Triggerfinger - Beestig (en) goed!
Triggerfinger
Ancienne Belgique
Brussel
2017-12-14
Wim Guillemyn

Voor wie het nog niet mocht weten: Triggerfinger heeft een nieuwe plaat uit: ‘Colossus’. Daarvoor staan ze een aantal keer in een uitverkochte AB. Terecht, want ze hebben een goede live reputatie alsook een goeie nieuwe plaat.

Hong Kong Dong mocht de avond opwarmen. Dit trio bestaat uit de broer en zus Zeebroek (inderdaad nageslacht van ene Kamagurka) en de fantastische gitarist Jeffrey Burton. Boris en Sarah zingen afwisselend en bedienen de synths. Hun muziek is experimenteel, eclectisch en bij momenten ook vrij catchy. Ze konden mij wel bekoren maar het overgrote deel van het publiek moest de zaal nog betreden.

Triggerfinger is ook een trio en op het podium werden ze bijgestaan door, jawel, Jeffrey Burton. Het reusachtig doek op de achtergrond was het werk van Sarah Yu Zeebroek. Er werd stevig van start gegaan met “Upstairs Box” en There She Was Lying In Wait”. De drums van Mario Goossens stond centraal vooraan en langs weerszijden vonden we Ruben De Block en Mister Pol terug. Goossens is een beest van een drummer maar ook een publieksmenner. In de luwte stond Burton te spelen maar hij kreeg zijn moment van glorie tijdens een magistrale solo waarin hij loos mocht gaan. “Flesh Tight” klonk heel goed en ook het van spanning opgebouwde “My Baby’s Got A Gun”. Tijdens een uitgebreide drumsolo toonde Mario Goossens zijn kwaliteiten en daarna verschenen zijn compagnons om mee een stukje mee te drummen. “All This Dancin Around” en “Colossus” stookten het vuur verder op.
Maar het publiek was al eigenlijk mee in het verhaal vanaf song 1. Twee keer kwamen ze terug voor bisnummers. Ze waren daar heel tevreden mee en het publiek duidelijk ook. We kregen o.a. een mooie cover van Rihanna “Man Down” met een stuk Led Zeppelin in verwerkt. “Funtime” van Iggy Pop and the Stooges en “Afterglow”.

Triggerfinger bewees vanavond nogmaals hun internationaal niveau met een optreden om u tegen te zeggen. Na een Europees tour krijgen we de komende maanden een Belgisch luik en het is een aanrader om te gaan zien naar dit fenomeen.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/trigger-finger-15-12-17/

Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel

Bij ons is Triggerfinger ondertussen al een mega-groep geworden, in Rock Werchter werd voor dit zwaar rockende trio de mainstage voorbehouden en in december is de rocktempel Vorst Nationaal aan de beurt.
Wie Triggerfinger graag ietwat kleinschaliger wou aanschouwen moest dus de grens over. In Tourcoing startte de band hun eigenste Tour De France, en gezien dit gehucht op amper een kwartiertje rijden ligt van Kortrijk mocht men zich hier wel aan een flinke opkomst van Belgen verwachten. Niet te verwonderen dus dat het bordje Sold Out al enkele weken geleden werd bovengehaald.

Triggerfinger had er goesting in, heel veel goesting. Hier was geen sprake van eventuele vermoeidheid na een drukke zomer, het krachtige trio speelde gretiger dan ooit. Na al die open air optredens van de afgelopen maanden vond de band het inspirerend om eindelijk nog eens het echte zweet van een clubzaal te mogen proeven. Ook wij mochten dat letterlijk meevoelen in die stomend hete Grand Mix, een uiterst aangenaam concertzaaltje waar al een resem puike bands zijn gepasseerd.
Triggerfinger stoomde , kolkte en bruiste als nooit tevoren. Le Grand Mix ontplofte met furieuze rockuitbarstingen als “Black Panic”, “On My Knees”, “There She Was Lying in Wait”, “Is It”, “First Taste” en “Let it Ride”. Tempo, power, adrenaline en geestdrift, daar kwam het op aan, Triggerfinger ging recht op doel af en de motor draaide op volle toeren.
Stilaan een constante in elke set, “My Baby’s Got A Gun”, Triggerfinger’s versmachtende interpretatie van de blues, was nog maar eens het ultieme hoogtepunt van de avond.
Ruben Block liet zich vanavond ook meermaals verleiden tot een stel scherpe en scheurende gitaarsolo’s, onder meer in een openbarstend “Camaro” en in de withete funk van “All This Dancin’ Around Again”, waarin trouwens ook de drumsolo van Mario Goossens voor één keer niet op de zenuwen werkte. Ook de flauwe grap “I Follow Rivers” was nu eindelijk uit de setlist geweerd, dus bijna alles zat perfect vanavond. We merkten welgeteld één klein haperingetje, de niet te bijster fantastisch klinkende nieuwe single en halve Bowie persiflage “Of The Rack” kwam ook in zijn live versie niet van de grond. Maar aan het eind van zo een verpletterende show konden ze zich dat missertje wel permitteren.

Als ze dit tempo en die brute power blijven aanhouden zal ook de rest van Europa voor de bijl gaan. We hebben er het volste vertrouwen in.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/triggerfinger-02-10-2014/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing

Veel, mooi en bekend volk woensdagavond in Sint-Niklaas!  Triggerfinger is nog steeds hot!  Zeker na het verschijnen van hun 4^de CD ‘By absence of the sun’ en met een drukke festivalzomer voor de boeg.  De Casino was dan ook helemaal uitverkocht en zou later op de avond omgetoverd worden tot een echte rock’n’roll sauna…hot dus!
Dat de heren van Triggerfinger populair zijn is geen nieuws, dat lokale BV’s als Alex Callier en Raymond Geerts (Hooverphonic) present zijn evenmin, maar dat ‘oppersocialist’ Bruno Tobback vanuit Leuven en in volle voorbereiding op de verkiezingen aanwezig was in Sint-Niklaas is toch wel verrassend (en getuigt ook wel van goede smaak).

Rond 21u betraden de 3 musketiers van Triggerfinger het podium, zoals altijd piekfijn uitgedost in hip maatpak, keurige das en bijpassend schoeisel.  De intro was lang en vrij luguber, een collage van akelige en dreigende geluiden.  De achtergrond van het podium was gehuld in goud, allicht de kleur die hun nieuwe CD binnenkort haalt of is dat wat voorbarig?
Van bij de eerste noten was duidelijk dat frontman Ruben en zijn 2 kompanen er zin in hadden en er heel stevig zouden invliegen.  Het openingsnummer “Game” klonk strak en rauw, het daaropvolgende “Short Term Memory Love” deed niet onder en was al even imposant om te aanhoren.
Voor de zoveelste keer bewees de band dat het eigenlijk een heel straffe rockgroep is die live nog veel beter hun muziek tot hun recht laten komen dan op CD.  Op schijf klinkt het allemaal wel lekker hoor maar toch altijd wat meer gepolijst en poppy dan op het podium.  Geef mij dan maar de snoeiharde, vette, groovy en zweterige live versies van al die heerlijke nummers.
Ook de titelsong van de recentste CD klonk ongemeen goed.  Voor mij is dit het beste nummer van de hele CD en mijn mening werd alleen maar versterkt door de podiumversie van vanavond!  Topgeluid en topmuzikanten die perfect op elkaar zijn ingespeeld en heel professioneel bezig zijn en omkaderd worden.
Tussen de nummers door merkte Ruben heel fijntjes op dat het toch wel vrij warm was in de Casino.  En gelijk had hij! Een paar ogenblikken later vlogen de eerste kostuumvesten richting backstage om vervolgens uit te pakken met een strak duo : “On my knees” en “Perfect Match”. Dat laatste nummer fungeerde als 1^ste single en voorbode van de laatste CD maar klonk live ook veel snediger en gebalder en dat kwam de song alleen maar te goede.
Iets voorbij halweg de set werd “My baby’s Got a Gun” ingezet.  Het nummer is een mooi opgebouwd epos met rustig en traag begin en met vervolgens een ware uitbarsting aan woeste rock’n’roll golven met een sterk staaltje zang van mister Block en een aan cymbalen likkende Mario Goossens!
Stilaan groeide het concert naar zijn hoogtepunt en het enthousiasme van het publiek groeide, ondanks de hitte, meer dan evenredig mee.
“Let it ride” werd ingezet en Ruben Block dankte alle mensen die instonden voor de totstandkoming van de laatste CD, vooral fotograaf Kevin Westenberg en de collega die instond voor het layout en artwork kregen een eervolle vermelding.  Tijdens het gekende “All This Dancin’ Around” was het tijd voor wat stevig solowerk en mochten de muzikanten elk op hun beurt tonen wat ze in hun mars hadden.  Het publiek reageerde heel uitgelaten en zorgde voor de nodige ambiance en bijhorende zang/brulkoren.
Ook al stond dit concert geboekt als ‘try out’ of ‘warming up’, op het podium was daar alvast weinig van te zien.  De 3 heren van Triggerfinger vormen werkelijk een zeer goed draaiende rockbulldozer.  Perfect afgesteld en gesmeerd, robuust en energiek, met zichtbaar veel speelplezier en met de nieuwe nummers al feilloos onder de knie…kortom helemaal klaar om binnenkort als voorprogramma voor The Stones in Werchter de weg vrij te maken.
Terug naar de orde van de avond!  De set naderde stilaan het einde maar niet na nog eens hels uit te pakken met “First Taste” waarin Ruben Block met sprekend gemak de nodige hoge vocale uithalen demonstreerde.
Tijdens de bisronde werden we tenslotte getrakteerd op een krachtig drieluik waarin het obligate “I follow rivers” niet mocht ontbreken, inclusief drums op koffietassen en publiek dat zang overneemt.
Maar toch waren het vooral “Without a Sound” en afsluiter “Black Panic” die het langst bleven hangen.  Het eerste omwille van de ingetogen en basic keyboards, gekoppeld met 12 string gitaar en het tweede omwille van de machtige wall of sound die een laatste keer met succes en overgave werd opgetrokken.  “I got my eyes on you Triggerfinger!”

De heren zijn duidelijk klaar voor de grotere zalen en zomerfestivals!  En als daarbij de temperatuur buiten een zelfde hoogte haalt als in de Casino dan gaan we alvast een hete en luide zomer tegemoet! Schol!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/triggerfinger-23-04-2014/

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Triggerfinger - Rock’n’roll will never die … Triggerfinger - Drie heren in maatpak, Ruben Block en Monsieur Paul van Bruynstegem pluggen hun instrumenten in , Mario Goossens neemt de drumstics en mept erop los, alsof z’n leven van af hangt . Dit is rock’n’roll zonder scrupules!
Ze zijn toe aan hun vierde cd , ‘By abscence of the sun’ en spelen eerst een paar kleine clubconcerten , waaronder 2 in Kortrijk , verder o.m.  in de Casino, Sint-Niklaas en de AB Club om dan in ‘pole position’ aan het grote werk te beginnen in de AB , Vorst Nationaal en de festivalzomer.

De eerste vingeroefening in Kortrijk was uitermate geslaagd . Het nieuwe werk was al goed ingespeeld, hun kenmerkende zompige groovy rock’n’roll wordt afgewisseld  met pakkende pop, die al rond sluimerde in het vroegere materiaal , met een zalvend randje  en een slepende, broeierige  intensiteit.
Triggerfinger is een geoliede machine, die  de winstpunten naar zich toetrekt door hun energieke, gedreven emotievolle sets en hun tomeloze inzet. In strak pak en das stonden ze daar opnieuw , drie jaar na de vorige plaat en tour , klaar om het publiek opnieuw te overdonderen en in te palmen met een rits zinderende garage rock&rollende nummers, niet vies van wat stoner/bluesslides en enkele staaltjes prachtig gitaarwerk dito - soli, krachtige drums en bezwerende bas.
Nog steeds horen we een soort powerpop die Led Zepp, Black Sabbath, ZZ Top, Masters Of Reality en QOSA om de oren slingert . En why not ? Triggerfinger triggert ons al tien jaar op die manier! De optredens rond de kerktoren koesteren we , zijn nu van vervlogen tijden , maar toont de standvastigheid en dynamiek  van Triggerfinger aan. 
Ruim anderhalf uur hield het trio ons bij het nekvel. De muzikale ervaring van de soundtrack voor de film ‘Offline’ hoorden we af en toe doorsijpelen; sciencefiction sounds nodigden uit om van start te gaan en alle registers open te zetten . “The game” en de titelsong van de nieuwe cd waren stevige openers . Triggerfinger graaft  hier ook terug naar hun ouder werk , en wisselde het goed af met het nieuwe.  De gekende “Innerpeace” , “Short term memory love” en “On my knees” zaten dan ook al in het eerste deel van de set . “Perfect match” is het uitgangsbord van ‘By abscence of the sun’ en werd sterk onthaald .
De smachtende interacties, de droge humor en de warme bedankingen doen de band nog meer omarmen . Als een rollercoaster waren ze bezig . De temperatuur steeg bij nummers als “And there she was” en “All this dancing around”,  die nog meer diepte, intensiteit en ruimte kregen  door de soli. Natuurlijk kon een drumsolo van Mario niet ontbreken .
“I’ll hunt you down” en “First taste” , iets verderop, overtuigden sterk en hadden een spannend krachtig concept, wat nu net dat dampend , zompig sfeertje op z’n Triggerfingers biedt. Een uitgesponnen “My baby’s got a gun” toonde de verschillende aspecten , en klonk hitsig, vinnig als meeslepend, met subtiel uitgewerkt tunes , spaarzaam ingehouden tics en een explosief pompende r!itmiek . Hier pijnigden ze hun gitaar, bas en drums en de versterkers stonden onder forse druk. Mokerslagen dus. Gewoonweg schitterend.
In de bis stoeide het trio op sobere, elegante wijze met wat elektronica , hadden we intiem getokkel op een 12snarige gitaar en drumtics , wat verder naar een sfeervol “I follow rivers” van Lykke Li leidde. Tot slot kregen we met het nieuwe “Black panic” en “Cherry” van ‘All this dancin around’,  een ‘desert/stoner’ gevoel, wat heerlijk genieten was.

Moet er nog zand zijn ?! … Triggerfinger gaf een straf concert , knetterde , vlamde en triggerde met een gevoelig randje in hun intens doorleefde zompige rock’roll!

Neem gerust een kijkje naar de pics (vanaf 21 april 2014!)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/triggerfinger-16-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/triggerfinger-17-04-2014/
Interview Bernard Dagnies (hoofdredacteur Fr site met triggerfinger) op de Fr site http://musiczine.lavenir.net/fr/interviews/triggerfinger/comme-si-c-etait-un-conte-de-fees/

Organisatie: Kreun , Kortrijk

Ons eigen Triggerfinger weet als geen ander zichzelf uit te vinden, in die zin van dat de vingers letterlijk aan de trekkers (snaren) en de stokken (drumsticks) hangen en kleven. De charismatische band wist in geen tijd de twee AB concerten uit te verkopen. Een verlengd weekendje zat er aan te komen. En terecht, drie concerten op rij, die de pas verschenen derde cd ‘All this dancin’around’ ondersteunen en elan geven. Opgenomen in LA , onder de hand genomen van Greg Gordon, (van o.m. Wolfmother en Slayer ) en naar de studio trekken waar Nirvana al kwam.
Ze blijven gewoon zichzelf, de drie heren in maatpak en das, zonder scrupules, instrumenten inpluggen en ‘let it ride’ … Scherpe rock’n’ roll, retestrak, power, snoeihard, zompig, rauw, ruw, maar met een zacht zalvend randje, dat een broeierige, slepende intensiteit heeft. Triggerfinger vormde in het voorjaar nog een eenheid met de Black Box Revelation en Iggy in de Zénith, Lille, wat een avondje ‘extremely raw power …’ was. En nu staat de band erop voor drie MIA nominaties …

De tijden van optredens rond de kerktoren is definitief voorbij (remember 2005!). Al van de tweede cd lonkte het clubcircuit en met de derde plaat kan het niet anders dan dat de grotere capaciteitszalen lonken … Ruben Block (gitaar/zang), Mario Goossens (drums) en Monsieur Paul van Bruynstegem zijn een goed geoliede machine, hebben een tomeloze inzet en brengen een energieke, dynamische, emotievolle set. Chique! In strak pak en das stonden ze en genoten ze volop van de uitzinnige menigte in een nokvolle AB!
Zinderende garage retrorock’n’roll met stoner/bluesslides, met staaltjes prachtig gitaarwerk dito - soli, krachtige drums en bezwerende bas. De Led Zepps, B Sabbats, ZZ Tops, Masters Of Reality, QOSA en Grinderman’s vlogen om de oren in de anderhalf uur durende gig. De jonge wolven van de Black Box treden in de voetsporen van de afgelikte schoenen van het trio.
Op een Red Devil tune (remember this band!) kregen we meteen enkele knallers van de nieuwe cd, “I’m coming for you” en de titelsong en single van de derde cd. Onder de indruk waren we van het intens beheerste gitaarspel van Block.
Zijn smachtende interacties en droge humor tussenin pasten in een concept van de films van Quentin Tarantino. Een sensuele prikkeling. Goossens leefde zich ook al van in het begin uit en gaf een stampende drumsolo op “Shorttime memory love”.
Uitermate gedoseerd en geconcentreerd ging het trio te werk en hielden met “Lil’ teaser” het tempo hoog, strak en bedreven. Een op Cave- Ellis’ duivelse begeestering spietsten ze tussen de oren met “My baby’s got a gun”, een slepende, spannende opbouw, mooi uitgesponnen, die ging van een sobere naar een explosieve instrumentatie, ondersteund door huiveringwekkende vocals en een zwevende galmzang. Prachtig, heerlijk! “Camaro” leunde het dichtst bij de psychedelica Led Zepp’s van hun tijd en het rusteloze “Hunt you down” kon de pistoolschoten afvuren naar een knallende en slopende “First taste”, “Is it” en “On my knees”. De rock’n’ rollende halfgoden pijnigden hun gitaar, bas en drums en de versterkers stonden onder forse druk. Mokerslagen dus. Gewoonweg schitterend.
In de bis bleef de broeierige spanning maar aanhouden. Een sfeervol, wazig ‘filmische noir’ landschap trokken ze op in “All night long” (Ray Charles cover btw!) en “It hasn’t gone away”, die kippenvelmomenten opleverden en solliciteerden voor de bruine kroeg. Door de drive en de licks vlamden “Let it ride” en “Cherry”. Traditiegetrouw sloten ze af met CCR’s “Commotion” … rijk, hitsig, vinnig, venijnig, intens doorleefd, pakkend en bruisend door de wisselwerkingen en de soli!

Triggerfinger gaf een stomend straf, aangenaam concert … een  ruwe bolster in een blanke pit … moet er hier écht nog (meer) zand zijn?!

Support Poltrock Piano Explosion, het eenmansproject van David Poltrock gidste ons op z’n piano een aaneenrijgen van pop en rockclassics waaronder Survivor, Black Sabbath, Deep Purple, Led Zeppelin, QOSA en Abba. Hard, zacht en halfzacht. Knap en leuk. Herkenningstunes voor muziekquizers onder ons …

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Het rock‘n’roll trio Triggerfinger (Ruben Block, Mario Goossens, Paul Van Bruystegem) verbaasde al in 2004 met hun titelloos debuut. Vier jaar later brengen de drie heren in maatpak een overtuigende opvolger. De vaart zit er meteen in met “Short term memory love”, een regelrechte ZZ Top song, 25 jaar na datum.
Het is heerlijk luisteren naar hun tien zinderende garage retrorock’n’roll -ers, die stoner en bluesslides bevatten. Triggerfinger is een sterk op elkaar ingespeeld drietal. Een geoliede machine.
”First taste”, “Soon”, het lang uitgesponnen “Lines” en de titelsong denderen over ons heen. Op “Scream” komen de bluesslides op het voorplan.En op het intiem rauwe “No teasin’around” zijn we onder de indruk van Block’s begeesterende gitaarspel.
Triggerfinger staat garant voor knallende, rockende songs met een sterke melodie. En By the way drummer Goossens tekende voor het debuut van het jonge retroduo The Black Box Revelation!