Het werk van Wovenhand als het legendarische 16 Horsepower van Dave Eugene Edwards heeft een generatie muzikanten beïnvloed en geïnspireerd in de hele expansieve lternatieve muziekwereld. Hun geluid is een organisch weefwerk van neo-folk, post-rock, punk, old-time, en alternatieve geluiden. Alles komt samen voor David's soulvolle expressie en constante spirituele zelf-exploratie. Soms droevig en treurig, dan weer opbeurend, Beide bands waren onvergetelijk in geest en geluid.
'Silver Sash' is een nieus album van mans Wovenhand. 'Liefde' dat voel je al bij de eerste song “Temple Timber”, een emotioneel, warme song met z’n kenmerkende intense vocale voordracht. Een klankenwereld , mysterieus, onheilspellend, donker van aard, die innerlijke rust opzoekt … , met een knipoog naar het werk van sing-songwriters als Leonard Cohen en Nick Cave. “Acacia” , “Duat Hawk” en “'Dead Dead Beat” hebben iets duisters en pakkends in zich. “Omaha” en “The lash” krijgen dan in dit specifiek geluid wat meer uptempo’s.
Wovenhand behoudt z’n unieke karakter van droefnis en gedrevenheid op deze plaat. Iets waar we ons met plezier laten in meeslepen …
Tracklist: Temple Timber 03:57 Acacia 03:29 Duat Hawk 03:25 Dead Dead beat 03:27 Omaha 03:51 Sicagnu 02:37 The Lash 04:11 8 Of 9 04:30 Silver Sash 03:24
Sing-songwriting/Rock
Silver Sash
Wovenhand
Het podium van de Handelsbeurs, badend in zachtrood licht. Een serene opstelling van de instrumenten : een drumstel in het midden, met aan weerszijden een rek met drie gitaren, en twee microfoons op de voorgrond. Alles ziet er sfeervol en gezellig uit, net vóór het optreden van Wovenhand.
Met de release van het album ‘Star treatment’ is het oorverdovend duidelijk dat plaat nummer 8 hard is, zeer hard. Het DNA bij Wovenhand, en met name bij zanger David Eugene Edwards, is en blijft het waardenpatroon van het christendom: niet de naastenliefde of verering voor God, wel het worstelen met geloof, twijfel, pijn, innerlijke oorlogen en hopelijk een uiteindelijke kans op verlossing. De songteksten zijn stuk voor stuk een afdruk van bijbelse teksten, waar het vechten van de mens voor zijn plek op de wereld voorop staat. De evolutie bij de muziek is dat naast de mix van folkrock en bluegrass er nu een stevige portie postpunk en metal bijkomt.
Het stemmige gevoel slaat over naar broeierigheid wanneer Edwards het podium opkomt, met de metaluitvoering van The Karate Kid als tweede gitarist in zijn kielzog. De zanger ziet er met bandana, cowboyhoed, strakke broek, zwarte stip op het voorhoofd en lizard skin boots, uit als een hedendaagse gothicrock rattenvanger van Hamelen. Wanneer de groep de set start is er bijna enkel nog plaats voor duister doorsneden door witte achtergrondlichten, die zorgen voor grote schaduwen van het karakteristieke profiel van de zanger en de andere leden.
Geen tijd voor bindteksten, wel voor snoeiharde gitaren en adembenemende drumsessies. Van de teksten is bijna geen woord te begrijpen, wat jammer is, want het is gissen naar de betekenis van wat de zanger tijdens het zingen uitbeeldt. Het constante spel van ritme in gitaar, bas en drum is echter magisch en leunt dicht aan bij de muziek van de indianen. Stilstaan is onmogelijk, je kan niet anders dan meebewegen met de kadans van de muzikanten.
De beat, in samenspel met het veranderend licht en de bewegingen van de zanger, wordt bezwerend. En als je de veelheid van betekenissen van het woord bezwering opzoekt, namelijk aanroepen, afwenden van gevaar, betoveren, bidden, onder zijn macht brengen, en boeien, dan is er maar één besluit : Wovenhand heeft dit allemaal in hun set uitgevoerd.
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
De dagen worden korter, het weer grimmiger en de mens weemoediger: alle omstandigheden zitten dus mee om de nieuwe plaat van het Amerikaanse gothic Americana gezelschap Wovenhand in de nabijheid van een knetterend haardvuur aan een intieme luistertest te onderwerpen. En ja sire, er zijn nog zekerheden in deze wankele tijden. Met ‘Star Treatment’ heeft David Eugene Edwards, sinds anderhalf decennium het enigmatische opperhoofd en enige vaste lid van de band, alweer een huiveringwekkend opus ingeblikt.
Wovenhand mag dan al stiefmoederlijk worden behandeld door de radiostations, toch kan de groep in ons landje steevast rekenen op een behoorlijke opkomst tijdens haar broeierige live sets. Zo ook donderdagavond in Het Depot, waar een groot deel van het publiek klaarblijkelijk genoeg lentes op de teller had staan om uit eerste hand te kunnen getuigen over de hoogdagen van 16 Horsepower. De alt.country folkrock van Edwards’ vorige groep valt echter in weinig of niets meer te vergelijken met de huidige exploten van de man, evolutie heet zoiets. Op de jongste drie albums ‘The Laughing Stalk’ (‘12), ‘Refractory Obdurate’ (‘14) en de nieuwe worp ‘Star Treatment’ blijkt Wovenhand immers ook voorheen minder voor de hand liggende genres als postpunk, gothic en metal innig te hebben omarmd. Niet toevallig dus dat Edwards het nieuwe album inblikte in de Electric Audio studio van noiseguru Steve Albini onder leiding van een heuse metal producer, Sanford Parker. Fans van het eerste uur zullen misschien wat ontgoocheld huiswaarts getrokken zijn, want net die drie ongemeen harde albums vormden de ruggegraat van de set in Leuven.
Op een spaarzaam verlicht podium trok Edwards vergezeld van zijn vier kompanen van meet af aan ongemeen hard van leer. Wovenhand blijkt niet langer het eenmans hobby project van Edwards, hier stond een hechte groep op de planken die het publiek een uur en drie kwartier in een spreekwoordelijke wurggreep hield. Met Bauhaus, The God Machine en Swans noteerden we drie referentiepunten om maar aan te geven dat een live set van Wovenhand bijzonder pover scoort op de feel good schaal, maar daarentegen geen mens onberoerd achterlaat.
Zeker live blinken de songs niet meteen uit in herkenbaarheid, dus voor de aanwezige puristen was het nagelbijten om wat titels te ontwaren in de epische wall of sound. Ah wat zou het, wij gingen steevast voor wat tegenwoordig ‘totaalbeleving’ heet. De met godsdienst en spiritualiteit doorweekte teksten van een als een gewonde jachthond huilende Edwards deden zowat overal haren ten berge rijzen: het is nog steeds een onfeilbare graadmeter om ‘goede’ van ‘memorabele’ optredens te onderscheiden. Op tijd naar adem happen was de boodschap, want de in reverb badende donderpreken tegen een achtergrond van breed uitwaaierende gitaren, tribal drums en spooky soundscapes kneep ongemerkt de keel dicht.
Reverend Edwards cultiveert reeds twee decennia lang het imago van een door God gezonden zonderling die uitgerekend in het op excessen terende muziekwereldje De Boodschap komt verkondigen. Wij waren al fan, nu zijn we ook nog bekeerling.
Organisatie: Depot, Leuven
De eerste keer dat ik David Eugene Edwards, de zanger van Wovenhand, zag trad hij op met 16 Horsepower op het Dour Festival in 1998. Ik werd ‘overweldigd’ door zijn unieke bezwerende, bijna mystieke stem. Hij speelde tribal folk-rock met Indiaanse geluiden. Niet voor niks dat er Cherokee bloed door zijn aderen stroomt. Op Wovenhand, sinds 2001 actief, heeft Edwards zijn muziek flink aangescherpt en speelt hij nu een meer 'stoner'-stijl, gedomineerd door elektrische gitaren.
In een bijna uitverkochte AB, presenteerde Wovenhand zijn nieuwste werk : ‘Refractory Obdurate’ ; het werd een inspirerend , intens emotioneel geladen concert. Het geluid was nog 'zwaarder' als ik vergelijk met het concert in Charleroi (2012). De ritmesectie bestaande uit Ordy Garrison op drums en Gregory Garcia op bas, is machtig en indrukwekkend. Garcia, in het bijzonder, heeft een laag zoemend geluid, met een lange 'sustain'. Op gitaar en 'backing vocals' had Chuck Frans zijn gebruikelijke Indianse look.
Maar alle ogen waren gericht op David Eugene Edwards. Met zijn hoed op en een heidens kruis op de borst, ziet hij er als een sjamaan uit. Als hij zingt, wisselt hij tussen een conventionele Shure-microfoon en een Neumann-microfoon , die een meer gecomprimeerd geluid heeft, zoals uit een megafoon. We weten het, de concerten van Edwards zijn veel meer dan concerten, het zijn rituelen. Zijn stem neemt je mee in een wereld doordrenkt van spiritualiteit. Zijn openlijk geloof in God transcendeert zijn muziek. Het doet denken aan Jim Morrison, maar ook aan Neil Young en Nick Cave.
De setlist bestaat uit songs van de laatste plaat en een reeks oudere nummers. Het eerste deel is meer ‘stoner’ en in sommige composities, zoals "Closer" of "Maize", wordt de muziek zelfs ronduit ‘psychedelisch’ met hypnotiserende accenten. We denken soms aan The Swans, want de sfeer is zodanig intens. Later verandert het tempo . Edwards interpreteert bijna a capella een schitterende cover van z’n vroegere 16 Horsepower « Horse Head Fiddle.
Het tweede deel van het concert was duidelijk meer mijn favoriet. David Eugene verliet zijn rode Gretsch Tennessee gitaar om op een zeer oude houten mandoline, daterend uit 1887, te spelen. Nu wordt het geluid helderder en minder luidruchtig. Zowel "Corsicana Clip" en "Oburate Obscura", uit de laatste CD, klinken perfect. Edwards zingt lange intro's met een mengeling van Engels en Lakota Indiaanse talen, wat wordt gehypnotiseerd door zijn gebaren en zijn betoverende stem.
Daarna hervatte hij met zijn elektrische gitaar en het derde deel van de show was, naar mijn mening, het minst interessante. De nummers waren minder sterk en zijn minder tintelend. De set eindigde echter krachtig met "Good Shepherd", die aan The Black Angels deed denken.
Zoals gebruikelijk verliet Wovenhand het podium onder Indiaanse gezangen ; het publiek schreeuwde in tempo om de band te laten terugkomen. Ze keerden terug om "Glistening Black" en vooral een verrassend sterke versie van "Kicking Bird" (uit ‘Ten Stones’) te spelen.
Wovenhand bevestigde de evolutie naar meer 'stoner' en 'psyche' muziek. Op een zekere manier genieten ze van die 'revival'. Hun concerten zijn lumineuze, onvergetelijke ceremonieën, uitgevoerd met een soort unieke intensiteit . Wovenhand profileert zich als één van de meest authentieke bands in de alternatieve muziek scene... Tatanka!
Net als twee jaar geleden in Charleroi, speelde The Flying Horseman als support, de groep van singer-componist Bert Dockx uit Antwerpen. Hun muziek is in perfecte overeenstemming met Wovenhand. Sommige nummers doen ook denken aan And Also The Trees, Joy Division, Nick Cave en zelfs The Velvet Underground. Hun stijl ligt dicht bij post-folk en blues, met een ontroerend emotionele diepgang. Bert Dockx zingt en speelt gitaar, en zijn band bestaat uit twee zangeressen / toetsenisten, een gitarist, een bassist en een drummer.
Philippe Blackmarquis vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
(Pics homepag @ Pieter Verhaeghe - MotherLoveMusic)
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Met de vorige plaat ‘The Laughing Stalk’ en de bijbehorende tournee was al duidelijk dat de melancholische folk meer en meer plaats moest ruimen voor vaak snoeiharde rock. Tijdens de optredens bleven zowel barkruk, banjo als trekzak achter de coulissen en stond Dave Eugene Edwards iedere avond wijdbeens een portie withete rock te serveren.
Op het nieuwe album is de lijn gewoon doorgetrokken. Hoewel Edwards zijn inspiratie nog steeds uit de bijbel haalt klinkt zijn onvermurwbare muziek duivelser dan ooit, op ‘Refractory Obdurate’ laat hij zijn band op de meest furieuze en helse manier losbarsten. “Good Shepherd”, “Field of Hedon” en “Hiss” zijn striemende lappen rock, zo hard als dit hebben we Wovenhand nog nooit meegemaakt. Toch weet de groep nog altijd dat typische bezwerende en verslavende geluid dat hen nu al jaren kenmerkt te behouden, alleen staan de gitaren nu nog een stuk luider.
De bezieling en intensiteit van “Corsicana”, “Masonic Youth” en “Salome”, de organische woestijnklanken van “Obdurate Obscura” en de indringende onweerswolken boven “El-bow”, het is allemaal fraais die er voor zorgt dat ‘Refractory Obdurate” de heftigste, meest extatische en misschien ook wel gewoonweg de beste plaat is in het indrukwekkende oeuvre van Dave Eugene Edwards (en dat is inclusief de sublieme werkjes van Sixteen Horsepower).
Als bezeten lui als Dave Eugene Edwards (of onze andere favoriete zwartgallige rockpriester Nick Cave) de heilige schrift zo fervent en meedogenloos blijven prediken, dan willen wij elke zondag naar de mis gaan, ook al zijn we atheïst tot in de toppen van onze tenen.
Niet de eerste keer dat we Dave Eugene Edwards met WovenHand aan het werk zagen, wel de wildste. De band toert dezer dagen als trio de wereld rond ter promotie van het felle en alweer steengoede ‘The Laughing Stalk”.
De kaart van de stevige en rauwe rock die de groep trekt op dat album vertaalde zich live naar een verdomd striemende brok intense rock zonder enige vorm van franjes. Gezien er deze keer geen toetsen of banjo’s te bekennen waren, werd het potige karakter van de plaat met een pak extra vet op het podium gesjanst, wat meteen ook een klein minpuntje naar boven bracht. De nadruk lag zonder weerga op een stevige geluidsmuur met als gevolg dat de subtiliteit vanavond een beetje zoek was geraakt. Dat was nu net de bedoeling van de driftige heren die daarmee dus glansrijk slaagden in hun opzet, namelijk een pot onverbloemde broeiende rock neerzetten. De bezwering en de intensiteit die WovenHand steevast op concerten tentoonspreidt was immers wel aanwezig en dat zorgde ervoor dat we alweer van een snedig, weliswaar vrij kort (amper een uur), concertje konden spreken.
Ook hebben wij een pluim voor het Russische Motorama die een sterke set in de eighties gedrenkte postpunk bracht. De zanger zijn stem bleek een perfecte kopie van Stuart Staples (Tindersticks) maar de sound was iets minder donker. Wij hoorden frisse gitaren die refereerden naar Interpol en Clap Your Hands Say Yeah en we zagen een enthousiast en ambitieus bandje met een pak potentieel in de genen. Laat die Russen maar komen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/wovenhand-26-02-2013/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Dave Eugene Edwards heeft al een rijkelijk gevuld carrière . 16 Horsepower blies de americana nieuw leven in en met de ‘folknoir’ van Woven Hand houdt hij er een nog langere albumreeks aan over.
De domineeszoon en religieus predikant Edwards biedt momenteel z’n geesteskind een verfrissende wind; hij beschikt praktisch over een nieuwe begeleidingsband (enkel de drummer is er nog bij) , en de donkere, dreigende, spannende songopbouw krijgt een fikse scheut rock toebedeeld . Weg zijn de barkruk, de banjo en de bandoneon; elektrische gitaren prediken op bezielde wijze een nobele zondagsmis in zwaarbewolkt weer.
Dit is toch wel één van de hardste albums van Woven Hand , heftiger en intenser dan voorheen. Rootsrockende indierock . Een onderhuidse spanning, onheilzwangere melodieën en declamerende voordrachten blijven aanwezig en dat levert sterke bezwerende en opzwepende songs als “Long horn” , “In the temple of the king” , “Coup stick” , “As wool” en de titelsong op. Natuurlijk blijft er de link met de vroegere gevoelige melancholie .
Een woeste , hechte , bezeten (harde) onheilspellende prairie sound, met momenten. Dave Eugene Edwards verbaast met z’n nieuwe band. - Muzikaal onweer!
16 Horsepower lijkt al eeuwigheid onder het zand, want domineeszoon en religieus predikant Dave Eugene Edwards is al aan de zesde cd toe met Wovenhand, muzikaal een combinatie van americana, gospel, kerkmuziek, gothic en pop, in een folknoir tenue gestopt. De diepspirituele inborst en de stijgende fascinatie voor Joy Division uit zich in een broeierige, sfeervolle, dromerige en donker dreigende songopbouw. Huiveringwekkend en bezield gaan Edwards en zijn kompanen hier te werk. De vocale voordrachten en de onderhuidse spanning in de nummers klinken uniek en zijn nog intenser, harder, bezetener en hechter.
Een adembenemende luisterervaring, warm troostrijk, woest en onheilspellend.
We zijn al zeerzeker onder de indruk van de “True faith” cover van New Order en de titelsong van de cd. De pakkende songs “His rest”, “Singing grass” en “Orchard gate” raken door de sobere omlijsting en het gitaargetokkel. En met het afsluitende “Denver City” rockt Woven Hand, als op de livegigs.
Ok, Goede wijn behoeft geen krans, want chique is het wat Edwards en Wovenhand na zes platen nog weten te presteren … Boeiend intrigerend materiaal in zwartpak …
Dave Eugene Edwards is nu al met ‘The threshing floor’ aan de zesde Wovenhand plaat toe. De plaat is nog maar net uit, ze is zelfs nog warm, en de sympathieke club 4AD in Diksmuide krijgt als één van de eersten de live voorstelling ervan.
Anderhalf jaar geleden zagen we de groep nog aan het werk in de Kortrijkse Schouwburg met een felle en verbeten set ter promotie van het snedige album ‘Ten Stones’. De sfeer van een kleine club als de 4AD is toch wel wat anders, Edwards staat dichter bij zijn publiek, wat toch voor zowel artiest als publiek een andere beleving teweegbrengt, aardser zeg maar. Zo mogen wij vlak voor onze neus meemaken hoe Edwards op een alweer heftige en bezwerende manier omgaat met vooral nieuwe songs die het vertrouwde geluid in zich dragen, maar zich soms iets meer gaan inhouden.
De withete woede van ‘Ten Stones’ zit er nog in, maar wordt hier afgewisseld met al iets rustiger momenten. Wij hebben zo de indruk dat de nieuwe songs iets minder van zich afbijten maar soms nog dieper graven. De stijl is onmiskenbaar Edwards, hij zingt met de bezetenheid van een overtuigd prediker en gaat een verwoede strijd aan met zijn gitaar waaruit hij onheilspellende klanken tovert. De sfeer is er één van mistige moerassen, kwade geesten en dreigende onweerswolken.
Wanneer we Dave Eugene Edwards aan het werk horen en zien komt steeds dezelfde naam voor onze gedachten: Nick Cave. Diezelfde woede, bezieling en bezwering, doch, laat het duidelijk zijn, geen kopie.
Het eerder korte optreden is er alweer eentje om te onthouden. Spreekt daar eigenlijk nog iemand over Sixteen Horsepower?
Organisatie: 4AD Diksmuide
Als voorprogramma kregen de vroege vogels Birch Book geserveerd. Na een ingetogen start waarbij bas, drums en een Spaanse gitaar nauwelijks boven het geroezemoes van de zaal uitstegen, schakelde men tijdens het tweede nummer een klein tandje bij door ook een achtergrondzangeres op het voorplan te laten treden. Vaak hoorden we echo’s van David Bowie, de zanger van Birch Book (B. Eirth) beschikt immers over de stem en de typische frasering waarvan we tot gisteravond meenden dat enkel de Thin White Duke de rechtmatige eigenaar was. Ook muzikaal klonk het alsof we in het tijdperk van Ziggy Stardust vertoefden. De regelmatig opduikende mondharmonica riep dan weer reminiscenties op aan de jonge Dylan en de jonge Young (om het eens met een pleonasme te zeggen).
Birch Book blijkt dus een paar decennia te laat geboren maar daar waren we niet rouwig om want we mochten genieten van een set die ons drie kwartier onderdompelde in de goede oude tijd. Echt ouderwets mag B. Eirth echter niet genoemd worden want enerzijds is hij een volwaardig lid van hetgeen tegenwoordig de ‘free’ neofolk-beweging genoemd wordt en anderzijds is zijn uiterlijk als baardloze Jezus volledig conform de meest moderne afdrukken van de lijkwade van Turijn.
Hetgeen ons naadloos bij de hoofdact bracht want zoals algemeen geweten speelt de vader van Jezus een belangrijke rol in het leven en de muziek van David Eugene Edwards. “Kicking Bird” betekende de aftrap van een zeer degelijk optreden waarin voornamelijk de songs van het recente “Ten Stones” aan bod kwamen. Voorganger “Mosaic” was met 4 nummers (waaronder “Deerskin Doll” in de bis-ronde) ook ruim vertegenwoordigd. Tot grote vreugde van het uitverkochte Depot bracht Edwards na een half uur reeds solo een 16 Horsepower-nummer (“Splinters” uit ‘Secret South’). Nadien was het weer alle hens aan dek voor nummers als “Thin Finger”, “Dirty Blue” en “Winter Shaker”.
Naast de gebruikelijke bezetenheid die de frontman van Woven Hand aan de dag legde, maakte hij even gewoontegetrouw gebruik van een ruim instrumentarium. Nu en dan werd er naar de banjo gegrepen en in het als bis gebrachte “American Wheeze” (eveneens uit de 16HP-dagen) kwam zelfs de accordeon er aan te pas.
Tussen de reguliere set (die ongeveer 75 minuten in beslag nam) en de bisronde schalden opzwepende zulu-geluiden door de boxen. Voorts klonk Edwards af en toe als een van God vervulde priester terwijl we ook vaak het gevoel kregen alsof we vertoefden in de buurt van een minaret waarin een Allah aanroepende Arabier zijn keel aan het kwellen was.
Het weze duidelijk dat dit alles aanstekelijk werkte waardoor we als luisteraar regelmatig in hogere sferen vertoefden, een genot dat extra bekrachtigd werd door de ontspannen houding die men in de comfortabele zetels van Het Depot kan aannemen. Beschikten alle zalen trouwens maar over zo’n inrichting, het zou het leven van de oud en kreupel wordende concertgangers - wiens spier- en beenderenstelsel al te vaak op de proef gesteld wordt - veel aangenamer maken. Niet dat we complete leeghangers zijn want bijvoorbeeld een optreden van het niveau dat Woven Hand haalde, verdient het om met meer dan één staande ovatie beloond te worden. Ons enthousiasme was zelfs zodanig groot dat we het over een religieuze boeg dierven te gooien bij het kernachtig samenvatten van de avond: “Hallelujah”!
Organisatie: Depot, Leuven
Er is een tijd geweest dat Dave Eugene Edwards er twee bands op nahield, maar nu is het toch wel duidelijk dat hij Sixteen Horsepower definitief de rug heeft toegekeerd om met WovenHand verder door het leven te gaan. Niet dat er zoveel verschil is in de sound en zeker in de spirit van deze twee bands, want het waren of zijn allebei overduidelijk de kindjes van Dave Eugene Edwards in al hun aspecten, donker, onheilspellend, bezwerend en doordrenkt van Amerikaanse zuiderse religie en gospel.
In de Kortrijkse schouwburg - met zijn perfecte klank - speelde WovenHand stevig, met steeds een dreigende onderhuidse spanning niet zelden refererend naar primitieve Indiaanse klanken. Alsof Nick Cave vanuit een Indianenreservaat zijn duivels kwam ontbinden. Edwards, zoals steeds gezeten op een barkruk, bespeelde zijn gitaar met overgave en deed zijn stem, al dan niet door de vibrafoon, meermaals preken en bloeden zoals alleen hij en Nick Cave dat kunnen. De band volgde sober en efficiënt en de songs ontaardden veelal in krachtige uitspattingen van emotie en spanning. De folky en rootsy geluiden van op Edwards zijn platen werden wat achterwege gelaten, in de plaats kwam een sterk en solide brouwsel van gloeiende en bezwerende gitaren die vochten met de hypnotiserende stem van Edwards.
Toch werd enkele keren met branie de gitaar door een mandoline vervangen en de man heeft ook één keer zijn trekzak bovengehaald, dan nog voor het enige Sixteen Horsepower nummer van de avond, de klassieker “American wheeze”.
Het zittend publiek bleef er in het begin van de avond aanvankelijk wat apathisch bij maar naar het einde van de set kwam de uitbundigheid meter wel eens in het rood te staan en Edwards bedankte dan ook met een vlammend extra bis nummer nadat de lichten al helemaal aangefloept waren en iedereen al aanstalten had gemaakt om de zaal te verlaten. Eén van de betere concerten die we dit jaar mochten meemaken.
Organisatie: CultuurCentrum Kortrijk ism de Kreun, Kortrijk
Al een hele poos zei de domineeszoon en religieus predikant Dave Eugene Edwards 16 Horsepower vaarwel en kwam voor de dag met het (nog meer) mystieke en mysterieuze Woven Hand, die een geheel brengt van americana, gospel, kerkmuziek, gothic en pop. De vorige cd klonk huiveringwekkend door de begeesterende gitaartokkels, de diepe bas, de bezwerende percussie, banjo, accordeon en toetsen. Een duistere sound, dat bij ‘Ten Stones’ iets minder het geval is.
Woven Hand rockt als 16 Horsepower van vroeger. De songs zijn directer, ondanks dat de onderhuidse spanning en de verbijsterende vocale voordrachten van Edwards behouden blijven; hij verloochent die gospelachtige kerkmuziek niet. ‘Ten Stones’ bevat dreigende rock met een beklemmende melodie, iets minder subtiel en donker dan vroeger. Het blijft een adembenemende en unieke overrompelende luisterervaring: “The beautiful axe”, “Not one stone”, “Cohawkin road” en “Kicking bird”. Variatie is er met het dromerige “Quiet nights of quiet stars” en het sfeervolle “Iron feather”. Edwards geeft op “White knuckle grip” een zwierige tint. De donkere soundscapes op “Kingdom of ice” en de huiveringwekkende outtro hebben dan terug iets apocalyptisch.
Hemel, aarde, hel en verdoemenis, je hebt ze allemaal samen op de zondagsmis van deze songschrijver Dave Eugene Edwards. Verbijsterend plaatje!
Het Nederlandse Alamo Race Track had de eer en het genoegen het voorprogamma te mogen spelen van wat later een heugelijke avond zou worden. Het stond in de sterren geschreven dat Wovenhand zijn trouwe schare fans niet in de steek zou laten. En zo geschiedde. Alle goeie pogingen van The Race Track ten spijt moet gezegd dat hun moedige pogingen het onderspit moesten delven voor wat later zou uitgroeien tot een werkelijk schitterend concert. The Track deed soms denken aan A Brand, mooie gitaarmelodieën, tweestemmige zanglijnen, falsetto gitarist, swampy nummers. Kortom, voor Nederlanders: puik werk, al is nog niet gezegd of hun startende tournee in Australië veel zoden aan de dijk zal brengen.
Wovenhand heeft op zijn dooie gemak de Gentse HA ingepakt. Niet dat dit zo’n makkie is, maar door uit te pakken met een snoeiharde en strakke, anderhalf uur stomende set, werd je meegezogen in een onheil adembenemende vertoning. Als er al duivels in de HA aanwezig waren, dan zijn zij nu voorgoed uitgedreven. In half Gent bovendien ook! David Eugene Edwards is als het ware een religieus fenomeen; zoveel moet gezegd worden. Als sinds zijn vorige doortochten met 16 Horsepower en later met zijn huidige band, heeft hij een trouwe schare fans opgebouwd, die hem op handen dragen. Met een stem als een klaxon, nu eens vervormd, dan eens clean, maar steeds loepzuiver, sneed hij zijn set aan, bijgestaan door zijn muzikanten; een snoeiharde bas en dito leadgitaar, waarvan deze laatste ten gepaste tijde de pianopartijen en andere toebehoren die op cd te horen zijn, geruisloos verving door subtiel gitaarspel. Eugene nota bene, een Gretsch Tennessee Rose in handen hebbende, moest hier niet voor onderdoen, al laat hij het graag wat breed hangen met veel feedback en slidegitaar. Zo creëert hij zijn eigen uniek, bijna religieus geluid. Songs werden steevast ingezet met een tune-momentje (was ook nodig, er werd nogal aan die snaren getrokken!), vergezeld van een kleine redevoering, als was het de zondagsmis met bijhorende preek – maar dan een stuk boeiender!
Een snoeiharde intro “Roma” zette de toon voor wat komen zou. Nummers volgden elkaar op, in een zekere hiërarchie, als was het de logica zelve. “Whiter Shaker”, “Truly Golden” en het prachtige “Whistling girl” uit ‘Mosaic’; “Tin Finger” uit het alom bejubelde ‘Consider the Birds’, en het op verschillende opnames terugkerende “Your Russia”. Afsluiter en dubbele bis “Dirty Blug” uit ‘Puur’ maakte er een strak einde aan.
Het nakende Pinksterweekend bood met Wovenhand een concert met een strikje errond!
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Nederlands 
Français 
