De Vlaamse postmetalband Ka’Una is inmiddels zowat een gevestigde waarde in het wereldje. Hun nieuwe album werd ‘A Thousand Mirrors’ gedoopt en zal binnenkort verschijnen bij Dunk!Records.
Als eerste spotify-single van dat nieuwe album werd “De Piranha Der Consumptie” uitgebracht. Woordkunstenares Tine Moniek (ook van Drift en De Spleet) mocht een lange soms licht absurde, soms sarcastische en soms humoristische rant tegen de consumptiemaatschappij debiteren over de meeslepende muziek. Mooi samenspel, dansend tussen het evenwicht van spanning en energie.
We hoorden dit nummer reeds live op Zingem Beeft in 2025 en van de opname zijn we net zo onder de indruk als toen in De Mastbloem.
Daarnaast kijken we vooral uit naar dat nieuwe album van Ka’una, de opvolger van ‘Focus’ uit 2024.
https://musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/100032-zingem-beeft-2025-ondanks-enkele-hindernissen-een-geslaagde-editie
https://open.spotify.com/intl-fr/track/2O21n5EjxUoj25bXFQMkcg?autoplay_ok=1
Om de zoveel tijd pookt het Nederlands-Belgische punktrio Ford’s Fuzz Inferno het vuur eens hevig op en krijgen we een nieuwe release te horen. Deel 2 van ‘The Book of Fuzz’ (Deel 1 verscheen in 2022) is een leuke verzamelaar geworden voor wie de recente vinylreleases liever op CD wil beluisteren.
Op deze nieuwe verzamelaar staan alles samen elf tracks: vijf tracks van ‘Ultimate Fuzz Frequencies’ uit 2025 en twee van ‘Elektrofuzzification’, twee releases die op de site een positieve review kregen.
En dan zijn er nog vier tracks die nog niet eerder werden uitgebracht. Het is – zoals wel vaker bij deze band – niet helemaal een complete round-up van de voorbije opnames – daarvoor ontbreken teveel tracks van de vinylreleases – en toch is dit een heel aangename verzamelaar.
Ik verwacht dat de fans en kenners dit blind zullen aanschaffen en dat er ook nog wat nieuwe fans via deze heel toegankelijke CD de weg naar Ford’s Fuzz Inferno zullen vinden.
Van de nog niet eerder uitgebrachte tracks ben ik het meeste gecharmeerd door het dystopische/apocalyptische “Empty Lives And Empty Dreams” en het furieuze “Never Confess”.
https://fordsfuzzinferno.bandcamp.com/album/the-book-of-fuzz-selected-verses-part-2
Emmy d’Arc en TEUN Veroveren de Grote Zaal - Magische Hoogtepunten in de AB
Het was een avond die al maanden met stip in de agenda van menig fan stond genoteerd: de headline-show van Emmy d’Arc in de Brusselse Ancienne Belgique. Aanvankelijk stond de singer-songwriter geprogrammeerd in de intieme Club (de kleine zaal), maar nadat die tickets in een mum van tijd de deur uitvlogen, werd beslist om de show te verhuizen naar de Grote Zaal. Hoewel het net niet helemaal was uitverkocht, stond de zaal wel zo goed als vol. Tussen de enthousiaste menigte waren bovendien opvallend veel bekende gezichten te spotten, die allemaal getuige wilden zijn van dit concert.
Als support act mocht TEUN (het alter ego van de in Maastricht getogen en in Antwerpen neergestreken Teun Truijen) de spits afbijten. De zangeres, songwriter, producer en multi-instrumentaliste die in 2024 nog de zilveren medaille wegkaapte tijdens Humo’s Rock Rally, bewees meteen waarom haar ster snel rijzende is.
Gewapend met nummers van haar pas uitgebrachte debuut-EP ‘Home is growing on me’, bracht ze een mix van dromerige indiepop en kwetsbare emoties. Haar achtergrond als professioneel danseres en haar ervaring bij Eefje de Visser waren duidelijk merkbaar in haar gracieuze podiumaanwezigheid. Het AB-publiek liet zich gewillig meeslepen in haar unieke universum van euforie en melancholie. Een ijzersterke opener.
Wat volgde was een masterclass in hoe je in je eentje een grote zaal volledig naar je hand zet. Emmy d”Arc heeft geen bombastische band nodig, gewapend met enkel een akoestische gitaar, mondharmonica, piano en een loopstation bouwde ze ter plekke gelaagde, dynamische arrangementen op.
Het publiek werd getrakteerd op een gebalanceerde set waarin publieksfavorieten en tracks van haar debuutalbum zoals het ijzersterke "Words", "Hit me", "The day", "Wish I'd never met you" en het breekbare "Frontline" luidkeels werden meegezongen.
Tussen de bekende songs door dropte Emmy ook een handvol gloednieuwe nummers. Wat daar meteen aan opviel, was de muzikale evolutie die ze doormaakt. De nieuwe composities klinken rijper, gelaagder en snijden thematisch dieper en matuurder in het vlees. De toekomst belooft heel veel goeds.
Een absolute kippenvelmoment van de reguliere set vond plaats toen niemand minder dan Admiral Freebee het podium opstapte. Samen brachten ze een bloedmooie uitvoering van diens klassieker "Rags 'n' Run", waarbij Emmy de backing vocals voor haar rekening nam, prachtig ondersteund door de melancholische klanken van een cellist.
Maar het slotakkoord moest toen nog komen. Als afsluiter bracht Emmy "Troy" van Sinead O’Connor. Een aartsmoeilijk nummer, maar ze bracht het met zoveel bezieling en emotie dat de grote zaal muisstil werd. Het was geen klinische, perfecte kopie, maar een eigen, doorleefde interpretatie die recht door de ziel sneed en menig toeschouwer (en BV) ontroerd achterliet.
Met deze succesvolle verhuizing naar de grote zaal van de AB bewijst Emmy d’Arc dat ze klaar is voor het hele grote werk. Wie er in Brussel niet bij kon zijn (of wie gewoon dringend nood heeft aan een herhaling), krijgt deze zomer gelukkig nog genoeg kansen om haar live te bewonderen op een aantal van de mooiste podia van het land zoals Werchter Boutique, Lokerse Feesten en Dranouter.
Neem gerust een kijkje naar de pics
TEUN
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9603-teun-29-05-2026?Itemid=0
Emmy d’Arc
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9604-emmy-d-arc-29-05-2026?Itemid=0
Fr review Intense, précis et chargé d’émotion…
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
U2 is terug met de EP ‘Days of Ash’. Het is het eerste nieuwe studiomateriaal sinds de release van ‘Songs of Experience’ uit 2017. Dat was een vervolg op ‘Songs of Innocence’ uit 2014.
Het kan zijn dat u maar weinig herinneringen heeft aan ‘Songs of Experience’ of zijn voorganger. Beiden heel degelijke albums, maar de singles (“Get Out Of Your Own Way”, “American Soul”, …) hebben niet echt brokken gemaakt. Toch niet in verhouding tot het oudste werk van U2.
‘Days of Ash’ is een EP die ‘moest’ gemaakt worden. Bono heeft heel wat om zich druk over te maken. De president van de Verenigde Staten, oorlogen en ander onrecht in Minneapolis, Iran, Palestina, Oekraïne, … Sommigen zijn het belerende vingertje van Bono en U2 al lang beu en wijzen naar de ‘dubbele persoonlijkheid’ van de poenscheppende band die anderen de les spelt. De meesten beseffen dat moraliteit altijd al het handelsmerk geweest is van deze band en dat dit zelfs in het dna van de band zit. Het is vandaag bovendien misschien ook wel nodig dat een rockband de wereld een spiegel voorhoudt. Niet dat muziek de wereld zal veranderen – en al zeker deze EP niet – maar waar het schuurt ontstaat glans.
Naar de nummers van deze EP dan. Muzikaal liggen de tracks jammer genoeg in het verlengde van ‘Songs of Experience’. Gezapig en heel herkenbaar. De nadruk lijkt te liggen op de lyrics over oorlog en onrecht en minder op de muziek. Er zijn enkele leuke samenwerkingen. De Ierse producer Jacknife Lee en de Nigeriaanse Adeola doen mee op “Wildpeace” (vooral een lange, gesproken rede van Adeola) en Ed Sheeran en Taras Topolia uit Oekraïne zijn te horen op “Yours Eternally”.
De beste nummers van de zes op deze EP zijn voor mij het aangrijpende “The Tears of Things” en het rockende “American Obituary”. En Bono heeft nog steeds het talent om een goede catchphrase te lanceren, zoals in “American Obituary”: the power of the people is so much stronger than the people in power. ‘Days of Ash’ heeft enkele leuke en interessante momenten. Het is een veelbelovend teken van leven van een band die zich te lang op de achtergrond heeft gehouden.
https://www.youtube.com/watch?v=Y3ziTSYyook
Het ijzer smeden als het heet is, dat doen ze bij Ford’s Fuzz Inferno. Hun nieuwe album ‘Ultimate Fuzz Frequencies’ is al de derde release in minder dan twee jaar tijd. Meer van hetzelfde? Dat wel. Maar ook een beetje anders.
‘Ultimate Fuzz Frequencies’ is de tiende release van dit Nederlands-Belgische trio, terwijl wij nog niet helemaal bekomen zijn van ‘Electrofuzzification’ en ‘Fuzz Up Your Electric Chair, Baby!’, de twee albumreleases van vorig jaar. De band surft op een positieve golf, met tourneetjes in de UK als kers op de taart. Het artwork is opnieuw heel herkenbaar en natuurlijk zit er weer iets met ‘fuzz’ in de titel van de release. Ze houden hun tradities in ere bij Ford’s Fuzz Inferno.
Op deze nieuwe release duwt het trio in minder dan 20 minuten zo maar even negen tracks tussen onze oren. Ze verkiezen dus nog steeds vooral de compacte energiebommetjes van minder dan 2 minuten. De basis is nog steeds de militante Britse oldschool punk (UK Subs, The Adverts, GBH, …), maar dan met een hogere dosis fuzz dan bij die voorbeelden.
Amerikaanse hardcore zit er natuurlijk ook wat in, maar de grootste gemene deler van deze release lijkt toch eerder Brits. Sloganeske lyrics en makkelijk mee te brullen. Geen ballast. Het lijkt een eenvoudig recept dat iedereen zo kan nadoen, maar je hebt talent nodig om het goed te doen.
Nieuw is dat er deze keer ook wat psychedelica aan te pas komt. Zo is Part 1 van “Why Are We Here And Who Are You” een rechttoe-rechtaan-punkrock-anthem (overigens het beste van het album) terwijl het aansluitende Part 2 van dezelfde track als een psych-impro/jam-versie voortbouwt op het ritme van die track. De tweede psych-opstoot zit in “Need No Favours”. Veruit het traagste en langste nummer op het album, maar gelukkig nog geen suffe ballad. De intro geeft je wat kippenvel, met dat huiveringwekkende gefluister. Een track die misschien net zo goed op een postpunk-album had kunnen staan.
Andere hoogtepunten op deze release? Die zijn er genoeg. De lijzige, licht zeurende vocalen op “Energy Song”, de bijna tastbaar gemaakte afkeer in “Enough Of You”, de kekke drum-intro van “Promises For A Bright New Day” die verderop nog een paar keer terugkeert, de surf-vibe op “Frantic Fuzz Rush”, …
‘Ultimate Fuzz Frequencies’ is het meest avontuurlijke album van dit trio. Heel leuk dat ze het voor zichzelf en de fans wat spannend houden door af en toe nog iets nieuws te proberen. Punk en psych levert alvast een aangename cocktail op. Hier willen we er nog een paar van drinken.
https://fordsfuzzinferno.bandcamp.com/album/ultimate-fuzz-frequencies
https://www.youtube.com/watch?v=_bNHhdd2Lpc
Dick Diggler’ is een band uit de streek rond Oudenaarde die instrumentale postmetal brengt, met ook nog stoner en wat sludge in de mix. Na een reeks losse singles heeft deze band nu de EP ‘The Sun Can Dance’ digitaal uitgebracht.
Over de eerste twee singles van Dick Diggler’ (“Liefde en Licht” en “Lolita”) waren we als reviewer in 2023 uitermate tevreden. Intussen zijn we goed twee jaar verder en hebben we deze band reeds live aan het werk gezien. Dat maakt dat we voor deze EP de lat net iets hoger leggen.
De vier tracks op deze EP klokken samen af op een klein half uur. De eerste track is de titeltrack en die stelt alvast niet teleur, al horen of zien we de zon niet echt dansen. Er wordt gespeeld met de intensiteit en met spanningsbogen dat het een lieve lust is. Heel degelijk, die track, maar niet baanbrekend vernieuwend of anders dan het vorige werk. Dat aspect krijgen we wel op “The Song of Al Hachache”. Die heeft in de intro en in de dansende melodielijn wat Midden-Oosterse invloeden. Als je stoner/desertrock-elementen toevoegt, moet dit niet per definitie naar de woestijnen van Californië verwijzen. Hier zien we in gedachten dan weer wel de zon dansen.
In “Circus” zit dan weer vooral agressie en weemoed, waardoor dit een volbloed-postmetal-track wordt. Denk aan Turpentine Valley als referentie en je zit al een eind op de goede weg, toch voor deze track. Mooi opgebouwd en perfect gelaagd. Als uitsmijter is er “Blue Diamond Cookies”. Een titel zoals ze die in de jaren ’70 verzonnen na een lsd-trip, maar hier is het een furieuze en opzwepende blend van stoner en postmetal. Voor deze relatief korte track – nauwelijks meer dan twee minuten – nam Dick Diggler’ ook een leuke video op, voor zover je grappig kan zijn als instrumentale postmetalband.
In het spelen met de intensiteit laat Dick Diggler’ op deze ‘The Sun Can Dance’ nog wat punten liggen in de rustigere stukken. Die zijn in verhouding iets minder uitgewerkt dan wanneer het volume naar de tien gaat. Het is vaak net in die rustigere stukken dat een band in deze genres het verschil maakt en zichzelf een eigen gezicht kan geven. In vergelijking met de eerste singles is er wel op alle vlakken vooruitgang geboekt, maar misschien niet in die mate dat we verwacht hadden. Trage groeiers blijven het langst overeind, bedenken we dan.
Je kan Dick Diggler’ dit jaar nog op heel wat plaatsen aan het werk zien. Benieuwd of de live-versie van deze songs ook zo intens is.
https://www.facebook.com/dickdigglerband/
https://musiczine.net/index.php/nl/item/91305-liefde-en-licht-lolita-ep
https://www.youtube.com/watch?v=SfT7955_iD4
Emmy d'Arc - Er was eerst het live verhaal, de plaat is er op gebaseerd. Dus ik probeer het verhaal zo goed mogelijk te vertellen ‘live’ nu
Wij leerden Emmy d’Arc kennen in 2021, toen stond ze aan het prille begin van haar carrière. Lees gerust het interview.
Ondertussen hebben we haar zien uitgroeien tot een volwassen parel, die klaar is om de wereld te veroveren. Emmy bracht haar nieuwste plaat uit ‘Braving Fears’. Ze staat deze zomer o.a. op Rock Werchter.
Op de dag van dit interview kwam het nieuws dat ze volgend jaar in AB mag aantreden als headliner. Het kan dus niet meer stuk.
We hadden een fijne babbel over hoe snel ze aan het evolueren is naar de top. Verder over de nieuwste plaat en/of haar doelen van toen nu zijn bereikt. We polsten naar haar plannen en ambities. Benieuwd? Lees gerust!
Ons laatste interview was in 2021, er is veel gebeurd intussen.
Een overzichtje is welkom. Je bracht toen een EP uit, die breekbaar, weemoedig maar evenzeer positieve energie uitstraalde. Heeft dit deuren geopend voor jou?
Ik heb toen veel live shows mogen spelen, je bent op dat moment niet per se bezig met ‘deuren openen’, maar leert sowieso veel nieuwe mensen kennen. Een heel nieuw publiek dus!
Ik zag je enkele keren live, o.a. in het voorprogramma van Kids With Buns. Je hebt nu je eigen weg afgelegd.
Je zei me toen ‘’ Iedereen die bezig is met muziek wil denk ik ‘gehoord’ worden, tenzij je ’t enkel voor jezelf maakt natuurlijk. Ik zie wel waar ik uitkom wat dat betreft. Ik blijf gewoon verder werken. Het zo goed mogelijk doen, dat is mijn ambitie dus. Ik zie dus wel wat er op mij afkomt.”
Zijn je doelen tot nu toe bereikt?
Ik ben gewoonweg heel dankbaar voor het parcours dat ik tot nu toe mocht afleggen. Ik heb de laatste jaren een aantal dingen kunnen afvinken op mijn bucketlist, dat is super.
Toen had je het ook over ‘op Rock Werchter staan’. Momenteel is dat doel bereikt. Ik las op je Facebook dat je volgend jaar ook in de AB staat. Het gaat écht goed vooruit
Ja, het gaat door in AB Box. En inderdaad ook op Rock Werchter , op zondag 6 juli. Het is een mijlpaal.
Ik herinner me je als support van Amy Macdonald, iedereen werd er stil van … De apotheose was toch die Sinead O’connor cover, emotioneel pakkend!
Wat was jouw ervaring? Voor mij alvast de ultieme ontdekking
Ik kom wel vaker mensen tegen die ook aanwezig waren op dat specifieke optreden, dus ik denk dat dit concert er wel heeft voor gezorgd dat ik nieuwe mensen heb kunnen bereiken.
Het gaat dus goed vooruit …Tevredenheid?
Nee, ik heb het gevoel dat alles heel natuurlijk verloopt. Ik blijf gewoon veel live optreden, mijn albumreleaseshow in het Wintercircus (Gent) uitverkopen was een beetje een mijlpaal. Dat was voorlopig onze grootste live show. De AB, volgend jaar in mei, is nu de volgende stap. Ik ben heel blij met de reacties op de nieuwe plaat en de shows.
De nieuwste plaat ‘Braving Fears’ is er één van weemoed en luchtigheid, die een breed publiek kan aanspreken. Is dit de juiste weg voor je carrière?
Ik weet natuurlijk niet wat de toekomst me brengt. Maar als het over de instrumentale invulling gaat, denk ik dat bij deze plaat de identiteit vooral nog in de stem ligt. De plaat is erg gebaseerd op mijn live performance. Volgende stappen zijn dus ook het muzikale universum verbreden. Eerst de EP, dan het debuutalbum en nu de volgende stappen… maar vooral dicht bij de oorsprong blijven.
In een interview las ik:’’12 nummers met elk een eigen identiteit, een eigen emotie. 12 delen die teruggrijpen naar een periode in mijn leven. De silhouetten op het albumcover staan in een bepaalde volgorde en die volgorde hangt vast aan Romeinse cijfers.”
Persoonlijk ervaar ik dat elke song wel een eigen verhaal heeft …
Het is eigenlijk heel eenvoudig, ik probeer de dingen altijd zo puur mogelijk te doen. Het begint met live spelen, dan wil je een plaat maken en dat wil je ook zo goed mogelijk doen. En de beste manier is dat zo persoonlijk mogelijk houden, het zijn allemaal stukjes uit mijn eigen leven en wat ik heb meegemaakt. Of iets dat ik in mijn omgeving waargenomen heb. Tenslotte zitten we allemaal in hetzelfde schuitje, en dat wou ik de mensen laten horen door mijn persoonlijke verhalen te vertellen. Het kunnen evengoed gebeurtenissen van iemand anders zijn, want zonder dat we altijd goed beseffen maken we vaker vrij gelijkaardige dingen mee.
‘De muziek verbindt ons en laat ons zien hoe we één kunnen zijn in deze broze wereld’ denk ik bij jouw materiaal . Wat vind je zelf?
Opvallend veel, en dat heeft me aangenaam verrast. Ik hoopte uiteraard dat het zo zou binnen komen, dus daar kan ik enkel blij om zijn.
Ik heb ook gelezen dat je nogal een perfectionist bent …
(haha) dat kan wel kloppen. het gevoel moet juist zitten, en als dat niet 100% strookt met het resultaat, ben ik niet tevreden. Ik heb elk nummer zodanig geschreven en bewerkt, tot het daadwerkelijk volledig af was. Op momenten dat ik dacht ‘dit is de waarheid’ dan was het voor mij ok. En daarin zoek ik steeds de rand op; het moet voor mij in de eerste plaats eerlijk en oprecht zijn. Anders kan ik het live niet brengen zoals het hoort.
Wil het zeggen dat er bepaalde nummers zijn die in de koelkast zijn blijven liggen voor een volgende keer omdat ze nog niet 100% zijn?
Ik zal ze zeker boven halen, maar ga ze herwerken tot het verhaaltje weer klopt. Ik zit nu in een strakke planning, het is vrij pittig. Maar er zijn nog nummers die ik verder ga uitwerken, dat is zeker…
Hoe waren de reacties tot nu toe op deze plaat?
Het is fijn om mooie reviews te lezen. Mensen komen na de show vaak een plaatje kopen, en dan is het fijn dat ze met me delen wat hun persoonlijke verhaal is of wat de plaat voor hen betekent.
Je hebt een eigen fanclub op Facebook; hoe belangrijk is sociale media voor jou?
Ik ben reeds 15 jaar bezig. Die fanpage zit vol mensen die me in al die jaren zagen optreden, en gewoon gebleven zijn. Het is ook niet per se dat dit ‘de fanclub’ is, het is eerder een groep mensen die graag volgen wat er allemaal gebeurt. Het is heel fijn om te zien hoe alles wordt gedeeld, samen beleefd, hoe er onderling wordt gecommuniceerd op die pagina... zeker een meerwaarde.
Je hebt onlangs in de Club Wintercircus in Gent gespeeld; hoe verloopt de tour tot nu toe?
Goed. Alles verloopt naar wens, ik ben een tevreden mens.
Je staat helemaal alleen op het podium, is het– zeker als je in een grotere zaal terecht komt – geen risico? Publiek dat een praatje inslaat? Geroezemoes?
Dat laatste heb ik nog niet meegemaakt. Ik veronderstel, als mensen kaarten kopen in een grote zaal, weten ze waaraan ze zich mogen verwachten. Ik heb er in elk geval tot nu toe geen last van. Ook niet in de wat grotere zalen waar ik voorprogramma’s speelde. In het sportpaleis stond ik ook helemaal alleen, en merk vaker dat het net het ‘solo’ spelen is wat mensen zo tof vinden.. om maar een voorbeeld te geven. Ik maak me daar niet al te veel zorgen om. Ik sta daar ook niet alleen hé, ik heb een hele hoop mee, waaronder mijn ‘loopstation’ en ‘stompbox’.
Wat zijn de verdere plannen?
Er staan eigen shows en festivals op de planning. Rock Werchter, Blues Peer, Rijversfestival, Zeverrock, Thorpark Genk, etc. De zaal concerten in het najaar gaan o.a. door in Brugge, Kortrijk, Het Depot (Leuven), Beernem, Maasmechelen en Hasselt. En daar komt allicht nog wat bij.
De doelen die je voor ogen had in 2021 zijn intussen bereikt; lonkt het buitenland of wat kan het volgende doel zijn?
Blijven doen wat ik nu doe is het voornaamste doel dat ik voor ogen heb. En als dat lukt, ben ik een blij mens. Dat er steeds meer mensen bij komen en dat we samen de liefde voor muziek kunnen delen. En uiteraard streven we naar meer en meer publiek kunnen bereiken.
Nog veel succes in wat je doet!
Mirage – A tribute to Fleetwood Mac - Blikt terug naar de hoogdagen van hun idolen Fleetwood Mac
Mirage - A tribute to Fleetwood Mac
Mirage – A tribute to Fleetwood Mac – blikt terug naar de hoogdagen van hun idolen Fleetwood Mac … Een meeslepende vertolking die hun idolen tracht te benaderen…
Hoe ging het allemaal ? Intro van de band, eerst korte drumsolo, drummer van dienst niemand minder dan ex Herman Brood-band drummer Guzz Genser, de nummers volgen elkaar op, zonder teveel poespas en grote uitleg. Een muzikaal nostalgische trip.
De band moet op dreef komen; na een handvol songs is de band strakker, met de prachtige zangeres Pam MaC Beth, een rasechte Amerikaanse.
Het is een eerbetoon aan Fleetwood Mac en hun tijdloze muziek. Ze nemen je terug mee naar de jaren ‘70 en ‘80. Heerlijk genietbaar , maar het toont ook hoe moeilijk het is om melodie, creativiteit, avontuur en complexiteit op één lijn te plaatsen als het combo het feilloos tracht te spelen … “Dreams”, “Go your own way”, “Rhiannon” … Zelfs de oprichter van Fleetwood Mac, Mick Fleetwood, zijn ze niet vergeten, het nummer, “Oh well” slaat aan bij het talrijke publiek, een wat bluesy-rock nummer!
Na een korte pauze terug een korte drumsolo van Guzz van dienst, om op dreef te komen … “Gipsy”, “Tusk”, “Little lies” en “Sara” volgen elkaar op.
Dan is het de beurt aan pianiste en zangeres Louise van de Sande-Bakhuyzen om haar in de spotlights te spelen, solo, piano en zang.
Het nummer van de avond komt eraan … met name “The Chain”, eentje die de Tijdloze durft te domineren, prachtig en krachtig!
Het concert loopt naar zijn einde, het bisnummer met een accordeon erbovenop, zorgt voor een geslaagd optreden van ‘Mirage’!
Kortom een gezellige avond terug in de tijd, niet meer , niet minder …
Organisatie: YouGoEvents ism Kursaal Oostende
Gojira heeft de voorbije jaren de Franse metal nog eens nadrukkelijk op de kaart gezet, maar het land van kaas en wijn heeft terzake wel meer troeven in huis. Zoals doommetalband Hangman’s Chair. Die bestaan al zowat 20 jaar en recent kon je hen aan het werk zien als support van Dool op hun Europese tournee. Ook voor de bezoekers van Desertfest en gelijkaardige festivals is Hangman’s Chair zeker geen onbekende.
‘Saddiction’ is een interessante albumtitel. Verslaafd zijn aan tristesse, dat biedt mogelijkheden voor een soort van conceptalbum, denk ik dan spontaan. Het treuren zit gelukkig niet in elke track, dat zou misschien wat teveel vergen van de fans. Maar het is wel een gemene deler voor het album als geheel.
‘Saddiction’ is een orgie van zware gitaren en trage ritmes, al zijn er uitzonderingen. Op bijvoorbeeld “The Worst Is Yet To Come” – ook al zo’n knappe titel – zetten de Fransen er wel stevig de pas in en die variatie is welkom.
Op dit album zit de band vaak dicht tegen de postmetal en zelfs tegen de postpunk aan. Op ‘Saddiction’ gaan de lyrics over depressie, innerlijke conflicten en angsten. Je eenzaam voelen in een drukke stad en pijn in al zijn vormen en laagjes worden in de teksten vermalen tot een zuiverend ritueel. “In Disguise” en “Healed?” hebben voor mij het sterkste die catharsis in zich: er gloort nog wat hoopgevend licht in de duisternis, al is dat dan het neon van een reclame. Dat idee van ‘als we maar in dialoog willen gaan, aan onszelf willen werken en onszelf niet laten afglijden naar donkere dieptes’, dat zit op ‘Saddiction’ in wel meer tracks, zowel inhoudelijk als muzikaal. Maar het blijft wel doom natuurlijk. Een vrolijk lentelied moet je niet verwachten van Hangman’s Chair.
Op “2 AM Thoughts” doet Dool mee, of toch minstens Raven van Dool. Het is wel één van de betere tracks van het album en deze collab vormt geen stijlbreuk met de rest van het album, dat is ook al mooi meegenomen. “Canvas” had – voor wie een beetje mee wil gaan in vergelijkingen - op ‘Disintegration’ van The Cure kunnen staan, of op ‘October Rust’ van Type O Negative. “44 YOD” heeft een mysterieuze songtitel en deze song weet mij bij elke nieuwe luisterbeurt te intrigeren.
Als geheel is ‘Saddiction’ ruim toegankelijk. Met dit materiaal kan je zowel naar een Dunk!fest als naar een Pinkpop of een ‘Gothik Treffen’ zonder uit de toon te vallen. Het verbaast dat Hangman’s Chair voor dit album voorlopig enkel een dan ook nog eens afgelaste tournee door Frankrijk heeft opgezet. Hopelijk staan ze alsnog op een paar leuke zomerfestivals of komt er in het najaar een tournee die dan Nederland aandoet.
https://www.youtube.com/watch?v=EcGWvImhKxY
Christone ‘Kingfish’ Ingram - De blues in kilo’s
Het amper 25 jarige blues-wonderkind heeft een hoop gaven van moeder natuur meegekregen. Om te beginnen een wonderlijk gitaartalent en daarbovenop een gloedvolle en glasheldere soulstem. Daarmee alleen al onderscheidt hij zich met voorsprong op zowat al zijn collega’s in het genre. De man heeft ook al aardig wat Grammy’s op zijn schouw staan, zijn talent is zeker niet aan de wereld voorbijgegaan. Helaas heeft hij ook flink wat overgewicht meegekregen van moeder natuur, en dat is wat minder fraai. Wij vrezen een beetje voor die kerel’s gezondheid, want dat gaat echt niet goed aflopen. Als talent in kilogram zou worden uitgedrukt, is hij sowieso met mijlen voorsprong de eerste van de klas.
Christone ‘Kingfish’ Ingram is een briljant gitarist die zijn solo’s per lopende kilometer serveert, maar dan wel met de nodige passie en overgave. Zoals het een bluesartiest van dit kaliber betaamt, zijn de gitaarpartijen een heel stuk uitvoeriger, virtuozer en vooral langer dan op de albums.
We mogen onbegrensd genieten van Christone’s gitaartalent en ook de virtuoze keyboardspeler krijgt vanavond geregeld de tijd om zijn kunsten te etaleren. Al dat soleerwerk haalt soms wel eens wat vaart uit het optreden, maar dit is eigen aan het genre, dus we gaan op dat gebied niet morren.
Qua stijl heeft deze band het warm water niet uitgevonden, wat sowieso al quasi onmogelijk is in genre. Christone ‘Kingfish’ Ingram ontwijkt de genre-clichés niet en stapt verder op het pad dat geëffend werd door grootheden als BB King, Buddy Guy, Albert King of Albert Collins.
Doorleefde soulvolle blues overgoten met liters, of in zijn geval kilo’s, gitaarvernuft. Wondermooie ballads als “Fresh Out” en “Empty Promises” worden voorzien van adembenemend soleerwerk, stevige rockers als “Long Distance Woman” en “Outside Of This Town” pakken uit met groovy riffs, “Hard Times” brengt een potje hete funk en in “662” wordt er een pittig pakketje onvervalste rock’n’roll geserveerd.
Bijna twee uur overbluft deze volumineuze wonderboy het publiek met zijn gloedvolle stem en geraffineerde gitaarsolo’s. De zaal gaat hier volop in op en eet uit Christone zijn handen.
Dit is zonder meer één van de allerbeste leadgitaristen die wij ooit op een podium aanschouwd hebben, een bijzondere aanwinst voor de bluesmuziek, want dit genre kan wel wat jong bloed gebruiken.
Christone ‘Kingfish’ heeft nog maar twee studio albums uit (‘Kingfish’ en ‘662’), maar de beste kennismaking met diens uitmuntende talent is ongetwijfeld het live album ‘Live in London’, waarop uitvoerig zijn klasse in de picture wordt gezet. Zo kan u er zich iets bij voorstellen hoe geniaal deze kerel hier vanavond bij wijlen klonk.
Organisatie: Aéronef, Lille
Fun Lovin’ Criminals – Een FLC op hun best!
Het NYse Fun Lovin' Criminals zijn misschien cool as f*ck , ze hebben een soort ongedwongen speelsheid, gemoedelijkheid over zich , waardoor elk optreden aanvoelt als een zorgeloos avondje in een aangename roes. Ondanks de diverse personeelswissels en de ups en downs klinken ze nu na dertig jaar verrassend goed, op hun best en klassevol.
Leuk trio alvast deze FLC in maatpak gehesen maffiabazen , rond multi-instrumentalist Brian Leiser, die nu de spil is van de band na het vertrek van Huey Morgan. Hun muziek, een mishmash van pop, hiphop, blues , funk, jazz, latin, exotic in mellow lounge ritmes, nodigt uit achterover te liggen op een strandstoel, met een cocktail in de hand, genietend van de ondergaande zon aan zee, doet ons heupwiegen in een bruine kroeg , met gedempt licht of brengt ons in feestmodus. En in die sound ruiken we ergens een Tom Waits sfeertje alsook een 70s gangsterfeertje in de beste Quarentino-stijl.
Een viertal platen staan in ons geheugen gegrift, de eerste twee ‘Come find yourself’ (96) en ‘100% Columbian’ (98) , en de latere ‘Loco (01)-en ‘Classic fantastic’ (10).
Het supercoole trio komen het podium op met een niet weglatende glimlach, hebben spelplezier en beleven ‘the time of their life’ tijdens de tour, die vanavond eindigt. Een picon is te vinden op hun versterkers.
Hun ongedwongen speelsheid, de gemoedelijke, aanstekelijke grooves en de losse contacten geven extra punch aan dit optreden. De songs klinken spannend en ontspannend tegelijk door die sfeervolle, kleurrijke keys, de zacht strelende, bezwerende, opzwepende drums en de vette, venijnige gitaarlicks, waaroverheen een verdwaalde blazer waait. Heerlijk genieten zondermeer.
Ze zetten hun anderhalf uur durende set sterk in met de “FLC” , die iedereen meteen in beweging brengt. We hangen achterover op de zomerse cocktails van “Run daddy run” en “Loco”. Uiterst aangenaam.
De diepgrauwe rapzang van Leiser bepaalt dan wel het concept, de samenzang maakt het fleurig. Een heerlijk sfeertje creëren ze en we bollen langzaam verder met “Hot city nights”, één van de nieuwere uit hun ‘Capistrano sessions’, naar het herkenbare “Korean bodega”, uit hun tweede plaat.
Telkens flitst het beeld voor ons van een sunny afternoon delight of een nightlife beleven. De drie voelen zich goed in hun vel, zijn goed op elkaar ingespeeld en geven hun instrumenten de nodige ruimte om de nummers optimaal in te kleden. ‘Feeling good music’ dus, die ze verder zetten met enkele minder bekend, doch uiterst verrassend materiaal, de moeite te ontdekken, o.m. “Too hot“, het instrumentaal exotische “There was a time” en “wW the 3”, op z’n US3.
Het voert ons naar een puik tweede deel van de set , met hun meest gekende songs, “Blues for suckers”, “Could’t get it right”, “Smoke ‘em” (je ruikt zo letterlijk de rook om je heen), de gangstakiller “King of NY” en “Love unlimited” , om Barry White te eren. Ze klinken wisselend, we hebben enerzijds de lome, slepende, zwoele grooves als de opbouwende aanstekelijke, fellere ritmes en licks .
Onze maatschappij waarin we leven krijgt ook een dreun, maar we moeten er het beste van maken, zeggen ze … “we’re living in all this shit & after all we’re going nowhere & are still here” …
Doorbraak hit “Scooby snacks”, met de Pulp Fiction sample, dreef het tempo naar omhoog, en we werden de nacht in gedropt in Deinze met hun sfeervolle nightlife-rockers “Can’t get with that” en “Big night out”, bepaald door die zinsnede bij uitstek ‘supermodels on my d***’.
We waren aangenaam verrast van dit trio die hier een klasse optreden weggaf, een FLC op hun best, goed op elkaar ingespeeld in een ongedwongen speelsheid en amicaliteit. Ze hebben hun zoveelste adem opnieuw gevonden en kunnen er de komende jaren veelbelovend tegenaan. Sjiek na dertig jaar …
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7170-fun-lovin-criminals-30-11-2024.html?ltemid=0
Organisatie: VZW Miracle
Mary’s Gold is een nieuwe Belgische band die inspiratie vindt bij onder meer Foo Fighters, Nirvana en Royal Blood. Ze hebben twee maanden geleden hun eerste nummer opgenomen en dat is zopas uitgekomen op alle streamingplatformen.
“Creature” is een onstuimige rocker die inderdaad een eresalut brengt aan de drie voornoemde bands en dat zijn nochtans niet van de minste. Productioneel is deze track een ongeslepen diamant. Er zijn er dus nog wel een paar punten waarop Mary’s Gold misschien nog beter kan scoren (een massievere wall of sound), maar in songschrijven en branie verdient dit ingangsexamen de hoogste onderscheiding. Hij heeft alles wat je een jonge rockband verwacht.
Dit is het soort van bandjes dat je meteen aan het werk wil zien in het clubcircuit, want deze jongelui hebben het rock-hart op de juiste plaats.
https://open.spotify.com/album/1Fu0wNz0nHQOuLEbACP1C
Satyn’s Satyrs is een band die hun metal het liefst op zijn allersmerigst serveert. Met hun debuut ‘Wild Beyond Belief’ dompelden ze Black Sabbath, Blue Cheer, Electric Wizard en Venom in de vuilste riool die ze tegenkwamen, voegden ze er wat vettige garage-rock aan toe en joegen ze het ganse zootje door een vunzige brij punk-metal.
Met hun vijfde album ‘After Dark’ hebben ze gelukkig de ganse zooi nog voor geen meter opgepoetst, alles klinkt nog even goor en brutaal als 10 jaar geleden, de modderkluiten zijn aan de gruizige gitaren blijven vasthangen. “Hellin’ it Like It Is” en “All 4’s” zijn rauwe rock’n’roll songs die gebouwd zijn op verwrongen metalriffs en gescheurde gitaren. “Deadly Again” is een soort heavy-metal Stooges, “Saltair Burns” is psych-rock met een Black Sabbath toets en The Afterdark/Mattressback is ontspoorde rioolmetal die uitdooft met een melancholische bui.
Lekker vuil plaatje.
De Britse band Juliet’s Not Dead is de voortzetting van Twister. De nieuwe bandnaam zal alvast beter te googelen zijn. Voorts werd voor de single “Thrillseekers” maar weinig bijgeschaafd aan de formule van deze band: pompende, potige rock met veel drive.
De productie was in handen van Romesh Dodangoda en dat hoor je. Deze wizzard zat eerder al achter de knoppen bij Motörhead en BEUK en je herkent ook hier duidelijk zijn werk en zijn resultaat. Maar ook zonder de Dodangonda-aanpak is “Thrillseekers” een single die goed zal overeind blijven.
De lyrics zijn dan weer een beetje doorsnee en zelfs na herhaalde luisterbeurten moet ik nog altijd het antwoord schuldig blijven op de vraag welke thrills er nu precies gezocht worden. Dat zal vast geen hindernis zijn om een breed publiek aan te spreken, van jonge en oude rockers tot metalheads.
https://www.youtube.com/watch?v=Xh93syqe7ds
Alweer een nieuw album van Ford’s Fuzz Inferno? Wel, niet helemaal. ‘Electrofuzzification’ bevat slechts vier echt nieuwe nummers. En dan nog zes nummers van de vorige release, ‘Fuzz Up Your Electric Chair, Baby!’. Dat live-in-de-studio-album is niet op vinyl uitgekomen, en met deze nieuwe release kunnen de fans dan toch de helft van dat album op vinyl beluisteren.
De vier nieuwe nummers op de A-kant van deze release klinken vintage-Ford’s Fuzz Inferno: gemene en fuzzy garagepunk. We hebben veel sympathie voor het korte, gebalde “Body Controls”. Ondanks een speelduur van 1 minuut en 18 seconden voelt dat niet aan als een vluggertje. “24 Hours To Go” is al net zo’n pompende adrenalinerush. De echte parel onder de nieuwe tracks op dit album is dan toch “Maintain Your Good Name”, met een leuke jaren ’90-indierock-vibe. Dan is er nog “Till Not So Long Ago”, misschien het smerigste nummer van de vier nieuwe.
Alweer een leuke release van dit Nederlands-Belgische trio.
https://www.youtube.com/watch?v=Mu2TKGT3eFM
Jane’s Addiction – Nostalgie: In grote doen, wat een emotionele rockvibe
Jane’s Addiction en Hideous
Jane’s Addiction - Altijd heerlijk, bands waarmee je opgegroeid bent, dertig jaar later terug te zien … Een uitzonderlijk nieuw samen-moment in 2024 is er met Jane’s Addiction uit LA , in de originele bezetting rond Perry Farrell. ‘In grote doen, Wat een emotionele rockvibe’, kunnen we achterna zeggen; verdienstelijk, zinderend, overtuigend klonk het ouder opgestofte werk uit die early 90s in de ruim anderhalf uur durende set.
Nooit gedacht dat ik dit kwartet in de oorspronkelijke bezetting nog eens aan het werk zou kunnen zien. Ze hadden na het Jane’s Addiction avontuur elk hun ding in o.a. Porno For Pyros, RHCP, NIN, Suicidal Tendencies, het Lollapalooza avontuur, enz. Dit kwartet, waarover we spreken is Perry Farrell (zang), Dave Navarro (gitaar), Stephen Perkins (drums) en Eric Avery (bas). Drie interessante platen verschenen er, eind jaren 80- begin 90s, die we nauw aan het hart droegen, nl. het titelloos debuut, ‘Nothing shocked’ en natuurlijk die definitieve doorbraak derde, ‘Ritual de la habitual’. We hoorden en zagen een avontuurlijke, eigenzinnige, inspiratievolle band die een rits stijlen samenbracht in een tot de verbeelding sprekende uniek sound, die episch, alternatief was van pop, prog, symfo, artrock, psychedelica, grunge en hardrock, niet vies van wat erotiek en religieuze symboliek, en verder ruimte liet voor eigen invulling. Drie intrigerende platen dus, en zoals dikwijls werd op het hoogtepunt de stekker uitgetrokken …
In wisselende bezetting kwamen ze nog wel eens samen en er kwam nog volgend werk, eentje begin nillies (‘Strays’) en in de tennies ‘The great escape artist’. Voila, je hebt de backcatalogue van dit intrinsieke kwartet, die twaalf jaar na die laatste plaat er duidelijk nog eens zin in hadden met elkaar op het podium te staan en het publiek nostalgisch te plezieren.
Jane’s Addiction was in grote doen dus, ruim twintig jaar na hun laatste optreden in België (Pukkelpop) met een uiterst spannend, meeslepend geluid; we werden maar al te graag meegezogen in de vele bloedmooie, intense, scherpe, smerige partijen, de tempowissels en de explosieve bommetjes, vol verrassende wendingen, gedragen door die indringende, bezwerende , echoënde, soms hoog uithalende vocals van Farrell, die niet moest onderdoen met vroeger.
Zagen we vroeger op het podium (remember hun optreden in de Vooruit in de 90s) allerhande tribale kunst van fetisjen, kandelaartjes, kaarsjes die de instrumenten en ook het podium elan gaven, was het nu beduidend soberder. Het occulte , de voodoo maakte plaats voor rituele muzikale charme. Charismatisch, gretig speelden ze, met een Farrell die z’n publiek nauw betrok in de set .
Ze ondernemen een heuse clubtour en zijn hier nog te gast op dag 1 van Rock Werchter, waar ze the barn zullen afsluiten …
In een net uitverkocht AB kregen we een boeiend golvende set, die durfde te vonken, te ontploffen en intens beklijvend, pakkend te klinken, extravert, gedreven, groovy, broeierig, als innemend, sfeervol die hun muzikaal raadselachtig web filtreerde in pronkende melodieën. Een sterk op elkaar ingespeeld kwartet, die ruimte liet voor de instrumentatie, door de snedige, scherpe riffs, de diep ronkende bas, de strakke, (gort)droge drumpartijen en natuurlijk die intrigerende zang.
Door de cowboyhoeden van de twee frontmannen, leek het erop alsof hier cinematografisch ‘Once upon a time’ , ‘Natural born killers’ en ‘Pulp fiction’ versmolten, alsook een knipoog naar Jeffrey Lee Pierce’s Gun Club.
Een eerste herkenningspunt voor iedereen was het strak opzwepende “Ain’t no right”, één van de singles van hun doorbraak, overtuigend door het intense samenspel. In die unieke sfeer kwamen we alvast met “Whores” en “Had a dad”. Divers, innovatief, artyfarty klonken ze met “Ted, just admit it …” en “Then she did”, twee episch spannende stukken door de talrijke wissels. Tussenin een nieuwtje “Imminent redemption”, die niet moest onderdoen. Een mooi rustpunt hadden we, met het prachtige semi-akoestische, dromerige “Jane say”, uit die ferm onderschatte tweede, waarbij we voelden dat het kwartet letterlijk over ons heen dwarrelde.
Back to earth werden we gekatapulteerd met het gekendste “Been caught stealin’”, gebald, strak en kleurrijk door de gitaarsalvo’s, de bas en de drums .
De return deed hen deugd. Ze werden telkens warm onthaald en Farrell praatte bij met een flesje wijn. Het deed geen afbreuk, integendeel , we voelden een verbondenheid, die er moet heersen bij zo’n reünie.
Een closing final werd het door een soort rockopera van bijous “Up the beach”, “Oceansize” en het gekende “Stop”; alle registers trokken ze nog eens open.
Alle vier genoten ze van de respons. Ook wij waren uiterst content van die aanpak hen op die manier terug aan het werk te zien, met songs die zich een eigenwijs plaatsje in de scene opeisten. Berustend, bevrijdend als vernietigend klonk dit songmateriaal en in die wereld werden we nog maar eens gedropt in een energiek opwindende bis van “These days”, “Mountain song” en het op afro percussie getinte “Chip away”, die eventjes die kenmerkende voodoo-culture deed opborrelen.
Een broeierig, opwindende symfo-art rock set dus , die wat stroop en kitsch kon verdragen, maar hoedanook ferme kopstoten toediende. Hun cultstatus werd dik onderstreept. Straf wat deze (bijna) zestigers nog konden.
Support was Hideous, een vrijhaven van Rhea en Ramkot, vroegere finalisten van De Nieuwe Lichting. Classic bezwerende, stevige, hitsende gitaar rock’n’roll hoorden we van een enthousiast viertal met een zekere dreiging en donkerte in de zweem van Led Zeppelin, Alice In Chains, QOSA, Wolfmother en Greta Van Vleet, vuil, ranzig als verfijnd, melodieus, waarbij “Curse” niet kon ontbreken. Ze hadden al een mooie cv (o.m. op Werchter) en herhaalden het nu als support van Jane’s Addiction en iets later in de week met The Sisters.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Jane’s Addiction
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6086-jane-s-addiction-04-06-24.html?Itemid=0
Hideous
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6097-hideous-04-06-24.html?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Those Who Didn’t - Wij worden gelukkig van alle podia, groot en klein. ’t Gaat nog steeds om de (pardon my cliché-french) magie van het live spelen
Voor een beginnende band of artiest zijn er een hele rits mogelijkheden om bepaalde deuren te laten open gaann o.m. concours, wedstrijden zijn gegeerd om erkenning te verkrijgen. Humo’s Rock Rally is zowat de grootste en meest bekende wedstrijd die ons land rijk is, eens je in de finale geraakt, kan je carrière gelanceerd worden. Of toch ongeveer.
Ondertussen is de winnaar gekend (Maria Iskariot) maar voor ons was iedere band een potentieel winnaar, lees ons verslag er nog even op na: https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/94537-humo-s-rock-rally-2024-iedereen-winnaar-in-deze-finale.html
Een band die ons compleet van de sokken heeft geblazen was echter de formatie Those Who Didn’t. We schreven over hun optreden: ‘Twee gitaristen, een bassist die perfect aansluit en een drummer die zijn drumvellen nogal weet te bewerken. Schitterend. Het op elkaar ingespeeld zijn is het muzikaal verhaal. Wat een variatie, wat een wervelstorm in die sound.’ Naderhand hadden we met de band een fijn interview, waarbij we polsten naar de ambities en de toekomstplannen.
Stel jezelf even voor, hoe is de band ontstaan? En welke muziek/artiesten waren de voornaamste inspiratie?
Fré Duran: Those Who Didn’t is van start gegaan in 2018 als studioproject. Na het ter ziele gaan van mijn vorige band wou ik de studio ingaan met Michael John Joosen (drums) en Patrice Van Damme (bass), met wie ik in het verleden al had samengewerkt. Bedoeling was vijf songs op te nemen die ik ettelijke jaren eerder had geschreven, maar nooit pasten bij de bands waar ik bij speelde. Er was geen verder plan, gewoon opnemen en klaar. Maar we voelden de bui eigenlijk hangen: deze chemie en vibe zaten te goed om te laten liggen. Vervolgens zijn we shows beginnen spelen omdat daar geen ontkomen meer aan was: deze songs eisten dat van ons. Met Yannick Hermans (gitaar) was onze line-up compleet en zat onze chemie gebeiteld. Qua inspiratie gaat het vrij breed, maar shoegaze staat behoorlijk vooraan: bands als Ride en Swervedriver hebben zeker een verregaande invloed op mij gehad. Maar het is onmogelijk om dé hoeksteen van onze sound te pinpointen…
Als je instrumentale muziek brengt, word je al gauw in het hokje ‘postrock’ geduwd, niets mis mee, maar ook beetje eng… Wat is jullie opinie daarover en hoe zou je je muziek zelf omschrijven?
F.D.: Tsja, het moet een naam hebben he. ’t Kan misschien soms wat eng worden wanneer het als een soort stigma werkt en het ervoor zorgt dat mensen, die misschien niet zo into postrock zijn, ons al bij voorbaat links laten liggen. Dat is nu eenmaal hoe het werkt met labels en niches. Wij zien onszelf niet zozeer als een postrock-band, eerder als een rockband zonder zanger. Maar ook die omschrijving schiet wat te kort: we proberen een band te zijn met zo weinig mogelijk parameters. Parameters zoals: ‘geen zanger, dus postrock’.
Proficiat met jullie sterke prestatie op Humo’s rock rally, voor mij persoonlijk hadden jullie mogen winnen. Nu, elke band in de finale was een potentiële winnaar … Kan dit komen omdat jullie instrumentale muziek brengen of wat speelt er, denk je?
F.D.: Merci voor het compliment! Het was een geweldige rollercoaster waarbij iedereen die deelnam, gewonnen heeft, al was het dan niet in de vorm van een prijs voor iedereen. Het niveau lag hoog en het was een mooie, eclectische line-up. En ook een heel fijn publiek. En of we nu wel in de prijzen vielen of niet, wat ons betreft was het een groot succes: als instrumentale band zover geraken… daar zijn we trots op! En ook: den AB, man!
Kan zo’n deelname een springplank vormen? Voelen of zien jullie nu al ‘deuren open gaan’? Wat is de ambitie van de band (buiten die wereld veroveren, wat iedereen wel wil zeker?)
F.D.: Laat ons zeggen dat er stevig heen en weer gemaild en gebeld wordt op het moment. Die erkenning voor wat we doen, is heel fijn. Uiteraard is het de bedoeling ons als band door een goeie booker te laten vertegenwoordigen en een betrokken label te vinden dat onze plaat uitbrengt. Van een mooi momentum gesproken ook: een plaat opnemen bij Damien Vanderhasselt (Producer van o.a. Sons, Glitterpaard, Black Leather Jacket en drummer bij Millionaire) en een opvallende doortocht maken op de Rock Rally… could be worse.
Verkiezen jullie Sportpaleizen uit te verkopen of het club circuit?
F.D.: Wij worden gelukkig van alle podia, groot en klein. ’t Gaat nog steeds om de (pardon my cliché-french) magie van het live spelen.
Wat mij vooral opviel, jullie vertellen een verhaal met jullie instrumenten, waardoor je geen zanger nodig hebt. Klopt dat, of toch maar zang toevoegen?
F.D.: Ik ben blij dat dat rondgaat: dat onze muziek een verhaal vertelt, zonder dat er een woord aan te pas komt. Mission accomplished. Wat zang betreft: daar is geen behoefte aan binnen deze songs. Dat sluit niet uit dat er in de toekomst geen samenwerkingen kunnen zijn, stembanden-gewijs, maar dat verhaal moet nog geschreven worden.
Ook dat jullie elkaar perfect aanvoelen en aanvullen is opvallend, alsof je dat al dertig jaar doet samen … Verklaring?
F.D.: We hebben allemaal at some point wel eens samengespeeld, dus we waren geen complete strangers voor elkaar. Verder zijn we allemaal muziek-maniakken met een gezonde dosis nieuwsgierigheid waarin we elkaar goed aanvullen en matchen.
Hoe waren de reacties na jullie optreden op Humo’s rock rally? Positief als minder positief?
F.D.: We zijn nog steeds aan het nagenieten dat we zo positief onthaald werden, zowel door publiek als door de jury. Het zijn vooral de complimenten van mensen die nooit naar ‘postrock’ luisteren, die me bijblijven. Dat toont voor mij aan hoe pointless die labels kunnen zijn. En azijn-comments horen er natuurlijk ook bij hè. Zou bijna griezelig en onvolledig zijn zonder.
Wat zijn de plannen verder? Kansen om breed door te breken?
F.D.: Onze bedoeling is onze plaat uitbrengen bij een fijn label, met een booker samenwerken die een mooi parcours kan uitstippelen en zoveel mogelijk zielen te winnen. We hebben in het verleden al vaker gesmaakte supports gespeeld voor bands die ons nauw aan het hart liggen (Crows, Messthetics -met de ritmesectie van Fugazi-, Sons, het onvolprezen Hammok), dus we kijken er naar uit om dat verder te zetten. Uiteraard staan headline shows nu hoog op ons to-do lijstje. En als we daarbij aanslaan bij een ruim publiek: all the better! Hoe groter de deining die we veroorzaken, hoe beter.
Zijn er nog zaken die je graag zou meedelen (links naar sociale media of zo mag). Doe gerust
F.D.: Ik zou zeggen: hou onze sociale media in de gaten, want zoals gezegd, er staan mooie dingen te gebeuren. En bovenal: als we in je buurt spelen: kom af!
Bedankt voor het fijne gesprek en hopelijk tot binnenkort ergens ‘ter lande’
F.D.: Jij bedankt en tot snel!
Pics homepag @Koen Keppens
Website: https://www.thosewhodidnt.com/
Spotify: https://open.spotify.com/artist/5T815vtCdeM9OYg2qGWm10
Instagram: https://www.instagram.com/thosewhodidnt
Facebook: https://www.facebook.com/Thosewhodidnt/
Ka’Una is de band van Hannes Leroy (ex Thurisaz) die een uitlaatklep nodig had voor zijn persoonlijke angsten en emoties. Hij liet zijn eigen muziek horen aan zijn voormalige bandmaat Mattias en die sprong meteen mee op de kar. Daarna sloot nog een ritmesectie aan met Klaas en Stijn (van Scrape).
Ka’Una brengt een mix van postrock en postmetal met de vocalen vaak als extra instrument. De muziek is heel gelaagd en heel donker. De nummers hebben elk een lange speelduur en hebben flink wat progressieve elementen. Als de intensiteit en agressiviteit het hoogste niveau halen, doet deze muziek mij denken aan de woede-uitbarstingen van Conjurer, ook aan het onbehagen van Lethvm en zeker aan het gitzwarte van het vroegere Sons of a Wanted Man. Er zit niet zo heel veel variatie in emoties, intensiteit en ritmes. Variatie is hier eerder gradatie.
Het nummer dat mij het hardste raakt, is “My Burden”, op dichte afstand gevolgd door de allesverscheurende emotie van “Into Red” en het lang aangehouden adrenalineshot van “A Way”.
“Careless” vind ik wat moeilijker te plaatsen. In de muziek zit daar een zekere melancholieke berusting, die geen match vindt met de intense en urgente lyrics van de eerste helft. Misschien was dat net het contrast dat ze zochten. Dit nummer kreeg overigens een bijzonder knappe outro.
Alweer een sterk album in een genre waarin ons land steeds nadrukkelijker excelleert.
https://www.youtube.com/watch?v=EMmmwhfnimQ
Skold’s Bridle Reign - death is nog lang niet dood in Kortrijk
Lokale Helden: Skold’s Bridle Reign + Chalice + Bèta
Muziekcentrum Track
Kortrijk
2024-04-27
Filip Van der Linden
Op Lokale Helden-dag zijn er op tal van plaatsen in Vlaanderen podia specifiek voor lokale bands. De stad Kortrijk deed vorige zaterdag extra hard zijn best door in muziekcentrum Track meer dan 50 Kortrijkse bands met een korte set te laten aantreden in volgens genre opgedeelde ruimtes. Daar stonden onder meer Ampul en Olav. waarover we een verslag schreven toen die onlangs in De Schakelbox in Waregem speelden. We hebben niet elk concert kunnen volgen, maar twee van die meer dan 50 concerten in Kortrijk, in wat normaal de theaterstudio is, hadden we met rood omcirkeld: de verrijzenis van Chalice en de nieuwe deathmetalband Skold’s Bridle Reign. We maakten er ook kennis met Bèta en die kennismaking beviel ons prima.
Bèta bestaat als band al sinds 2017 en heeft reeds twee albums (‘Bèta’ en ‘Panorama’) uitgebracht en toch is deze band nog niet eerder op onze radar gekomen. Bèta is misschien niet de volle 100% een metalband. Zelf gebruiken ze het etiket dark atmospheric groove rock, als mix van post-grunge en stoner, en bij de referenties zetten ze zichzelf in het rijtje van Linkin Park, Kyuss, Muse, A Perfect Circle, Alter Bridge en Tool. Wij zouden aan dat rijtje ook nog Rage Against The Machine, Amenra, Royal Blood en Black Rebel Motor Cycle Club willen toevoegen. Dat zijn heel wat invloeden, stijlen en genres bij elkaar, maar dit vijftal doet er in elke song zijn eigen ding mee.
De korte set in Kortrijk omvat nog een paar tracks van het meest recente album ‘Panorama’ (“Desert Suburb”, “Infected”, “Echoes Of A Heart Attack”, …) en het vorige album (“The Bitch Has A Name”, “Circus Freak”, “Wacko Lover”, “Luminal”, …) en ze openden met “Broken”, dat misschien wel een nieuw nummer is voor een volgend album. Wij genoten het hardst van “Circus Freak” en “Wacko Lover”, waarin zanger Joris en gitarist Jonas lekker voluit gingen, met (vooral bij Jonas) veel zichtbare emotie en spelplezier. En ze werkten zich helemaal in het zweet, wat niet zo moeilijk was gezien de binnentemperatuur opliep met zoveel publiek in de kleine theaterstudio. Bryan, de andere gitarist, had wat meer tijd nodig om te ontdooien voor het publiek. Het is pas tegen het einde van de korte set aan dat hij wat ‘los’ komt.
Bèta is een prima band met lekker heftige muziek en indrukwekkende songs. Zowel de band als de nummers zijn niet in één hokje te duwen en dat is zowel de sterkte als de zwakte van dit vijftal.
Chalice bestaat als band al meer dan 25 jaar en legde zowel in de bezetting als in de muziek een lange en meanderende weg af. Deze West-Vlaamse death/thrashband leek de coronapandemie zonder kleerscheuren te zullen doorstaan, maar post-covid trokken plots drie van de vijf bandleden de deur achter zich dicht. Eentje daarvan keerde alsnog terug, een andere werd vervangen door zijn voorganger in de band en met zanger Jarne kwam er ook nieuw bloed bij. Een zanger vervangen is altijd een delicate oefening voor een band. De vorige zanger hield het 17 jaar uit bij Chalice. Het was voor de fans en voor de band zelf toch wat afwachten of Jarne voor net zo veel vuurwerk zou zorgen als de vorige frontman van Chalice.
De korte Lokale Helden-set in Kortrijk was voor Chalice dus een beetje een try-out. Om de stressfactor nog wat op te drijven, stond Jarne’s voorganger Pieter in het publiek. En zelfs Tom, die in 2002 het album ‘Disentangled’ inzong bij Chalice, was (eerder toevallig) van de partij. Zowel Jarne als zanger als de 5.0-versie van Chalice kregen van Pieter en Tom de zegen. Chalice stond in Kortrijk met een enorme gretigheid en veel enthousiasme op het podium, meer dan met stress. Al zal die er ook wel geweest zijn. Niels was altijd al een beest achter zijn drumstel, maar in Kortrijk greep hij ook nog eens elke kans om het publiek nog wat meer op te hitsen. Ook voor Chris, Tim en Hans bracht het weerzien met het podium en de fans zichtbaar voldoening.
Voor de fans is de aanpassing niet zo groot. De nieuwe zanger gebruikt zijn stem net iets anders en heeft een ander timbre en bereik, maar hij klinkt bij momenten super agressief en toch nog prettig verstaanbaar. Als frontman heeft hij een hele sprong gemaakt ten opzichte van die keer toen we hem zagen met zijn vorige band Winter’s Wrath. Aan présence en panache heeft hij vandaag geen gebrek. De nieuwe nummers hebben opvallend meer punch dan wat we op het album ‘Ashes Of Hope’ te horen kregen. Ook de twee oude nummers in de set (“Dead Nation” en “Amongst The Damned”) kregen een extra scherpte mee en dat jasje zit hen perfect. Van de nieuwe tracks zijn ons vooral “Ambitious Submission” en “False Idols” (een opgestoken middelvinger naar al het slechte dat social media in een mens naar boven haalt) ons bijgebleven.
Leuk ook om te zien dat zo’n geroutineerde band voor een try-out nagedacht heeft over outfits, bindteksten en podiumlicht. Je krijgt bij het publiek en de aanwezige pers maar één kans voor een eerste indruk en daar zijn ze zich bij de wedergeboorte van Chalice wel van bewust. Dit schip heeft opnieuw de wind in de zeilen. De volgende stap zijn nieuwe studio-opnames en nog meer intense concerten.
Skold’s Bridle Reign was op de Lokale Helden-dag nog maar aan zijn derde concert toe. De bandnaam verwijst naar een middeleeuws marteltuig, een soort masker met een pijnlijk bijtstuk (bit) dat roddeltante’s moest verhinderen om nog te praten. Over de samenstelling van deze Belgische band valt alvast genoeg te vertellen. De stichters zijn Glen Herman (Dark Ages, Leng Tch’E) en Jan Vandekerckhove (Congress, Liar). Die zaten al samen in Tyrant’s Kall, maar die band staat al even on hold. Beiden spelen ondertussen ook samen in de punkrockband Street Rock Rebels, maar in Skold’s Bridle Reign kunnen ze hun deathmetal-ei kwijt. Vandekerckhove trekt in het najaar op tournee voor de reünie van Congress. Als drummer voor Skold’s Bridle Reign werd Marino Kerkhove (ex-Caducity) aangeworven terwijl de zang gebracht wordt door Nick Vermote (Nocturnal Empire en Iron Maiden-tribute Flight 666 en nog wel meer bands).
Deze nieuwe band heeft nog geen officiële release uit, maar staat op de volgende Face Your Underground-verzamelaar. Muzikaal graven ze naar de begindagen of noem het hoogdagen van de deathmetal. Aan de agressie en tempowissels van die tijd voegen ze nog een pittige groove toe. En dan is er nog de indrukwekkende zanger Nick. Wat een strot en wat een podiumtijger. De deathmetal van dit viertal klinkt op het eerste gehoor heel klassiek, maar de energie die deze band er live in steekt, die is wel heel bijzonder. Laat ons hopen dat hun EP of album net zo hard knallen als de concerten. De nummers die voor ons zo al op dat debuut mogen staan, zijn “The Nameless” en “Mutation”.
Als cadeau voor de fans werd de set in Kortrijk afgesloten met een cover van “Beneath A Black Sky” van Six Feet Under.
Skold’s Bridle Reign, misschien niet de makkelijkste bandnaam om te onthouden, maar vast eentje die je nog vaak zal tegenkomen in de concertkalenders.
Organisatie: Muziekcentrum Track, Kortrijk
Bij de eerste releases bestond Ford’s Fuzz Inferno uit het Nederlandse duo Hans Ford en Patrick Delabie. Het was de bedoeling dat dit een studioproject zou blijven, maar vorig jaar ging deze fuzzpunk-band toch op tournee door de UK en Nederland, maar dan als trio. Met de Belgische drummer Geert Budts, die Delabie nog kent van bij Scoundrels.
Het album ‘Fuzz Up Your Electric Chair, Baby!’ werd opgenomen net na die tournee. Om de spirit van de optredens correct te capteren werd alles live in de studio ingespeeld. Het is daarmee een mooie samenvatting van de dynamiek van het trio en ook van de verzamelde EP-releases sinds 2021. Het leuke is dat deze verzameling op twee nummers na helemaal verschilt van ‘Book Of Fuzz’, de eerder uitgebrachte verzamelaar. Het nieuwe album is een mooie dwarsdoorsnede van de EP’s, enkel van ‘Flog Yourself With Fuzz’ staat hier geen nummer. En enkel “A Messed Up Situation” werd nog niet eerder uitgebracht door de band.
Dit is een heerlijk en eerlijk album. De opnames zijn heel degelijk en ook heel in your face: vooral geen gepolijst, overproduced geluid. Puurder krijg je je fuzz punk niet geserveerd: stampende drums, schreeuwende vocalen met maatschappijkritische lyrics en voor de gitaren wordt het fuzzpedaal diep ingedrukt. En niet te veel gedoe met solo’s of moeilijke akkoorden in de toch al korte tracks. Er zitten wel wat solo’s in, maar dan heel compacte.
Mijn favorieten zijn “No Solution”, “Leisure Class Saturday” en “Fuzz Dogs”.
https://fordsfuzzinferno.bandcamp.com/album/fuzz-up-your-electric-chair-baby-live-at-studio-195
The Shadow’s Gone Out is een Frans instrumentaal duo met drums, bas en veel samples. Uit de review van hun vorige EP (‘Final Alarm’) onthouden we de referenties naar Marilyn Manson, Ministry en Martin Gore (van Depeche Mode). En we schreven dat er best wel wat vocalen mochten toegevoegd worden. Je leest het nog eens na op
https://www.musiczine.net/nl/ontdekkingen/item/88088-final-alarm-ep.html
En kijk. We worden op onze wenken bediend. Op hun nieuwe single “Whispering Ghost” krijgen we zowaar een soort van animated computerstem. Nie te nadrukkelijk aanwezig, maar genoeg om het anders monotone van de instrumentale muziek te breken. Muzikaal is dit opnieuw een heel experimentele cocktail van donkere synths en industrial beats. Inzake referenties kunnen we er op basis van deze single nog Front 242 en het Zweedse Pouppée Fabrikk aan toevoegen.
https://www.youtube.com/watch?v=U-BW0g3Ix2A
Night’s Requiem - Dit project is een manier om innerlijke gevoelens van ons af te schrijven. We gebruiken dit project dan ook als een kanaal, als een therapie om die gevoelens een plaats te geven
Night's Requiem is een nieuw Belgisch melodieuze death metal project van Tijs Carlé (Royal Jake) en Mathias Vergaelen (HEXA MERA). Het duo bracht een EP uit ‘Crossing The Void’ en nodigde bevriende muzikanten uit om er aan mee te werken. Het werd een bijzonder interessant project, met een persoonlijk verhaal.
Een trip voor donkere zielen onder elkaar? We vroegen het Tijs en Mathias bij een fijn gesprek, waarbij we meteen ook polsten naar de ambities en verdere plannen met dit project en andere.
Hoe is het idee ontstaan voor dit bijzonder project? Wie zijn jullie grote inspiratiebronnen?
Tijs: Ik ken Mathias al vele jaren. Net zoals ik de mannen van Hexa Mera al vele jaren ken. Ik had vroeger een death metal band genaamd Dawn Of Clarity en we hebben verschillende keren samen opgetreden en ook opgetrokken. Mijn band is toen gestopt, en Hexa Mera is blijven groeien. Mathias en ik hebben altijd een voorliefde gehad voor die Scandinavische melodeath metal scene. Vorig jaar, naar het einde van COVID begon de muziekwereld wat los te komen. Het gaf een trigger om plots meer te beginnen doen, niet alleen met Hexa Mera of Royal Jake. We hebben de koppen samen gestoken om ook eens melodeath metal project op poten te zetten. Na het uitbrengen van de EP van Royal Jake had ik tijd om twee demo’s te maken. Ik liet Mathias mijn materiaal beluisteren en die was meteen laaiend enthousiast. Alvorens het project op poten te zetten hebben we er wel duidelijk wat grenzen voor afgetekend. Wat we wilden doen en wat ons doel was. Onze bands Hexa Mera en Royal Jake blijven in dat verhaal centraal. We zouden onszelf ook geen deadlines opleggen, wat komt dat komt en als het klaar is, dan is het klaar.
Mathias: Toen Tijs bij mij kwam aankloppen met het idee was ik meteen verkocht. Ik speelde zelf al lang met het idee om iets van een instrumentale solo EP uit te brengen in de melodeath stijl maar het kwam er nooit van. Nu dacht ik ‘dit is de moment!’. Dat we onszelf tijdens het hele proces geen deadlines hebben opgelegd, maakt dat alles spontaan is gebeurd en enkel zo kan je het nodige gevoel in nummers leggen.
Het is dus niet de bedoeling dat jullie hiermee gaan optreden of zo?
Tijs: Nee, we hebben vanaf het begin gezegd dat we dat niet gingen doen. Maar los daarvan speelden we wel met het idee er andere muzikanten bij te betrekken, en dat hebben we dan ook gedaan. Het doel van Night's Requiem is namelijk dat muzikanten uit de Belgische metalscene kunnen participeren in het project op welke manier dan ook, indien zij daar goesting in hebben. Dat maakt het project nog interessanter! De Belgische metalscene draait rond 'broederschap', 'eenheid' en 'verbondenheid', en dat willen we met Night's Requiem ook in de verf zetten! We mogen best trots zijn op deze Belgische scene trouwens, die internationaal toch wordt onderschat denk ik. Een eerbetoon hieraan staat dan ook meer dan op zijn plaats.
Het is dus een beetje een jamsessie tussen muzikanten die hun donkere ziel aanspreken … Is deze samenwerking iets van jullie donkere ziel of is dat wat overdreven?
Tijs: Dat is zeker niet ver gezocht, het is zelfs mooi verwoord. Bij mij is dat in elk geval wel zo, want met Night’s Requiem schrijf ik wat ik niet kan schrijven voor Royal Jake. Dus ergens klopt die stelling wel. Het melodieuze death metal genre, is sowieso een melodramatische stijl en leunt zich hier perfect naar. Onderdrukte emoties die uit het verleden (en ook heden) parten spelen en zo, komen zeker boven. Het is voor mij een manier om die gevoelens van me af te schrijven. We gebruiken dit project als een kanaal, als een therapie om die gevoelens een plaats te geven.
Mathias: klopt, muziek schrijven (en luisteren) kan heel therapeutisch werken. Ik ben zelf iemand die vooral op gevoel een melodie of nummer schrijft. Of dat gevoel nu goed of slecht is, het zal altijd terug te horen zijn in het nummer. Als je begint met ‘dit moet zo of zo klinken’ dan ben je meestal al te ver aan het afwijken van het nummer/melodie/riff dat je voor ogen had.
‘Crossing The Void’ is inderdaad een verkenning van emoties en ervaringen. Ben je niet bang om door jezelf bloot te geven, daarop te worden aangesproken? Je weet hoe sociale media kan zijn …
Tijs: We houden dat bewust toch een beetje vaag, we gaan niet concreet persoonlijke zaken zomaar voor de leeuwen gooien. Als we teksten schrijven gaan we meer in metaforen schrijven die zich als een sluier mooi draperen over wat we echt willen zeggen. Een verhaal omschrijven dat er eventueel wat aan typeert. Het hoeft hem überhaupt niet altijd over de teksten alleen te gaan… Een zeer pakkende melodie schrijven kan vaak ook boekdelen spreken, het hoeft niet altijd in woorden worden gezegd wat je bedoelt of voelt. Maar echt concreet dingen vernoemen of aanvechten? Nee daar beginnen we niet mee.
Ik vind het kwalitatief een zeer sterke plaat, niet zo verwonderlijk met zulke muzikanten, maar – en dat is goed bedoeld – ondanks een ietwat andere weg die wordt ingeslagen, is het een herkenbare sound.
Wat maakt dit project uniek in het genre? En is het eigenlijk een ambitie om ‘boven het maaiveld uit te stijgen’, kortom, wat is de ambitie met dit project?
Tijs: Zoals ik al aangaf is dit project puur een therapeutische manier om de dingen te plaatsen enerzijds, anderzijds is het de ambitie om gewoon goede muziek te maken samen met mensen die we graag hebben. Dat is de voornaamste ambitie eigenlijk. Wat daar verder mee gebeurt, is op zich van minder belang. Het is dus puur het samenwerken met mensen dat ons interesseert. Daarom hebben we er bijvoorbeeld bewust niet voor gekozen om dit op plaat uit te brengen en enkel via streaming aan te bieden. Het blijft voorlopig een 'low budget project'. Echter tot onze verbazing gaat de streaming van het album wel héél goed, dit wil zeggen dat er zeker belangstelling voor is.
Mathias: We hebben inderdaad niet meteen de ambitie om er uit te springen. Het spontane van heel het project heeft er ook voor gezorgd dat de gastmuzikanten op een ontspannen manier konden meewerken. De reacties op het project zijn ook zeer goed. Dat geeft alleen maar meer goesting om meer nummers te schrijven en verder te blijven werken aan dit project. En wie weet zelfs eens een grote naam binnen te halen als gastmuzikant.
De variatie intrigeert, dreigend, vaak ook eerder een ‘ingetogen dreiging’, traag, aangrijpend als hard en snel. De reacties zijn positief, zo te horen . Prikkelt het niet om er iets meer mee te doen (sorry voor het aandringen haha)
Tijs: Je denkt altijd wel in de richting van ‘Wat als’ uiteraard. We hebben onze verwachtingen op elkaar afgestemd, en voorlopig zit dat er niet in. Het is ook moeilijk realiseerbaar om een project zoals Night's Requiem, waar vele gastmuzikanten aan participeren, live te gaan brengen. Je kan deze gasten uiteraard gaan vervangen door een aantal vaste sessiemuzikanten maar dat doet geen eer aan het mooie werk dat de ze er hebben ingestoken. Dus nee, voorlopig zit het er niet in. Maar zeg nooit, nooit uiteraard… het is niet ons hoofddoel.
Mathias: Zeg nooit , nooit… ergens in mijn achterhoofd speelt een idee om één unieke show te doen op een unieke locatie dat perfect bij het project aanleunt. Maar voor alle duidelijkheid dit is zeker nog niet aan de orde!
Wat is het hoofddoel uiteindelijk? Zullen er in de toekomst nog zulke samenwerkingen ontstaan?
Tijs: We zijn ondertussen bezig met het idee van een tweede EP. Er zijn voldoende ideeën voor andere songs, dus er komt zeker een vervolg op. Het gaat heel vlot, Mathias en ik zijn heel complementair in het schrijven van nummers. We vullen elkaar perfect aan… Alle ideeën die van zowel mij als hem binnen komen, staan we beide achter. En zo kom je natuurlijk rap aan nieuw materiaal!
Mathias: ook voor deze nieuwe nummers werken we graag weer samen met andere muzikanten. Dus wie zich geroepen voelt, mag ons zeker contacteren.
Indien je de kans krijgt met dit project door te breken of er is een major label die het op plaat zet, en ze geven je de kans grotere podia te doen, zou je het dan overwegen?
Tijs: Die op Scandinavische melodeath metal geïnspireerde muziek is er weinig in België. Net omdat er niet veel zijn, is dit een trigger om dit live te brengen uiteraard, er is een voedingsbodem. Misschien wel dus, maar ik ben hierin niet alleen. Laat me stellen, in de mate van het mogelijke zouden we dat zeker en vast willen doen maar, en dat is zeer belangrijk, zonder dat onze activiteit bij onze hoofdbands (enerzijds Hexa Mera en anderzijds Royal Jake) in het gedrang komt. Dat is bij ons de grote voorwaarde. Als dat combineerbaar is? Zeker en vast, maar dit is nu dus niet aan de orde.
Zijn er nog projecten of dingen die je absoluut eens zou willen doen?
Tijs: Het summum zou zijn eens een solo EP of album uitbrengen. En ook, maar dat is een beetje het summum van elke Belgische metal band denk ik, eens op de affiche van Graspop of Alcatraz mogen staan. Dat is mijn bucket list.
Mathias: Wie weet eens een minder metal gericht project… Ik zie mij later nog wel een leuke punkrock band starten. Maar ook hier zullen melodieuze metal gitaarlijnen nooit veraf zijn.
Nog mededelingen?
https://open.spotify.com/artist/0zLeo50e3qtPuDyX4EJY6o?si=WNEcfhQ_SFWlTMwni48ERw
Bedankt voor het interview
De nieuwe band Dick Diggler’ ontleent zijn bandnaam vermoedelijk aan het hoofdpersonage van de film Boogie Nights (Dirk Diggler). Deze nieuwe band uit Eine (Oudenaarde) is in grote lijnen een doorstart van coverband RATZz. Op drums herkennen we Paul Van Marcke van onder meer Trauma Exposure, Nephritis en Reality. Dick Diggler’ zit evenwel op een ander spoor dan die bands en is eerder een mix van postmetal, doom en stoner.
De eerste twee singles zijn “Liefde en Licht” (wat een verwijzing zou kunnen zijn naar “Voor Immer”, een nummer van Amenra) en “Lolita”. Voor de opnames ging de band naar de Hearse Studio in Heule, waar eerder al schoon volk als Oathbreaker, Hemelbestormer en Splendidula over de vloer kwam.
Deze twee tracks zijn instrumentaal (wel heeft “Lolita” een gesproken intro). “Liefde en Licht” zit ergens tussen Turpentine Valley en Tool in en klokt af op bijna 7 minuten. De song is strak en uitgekiend opgebouwd. Dit klinkt heel donker en heavy. De ook al 7 minuten die we mogen doorbrengen met “Lolita” gaan meer naar de doom en stoner, al zullen ook postmetalfans hier wel met plezier naar luisteren. Een paar keer verraadt een break en tempowisseling dat enkele bandleden misschien een voorgeschiedenis in de deathmetal/metalcore hebben. Als we er een label zouden moeten aan koppelen, dan komen we uit op het kruispunt van Polderrecords, Dunk!Records en Consouling.
In deze mix van genres hebben al genoeg bands bewezen dat het ook zonder vocalen kan. Bij Dick Diggler’ twijfelen ze nog of de volgende releases met of opnieuw zonder vocalen zullen zijn. Als ze het niveau van deze twee nummers kunnen doortrekken naar een volledig album, moet er van mijn part niks veranderen aan de formule.
https://www.youtube.com/watch?v=7B92BmgC8V8&list=OLAK5uy_mfgNI--xRmnLC_GSHvBSBzwxc8BWgCi6Q
https://www.youtube.com/watch?v=WC9ca9dvQ2c&list=OLAK5uy_kR9ivC96BuybFq3lMdYdADdjRKHEY6YOM
The Shadow’s Gone Out is een Frans duo met enkel een bassist en een drummer. Beiden doen ze ook nog iets met samples, maar een zanger(es) hebben ze niet. Dat ontbreken van zang is jammer, want in hun composities lijkt het alsof er stukken ‘open’ gelaten zijn voor zang. Met zang zou dit in de buurt komen van Marilyn Manson of een Ministry: opzwepende industrial synth-rock. Bij momenten doet deze EP mij denken aan het solo-werk van Martin Gore van Depeche Mode.
Deze EP omvat slechts drie tracks. Die vormen samen een coherent geheel, maar toch hadden we graag nog meer gehoord van dit Franse duo om een gefundeerd oordeel te kunnen vellen. Van de drie vind ik “Sous La Pluie” de sterkste compositie. Titeltrack “Final Alarm” is dan weer het meest toegankelijke nummer van de drie.
https://theshadowsgoneout.bandcamp.com/releases
The B-52’s kwamen hun Belgische fans uitwuiven. Zo heel veel stonden ze hier niet op een podium, maar hun “Love Shack” behoort wel tot ons cultureel erfgoed. Of toch voor wie ergens tussen 45 en 65 jaar oud is. Hun sound is zo uniek dat geen enkele band in hun voetsporen is getreden, zelfs niet nu ze zelf met pensioen gaan.
Trapdoor Social mocht heel kort het publiek opwarmen. Daarvoor zetten ze meteen enkele jokers in, zoals een puike cover van Queen (“Don’t Stop Me Now”) en van “Feelin Good”, een song uit de sixties die bekend werd in versies van Nina Simone en recent nog Muse. Ze hadden ook een vierkoppige blazerssectie mee als aanvulling op de baritonsax van zanger Skylar Funk. Zolang hij alleen sax speelt, heeft het iets van Morphine, maar met de andere blazers erbij klinkt het eerder als Paul Simon op zijn ‘Graceland’. Trapdoor Social is heel hard bezig met het milieu, maar verpakt die boodschap graag in catchy en vrolijke rock. Zelfs al was dit maar een support act, hij smaakte naar meer.
Het concert van The B-52’s in de AB leek een valse start te krijgen. Voorprogramma Trapdoor Social bleef nochtans netjes binnen de voorziene speelduur. Daarna was het nog ruim drie kwartier puffen in een bloedhete AB voor The B-52’s zouden opdagen. Tien minuten voorbij de voorziene start van het optreden werd op het podium nog een extra monitor aangesloten en getest. Daarna duurde het nog vijf lange minuten vooraleer iemand doorhad dat er geen microfoons zaten in de statieven van Cindy, Fred en Kate. Voor een show van dit niveau leek dat allemaal toch wat amateuristisch.
Het ongeduldige publiek moest nog meer geduld hebben. De eerste concerthelft werden, op het vinnige “Private Idaho” na, vooral vullertjes afgevuurd, zoals “52 Girls”, in 1978 het B-kantje van “Rock Lobster”. Ook “Mesopotamia”, “Funplex” en “Legal Tender” werden enkel door de kenners op de eerste rijen enthousiast onthaald. We hadden elk van die nummers graag ingeruild voor het hitsige “Dirty Back Road”, dat schromelijk over het hoofd wordt gezien op deze afscheidstournee. Die lange aanloop was een beetje jammer want de stemmen van Cindy en Kate bleven het beste overeind in die net iets minder interessante eerste helft en zouden tekenen van verval laten optekenen zodra de hits er aan kwamen. Het zou onbetamelijk zijn hun leeftijden te openbaren, maar de jaren zijn gunstiger geweest voor Kate Pierson dan voor Cindy Wilson. Terwijl Cindy heel de show door nauwelijks bewoog, zette Kate het vaak op een enthousiast dansen en rondlopen. Of misschien speelde niet de leeftijd Cindy parten, maar wel haar heel nauw aansluitende pakje en het kapsel dat haar nog steeds een halve meter groter maakt. Fred was zijn olijke zelve en speelde voluit zijn rol als lichte stoorzender. De rest van de band speelde foutloos.
Het echte feest werd voorbij halfweg op gang getrokken met een heerlijke versie van “Roam”. Vanaf dan was het voor de fans dansen, meewuiven en feesten met “Party Out Of Bounds”, “Channel Z”, “Dance This Mess Around” en een lang uitgesponnen, maar ietwat tam gebracht “Love Shack”.
Daarvan werden niet enkel de refreinen maar ook alles daartussen luidkeels meegeschreeuwd door een volle AB. Cindy, Kate en Fred werden toch merkbaar een beetje stil van al dat oorverdovende enthousiasme bij de fans. Meezingen hadden ze verwacht, maar zoveel oprechte liefde voor één song, daar hadden ze niet op durven rekenen.
In de bisronde kregen de Belgische fans nog vurige versies van “Planet Claire” en “Rock Lobster”. De fans dansten en schreeuwden zo hard dat de band er een extra toegift bovenop deed. “Lava” wordt zo het definitieve orgelpunt voor The B-52’s in België.
Ze zullen gemist worden. In de AB toonden ze dat deze band er nog steeds staat. Je kon genieten zonder toegevingen en zonder dat je dingen met de mantel der liefde moest bedekken. Afscheid nemen in schoonheid, noemen ze dat.
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
I’m From Barcelona, wie kent hun grote hit uit 2007 niet? “We’re From Barcelona” domineerde acht jaar terug de hitlijsten. Maar hoe is het nu met deze band waarvan niets meer werd vernomen na deze monsterhit? Wel, vier albums later bestaat de band nu uit 19 personen en zijn hun concerten nog steeds een feest. Hun tour bracht de band niet naar Barcelona of België, maar wel naar Tourcoing waar ze hun tour afsloten.
Opkomen deed de band toepasselijk met het operanummer “Barcelona” van Freddie Mercury. Waarna de grote bende het podium besteeg en er maar mensen bij bleven komen tot ze uiteindelijk met 14 waren. Hun recentste single “Violins” die ook het meeste energie geeft, was de perfecte set opener. Iedereen springt en danst meteen waarna de toon gezet is voor een leuk feestje. Het valt meteen op dat de volledige 14 man er heel veel zin in hebben. De saxofonist en klarinetspeler zijn de vreemde eenden in de bijt. Ze zingen en spelen een instrument. Wanneer hun instrumenten er bijkomen , warmt de zaal zich nog meer op.
Dansen, dat is de leidraad gedurende het volledige concert. Natuurlijk is het altijd makkelijker om een dansje in te zetten als het wordt getoond. Vooral de drie achtergrondzangers en de enige zangeres in het gezelschap doen dit vol enthousiasme. Bepaalde pasjes worden zelfs zeer synchroon ingezet, maar meestal is het zo dat ze gewoon wat bewegen met hun lichaam. Maar wanneer de volledige band enthousiast met hans hun lichaam beweegt , kan het publiek niet meer stil blijven.
Het voordeel aan de set is dat de openingsnummers iedereen meteen meenemen en erbij betrekken. Daardoor blijft het publiek, zelfs tijdens wat rustigere nummers, zeer enthousiast en uitbundig dansen.
In het midden van de set besluit de zanger om eens wat bier te gaan proeven. Maar niet backstage, zoals je zou verwachten. De zanger kruipt door het publiek naar de toog waar hij een biertje bestelt en natuurlijk een akoestisch nummer speelt. Daarna wordt “Treehouse” ingezet. Het publiek wordt alleen maar wilder. De gepaste gebaren die bij het nummer horen worden dan ook al vanaf het begin nagedaan door iedereen. Het vervolg op het podium is de apotheose waarna er geen persoon in het publiek is die deze, kinderlijke, gebaren nadoet.
Maar dat is nog niet alles, de echte grote apotheose moet nog volgen en wel wanneer de band aankondigt dat ze die dag tien jaar bestaan. Het feest wordt ingezet met tientallen ballonnen! Net wanneer je dacht alles gezien te hebben wordt ook het confetti kanon in gang gezet. Het is een slimme zet van de band, hierdoor leiden ze het publiek wat af tijdens wat mindere nummers in de set.
Het einde van de set volgt al snel, hoewel, het publiek blijft enthousiast schreeuwen en de band komt terug voor maar liefst vier nummers. Nog meer ballonnen en confetti passeren de revue. Natuurlijk kan hun grootste hit niet ontbreken en volgt bijna op het einde “We’re From Barcelona”.
Het publiek kan niet meer om met hun geluk en de confetti wordt gerecycleerd en vliegt opnieuw in het rond. Maar het publiek krijgt maar niet genoeg van de band en ze blijven schreeuwen tot plots nog een tweede bisronde eraan komt. Mede doordat dit het einde was van hun tour is dit allemaal mogelijk.
Na bijna twee uur lang gespeeld te hebben stopt de band ermee. De veertien personen bedanken ons nog allemaal eens persoonlijk waarna we met een gelukzalig gevoel de zaal kunnen verlaten.
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Na vijf jaar was het terug zo ver. Jawel, zo lang is het geleden dat de klauw van Bono en co het Koning Boudewijnstadion inpalmde. Toen was het voor de ‘360°’-tour, anno 2015 is het de ‘Innocence + Experience’ tour. De naam van hun tournee doet al vermoeden hoe de volgende plaat van deze groep kan heten, ‘Songs of Experience’? .
U2 is muzikaal een trendsetter geweest, denk maar aan de ophefmakende plaat ‘Boy’, en met de jaren beseften ze dat het niet alleen om muziek ging bij een concert. Video-walls, projecties, special effects, als één van de eerste wist deze Ierse band daar gebruik van te maken. Tot op vandaag slaagt deze groep erin om altijd iets nieuws te brengen.
Een podiumopstelling die nooit eerder is vertoond en een immense video-wall in de lengte van het Sportpaleis, die synchroon op en neer beweegt. En alsof dat nog niet voldoende was, konden de artiesten de wall betreden alsof ze in de video zelf meespeelden. Vernieuwend!
Muzikaal was de avond te kort om alles in een concert van twee uur te gieten, ook al omdat de twee uitverkochte concerten niet volledig dezelfde setlist hadden. “Out of control” aan het begin van een concert, jah dan weet je het wel. “The Miracle”, “Song for someone”, “Raised by Wolves” en niet te vergeten “Iris”, opgedragen aan de moeder van Bono die veel te vroeg is overleden. Allemaal nummers van het meest recente werk van U2, genaamd ‘Songs of Innocence’.
Tussen al het nieuwe werk, “Sunday Bloody Sunday”. Doe eens de moeite om de versie van 1985 te bekijken tijdens het Live Aid Concert in het Wembley Stadion en bekijk daarna eens de editie van 2015 van deze tour. Typisch voor de band, het herwerken van vroegere successen. Je hoort dan de echte U2 fans tegen elkaar bezig van, die versie heb ik daar gemist, die versie van dat nummer heb ik tijdens die tournee gezien, … Fantastisch!
Verder in de set kwamen nummers als “Pride” en “With Or Without You”, onmisbaar tijdens een concert van U2, en het trio waarmee ze na meer dan twee uur afsloten: “City Of Blinding Lights”, “Beautiful Day“ en “I Still Haven’t Found What I’m Looking For”.
Bono zou Bono niet zijn al hij zich niet zou voordoen als de ideale wereldverbeteraar. Zijn speech over het ideale Europa, zijn mening over de vluchtelingen en niet te vergeten zijn moeilijke jeugd in het soms nog altijd woelige noorden van Ierland. Dat heeft hem gevormd tot wat hij nu is, de zanger van één van ’s wereld meest succesvolle bands allertijden.
Het is door de jaren heen allemaal wat minder heftig geworden, Bono springt niet meer als een jong veulen over een podium, de fans verjongen ook niet maar wat wel is gebleven , is dat typische U2-geluid van The Edge met zijn gitaar. Vanaf de eerste noot weet je het, dit is een concert van U2. Ik ben fan, U2?
Organisatie: Live Nation
Dat U2 (alweer) een zwakke plaat heeft gemaakt verbaast ons niks. We zouden pas geschrokken zijn mochten ze plots een kwaliteitsvolle knaller hebben voortgebracht. De Ierse miljonairs hebben immers al sedert ‘Zooropa’ uit ‘93 geen treffelijk album meer bij mekaar kunnen knutselen. Een handvol sterke songs, dat wel, maar een volledig album ? No way.
Natuurlijk mogen we het belang van deze jongens niet onderschatten. Ze joegen een frisse post-punk wind doorheen de jaren tachtig en hebben met enkele cruciale albums, met als absolute mijlpaal ‘Achtung Baby’, definitief hun stempel op de geschiedenis van de rockmuziek gedrukt .
Op vandaag is de relevantie van een groep als U2 echter al ver beneden het vriespunt gezakt. Om de zoveel jaar komen ze nog eens met een mega show op de proppen met als motto ‘the sky is the limit’, maar op artistiek en creatief gebied gaat de band er al lang niet meer op vooruit. Al dat mega spektakel trekt nog steeds ettelijke duizenden trouwe aanhangers naar de grote stadiums, maar die fans zitten daar toch altijd weer ongeduldig te wachten op het werk uit het tijdperk 1980-1993, de periode waarin U2 er wel toe deed.
Mocht u zich al half bedrogen gevoeld hebben met ‘Pop’, ‘All That You Can’t Leave Behind”, ‘How To Dismantle An Atomic Bomb’ en ‘No Line On The Horizon’ dan heeft u nu pas echt een kat in een zak gekocht (of gedownload, U2 heeft dit ding immers gratis op het internet gegooid, alsof ze zelf wisten dat ze de fans hard aan het bedriegen zijn mochten ze hier geld voor vragen).
Hoe zeer de groep ook probeert om pittig en krachtig als in hun beste jaren uit de hoek te komen, U2 klinkt op ‘Songs Of Innocence’ vooral als een flauw afkooksel van zichzelf. Daar waar er op elk van de vorige vier platen nog een paar uitschieters stonden die het geheel enigszins overeind hielden, is deze keer zowat alles van inferieure kwaliteit. Wij hebben enkele pogingen ondernomen, maar werkelijk niets is blijven hangen, geen melodie, geen riff, geen spitse solo, laat staan een goeie song. Zowat alles wat hier op staat hebben ze al eens eerder gedaan, maar dan stukken beter. Dit is met voorsprong het slapste wat U2 ooit heeft naar buiten gebracht.
Het zou hen, en hun muzikale toekomst, goed doen mochten ze dat zelf stilaan ook gaan beseffen, maar we vrezen er een beetje voor.
Er zal hier vanzelfsprekend wederom een grootse tournee op volgen waarbij u onvermijdelijk een stel van die nieuwe gedrochten door de strot geduwd zal krijgen vooraleer u zich mag gaan verkneukelen aan toppers als “One”, “Where The Streets Have No Name”, “Bullet The Blue Sky”, “Bad”, “I Will Follow”, “Beautiful Day”, “Vertigo”, “Even Better Than the Real Thing”, “With Or Without You”, “The Fly”, “Elevation”, enz…. U heeft het er voor over, want u bent fan. We kunnen het begrijpen, U2 heeft immers een indrukwekkende songcatalogus, maar deze keer werd daar niets, maar dan ook niets, aan toegevoegd.
Tijd voor herbronning ? Of gewoon tijd om er definitief een punt achter te zetten ? Dat ze er zelf maar moeten uitkomen.
Le Peuple de l’Herbe - Adrian Sherwood - De groene wereld in het hart van Gent
Er was een redelijke goede opkomst in de Balzaal van de Vooruit voor dit concert van de Franse liefhebbers van het betere blad, met een toch aardige Franstalige vertegenwoordiging. De leadrapper leek me wel geen Fransman, maar had zo’n onbestemd Engels accent, kwestie van de communicatie wat te vergemakkelijken veronderstel ik, wat aardig lukte. Weten we nu sinds dit concert ook wat een Wietgast is, maar sinds er niet meer gerookt wordt op publieke plaatsen, is een bepaalde folklore ook wel teloor gegaan. Bepaalde mensen hadden dat nog niet begrepen.
De mensen van le Peuple de l’Herbe hebben al een respectabele pedigree en produceren zo wel vaak bij iedere nieuwe plaat een andere sound, volgens mijn voorstudie. Ook best wel veel wissels in de bezetting. Op plaat ook wat gezapiger dan wat je live te horen krijgt, maar afwisseling is er genoeg. Er wordt veel gerapt en er zitten de obligate hiphop- en reggae- invloeden in. Eigenlijk draaien ze alles wat een beetje dansbaar en ritmisch is door de mangel, en het resultaat is dan toch op zijn minst verrassend, op zijn meest aanstekelijke feestmuziek. Sommige nummers doen denken aan House of Pain, er zitten reggaenummers en Franse hiphop tussen, eigenlijk het hele assortiment. Dit is eigenlijk muziek om op een festival te staan, bij zomers temperaturen die net als andere dingen de perceptie in een bepaalde richting sturen.
Voor zover ik kon nagaan speelden ze wel een aantal van hun recentere nummers en een aantal van de minder bekende zijn dan afgaande op het meezingen van het publiek een heel klein beetje klassiekers, zonder dat ik er nu per se iets wereldschokkends in gehoord heb, maar standaarden stijgen nu eenmaal met de jaren. Sympathieke gasten, ze mogen zeker terugkomen.
Nadien mocht Adrian Sherwood het dertigjarig jubileum van zijn On-U-Sound label komen vieren, en dat mits een DJ-set waarin heel wat releases voorkwamen uit de onderhand behoorlijk indrukwekkende labelcatalogus. Sherwood ziet er eerder als een anaal aangelegde techhead uit, maar hij zal best wel meevallen eens je hem beter leert kennen, maar wat ik gewoon gezegd wil hebben is dat hij niet bepaald doet denken aan rasta’s en de hele subcultuur. Dat doen dan weer vermoeden dat deze het vanuit een onversneden passie voor de muziek al 30 jaar uithoudt en dat kan weer op onze onverdeelde sympathie rekenen.
Het is een beetje ondoenbaar om als je geen aficionado bent het allemaal te blijven volgen, maar het zal wel zaak zijn om je muzikaal open te stellen. Tijd dus toen om je onder te dompelen in de warmte van de diepste dubregionen, wat ondergetekende dan ook met graagte gedaan heeft.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/le-peuple-de-l-herbe-17-02-2012/
Organisatie: Democrazy, Gent
Een hoogst indrukwekkende mega show, een oogverblindend totaalspektakel. OK, goed, maar hoe zit het met de muziek ?
Gelukkig maar, met die muziek zat het goed. Ook met de sound trouwens, want daar vreesden we nog het meest voor met die vreselijke akoestiek van dat kille Koning Boudewijn stadion.
Let’s face it, het is eigenlijk al geleden van ‘Achtung Baby’ dat U2 nog eens een echt goede plaat gemaakt heeft, maar op elke plaat die na dat niet te overtreffen album kwam stonden telkens een paar volbloed krakers van songs. Het zijn natuurlijk deze songs die U2, professioneel als ze zijn, uitgekozen heeft om er steevast splijtende versies van te spelen tijdens hun imposante live show. Onverslijtbare en uiterst potente klassiekers als “Beautiful day”, “Elevation”, “Magnificent” en het geweldige “Vertigo” bijvoorbeeld, maar ook mindere dingen als “Walk on”, “In a little while”, “City of blinding lights” en “I’ll go crazy if I don’t go crazy tonight” stegen in de live versie moeiteloos boven zichzelf uit. Vooral die laatste song werd omgedoopt tot een meer dan geslaagde dance-achtige jungle trip.
Leuk om te horen dat U2 creatief weet om te springen met hun eigen songs en zo zichzelf blijft heruitvinden.
Ook “Miss Sarajevo” (waarin Bono met glans de partij van Pavarotti voor zich nam) en “Hold me, kiss me, thrill me” (één van onze favorieten van de avond), songs die eigenlijk nooit een reguliere U2 plaat hebben gehaald, werden gebracht alsof ze reeds jaren tot het beste van hun repertoire behoren.
Als absolute hoogtepunt zouden wij het oudje “Bad” willen aanstippen, en uiteraard waren ook “One” en “Where the streets have no name” kippenvelmomenten. Het zijn wereldsongs die nooit op een U2 gig mogen ontbreken, maar dat weet de band zelf ook wel.
Kortom, U2 bewees nog maar eens de ultieme stadiongroep te zijn. Ook al zijn hun platen van de laatste jaren al lang niet meer wereldschokkend, op een podium schitteren ze als geen ander en dat is wat hen aan de absolute top houdt. De enige band die volgens onze dezelfde energie kan opwekken in stadions van dit kaliber is Muse, voorlopig de enige kandidaat om U2 als stadionrockers op het hoogste schavotje te gaan belagen. We zijn benieuwd.
Organisatie: Live Nation
Vier jaar na ‘How to dismantle an atomic bomb’ en een wereldtournee komt het Ierse U2 met nieuw werk aandraven. Al dertig jaar leveren zij rock met een grote ‘R’ af. Melodieus spannende, broeierige pop, snedige rock en ontroerende, hartverwarmende, sfeervolle songs blijven het handelsmerk van het kwartet. ‘No line on the horizon’ zet het eerlijke herkenbare rockgeluid van de vorige platen verder, maar laat af en toe het avontuurlijke karakter van ‘Achtung Baby’ en ‘Pop’ horen, maw U2 biedt een sound met dezelfde bestanddelen en probeert zichzelf te herontdekken. “Get on your boots” refereert naar de experimentjes van de eerder vernoemde platen. “Stand up comedy” en de titelsong laten een rockband ‘pur sang’ horen. De andere songs verrassen muzikaal niet echt, maar klinken uiterst sfeervol en zijn subtiel uitgewerkt; onderhuids horen we wat invloeden van hun verblijf in Marokko door de Oosters aandoende strijkers. Politiek, religie en love & peace zijn en blijven de vaste thema’s die Bono aanhaalt; “Cedars of Lebanon” , de intieme afsluiter, zorgt voor kippenvel.
U2 klinkt niet overweldigend op die nieuwe plaat, maar beantwoordt aan de ingewortelde voorwaarden van goed, prikkelend, consistent en aangrijpend.
Nederlands 
Français 
