Bob Wayne - Hillbilly troubadour houdt De Zwerver in zijn ban
Bob Wayne
café de Zwerver
Leffinge
2016-09-18
Ollie Nollet
Bob Wayne, altijd goed voor een pot onversneden hillbilly music voorzien van smeuïge teksten. En hoewel hij wat door zijn stem zat , ontgoochelde hij ook deze keer niet. In de loop der jaren heeft de man toch een aantal songs geschreven die niet zouden misstaan in het verzamelde werk van een Johnny Cash of een Steve Earle.
Ik bedoel maar dat Bob Wayne veel meer is dan de vuilbekkende countryboy die perfect een stoomfluit kan nabootsen.
Bovendien had de man een uitstekende groep, The Outlaw Carnies, meegebracht waarvan enkel de drummer er twee jaar geleden, toen ik ze in Binic zag, ook bij was. Wayne rekruteert zijn muzikanten in alle uithoeken van de States en de sublieme banjospeler, die de plaats van de violist innam, was hij zelfs helemaal in Brazilië gaan zoeken. Zijn recent verschenen zevende plaat, ‘Hits the hits’, bevat enkel covers (waaronder zelfs songs van Adele en Rihanna) en is zeker niet zijn beste. Gelukkig beperkte hij zich tot twee nummers uit de plaat en die vielen uiteindelijk nog best mee : “Sympathy for the devil” (Rolling Stones) en “Rock and roll” (Led Zeppelin).
Maar naast eigen songs als “There ain’t no diesel trucks in heaven” en “Hillbilly heaven” bleken ze toch verwaarloosbaar. Hij hield zijn publiek in de ban voor een spannende set.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Dilly Dally is een bandje van twee vrouwen en twee mannen, vanavond in kleurloze kledij op een donker podium . Vunzige gitaren en rauwe vocals tekenen voor een revival van het grunge genre. Dilly Dally komt niet uit Seattle maar uit het Canadese Toronto. De band bracht in 2015 de debuutplaat ‘Sore’ uit en tourt sindsdien de wereld rond. In La Péniche gaf de band een donkere set die perfect bij het onweerachtige weer paste.
Al van bij het eerste nummer is ’t duidelijk geen concert voor watjes. De gitariste jaagt een angstaanjagende hoge klank door haar instrument om het publiek helemaal wakker te krijgen. Niet veel later schreeuwt Katie Monks alles uit wat ze in haar tengere lijf heeft. Het doet wat denken aan Kim Deal maar nog rauwer. Een spanning wordt opgebouwd en tijdens de refreinen wordt alles gegeven. Het publiek ervaart een explosieve sound die hen omver blaast.
Catchy gitaarmelodieën in een weerbarstig geluid, Dilly Dally zorgt dat het allemaal lukt. De bassist brengt een zwoel, donker geluid terwijl de gitariste altijd hoge noten op de gitaar speelt. De contradictie in klank blijft telkens opnieuw verrassen. Op “Purple Rage” gaat plots alles nog ruiger en sneller. De band tovert de boot om tot een zwart, angstaanjagend schip; Monks gilt to the bone. De snelheid waarmee ze spelen, doet het publiek schuchter dansen.
Een slordige dertig toeschouwers aanschouwen het indrukwekkende optreden , ze geven alles op deze pittige muziek. De nineties invloeden zijn nooit ver weg. Iedereen geniet. De band houdt er de snelheid in. Contact hoort er niet bij, de strakke sound staat voorop. Dilly Dally geeft alles en breit de nummers aan elkaar. De set vliegt voorbij en na 45 minuten zijn alle songs er doorgejaagd. Het meest poppy nummer “Desire” , al is dat slechts relatief, is de afsluitende track.
Dilly Dally is een speelse naam die misleidend kan zijn. Ze klinken donker, vuil en zijn vooral beïnvloed door de nineties grunge. Door het vrouwelijk gekrijs en het hoge tempo hebben we een strakke set , zware nummers , boordevol solo’s en diepe bassen …
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Zelf waren wij dit jaar niet op Pukkelpop aanwezig, maar als we onze betrouwbare bronnen mogen geloven (en dat doen we graag) dan waren Thee Oh Sees één van de absolute hoogtepunten op Chokri’s festivalletje (we hadden bijna geschreven alternatief festival, maar toen viel het ons terug in dat het verwaande wicht Rihanna daar aantrad).
Wij weten trouwens al langer dat het opzwepende bandje van John Dwyer een heuse belevenis is. Thee Oh Sees hebben ons enkele jaren terug al eens compleet omvergeblazen in de Antwerpse Trix en sedertdien verliezen wij dit energieke psych-garagerock-collectief nooit meer uit het oog. Met ‘A Weird Exits’ hebben ze in augustus hun zoveelste schitterende nieuwe album afgeleverd en dat amper een maand nadat ze een overweldigende live plaat ‘Live In San Francisco’ ter wereld hadden gedropt.
Een bloedhete Aeronef in Lille mocht dan niet helemaal zijn volgelopen, het kot zinderde en kolkte als nooit tevoren. De drive en de onbegrensde goesting van de waanzinnig spelende band (met twee drummers, dat kon tellen qua slagkracht!) sloeg al heel snel over op de zaal die menigmaal overkookte, er werd niet bepaald gekeken op een moshpit meer of minder.
Thee Oh Sees brachten een super-energieke set met een opeenvolging van uiterst opwindende motherfuckers van songs (“The Dream”, “Tunnel Time”, “Gelatinous Cube”, “Toe Cutter Tumb Buster”, “Ticklish Warrior”,…) met het tempo en de stootkracht van een kudde op hol geslagen bizons.
Extatische garagerock met een punkspirit van jewelste, meer hadden wij niet nodig om compleet uit de bol te gaan (of ’t was een dikke pint misschien, maar in de l’Aéronef duurde het alweer eeuwen om daar aan te geraken, dan bleven we toch maar wat liever op onze dorst zitten).
Pas met de superbe psychedelische sleper “Sticky Hulks” werd even het oververhitte gaspedaal losgelaten, maar daarna gingen de poppen al snel weer aan het dansen. De twee geestdriftige drummers zaten er zeker voor iets tussen, maar het was toch vooral de fantastische John Dwyer die telkenmale het boeltje deed ontploffen. Getooid in korte broek en met zijn gitaar op borsthoogte (een ander zou er niet mee wegkomen maar Dwyer is gewoon cool) manifesteerde hij zich wederom als een weergaloos gitarist die zijn instrument aan alle kanten liet piepen, scheuren en openbarsten (zelfs Thurston Moore zou zich zorgen mogen maken als er zo een concurrent aan de voordeur belt).
In de fenomenale afsluiter “Contraception” (15 minuten lang, geen seconde te veel) mochten we Dwyer’s gitaargeseling uitvoerig en in vol ornaat aanschouwen. Een grandioze slotsong van een uitzinnig optreden.
We hebben gezweet als een rund en dorst geleden als een paard, maar genoten als een driftige reu in een kennel vol loopse teven.
Wat een geweldige band, het is geleden van Ty Segall & The Muggers in Le Grand Mix dat we nog zoveel onbesuisde energie op een podium mochten ervaren. Kan geen toeval zijn trouwens, Dwyer en Segall zijn goeie maatjes, ze gaan regelmatig samen op de lappen, trekken al eens dezelfde studio in en halen hun inspiratie uit dezelfde vruchtbare en vettige grond.
Organisatie: Aéronef, Lille
Mothxr komt uit Brooklyn en brengt aanstekelijke indiepop. De frontman van de band, Penn Badgley, heeft z’n strepen verdiend als acteur in de serie ‘Gossip Girl’. Nu die serie ten einde is, was het tijd om een muzikale carrière uit de grond te stampen. Iets minder dan een jaar geleden kwam de debuutplaat ‘Centerfold’ uit. De elf nummers stellen ze nu voor in een kleine tour door Europa. In La Péniche viel meteen op dat de vrouwelijke fans van ‘Gossip Girl’ hun idool Penn Badgley maar al te graag van dichtbij wilden zien.
Al meteen weerklinkt een fel gegil door de kleine zaal. Vooraan staan jonge meisjes, die helemaal gek worden wanneer Mothxr op het podium verschijnt. De band begint rustig met enkele eenvoudige gitaardeuntjes en drums. De temperatuur stijgt in de warme zaal. Op sensuele wijze brengt Badgley iedereen in bezwering. De jonge meisjes zingen luidkeels alles mee waardoor het concert al van in het begin snor zit en erg sfeervol wordt.
Meer dan zijn sexy moves heeft Badgley ook niet nodig. Af en toe neemt hij wel eens een gitaar in de hand ; in het begin was dit schaars. De band bouwt ieder nummer op naar een soort climax, gitarist Simon Oscroft haalt een beste solo boven als op “Centerfold”. Soms neigt het wat naar Prince, qua sound , weliswaar niet direct op het niveau van het spel.
De band is wat vermoeid en probeert hun nummers er snel door te jagen. Meer dan een “merci” krijgt het publiek niet. Badgley tracht indruk te maken door passionele zangpartijen. Erg hoog gaat hij op “Victim” , met een knipoog naar de Bee Gees, maar dan zonder dat funkend dampend karakter .
Mothxr creëert door het gitaarspel een aanstekelijke sfeer, de meeste mensen komen om zich goed te amuseren en eventueel wat te dansen. Live is hun muziek iets steviger dan op plaat. Naar het einde valt dat nog meer op , wanneer de band crescendo’s uitbouwt door volle, gezamenlijke gitaarsolo’s; ook Badgley neemt hier de gitaar vast, vooral op “Easy” en het bisnummer “Touch” . Enkele epische uithalen maken hun indie wel erg stevig. Na iets meer dan drie kwartier zit de set er al op. De band boeide en verveelde niet.
Mothxr brengt aanstekelijke nummers door het gitaarwerk. Live maken ze een goeie indruk. Ze zijn meer dan die acteur uit ‘Gossip Girl’ en kunnen dus echt muziek spelen. Een verhitte zaal laten ze snikheet achter …
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Massive Attack – Overschot aan Talent, Gebrek aan Bier!
Massive Attack
Sint-Pietersplein
Gent
2016-08-28
Didier Becu
De term trip hop is ondertussen morsdood, de band daarentegen die het genre uitvond is populairder dan ooit. Een paar maanden geleden stond deze band uit Bristol nog in het gigantische complex van Paleis 12, en nu op het al even grote Sint-Pietersplein in Gent. Op de sociale media ging dit concert wel de geschiedenis in als het moment waarop het bier opraakte, maar het zou zonde zijn, mocht dit de enige reden zijn waarom de concertgangers zich dit optreden herinnerden. Massive Attack deed niks nieuws, was zelfs wat routineus, maar ze behoren tot de grootste bands van dit moment en dat hoor je iedere seconde.
Meer dan vijftienduizend fans zakten af naar hartje Gent. Terwijl we ellenlange rijen aan de kassa zagen, probeerde Adrian Sherwood het publiek in de juiste stemming te brengen door een Dj-set vol songs die alleen maar de fervente kenners van het genre zullen kennen. De man is uiterst bescheiden, alleen maar zijn T-shirt verraadt het feit dat hij de peetvader is van een muziekstijl (On-U Sound) die de danswereld eeuwig zou veranderen en bands als Massive Attack zou inspireren.
Laat ons eerlijk wezen, het respect voor deze man kan alleen maar eindeloos zijn, maar een kille plek (ook al scheen de zon) als het Sint-Pietersplein is niet meteen de geschikte plaats om te genieten van zijn dubreggae-mix. Zeker niet, als de helft van dat plein allerlei verwoede pogingen onderneemt om aan drankbonnetjes te komen.
Als er iets te betreuren valt aan Massive Attack dan is dit het feit dat de band net iets te populair is geworden. Van deze muziek zou je optimaal kunnen genieten in een intieme concertzaal, maar als je op amper een half jaar tijd de twee grootste locaties in België kan uitverkopen, weet je dat zoiets onmogelijk is. En nu we toch bezig zijn met woorden van kritiek: hoe geniaal hun show ook is, wordt het toch tijd dat Massive Attack iets anders verzint. Niet dat je er op kwalitatief vlak ook maar iets aan te merken valt, we hebben het gewoon al (te) vaak gezien.
Dus ja, net zoals ze nu al een hele poos doen, zagen we ook in Gent de lichtkrant met daarop de recente headliners van het journaal. Massive Attack is niet tevreden met de manier waarop deze wereld draait (wie is dat wel?), maar je krijgt hun misnoegen op een aangename manier de strot ingeramd. Niemand heeft zin in een nieuwe wereldverbeteraar die zich de nieuwe Bono waant, gewoon op een ludieke manier het publiek een geweten schoppen volstaat.
De set begon met “Hymn Of The Big Wheel”, en meteen toonde de band zijn gouden wapen: de heerlijke stem van reggaester Horace Andy die onderwijl een vast Massive Attack-onderdeel is geworden. Het was de 65-jarige Jamaicaanse ster die keer op keer voor een hoogtepunt zorgde (“Girl I Love You” en het hartbrekende “Angel”). Natuurlijk hadden we Andy verwacht, maar niet Tricky die een nummertje kwam meerappen (“Take It There”). Eentje maar, de rest werd door Azekel ingezongen (“Ritual Spirit”).
De band deed alles op uiterst professionele wijze, maar het was net iets te kil gebracht. Ook het publiek had er maar weinig zin in. Er volgde wel een beleefd applaus, maar dat is niet genoeg voor Massive Attack. Is dit de reden waarom de band slechts één keer terugkwam (“Unfinished Sympathy” met Deborah Miller achter de microfoon)?
Massive Attack is nog niet uitgeteld, en kan nog jaren mee, maar nu al besmet met het gevaar dat ze een routineuze (meesterlijke) jukebox kan worden.
Organisatie: Greenhouse Talent
Dirty Dancing – the classic story on stage
Dirty Dancing
Kursaal Oostende
Oostende
2016-07-28
Johan Meurisse
Voor de zesde jaar op rij haalde Kursaal Oostende een internationale show naar Oostende . Dit jaar viel de keuze op Dirty Dancing. De swingende musical gebaseerd op het tijdloze verhaal van de cultfilm, waar Patrick Swayze en Jennifer Grey in schitteren , toert ondertussen meer dan 10 jaar en was van 26 juli tot 7 augustus 2016 in Oostende voor in totaal 14 shows. Een musical trouwens van wereldformaat samengesteld met de allerbeste dansers. De hele film werd omgezet waarbij de songs en de bijhorende choreografie centraal stonden. Je wordt helemaal meegenomen in het verhaal en er was een knap staaltje dans . En voor de meesten puur jeugdsentiment. De musical werd een groot succes en er werd gedurende de 14 shows telkens gezocht naar vrijgekomen plaatsen. De organisatie was dik tevreden met ruim 20000 bezoekers.
Het is een livestory tussen een’ jong’ meisje Frances Baby Houseman en de ‘grote’ charismatische , sexy dansinstructeur Johnny Castle . Het meisje bewijst zich, komt op voor zichzelf , is lerend; Hij de macho , de vrouwenversierder, denkt alles te weten , die eerst neerkijkt , maar stap per stap in de musical groeit er iets tussen de twee en buigt , valt hij voor haar ; op die manier beleven ze de ‘Time of their Life’ .
Een bijzondere wereld van een leven vol dans en plezier opent zich , maar ook een groeiende liefdesrelatie en gelijkwaardigheid , wat de story zo fijn emotioneel sterk maakt.
Dirty Dancing - een voorstelling bol van nostalgie en dans!
Organisatie: Kursaal Oostende
The Clement Peerens Explosition (CPeX) - Alraait Piepels!
The Clement Peerens Explosition
De Casino
Sint-Niklaas
2016-08-03
Michaël Bultinck
Een zomer met drie optredens van (één van) de beste Antwerpse bands, is dat niet wat weinig? Onder het motto, ‘wij gaan niet meer naar de boeren, de boeren moeten naar ons komen’ speelt CPeX twee dagen na elkaar op het Linkerwoofer-festival. Toch kon Clement nog overhaald worden om een optreden op ‘de parking’, een try-out in de Casino , Sint Niklaas.
‘Die ‘andere beste’ band van Antwerpen, dEUS , stopt ermee en de beste noot die ze ooit gespeeld zullen hebben , zal de laatste noot zijn op hun afscheidsconcert’, aldus Clement Peerens.
De trend was gezet voor een avond ‘vuile ventepraat’ over de vrouwen, je weet wel, van die thema’s die meestal aan bod komen aan de voorkant van de toog. Al ruim een kwart eeuw kennen we Clement (Hugo Matthysen) met zijn jeansvestje en zonnebril, Sylvain Aertbeliën (Ronny Mosuse) met rastapruik en Lady Dave (Aram Van Ballaert) die nu 100% vrouw is geworden. De kans dat Cois De Bock ( Bart Peeters ) nog ooit terug te zien is als vettige Cois met IKEA-pet en zonnebril , is eerder klein.
Na tijden van groot succes en kleine stiltes is deze band nog steeds enorm populair. Dat blijkt nog maar eens gezien de band zelf geen nieuw werk moet uitbrengen om een concertzaal te vullen.
Drie kwart van wat op de best of ‘Masterworks’ van 2008 staat, werd gespeeld. Wat maakt het allemaal uit, het is komisch, plezierig, niet alledaags, een beetje tegendraads. Teksten over de meest simpele onderwerpen die door Antwerpenaren worden meegebruld en … door niet Antwerpenaren eerder worden gemompeld. Vrouwen die soms de wenkbrauwen fronsen en mannen die denken, ‘da is bij mij ook azo’.
Iedereen kan erom lachen en laat dat nu de bedoeling zijn van Clement Peerens Explosition …!
Setlist:
Loeten - Leve de Clement zijn wijf – Wijven – Ambrayage – Smeerkeis – Dunaldy – Pinokkio - Als ik er enen geef – Asbak – Sylvain - De roos – Hypocriet – Boormachien - Highway To Hell - Dikke lu – Foorwijf – Kaske - Jesus wa was da - Antwerp-Architect – Gat
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cpex-03-08-2016/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Oblivians - Niet meer zó urgent, toch nog altijd een klasse apart
Oblivians
DOKarena
Gent
2016-07-26
Ollie Nollet
The Glücks hebben blijkbaar een patent op het openen van dit soort optredens. Het aantal keren dat ik ze zag bestaat intussen al uit twee cijfers. Ondanks het feit dat ik perfect weet wat me te wachten staat , kan hun overstuurde garagepunk overgoten met een Cramps galm me nog steeds boeien. Hun natuurlijke habitat zal zich eerder in dompige krochten situeren maar zelfs in de openlucht van de DOKarena wisten ze de vonk te laten overslaan.
Lange tijd waren de Oblivians één van de meest geciteerde namen bij de vraag naar invloeden. Daar lijkt nu een einde aan gekomen te zijn, ook al omdat het genre (garagepunk) compleet op apegapen ligt. Toch waren zij het die midden de jaren ‘90 samen met groepen als The Jon Spencer Blues Explosion de rock-‘n-roll nieuw leven wisten in te blazen. Net toen een doorbraak niet meer veraf leek , kwam abrupt een einde aan hun korte, tumultueuze bestaan.
Wat bleef waren drie schitterende, reguliere LP’s en talloze herinneringen aan sensationele optredens. In 2009 (na 12 jaar) gebeurde dan hetgene waar niemand nog van had durven dromen : een nieuwe Europese tour waarbij het oude vuur opnieuw hoog oplaaide. In 2013 verscheen zelfs een nieuwe en meer dan genietbare plaat, ‘Desperation’, maar optreden deden ze nog slechts met mondjesmaat.
En nu, zeven jaar na de vorige keer waren ze opnieuw in Europa en kon ik ze gaan zien in Gent, de stad waar ik ze samen met de Country Teasers destijds ook de allereerste keer zag. Toen in een perfecte zaal (Democrazy, Reinaertstraat), nu in de wat ongelukkig gekozen DOKarena.
De set kwam wat aarzelend op gang hoewel hun hit, “Bad man”, reeds als tweede nummer werd prijsgegeven. Het heilige vuur leek wat gedoofd maar gaandeweg kon ik er me toch steeds meer in vinden en werd nog maar eens duidelijk welk immens talent Greg Cartwright toch is. Wat een hemelse stem heeft hij terwijl zijn gitaarspel in de loop der jaren steeds verfijnder is geworden maar toch nog ruw genoeg blijft voor de ongepolijste garagepunk van de Oblivians. Naast hem kwam Eric Friedl als zanger maar bleekjes voor de dag. Maar dit hoort erbij : zij waren immers het groepje waarin iedereen zong, iedereen gitaar speelde en iedereen ook nog eens moest drummen. Alleen is Eric momenteel met geen stokken meer achter dat drumstel te krijgen.
Intussen werd het steeds beter met songs als “I’m not a sicko, there’s a plate in my head”, “Drill”, “Guitar shop asshole” en “Pil popper”. Toen Jack en Greg wisselden leek het erop alsof er een versnelling hoger werd geschakeld hoewel zijn prijsnummers, “Big black hole” en “The leather”, een net iets trager tempo hebben. Jack was bijzonder goed op dreef, voegde er een mespuntje blues aan toe en bewees in de wondermooie afsluiter “Never change” dat ook hij er als zanger een heel stuk op vooruit gegaan is.
Nadien volgden nog twee korte bisnummers waarna de avondklok er onverbiddelijk een einde aan maakte.
De euforie van vroeger was er niet meer bij maar het was mooi geweest. Er liep iemand voorbij met een t-shirt waarop stond ‘The Trashmen since 1962’ en ik vroeg me of er binnen dertig jaar t-shirts met als opschrift ‘Oblivians since 1993’ verkocht zouden worden.
Organisatie: Heartbreaktunes + Democrazy, Gent
The Sheepdogs - Mannen met weelderige haren, baarden, snorren en net geen volledige cowboy-outfit. Ze komen uit het ‘Wilde Westen’ van Canada en we horen dit al van de eerste noot. De bluesy rockende sound dito gitaarsolo’s en de diepe stem van Ewan Currie maakten van dit concert één groot rock’n’roll feest. Met maar liefst negentien nummers op de setlist liet de band ontroering, geluk en plezier horen voor z’n publiek.
Vorig jaar hadden we de vijfde plaat ‘Future Nostalgia’. De band is al van 2006 bezig en eerder kwamen independent drie platen uit tot ze in 2011 op de cover van Rolling Stone verschenen, na het winnen van een wedstrijd. Snel strikten ze een groot platencontract en vanaf toen ging het enkel maar bergop voor de groep. De band wordt vaak vergeleken met The Black Keys en Kings Of Leon door die kenmerkende bluesrock. In thuisland Canada zijn ze een fenomeen, in Europa kan het nog komen.
“Who” is een rustige opener. We hebben vier stemmen, een hemelse klank samen, een bescheiden gitaarsolo en de toevoeging van een orgel dat een extra dimensie biedt.
Ze spelen in het begin vooral nieuwe nummers. De schwung moet nog in het concert komen. De frontman staat er in het begin wat ongelukkig bij. De steun van de nieuwe gitarist Jimmy Bowskill is onmiskenbaar; op ieder nummer schudt hij een geniale gitaarsolo uit zijn mouw. Die solo’s zijn een duidelijke meerwaarde voor het volledige concert. De band komt meer in het concert.
De virtuositeit en instrumentaliteit van de artiesten die op het podium staan, is fascinerend en slaat het publiek met verstomming. Op “Help Us All” komt de toetsenist even van zijn orgel en haalt zijn trombone boven. We krijgen een geniaal partijtje , gecombineerd met een rustig, laidback liedje. De dansspieren worden aangesproken. Twee powersongs van de vorige cd “Feeling Good” en “The Way It Is” , laten het publiek niet onberoerd. Op “Take A Trip” staan zowel Currie als Bowskill vóór het podium het beste van zichzelf te geven op hun gitaar. Het publiek wordt gek en smijt zich nu volledig. Het spelplezier druipt er van af en de interactie met het publiek stijgt.
The Sheepdogs eindigen met enkele strakke nummers in een blues/rock’n’roll concept. Eén van de bisnummers , “Whipping Post”, is een cover van The Allman Brothers, die eindigt in een samenspel van gitaren en orgel .
The Sheepdogs beheersen perfect hun instrument. Ze respecteren de rock’n’roll regels en laten ze fris , jeugdig , hedendaags klinken. Dit bandje is er eentje voor de fijnproevers van het betere gitaarwerk.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Het Oostendse Saddle For Sale werd bereid gevonden om in allerlaatste instantie The Magick Godmothers, die het plots niet meer zagen zitten om naar deze verre uithoek af te reizen, te vervangen. Waarvoor hulde! Wegens andere besognes miste ik dit optreden grotendeels. Maar hetgeen ik zag was alvast veelbelovend. Stevige, lekker in het zadel zittende country met een overtuigende zanger (Damn Damn) en een immer boeiende gitaar van Slim Fab Schweiger. Jammer dat het merendeel van het volk blijkbaar net van de koffietafel kwam en nog niet was uitgekletst. Deze helden hadden beter verdiend.
King Mud is het nieuwe project van Freddy J IV (zanger-gitarist van Left Lane Cruiser) en Van Campbell (drummer van Black Diamond Heavies), hier aangevuld met bassist Jaxon Lee Swain die zijn sporen verdiende in de liveband van rock-‘n-roll diva Wanda Jackson. Hun plaat , ‘Victory Motel Sessions’, is niet over de hele lijn overtuigend. Vooral de gastbijdragen van gitarist Parker Griggs (Radio Moscow) zijn eerder een stoorzender dan een verrijking. Gelukkig was hij er niet bij en ik had er alle vertrouwen in dat dit live een bom ging worden. En dat vertrouwen werd niet geschonden!
‘t Ateljeetje in het godvergeten Hoogstade is in feite een met een zeil overspannen binnenplaats, door Van Campbell treffend vergeleken met een juke joint. Qua akoestiek zeker geen topper maar uitermate passend bij dit soort broeierige rock-‘n-roll. Het talrijk opgekomen publiek geraakte meteen op temperatuur en moedigde de drie luidruchtig aan terwijl het bier bijzonder rijkelijk vloeide. De lage prijs (1.20€) zal daar niet vreemd aan geweest zijn. Al van bij het eerste nummer wist je dat dit niet meer stuk kon. De zoals altijd zittende Freddy J IV perste zijn slidegitaar als het ware uit in smeuïge, vette bluesriffs terwijl Van Campbell roffelde zoals geen ander dat kan (wat heb ik die man te lang moeten missen!). Bassist Jaxon Lee Swain viel misschien wat minder op (buiten zijn lange wapperende haren dan) maar was daarom niet minder efficiënt als hulpmotor bij de stuwende drums. Deze set bleek net zo overweldigend als de eerste optredens die ik zag van beide moedergroepen (Left Lane Cruiser en Black Diamond Heavies) en dat waren destijds ware mokerslagen. Hoogtepunten zat, mindere hoorde ik eigenlijk niet, maar ik wil er toch wel enkele uitpikken. “Rat time” met die geweldige intro voorzien van enkele schitterende drumexplosies. Het wat tragere, knap gezongen “Take a look” waarin de bas heerlijk swingde. Het beukend rockende “I can only give you everything”, gekend van Them en The Troggs, en hier ontdaan van die overbodige Parker Griggs. De verpletterende versie van het onverslijtbare “Going down” van Don Nix, ik denk zelfs dat ik dit nummer nooit eerder zo intens hoorde. Wilko Johnson’s “Keep it out of sight”, een Dr. Feelgood song is altijd mooi meegenomen. Zelfs bij het van Pink Floyd geleende “Fearless” liep het na een King Mud facelift niet fout.
Na een lange set zat het publiek duidelijk op zijn tandvlees, murw gebeukt, en er werd nauwelijks om een bisnummer geroepen. Maar de mannen van King Mud, die een autoreis van bijna dertien uur achter de kiezen hadden om hier te geraken, zaten nog vol adrenaline en klauterden het podium op om er nog een bisronde van een drietal songs aan toe te voegen! Fenomenale avond!
Terwijl Freddy J IV’s Left Lane Cruiser na het vertrek van drummer Brenn Beck bij optredens telkens voor gemengde gevoelens zorgde en Van Campbell zich onledig hield door wat bij te klussen bij Bonnie ‘Prince’ Billy lijken beide heren hier hun nieuwe adem gevonden te hebben. En wat nog mooier is : wat eerst leek als een eenmalig project blijkt nu plots een langer leven beschoren te zijn en is er voor februari zelfs een nieuwe tour in Frankrijk gepland!
Het Amerikaanse collectief Tortoise uit Chicago komt op geregelde tijdstippen samen . In 25 jaar zijn ze nu nog maar aan hun zevende cd toe . Het kwintet waren voortrekkers van de postrock, gaven het een eigen gezicht en voegden er graag jazz, krautrock , minimal techno , ambient, experiment aan toe. Ze zorgen voor een filmisch geheel , soms een Ennio Morricone soundtracksfeertje dat veel aan de verbeelding overlaat . Het idyllische Rivierenhof was dan ook de uitgelezen plaats om ten volle van die sound te genieten . En dat was ook zo, alleen … meer volk maakt het nog leuker en aangenamer. Waarschijnlijk zal hun optreden in het voorjaar in de Trix, Antwerpen daar voor iets hebben tussen gezeten , gezien velen van het Antwerpse het kwintet konden zien.
Een nieuwe plaat , na vijf jaar, is uit, ‘The catastrophist’, die vanavond zeerzeker in de spotlights kwam , met een viertal nummers , “Gesceap”, “Yonder blue”, “At odds with logic” en de titelsong , waarop de groep net als Mogwai wat vocoder zangpartijen toevoegt .
Deze nummers kwamen tot stand toen hen ruim vier jaar terug gevraagd werd, muzikaal bij te dragen aan een festijn rondom jazz en experiment ; ondertussen zijn de songs verfraaid op de plaat , om live mee op tour te trekken …
Hun stilistische sound kwam en werd kleurrijk, zeker bij valavond. Als een soort geïmproviseerd orkest hoorden , voelden we hen aan . Het zat perfect in elkaar , de verschillende lagen bouwden zorgvuldig , kunstig op , met boeiende elektronica , vol herhalingen en arpeggio’s , die de muziek tot leven bracht . Typisch Tortoise, die nu met Badbadnotgood een jonge medespeler hebben .
De vijf leden hebben immers ook allemaal een leven naast de band . Dough McCombs en John McEntire zijn er zo twee die veel opduiken in van alles en nog wat , en waar elke geluidje uitgepuurd wordt. En bij Tortoise is dit van grote waarde.
Een paar belangvolle oudjes nestelden zich in de set . Uit het gekende ‘TNT’ hadden we de prachtige “Ten day interval” (de marimba leidde het mooi in!) en het relaxt groovende “In Sarah, Menchen, Christ and Beethoven …”, die beiden mooi uitgediept werden …
In het rijkelijk instrumentarium hoorden we talrijke variaties in die jazzy postrock en sijpelde invloeden van dub, kraut en elektronica door in het Tortoise recept, vooral de xylofoon , die het lounge gevoel en emotionaliteit verhoogde.
Een aangenaam , heerlijk; avontuurlijk geheel in hun concept , door de opbouwende synthlagen , de percussieve ritmes ( soms met twee drums) , de gitaar-/bassloops die dwars door elkaar heen lopen en hypnotiserend , bedwelmend , aanstekelijk werken .
Toegegeven, niet al hun platen boeiden (even sterk) , maar duidelijk is dat Tortoise er nog steeds in slaagt een daadwerkelijk spannend , heerlijk aangenaam (avontuurlijk) concert te geven , die aangeeft hoe de band (zijn) muzikale grenzen verkent en verlegt .
Als support act kwam Go march , opkomend talent uit Antwerpen , met hun instrumentale muziek , die het midden houdt van postrock en krautrock . Ze vervingen het world combo uit Congo Konono n°1 , die een paar dagen later dan swingde op Dourfestival …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/go-march-13-07-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tortoise-13-07-2016/
Org: OLT Rivierenhof , Deurne (ism Arenbergschouwburg , Antwerpen)
I’m From Barcelona, wie kent hun grote hit uit 2007 niet? “We’re From Barcelona” domineerde acht jaar terug de hitlijsten. Maar hoe is het nu met deze band waarvan niets meer werd vernomen na deze monsterhit? Wel, vier albums later bestaat de band nu uit 19 personen en zijn hun concerten nog steeds een feest. Hun tour bracht de band niet naar Barcelona of België, maar wel naar Tourcoing waar ze hun tour afsloten.
Opkomen deed de band toepasselijk met het operanummer “Barcelona” van Freddie Mercury. Waarna de grote bende het podium besteeg en er maar mensen bij bleven komen tot ze uiteindelijk met 14 waren. Hun recentste single “Violins” die ook het meeste energie geeft, was de perfecte set opener. Iedereen springt en danst meteen waarna de toon gezet is voor een leuk feestje. Het valt meteen op dat de volledige 14 man er heel veel zin in hebben. De saxofonist en klarinetspeler zijn de vreemde eenden in de bijt. Ze zingen en spelen een instrument. Wanneer hun instrumenten er bijkomen , warmt de zaal zich nog meer op.
Dansen, dat is de leidraad gedurende het volledige concert. Natuurlijk is het altijd makkelijker om een dansje in te zetten als het wordt getoond. Vooral de drie achtergrondzangers en de enige zangeres in het gezelschap doen dit vol enthousiasme. Bepaalde pasjes worden zelfs zeer synchroon ingezet, maar meestal is het zo dat ze gewoon wat bewegen met hun lichaam. Maar wanneer de volledige band enthousiast met hans hun lichaam beweegt , kan het publiek niet meer stil blijven.
Het voordeel aan de set is dat de openingsnummers iedereen meteen meenemen en erbij betrekken. Daardoor blijft het publiek, zelfs tijdens wat rustigere nummers, zeer enthousiast en uitbundig dansen.
In het midden van de set besluit de zanger om eens wat bier te gaan proeven. Maar niet backstage, zoals je zou verwachten. De zanger kruipt door het publiek naar de toog waar hij een biertje bestelt en natuurlijk een akoestisch nummer speelt. Daarna wordt “Treehouse” ingezet. Het publiek wordt alleen maar wilder. De gepaste gebaren die bij het nummer horen worden dan ook al vanaf het begin nagedaan door iedereen. Het vervolg op het podium is de apotheose waarna er geen persoon in het publiek is die deze, kinderlijke, gebaren nadoet.
Maar dat is nog niet alles, de echte grote apotheose moet nog volgen en wel wanneer de band aankondigt dat ze die dag tien jaar bestaan. Het feest wordt ingezet met tientallen ballonnen! Net wanneer je dacht alles gezien te hebben wordt ook het confetti kanon in gang gezet. Het is een slimme zet van de band, hierdoor leiden ze het publiek wat af tijdens wat mindere nummers in de set.
Het einde van de set volgt al snel, hoewel, het publiek blijft enthousiast schreeuwen en de band komt terug voor maar liefst vier nummers. Nog meer ballonnen en confetti passeren de revue. Natuurlijk kan hun grootste hit niet ontbreken en volgt bijna op het einde “We’re From Barcelona”.
Het publiek kan niet meer om met hun geluk en de confetti wordt gerecycleerd en vliegt opnieuw in het rond. Maar het publiek krijgt maar niet genoeg van de band en ze blijven schreeuwen tot plots nog een tweede bisronde eraan komt. Mede doordat dit het einde was van hun tour is dit allemaal mogelijk.
Na bijna twee uur lang gespeeld te hebben stopt de band ermee. De veertien personen bedanken ons nog allemaal eens persoonlijk waarna we met een gelukzalig gevoel de zaal kunnen verlaten.
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Nederlands 
Français 
