Stadskanker (Label) – Ons motto: Iedereen die op zoek is naar‘ muziek met een hoek af’, een platform geven in de gezellige chaos van Brussel
Het Brusselse label Stadskanker ontstond in 2019 toen Gijs Teerlynck en Alexander Schillewaert, beiden ingeweken West-Vlamingen, via hun gemeenschappelijke vriend Victor Goemaere aan elkaar gekoppeld werden in café Le Coq. Ze hebben intussen enkele toppers binnen het circuit onder zijn vleugels zoals het geweldige Stakattak, Ponyclub Tartiflette & Youff.
Naar aanleiding van 50 jaar punk mochten ze in de AB club recent een tipje van de sluier oplichten. Wij waren er ook bij: https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/101916-punk-50-y-2026-triple-bill-hyperdog-spotbust-mesher-een-punch-in-de-maagstreek
We spraken met de kern van het label over het ontstaan, de ambities, het uitgaansleven in Brussel. Belangvol ook waar Stadskanker hoort binnen die bruisende underground beweging.
Wie (Wat) is Stadkanker, hoe is het ontstaan en wat is de idee erachter?
Het is begonnen toen de barman en gemeenschappelijke vriend van Café Le Coq en wij een gelijkaardig idee hadden om een soort ‘kelder show’ – of toch die vibe – te organiseren. We voelden wel dat er veel gaande was in Brussel, maar misten een specifiek evenement dat net iets groter was. Met een heel eclectische rits van bands, ik en Gijs kwamen meer uit de punk scene. Op een doorsnee punk show is dat vaak 5 keer dezelfde band. Dat is wel leuk, maar na de tweede band heb je het ook een beetje gehad, en daar wilden wat op inspelen. Daarom dachten we iets te organiseren waar iedereen uit die comfortzone kan treden, met ene spannende energie en heel de avond op diverse wijze zich kan amuseren maar iedereen toch ook een beetje buiten zijn comfort zone zit. Op het moment had Alexander ook een project Youff dat ook een beetje een buitenbeentje is binnen de scene. Onze interesse zat dus bij allemaal wel in de harde muziek. Met een hoek af.. laat het ons zo noemen. Dat was oorspronkelijk niet de bedoeling om een label te beginnen, maar een platform te creëren voor zulke bands. Ons eerste evenement was in L’uzinne in Brussel, op 15 juni 2019 - https://www.facebook.com/events/662806384141817/
Dat was aan het kanaal in Molenbeek. Het was een heel eclectische line-up met allerlei stijlen en stijlbreuken. We zijn in de namiddag begonnen rond vier uur, en het heeft tot vier uur de volgende ochtend geduurd dat was een enorm succes.
Melvin: oorspronkelijk, nog voor er sprake was van Stadskanker, heb ik een magazine op poten gezet Junkster Magazine samen met een goede vriend van mij. We hadden Youff al geboekt om in een kelder op een tentoonstelling te spelen. En zo hebben we wat ingrepen gedaan bij Stadskanker op grafisch vlak. En zo ben ik er later ook helemaal ingerold
Kort gezegd: Melvin had op ons eerste evenement in L'Uzinne een "Junkster Expo" georganiseerd met zijn fotografie en collages. Enkele jaren later maakte hij ook vast deel uit van Stadskanker.
Ik krijg toch het gevoel dat het nog moeilijker geworden is dan vroeger, of ontgaat me iets?
Er zijn veel veneus in Brussel waar wij zelf geen weet van hebben. Van kraakpanden tot semi-kraakpanden. Tot kleine cafés waar shows doorgaan. We hebben toch de indruk dat er nu toch wat aan het groeien is in het Brusselse. Het is een trend die niet overal hetzelfde is, in Gent hebben we de indruk dat het wat de verkeerde kant uitgaat, maar Brussel heeft nog steeds de mogelijkheden en ruimte om te blijven evolueren. Maar het gaat ook heel snel, sommige zalen waar we ooit iets organiseerden is al de tweede of derde evolutie daarvan of bestaat niet meer. Eigenlijk is het continu in beweging. Dat houdt het natuurlijk wel spannend. De naam Stadskanker verwijst ook naar die verkrotting. Leegstand is een probleem in steden als Brussel. We komen ook goed overeen met de organisatie Toestand die focussen daarop. Die naam blijft nog steeds toepasselijk helaas. Maar er wordt dus wel iets mee gedaan. En er zijn dus wel organisaties die ruimte geven aan organisaties om tijdelijk die ruimte te bezetten. Daardoor heb je wel wat locaties beschikbaar , maar dat is dan ook meestal voorlopig. En dan is dat weer voorbij, het is een continue schakelen dus. Met andere woorden.. er verdwijnen dingen vaak snel, maar dat heeft mogelijkheden om samen te komen en andere locaties te bezoeken.
Er zijn in Brussel wel enkele grotere zalen die er op inspelen. Neem nu de AB waar jullie met Stadskanker mochten aantreden in de Club met o.a. Mesher onlangs. Ook de Botanique speelt erop in.
Wil dit zeggen dat de mainstream eindelijk ook oog heeft voor de underground? Meer dan vroeger? Of is het nu moeilijker geworden?
Het hangt allemaal af hoe bands via o.a. sociale media worden opgepikt. De manier waarop bands doorbreken is veranderd, er is ook een zekere weerstand in is. Naar de grote podia draait het veel rond live Nation, wat niet onze ambitie is. Het is voor Stadskanker interessanter om lokaal te werken, en evenementen te organiseren in Brussel. Maar dat geldt ook voor bands, tenslotte wil je een goede show spelen. Dat draait om omgeving, om publiek , om interesse. Wij, en ook de bands op ons label, zijn vooral bezig met de mensen een goede avond bezorgen en we denken dat iedereen daar beter van wordt. En er zijn wel degelijk nog hardcore punk bands die doorgroeien Ceremony stond op Coachella. Turnstile staat op Rock Werchter. Dat zijn bands die circa tien jaar geleden voor 200 man speelden. En die toeren ook. Bands die op ons label zitten doen dat ook binnen een meer DIY circuit, maar het werkt dus wel. Om professioneel te toeren is niet meer zo evident. Het fijne is wel dat zalen als AB of Botanique die bands dus wel in de kijker durven zetten, . Een punk avond organiseren, zoals we nu hebben mogen doen in AB , dat had vroeger ‘not done’ Of het nu moeilijker is geworden dan vroeger? Nee, maar de manier waarop je wordt opgepikt is dus wel veranderd.. maar we krijgen wel de indruk dat de programmaturen, dan vooral in AB of Botanique , Vorst is dan weer groter, toch wel meer ruimte geven aan die experimentele bands van eigen bodem, dan vroeger geweest. Ook omdat het zo duur geworden is om internationale artiesten naar België te krijgen. Les Attelier Claus is daar een mooi voorbeeld van, dat is zo een zaal die experimentele en alternatieve muziek op hun programma zet.
Wat ook speelt, de jeugd gaat minder uit of gaat minder naar concerten. Zorgt dat ook niet voor een minder opkomst? Of merken jullie er minder van als je iets organiseert?
We doen ons best om, als we iets organiseren, onze prijzen democratisch te houden. alles is duur geworden en dat is zeker een factor bij de jeugd. Wat wel zo is , de jeugd weet die plekken wel zijn waar ze elkaar kunnen vinden. Maar het niet per se gaan zoeken in een zaal als AB . vijftien jaar geleden zou je geen punk show kunnen organiseren in diezelfde AB, maar dat de echt jonge garde er in AB dan niet zo op afkomt, heeft met het prijskaartje te maken. Er zijn gewoonweg meer alternatieven , die meer prijs democratischer zijn, waar de jeugd dan wel op afkomt. Daardoor krijgen mensen de indruk dat jeugd ‘geen concerten meer bezoeken’ omdat je ze daar in dus bijvoorbeeld AB of zo minder ziet. Als je in AB voor 15 euro drie bands doet, en je betaald voor een pint 3,5 euro? Dan wordt het al moeilijk om die aan te trekken. Wij organiseren evenementen waarbij we iedereen kunnen bereiken, dat doen we heel bewust en is ook ons motto. Om iedereen die op zoek is naar ‘muziek met een hoek’ af een platform te geven dat betaalbaar is. Daardoor hebben we de luxe dat we af en toe een show kunnen organiseren, wanneer het ons zelf goed uitkomt. Als we op een punt komen dat mensen denken ‘het is een concert’ en de vibe van wat Stadskanker echt betekend er niet inzit? Dan hebben we iets verkeerd gedaan.. proberen op speciale locaties iets ‘legendarisch’ organiseren, we hebben nu wel 50 jaar punk mogen doen in AB en dat was mooi meegenomen, we hebben veel geld ingezameld voor Sudanese inwoners in Brussel via het Warm Bed Collectief. Dat was ook een reden waarom we het wilden doen, om er een sociaal cultureel event van te maken.
Een band als Youff is in mijn ogen gewoonweg top, net als Mesher die ik in de AB Club ook heb gezien. Blijft het ‘Belg’ zijn geen struikelblok om echt door te breken? En als label om die te promoten?
In 72 records hebben we de Ponyclub ‘Tartiflette’ LP uitgebracht in Duitsland. Op die release waren wellicht maar dertig of veertig man. Er kon ook niet veel meer binnen . ze noemen zichzelf ‘free jazz punk’ En die komt ook uit op Bagdaddy Records in Nederland., en die hebben dat doorgestuurd naar verschillende media . een gevestigde waarde in de muziek heeft dat ondertussen gepromoot en in hun boekje gepubliceerd. Zo zie je , dat er zeker wel interesse is voor Belgisch talent in het buitenland, maar je moet er echt voor vechten. Wiens taak dat is laten we in het midden, Stadskanker doet waar men zich goed bij voelt. Alles wat op onze weg komt en ons aanspreekt, doen we. We doen zelfs DJ shows, iets waar we vroeger niet achter stonden. Het is dus gewoon, er is een platform, maar het is harder werken…
Wat ook opvalt, de jeugd komt ook naar punkevents, zijn zij en het publiek algemeen boos?
Je ziet dat er een terugkeer is naar meer ruigere muziek, omdat er weer meer boosheid is, mensen hebben meer om kwaad te zijn. De wereld staat in brand, mensen zijn gefrustreerd en willen roepen. Daardoor gaan ze op zoek naar een manier om zich te uiten, dat vinden ze o.a. in punk . er komen meer protest platen uit, die de toestand in de wereld aankaarten. Dus ja, er speelt wel iets in die zin ja.. in UK komen die bands in de media, worden dan ook gevraagd voor de grotere podia.
Dat brengt ons bij het probleem van daarnet; buitenlandse bands die om zich heen stampen komen wel op grotere podia terecht , bij Belgische bands lukt het moeilijker. Ligt het aan de Belgische mentaliteit dan? Zijn we te weinig chauvinistisch?
Als je een netwerk waar je in terecht kunt komen, kan dat ook voor Belgische bands lukken, het heeft dus weinig te maken met nationaliteit. In België is er, tegenover in UK of zo, gewoonweg minder draagvlak om die ‘underground’ echt te doorbreken. België is ook heel klein. Het is ook dikwijls een alles of niets verhaal. Langs de andere kant heb je in ons landje nog steeds , dankzij jeugdhuizen en zo, een heel tof platform om langzaam te groeien. Op een meer comfortabele manier dan vaak in het buitenland, en daar mogen we toch dankbaar voor zijn.
Stadskanker brengt platen digitaal uit, soms op vinyl, maar vooral ook cassettes? Het verwondert me wel in deze tijden …
Je kunt tegenwoordig alles digitaal doen eigenlijk, maar een fysiek object is toch iets ‘echt’. Een cassette steek je gewoon in je achterzak, het kost minder, het is gewoonweg een heel leuk hebbedingetje. Ook al zullen de meeste mensen het nooit beluisteren, het is toch iets dat je in handen hebt om een band te steunen. En dat willen de mensen wel doen, daarom is het belangrijk om dus ook fysiek iets te kunnen aanbieden. De eerste band die een tape wou uitbrengen heet "Gagged", een hardcore/punk band uit Kortrijk en we zijn in contact gekomen met cassette fabriekjes. De cassette is nog lang niet dood!
Kan een label als Stadskanker ook uitbreiden naar andere regionen en zorgen dat er meer deuren opengaan binnen de Belgische underground?
Alexander: Ik denk dat het kracht van stadskanker deels ook komt door de community en specifiek het Brusselse. Het zou zeker goed zijn voor de scène als er gelijkaardige organisaties in andere steden ontstaan maar wij gaan ons focussen op Brussel omdat het voor ons toch een unieke combinatie is van authentieke gezelligheid en pure chaos.
Is het niet slechter geworden na COVID?
We zijn voor COVID begonnen, en toen was er wel een kleine terugval. Maar nu loopt het wel los, ondanks dat alles veel duurder is geworden. Als je iets doet waar je vol overtuiging achterstaat, zal het publiek automatisch wel volgen. als je dat met volle overtuiging blijft doen, loopt dat sowieso wel los.
Dit label is net als mijn ‘job’ als journalist voornamelijk een hobby, je kunt hopelijk nog vele jaren doorgaan; wanneer ‘stopt’ het voor jullie, denk je zelf?
Het is gewoonweg noodzakelijk om iets te hebben naast je gezin en werkleven, een uitlaatklep in je leven. Zolang Stadskanker fun blijft om te doen, blijven we doorgaan. Het is en blijft een experiment, en als we ons de vraag kunnen blijven stellen wat doe ik? Waarom doen we het? Zolang die zoektocht er is.. blijft het gewoonweg tof om te blijven doen. en zolang we kunnen blijven iets betekenen voor een band , we betalen alles uit eigen zak en zolang we er voldoening uit vinden.. blijven we doorgaan.
Bedankt voor de fijne babbel, tot binnenkort en veel succes met wat jullie doen…
Niels Destadsbader brengt Sportpaleisniveau naar Deinze
Amy Van Parys
Niels Destadsbader is hét Nederlandstalige popidool van dit moment. 2015 was het debuutjaar voor Niels in Deinze, want hij stond toen voor de eerste keer op het kleine podium van de Palm Parkies in het Kaandelpark. Acht Sportpaleizen en zeven jaar later is hij hier opnieuw, maar nu is het tijd voor de Brielpoort. Deinze en omstreken kijken uit naar zijn terugkeer. Kan hij een Sportpaleisshow evenaren in het Deinse muziekpaleis?
Opgewarmd door het coverduo Bram & Lennert, barsten ongeduldige fans los wanneer zes mannen met een wit bovenstuk het podium opkomen. De band van Niels Destadsbader lijkt net een echte boysband onder leiding van Miguel Wiels. In grote letters verschijnt Niels op de ledschermen achter hen en enkele seconden later gillen honderden mensen wanneer ook de leadzanger in een spierwit hemd het podium bestijgt.
Met de West-Vlaamse woorden ‘Ik kuk kik feitelijk iere ook azo klappen’ opent Niels Destadsbader zijn show. Volgens de officieuze enquête die onze West-Vlaamse hitmachine afneemt, is het doel van Miracle vzw bereikt: Deinze opnieuw op de kaart zetten als concertstad. Wanneer Niels Destadsbader vraagt ‘Wie komt er niet van Deinze?’, blijkt al snel dat ook mensen van ver daarbuiten naar de stad komen.
“Dansen” is het eerste nummer van de avond. Een van de eerste songs waar het succes begon en trekt Niels de Brielpoort ook op gang. Een choreografie die ondertussen al enkele jaren rondgaat, wordt opnieuw aangeleerd aan de enkelingen die het nog niet kennen. Ineens maakt heel de zaal bijtrekpassen van links naar recht en zoals Niels het zegt ‘er mag zelfs een klapke bij’.
Zangtechnisch is er weinig op aan te merken. Niels en zijn backing vocals Miguel Wiels en Bram Van den Berghe zingen nagenoeg foutloos. Sommige bindteksten klinken wat geroutineerd, maar zijn enthousiasme trekt iedereen mee. Zelfs bij een nieuw nummer “Dansen In Het Donker” slaagt hij erin de mensen mee te laten brullen met een ooh-momentje. Veel meezingen dus, maar de setlist is evenwichtig opgesteld waarin de energieke songs afwisselen met tragere en emotionele nummers zoals “Hey Pa” en “Ik Kan Niet Zonder Jou”. Tijdens die nummer gaan de gsmlampjes spontaan omhoog, maar daarnaast hangt er nog een heel lichtspektakel aan vast. Spots leggen accenten doorheen de show en de ledschermen zorgen ook voor dynamiek in het licht.
Dé verrassing van de avond: de gasten van ‘Down The Road’. Vanuit de zaal staan zij plots naast hem op het podium als zijn dansers. Een glimlach op het gezicht van iedereen en heel veel respect voor hen en voor Niels. Maar de artiest is ook dankbaar voor alles rondom hem en dat uit hij meerdere keren deze avond: voor zijn band, voor zijn fans en in het bijzonder voor Miguel Wiels die deze nacht de grens van vijftig jaar bereikt. Dat moet en zal hij vieren met een K3-nummer, maar dan met een Niels’ sausje erover: “Opa’s Aan De Top”.
De show valt helemaal in zijn plooi zoals het moest zijn: zijn typische droge humor, een broederlijke band, een lichtspektakel en een zwetende Niels Destadsbader. Van de witte hemden blijft er niet veel meer over. De lat heeft het Sportpaleisniveau gehaald: een verwacht en mooi totaalplaatje voor de Nederlandstalige muziek met een paar liters zweet.
Setlist: Dansen – Vandaag – Paradijs – Sterker – Boven De Wolken – Annelies – Als We Samen Zijn – Dansen In Het Donker – Ik Kan Niet Zonder Jou – Sara – Speeltijd – Ik Ben Van’t Stroate – Opa’s Aan De Top – Gloria – Hey Pa – Ik Neem Er Eén – Mee Naar Boven – Nooit Alleen – De Wereld Draait Voor Jou / Bis: Ik Heb Je Lief – Skwon Meiske – Verover Mij
Neem gerust een kijkje naar de pics @Amy Van Parys
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/4296-niels-de-stadsbader-10-09-2022.html
Org: VZW Miracle
Als je deze band tracht uit te pluizen dan zal je algauw op de term jazz-rock botsen. What’s in a name ? Als jazz-rock betekent dat dit geen alledaagse maar eerder moeilijk doordringbare muziek is, dan heeft men ergens een punt. Maar het heeft niks te maken met het soort arty farty shit die enkel door omhooggevallen jazzpuristen gesmaakt wordt.
Wij volgen de Noorse geweldige gitariste Hedvig Mollestad nu al een tijdje en hebben op elke plaat al die zogenaamde jazz-rock gevonden, maar al evenzeer striemende stoner-rock, hypnotiserende post-rock, subtiele hard-rock, bevreemdende psychedelica of tegendraadse avant garde.
Hedvig Mollestad doet immers niet aan hokjesdenken, ze speelt gewoon gitaar op een onnavolgbare wijze en laat zich daarbij begeleiden door een stel doorwinterde rasmuzikanten. Op de vorige plaat ‘Ekhidna’ was Mollestad even afgestapt van de trio-formule en breidde ze haar muzikale spectrum uit met keyboards en blazers. Dit zorgde voor een ietwat breder kleurenpallet, maar de gitaar stond nog altijd even centraal.
De terugkeer naar de basic begeleiding met Ellen Brekken op bass en Ivar Joe Bjornstad op drums is dus niet echt een koerswijziging. Het gaat er even avontuurlijk aan toe, ook al doen ze het maar zijn drieën.
‘Ding Dong. You’re Dead’ is wederom een volledig instrumentale plaat die hoofdzakelijk gefocust is op de gitaar van Mollestad, en deze laat zich van alle kanten bewonderen, bij momenten melodieus en subtiel, elders dan weer striemend en explosief. Invloeden gaan van Robert Fripp tot Buckethead, van Jeff Beck tot Dick Dale, van Zappa tot Marc Ribot. Niet de minsten, horen wij u denken. Klopt, Hedvig Mollestad is dan ook een gitaarvirtuoze die haar instrument zowat alle hoeken van de kamer laat zien, zonder dat ze daarbij persé de guitar-hero moet uithangen. Laat dat maar over aan Slash en consoorten.
Ding Dong. You’re Dead
Hedvig Mollestad Trio
Pentadox - livestream - Grootmeesters in improvisatie vinden zichzelf steeds uit
La Conserve + Gent Jazz
Leuven + Gent
Eén jaar geleden net, zakten we af naar een fijn concert in De Casino, Sint-Niklaas van Natashia Kelly. In het voorprogramma stond het Belgische jazz fenomeen Pentadox. We schreven daarover: '' De heren zitten gewoon in een rij naast elkaar, om aan te duiden dat elke schakel even belangrijk is binnen dit project. Want inderdaad, ondanks de individuele virtuositeit, is het net die samensmelting van die elementen, die zorgt voor een uur pure magie.
De heren stralen enorm veel spelplezier uit, improviseren voortdurend, en vinden ter plaatse een nieuw klankentapijt uit. Je wordt meegezogen naar een kleurrijke jazz wereld. Door die frisse en bijzonder avontuurlijke aanpak intrigeert Pentadox ons sterk. Het daverende applaus na de set, toont aan dat we niet alleen waren met die mening.''
Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/77369-natashia-kelly-group-pentadox-magie-en-virtuositeit-in-twee-keer-het-drievoud.html
In het kader van 'De Week van de Belgische Muziek' zet Inside jazz een hele week live streams op poten om de pijn van live optredens te verzachten. Ook Pentadox mag hier niet ontbreken. We kregen zelfs twee live streams! Een eerste als opname van de band als trio in La Conserve, en het tweede deel als hun optreden op Gent Jazz als Sextet.
Pentadox (*****) is geen band die op zijn lauweren rust, of voor de gemakkelijkste weg kiest. Deze grootmeesters in improvisatietechniek houden ervan zichzelf voortdurend heruit te vinden.
Het eerste deel omvat een reeks onuitgebrachte songs van de band in de ‘La Conserve studio’. Ook uit die nieuwe songs blijkt dat onze stelling niet uit de lucht gegrepen is. Wie dacht dat Pentadox ondertussen wel zijn grens heeft bereikt in het improviseren tot het oneindige, heeft het verkeerd voor . Meer nog, op het einde van de set stel je vast dat ze zelfs nu al naar de toekomst kijken. Het drietal beheerst hun instrumenten op ingenieuze wijze, en voegt daar voortdurend klanken aan toe die je niet meteen zou toeschrijven aan het geluid van een piano, saxofoon of drum.
Het trio verstaat de kunst om ons steeds te verbazen en te verwonderen . Een klankentapijt wordt op piano uitgekleed, er worden geluiden aan toegevoegd, enz. Terwijl de drumspartijen veelzijdig klinken, zachtmoedig de vellen strelen of de geluidsnorm proberen te overschrijden. En tot slot biedt de saxofoon op z’n beurt een adembenemende schoonheid.
Het tweede deel bestaat uit een concert van de band als sextet op het festival Gent Jazz. Wie had gedacht dat de band als drietal zichzelf overtrof , staat nog vol bewondering hoe deze band als sextet de grens kan verleggen. Binnen een ingetogen sfeertje, drukt ook de dubbel bas van Nick Dunston en de trombone van Weston Olencki - die zelfs op een bepaald moment een soort wedstrijdje ‘elkaar overtroeven’ uitvoeren op het podium - hun stempel op het geheel. De cello van Lester St- Louis wordt hier gecombineerd met de fijne tenor sax van Sylvain Debaisieux. Bram De Looze op zijn piano en Samuel Ber op drums zijn er bij om de ritmiek te optimaliseren . Ontroerend allemaal . Sjiek .
Als trio en als sextet weet Pentadox te improviseren met klank en geluid. Ze tasten grenzen af en vinden zichzelf uit met hun klankentapijt. Resultaat is telkens een adembenemende streaming. Het eindpunt van deze grootmeesters in improvisatietechniek is nog niet bereikt. Klasse!
Sylvain Debaisieux (B) - Tenor Saxophone; Bram De Looze (B) – Piano; Samuel Ber (B) – Drums; Nick Dunston (US) - Double Bass; Weston Olencki (US) - Electronics, Trombone; Lester St-Louis (US) - Cello
Organisatie: Inside Jazz
Samuel Ber - It’s great when a piece of art projects a kind of map in your inner world and opens some doors
Pentadox
Bram de Looze (piano), Sylvian Debaisieuz (sax) en Samuel Ber (drums) - één voor één indrukwekkende muzikanten binnen de jazz - vormen samen de al even tot de verbeelding sprekende formatie Pentadox. Aangevuld met het Amerikaanse trio muzikanten Nick Dunston (contrabas), Weston Olencki (elektronica, trombone) en Lester St. Louis (cello). Muzikanten die net zo als de basismuzikanten van Pentadox houden van op avontuur trekken door het jazzlandschap.
Het basistrio zagen we recent aan het werk in De Casino in Sint-Niklaas. Het volledige verslag van die avond kunt u hier nog eens nalezen:http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/77369-natashia-kelly-group-pentadox-magie-en-virtuositeit-in-twee-keer-het-drievoud.html
Pentadox bracht eveneens een plaat uit: 'Fragments Of Expansion' via W.E.R.F. Een schijf die al even veel uiteenlopende kanten uitgaat en uiteenlopend klinkt als wat we de band op dat podium zagen doen.
Ook aan deze schijf besteden we de nodige aandacht. De recensie kunt u hier eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77955-fragments-of-expansion.html
Op basis van deze uitzonderlijke belevenis zowel op als naast het podium vonden we het interessant om bezieler en oprichter van deze top band Samuel Ber eens enkele vragen te stellen. Hij beantwoordt die het liefst in het Engels, voor ons geen probleem uiteraard. Het werd een zeer warm gesprek, ook al was het via e-mail.
Om met de deur in huis te vallen. Het valt me op hoeveel jongeren teruggrijpen naar jazz? Ik krijg hierop uiteenlopende antwoorden, maar waarom jazz? En kun je dat nog jazz noemen?
That’s a deep question… Maybe because it has already a long history shaped by many different creative minds, streams, intentions, aesthetics, it’s easier for somebody to relate to at least a part of it ? The more I do listen to jazz (whatever it means), the more I can feel how this sonic territory is way broader than I expected… and that’s of course really exciting. And then there is a second thing which is the encounter between improvisation and composition, and the focus on individual expression, both as musician and composer, which embodies a way of being and acting that might attract many young performers. I started playing this music and experiencing its space(s) well before studying it from a more theoretical point of view. I was around 10 when I joined a kind of young jazz band led by a teacher, and I remember that, from the very beginning, it felt good !
Hoe is alles voor jou begonnen? En wie zijn je grootste invloeden?
When I was 6, I saw a group of djembefola playing outdoor and I told my parents that’s what I wanted to do. They found a teacher, Manu Lurquin, and because I was too young to join the collective djembe lessons, he proposed me to take private drums lessons. So I started with a drums, he encouraged me to improvise from the very beginning, and he taught me many rhythms and variations, sometimes accompanying me on the djembe. A few years later, I joined the djembe lessons as well as a big group of percussions he was also directing, playing Sabar (he’s a student of Doudou N’diaye Rose). This large ensemble was made of djembés, djun djun, bells, shakers, surdos, and drums. The sound of it, the “largeness” of time, if we can say so, definitely made a huge impact on me. I can find back this approach to time when I listen to drummers Elvin Jones, Billy Higgins, Ed Blackwell, Nasheet Waits or Gerald Cleaver. These last days, I’ve also been listening to Mamadi Keita, Gene Krupa, Charles Lloyd’s album “Hyperion with Billy Higgins”, “Jazz at Massey Hall” by Parker, Gillespie, Powell, Mingus and Roach (Bud Powell’s comping on “All the things” !), Gerri Allen, Ivo Pogorelich, Aphex Twin, Autechre, Squarepusher, the last album of Deerhoof, and watched movies by Apitchatpong Weerasethakul, Werner Herzog, Ingmar Bergman, Satyajit Ray, Chris Marker, Carl Theodor Dreyer, Louis Malle and Park Chan-Wook, and a little documentary on Masabumi Kikuchi. Lately, I’ve been inspired by films and pianists a lot.
Samuel ik heb je vooral leren kennen via het project Pentadox. Hoe ben je in dat project gerold?
Well, I founded it. It was created as a band willing to develop its own language in a very playful way. We like to explore things, compositions, music relationships, attitudes… playing “on the edge”… At the beginning, I was the only composer, and later on everybody started to bring compositions.
Jullie hebben ook over de grens heen gekeken en een samenwerking aangegaan met internationale artiesten? Ik kan het opzoeken, maar wie en hoe is dat in zijn werk gegaan?
We just proposed musicians we already knew if they would like to join us. I’m talking about Lester St. Louis (cello) that Bram met in NYC and Nick Dunston (doublebass) that I met in a workshop led by Vijay Iyer at Banff (Canada). Bram and me spent a few days at the Darmstadt Ferienkurse during summer 2018 I believe and that’s how we met Weston Olencki (trombone and electronics).
De nieuwste plaat ‘Fragments of Expansion’ is trouwens, wat mij betreft vergelijkbaar met een zoektocht doorheen het landschap jazz en aanverwante, een zeer avontuurlijke plaat. Wat is uw mening hierover?
Subconsciously (because I realize that we never really talked about it), the core of this project seems to be the idea of playfulness… which of course echoes what you say when you qualify the music of adventurous. The fun of music making, like building things with Lego’s… It’s a long process; we’re still talking about how we could improve the overall architecture.
Vooral zorgt die samenwerking voor een magisch kluwen , waaruit je eens die ontward is , iets moois ontdekt dat je intens gelukkig maakt. Wat is uw mening over deze stelling?
I’m really happy to read that ! It makes me think about these long walks in the woods I’ve been doing regularly these last weeks and how these experiences reconnected me with memories, “forgotten” sensations, a deep sensibility to space and light, and also made me intensely happy. When I watch a Tarkovski or a David Lynch movie, I’m always surprised to observe how it triggers many feelings and sensations I even didn’t know I was able to experience. It’s great when a piece of art projects a kind of map in your inner world and opens some doors.
Hoe waren trouwens de algemene reacties op deze plaat?
From the ones I’ve read, what comes back pretty often is this feeling of puzzling adventure, strangeness, but also exploration of “buried” emotions,… To me, being lost can be a beautiful thing. What’s particularly interesting to read are the different journalists’ reactions to this relationship with the unknown… some like it, some not, that’s a very personal thing.
Live stralen jullie alle zoveel spelplezier uit dat je er prompt 'happy' van wordt. Jullie vullen en voelen elkaar ook perfect aan
Yes
Naast Pentadox zit je ook in andere projecten. Vertel er gerust wat meer over. Zijn er ook plannen voor een eventuele solo plaat?
Playing solo has been at the back of my mind these last years. In these quarantine times, I’ve been spending a lot of time alone with the instrument, and it really feels like it should happen soon. Next to that, I’m starting a new band called Reservoir Ghosts, with Lotte Anker (saxophones), Daniel Levin (cello) and Soet Kempeneer (bass). http://www.insidejazz.be/portfolio_page/reservoir_ghosts/ We’re going to play in the fall in Rataplan in Antwerp, as part of my residency in this venue and in Volta in Brussels. Hopefully, we can play more. I’ve been already composing a lot for that band and I’m really curious about gathering these minds all together. Due to the virus crisis, my tour with Tony Malaby and Jozef Dumoulin has been cancelled, I hope we’ll able to play together again as soon as possible. In parallel, I’m part of Benoît Delbecq’s new sextet with Samuel Blaser, we had planned some rehearsals next month before the virus crisis breaks out. Bo Van Der Werf also created a new band around his compositions, with Jozef Dumoulin, Bram De Looze, Nelson Veras and Cyrille Obermüller, we had a nice residency 6 months ago in France. And I’m happy to join again Susanne Abbuehl in the Fall for another project of her. Some things are also likely to emerge from encounterings I made this year in New York. There is a recording with Michaël Attias, Richard Bonnet and James Carney which was made there which should be released soon. Among the more regular projects, I’m part of Laurent Blondiau’s collective Mâäk (from quintet to big band), Nicolas Thys’ Broadway Neon, Soet Kempeneer’s Dream Tree and Casimir Liberski trio.
De vraag die iedereen beetje bezig houdt, hoe ga je als muzikant om met deze extreme corona tijden?
I’m back from New York where I was studying this year. Back to Brussels, at my parents. I’m lucky enough to be able to play drums and piano here. Spending a lot of time with the instrument is a beautiful thing. I’m also working on some electronics. I’m still part of a residency which should take place in July but, next to that, pretty much everything has been cancelled at least until end of August (I was normally playing with different bands on the garden stage at Jazz Middelheim). But, as I said, this suddenly new context also allows me to develop some things in a different way… I have maybe more time to push some ideas and, even if I get “lost”, that’s not a big deal, I still have plenty of time to try out other directions. Having more time for mistakes is great. But I truly miss all the social aspects of music !
Welke plannen waren er door die corona eigenlijk in het water gevallen?
A trio tour with Tony Malaby and Jozef Dumoulin, a little series of concerts with Nicolas Thys’ Broadway Neon and Mâäk, some summer performances for Pentadox Fragments of Expansion, and a residency day at Jazz Middelheim with all these bands + the premiere of Reservoir Ghosts. Also, Pentadox was finalist of the Avignon Jazz Contest. It should normally be postponed to summer 2021.
Wat zijn nu de verdere plannen na deze crisis? volgen er releases? Live shows (al zal dat sowieso koffiedik kijken zijn dit jaar)?
It depends a lot on government’s guidelines I guess, it’s hard to predict at this point. I have a couple of concerts in the Fall with Reservoir Ghosts, and a residency with Susanne Abbuehl. I will also be part of an exciting project at Bozar for the 4th Stream festival but I don’t know if I’m already allowed to talk about it …
Het online live concerten aanbieden van jullie muziek via sociale media? Zou dat een optie zijn in deze tijden? Ook al brengt dat geen geld in het laatje
I enjoyed watching Bert Cools and Bram De Looze playing livestream solo concerts. I don’t really know if I would like to do it myself, this is a strange medium… But I never say, never.
Om toch geld in het laatje de brengen, op welke wijze kunnen muziekfans jullie het best steunen?
There is some music materialized on CD’s or floating on a kind of cloud called Bandcamp which is waiting for you to listen to ! Buying music is currently the best way to support artists.
Om af te sluiten, zijn er nog opmerkingen of dingen die me zijn ontgaan, plaats ze gerust hieronder . Zeer veel goede moed in deze bijzonder moeilijke tijden, en we spreken elkaar hopelijk snel eens face to face. Stay Safe!
I also hope you’re doing well and that we’ll meet soon ! Thanks for your interest and your enthusiasm !
Pics homepag Samuel Ber (Pentadox) @Laurent Poiget
Bram de Looze (piano), Sylvian Debaisieuz (sax) en Samuel Ber (drums) - één voor één indrukwekkende muzikanten binnen de jazz - vormen samen de al even tot de verbeelding sprekende formatie Pentadox. Aangevuld met het Amerikaanse trio muzikanten Nick Dunston (contrabas), Weston Olencki (elektronica, trombone) en Lester St. Louis (cello). Muzikanten die net zo als de basismuzikanten van Pentadox houden van op avontuur trekken door het jazzlandschap.
Het basistrio zagen we recent aan het werk in De Casino in Sint-Niklaas. Het volledige verslag van die avond kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/77369-natashia-kelly-group-pentadox-magie-en-virtuositeit-in-twee-keer-het-drievoud.html
Pentadox bracht eveneens een plaat uit: 'Fragments Of Expansion' via W.E.R.F. Een schijf die al even veel uiteenlopende kanten uitgaat en uiteenlopend klinkt als wat we de band op dat podium zagen doen.
Improvisatie wordt al vanaf de eerste song “In The Washing Machine” tot pure kunst verheven. Op datzelfde kunstzinnige elan blijft Pentadox gewoon doorgaan over de gehele lijn. Het is duidelijk de bedoeling de aanhoorder voortdurend op het verkeerde been te zetten en verwarring in je hoofd te doen ontstaan.
Bovendien lijkt het alsof de heren elk afzonderlijk de andere aanstoken om ter plaatse te improviseren en te experimenteren met die klanken en geluiden. Dat is bijvoorbeeld het geval bij “Eau En Poudre”, waar je fragment na fragment tevoorschijn hoort komen. Als een puzzel waarbij de stukken niet in elkaar lijken te passen maar eigenlijk door het doordachte karakter dat juist wel te doen. Zo voelt trouwens elke song aan, stellen we vast.
Om het nog wat ingewikkelder te maken, gaat Pentadox bewust het absurde binnen de jazz opzoeken. Bij “Steam Tubes”, “More Questions II” en “Erik’s Vibe” en “F#” gaat het dan ook alle kanten uit… zoveel chaos dat een mens er horendol van wordt. En toch is dit net het interessante en mooie aan deze 'Fragments Of Expansion'. Een klankentapijt uitspreiden dat zo veelzijdig is dat je er gewoon gek van wordt als je houdt van enige structuur in je leven. Daarom bestaat deze schijf eigenlijk niet uit afzonderlijke songs. Eerder zijn het puzzelstukken , van een zeer ingewikkelde puzzel dan toch, die je in elkaar moet passen door je fantasie te laten werken. Deze muzikanten hebben dat namelijk ook gedaan: lekker zitten experimenteren en elkaar toch aanvullen waardoor de puzzel uiteindelijk wel klopt eens je binnen het ingewikkelde kluwen van uiteenlopende klanken een lijn hebt gevonden.
'Fragments Of Expansion 'is een zoektocht voor avonturiers binnen de jazz, die nooit binnen de lijnen willen kleuren. Net zoals elk van de muzikanten binnen dit bijzondere project dit als solo-artiest doen, zorgt die samenwerking voor een magisch kluwen , waaruit je eens die ontward is , iets moois ontdekt dat je intens gelukkig maakt. Net zoals een avonturier houdt van het gevaar opzoeken, en eens hij de top van de berg heeft bereikt , vol bewondering het schouwspel , dat hij voor de ogen ziet met een glimlach van geluk, zo voelen wij een gelukzaligheid over ons neerdalen na de laatste song, “Calcifer”, want we hebben het wonderbaarlijke avontuur dat Pentadox ons aanbiedt met brio overleefd.
"De heren stralen bovendien enorm veel spelplezier uit, improviseren voortdurend en vinden als klap op de vuurpijl ter plaatse nieuwe klankentapijten uit. Waardoor je wordt meegezogen naar een al even kleurrijke jazzwereld waar het altijd fijn vertoeven is", schreven we over dat optreden in De Casino. Deze stelling wordt dan ook op deze plaat in de verf gezet …
Ter introductie van de nieuwste schijf van STADT halen we er even de biografie bij. We citeren: 'Waarom niet eens een live-album proberen? Opgenomen in de studio, in één take. Eens iets anders. Of een film? Een live-film misschien?'
Voor de heren van STADT aan de opnames van hun nieuwe album 'There Is-Nothing Twice' begonnen stond 'een plaat maken' niet bepaald bovenaan het to do-lijstje. 'Iets', wilden ze maken. Het werd uiteindelijk geen film, geen live-album, en toch ook weer wel. ‘Iets’ wat ze zelf omschrijven als twee gebundelde EP’s, waarvan één deel werd ingeblikt in hun Gentse homestudio, en één deel live werd opgenomen – en gefilmd! - in de voormalige televisiestudio’s van het Amerikaans Theater in Brussel.
In een recent interview deed de band dat wat meer uit de doeken. Lees het interview dat we hadden met STADT er nog even op na:
http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/73298-stadt-we-hopen-te-mogen-blijven-evolueren-als-band-en-dat-ons-publiek-daar-gewillig-in-wil-meegaan
STADT bestaat uit top muzikanten die ook binnen andere projecten hun kunnen hebben bewezen, maar vooral muziek leven i.p.v. bespelen of zingen. Het oneindig improviseren, grenzen verleggen en alle hoeken van de kamer uitgaan , vinden we dan ook terug op deze filmisch plaat. Als het de bedoeling was om het ook bij de audio opnames van 'Nothing Twice' ons het gevoel te geven dat we naar een film zitten te kijken, dan is STADT compleet in zijn opzet geslaagd. Al bij de eerste song “Broken People” troont STADT je mee in een bonte, kleurrijke wereld waar weemoed, melancholie en bevreemding hand in hand gaan. Wat opvalt bij die tweede song “Nothing Twice” is de zin om te experimenteren met klanken. Deels dreigend, deels dansbaar, deels melancholisch. Waardoor STADT ervoor zorgt dat je fantasie wordt geprikkeld. Inderdaad, het visuele keert ook terug in de audio opnames en dat is toch wel heel sterk.
De beelden kun je er dus best zelf bij bedenken, we vermoeden dat de film nog meer tot de verbeelding zal spreken. Maar door de variatie tussen up tempo en intimiteit beland je enerzijds op een wilde rollercoaster van het leven, om later in een roes te belanden waardoor een gemoedsrust over jou neerdaalt. Het voortdurend schipperen tussen die vele uitersten, het improviseren en voortdurend die grens aftasten tussen mysterieus, bedwelmende schoonheid en experimenteren tot het oneindige , is niet alleen de rode draad op deze plaat. Het zorgt ervoor dat we bij elk daarop volgende song op het puntje van onze stoel zitten te genieten van zoveel veelzijdigheid die ons een oorgasme bezorgt. Ook wij laten onze fantasie daarbij de vrije loop, en raden de luisteraar aan dit ook te doen.
Het kleurrijke palet dat STADT aanbiedt doorheen deze plaat zorgt ervoor dat je je nooit verveelt, integendeel.
Besluit: ‘We zijn verslaafd aan het nieuwe, wat we maken moet in beweging blijven' zegt de band in de biografie over de nieuwe schijf. Wel, in deze opzet is STADT met 'Nothing Twice' zeker geslaagd. Sausjes krautrock worden vermengd met snuifjes jazz en extra gekruid met psychedelische klanken. Echter, daar stopt het dus niet mee. De band blijft voortdurend in beweging op de schijf, verlegt steeds een andere grens en doet vooral aanvoelen dat hun einddoel nog niet is bereikt, integendeel. De band blijft zichzelf uitvinden, nieuwe bronnen aanboren en bewijst op deze plaat dat beeld en klank perfect kunnen samen gaan zonder dat je die beelden daadwerkelijk ziet. En dat laatste is nog het meest opvallende en positieve aan deze heel visuele schijf.
Broken People 03:58 Nothing Twice 08:56 Today's a Work Ages 03:29 Afraid of Being Fed Up 05:30 Amplified 06:48 Fluid is Grand 04:26 Thuissfeer 07:21 Daily Comment 02:32
Krautrock/Jazz/Psychedelica
There Is/Nothing Twice
STADT
Gentlepromtion
Hakon Kornstad is een ensemble trio geleid door de gelijknamige Noorse jazz saxofonist en tenorzanger. Hij wordt bijgestaan door accordeonist Frode Haltli en Mats Eilertsen op dubbele bas. Voor dit album liet Kornstad zich inspireren door bekende klassieke componisten en hun aria’s. We spreken dan o.a. over Tosti, Verdi, Grieg en Wagner. De titel, wat zoveel betekent als “in de serre”, komt uit Richard Wagner’s “Wesendonck Lieder” en komt hier terug op het album in een instrumentale versie. Het geheel doet mij wat aan de jaren ‘20 denken zoals de art nouveau, het theater, de matinees… Zelf houden ze op neo- Victorian songs, wat ook een goede vergelijking is. De songs dragen een dromerige en romantische sfeer uit. Het instrumentarium versterkt dit gevoel enigszins.
Gedurende acht songs weet het trio hier een eigen sfeer neer te zetten dat vertrekt vanuit de klassieke stukken verweven met hun eigen invloeden. Het zijn drie jazz muzikanten maar het eindresultaat klinkt zeker niet als pure jazz. Wel wordt hier en daar geïmproviseerd maar de algemene sfeer die ik al eerder schetste blijft gedurende het hele album overeind.
Dit is een album van hoog niveau en mensen die van speelse vermengde jazz houden. Wie graag tenorgezang hoort, zal hier ook aan zijn trekken komen.
Jazz/Blues
I’m Treibhaus
Hakon Kornstad
Grappa/PIAS
STADT is een bijzonder veelzijdig project rond talentvolle muzikanten uit alle hoeken van de muziekwereld. STADT timmert al enkele jaren aan de weg en brengt binnenkort een nieuwe plaat uit ' There Is/Nothing Twice'. Een zeer visuele plaat die aantoont dat deze band nog steeds blijft evolueren en zichzelf heruitvinden, tot het oneindige. We hadden in de uiterst gezellige koffiebar 'Het Moment' in Gent een fijn gesprek met Frederik en Fulco over heden, verleden en toekomst van STADT .
We kennen de band uiteraard. Maar voor onze lezers die jullie nog niet zouden kennen. Wie is STADT? Hoe en wanneer is de band ontstaan? Vertel eens wat meer over STADT. Waar komt de naam feitelijk vandaan, waar staat die voor?
We leerden elkaar kennen via een gemeenschappelijke vriend in Tienen (ergens tussen 2002, 2004) waar we hele nachten vol jamden en samen veel naar muziek luisterden. Mijn broer Simon Segers en ik (Frederik) hadden toen een live Hip Hop band (Members of Marvelas) samen met enkele leden van Absynthe Minded . Toen zij op het punt stonden om door te breken en de band gingen verlaten vroeg ik aan Joris Cool en Fulco Ottervanger om ons te vervoegen. Na een heel plezante tijd merkten we dat we als band misschien meer te vertellen hadden dan we toen deden. We kregen een platform in de Café Charlatan waar we 2 jaar lang iedere maand nummers konden uittesten onder de naam Marvelas Something. Deze schoot alle richtingen uit van Nederlandstalige retropop tot keiharde progrock. Na enkele jaren brachten we een driedubbele cd uit , elke cd had zijn genre.
Na het ongeleide projectiel wat Marvelas Something was , voelden we de nood om al het goede van onze experimenten te condenseren tot één geluid en daar hoorde ook een nieuwe naam bij: STADT. De naam was kort, krachtig duidelijk en op zich een mooie metafoor voor onze muziek. Elke stad bestaat namelijk uit zoveel verscheidene mensen, plekken, geuren en toch heeft iedere stad zijn eigen duidelijke identiteit. Net zoals STADT dus
Terugkijkende op de tijd, wat is de grootste verandering door de jaren heen?
Vroeger lieten we ons misschien meer inspireren door andere bands. Terwijl vandaag een nummer pas af is als het klinkt als STADT. Ook de nummers zijn iets opener geschreven zodat er ruimte is om dingen te laten gebeuren zowel live als in de studio. We zijn namelijk allen een beetje verslaafd aan ‘het nieuwe’ dus alles vastleggen en reproduceren is voor ons niet echt een optie.
Na de release van hun tweede langspeler ‘Escalators’, in 2015, gingen het voor verschillende STADT leden alle kanten op, lees ik daar eveneens. Is het daardoor dat het even stil is gebleven rond de band? Of is me ondertussen iets ontgaan?
We waren inderdaad allemaal intensiever met andere projecten bezig, althans projecten die opvielen bij het grote publiek. Achter de coulissen, zijn we echter altijd bezig gebleven met nieuwe nummers schrijven. Ideeën uitwisselen en zo. Het is dus niet zo dat STADT eigenlijk stil heeft gezeten. Maar het publiek heeft daar wellicht niet zoveel van gemerkt.
In 2016 stond STADT enkele weken uitgestald in het Antwerpse kunstencentrum DeSingel als 'artist in residence'? Vertel eens wat meer over die ervaring?
Dat was een leuke ervaring. We waren als band al een tijdje op zoek naar manieren om die vrijheid en improvisatie te integreren in onze muziek. In De Singel hebben we drie weken de tijd gekregen om in luxeomstandigheden te onderzoeken wat de verschillende opties waren. Heel veel nummers van deze plaat zijn daar dan ook ontstaan. Het is dankzij deze residentie dat bovendien het idee is gerijpt om de plaat voor de helft live op te nemen. Ook visueel hebben we wat kunnen experimenteren met de mannen van CIRCLE Ø STRIPE
Is het project STADT eigenlijk wel combineerbaar met die andere projecten? Want daar kruipt ook veel tijd in
Het is, net zoals in onze relaties en zo, altijd goede afspraken maken. Als we dat voor ogen houden, is dat allemaal zeer goed combineerbaar. Op het moment zal het dus met STADT iets drukker zijn, en houden we daar - naar de andere projecten toe - wat meer rekening mee.
Voor jullie aan de opnames van hun nieuwe album ‘There Is/Nothing Twice’ begonnen stond 'een plaat maken' niet bepaald bovenaan het to do-lijstje. 'Iets', wilden jullie maken, ees ik in een nieuwsbericht. Verklaar u nader?
Omdat we als band live vaak intensere zijsprongen maken, kwam het idee om een volledig live concert uit te brengen i.p.v. een plaat. Zodat we die ontsporingen eindelijk eens konden registreren en ons niet verloren in het analyseren en perfectioneren van de muziek. Het eindresultaat is dan ook iets rauwer, losser en er staat hier en daar een foutje op, maar iedere keer als ik terug luister ben ik erg trots op wat we daar hebben gedaan. Het idee was dus initieel om hier een concertfilm bij te maken. Toen kwamen Wim Reygaert + AUDIOTHEQUE aan boord en werd het iets tussen een concert, plaat en een film. Onze muziek is in ieder geval al vrij visueel en de beelden van Wim maken het af. Ik denk dat we ons de opnames van kant B altijd zullen herinneren terwijl de herinneringen aan kant A (studio kant) en onze vorige platen al vager zijn. De Film zal trouwens ergens later dit jaar te zien zijn waar wat en hoe weten we echter nog niet.
Wat zijn de verwachtingen van het nieuwe album? is er tegenover de vorige plaat eigenlijk iets veranderd?
We zijn steeds bezig met veranderen, improviseren, en terug veranderen. Dus ja, STADT is een band in beweging. De verwachtingen? Dat de luisteraar zich kan vinden in de muziek die we aanbieden.
Wordt het nieuwe album ook ergens voorgesteld (tegenwoordig is dat allemaal met een heuse release show met alles erop en eraan)
Ja, op vrijdag 8 maart Democrazy/De Koer (Gent) - https://www.facebook.com/events/1842722312523957/
Zijn er verdere toerplannen of zo? Ook naar het buitenland toe?
Op dit moment komen de boekingen binnen maar het zal meer richting de zomer zijn.
In tijden van digitalisering, is het nog interessant een Cd of LP maken? Wat is jullie mening over Streaming sites als Spotify?
Dat is eigenlijk een beetje dubbel. Door die streaming bereik je uiteraard vele mensen, zo zijn er artiesten met duizenden luisterbeurten van een bepaalde song, dat is toch enorm. Dus tegen die streaming zoals spotify zijn we niet compleet. Het is echter vooral interessant om Cd's en platen te blijven uitbrengen, omdat mensen vaak vragen naar een fysiek exemplaar. Optredens doen is om die reden nog belangrijker geworden voor een band.
Hoe en waar zien jullie jezelf binnen laten ons zeggen tien jaar?
We hopen te mogen blijven evolueren als band, en dat ons publiek daar gewillig in wil meegaan. En dat we binnen tien jaar nog steeds mooie platen mogen uitbrengen, die net iets anders zijn dan de vorige. Als de inspiratie blijft komen om dat te doen is ons doel bereikt.
Bedankt voor dit heel fijne gesprek, en enorm veel succes met de nieuwe plaat en in de komende jaren.
Heel interessante band is de van Gent afkomstige Stadt , die al sterk voor de dag kwam met ‘Kind of diversion’ , het debuut uit 2013, krautpoprock, niet vies van wat progrock en psychedelicatunes . Het zijn broeierige , spannende songs , hebben weerhaken en kunnen mooi uitgewerkt zijn. De Nederlandse zanger Fulco Ottervanger , die eerder in groepen terecht kwam als De Beren Gieren en Members of Marvellas. , wordt goed omringd door rasmuzikanten .
We horen een reeks poppsychedelische songs , vooral op het tweede deel van de cd. De titelsong is absolute top , door de intens broeierige opbouw en de bezwerende spanning. Ze bieden een mooie ontdekking in het materiaal en houden van een vleugje experiment. De galmende gitaarpartijen die we horen op “Aching not to call” en “Human interferance” zijn heerlijk.
Kortom, Stadt trekt de aandacht en verrast met de aangename wendingen in het materiaal.
Het Gentse Stadt komt met een overtuigend debuut af , krautpoprock, niet vies van wat progrock en psychedelicatunes . Het zijn broeierige , spannende songs , hebben weerhaken en kunnen mooi uitgewerkt zijn. Met “Healthy”, “Castle girl” en “Healing night” trekken ze al meteen de aandacht, die ergens de intensiteit hebben van Cave met z’n Bad Seeds , Pink Floyd en Led Zeppelin . Er zijn ook enkele sfeervolle poppsychedelische songs als “Hits of time” en “Can’t hold back” . Middenin gaan ze diep, “Sweet joy of loneliness” en “Singing” durven open te barsten en getuigen van experimenteerdrift op z’n Mars Voltas . Ook in de picture de Nederlandse zanger Fulco Ottervanger, die eerder in groepen terecht kwam als De Beren Gieren en Members of Marvellas.
Stadt biedt voldoende variatie en heeft op die manier een uitermate boeiende plaat uit !
http://www.stadtmusic.com
Een leuke vraag op een muziekkwis zou beslist deze kunnen zijn “Noem eens één Tsjechische groep uit de jaren ‘60” en kijk bij ons magazine zou u zelfs het
antwoord op deze onmogelijke vraag weten : The Matadors.
Natuurlijk hadden wij er eerder zelf nog nooit van gehoord maar Munster Records is zo’n label dat bijna op archeologische wijze naar de schatten uit het verleden graaft en waarbij ze dus deze Matadors te voorschijn toverden. Neen, het zijn geen Tsjechen die dwepen met stierendoders maar deze vetkuiven baseerden hun groepsnaam op het gelijknamig 60’s-orgeltje.
The Matadors ontstonden ergens in 1964 waarbij hun optredens in die tijd meestal in Duitsland doorgingen, maar eens zij twee jaar later terugtrokken naar hun geboortestad Praag werden zij ginder al gauw de Benjamins van de jeugd.
Naast heel wat losse opnames was er eigenlijk maar één plaat van deze heren uitgebracht en dan nog wel in 1968 toen deze groep eigenlijk op zijn laatste poten liep, maar deze cd biedt u doorheen deze 24 verloren tracks een mooi overzicht van wat deze groep destijds in hun sas had.
De meeste nummers hebben naast heerlijke fuzzy gitaren ook nog zo’n R&B-tintje waarbij je al gauw gaat denken aan groepen als Them of die beginjaren van The Kinks.
Op een paar Tsjechische tracks na is het merendeel van deze cd in het Engels gezongen. Weliswaar niet een alledaags feit voor onze Westerse oortjes maar beslist de moeite!
Nederlands 
Français 
