Yo La Tengo - Er is nog hoop in de dwaze wereld
Als een kleine wervelwind raasde Yo La Tengo in een heerlijke twee setter van rake indie noise songs door de AB. Hun laatste plaat ‘This Stupid World’ mag dan bij naam wel grimmig klinken, toch klonk dat nieuwe materiaal live fris, bruut en toch hoopgevend.
De laatkomers zullen goed gevloekt hebben want met albumtrack “This Stupid World” werd de toon al meteen gezet. De dreigende en bijna bezwerende ritmes van bassist James McNew en drumster Georgia Hubley, overtrokken met een vertrouwelijk noise deken van Ira Kaplan, kregen het publiek al meteen muisstil.
Met “Sinatra Drive Breakdown” gingen verder op dat dreigende elan, al klonk deze nieuwkomer iets melodieuzer. Hoopgevender was de rustige ballad “Awhileaway” en het naadloos daarop aansluitende nieuwtje “Aselestine”. Het drietal dat door en door beïnvloed is door Lou Reed, The Velvet Underground, Sonic Youth en alles wat aan noise leunde in New York City, bracht deze invloeden tot leven in het gevatte pareltje “Alyda”. Een toegift niet alleen voor de pretty old op de eerste rij! Tot dan een zaligmakende passage maar het hoogtepunt van de eerste set, gekend als het rustige deel, was er met “Nowhere Near”. Een publiekslieveling dat verder kabbelde met “Apology Letter” en “Miles Away” tot een dromerig geheel.
Een koffie- en plaspauze later klonk het drietal heftiger en jolijker. Kort terug opwarmen met het volle geluid van “Stupid Things” om dan voort te glijden naar “For You Too” uit hun voorlaatste ‘There’s A Riot Going On’. Die mix tussen zachte lyrics, hoekige gitaarmelodieën en opzwepende bas en drum bezorgden meer dan enkel kippenvel. De rijzige bassist McNew kwam nog maar weinig aan bod maar mocht dan even de spotlights in met het catchy “Stockholm Syndrome” uit topplaat ‘I Can Hear The Heart Beating As One’. De gitaarsolo, tien keer heftiger dan op plaat, maakte de trouwe fans dan ook enorm smalend van dankbaarheid.
Hoewel het volume en de noise de hoogte inging, was er met het countryachtige “The Weakest Part” toch nog ruimte voor één ballad. Zelfs met “Fallout” en “Brain Capers” kwamen er nog twee gloednieuwe songs aan bod. Daartussen paste de wilde punk van "Artificial Heart” - waar McNew tekeer ging met zijn bas - perfect. Bij “We’re an American Band” ging zelfs de lichtman met de flitsende spots eens goed tekeer tijdens Kaplan’s molenwiekend gitaargeweld.
Een deel van de magie van het drietal zit hem ook in kleine indie oorwurmpjes die ze produceren met bijvoorbeeld “Tom Courtenay” waar dat de backing vocals zich permanent nestelden in ons brein. Het melige heerlijk uitgerokken afsluitertje “I Heard You Looking” voelde aan als een gemeende, lange en warme knuffel.
De reeds perfecte avond werkte Yo La Tengo dan ook geweldig af met twee covers in het slot: “He’s Frank” van The Monochrome Set en het pure “She’s My Best Friend”. Als toemaatje legde ze het geheel rustig neer met “Big Day Coming” en stuurde ze ons met een warme hoopgevende gloed naar huis.
Set 1
This Stupid World - Sinatra Drive Breakdown - Awhileaway - Aselestine - One PM Again - Alyda - Nowhere Near - Apology Letter - Miles Away
Set 2
Stupid Things - For You Too - Stockholm Syndrome - The Weakest Part - Fallout - Artificial Heart - Brain Capers - We're an American Band - Tom Courtenay - I Heard You Looking
Bis
He’s Frank (cover, The Monochrome Set) - She’s My Best Friend (cover, The Velvet Underground) - Big Day Coming
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Yo La Tengo, een band die al 3 decennia lang weet mee te gaan en zich telkens toch weer durft vernieuwen. Niet enkel plaat-gewijs, ook live doet de band telkens net dat tikkeltje anders. Wie al vaker naar een Yo La Tengo-concert geweest is, weet dat ze nooit dezelfde setlist te horen zullen krijgen. En dat siert, want uiteindelijk weet je nooit wat je te wachten staat.
Zo was dat niet anders afgelopen zaterdag in de l’Aéronef in Lille. De Amerikanen hadden 2 sets voor ons voorbereid. Eentje om de avond rustig mee te beginnen en vervolgens een om de avond scheurend mee af te sluiten.
Hun eerste deel van de avond noemden ze zelf de ‘quiet’ set. Niet dat deze persé heel stil was, maar laat ons zeggen dat in vergelijking met deel 2 onze oren iets meer gespaard werden. Beginnen deden ze met het nummer “You Are Here”, het intro nummer uit hun laatste plaat ‘There’s a riot going on’. Het publiek in de zaal dad het, toen de lichten uitgingen, nog wat moeilijk had om te zwijgen, werd vanaf het begin van dit nummer zodanig meegezogen dat praten geen optie meer was. Ook “What Chance Have I Got”, “Ashes”, “She May She Might” en “Here You Are” komen uit hun laatste plaat en kregen ook een plekje in de quiet set.
Behalve nieuwe nummers werden er in het eerste deel van de avond ook oude nummers gestoken, o.a. “Black Flowers” en “Can’t Forget”.
Voor het tweede deel van hun set koos Yo La Tengo voor iets meer uptempo nummers. Openen deden ze met een ode aan Michael Hurley door een cover te brengen van zijn nummer ‘Polynesia #1’. Nadien volgden onder andere “Here To Fall” en “Shaker”. Op “Stockholm Syndrome” kreeg zelfs gitarist James de kans om zijn zangtalent aan de l’Aéronef te tonen. Met onderscheiding geslaagd, als je het ons vraagt.
In deel twee werden ook nog eens 2 nummers van hun laatste langspeler gespeeld, “For You Too” en “Shades Of Blue”. Iets rustiger dan wat we verwacht hadden in een ‘Loud Set’, maar ze konden ons toch nog steeds bekoren. Deel 2 eindigen deed Yo La Tengo met “I Heard You Looking” een nummer dat live zo een 10 minuten duurde en scheurde als geen ander.
Het publiek, wat trouwens gedurende heel de show al razend enthousiast was, kreeg maar niet genoeg van deze 3 indie-goden en smeekten met een lang applaus om meer. Zelfs nadat de lichten in de zaal aan gingen applaudisseerden de meesten nog waardoor Yo La Tengo besloot toch nog eens terug te komen.
De bisronde bestond uit 3 covers. “Swallow My Pride”, een cover van The Ramones, “Griselda”, een cover van The Holy Modal Rounders en het wondermooie “By The Time It Gets Dark” van Sandy Denny.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/aeronef-lille/yo-la-tengo-16-02-2019
Organisie: Aéronef, Lille
Yo La Tengo is populair in België, ook nu weer was er heel wat volk naar Het Depot afgezakt voor deze band uit Hoboken, New Jersey. Yo La Tengo kwamen hun veertiende album voorstellen, ‘Stuff like that there’, dat net als ‘Fakebook’ uit 1990 hoofdzakelijk uit obscure covers bestaat. Yo La Tengo heeft er een bandlid bij, Dave Schramm, die hun originele gitarist was tussen 1984 en 1986 en er dus op het nieuwe album en bijhorende tour weer bij is.
Net als bij hun vorige passage in Het Depot, speelde Yo La Tengo vanavond twee sets, met een korte pauze tussenin. Waar de vorige keer deel één akoestisch was, en deel twee elektrisch, speelde de band vanavond de hele avond door voornamelijk akoestisch, dus de fans van de hevige gitaaruitbarstingen, waaronder ik mijzelf reken, waren er aan voor de moeite. Geen rondje headbangen dus, maar de rustige Yo La Tengo biedt ook nog veel lekkers, ideaal voor een zondagavond.
Het podium was wel speciaal aangekleed: de band had 10 schilderijen op katheders opgesteld, werken die ze zelf gemaakt hadden, zo zat er een schilderij tussen van Georgia Hubley en ook een van James Mcnew, maar ook de grafische werken van andere artiesten zoals Jad Fair en het Nieuw-Zeelandse The Clean, hadden een plaatsje gekregen op het podium.
Ira Kaplan, 58 ondertussen, was wat grijzer geworden, maar trad nog altijd op in zijn kenmerkende streepjes-t-shirt. James Mcnew speelde op een contrabas vanavond, en de kleine Georgia Hubley, mocht in het midden de centrale plaats innemend, staand achter haar drums. Zij is erg bepalend voor het geluid van Yo La Tengo, ze speelt meestal met borstels, waardoor de sound een sixties-klank krijgt, schatplichtig aan The Velvet Underground & Nico. Ze was goed bij stem vanavond, of ze nu alleen zong, of in duet met Ira Kaplan. Kaplan was dan weer minder bij stem, breekbaar en niet altijd toonvast.
De set bestond uit een mix van eigen nummers en obscure covers, die allemaal naar de Yo La Tengo-hand gezet werden, zodat je niet kon opmaken wat nu een cover was en wat een eigen nummer.
De enige nummers die echt als covers naar voor kwamen waren “Corona” van The Minutemen, door Jason Mcnew gezongen, dat iedereen kent als het kenwijsje van de MTV stuntreeks “Jackass” en de Cure cover, “Friday I am in love”. Soms waren de covers gewoon kleine, rustige liedjes, niks speciaals eigenlijk, maar toch mooi.
Na de pauze speelde Dave Schramm een aantal nummers op lapsteelgitaar. Het meeste applaus oogstte Yo La Tengo vanavond met dromerige psychedelica, zoals bijvoorbeeld in “Ohm”, waarbij het publiek zo stil was dat je een plastic bekertje kon horen vallen. Afsluiten deed de band met een Johnny Cash-cover, opnieuw een bewijs dat deze indie-veteranen ieder nummer naar hun eigen hand kunnen zetten.
Setlist:
Deel 1 : One to cry – Weakest – Rickety – My heart’s not in it –Ice melting – Take it or – Naples – Corona – The ballad of red buckets – Summer – Before we stopped to think
Deel 2 : Automatic doom– elephant – Double – A while away – Butchie’s tune- Locked door- Hatchet-Friday I’m in love – Wasn’t born – Big day – Ohm- Our way
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/yo-la-tengo-25-10-2015/
Organisatie: Depot, Leuven
Na hun volgens de tamtam succesvolle doortocht in de AB eerder op het jaar, waren de Hobokense en niet-Antwerpse oudere jongens (en meisje) van Yo La Tengo terug in België. 29 jaar zijn ze intussen aan de slag, wat een jubileumtoernee volgend jaar doet vermoeden, maar misschien is cijferfetisjisme niet zo enorm belangrijk.
Yo La Tengo is al lang eerder een groep voor liefhebbers in het genre, en het leuke eraan is dat ze zowel akoestische nummers hebben, dromerige noisesymfonieën als het wat zwaardere werk, en soms zelfs verschillende versies van dezelfde nummers. Het publiek was verrassende gemengd met een grote hoop dertigers, misschien al veertigers, naast een jongere generatie die in 1984 waarschijnlijk nog amper uit de luiers waren.
Het concert begon met een akoestische set, waarin een aantal nummers van hun laatste ‘Fade’ in voorkwamen, onder meer “the Point of It” en een heel anders klinkende versie van “Tom Courtenay”. En een drummer die zingt. Het decor van groene, groene bomen paste wonderwel bij deze aanloop.
Na de pauze was het tijd voor het zwaardere werk, met uitgesponnen versies van hun gekende sound, soms noise, vaak zweverig en met altijd een gevoel voor melodie. Echt muziek om bij weg te dromen. Incluis tijdens de encore een cover van the Urinals en eentje van de Velvet Underground om het af te leren. 29 jaar geleden speelden ze tijdens hun allereerste concert al het zelfde nummer blijkbaar en het recente overlijden van Lou(d) Reed was misschien ook al een reden om een van hun grote invloeden nog eens eer te betonen, met een niet voor de hand liggend “I found a reason”.
Klasseconcert dus!
Organisatie: Depot, Leuven
Toch wel een uniek bandje, het trio uit Hoboken, NYC, Usa afkomstige Yo La Tengo . Ira Kaplan (gitaar), vrouwlief Georgia Hubley (drumster, knipoog naar Moe Tucker van V.U.) en James McNew op bas, zijn al ruim vijfentwintig jaar bezig in dromerige indie meets garagerock’n’roll meets noiserock.. Een eigen muzikale kijk hebben ze ontwikkeld op de gitaarpsychedelica, ontsproten uit de‘70’s VU en de ‘80’s Feelies.
We merken de laatste jaren dat het trio het houdt op sfeervolle , relaxte , zeemzoete , dromerige gevoelige indie en dat hun krachtige expressie en stormen wat op het achterplan zijn geduwd . Milde psychedelische stormen noteren we dus , waarbij ze enkel op de lange broeierige opener “Ohm” en de even lange afsluiter “Before we run” nog eventjes fors(er) uit de hoek kunnen komen .
Voor de rest een uitermate poppy, loungy, sfeervol geluid , waarbij de songs wel goed in elkaar steken , maar niet echt blijven hangen . Enkele worden zelfs orkestraal ondersteund . “I’ll be around” lijkt een voltreffer in het genre . De veertigplus indierockers nemen dus duidelijk wat gas terug .
Live durven ze nog wel eens loos gaan , en intrigeren ze door de repetitieve opbouw en explosieve ritmes, waarbij de pedaaleffects een tijdje stevig ingedrukt blijven .
Goede plaat , weinig verrassingen!
Als doorwinterde liefhebber van de betere alternatieve muziek moet ik met het schaamrood op de wangen opbiechten dat dit pas de eerste keer is dat ik de ultieme cultgroep Yo La Tengo aan het werk zie. De indie band der indie bands, zeg maar. Een trio die uit liefde voor The Velvet Underground in de jaren tachtig een eigen groepje oprichtte, net als generatiegenoten The Dream Syndicate, The Feelies, Sonic Youth en nog zovele andere. Een groep die al die tijd dwarse, eigenzinnige en creatieve platen heeft gemaakt, zich niets aantrekkende van de commerciële markt rondom hen en daarmee toch een trouwe aanhang heeft verworven. De AB loopt aardig vol voor deze culthelden. Terecht zo blijkt, geen mens zal het zich beklagen.
Met alweer een voortreffelijke en gevarieerde nieuwe plaat ‘Fade’ onder de arm trekt Yo La Tengo de wereld rond, deze keer met een interessant concept. Een support act wordt niet getolereerd, Yo La Tengo zet iedere keer de avond in met een intimistische akoestische set van een uurtje. Meer dan geslaagd trouwens, ze hebben er de songs, de klasse en de finesse voor.
Tijdens dat briljante akoestische uur schemert ook al duidelijk The Velvet Underground door in hun songs, pareltjes als “Two Trains” en “Cornelia and Jane” bewijzen dat. De band heeft met de frêle drumster/zangeres Georgia Hubley trouwens ook hun eigen Maureen Tucker in de rangen, bescheiden en schuchter maar onmisbaar.
Het valt op dat Ira Kaplan, die doorgaans zijn gitaar kan laten scheuren dat het geen naam heeft, een werkelijk fenomenale gitarist is die zijn instrument ook met de fluwelen handschoen kan behandelen en er de meest zachte en subtiele klanken uithaalt. Tijdens de verstilde, heel intieme en overigens sublieme akoestische set krijgt de groep het respect die ze verdienen, het is adembenemend stil in de AB en die ene sukkelaar die per abuis zijn drankbekertje laat vallen wordt aangestaard alsof ie Kim De Gelder zelf is.
Dat bassist James McNew er vocaal wel eens naast zit, daar nemen we geen aanstoot aan, want dit is een uurtje naakte en fragiele schoonheid. Helemaal in de wolken stappen we de pauze in.
Na de rust tapt Yo La Tengo uit een gans ander vaatje, ook eentje waar ze briljant in zijn. De stekker gaat er onherroepelijk in, alle remmen mogen los, alle registers worden opengetrokken, distortion en feedback trappen de voordeur in, het punkbloed borrelt op en Crazy Horse en Sonic Youth komen op de koffie. Ira Kaplan gaat volledig loos en laat zijn gitaar op de meest geniale manier piepen, scheuren en kraken. Yo La Tengo schittert in “Stupid things”, “Ohm”, “Autumn Sweater”, “Before we run” en “Deeper into Movies”.
Wederom is de branie van The Velvet Underground alomtegenwoordig, wat hoegenaamd geen probleem is want elke aanwezige in de zaal heeft volgens ons minimum twee Velvet platen in huis, daar verwedden we onze kop op.
Als ultieme apotheose is het aan alle kanten openscheurende en alles verpulverende “Pass the hatchet, I think I’m goodkind” een brok indrukwekkende noise van zo een slordige 15 minuten waarin een ontploffende Ira Kaplan zijn gitaar laat briesen, grommen en blaffen. Het is ronduit geniaal, hier kan een mans niet genoeg van krijgen. Deze striemende hap gitaargeweld maakt de bisronde een beetje overbodig want Yo La Tengo neemt afscheid met een trio aardige en sympathieke, maar niet echt onvergetelijke songs, maar dan zijn wij toch al lang verkocht.
Een marathonconcert dat nog heel lang zal nazinderen. Geweldige band, formidabel concert!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het uit Hoboken, NYC, Usa afkomstige trio Ira Kaplan (gitaar), vrouwlief Georgia Hubley (drumster, knipoog naar Moe Tucker van V.U.) en James McNew op bas, hebben al ruim twintig jaar een eigen unieke kijk op de gitaarpsychedelica, ontsproten uit de‘70’s VU en de ‘80’s Feelies.In moderne termen noemt deze stijl nu indierock, waarbij het trio vooral de weg van een poppy dromerig, loungy en uiterst sfeervol geluid is ingeslagen.
We horen op het recente ‘Popular Songs’ (dertiende cd?) overwegend repetitief opbouwend, onschuldig, ingetogen materiaal. De eerste songs behouden onze aandacht “Here to fall”, “Avalon or someone very silmilar”, “By two’s” en “Nothing to hide”, de meest overtuigende song van de plaat, door z’n broeierig rockende opbouw. Voor de rest kabbelt het trio rustig voort, en balanceren ze tussen aangenaam luistervertier en verveling. In de vocals ondersteunt het echtpaar elkaar of wisselen ze elkaar af!
Pas op het eind begint het leuker en spannender te worden met drie marathonsongs op rij: “More stars than there are in heaven” is z’n titel meer dan waard, het instrumentaal filmisch aandoende “The fireside” volgt en outfreaken doen ze als vanouds met een jammende distortionrocksong “And the glitter is gone”, waarbij we een Kaplan voor ons zien loos gaan op z’n elektrische en akoestische gitaar, de pedaaleffects eens stevig indrukt of het geluid verblijdt door vervorming tegen z’n versterker.
’Popular Songs’ brengt ons minder in beroering dan het drie jaar oude ‘I’m not afraid of you and I will beat your ass’. Oh ja, in aanloop van deze cd brachten ze nog de EP ‘Fuckbook’ in een serie ‘Condo fucks’ met eerder onbeduidende covertjes van Ray Davies, The Troggs en Richard Hell.
Dit voorjaar zagen we hen aan het werk als een ‘freewheeling Yo La Tengo’, die muzikaal entertainment koppelde in talking – enjoying – playing. Maar wij houden het graag op dromerige indie meets garagerock’n’roll meets noiserock.
Het Depot werd woensdagavond ingepalmd door twee acts die al lange tijd meegaan. Men zou op wapenstilstandsdag van een bende oud-strijders durven spreken, ware het niet dat zowel Wreckless Eric als Yo La Tengo hun strijd nog niet gestaakt hebben.
De Brit Eric Goulden debuteerde in 1977 als Wreckless Eric op het fameuze Stiff-label (zie ook Elvis Costello, Nick Lowe en Ian Dury), zijn ‘Whole wide world’ wordt over het Kanaal als een hoogtepunt van de punkrockgeschiedenis beschouwd, dit terwijl zowel de uitvoerder als het lied zelf weinig belletjes doen rinkelen in onze contreien.
In Leuven liet deze vrolijke Frans zich bijstaan door zijn echtgenote Amy Rigby die in “Raising the bars” klonk als Patti Smith om enkele nummers later vocaal de ene keer heel licht richting Joni Mitchell en de andere keer richting Lisa Loeb te zweven. In de eerste helft van het nogal rommelige optreden beperkte het echtpaar zich tot gitaar en keyboards, nadien verraste Wreckless Eric het publiek door plots een beatbox in gang te steken hetgeen de aandacht wat kon afleiden van ’s mans povere zangpartijen. De tekst van “Bobblehead Doll” zorgde, in combinatie met de naar Sinead O’Connor neigende vocalen van Rigby, voor een mooi contrast met de eerdere vrolijke geluiden die de reeds vermelde beatbox teweeg bracht. Het daaropvolgende nummer werd gelardeerd met een opzwepende samenzang en enkele danspasjes van de basgitaar bespelende Wreckless Eric. We hoorden geen wereldnummers maar weinigen namen daar aanstoot aan want het publiek slikte tien songs lang de allesbehalve verfijnde hutsepot die het sympathieke koppel opdiende. Wie kan immers geen vergiffenis schenken aan een pretentieloos duo dat excelleerde in zelfrelativering? De in het voorlaatste lied gezongen zinsnede “Together we were crap” spreekt wat dat betreft boekdelen. Ook het feit dat Wreckless Eric afsluiter “Whole wide world” aan The Proclaimers (die het nummer in 2007 effectief coverden op ‘Life with you’) toeschreef, illustreerde dat de vele lof die hij voor dit nummer toegedicht krijgt hem aan zijn reet kan roesten.
De kern van Yo La Tengo bestaat al sedert zijn ontstaan uit het echtpaar Ira Kaplan en Georgia Hubley. Bassist James McNew was dus de enige die woensdagavond zonder zijn halve trouwboek op het podium stond. Meer dan eens monden songs van Yo La Tengo uit in hevige distortion, in de openingssong gebeurde dit op gitaar terwijl Kaplan in de twee daaropvolgende nummers ook het orgel voluit liet janken. Hubley nam voor het eerst de lead-vocals voor haar rekening tijdens “Little eyes” (uit het in 2003 gereleaste ‘Summer Sun’). Hoewel deze groep ondertussen al een kwarteeuw meegaat, bewijst het veelvuldig putten uit hun recentste platen (het sublieme ‘I am not afraid of you and I will beat your ass’ en het recente ‘Popular Songs’) dat ze – in tegenstelling tot de meeste andere acts die al enkele decennia meegaan - niet teren op oud werk. Voorts valt de grote afwisseling op, er was in Het Depot zowel plaats voor een poppy song (zoals “Mr. Tough” dat met zijn hoge vocalen erg doet denken aan enkele van de meer vrolijke deuntjes die Ween op plaat perste) als voor de naar Sonic Youth neigende feedback-orkanen die tijdens enkele extreem lang uitgesponnen nummers weerklonken. Na een uurtje kregen we zelfs twee nummers lang rust gegund, vooral het door Hubley gezongen “I feel like going home” deed velen extra onderuitzakken in hun comfortabele zetel…..om direct daarna bruusk gewekt te worden door de keihard snerpende gitaar van Kaplan.
De instrumental die na anderhalf uur de reguliere set afsloot, deed ons – mede door de manier waarop Kaplan met lijf en leden opging in zijn gitaarspel – terugdenken aan het uitstekende optreden dat we Explosions in the sky twee en een half jaar terug op hetzelfde podium zagen brengen. Op een bepaald moment bleek de flow even weg waardoor het leek alsof Yo La Tengo zich even verslikte in de massaal meanderende akkoorden. Lang duurde deze hapering echter niet want het drietal (dat tijdens die afsluiter aangevuld werd met een stoïcijns spelende organist) is zodanig goed op elkaar ingespeeld dat ze alles snel weer op de rails kregen.
Een dubbele bisronde was het logische gevolg van dit alles. Eerst mochten Wreckless Eric en Amy Rigby nog eens bewijzen dat ze zelfs een classic als “Dizzy” (van Tommy Roe) de vernieling in kunnen zingen. Vervolgens etaleerde Yo La Tengo zijn klasse in “Our way to fall”. Ook op verzoeknummers van de Leuvense fans gingen ze in. Terwijl men pas na zes nummers een eerste woord tot het publiek gericht had, ontdooide Kaplan zich in de bisnummers dus tot de perfecte gastheer. Voor het laatste lied kwam Hubley nog eens van achter haar drumstel vandaan om - samen met haar (zichzelf op de akoestische gitaar begeleidende) man – een mooi orgelpunt te zetten achter dit zeer degelijke concert.
Ooit zagen we Yo La Tengo al indrukwekkender voor de dag komen, maar dit weerhoudt ons er niet van om te concluderen dat ze na 25 jaar nog steeds moeiteloos bewijzen dat ze hun plaats aan het rockfirmament meer dan verdienen. The Rock’n’Roll Hall of Fame weet dus meteen voor wie ze een plaatsje mogen reserveren. Alhoewel, we gaan niet eisen dat ze daar snel in opgenomen zullen worden aangezien die ‘hall’ vooral bevolkt wordt door artiesten die hun beste tijd al gehad hebben…iets wat in het geval van Yo La Tengo allerminst opgaat.
Organisatie: Depot, Leuven
Yo La Tengo heeft al twintig jaar een eigen unieke kijk op de gitaarpsychedelica, met groepen van toen: 11 th Dream Day, Seam, Flowerhead, The Wedding Present, Firehose, The Fall en Slint; een muzikaal verkenningspad van een poppy dromerig, sfeervol en loungy geluid tot een bedreven, noisy sound in een tapijt van fuzz en distortion. Avontuurlijk, boeiend en intrigerend.
Het drietal uit Hoboken, NYC, Ira Kaplan (gitaar), vrouwlief Georgia Hubley (drumster, knipoog naar Moe Tucker van V.U.) en Jamers McNew op bas hadden vanavond een speciale formule klaar: ze speelden een semi-akoestische set van hun oeuvre in een soort persconferentiestijl, waar het zittende publiek allerlei vragen kon stellen over hun rijkelijk gevulde carrière, samenwerkingen, ervaringen over filmsoundtracks (o.a. ‘The sounds of the sounds of science’), kennis van Belgische bands, ontmoetingen met andere artiesten (waaronder Rollins/Black Flag, Daniel Johnston) tot zelfs vragen over de Simpsons.
’Freewheeling’ Yo la Tengo staat voor een geheel aan shows van muzikaal entertainment, die ze in de VS regelmatig doen door hun songs spaarzaam te begeleiden. Het is ‘Talking - Enjoying – Playing’. Hierin zitten er geen requests, maar de ‘vraag- antwoord’ vorm werd telkens met een song getrakteerd. In september verschijnt het nieuwe werk; in het begin van de ruim anderhalf uur durende set kregen we enkele intens sfeervolle songs te horen. In het tweede deel van de set klonk de band krachtiger door een repetitief basspel, een ietwat fors klinkende drums en Ira, die eens kon loos gaan op z’n akoestische en elektrische gitaar, waarbij hij vanuit z’n stoel de pedaaleffects stevig kon indrukken of het geluid vervormde tegen z’n versterker!
We hoorden prachtversies van “Big day coming”, “Pass the hatchet, I think I’m good kind”, “What can I say”, “Sugarcube”, “Mr Tough” en “This is YLT”. De afwisselende zang en de samenzang sierden het geheel.
Ze breidden er nog een uitgebreide bis aan met een sober en elegant “Speeding motorcycle” - btw jarenlang geweerd in de setlist, maar … op verzoek nu toch wel gespeeld, Lou Reed’s “Best friend” en het intiem pakkende “I feel like going home”.
Een enthousiaste band en een nieuwsgierig publiek: een los ontspannende formule en interactie die niemand onberoerd liet, en een sterke respons opleverde.
Organisatie: Botanique, Brussel
Yo La Tengo heeft al twintig jaar een eigen unieke kijk op de gitaarpsychedelica, met groepen van toen: 11 th Dream Day, Seam, Flowerhead, The Wedding Present, Firehose, The Fall en Slint; een muzikaal verkenningspad van een poppy dromerig, sfeervol en loungy geluid tot een bedreven, noisy sound in een tapijt van fuzz en distortion. Avontuurlijk, boeiend en intrigerend. Het drietal uit Hoboken, NYC, Ira Kaplan (gitaar/toetsen/elektronica), vrouwlief Georgia Hubley (knipoog naar Moe Tucker van V.U.) en Jamers McNew op bas zorgen voor variatie. Vorig jaar verscheen ‘I am not afraid of you and I will beat your ass’, die de groep nu al meer dan een jaar op tournee houdt.
Live putten ze uit hun muzikale veelzijdigheid en legden de klemtoon op het recentste album. Het sympathieke drietal had meteen af te rekenen met een technisch probleem op de keyboards, wat ze onmiddellijk counterden door drie nummers van een sobere, intieme aanpak te voorzien.
Eénmaal de toetsen in orde waren, startte Yo La Tengo met een paar knallers als “The room got heavy” (vleugje zZz/Suicide), het ruim tien minuten durende “Pass the hatchet, I think I’m goodkind”, bepaald door een repetitief diepe bas, een bezwerende en opzwepende percussie en Ira’s virtuoze gitaarspel, dat opbouwend en subtiel was, gekruid van gitaar feedbackgeraas. En tenslotte speelden ze “Flying lesson”, gekenmerkt door een schitterende opbouw en een bedreven einde.
Wat een start, die ons al een half uur verder bracht in het concert. Hier was sprake van V.U. meets Slint, Sonic Youth en Dinosaur Jr.
Het trio nam wat gas terug door enkele sfeervolle, dromerige indiepopsongs: “The weakest part” , “Beanbag” en de luchtige single “Mr tough”.
Ze wisselden regelmatig van plaats en instrument. Georgia kwam in de spotlights met het intiem pakkende, sober gehouden “I feel like going home”. Ook qua zang wisselde Yo La Tengo voldoende af. Vanaf “Sugarcube” klonken ze opnieuw krachtiger, wat leidde naar “Big day coming” (één van hun instant classic nummers), een punky rock’n’roll versie van “Watch out for me, Ronny” en het filmisch, sfeervol als het broeierige, felle, lang uitgesponnen “This is YLT”; de pedaaleffecten werden stevig ingedrukt. Sonic Youth meets Joy Division!
Ruim anderhalf uur lang trad Ira in interactie met z’n versterker en pedaaleffects, Georgia bepaalde eenvoudigweg de maat van de drums en James hield een repetitief basritme aan.
In de bis klonken ze als een Cowboy Junkies met “Take care” als hoogtepunt.Tenslotte kwamen ze nog een tweede maal terug met enkele lofi songs als “Did I tell you”.
Yo La Tengo was een must. Ze hebben door de jaren nog niks ingeboet en gaan totaal op in hun gevarieerde, soms fors krachtige sound. Yo La Tengo liet niemand onberoerd. Respect dus!
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
