In 1991 werd België een rockgroep rijker. En niet zomaar één! Ze startten ooit klein, maar werden al snel groot. Heel groot. In 1992 werd dEUS na hun passage op Humo’s Rock Rally al snel opgepikt door het grotere publiek. Maar ook -niet onbelangrijk- door Kurt Overbergh, artistiek directeur van de Ancienne Belgique. Sindsdien speelden ze steeds meer concerten en in 1994 brachten ze hun eerste langspeler, ‘Worst Case Scenario’ uit. Nu werden ze ook ontdekt door het buitenlandse publiek en in 1999 -20 jaar geleden- brachten ze hun iconische plaat ‘The Ideal Crash’ uit.
De jaren daarop volgend maakte dEUS nog veel platen, speelden ze gigantisch veel optredens (wereldwijd!) en veranderde de groep vaak van bezetting. Maar dit met uitzondering van Tom Barman (zanger/gitarist) en Klaas Janzoons (viool/zang), beiden zijn ze de constante in dEUS.

Naar aanleiding van het 20 jarig’ jubileum van ‘The Ideal Crash’ werd dEUS gevraagd om enkele optredens te spelen i.k.v. de REWIND concert reeksen georganiseerd door de AB: “Centraal in deze reeks staan Belgische artiesten die integraal ‘hun klassieker’ performen. Noem het een mijlpaal in hun carrière of meer zelfs: een sleutelplaat uit de Belgische popmuziek. Het gaat vaak om albums die - zij het niet uitsluitend - in het collectieve geheugen gegrift zijn. Noem het ankerpunten in het Belgische muzieklandschap. Elk ‘pièce de résistance’ wordt dus integraal gebracht.” (Bron: website Ancienne Belgique)
Vanavond was het aan dEUS om het tweede optreden van hun acht-delige èn uitverkochte concertreels te spelen. De AB was tot in de nok gevuld en de verwachtingen lagen hoog.
Het eerste deel van de show bestond uiteraard uit de volledige uiteenzetting van ‘The Ideal Crash’. De scherpe gitaarintro van “Put the Freaks Up Front” werd ingezet door Stéphane Misseghers (nieuwe gitarist i.p.v. Mauro Pawlowski) en al snel viel de band ook in. Ze waren nog niet helemaal begonnen en ze kregen al een oorverdovend applaus van het immens enthousiaste publiek. Enkele seconden later sprongen ook een 7-tal dansers het podium op en begonnen ze een eigen uitgewerkte choreografie te dansen. Als snel werd duidelijk dat dEUS er een groots feest van wou maken (en terecht). Maar toch had ik de indruk dat de band nog moest opwarmen, gedurende de eerste nummers van de set stonden ze er nog wat stijfjes bij. Na “One Advice, Space”, het derde nummer van de set zag ik Tom Barman als het ware transformeren en na een kort maar oprecht dankwoord startte het volgend nummer. De band leek nu wel opgewarmd en Tom zong vol emotie, alsof hij gekatapulteerd werd naar 20 jaar geleden en alles van toen herbeleefde.
Het viel ook op hoe goed de lichtshow in mekaar stak. Een kleurenmuur achter het podium en spots vanuit de zaal waren perfect op elkaar ingespeeld. De band speelde in hoog tempo verder en zo kwam één van de eerste hoogtepunten van hun optreden: “Instant Street”! Opnieuw kwamen alle dansers het podium op, de band smeet zich nu volledig en het publiek zong vaak -luidkeels- mee. Tijdens dit nummer viel mij jammer genoeg wel op dat het geluid niet zo puik geregeld was. Zoals velen onder jullie waarschijnlijk wel weten, eindigt “Instant Street” aan een steeds chaotischer en sneller tempo. Ondanks de complexiteit van deze song en het mindere geluid, speelden ze het nagenoeg perfect. Iedereen werd gelukkig en vierde feest. Ondertussen was het einde van ‘The Ideal Crash’ al in zicht. Een absoluut hoogtepunt: “Everybody’s Weird” was live bijzonder sterk. De combinatie van deze catchy song, de prachtige choreo van de dansers, de lichtshow en alle mooie herinneringen maakten dit opnieuw tot een bijzonder uitmuntend geheel. Het publiek danste erop los en de band genoot duidelijk met volle teugen.
De laatste twee nummers van ‘The Ideal Crash’ werden gespeeld en het eerste (en grootste) deel van hun optreden zat er al op. Wat bleef achter? Een publiek vol dankbaarheid die in één grote brok euforie waren veranderd.
dEUS ging even het podium af terwijl het publiek non-stop bleef applaudisseren. Het tweede deel van de show werd nu ingeleid met “Quatre Mains”. Ik was duidelijk vergeten hoe sterk dit nummer live wel niet was. Na een volgend nummer was het opnieuw even podiumstilte. Maar al snel werd de band terug geroepen door het publiek, en gelukkig maar. Een derde hoogtepunt van de show begon toen Tom Barman het publiek toesprak en vertelde dat ze het komende nummer nog niet veel live hebben gespeeld, maar dit wel voor ons wilden doen. De eerste noten van “Hotellounge” weerklonken en het publiek kreeg het duidelijk warm van emotie. Toch een opnieuw een punt van kritiek: het geluid van de viool was niet goed geregeld en hierdoor klonk de song niet volledig zoals ze moest. Ook had ik de indruk dat Tom Barman’s stem minder goed werd en de band vermoeid was. Hierna kwam dEUS nog voor een laatste keer het podium op en speelden ze “(Thank You) For The Roses” als allerlaatste nummer. Ondanks het geluid nog altijd minder goed geregeld was, werd het nummer toch bijzonder gevoelig en goed gespeeld. Bij afloop loste de dEUS geen woorden meer en stapten ze rustig het podium af.

Het was een optreden met zo’n schone opzet… Maar ondanks de extra effort’s van de band: zoals de dansers, de mooie lichtshow, etc. bleven niet alleen mijzelf, maar ook verschillende mensen van het publiek een met een dubbel gevoel achter. De show was goed, vrij goed, maar dit ook mede dankzij het enthousiaste publiek. dEUS? kon volgens mij straffer spelen, ik zag ze eerder al krachtiger aan het werk. Maar in ieder geval? Wie heeft het hen eerder voorgedaan? De AB acht maal uitverkopen? Ik denk niemand. Eerste keer dat dit gebeurt!
dEUS is en blijft terecht een Belgische trots!

Setlist: The Ideal Crash: Put the Freaks Up Front - Sister Dew - One Advice, Space - The Magic Hour - The Ideal Crash - Instant Street - Magdalena - Everybody’s Weird - Let's See Who Goes Down First - Dream Sequence #1
Bonus: Quatre Mains (from ‘Following Sea’) - Fell Off The Floor, Man (from ‘In A Bar, Under The Sea’) - Hotellounge (from ‘Worst Case Scenario’) - Roses (from ‘In A Bar, Under The Sea’)

Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique , Brussel

dEUS ademt … en gaat inspirerend te werk . Onaangekondigd verschijnt nogal snel de opvolger van ‘Keep you close’. ‘Following sea’ is typisch dEUS , wat dacht je anders wel, en brengt een reeks warme , intieme , broeierige en aanstekelijke songs . Het zijn goed gearrangeerde , sfeervolle , rockende composities, die tintelen en waarbij de toetsen ingedrukt kunnen zijn. Barman experimenteert wat meer dan anders met zijn stem, een zang , praatzang en spoken word . Toegegeven , net als op ‘Keep you close’ hebben we een goede plaat uit, niet meer , niet minder, maar met “Sirens” , “Girls keep drinking” , “The soft fall” , “The give up Gene”, “Fire up the google beat algorithm” en vooral de Franstalige single “Quatre mains” hebben ze een paar sterke afwisselende tracks uit . ‘Keep you close …following sea ‘ kon als titel en cd misschien wel samen gevoegd worden . 

Geachte B.S.,  Je bent ongetwijfeld mijn favoriete recensent en heb steeds genoten van uw vlotte pen en uw kritische maar ook objectieve oren. Altijd een referentie voor mij geweest. Helaas kan ik maar niet begrijpen waarom je dEUS in de Lotto zo teleurstellend vond. In Vorst waren Tom en Co (wat mij betreft Mauro en Co) duidelijk in de vorm van hun leven, zodat ik mij  nauwelijks kan voorstellen dat deze goden de dag voorheen een slappe vertoning gehad hebben in hun thuishaven.

Zowat alles uit het overigens heel goed onthaalde ‘Keep you close’ (platina) werd gespeeld en kon zonder veel moeite naast hun klassiekers staan. Vanuit de ruwe donkere dEUS-kelders borrelde een retestrakke, gedreven en vooral goed gespeelde set op die door het publiek zéér enthousiast werd onthaald. Het geluid is inderdaad beter dan wat van de Lotto Arena gewoon zijn. Mauro stond daar als een volleerde professional gezellig zijn duivels te ontbinden met zijn typische ‘coolness’, als was het dat hij net een onderonsje had met Nick Cave. Zijn subliem gitaarspel werd dan nog eens geruggesteund door een dijk van een percussie. Zijne Nimmer Last Van Bescheidenheid Hebbende Tom Barman liet met plezier even de aandacht aan Zijne Niet direct Spraakwatervallige Mauro.
De magie bereikte al dra een eerste hoogtepunt met een beklijvende versie van “The architect”. In een sober maar efficiënt gordijn- en lichtdecor stormde de groep ‘rustig’ verder met een gevarieerde set en maakte ondergetekende en zowat heel het publiek redelijk knetter met een joekel van een “Instant street” (Mauro again!) De outtro mocht wel langer geduurd hebben. Nog een paar rake mokerslagen en/of uppercuts met “If you don’t get wat you want”, “Darks sets in’ en “Ghost” en het feest kon niet meer stuk.

Ok, “Sister dew” ontgoochelde even, maar de goddelijke duivels wisten zich ogenblikkelijk te herpakken. Twee heuse bisrondes met onder andere een fantastische “Suds and Soda” en “Sun ra” werd iedereen tevreden naar huis gestuurd, ook al had dEUS “Roses” niet gespeeld. 

Organisatie: Live Nation

Toen we de ondergrondse parking van Euralille binnenreden, wisten we het al, dit zou een thuismatch voor dEUS worden, overal stonden wagens met Belgische nummerplaten geparkeerd.

Net vóór de zomer zagen we dEUS een try-out spelen op Les Nuits Botanique, en toen lieten ze al enkele nieuwe nummers van hun zesde album ’Keep you close’ horen. Dat album is ondertussen uit, en wij vinden hem een stuk beter dan ‘Vantage point’, maar toch nog net iets minder dan ‘Pocket Revolution’: er staan een stuk of vijf nummers op die een verrijking zijn voor de indrukwekkende back catalogue die Barman en Co.  in de laatste twintig jaar bijeen gepend hebben, maar ook vier nummers die echt niet blijven hangen, hoeveel je de nieuwe plaat ook oplegt. Een goeie jaargang 2011 voor dEUS dus, maar geen ‘Grand-Cru’.

Op zondagavond vangen alle concerten in de Aéronef vroeger aan dan op een weekdag, dus net na achten namen Barman, Pawlovski en co een vliegende start: de vierde of vijfde reïncarnatie van dEUS, met Pawlovski, Misseghers, Gevaert en overlever Janzoons, is een geoliede strakke rockmachine. Waar in de jaren negentig dEUS live soms compleet de mist in ging, hebben ze anno 2011 hun livesets volledig onder controle: Mauro Pawlovski is de strakke orkestleider op de achtergrond, die in een dienende rol er voor zorgt dat alles netjes op zijn pootjes valt. Het enige minpunt daarvan is dat dEUS live meer en meer richting mainstraim rock opgeschoven is en ze minder verrassen dan vroeger: meer The National en Elbow en minder Tom Waits, zou je kunnen zeggen.
Het geluid tijdens de eerste drie nummers zat overvol, veel power tijdens “Slow”, het niet echt memorabele “The Final Blast” en het zoals gewoonlijk visueel stroboscopisch ingevulde “Architect”. De voorlopende single “Constant now”  ging op het zelfde strakke elan verder, maar was toonde ook een rijkheid en complexiteit zelfs zonder de blazers van de albumversie: de baslijnen van Alain Gevaert kwamen er prominent in naar voor.
Maar eigenlijk schoot het concert pas echt uit de startblokken vanaf “Instant street”, vreemd genoeg omdat er gas terug genomen werd en het totaalgeluid minder vol en vooral minder druk was: het eerste deel van “Instant street” steunt op de akoestische gitaar van Barman, en je kreeg veel meer dynamiek: in de break wisselt Barman zijn akoestische gitaar in voor een elektrisch exemplaar, waar op dit nummer echt tot een uitbarsting komt. ”Instant street” is keer op keer een van de hoogtepunten in de live sets van dEUS, en dat was het ook vanavond.
Na deze eerste climax, was het tijd voor een rustpunt, met “If you don’t get what you want”, waarna het de beurt was aan de beste song van ‘Keep you close’: “Dark sets in”, wat Barman aankondigde als een nummer over jaloezie. Misseghers ontketende een drumpatroon dat wel iets weg heeft van “Would?” van Alice in Chains, Pawlovski smokkelde een gesaboteerde gitaarriff in het nummer en zowel Gevaert, Pawlovski en Misseghers namen een deel van de zanglijnen over. “Dark sets in” kan gerust wedijveren met het beste wat Afghan Whigs ooit in de jaren negentig maakten, en vormde voor mij een tweede hoogtepunt van de avond. Nu we het toch over Afghan Whigs hebben, Pawlovski nam als een perfecte kameleon de tweede zanglijn van Greg Dulli over in “Twice”: de emotie zat juist, het nummer handelt over relatieproblemen, en je geloofde wat Pawlosvski zong.
“Magdalena”, met zijn mineur-akkoorden, was vervolgens het tweede rustpunt van de avond, gevolgd door het parlando in “Ghost” waarin Janzoons zich op zijn keyboard kon uitleven. Het titelnummer “Keep you close”, werd net zoals op de plaat heel orkestraal ingevuld, en contrasteerde fel met de eenvoud van “Sister Dew”. Toen was het tijd voor het derde hoogtepunt van de avond: Pawlovski mocht zijn duivels ontbinden op “Bad timing”, het publiek ging dan ook volledig uit de bol.

Bissen deed dEUS met de ondertussen twintig jaar oude klassiekers “Worst Case Scenario”, “Morticiachair”, dat Pawlovski zich helemaal tot zijn eigen nummer weet om te vormen, het overbodige “Easy” en afsluiter “Hotellounge”, waarop de leden van Balthazar kwamen meedoen.

dEUS blijft met voorsprong de beste Belgische band ooit, maar overtuigt toch vooral met zijn oudere nummers, alhoewel “Dark sets in” vanavond die klassiekers meer dan evenaarde.

Setlist dEUS: Slow, The final blast, The Architect, Constant now, Second nature, Instant street, If you don’t get what you want, Dark sets in, Twice (we survive), Magdalena, Ghost, Keep you close, Sister dew, Bad timing
Worst Case scenario, Morticiachair, Easy, Hotellounge

Opener was Balthazar , die samen met Intergalactic Lovers op de festivals Belgisch grondgebied uitgegroeid zijn tot publiekslievelingen. Naast de vele Vlamingen, lusten ook onze Franse vrienden pap van deze beloftevolle band uit (het nabije) Kortrijk wel! Ze speelden een intens broeierige set, waarin naast een puike samenzang  vooral de zweverige, diepgrauwe  zegzang van Maarten Devoldere opviel. De band ging er duidelijk voor. Spelplezier en enthousiasme sierden de gevarieerde set van o.m. singles “The boatman”, “I’ll stay here”, “Fifteen floors” en de snedige rocker “Hunger at the door”; huiveringwekkend klonk het afsluitende “Blood like wine”, die eindigde in een kippenvel acapella outtro …  Balthazar, te koesteren, ook in Frankrijk!

Organisatie: Aéronef, Lille

dEUS,  de charismatische oppergod van de Belgische rock scene, streek zaterdagavond in Noord Frankrijk neer, op een sfeervolle openlucht locatie te Maubeuge.

Met “When she comes down” en “Sun ra”, zette Tom Barman en de zijnen onmiddellijk de toon van een krachtig en gevarieerd optreden. Na de eerste figuurlijke donderslag die de eerste twee nummers ons bezorgden, greep de frontman even naar zijn semi-akoestische gitaar voor de zacht, intieme start van “Instant street”.
Hierna bouwde de muziek zich opzwepend, vol klasse en eenvoud op tot het sublieme “Theme from Thurnpike” en het ons nu al vertrouwde “The Architect”, dit met stevige, brekende en voortstuwende ritmes die de toeschouwers van het spektakel in beweging brachten.
Na deze opbouwbeweging bleef de groep in het tweede gedeelte op onderhoudende wijze, stevig en strak rockmateriaal brengen, gekruid met electro momenten en donker mijmerende fases. Dit alles, met ruimte voor de harmonieuze melodie zoals in “Nothing really ends”.
Het duo Barman en Mauro, geruggensteund door de trefzekere bassectie en percussie, charmeerden terecht het Franse publiek en gaven een staaltje van intense muzikale interactie en samenspel, zowel instrumentaal als vocaal. Hun gitaren werden door hen op bepaalde ogenblikken gehanteerd als partners in een meeslepende, wilde dans. Doch zelfs in staat van volle overgave en extase verloor het duo noch de klasse, noch de beheersing. Coolness op en top! Een deugd om te horen en te zien. Ook dEUS - man van het eerste uur, Klaas Janszoons, gaf met viool en keyboards, het geheel een extra dimensie.
Het thematische accent lag tijdens deze performance op huidig werk uit de cd “Vantage Point”. Regelmatig greep dEUS ook naar klassiekers uit hun ondertussen brede oeuvre.
Als apotheose, keerde dEUS, in zijn bisnummers, terug naar zijn roots en sloot even energiek af als het begon, met ondermeer “Roses” en “Suds & Soda”. Het publiek wou meer…  doch de God was reeds terug ten hemel gerezen.

We zagen een nieuwe en volwassen geworden groep die blaakt van inspiratie, muzikaliteit en energie. Kortom het nieuwe dEUS, met internationale uitstraling, stond er…  en hoe!

Het Britse beloftevolle Air Traffic boeide met hun melodieus opgebouwde poprock, onder een uitgelaten pianspel van zanger/componist Chris Wall. De jonge talentrijke band teistert al maanden onze Afrekening, maar ligt ook in Noord-Frankrijk goed in de markt. In hun jeugdig enthousiasme slaagde de groep er moeiteloos en overtuigend in sfeervol als dynamisch, felle uptempo materiaal te spelen, met de huidige single “No more running away” als absoluut hoogtepunt, die trouwens beide muzikale invalshoeken aan elkaar breidde. Een intens pakkende “empty space” besloot de korte set.
Air Traffic onderscheidde zich als een jonge spruit van Coldplay en Muse en bewees deze avond dat zij hun kopmannen achterna gaan.

Organisatie: Le Manège, Maubeuge

Een goede twee jaar terug werd een nakende crash van dEUS net onderschept door Mauro, Alan Gevaert en Stephane Misseghers. De spil van dEUS, Tom Barman/ Klaas Janzoons, kon gerust zijn. ‘Pocket Revolution’ liet een band op scherp horen die op gepaste wijze een dosis avontuur stak in hun spannende songs. Live een hecht klinkende band, een geoliede machine, zonder elkaar naar de kroon te steken. Oef dus …dEUS kon opnieuw ademen.
Onder deze bezetting namen ze ‘Vantage Point’ op, genoemd naar hun huisstudio te A’pen. Het is een boeiende en gevarieerde plaat, die een intens broeierig sfeertje uitstraalt; pittig opgebouwd materiaal die een poppy inslag behoudt. De songs zitten goed in elkaar en er valt voldoende afwisseling te noteren:
”Favourite game”, “Slow” (+ vocals Karin Dreijer van The Knife) en “The architect” zijn funky en compact, nerveus en gejaagd. “Oh Your God” rockt en “When she comes down”, “Is a robot” en “The vanishing of Maria Schneider” (+ vocals Guy Garvey van Elbow) klinken bevreemdend, grillig doch aanstekelijk. Er wordt stoom afgelaten door enkele vertrouwde sfeervolle, smaakvolle typische dEUS songs: “Eternal woman”, “Smokers reflect” en het afsluitende “Popular culture”.
’Vantage Point’ is een hechte rockplaat van een homogene band.