The Wolf Banes - 40 jaar rock ’n' roll
The Wolf Banes + Rosie Stuart

The Wolf Banes bestaan 40 jaar en vieren dat met een tournee langs de betere Vlaamse zalen als De Roma, Het Depot en De Casino. Wij gingen kijken en luisteren in de Schakelbox in Waregem en troffen daar een band die ondanks een rijk gevuld verleden nog steeds de blik op de toekomst heeft.
The Wolf Banes kwamen in 1986 aan de oppervlakte met een gedeelde derde plaats in Humo’s Rock Rally. De band die toen won (The Peter Pan Band) , daar hebben we daarna niet zoveel meer van gehoord. The Boy Wonders, waarmee The Wolf Banes de bronzen medaille moesten delen, zou later uitgroeien tot Red Zebra. Zo zie je maar dat je niet altijd moet winnen in een talentenjacht om door te breken.

De programmatoren van de Schakelbox hadden voor een leuke combi gezorgd met Rosie Stuart. Dit bandje won zopas nog De Nieuwe Lichting van Studio Brussel, een talentenjacht die vandaag dezelfde impact heeft als Humo’s Rock Rally vroeger. Een beetje generationeel contrast dus, maar er zijn ook veel gelijkenissen. Rosie Stuart pakt de start van de carrière heel oldschool aan: singles uitbrengen op vinyl, meedoen in band battles en vooral heel veel live gaan spelen in allerlei kroegen en jeugdhuizen.
In Waregem zagen we de band Rosie Stuart op halve kracht, met enkel frontvrouw Roosje en gitarist Kamiel. De drummer moest met zijn andere band spelen. Het maakte dat we de songs konden beoordelen zonder de ruis die een volledige band soms kan zijn. En het moet gezegd, de muziek, de lyrics, de akkoorden, … het blijft allemaal mooi overeind. Rosie Stuart weet het nochtans veel oudere Wolf Banes-publiek makkelijk in te pakken. In deze beperkte bezetting komen de al vaak aangehaalde referenties van PJ Harvey (op haar debuut ‘Dry’) en Sinéaid O’Connor meteen opzetten. Ook de melancholie van The Cranberries zit er wat in en de grinta van Le Butcherettes.
Het duo stond met heel veel zelfvertrouwen in de Schakelbox. Muziek zit hen dan ook in de genen. Roosje’s moeder zat in de Kortrijkse cultband Midnight Men en Kamiel’s moeder speelde tot voor kort bij punkband Next!. De set was minutieus opgebouwd van rustig tot furieus, met de singles “Vegan” en “Cupid” als apotheose. Hier gaan we nog van horen. Single “Cupid/Vegan” is uit bij Labelman (Heisa, Ronker …).

Daarna was het tijd voor The Wolf Banes. De 40^ste verjaardag van deze rockband was de aanleiding voor deze ereronde langs de betere clubs, maar deze band verdient het eigenlijk elk jaar om zo nog eens aan de borst gedrukt te worden door het publiek. De voorbije 40 jaar ging met de spreekwoordelijke ups en downs voor deze generatie- en genregenoten van Derek And The Dirt en The Scabs. De hoogdagen moeten de jaren ’90 geweest zijn. Toch als je de gemiddelde leeftijd van het publiek in de Schakelbox ziet. Maar er was ook een split en een lange stilte waarin elk van de bandleden zijn eigen weg ging. The Wolf Banes hebben punk en garage als hoofdingrediënt, maar ze hebben ook heel wat klassieke rock- en popsongs opgenomen.
Ze openden in Waregem met “(Shit I Love) Barbara Carrera”, een ode aan de actrice die de moordenares Fatima Blush speelde in de James Bond-film ‘Neder Say Never Again’. Met die song openen ze al sinds het begin der tijden. Ook een vaste waarde is “I Only Wanna Be With You”, hun cover van Dusty Springfield.
Daarna volgden wat minder bekende nummers en nummers van hun nieuwe album ‘Sugar Skull’, uit 2024. Ergens halverwege de set zat dan “As The Bottle Runs Dry”, misschien wel hun bekendste hit. Dit zeemans/drinklied werd indertijd opgenomen met George Kooymans van Golden Earring als producer. De handen gaan in de lucht en echt iedereen in het publiek zingt mee. Bij de minder bekende songs zat ook “Melody in G”, een song die een hit had moeten zijn, maar uitgebracht in 2014 toen de wereld niet meer zat te wachten op snedige rock.
Het materiaal uit ‘Sugar Skull’ weet vlot te overtuigen en dat zal nadien ook blijken uit de verkoop van de merch. Tijdens het concert haalt frontman Wim Punk herinneringen op aan wijlen Paul Van Bruystegem. Hij werd vooral bekend als de bassist van Triggerfinger, maar voor hij bij die band aantrad, had hij er al een lange rit op zitten als gitarist bij The Wolf Banes.
In de nieuwe bezetting zonder Monsieur Paul zitten vaste waarden en nieuwkomers, elk met een lange lijst van veroordelingen bij bands als Red Zebra en Irish Coffee. Bassist Pip Vreede moet zowat de enige artiest uit Vlaanderen zijn die cool genoeg is om met een bolhoed op het podium te staan.
De andere bekende singles werden opgespaard tot het einde: “The Clown”, “Miles Away From Here”, “Where Is The Party?” en “Fire In The Woods”. Opnieuw wordt elk woord meegezongen of toch gelipt door het publiek. In de toegift zit nog “Let’s Make Luv”, een anthem waar heel wat bands jaloers op zouden moeten zijn.

The Wolf Banes zijn nog steeds een energieke rockband die makkelijk het publiek op sleeptouw neemt langs ouder en nieuw werk. Dat ze hun 40^ste verjaardag kunnen vieren als band is mooi, maar het hoeft zeker geen eindpunt te zijn.

INFO
https://musiczine.net/index.php/nl/item/82266-planet-of-peace-single

Neem gerust een kijkje naar de pics van de set, De Casino, Sint-Niklaas, 05-02-2026 @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9003-the-wolf-banes-05-02-2026?Itemid=0

Organisatie: CC De Schakel, Waregem

Queens of Acid is een nieuw project van onder meer twee voormalige Lords of Acid-zangeressen. Nikkie Van Lierop (Darling Nikkie/Jade 4U) doet de backing vocals en is coproducer en Gigi Ricci verzorgt de vocalen.
Lords of Acid kiest tegenwoordig per album/tournee een nieuwe Acid Queen. Gigi Ricci ging mee op de Make Acid Great Again-tournee van Lords of Acid, maar werd inmiddels vervangen door Carla Harvey (van vroeger bij Butcher Babies).
Er doet nog meer schoon volk mee met de twee Belgische dames, zoals Wim Daans (Lords of Acid, The Arch), de Spaanse gitariste Patri Grief (Pirate Queen, Norwald) en coproducer Robin Barbour (Machine X). Leuke namen zo bij elkaar.
En de eerste track zou met zijn licht provocerende lyrics en catchy synthrock zo meteen op een Lords of Acid-album kunnen staan. En dat is waarschijnlijk een beetje de bedoeling: tonen dat de dames niet zomaar een inwisselbaar poppetje zijn, maar dat ze effectief een song kunnen dragen en producen. Als dat de bedoeling was, dan is dit project al geslaagd met deze single. Maar ik hoop dat er meer in zit. Een volledig album zou leuk zijn. En een tournee, waarom niet. Deze wereld heeft zeker nog wat meer acid nodig.
https://www.youtube.com/watch?v=MeAFfv-31j4

Gare Noir is een nieuw Belgisch synthwaveduo. Vanwege het verleden van het duo luisterden we met speciale aandacht naar hun singles en naar hun eerste album. En wat we hoorden, klinkt prachtig.
Gare Noir bestaat uit Sam Claeys en Frits Standaert. Samen zitten ze in Red Zebra, de legendarische band die nu al een paar jaar op non-actief staat.
Sam zit of zat ook nog in onder meer Der Klinke, Meadows, Elements, The John Lennon Riffle Club en Pesch en hij schreef onlangs nog een song voor rockband BTL.
Frits kan je kennen als de helft van Oorpool en van The Boy Wonders, Durango en Zeker Weten. Dat zijn allemaal heel interessante bandnamen om te droppen, maar de ervaring leert dat een mooi curriculum niet altijd een automatische garantie is op goede muziek.
Als Gare Noir hebben Sam en Frits iets moois gemaakt. Niet elke track van hun debuutalbum klinkt knisperend fris, wel krijgen we een vertrouwde sound die altijd weet te charmeren. De som is meer dan de wiskundige optelsom van de individuen en dat is op zich al een goed teken. Inzake songopbouw en productie hebben ze alles prima voor elkaar, daar bij Gare Noir.
De reeds uitgebrachte singles zijn die tracks van het album die boven het maaiveld uitkomen: “Crossfire of Lies”, “Lost in the System”, “Dark Desire” en “Never Break”, maar er zitten nog meer parels in deze schatkist van een album. Het album beslaat het hele speelveld van de synthwave, van donkere en dreigende retro postpunk en EBM tot dansbare en eerder lichtvoetige, tijdloze pop.
Er schuilt veel métier achter deze songs en dat is in tijden van hapklare AI-synthwave een verademing. Dat ze het ook live kunnen waarmaken sterkt ons vertrouwen, met dan een extra bandlid (labelbaas Luc Waegeman) toegevoegd aan het duo.
Het verleden van Sam en Frits in allerlei bands en zijprojecten maakt dat ze hier misschien net iets makkelijker als authentieke songschrijvers op de voorgrond kunnen treden om hun ideeën uit te werken en te laten samensmelten. Hoe hun rolverdeling in Gare Noir precies in elkaar zit, dat zullen we binnenkort vast te horen krijgen in allerlei interviews, maar Sam doet hier mooie dingen als zanger.
Dit is een heel gevarieerd en heel leuk album van een interessant duo. Dit mag wat ons betreft nog even doorgaan en zelfs zijn plaats opeisen zodra hun ‘andere’ band opnieuw op de sporen staat.
https://youtu.be/GdgsFmd7fJU
https://youtu.be/nLPPUnAw2dk
https://youtu.be/eR3coTLTH08

De Ierse indierockband Autumn Owls startte in 2007 en werd in het begin vaak vergeleken met Radiohead. Na een beloftevolle start met internationale tournees en opnames met hippe producers deemsterde de band wat weg.
Bandleider en songwriter Gary McFarlane dook weer op tijdens de coronapandemie. Met plots een zee aan tijd en door het verplicht moeten terugkeren naar zijn roots werkte hij het tot dan onafgewerkte album ‘Three Winters in the Capital’ af. In die periode werd ook de basis gelegd voor ‘Here in the Bardos’, het album dat volgende maand uitkomt. Hij begon er aan in Ierland en zette dat werk verder in Frankrijk, Thailand en China. Dit was het eerste nieuwe materiaal dat McFarlane schreef in meer dan tien jaar.
Muzikaal vormt ‘Here in the Bardos’ een opmerkelijke breuk met alle vorige albums en dat horen we al op de vooruitgeschoven single “Thick as Thieves”. Dat is ietwat rafelige, melancholische dreampop, met meer aandacht voor de lyrics en het grotere verhaal. Een sound met duidelijke roots in de jaren ’90, met zelfs nog een vage hint van de Madchester-vibe. Als single blaast “Thick as Thieves” ons niet meteen van onze sokken, maar hij lijkt wel de voorbode van een mooi album met eerder bescheiden ambities.
Met een moderne productie en de melancholie als boventoon moet dit zowel een jong als een iets ouder publiek kunnen aanspreken.

https://www.youtube.com/watch?v=JwBcn_4Zf4A

Eosine is al een tijdje een belofte in België en de rest van Europa. De nieuwe single “And Now It Shows” is opnieuw een schot in de roos.
Eosine viel in 2023 op met de single “Plant Healing”, in een productie van Mark Gardener van Ride. In 2024 volgden nog de EP ‘Liminal’ en heel wat spraakmakende optredens, met een opgemerkte Nederlandse tournee met de Australische psychrockers van Psychedelic Porn Crumpets.
Nu is de band rond Elena – in een nieuwe bezetting - terug met een nieuwe single. “And Now It Shows” is een stevige blend van emo, noiserock en wat shoegaze. Ergens tussen Amyl & The Sniffers en Le Butcherettes in.
Eosine is binnenkort zowat overal in Vlaanderen te zien waar een podium staat.

https://www.youtube.com/watch?v=81ixO4aPuuY

De Mexicaanse zangeres Mariel Gimeno en de Belgische gitarist Gio Smet werken reeds samen in hun dark metalband Midnightmares en nu hebben ze hun schouders gezet onder een nieuw project en dat is Vallaris.
Hun debuutsingle “Saint Bernardus” is een lofzang op de gelijknamige bierbrouwer en heeft een heel Middeleeuwse vibe. Het is een vrolijk, aanstekelijk en authentiek folknummer met een mooie tekst, maar het duurt wel even vooraleer alles verteld is.

Benieuwd of hier een EP of een full album op volgt. Er staat inmiddels een eerste concert van Vallaris op de agenda, op 21 maart in The Roxy in Herentals.

Folk/World
Saint Bernardus -single-
https://www.youtube.com/watch?v=op5sUBLkXH8&t=299s

Pink on Red is een no-nonsense bluesrockband uit Gent. Hun nieuwe single is “Levvy”. Het is de eerste voorbode van hun debuut-EP ‘Negligee Cafe’, die verschijnt op 15 mei.
“Levvy” is een energiek bluesrocknummer met weinig filter of productie. Het nummer is blijkbaar ook belangrijk voor het verhaal dat ze met hun aanstaande EP willen vertellen. Deze single vertelt het verhaal van een personage dat zich volledig verliest in het nachtleven. Hij maakt foute keuzes, omarmt ze zonder schaamte en blijft doorgaan, ongeacht de gevolgen.
De releaseshow voor de EP wordt georganiseerd op vrijdag 12 juni in Trefpunt in Gent. Troubled Water speelt die avond als support.

https://www.youtube.com/watch?v=bFZ62Se2ZGE

Frans Kalf is de artiestennaam van Mika Ram. Hij is 22 en half Amsterdammer, half Gentenaar. Met pakkende liedjes en rake teksten in het Nederlands neemt hij je mee in zijn bitterzoete wereldje, waar er plaats is voor zowel een gebroken hart als een schaterlach.
Zijn debuutsingle “Terwijl Je Voor Me Stond” is een dromerige en naïeve song die meteen de contouren van Frans Kalf aflijnt, waar chanson en kleinkunst versmelten met indie en folk. Het is een beetje een mix van Spinvis, Fenster, Augustijn en Guido Belcanto.
Dit voorjaar is Frans Kalf veelvuldig te zien in Vlaanderen en Nederland, en gaat hij op tour met mooi volk als Dressed Like Boys, Kaat Van Stralen en Johannes Is Zijn Naam.

https://www.youtube.com/watch?v=EgTa9JY5g0w

Live 2025
Yevgueni – Mooie backcatalogue van 25 kaarsjes

Floris Francis Arthur maakte twee albums met Engelstalige slaapkamerfolk. Het nieuwe album wordt er eentje in het Nederlands. “Hou Me Tegen” is de eerste single.
Muzikaal herkennen we op deze single nog veel elementen van de vorige albums, de lofi, de schijnbare eenvoud, de naïeve ontboezemingen en het dromerige, om er nu maar drie of vier te noemen. Een complete stijlbreuk is het niet. Wel zal het voor de fans even wennen zijn aan het Nederlands, en aan de strijkers misschien ook.
Het staat nog niet vast dat het Nederlands een blijvend element is. Vermoedelijk hangt dat ook wat af van de reacties. De komende concerten speelt Floris Francis Arthur zowel Nederlandstalige als Engelstalige nummers.

https://www.youtube.com/watch?v=dI0_LpQQG7M&list=OLAK5uy_mmQdJGE0SOqaIRc1DfbVFAm-ExdPN9Tqo

Bob Mould heeft de Sugar-train opnieuw op de sporen gezet. Vorig jaar was er al de eerste single “House of Dead Memories” en nu is er de opvolger “Long Live Love”.
Het is opnieuw onmiskenbaar een volbloed Sugar-song geworden. Ruw, rauw, fuzzy en overweldigend.
Voor de vinyl-liefhebbers komt er een 7”-vinyl uit met deze “Long Live Love” en “House of Dead Memories”.
Op 14 juni staat Sugar in De Roma in Antwerpen.
https://www.youtube.com/watch?v=jSet8ltTGUo&t=154s