Spain – The blue moods of Spain - 30 jaar melancholie met Spain
Spain
De Kortrijkse Kreun was goed gevuld ter gelegenheid van het 30-jarig jubileum van Spain’s iconische album ‘The Blue Moods of Spain’. De band, onder leiding van de immer kalme Josh Haden, zette dit album integraal neer, en het was duidelijk dat de magie van de plaat, die ooit het slowcore-genre vormgaf, niets van zijn kracht had verloren.
Openers “It's So True” en “Ten Nights” vormden een dromerige, bijna hypnotiserende ervaring, waarbij Hadens zachte stem als een warm dekentje netjes dicht bij de albumversies bleef. In typische Spain-stijl waren de nummers sober, maar altijd met een vleugje weelderigheid in de solo’s. “Untitled #1” was een perfect voorbeeld van de minimalistische schoonheid die de groep zo uniek maakt. Het gebruik van stilte en herhaling creëerde een rustgevende sfeer die de fans in zijn greep hield.
Een hoogtepunt was “World of Blue”, dat met zijn veertien minuten het epicentrum van de set werd. De manier waarop de Amerikanen hun muziek langzaam opbouwen, met een onmiskenbare aandacht voor detail in elk instrument, was indrukwekkend. Vanaf dat moment was er ook ruimte voor improvisatie en creativiteit, getuige daarvan “Her Used-To-Been”, “Ray of Light”, en “Spiritual”, het nummer dat ooit door Johnny Cash werd gecoverd.
De bandleden zelf waren opvallend strak in kostuum, een klassieke en formele uitstraling die contrasteerde met de introspectieve, bijna droevige muziek. Dit gaf de show een ietwat ironisch tintje, alsof de sombere muziek verlicht werd door de formaliteit van hun verschijning. Het was dan ook een plezierige verrassing toen het concert eindigde met een luchtig meezingmoment.
Hun muziek is misschien niet voor iedereen, maar voor velen vormde deze performance een soort vertroosting. Afsluiter “Nobody Has to Know” vanop ‘She Haunts My Dreams’ demonstreerde dat ze ook nog ander topwerk hebben dat de tand des tijds met glans heeft doorstaan. Het Wilde Westen werd er zowaar helemaal stil van.
Pics homepag @Inge Vervaecke
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Hebben ze ook in Spanje ‘superbands’? Best wel. The Gold brengt zijn debuutalbum uit dat ze meteen ook maar ‘The Gold’ gedoopt hebben. Hoewel de naamgeving op meer dan voldoende ambitie wijst, is de term superband misschien een beetje overdreven, maar toch: op zang en gitaar is er de naar Spanje verhuisde Amerikaan Kurt Baker (The Leftovers en nog wat andere zijprojecten, zoals de Spaanse bands Bullet Proof Lovers en K7s) en voorts zijn er de Canadees Mark O’Flaherty (Chixdiggit, Imperial Surfers) en de Spanjaarden Marcos Mascato (The Phantom Keys, The Limboos) en Oky Von Stoky (Hollywood Sinners). De producer is ook prima: Mike Mariconda (Cosmic Psychos, The New Bomb Turks, The Pleasure Fuckers, The Devil Dogs, Hollywood Sinners, The Limboos, The Excitements, …). Mariconda spelt zelfs een stukje gitaar mee, op “On The Streets Again”. Als The Gold brengen ze rauwe garage met een flinke snuif punk erbij. Denk aan The New York Dolls, Johnny Thunders and the Heartbreakers, de jonge Rolling Stones of The Stooges.
Met zo’n band- en albumnaam, moet elke track toch ook minstens een gouden medaille halen? The Gold maakt al zeker genoeg gensters zodat zeker bij liefhebbers van het genre het vuur in de pan zal slaan.
Er staan twee covers op dit album: “Blue Monday”, niet van New Order maar van Fats Domino, en “Anyway You Want It” van de Dave Clark Five. Niet meteen de bekendste tracks, maar wel knap naat boven gespit. En ze geven er hun eigen draai aan, zodat ze niet opvallen tussen het eigen materiaal. Alles is snel, rauw en catchy, en een beetje retro.
Er zijn op dit ietwat verrassende debuut niet echt tracks die ver boven de andere uitsteken, maar als je de goudader van deze The Gold wil aanboren, begin dan bij “Fallen Angel Stroll”, “Gimme Your Love” en “Trouble To Trouble”.
Spanje doet me wat denken aan zonovergoten stranden, terrasjes in de zon en flamenco of andere typische Spaanse muziekstijlen die je met een brede glimlach achterlaten. Niets van dat alles bij HEX. Deze Spaanse band zag het levenslicht in 2012 en bracht in 2014 zijn debuut 'Deadly Sin ' op de markt, waarmee ze prompt hun stempel drukten op dat death- en doommetalgebeuren. 'God Has No Name' kwam op de markt via Transcending Obscurity Records en blijkt een zwartgeblakerde, verschroeiende donderslag bij heldere hemel te zijn die zorgt voor apocalyptische taferelen in ons onderbewustzijn.
Het is in de huidige tijden verdomd moeilijk geworden om nog origineel te klinken binnen dat death- en doomwereldje. Maar net doordat HEX zo een band is die doom en death zodanig perfect verbindt dat het wel lijkt alsof een nieuwe muziekstijl wordt uitgevonden, is dit hier dus wel het geval.
Luister maar naar meesterlijk in elkaar gebokste songs als “The Kingdom Gone”, “Soulsculptor” en “Whorshipping Falsehood”. Traag op gang komende songs, dreigende vocalen en dan alle registers die worden opengegooid tot die putten van de Hel daadwerkelijk opengaan. Sommige songs beginnen met een soort fluisterende stem uit die duisternis, en je voelt al direct je omgeven door demonen. Telkens slaagt HEX erin zoveel variatie te stoppen in de song, dat je met de ene na de andere onverwachte wending wordt geconfronteerd. Diezelfde wegen worden verder ingeslagen bij daaropvolgende songs als “Where Gods Shall Not Reign”, “Apocryhal” en “All Those Lies That Dwells..”. De ene mokerslag is nog maar verteerd en daar volgt een andere uppercut die je murw slaat. Echter is er niet echt één song die er bovenuit steekt, het is het totaalplaatje dat ons nog het meest over de streept trekt. Elke song op 'God Has No Name' gaat naadloos over op de volgende. Het lijkt wel alsof hier een verhaal wordt verteld met intro, verhaallijn en slot. Daardoor dien je deze schijf dus in zijn totaal te beluisteren om ze echt te begrijpen.
Zonder meer brengt deze Spaanse furie HEX een knetterende tot grensverleggende death/doomplaat uit waarbij het onderste uit de kan wordt gehaald om ook de aanhoorder uiteindelijk tot waanzin te drijven. De enige voorwaarde is deze trip dus van begin tot einde letterlijk te ondergaan.
Spain is duidelijk aan z’n tweede adem toe. De band rond Josh Hayden debuteerde enorm sterk in 96 met ‘The blue moods of Spain’ , een pareltje binnen de slowcore , met een sensueel jazzmotiefje . Ze waren samen met Cowboy Junkies , Low en 3 Mile Pilot (btw - check ook het daaropvolgende Black heart procession eens , die momenteel terug bij elkaar zijn voor een tour) super in het genre met minimalistisch, traag slepende songs.
Sinds de return in 2012 zijn deze kenmerken niet vergeten en is er nog die sobere, intieme aanpak van somberte, maar gaat de band ook breder . De jazzy loops werden omgebogen naar een breder rootsamericana door banjo, lapsteel en steelpedal, die een toegankelijk onderkoelde poppy sound laat horen.
Een evenwichtig geheel hebben we van die ingetogen, broeierige sound in hun mijmermelancholie . Een sierlijk sfeervolle plaat van puntige , vaardige en traag slepende nummers , die gevoeligheid en emotie naar voren plaatsen.
Goed album dus , maar ‘de soul of Spain zit ‘em nog steeds in die jaren ’90 …
Na een lange pauze was Spain er anno 2012 terug bij met de vierde reguliere plaat ‘The soul of Spain’. Josh Haden, frontman, zanger en bassist , debuteerde in 96 met ‘The blue moods of Spain’ .
Eventjes een korte terugblik om Spain te kunnen situeren …De ‘Soul of Spain’ isz te plaatsen ten tijde van bands als Cowboy Junkies, Low, 3 Mile Pilot (nu als Black Heart Procession), Codeine en Smog ; ze lagen aan de basis van de slowcore, minimalistisch, traag slepend materiaal, gekenmerkt van repetitieve ritmes en licht aanzwellende melodieën; een concept dat loungy, weemoedig, sober, elegant en emotievol klinkt met een melancholische zang, soms poëtisch en meditatief door (de eenvoudig gehouden) teksten, die een religieuze inhoud hebben . Een eigen unieke, karakteristieke sfeer wordt dus opgeroepen; we hoorden efficiënt gearrangeerde, rustgevende composities , die soms met soul, blues en (de latere) americana worden omgeven .
Al op de vorige cd hoorden we een balans van die mijmermelancholie en toegankelijk , poppy onderkoelde, fraaie soms rijkelijk gecomponeerde songs . Die warme nostalgie horen we zeer zeker op de nieuwe plaat , die nog een live in een Californische radiostudio opgenomen ‘The morning becomes eclectic sessions’ (met zeven oude Spain nummers) opvolgt .
De ingetogen broeierige, spannende sound met die repetitieve ritmes en hun opbouwend karakter als op “Love at first sight” en “It could be heaven” zijn het meest sierlijk. Overtuigende intimiteit ervaren we even zeer bij een “The fighter” en het afsluitende “Waking soul” . Op “Sunday morning” durft de band zelfs wat meer push’n’grooves te bieden .
Voor de rest wisselt Spain tussen puntige, vaardige en sfeervolle, traag slepende nummers, die goed zijn , maar niet altijd die gevoeligheid scherpen .
Goede album dus , maar ‘de soul of Spain zit ‘em nog steeds in die jaren ’90 …
Spain is één van de best bewaarde geheimen van de jaren ’90. Het project van frontman Josh Haden voer mee op de stroom van slowcorebands zoals Low en Red House Painters, maar slaagde er niet in om veel bekendheid te verwerven.
Na drie platen besloot Haden in 2001 om de band even op non-actief te zetten. In 2007 blies hij Spain terug leven in, door een nieuwe lading muzikanten aan te trekken. Na vijf lange jaren kwam begin dit jaar hun vierde langspeelplaat ‘The Soul of Spain’ uit, die alom bewierookt werd door de pers.
Desalniettemin besloot Haden om tijdens hun tour, die enkele maanden geleden ook passeerde in De Botanique, hun debuutalbum ‘The Blue Moods of Spain’ integraal te spelen. Nu, in De Handelsbeurs, was het de bedoeling om hun recentste cd voor te stellen. Dat bleek echter goed mee te vallen, want de band plukte uit hun hele discografie, wat ervoor zorgde dat ook ouder materiaal niet geschuwd werd.
De groep straalde vooral rust en controle uit. Zowel in hun présence op het podium als in het bespelen van hun instrumenten. Het eerste drieluik – “Everytime I Try”, “The Only One” en “I’m Still Free” - wist meteen indruk te maken maar “Ray Of Light” was nog een paar klasses beter. Bij de minutenlange contemplatieve gitaarsolo werd je helemaal de muziek ingetrokken.
De songs werden stuk voor stuk tot hun essentie teruggebracht. Franjes waren uit de boze en er werd geen enkele noot te veel gespeeld. Naar het einde toe dreigde het optreden wat te verzanden, – veel stevige rocknummers heeft de band immers niet op zijn conto staan- maar als laatste nummer van de reguliere set zette de groep gelukkig het lang uitgesponnen “World of Blue” in. Na een iets te lange opbouw, kregen we dan toch een beheerste versnelling. Net op tijd, want bijna werden we in slaap gewiegd door de gezellige songs van Spain.
De cd’s van Spain zijn ideaal om het wat gezelliger te maken in de woonkamer, maar live ontbreekt het hen echter toch aan wat pit. Niettemin een ijzersterk optreden, waarbij je al hard je best moest doen om een mindere song te ontdekken.
En deze droge oneliner van Haden zullen we ook niet snel vergeten: “Statistics show that wearing our t-shirts will improve your chances of getting laid tonight.”
Het voorprogramma Float Fall, derdes bij de recenste Humo’s Rock Rally, wist ook te overtuigen. De vergelijking met The xx is snel gemaakt maar gaat echter toch niet helemaal op. Ja, ook zij staan met twee op het podium. Ja, ook zij maken fluisterpop gecombineerd met elektronica. En ja, de stem van Ruben Lefever heeft wel heel veel weg van die van Oliver Sim. Maar de nummers van Float Fall knisperen en broeien meer onder de oppervlakte en weten daardoor vaker te verrassen. Een band om in het oog te houden.
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Handelsbeurs, Gent)
Na een lange pauze is Spain er anno 2012 terug bij met de vierde reguliere plaat ‘The soul of Spain’. Josh Haden, spil van deze Spain, debuteerde in 96 met ‘The blue moods of Spain’ .
Betrffende ‘de Soul of Spain’ moeten we even terug in de tijd : samen met bands als Cowboy Junkies, Low, 3 Mile Pilot (nu als Black Heart Procession), Codeine en Smog lagen ze aan de basis van de slowcore, minimalistisch, traag slepend materiaal, gekenmerkt van repetitieve ritmes en licht aanzwellende melodieën; een concept dat loungy, weemoedig, sober, elegant en emotievol klinkt met een melancholische zang, soms poëtisch en meditatief door (de eenvoudig gehouden) teksten, die een religieuze inhoud hebben . Een eigen unieke, karakteristieke sfeer wordt dus opgeroepen; we hoorden efficiënt gearrangeerde, rustgevende composities , die soms met soul, blues en (de latere) americana worden omgeven .
De nieuwe plaat is een logisch verderzetting van het vroegere materiaal, de slowcore , de mate van tristesse, de kracht van mijmermelancholie, onderkoeld, maar fraai en rijkelijk gecomponeerd, poppy, toegankelijk en melodieus.
“Only one” en “Without a sound” zetten nu net die toon . We houden van de klankkleur, de ‘Soul van Spain’. En af en toe gaat Josh Haden even over de schreef , in die zin dat Spain rockt , en waarom niet, “Because your love” en “Miracle man” zijn puntig en vaardig en doorbreken ‘de trein der traagheid’ composities.
‘The Soul of Spain’ staat garant voor warme nostalgie . Te koesteren dus.
Nederlands 
Français 
