In 2008 liet het piepjonge collectief Vampire Weekend een frisse wind uit New York overwaaien, en België (alsook de rest van de aardkluit) was meteen wild van hun vrolijke gitaardeuntjes en clevere teksten. Verschillende keren trad de band in onze contreien op, maar ondertussen was het toch al weer een dikke zes jaar geleden. Het publiek snakte dus naar een sterke liveshow.
Onder een gigantische wereldbol - de hoes van hun nieuwste plaat ‘Father of the Bride‘ - gingen de heren van start met hun recentste single “This Life”, gevolgd door “Unbelievers”. Het valt op dat de sound nog niet echt goed zit, het lijkt eerder een lo-fi concert in een kroezelig café. Bij “Sympathy” wordt dit hersteld, en enkele nieuwe nummers passeren de revue. Hun laatste worp werd door de gespecialiseerde pers met ietwat gemengde reacties onthaald, maar hier bewijst de groep dat de liedjes live best goed overeind blijven.
Bij “Finger Back” wordt geknipoogd naar het refrein van wereldhit “Harmony Hall”, maar “I don’t wanna live like this” mag pas later volop meegezongen worden. Samplen doen ze blijkbaar graag, want “This feels so unnatural, Peter Gabriel too” komt voor in “Cape Cod Kwassa Kwassa”, en later tijdens de bisnummers ook nog eens in “Ottoman”. De band én het publiek komen helemaal onder stoom tijdens de gouwe ouwe nummers vanop het self-titled ‘Vampire Weekend en Contra’.
Wat volgt is een unieke versie van “Step”, een minutenlange, harde gitaarjam tijdens “Sunflower”, en een uiterst subtiele maar zeer verzorgde overgang naar “White Sky”. VW bewijst hier dat ze één voor één topmuziekanten zijn. Zanger Ezra Koenig, gitarist Chris Baio en de twee percussionisten, ze laten complexe muziek toch zo kinderlijk eenvoudig lijken. “Cousins” en “A Punk” doen iedereen dansen, terwijl het maatschappijkritische “2021” de zaal volledig stil krijgt.
De strakke set wordt afgesloten met “Jokerman”, een Bob Dylan cover, en een David Goffin lookalike naast ons geraakt bijna in trance. Hier valt het pas echt op dat de groep de mosterd voor deze mengeling van pop met Afrikaanse invloeden haalde bij ‘Graceland’. Paul Simon als inspiratiebron, New York als gemeenschappelijke thuishaven. Bij de eerste noten van de encore “Big Blue” vallen vier vlaggen naar beneden, elk staan ze symbool voor de vier singles die de band ter voorbereiding van hun nieuwe cd maandelijks de wijde wereld instuurde.
Als slotakkoord worden nog een paar verzoeknummers gespeeld, en met “M79”, “Diplomat’s Son” en “Mansard Roof” worden enkele klassiekers aangevraagd en maar al te graag te berde gebracht. Singles als “Oxford Comma” en “Holiday” zijn zelfs niet nodig om ons te overtuigen.
Traditiegetrouw sluit “Walcott” de gig af, en zo klokt Vampire Weekend af op zevenentwintig (!) nummers, netjes verspreid over hun vier albums, stuk voor stuk pareltjes, elk op hun eigen manier, en live vormt dit alles een erg knap, oerdegelijk geheel.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/vampire-weekend-18-11-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/liss-18-11-2019.html
Organisatie: Live Nation
Minard Gent is een historische locatie met een geschiedenis die teruggaat tot 1847. De schouwburg kwam er dankzij de architect Minard die dit gebouw optrok als reactie op de Franstalige schouwburg en opera in Gent. Bij het binnenkomen, valt de ode op aan personen die nauw betrokken waren bij deze schouwburg, waaronder Romain Deconinck (1915-1994) een iconische Gentse figuur die Gent op de wereldkaart wist te zetten, dan ook onmiddellijk op.
In deze historische omgeving mocht een jong, talentvol gezelschap RAMAN op zaterdag 16 november zijn allereerste EP 'Birth Of Joy' voorstellen. En zo is de cirkel rond. In een interview liet Simon Raman ons weten klaar te zijn om die volgende bladzijde om te draaien. Het volledige interview kunt u hier trouwens nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/76226-raman-we-zijn-eigenlijk-veel-verschillende-genres-dat-maakt-het-voor-ons-zo-spannend.html
In Minard kregen we dan ook het perfecte huwelijk voorgeschoteld tussen melancholie en pure rock-'n-roll!
Een ander opkomend talent is Roos Denayer (****). Deze jonge singer-songwriter haalt haar invloeden bij o.a. Joni Mitchel, Nick Drake en Suzanne Vega. Dat is toch heel wat. Ze laat zich op het podium begeleiden door een bassist Trui Amerlinck, die door haar magische inbreng de stem en gitaar van Roos perfect weet aan te vullen. Op een eerder bedeesde en onschuldige wijze zorgt deze laatste, dankzij gezapige bindteksten, voor een glimlach op de lippen. Bovendien gooit Roos Denayer haar uiteenlopend stembereik in de strijd. Puur vocaal, maar ook wat gitaar en bas betreft, zweeft het concert dan ook voortdurend tussen weemoed en lekker loos gaan waarbij zelfs lichtjes wordt geflirt met geluidsnormen overschrijdend gedrag. Die combinatie zorgt ervoor dat Roos zonder problemen iedereen uit haar hand doet eten. Het publiek stil krijgen bij die pakkende tot melancholische momenten, waarbij je een traan wegpinkt. En meeklappen en dansen vanuit de stoelen op de meer energieke songs. Het is er allemaal bij .
Besluit: Roos Denayer slaagt er, in tegenstelling tot veel voorprogramma's, zonder enige moeite in het Gentse publiek - en ook wijzelf - compleet over de streep te trekken. We zagen dan ook een bijzonder talentvolle artieste aan het werk om in het oog te houden naar de toekomst, een toekomst die er zeer goudkleurig uitziet.
Dat laatste kan ook gezegd worden van RAMAN. (****1/2). De band heeft ondertussen in en rondom het Gentse al bewezen uit het goede hout gesneden te zijn. We gaven de EP 'Birth of Joy' al enkele luisterbeurten, en werden van begin tot einde van onze sokken geblazen. Een recensie daarvan volgt nog!
Of dit live ook het geval zou zijn?, vroegen we ons af. Nu, vanaf de eerste song werden de teugels gevierd en de registers compleet open getrokken. Een vat boordevol stomende riffs en drum salvo's, die de Minard op zijn grondvesten deden daveren, werd open gedaan. Feitelijk is hierop stil zitten onmogelijk. Het publiek ging eerder uit de bol door stevig te headbangen en mee klappen, en ook wij werden door een geluidsmuur die op ons kwam murw geslagen. Echter weet RAMAN binnen deze energieke en gestroomlijnde aanpak ook genoeg weemoed en melancholie te verstoppen, met pakkende songs die eerder een krop in de keel bezorgen. Sam is niet alleen een gitaar virtuoos van een unieke soort, hij is eveneens een charismatische frontman met een uiteenlopende stem. Enerzijds breekbaar, anderzijds schreeuwt hij zijn stembanden schor. Gerugsteund door een knallende drum inbreng van Bernd Coene die zijn drumvellen bedient alsof zijn leven daarvan afhangt, aangevuld door een al even knallende en knetterende baslijn van Jasper Peeters. Zorgt dit voor een kruisbestuiving die we niet elke dag tegen komen. Vooral als al die registers compleet worden open gegooid in een stomend instrumentale wervelstorm, telkens werkende naar een verschroeiend hete climax toe, gaan de daken er compleet af in de Minard. Het gemeende, staande applaus, na de regulaire korte set, bewijst dat ook het publiek compleet mee was met de zaak.
Besluit: ''Het is eerder een mengeling van vele genres, waardoor het moeilijk is om daar een stijl op te plakken. Een bewuste keuze trouwens. We zijn vooral een live band, daarom dat catchy en streepje rock-'n-roll in onze muziek.'', wist Simon ons in het interview dat we hadden met hem te vertellen. Nu, dat laatste wordt meermaals in de verf gezet.
Ook de snoeiharde, quasi instrumentale, bisronde is een mokerslag in het gezicht, compleet murw geslagen.
Het enige minpuntje is de te korte set van amper iets meer dan een uur, want dit smaakte naar meer, veel meer. Voor de rest hoor je ons niet klagen. Dit was een leerrijke avond inéén van de mooiste gebouwen die Gent rijk is.
RAMAN bewijst in de Minard dat ze inderdaad klaar zijn voor het grote werk, niet alleen op maar ook naast het podium. In het oog te houden naar de toekomst toe!
Organisatie: Cunae Management + RAMAN ism Democrazy/Vooruit, Gent
Luka Bloom, een man en zijn gita(a)r(en), brengt alle ingrediënten mee voor een topavond in Brugge: een flinke kop thee die moet zorgen voor een heldere stem, een drietal gitaren en een hele resem verhalen. De Ier is een verteller die geen seconde verveelt: de grote zaal van het Concertgebouw noemt hij "a great folkclub". Zoals de meeste artiesten was hij "...happy to be here or as Mick Jagger said: it's great to be anywhere". Hoogstwaarschijnlijk is de heer Bloom er niet van op de hoogte dat dit net het koosnaampje is dat Radio 1 onlangs bedacht heeft voor de actieve jongere oudere; er zaten heel wat jaggers in de zaal en die waren vastbesloten er een onvergetelijke avond van te maken.
In plaats van een taart met 30 kaarsjes stond er een flinke bos bloemen te wachten naast de micro. Zo oud is het album ‘Riverside’ waarmee Barry Moore in 1989 doorbrak als Luka Bloom. We kregen een inkijk in de ontstaansgeschiedenis met verhalen uit het leven gegrepen. Zoals “Gone to Pablo” dat ontsproot uit een artikel in de sportkrant die hij las op de bus in Dublin over Jacqueline Roque, iconisch model van Picasso. Aansluitend volgt “Rescue Mission” met hetzelfde krachtige gitaarspel zoals 30 jaar geleden. Na een slokje van zijn “...lekker kopje thee...” vertelt hij hoe hij lastige vragen over een Ier zonder bier of whisky afwimpelt: “I'm An Irish muslim; that ends the conversation quickly!”
Een lang verhaal (this story is longer than the song!) over een trip in de vrachtwagen van de Hothouse Flowers van Amarillo tot in Vancouver waar hij een zielsgenote ontmoette van dezelfde geboortedatum vertelt het ontstaan van “The Man Is Alive” in het Stanleypark onder de totempalen.
De bindteksten zijn onderhoudend en grappig: “An Irishman in Chinatown” wordt aangekondigd als “A song that is een beetje belachelijk.” en blijkbaar voor 40% waarheid. In New York kon deze Ierse plattelandsjongen niet wennen aan de drukte, maar op de trein ontmoet hij een oude dame, Hudson Lady, die zich na twee dagen bij haar familie in Philadelphia al verveelde en terug naar NY wilde,...
“You” is een herfstsong over verlaten. Net zoals een herfststorm geselt Bloom de snaren van de akoestische gitaar tot er één breekt. “I don't mind that I broke a string because that relationship didn't end Well.” Gelukkig staat ene Johan paraat om de snaar te herstellen.
Dat Luka Bloom een goede relatie heeft met Vlaanderen is geen geheim. In het begin van november was hij te gast in Ieper bij de Last Post Association. Daar bracht hij ook “Lowland Brothers”: “It seemed like a good idea, going to Flanders…” Hij voegde er nog een boodschap van vrede aan toe: laat alle wereldleiders eerst naar Ieper komen voor ze ten oorlog trekken. “I am not at war with anyone, don’t need to be friends with everyone…”
We kenden al de cover “I Need Love” van LL Cool J maar vanavond waagde Luka Bloom zich aan “Gangsta’s Paradise”: hij bracht een experimentele versie van deze cover van Stevie Wonder (“Pastime Paradise”), doorspekt met arpeggio's.
Ook de natuur krijgt een stukje aandacht met “My friend the Old Oak Tree” waarin hij zijn coming out doet als treelover en “Water Is Life” over het protest van de Indianen tegen olieleiding die door hun land wordt getrokken. En hierbij hoort ook een ode aan Greta Tunberg.
“City of Chicago” over de Ieren in de VS, heeft hij sinds 1984 elke avond gezongen: “there are people dreaming of the hills of Donegal”. Hij krijgt er een zaalkoortje mee aan het zingen. Als trotse vader vertelt hij hoe hij na een lange pauze zijn twee zonen weer te zien kreeg via een korte mail: “I have tickets for Bob Dylan en Neil Young…” We krijgen een cover van “Make You Feel My Love” van Bob Dylan die zoals Leonard Cohen zijn beste jaren beleeft tussen 70 en 80. “I have so much hope.”
In “Tribe” komen de schrijvers van Ierland langs: Joyce in Zürich, Beckett in France. Hij vertelt over Oosterzele waar hij een pot honing kreeg van de bijen die op het dak van het theater leven. Hij gebruikt wat van die honing om de zaal te doen meezingen: “In Belgium you are the best singers…Home is a place inside, I take it with me…”
Bij de eerste gitaarklanken van “Sunny Sailor Boy” is het publiek al ‘oewah oewah’ aan het voorzingen... Deze song smaakt even zoet als de kleine zeemeermin van Disney. Ieder zijn meug, maar voor mij iets té zoet.
En wordt een fan op de eerste rij in de bloemetjes gezet: een vrouw die de artiest vooraf mailde dat ze er wegens een operatie de dag ervoor niet bij kon zijn. “And look, here she is!” “You Couldn't Have Come at a Better Time” kwam nooit op een beter moment dan vanavond! En de bloemen op het podium zijn ook voor haar! Luka Bloom is a charming man...
In de bisronde wordt meteen een verzoekje op het podium afgevuurd. Hij probeert het nog af te wimpelen met het voorstel om vooraf eens een mailtje te sturen “people do that all the time”; maar uiteindelijk zwicht hij toch want everything is possible in Gods time: “Blackberry time” past wel bij dit tijdsgewricht: geen jacht en stress maar tijd om van de braambessen te genieten… Voor “Fertile Rock”, kan hij rekenen op een volledig zaalkoor dat hij met steeds stiller gitaarspel tot zijn recht laat komen.
“Black Is the Colour (of my true loves hair)” is het meest atypische bisnummer dat ik ooit hoorde. Een trage lovesong in mineur met een sober gitaarspel zorgt voor een ademloze stilte en gespannen aandacht tot de laatste noot.
En toen was een mooie avond in het Concertgebouw voorbij …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/concertgebouw-brugge/luka-bloom-15-11-2019.html
Organisatie: Concertevents ism Greenhouse Talent
Heel lang bestaan ze nog niet, maar toch bestormt Black Pumas de muziekwereld in een razendsnel tempo. De groep rond producer Adrian Quesada en singer-songwriter Eric Burton startte in 2018, en bracht dit jaar het debuutalbum uit. Overal kreeg de plaat lovende woorden en hun show in de AB Club was dan ook al maanden op voorhand uitverkocht. Want naast een goeie plaat geeft de band ook wonderbaarlijke concerten, en dat was in Brussel niet anders.
Maar eerst mocht Anysa het Brusselse publiek opwarmen. De zangeres speelt normaal met een heuse band, maar in de AB deed ze het met enkel een gitarist. Haar warme, soulvolle stem mag dan wondermooi zijn, het miste de muzikale ondersteuning die het geheel wat boeiender had kunnen maken. Nu was het publiek te snel afgeleid en dat zorgde er natuurlijk voor dat de muziek niet zo heel goed overkwam. Maar potentieel, dat zit er zeker in.
Gelukkig moest Black Pumas minder moeite doen om het publiek te boeien. Van zodra frontman Eric Burton het podium bestormde, had hij de zaal al rond zijn vinger gewonden. De man staat dan ook vol energie en passie op het podium, alsof hij nooit anders deed. Nochtans begon Burton gewoon als straatmuzikant, maar ondertussen is hij uitgegroeid tot een frontman die de soulvolle muziek van Black Pumas draagt en naar een hoger niveau tilt.
Er bestaan heel wat soulbands die exact hetzelfde doen als Black Pumas, maar niet met dezelfde passie en inleving. De bandleden hadden elk een eigen kostuum aan, de een al warmer dan de ander, en dat gaf al aan dat er over alles was nagedacht. Ook de twee extra vocals vooraan , zorgden ervoor dat de power van de groep altijd een tikkeltje krachtiger was. Ook Quesada speelde een rol, want met zijn fascinerend gitaarspel, zijn herkenbare pet en nodige gitaarsolo’s, wist hij ieders hart te veroveren.
Er waren veel ingrediënten die samen een heerlijk gerecht maakten dat Black Pumas heet. Ook de gitaarsolo’s en opbouw van de set hoorden daarbij. Er waren wel eens solo’s, maar ze werden niet uitgemolken zoals dat wel eens gebeurt. Ook kregen we een perfecte mix tussen dansbare songs, liefdevolle nummers en de iets meer smooth liedjes. Die balans behouden was nodig, want zo bleef je geboeid luisteren en kwam iedere nieuwe song als een verrassing.
Toch waren er natuurlijk, zoals in iedere show, uitschieters. Bij Black Pumas waren dat vooral de meer dansbare nummers, omdat ze dan echt iedereen mee konden krijgen. Als Burton zelf zijn gitaar bij de hand nam, verdween zijn charisma als frontman en dan zakte de set dus af en toe in. Maar bij nummers als “Black Cat” en “Old Man” kon niemand blijven stilstaan. Het lag ook aan de energie van de frontman, die zich echt volledig smeet. Hij sprong soms gaten in de lucht, vroeg toeschouwers ten dans en begroette ook iedereen persoonlijk.
Maar er was meer. De dynamiek verdween nooit uit de show door onnodige bindteksten. De band loste dat heel slim op door de nummers snel na elkaar in te zetten, en Burton zong dan gewoon maar zijn bindteksten. Fascinerend, want het zou zomaar een lyric in de songs kunnen zijn. Dat deden ze nog het best bij afsluiter “Dirty”, dat, zoals een echte soulshow het betaamt, ieder bandlid voorstelde. Maar zonder daarbij in de clichésolo’s te verzanden, werden ook hier bedankingen aan het publiek gezongen of gespeeld.
Heel veel respect en liefde voor het publiek dus, en dat is natuurlijk waar dit genre voor bekend staat. De groep heeft zich omringd door heel sterke muzikanten, en die zorgden er mede voor dat Black Pumas live fantastisch was om te ervaren. Live krijgen we nog meer funky en groovy invloeden, waardoor je zelden stil blijft staan. Sfeer is dus essentieel, en die was er gisteren in overvloed. De dynamiek bij nummers als “Fire” en hitje “Colors” was adembenemend, alsof een poema op het punt stond je te bespringen en je aan de grond genageld stond. Maar hier werd je enkel maar verscheurd door liefde en passie.
Iedereen zou de band aan het werk moeten zien, want ze krijgen elkeen mee en zorgen ervoor dat je liefde voor soulvolle muziek alleen maar groter zal worden. Bewijs daarvan is het nog lang verder gezongen “Dirty” op het eind van de set. Het publiek bleef gewoon zingen, zelfs al was de band weg en stonden de lichten al aan. Je kon dus niet genoeg krijgen van deze wonderbaarlijke band. Het zou volgens ons niet lang moeten duren vooraleer de band nog grotere zalen platspeelt. Beginnend in Trix in februari, allen daarheen!
Setlist: Intro - Next To You - More Than a Love Song - Black Cat - Old Man - Know You Better - Black Moon Rising - Stay Gold - Confines - I Am Ready - Ain’t No Love - Oct 33 - Etta James - Colors - Fire - Dirty
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Wie op een doordeweekse donderdag goesting had in een Duitse party, moest zich aanmelden voor Gestapo Knallmuzik in de Vooruit. De Gestapo bestaat tegenwoordig uit drie onnozele zeveraars met een fluo trainingspak of regenjas die Duitsklinkende maar Nederlandstalige lyrics naar je kop zwieren. En dat bedoelen echt wel positief. ’t Is ganz original en leutig voor de leute. Verder proberen wij ons, zo goed als het kan, in te perken wat dat Duits gewauwel betreft, al is het ongelooflijk besmettelijk.
Beginnen deed Gestapo Knallmuzik met een tip voor andere entertainers. Op een groot scherm konden we mee aftellen naar de start van het optreden. We zagen de drie gezellig chips aan elkaar voeren, gekke bekken trekken en gewoon wat random dingen doen. En vanaf 10 seconden was het al sfeervol aftellen zoals voor een nieuw jaar. Een goed begin. Zeker als bij het opkomen Kraftwerk klinkt met “Boing Boom Tschak”.
Met eerste song “Wingman Danny” vloog de confetti door de concertzaal en de frontman op het publiek. En onmiddellijk daarna werd “Ich Habe Nicht mit ein Ander Gemoald” met snel ingezongen lyrics en beats op ons af gestuurd. Het repertoire blijkt ook breder dan je zou denken. Want na “Gemoald” met een duidelijk negatieve emotionele lading, komen ook belangrijke levenslessen. “Twaletpapier Gescheurdt” probeert het publiek op te voeden om zich steeds met een drie maal geplooide laag papier af te vegen na een toiletbezoek. Bij deze genoteerd.
Daarna dronken we een pintje tijdens “Komasaufen” en kwam de elektropop van Gestapo op een hoogtepunt tijdens “Heel die Tag Porno”. Twee opzwepende nummers, die bovendien nog eens woord voor woord door de fans werden meegezongen. Moeilijker dan je zou denken, in humoristisch zeverduits.
Af en toe kregen we ook een rustpuntje. Zo kreeg toetsenist Vinzent zijn momentje met zijn dixietoilet in “Dixies Sind ok”. Redelijk absurd, durf je dan te denken. En dat klopt ook wel. Tot je daaropvolgend een song over een kachelwinkel te horen krijgt en naar deze onnozeliteit mag luisteren: "Hë Ruppert, wahr haben sie das kächel gekogt?" "Häha, gewöon, in Kachelwinckel Pëeters." “Ich sei ich wille das thaus in meinen garaach.“
En dan krijg je natuurlijk ook nog je portie pipi- en kakahumor er bovenop. “Ein Natze Pleck” en “Wir Gehen von Grond” zijn daarbij een paar leuke voorbeelden. Hitje van het moment van laatste plaat “Tinkie Winkie ist Dipsy und Steeckt zein Lala ins Po” is “Claudia Schwiffer”. Daarin komen plots enkele kuisvrouwen op het podium dansen, nodig na dit fantastische feestje.
Afsluiten deed Gestapo met “Sabin und Frenk”, waar het publiek eerst mocht juichen bij Sabine haar naam en joelen bij die van Frank. De liefde voor Sabine Hagedoren is duidelijk groot in Gent.
Als bisnummers kregen we nog de liefdesverklaring (inclusief hoog stemmetje) aan “Angela Merkel” en “Schüren mit ein Schürpapier”. Afsluiters van een geniaal grappig en een fantastisch feestje in de Vooruit. Auf wiedersien Gestapo Knallmuzik!
Setsliste: Wingman Danny - Gemoald - Twaletpapier Gescheurdt - Komasaufen - Heel die Tag Porno - Free Willy - Dixies Sind ok - Kachelwinckel Peeters - Ein Natze Pleck - Tanzen - Claudia Schwiffer - Wir gehen von Grond - Sabin und Frenk
Bis: Angela Merkel - Schüren mit ein Schürpapier
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vooruit-gent/gestapo-knallmuzik-14-11-2019.html
Organisatie: MCLX ism Vooruit, Gent
Guitar Wolf zag in ‘87 het levenslicht in Tokyo maar het was pas in de jaren ‘90 dat de wereld, dankzij een zetje in de rug van Eric Oblivian, met hen kennismaakte. Sindsdien bleef de groep onverminderd touren en platen maken (zo’n 17) en werd zo één van de zeldzame overlevers van de garagerock-revival van toen.
Elke zichzelf respecterende rock-‘n-roll liefhebber zou ze minstens één keer gezien moeten hebben! En hoewel hun interessantste platen, ‘Missile me!’ uit ‘95 en ‘Jet Generation’ uit ‘99, thuis op het schap staan , slaagde ik erin om ze telkens te missen.
Ook dit keer had ik minstens drie redenen om verstek te laten gaan maar besloot uiteindelijk toch dat alles moest wijken en ik heb het me geen seconde beklaagd. Extra argument om door te zetten was de plaats van het gebeuren. Magasin 4 had een dag later ook gekund maar de l’Imposture in Lille, een café niet groter dan de Pit’s, leek me ideaal, temeer daar Guitar Wolf er vorig jaar ook al mocht opdraven. Altijd een goed teken als een groep mag terugkomen!
Net vooraleer de groep verscheen ging Malik, de sympathieke baas van het pand, even voor het podium postvatten om ook de laatste twijfelaars naar voren te wenken. Nadat bassist Gotz en drummer Toru hun instrumenten even gewelddadig beproefd hadden, alsof ze leken te solliciteren bij een jazzrockband, kapten de drie theatraal een volle pint binnen waarna het feestje definitief kon losbarsten.
Guitar Wolf bracht een smeuige mix van dementerende rock-‘-roll, garagerock, noise en seventies punk waarin ik echo’s van zowel The Ramones, Link Wray als de Oblivians hoorde. Zelf noemen ze het ‘jet rock-‘n-roll’ waarbij jet niet staat voor Joan Jett, zoals sommigen beweren, maar voor het harde geluid van een ‘jet plane’. Wat dat harde betreft viel het beslist mee. Luid was het zeker , maar niet té.
Japanners hebben al eens de neiging om te overdrijven maar hier bleek alles (volume, distortion, chaos,..) perfect gedoseerd. Bij een naam als Guitar Wolf zou je misschien exuberante gitaarpartijen verwachten, niets daarvan. Integendeel, de techniek van Seiji was zelfs eerder beperkt maar bij dit soort herrie is dat eerder een zegen dan een handicap.
De set zat clever in elkaar met af en toe een cover (“Gimme some lovin’” (Spencer Davis Group), “Summertime blues” (Eddie Cochran/ Blue Cheer)) om de ambiance kolkend te houden. Halverwege ging de bassist zelfs wat crowdsurfen waarbij hij even aan de airco (?) ging hangen en een daaraan gemonteerde beamer net niet naar beneden stuikte. Alle drie volledig in het zwarte leer en met zonnebril leken ze afstandelijk maar ook dat was slechts schijn. Seiji zocht geregeld contact met het publiek , alleen zorgde zijn zwaar geaccentueerde Engels voor een erg moeizame communicatie. De setlist mee grissen was trouwens zinloos of je moest de Japanse taal machtig zijn.
Na een gebalde set waarin ze ongetwijfeld iedereen over de streep trokken , kwamen ze nog eens terug voor drie bisnummers om er met “I saw her standing there” van The Beatles er een punt achter te zetten. Schitterend optreden en zo kocht ik warempel na precies twintig jaar nog eens een Guitar Wolf plaat: ‘Love & Jett’, uit op Third Man Records.
Organisatie: Imposture, Lille
Mac DeMarco en zijn olijke viertal mochten gisteren voor een uitverkochte Ancienne Belgique optreden . Wat volgde was een indie show die niet verveelde. Ondanks de soms trage en eentonige liedjes van Mac bleef de show boeien. Daar had zeker de humor van Mac en de zijnen mee te maken, tussen de nummer door worden allerlei onnozelheden uitgestoken en moppen getapt. Ondanks een gebrek aan radiohits in België weet DeMarco een trouwe schare fans op de been te brengen, die kunnen meezingen van begin tot eind.
De Australische art rockband Methyl Ethel vergezelt Mac & The Gang op hun tour. Twee mannen met synthesizers, een torenhoge stem en beats die soms zwaar en duister waren. Op de Japanse tekenfilm , die in zijn geheel werd afgespeeld op de achtergrond, na, zat er weinig dynamiek in de set. De set was al bij al statisch, en enkel hun laatste lied bracht was schot in de zaak.
Mac DeMarco - Opkomen doet de band op de tonen van Dean Martin’s “Amore”. Samen met de beelden van de televisieserie De avonturen van Kuifje, gemengd met beelden van de bodybuilderlegende Ronnie Coleman en de erg vertraagde beelden van de band is de humoristische toon gezet.
Zoals gewoonlijk werd de show geopend met “One The Level”. Doorheen de show blijven de aanstekelijke, luchtige deuntjes elkaar opvolgen. Ondanks de rustige aard van DeMarco’s muziek, reageert het publiek uitbundig bij elk lied. Elk lied wordt meegezongen, er wordt geklapt en gedanst. “The Stars Keep On Calling My Name” kreeg de eerste dansbenen los, en daarna was het moeilijk stil te staan.
Eerder dit jaar werd zijn album ‘Here comes the Cowwboy’ gemengd onthaald. “Nobody” bleek een sterk, ingetogen nummer en ook andere nummers bleken beter live tot hun recht te komen dan op plaat, op het vervelende “Choo Choo” na, dat eerder lijkt op de laadmuziek van Trainsimulator Pro 2. Nu kan je ook beargumenteren dat dit lied bewijst dat ze zichzelf niet al te serieus nemen, wat nu net de charme is van Mac en de zijnen.
Heel de tijd drinkt Mac water, en de rest van de band pintjes. De gebruikelijke fles rode wijn werd dus achterwege gehouden. Misschien heeft het te maken met de anekdote van hun vorige AB-passage die we voorgeschoteld krijgen. Mac zou in een bar in de buurt een heel bierglas hebben volgekotst, waardoor ze de bar moesten verlaten. Misschien wou hij het deze maal wat rustiger aanpakken in Brussel, wat echter niet wou zeggen dat we hem straks niet konden tegenkomen in een cafeetje om de hoek. Lief nodigde hij ons uit met hem te praten mochten we hem tegenkomen. ‘We don’t bite.’
De harde emoties bij “My Old Man” werden gecounterd door een handstand van Mac en vele oerschreeuwen tussendoor. Zijn vader ging deze avond de pret niet verstoren. Tijdens “Ode To Viceroy”, Macs favoriete sigarettenmerk, werden allerlei peuken naar de band gegooid én een mutsje van cécémel, die hij wijselijk niet wisselde met zijn vissershoedje. “Another One” werd ingezet door de door Mac sexy bevonden vocalen van Andy. Die krijgt de smartphonelichtjes in de lucht en doet de AB meewiegen. Na wat onnozelheden beslist Andy om te bidden, na een onconventioneel gebed, als aanklacht op de katholieke Kerk, breekt één van zijn snaren. God ziet u dames en heren.
Als laatste lied werd voor “Still Together” gekozen. “Move your buttholes!” schreeuwt Mac, gaarne! Nog één keer losgaan op Mac dachten we, alles geven! Afsluiten deden we met een ellenlange solo van Andy, waarvoor Mac en de rest zichzelf neerzetten. Deze bleef maar duren en duren, soms keiharde distortion, soms surfrock, allemaal zeer aanstekelijk. Wat het langst nummer van de set leek te worden bleek een solo van “Still Together”. Het nummer werd opnieuw ingezet, met sit-down nota bene. Er werd voor het eerst gesprongen die avond.
Met zo’n energie kan je je publiek toch niet achterlaten? De verplichte bis werd dus een ongebruikelijke. Op de tonen van Metallica’s “Enter Sandman” vormde zich vooraan een moshpit. We hadden het niet zien aankomen, moshen op Mac DeMarco, de verrassingen zijn de wereld nog niet uit. Hopelijk Mac DeMarco nog lang ook niet.
Setlist: On The Level - Salad Days - Nobody - The Stars Keep On Calling Your Name - Little Dogs March - Cooking Up Something Good - Finally Alone - My Old Man - Ode To Viceroy - Choo Choo - Another One - Preoccupied - Freaking Out The Neighborhood - Rock And Roll Nightclub - My Kind Of Woman - Chamber Of Reflection - Still Together / Andy’s Jam / Still Together (reprise) - Enter Sandman (cover)
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Mijn verwachtingen hiervoor waren niet al te hoog gespannen en dat kwam niet eens omdat Miles de zoon is van Rick, frontman van het door mij nog altijd onbegrepen Cheap Trick, maar eerder omdat ik voorheen nog nooit iets van deze band uit Rockford, Illinois gehoord had. Nochtans brachten ze reeds drie platen uit op Rotown Records (niet te verwarren met de gelijknamige platenzaak of concertzaal uit Rotterdam). Maar dat is, op zijn zachtst gezegd, een nogal obscuur label (buiten die 3 platen vond ik er niets anders) dat bovendien enige tijd geleden over de kop ging zodat Nielsen zijn laatste lp, ‘Ohbahoy’, dan maar in eigen beheer uitbracht.
Muziek waar niemand op zit te wachten? Bij het eerste nummer viel dat alvast best mee: een lap zalige countrysoul zoals ik die in tijden niet meer gehoord had. Miles Nielsen, zelf op elektrische en een paar keer op akoestische gitaar, had met The Rusted Hearts een uitstekende band meegebracht waarin Adam Plamann (toetsen, baritonsax en klarinet (!)) voor de verfrissende noot zorgde. Een stevige, roots georiënteerde sound, meer dan behoorlijke songs en de uitstekende zang deed me meermaals aan Hollis Brown, die hier een vijftal jaar geleden een memorabele set speelde, denken. Zelfs in het erg trage “Ghosts”, een nummer waar ene Pablo Escobar voor de inspiratie zorgde, bleef de band moeiteloos overeind. Intussen had Nielsen zich tot een aangename praatvaar ontpopt maar dat keerde zich na een tijdje tegen hem. Hij bleef immers maar doorleuteren over zijn Oostendse tourmanager, blijkbaar een gekend figuur hier maar daar had ik hoegenaamd geen boodschap aan.
Ook muzikaal durfde het nu al eens wat minder te worden. Een paar nummers waarvan de samenzang sterk aan The Beatles (in hun mindere momenten dan, die ook zij zeker kenden) deed denken klonken wat melig en de laatste twee nummers, weliswaar met een paar mooie solo’s, waren veel te lang uitgesponnen, iets waaraan hij zich voordien nooit had bezondigd.
Conclusie: mits wat stevig snoeiwerk was dit een prima concertje geweest. Nu sleepte het zich na een uur en drie kwartier naar zijn einde.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
The Tallest Man On Earth - Klein mirakel met een groot hart!
Na een vermoeiende rit doorheen het hectische verkeer naar Brussel kom ik met een zucht (van opluchting) toe in de muziektempel Ancienne Belgique. Ik keek bijzonder hard uit naar vanavond, want Kristian Matsson’s (alias The Tallest Man on Earth) passage op Cactusfestival 2013 blijft mij bij als een briljant, ontroerend mooi optreden.
Maar eerst was het tijd aan Julie Byrne*** om ons op te warmen. De New Yorkse singer-songwriter was voor mij nog onontdekt terrein, dus ik was benieuwd. Op het podium zag ik een ietwat schuchtere vrouw die na een aantal woorden met hoge, fluisterzachte stem, haar gitaar nam en begon te spelen voor ons. In de zaal was er nog niet overdreven veel volk aanwezig maar toch was veel geroezemoes hoorbaar. Zeker op het balkon (waar ik zat) werd erg veel gepraat. Jammer genoeg was dit zodanig hinderend, dat het mij moeilijk werd om haar muziek ten volle op te nemen, laat staan de teksten te verstaan.
Wat mij bijblijft, was haar zangstem die opvallend vol en zwaar kon klinken, maar ook heel hoog en licht. Een vrij wendbare stem dus, maar toch niet altijd even toonvast. Haar songs waren allen rustig en instrumentaal sober, maar wekten wel veel interesse omdat ik zag hoe Julie zich inleefde in haar muziek.
Na het eerste nummer werd ze bijgestaan door iemand op een oude synth. Tijdens een bepaald nummer zong ze zonder haar gitaar, en was die synth prominent aanwezig. Hier mijmerde ik op vlak van sfeer en geluid kort weg naar Nick Cave and the Bad Seeds, waarvan hun ‘Skeleton Tree’-plaat veel gelijkenissen had met deze song.
Na een zes- à zevental nummers zat de korte set van Julie Byrne erop. Ik bleef achter met een gemengd gevoel: ik was geprikkeld om meer van haar te horen, maar dan liever in een intiemere setting met een discreter publiek.
Klokslag 20u35 kwam Kristian Matsson, vol enthousiasme en duidelijk zichtbare goesting het podium op. Hij begon niet meteen te spelen, maar nam eerst rustig de tijd om vanop verschillende posities van het podium het publiek te bekijken. Het leek alsof hij de energie in de zaal opsnoof, om die dan later te gebruiken als ingrediënt in zijn muziek. En toen was het zover: Kristian ging naar ’t midden van het podium, nam zijn gitaar en werd belicht door drie wit-gouden lichtstralen.
“I sense some kind of fog
Could be helpful with this kind of sunset
When your eyes see too far
And so deep into life you don't know yet”
Met deze prachtige tekst, vanuit “Waiting For My Ghost”, werd de toon van de avond gezet. Het publiek werd - tot mijn grote verbijstering - muisstil. Het viel mij op dat The Tallest Man on Earth*****, nu al, niet alleen mij, maar gewoon iedereen in zijn greep had. Na de eerste twee songs bedankte hij ons allen oprecht, om naar hem te komen luisteren.
Hierna begon hij aan een volgend nummer, vanop zijn gloednieuwe plaat ‘I Love You, It’s A Favor Dream’. Zijn gitaarspel in het nummer “Hotel Bar” klinkt in den beginne fragiel, maar het nummer ontpopt zich af en toe ook tot subtiele krachtigheid. Een kleine, maar zo’n mooie paradox. Ik besef dat dergelijke sterke songs niet worden geschreven door zomaar eender welke muzikant. Hiervoor moet je talent hebben, veel talent.
Zo vuurt Kristian het ene na het andere nummer op ons af, en steeds geeft hij mij ondanks de grote afstand het gevoel dat hij zo dicht staat. Achter hem, staat een rij van houten kisten die met led-verlichting in alle mogelijke kleuren kunnen belicht worden. Ook al heeft hij het volgens mij niet nodig, geven die kisten bij iedere song gepaste kleurschakeringen wat alles extra sfeer en kracht bijzet.
Alvorens ik het ook maar een klein beetje besef, is er al één uur gepasseerd. Dit terwijl ik het gevoel heb dat hij nog maar nèt, bezig is. Kristian is een artist met zoveel charisma, zoveel overtuigingskracht, en vooral… zoveel authenticiteit. Hij doet er niet om, maar toch slokt hij ons spontaan op en brengt hij iedereen in vervoering. Tussen z’n songs door, weet hij ons ook te boeien met opvallende, fijne, grappige en soms zelfs ontroerende bindteksten. Hoe hij het daar allemaal op zijn ééntje weet te brengen, dwingt mij tot diep respect en dankbaarheid.
Minpunten van zijn optreden? Ik kan ze onmogelijk vinden. Moesten ze mij wijsmaken dat hij de zoon is van Bob Dylan, of Neil Young, zou ik het meteen geloven.
De setlist bestond uit een gezonde mix van vele nieuwe nummers en ook ouder, steengoed werk. Z’n nieuwe songs, zoals “Hotel Bar”, “I’m A Stranger Now” en “I’ll Be a Sky” kwamen bij mij heel overtuigend over. Absolute hoogtepunten van zijn concert waren voor mij: “Hotel Bar”, “The Gardener”, “Revelation Blues”, “Like The Wheel”, “Love is All”, “1904”, “King of Spain” en “The Wild Hunt”. Ik weet het… Een hele waslijst, maar het is nu eenmaal heel moeilijk kiezen, tussen songs die allemaal zo sterk geschreven zijn. En… (!) nog sterker gebracht worden.
Uiteindelijk moesten we na deze uitzonderlijk mooie, geestige en betekenisvolle avond met Kristian, afscheid nemen. Hij sprak ons nog éénmaal toe en gaf hierbij de boodschap dat hij al onze positieve energie en enthousiasme met hem zal meedragen. Omdat hij het hiervoor doet, vernoemt hij letterlijk. Zo bewandelt die kleine, excuseer mij, terecht bejuwelde ‘TALLEST Man on Earth’ zijn levenspad.
Moge hij een voorbeeld zijn voor velen, dat kleine mirakel met een groot hart! Ik ben ervan overtuigd dat we lang nog niet alles van ‘m gezien hebben. Het was magnifiek, een concert dat ik eerder uitzonderlijk, maar met overtuiging de volle vijf sterren geef!
En ohja, alvorens ik het vergeet: bedankt AB voor de -opnieuw- puike programmatie, organisatie, het opvallend goed geregeld geluid en de prachtige omkadering. Zonder jullie was dit niet mogelijk.
Setlist: Waiting For My Ghost - To Just Grow Away - Hotel Bar - I Won’t Be Found - The Gardener - What I’ve Been Kicking Around - Revelation Blues - I’ll Be A Sky - The Running Styles of New York - Like The Wheel - Burden of Tomorrow - Little Nowhere Towns - Love is All - Time of the Blue - Somewhere in the Mountains, Somewhere in New York - 1904 - My Dear - I’m A Stranger Now - King of Spain - The Dreamer
Encore: The Wild Hunt - There’s No Leaving Now
Neem gerust een kijkje naar de pics
The Tallest Man on Earth
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/the-tallest-man-on-earth-12-11-2019.html
Julie Byrne
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/julie-byrne-12-11-2019.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De Nieuw-Zeelandse atypische indie folkster Aldous Harding streek voor de vijfde keer (!) neer in de Ancienne Belgique om haar laatste plaat ‘Designer’ voor te stellen. Voor de gelegenheid werd de zaal grotendeels gevuld met extra zitplaatsen waardoor niet enkel aandachtig geluisterd maar ook gekeken kon worden naar het optreden.
Maar eerst moest Yves Jarvis het publiek opwarmen… of toch een poging tot. Na hem aan het werk te hebben gezien op Sonic City afgelopen weekend, hield ik mijn hart vast op wat zou komen. Gelukkig leek hij nu iets beter voorbereid te zijn en kon hij behoorlijk snel zijn nummers brengen. Yves Jarvis sampelt live met een tape recorder wat soms knullig overkomt. Het is de eerste keer dat de man zijn met indie doorspekte soul in Europa brengt dus laten we hem ook deze keer het voordeel van de twijfel geven. Soit.
De zaal werd tijdens de pauze tot op de nok gevuld en iedereen zette zich klaar op de verschijning van de bosnimf die Aldous Harding wel is. Uitgedost in een clowneske tenue (haar moeder werkt trouwens als clown en poppenspeler) en met perfect neervallend haar, betrad ze het podium op om de twee openers “The World is Looking for You” en “Living the Classics” solo te brengen. Het engelachtig plaatje was compleet door de ene lichtzuil die de Nieuw-Zeelandse omringde. Nog meer ook door de bevreemdende maar trefzekere zangstijl die bij momenten aan Kate Bush of (misschien van ver) aan David Bowie doet denken.
Aldous nam haar tijd om comfortabel te zitten, keek het publiek vaak indringend aan en bouwde op die manier een soort awkwardness op die haar zo typeert. Niet dat het erg is want iedereen hing aan haar lippen en keek vol verwondering toe naar wat komen zou. Zelf de typische AB-drinkbekers leken een zachte landing te maken om het schouwspel niet te verstoren. Nu de overige bandleden erbij kwamen kon het publiek rustig meebewegen met het groovende “Designer”. Aldous maakt liefst geen woorden vuil aan de betekenis van haar songs maar “Fixture Picture” kun je zelf beschouwen als een remedie tegen chronische hartzeer.
Na een passage in Dubai waar je je kinderlijke “Zoo Eyes” kon uitkijken, kwam “Treasure” ongenadig tot diep in je hart binnen. Aldous doet gemakkelijk veel vragen oprijzen maar haar antwoorden zijn allesbehalve vanzelfsprekend. De mysterieuze zijdezachte sfeer werd ook verder gezet in “The Barrel” dat vol bewondering aanschouwd werd door de concertgangers. Ook opmerkelijk is dat de overige bandleden en Aldous Harding sterk ingespeeld zijn op elkaar. De backing artiesten hadden weinig tot niets nodig om Aldous muzikaal te begeleiden. Dat lijkt misschien dan te veel ingestudeerd maar door zij aan zij te staan met de toetsenist tijdens “Damn” vormden ze allen een mooie en gezellige groep.
‘Muziek is mijn puurste vorm van communicatie’ was het bruggetje naar “Blend”, de lofzang voor de ideale man. En het was niet gelogen want na een uur pure eerlijke muziek sloot ze haar geweldig concert af met het nieuwe Vampire Weekend-achtige “Old Peel”. Met een laatste pantomimische zwaai stuurde ze ons de wondere wijde wereld in.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Sudan Archives is een veelzijdige duizendpoot. Dat liet ze ons zien in de uitverkochte AB Club. De concertzaal was voortdurend gevuld met wederzijdse appreciatie tussen Sudan en het publiek. Door deze open, verbonden sfeer was het concert een fijne en interessante beleving. Opvallend was ook haar sterke podiumpresence waardoor alle songs met volle overtuiging werden overgebracht naar het publiek. Sudan’s vermogen voor improvisatie en voeling met verschillende muziekstijlen waren al goed te horen op haar eerste twee EP’s ‘Sudan Archives’ en ‘Sink’. En deze werden alleen maar sterker in haar debuutalbum Athena dat ze op 1 november uitbracht. Door deze unieke kenmerken, waardoor ze nooit echt in een hokje valt te plaatsen, valt ze zeker op als live-muzikante.
Het visuele aspect dat Sudan Archives voorstelde was zeer doordacht. Zoals ze ons bij haar debuutalbum verraste, met een prachtige niets verhullende albumhoes, droeg ze gisteren een flamboyante maar toch elegante outfit. Een lange jurk gemaakt met doorzichtig stof in het wit, zwart en fluorescerend geel allemaal samengevoegd in opvallende plissés en afgewerkt met subtiele accessoires. Haar outfit werd gecomplementeerd door de violet gekleurde spotlights. Waardoor ze leek op een speciale bloem. Maar het was vooral de manier waarop ze haar jurk gebruikte als attribute wat de outfit zo indrukwekkend maakte. Ze creëerde bijna het gevoel dat we in het bijzijn waren van een videoclip
De violiste, zangeres en producer liet alle kanten van haar kunnen horen bij songs als “Confessions” en “Coming up”. Ze haalde regelmatig stevig uit met haar heldere stemgeluid en soleerde op de viool, maar ook gebruikte ze haar viool als percussie-instrument. Dit deed ze ook soms bij haar microfoon. Deze kleine touches gaven haar concert iets extra. Door de diversiteit van haar nummers leek het alsof ze ons een verhaal vertelde. En tussen haar songs speelde ze intrigerende tussenstukken zoals de “Black Vivaldi Sonata”, waardoor er een groot dynamisch verschil ontstond tussen haar muziek. Deze techniek paste ze ook al toe op haar album en zorgt ervoor dat de hoogtepunten beter in de verf komen te staan.
Door haar diversiteit aan invloeden, en skills als violiste, zangeres en producer is Sudan Archives zeker een interessante muzikante om te volgen voor een breed publiek. Het concert was een verfrissende ervaring met een fijne sfeer in het publiek. Omdat er doorgaans een goed contact lag tussen de muzikante en haar toeschouwers. Momenteel is Sudan druk bezig met haar eerste tour, deze loopt tot maart volgend jaar.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Onder de noemer 'Flits me terug naar de jaren '80' bracht de Vlaamse/Nederlandse band Frimout enkele voorstellingen in 30CC/Schouwburg in Leuven. Dit op zaterdag 9 november en op zondagavond 10 november. De band had ook een speciale voorstelling op zondag omstreeks 16u, waarbij de nieuwste EP 'Ik geloof in jou' eveneens werd voorgesteld. Wij waren erbij op deze laatste voorstelling. En zagen een bijzonder goed op dreef zijnde band, die alles in het werk zetten om zijn fans te bekoren. En daar, na een lange strijd, met brio in slaagde. Een overzicht van Frimout.
Deel 1 - Met aanstekelijke songs “Flits me terug naar de jaren '80”, “Ik leef voor jou” wordt de namiddag feestelijk ingezet. Het vieren van het leven, zal de rode draad vormen in het volledige concert. Zo zou later blijken. Bovendien is die een ware ode aan het Vlaamse en Nederlandse lied. Stef vertelt hoe, in tegenstelling tot in Vlaanderen, in de jaren '80 in Nederland de Nederlandstalige muziek begon te bomen. Mede dankzij het TV programma 'Op Volle Toeren'. En uiteraard was er Doe Maar die menig jong meisjes hart sneller deed slaan. Een band waarvan dan ook twee songs naar voor werden gebracht “Belle Hèlèna” en “Smoorverliefd”. Na een wervelend begin is de tijd gekomen voor een eerste intiem moment, waar Stef zingt over zijn dochter: “Meisje (ik laat je los)”, een moment waarbij we toch even een traantje wegpinkten.
Uiteraard is Frimout een band, dat werd ook duidelijk de verf gezet. Na de songs: “Het Huis waar ik woon” en “Marcel”, was het de beurt aan Elien Boermans om haar zangkunsten te tonen. Dit op “Samen zijn”. Daaruit blijkt dat deze zangeres over een zeer warme en soulvolle stem beschikt waarmee ze mening harten raakt, en ook de dansspieren aanspreekt. Want ze kan veel toonaarden aan. Dat zet ze meermaals in de verf. Ook waren we onder de indruk van de topmuzikanten binnen de groep, die zich ontpoppen tot klanktovenaars. Maar toch waren we vooral onder de indruk van de lekkere aanstekelijke gitaar riffs van Dave Elli die gitaarvirtuositeit naar voor bracht die meerdere keren aan de ribben blijft kleven. Zijn inbreng was dan ook een voortdurende streling voor het oor. Bij “Hotel Paradiso” mag Leuvens fenomeen Luk Vankessel de vocalen voor zijn rekening nemen, waarna de band afsluit met wederom een intiem moment tussen Stef en Jan Beyen die ons betoverde op zijn piano. Even gaat het mis, en de zong gaat compleet de mist in. Maar gelukkig herpakt het duo zich en sluit het eerste deel af met een wondermooi “Geef me nu je angst”, dat ons weer in tranen achterlaat.
Deel 2 - In deel 2 is er weer plaats voor Vlaamse of Nederlandse folklore. Zo krijgen we “Breek uit jezelf” van Wim De Craene voorgeschoteld, en “Ik dans dus ik besta” van Het Goede Doel. Ook op het aanstekelijke “Copacabana”, een song uit de nieuwe EP is het moeilijk stil zitten. En toch had Frimout het wat moeilijk om een apathisch publiek tot bewegen aan te zetten. Stef is echter een klasse entertainer en charismatische frontman die de strijd aangaat, en niet loslaat tot hij de oorlog heeft gewonnen. Na herhaaldelijke pogingen, lukt het toch de handen in de lucht te krijgen, of bij “Sterren zien” de lichtjes van de GSM's die zorgen voor een soort sterrenhemel in de zaal, magisch mooi moment was dat. “Toffer dan tof” is ondertussen een beetje uitgegroeid tot een Frimout klassieker en wordt gevolgd door 'het wondermooie “Ik geloof in jou”. “Mooie dagen” van Johan Verminnen is uiteindelijk een sluitstuk van een feestelijk tweede deel. Het publiek is eindelijk wakker geschud en vraagt om meer. Al gauw komt Frimout terug met een mooie ode aan Will Tura bij “Mooi 't leven is mooi” uiteindelijk door iedereen mee gebruld. En “Superman”.
Besluit: Frimout bewijst in Leuven van veel markten thuis te zijn. Ergens tussen troubadours, verhalenvertellers en kleinkunst gekruid met de nodige ballads en pop deuntjes; binnen een Nederlandstalige omkadering vinden we Frimout altijd terug. Van aanstekelijke songs gaat Frimout zonder moeite over naar songs die je hart diep raken. Bovendien bestaat de band uit top muzikanten en een frontman die dus niet los laat tot iedereen zingt, danst (ook al bleef men mooi in de stoelen zitten) en vooral geniet tot de toppen van de tenen. Als je ook een toch wat meer apathisch publiek daarmee uiteindelijk kunt inpakken, moet je als artiest of band uit het verdomd goede hout gesneden zijn. En dat laatste is bij Frimout zeker het geval. De band won deze thuismatch dan ook op de punten, en krijgt een extra pluim op de hoed voor het leveren van een niet aflatende inspanning, om iedereen met een brede glimlach naar huis te sturen.
Setlist: DEEL 1: Flits me terug naar de jaren '80 - Ik leef voor jou - Belle Hèlène - smoorverliefd (Doe Maar) - Meisje (Ik laat je los) - Het huis waar ik woon - Marcel - Samen Zijn - De vrouw van mijn leven - Alleen met jou (Clouseau) - Hotel Paradiso (Luk Vankessel) - Geef me nu je angst
DEEL 2: Breek uit jezelf (Wim De Craene) - Ik dans dus ik besta (Het Goede Doel) -Copacabana - De muziek zit in mijn bloed - Kronenburg Park (Frank Boejien) - Sterren zien - Toffer dan tof - Lieve Loemoemba - Ik geloof in jou - Je hebt het mij beloofd - Mooie Dagen (Johan Verminnen)
BIS: Mooi, 't leven is mooi (Will Tura) - Superman
Organisatie: VZW Frimout - 30CC/Schouwburg Leuven
Nederlands 
Français 
