is gezet en een ode vormt aan de aan AIDS bezweken bevriende fotograaf van Patti, Robert Mapplethorne.
Voor Kevin Shields was het de aanzet om terug de draad op te nemen, want hij stond intussen in voor de productie van werk van Dinosaur Jr en ging op tournee met z’n oude indienoise (=‘shoegazer’) band My Bloody Valentine, totnutoe enkel in de UK. We kijken er nog steeds naar uit dat de band de oversteek wil maken om hier als vanouds enkele optredens te spelen.
’The Coral Sea’ is een apart stukje poëtische avantgarde!
Een vrij magere opkomst in Gent voor de zwaar onderschatte Shawn Smith. De man is alhier nauwelijks gekend onder zijn eigen naam. Misschien dat bands als Satchel, Brad en Pigeonhead wel ergens een lichtje doen branden, bands waar al eens de gitaren mogen loeien, maar dit concert was van een heel ander allooi.
De organisatie in de Handelsbeurs wist wel raad met het weinig talrijke publiek en had met behulp van wat theelichtjes, een rookmachine en romantische opzet van enkele stoelen en tafeltjes de zaal omgetoverd tot iets wat leek op een jazzclub uit de fifties, een geslaagde onderneming.
Smith zelf zorgde van achter zijn vleugelpiano voor de intimiteit met een hele mooie ingetogen set. Als je de man aanschouwt - hij ziet uit als een zware rapper- zou je niet meteen gaan verwachten dat hij de meest breekbare liedjes uit zijn mouw schudt. Smith speelt aardig piano en een zeldzame keer gitaar maar het absoluut meesterlijke instrument is die fantastische stem, mooi, warm, barstend van de soul en vooral uniek. Een stem die in deze naakte set nog veel meer tot zijn recht kwam dan op diens platen.
Smith ging van start met een Brad klassieker, het adembenemende “The day brings”, een song die hij later in de set nog eens op een fijne manier zou verweven in een verbluffende versie van “Purple rain”. Wij weten het, die Prince song is al platgecoverd, maar wat Shawn Smith er mee deed was meer dan geweldig. Smith speelde een mooie greep uit zijn solo platen, afgewisseld met enkele Brad- en Satchel songs. Wij waren vooral verheugd met de vier songs die hij haalde uit ‘The Family’ van Satchel, één van ons aller favoriete platen ooit. “Isn’t that right”, “Not too late” en “Time of the year” waren absolute pareltjes. Eén keertje maar nam hij de gitaar ter hand om er gewoonweg een schitterende bluesversie van de Mother Love Bone klassieker “Chrown of thorns” mee te spelen, ronduit prachtig. Jammer dat Smith maar één song op de gitaar speelde want op deze manier hadden er voor ons best zo nog een paar fabuleuze momenten mogen bijkomen.
Omdat de ganse set zo adembenemend was kwam er al veel te vlug een einde aan. Het was te snel voorbij, maar het staat geboekstaafd als een wondermooi concert.
Organisatie: handelsbeurs, Gent
Al jaren lang zijn we al op zoek naar de ultieme rocklady: Welke vrouwen hebben meer kloten dan eender welke rocker? En steeds komen de zelfde namen op de proppen: Janis Joplin, maar die is al redelijk dood, PJ Harvey, maar die mist originaliteit en dan Patti Smith: die is pas origineel in het brengen van euh…covers.
Zo heeft ze in haar beginjaren al prachtige versies getoond van de cock-rocker “Hey Joe” – haar allereerste single -, “Gloria” en “Because the Night”.
Nou, in ieder geval heeft ze al ruimschoots haar sporen verdiend en wordt ze dit jaar opgenomen in het Vatikaan van de rock: The Rock ’n Roll Hall Of Fame. Daarom heeft ze enkele inspirators, waaronder wat exen, samengeroepen om een coveralbum op deze aardkloot los te laten: van Dylan, Young, The Beatles, The Stones, Nirvana en, geloof me maar, Tears For Fears. Van hun “Everybody wants to….” heeft ze een zeemzoet nummertje gemaakt. “Helpless” (Young) en “Changing of the Guard”(Dylan) krijgen helaas een affectie- en inspiratieloze interpretatie. ‘”Smells like Teen Spirit” past nu op Dranouter (de tekst, nou ja, werd wat aangepast).
Grootste verrassingen zijn “Are you experienced” en vooral “Gimme Shelter”. Van dit laatste nummer weten we allemaal dat je er af moet blijven: Herinner u de vakkundige verkrachtingen van Grandfunk Railroad en The Sisters of Mercy. Maar wat Patti hiermee doet is werkelijk beklijvend. Als een profete uit het Oude Testament komt ze in dit nummer onze ondergang aankondigen. Alleen hiervoor moet je die schijf kopen.
Besluit: Veel hoogtes, maar helaas ook enkele laagtes.
Nederlands 
Français 
