De voormalige Rock Rally winnaars stelden afgelopen woensdag hun debuutalbum ‘Silver Souls’ voor in de AB. De twee broers zijn met hun nieuwe plaat een toch wel volledig andere weg ingeslagen. Live weten ze de sfeer erin te houden, een stomend concert af te leveren , de AB op hun kop te zetten, en toch … enkele onverwachtse wendingen lieten ons een beetje op onze honger zitten en doorkruisten de lijn van onze verwachtingen.
Over de opener “Silver” konden we niet klagen. Een typische Compact Disk Dummies track waar iedereen op zat te wachten. Een gespierde gitaar die door het nummer raasde en voor de nodige power zorgde. Live dan toch, want op hun album komt dit nummer toch niet helemaal tot zijn recht. Over “Run” en “The Girls Keep Drinking” maakten we ons ook wel een beetje zorgen. Bij beide nummers zat de power verborgen in een veel te klein hoekje, wat meteen een bron van irritatie werd. Al wist Lennert de meisjesharten in het publiek toch te veroveren met zijn wervelende en toch wel aparte danspasjes.
“Monster” kunnen we dan wel bekronen als dansnummer van ‘Silver Souls’, vanaf deze track brak de sfeer los en waren we vertrokken ... op weg naar een stomend feestje. Ook wanneer “Mess with us” terug opgerakeld werd en onze trommelvliezen mocht betreden, werden we spontaan gelukkig en begonnen onze heupen heen en weer te wiegen.
“Holy Love”, hun laatste en allernieuwste single kwam hier ook even tussen piepen met enkele verassende blazers. Maar de echte en oprechte winnaars van de avond waren “The Reeling” en “F.E.E.R.S”. Hiermee bewezen ze hun eerste plaats op Humo’s Rock Rally.
Enfin, aan enthousiasme ontbrak het niet. Maar we moeten toch toegeven dat Lennert en broer Janus even de weg zijn kwijtgeraakt tussen enkele pijnlijke disco elementen verscholen in hun nieuwe songs. Maar dit zal ons zeker niet weerhouden om tijdens de zomerfestivals terug even een kijkje te nemen als zij de tent op zijn kop zetten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/compact-disc-dummies-11-05-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hong-kong-dong-11-05-2016/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Aidan Knight – Sing/songwriting met een ruwer randje!
Aidan Knight en Hannah Epperson
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-05-09
Johan Meurisse
Die Aidan Knight houden we maar best in het oog , sing/songwriter pop met een onstuimig, ruw, rauw randje die ontroert en explodeert .
Wie betreft het hier ? Aidan Knight is een jonge , uit Canada afkomstige sing/songwriter en is al een paar jaar bezig. Hij krijgt hier in Europa de erkenning met de nieuwe derde cd ‘Each other’ . Hij beschikt over een unieke stem, die fluisterend als donker is , en met z’n begeleiding brengt hij een handvol interessante ontroerende als blije songs, die sober , spaarzaam als kleurrijk zijn door de toegevoegde keys en spaarzame blazers.
Drie maand geleden kwam hij nog even solo aantreden als support van Half Moon Run en toen zagen , hoorden , voelden we dat hier een talentrijk persoon aan het werk was . Iemand die een Damien Jurado , Bon Iver als Andrew Bird doet opborrelen . In de kale, sobere aanpak hadden we finesse , subtiliteit, ingenomenheid en emotie. Vanavond was hij hier met full band, als kwintet.
Hij werd ontdekt door Ben Lovett , de Mumford & Sons accordeonist , die zijn tweede plaat ‘Small reveal’ uitbracht . Een bredere omlijsting kregen de songs , die een sfeervolle , dromerige opbouw hadden , wat mystiek uitstraalden , durfden aan te zwellen, te exploderen en omgeven werden van galm en effects. De warme samenzang injecteert de gevoeligheid , introspectie en extravertie gingen hand in hand .
Die Aidan Knight is een artiest die de wereld rondtrekt en zijn ervaringen , impressies graag deelt met z’n publiek. Nummers als “What light never goes dim”, “All clear”, “The arp”, “Funeral singers” of het oude “A mirror” zorgden voor een rode gloed . “St Christina” en “Black dreams” ademden net die melancholieke folk en boden ruimte als solo artiest .
Ergens maakte ik een link naar Marble Sounds met eerlijke, melancholische popsongs van een ongebreitelde schoonheid , een gelaagde melodie , minutieus uitgewerkt , niet vies van een ruwer randje .
Ultieme pracht in een schilderachtig decor. Overtuigend concert
Ook de support Hannah Epperson , evenzeer uit Canada , kwam haar sing/songwriting onderstrepen , enkel begeleid van viool , maar met voorgeprogrammeerde beats en gedragen door haar indringende , ijzige, als hemelse stem . We kregen een sober, ingenomen dromerige set .
Ze heeft al een nominatie als beloftevolle ontdekking in 2013. Ze heeft nog niet de klassieke leest van een Joanna Newsom , maar ze is alvast één de favorieten van deze jonge belofte.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Lee Fields & The Expressions
Ooit konden we in het Gentse met volle teugen genieten van Saint Paul And The Broken Bones. Een echte soulband in hart en nieren. Echt ‘top’. En zo ook met Lee Fields, maar dan hij alleen. Je hebt gevoel dat deze soulveteraan constant zingt, ook wanneer hij niet aan het zingen is. Hij zingt als James Brown, heeft de warmte van Bobby Womack en de emotie van Otis Redding.
Zijn band The Expressions bestaat gewoon uit huurlingen, en daarmee is veel gezegd, die volgens de playlist supersoul van de bovenste plank zouden moeten spelen. Ze zijn professioneel, zeg maar ‘highly skilled, lowly profiled’. Ze durven wel mooie arrangementen aan met knipogen naar disco, country, blues en vanzelfsprekende diepere soul, maar konden niet echt overtuigen. Meer nog, helaas was het bij momenten slaapverwekkend met on top de saxofonist die breedsmoels stond te geeuwen op het podium. Ook de bassist en pianist slaagden er niet echt in veel soul in de prachtige songs te brengen. De gitarist en bassist zorgden voor wat backing maar hadden voor de schwung eigenlijk beter vervangen geworden door twee vette zwarte soulladies.
Niettemin een aangenaam sfeervol optreden met veel meezingers en handgeklap. Het is een soulgeluid dat tegelijk heerlijk authentiek klinkt, maar citeert uit nagenoeg alle stromingen uit de soulmuziek. Onder meer onze legendarische lokale soulman Gausi freaked his heart out. Zeer bezield, maar The Expressions mogen toch wel iets meer aan expressie doen.
All I Need/Just Cant Win/I Still Got it/Fanfare Ab/Talk to Somebody/Standing By Your Side/Don’t Leave Me This Way/Don’t Walk/My World/Eye To Eye/Two Timer/Money/Faithfull Man/Let’s Go /Summertime/Honey Dove
Org: Kreun, Kortrijk
De Brits klinkende Amerikanen van de Dandy Warhols hebben iets te vieren . Zij zijn al zo’n vijfentwintig jaar bezig. Ze hebben zelfs een nieuwe plaat uit ‘Distortland’ , die drie jaar na ‘This machine’ verschijnt; wat hen in de spotlight brengt en waaraan een tournee gekoppeld wordt . De band is het clubcircuit niet ontgroeid en in Nederland en in ons landje worden ze nog steeds goed ontvangen .
De band van Zia Mccabe en Courtney Taylor-Taylor is er eentje die een hobbelig parcours achter de rug heeft ; een muzikale carrière van ups & downs door het intensieve druggebruik en dito levensstijl . Hun sound ligt er natuurlijk ook wel voor iets tussen . Ze brengen 70s retro psychedelica, die zweeft , popt en rockt . Een ‘dopestory’ ..
Vanavond een goedgevuld Casino , een tevreden publiek dat kon genieten van wel twintig songs die een trouwe fanbase als (jonge) nieuwsgierigen bereikte.
Hun beste werk ligt al in die nineties en beginjaren 2000 met classics “Every day should be a holiday”, “Not if you were the last junkie on earth”, “Boys better”, “Bohemian like you” en “We used to be friends” . De laatste drie werden vanavond gespeeld en zaten dan ook in het tweede deel van de ruim anderhalf uur durende set. Ze klonken nog even aanstekelijk en zetten het publiek in beweging .
Door de jaren is het materiaal afwisselend als inwisselbaar geworden . Op hun platen zijn er altijd wel een paar leuke nummers. Er is de indruk dat het kwartet er twee gezichten op nahoudt, de aangename , alternatieve psychedelische kant en de commerciële, die enkele sfeervolle , ontspannende popsongs bevat. Daartussenin wat donker romantische ballads. Kortom , die elementen samen zijn het handelsmerk van de Dandy Warhols nu .
De openers “Mohammed”, “Crack cocaine ranger” klonken best lekker in het genre van de geestesverruimende middelen en hadden dat 70s rauw randje door de pedaaleffects , beheerst ingedrukt en nergens uit de bocht, overstuurd of gestoord. Lichtelijk aangenaam spacey vertier die de groepsnaam alle eer aandoet en ons meteen in de juiste stemming bracht .
”Get off” schudde ons wakker en toonde een gretig spelende rockband .De eerste nieuwkomers, het snedige “Pope Reverend Jim” en het indiepsychedelische “Styggo” konden concurreren . Die “Styggo” was een ideale met dit verlengd zonnige weekend …net het gevoel dat we het strand verlaten hadden met een onderkoelde cocktail , nagenietend van deze dag . Onderhuids waren er die kenmerkende repetitieve Feelies/Chills gitaarmotiefjes . Jawel dat eerste half uur hadden we een kwartet op z’n best .
Daarna hadden we een rits gewone nummers , niet slecht , niet goed , maar die ondanks het goede spel , onvoldoende raakten. “I love you” en “The last high” waren in deze reeks de beste nummers door de repetitief slepende opbouw en de fijne synthklanken . Die muziek riep op tot de verbeelding , zeker als je de toetseniste als een Bez van Happy Mondays ziet huppelen, dartelen met haar tamboerijn of rond haar keys ... Horny as hell …
De stem van Taylor-Taylor mag dan met de jaren wat zijn aangetast , die doorleefdheid geeft charme aan de nummers .
Met de klanken van het bekende “We used to be friends” , komen we toe aan een even schitterend slotstuk van sterkhouders “Solid , “Godless” en “Boys better” , die omgeven zijn van genietbare zweverige intro’s en outtro’s . Hier konden ze rekenen op een warme respons en zagen we heupwiegede bodies.
The Dandy Warhols waren goed , zondermeer , beetje schizoïde door de lekker wegdromende onthaastingstunes , niet van deze wereld, om dan te worden wakker geschud in deze dagdagelijkse realiteit door een directer poprockend geluid . De cirkel is rond - The Dandy Warhols hebben na al die jaren hun naam niet gestolen …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-dandy-warhols-08-05-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/happyness-08-05-2016/
Organisatie: De Casino , Sint-Niklaas
Dat Tsar B gemakkelijk de AB Box had kunnen vullen was na haar show in de Club overduidelijk. Justine Bourgeus weet waar ze mee bezig is en pakte met gemak het publiek in.
Support kwam van WWWater, wat waarschijnlijk niet zo bekend in de oren klinkt. Wat u misschien wel bekend voorkomt is het nummer “The Best Thing” uit de film Belgica dat Charlotte, want zo noemt de dame achter dit project, ingezongen heeft. Het voorprogramma van Tsar B doen is geen gemakkelijke opgave, maar Charlotte sloeg daar met gemak in! Alleen op een podium, een prachtige stem en overtreffende beats is wat WWWater ons voorschotelde. Een act om in de gaten te houden!
Oosterse klanken galmden door de boksen terwijl Tsar B mysterieus in een zwarte cape met glitters het podium opwandelde. “Myth” werd ingezet en de AB club werd meteen omver geblazen. Justine Bourgeus, ook wel bekend als violiste van School Is Cool, side chick van Max Colombie in de cover van “Back to Black” of zangeres bij Vuurwerk, weet waar ze mee bezig is en overtuigde het publiek vanaf de eerste noot. Voor haar eerste eigen show deed Bourgeus het enorm goed, al waren hier en daar wat te vergeven zenuwen te merken. “Silver Lion” was een nummer dat Tsar B speciaal schreef voor het publiek van de AB en dat een week voor haar show.
Gewaagd maar sterk was het nummer “Monsoon”, een cover van Tokio Hotel dat iedereen duidelijk meer leek te smaken dan het origineel. Bissen deden Justine en co met, hoe kan het ook anders, haar eerste single “Escalate”.
Ga deze dame aan het werk zien deze zomer want wij verzekeren u dat het de moeite is. België heeft een nieuwe indiequeen, wat wilt u nog meer ?
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Trixie Whitley - Adembenemend mooie stem, nu nog songs
Trixie Whitley
Grand Mix
Tourcoing
2016-05-03
Lode Vanassche
Trixie heeft duidelijk de genen geërfd van haar vader en begint begeesterd solo met drum. Ze laat zich niet doen door de communicatie en vanuit haar verschillende roots, van de States over het Franse gedeelte tot en met het niet te versmaden Gents accent legt ze een internationale toon en brengt ze ook een ode aan Marokko. Mix up languages and cultures gevolgd door een ‘Sweet Jane’ riff.
Zij is van het podium en het is duidelijk haar podium. Ze palmt rustig en verzekerd het publiek in en stoelt zich met een Gentse intro achter de piano. Twee muzikanten, een backing vocaliste en backtapes doen iets. Snel gaat ze over naar wat zwaardere stuff en we zien een vrouwelijke Jeff Buckley. “Color Wave” geeft kippenvel en de effecten versterken alles. Ze beheerst haat metier quasi perfect. “Feel Mystery” kan genieten van een heuse Lou Reed intro en met “Never Enough” denkt ze even aan haar te vroeg gegane vader, zonder in meligheid te vervallen.
Trixie heeft het vooral van melodieuze zangen op oerriffs met hier en daar een knipoog naar onze klassieke helden Reed en zelfs The Stooges. Weer even terug achter piano proef je de erfelijke muzikaliteit en generositeit van daddy Chris. Er wordt danig gevarieerd tussen singer songwriter en the hot stuff.
De eerste helft kwam vooral uit het nieuwe album, met onder andere “Soft Spoken Word” en de nieuwe single “Closer”, ook het prachtige “Salt”. “Need your love” en “Breathe you in my dreams” uit het debuut worden zoals de rest rauw en bloot uitgearrangeerd gespeeld en het wordt zelfs bij momenten heel pakkend. Een klein probleempje: de nummers kunnen sterker. Maar toch, intens genieten van stem en gitaar.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Trixie Whitley - Rockende huiskamerset in de Lotto Arena!
Trixie Whitley
Lotto Arena
Antwerpen
2016-04-29
Johan Meurisse
Trixie Whitley is een grootse artieste geworden . Bitterzoete romantiek , sentiment in een donker kleedje. Het tengere , schuchtere meisje bijt nu van zich af , klinkt zelfverzekerd en gaat met haar band gretig te werk . Een gebalde woede ervaarden we met momenten door een verschroeiende sound, maar evenzeer kenmerkt een bij het nekvel grijpend geluid, die haar gekende intimiteit niet uit het oog verliest.
28 is ze intussen en toe aan haar tweede plaat … ‘Fourth corner’ was haar debuut , in 2013 verschenen , en dat verzilverde ze met het puike ‘Porta Bohemica’, die vanavond natuurlijk in de spotlights kwam te staan.
We voelden het al aankomen de voorbije jaren . Ze was al een talent op jonge leeftijd, liet ons kennismaken met nummers op gitaar en piano en raakte door haar heldere , indringende ‘crooner’ stem . Wat wil je , ze is de dochter van de overleden bluesrockende Chris Whitley , ze is Belgisch-Amerikaanse , het zit haar in de genen en ze kreeg de muziek in de papfles. We hebben hier heerlijk doorleefde rootsamericana, sfeervol; broeierig en intens spannend; een paar jaar terug toonde ze met het Black Dub project van Daniel Lanois al de nodige bravie.
In de klein anderhalf uur durende set creëert ze verschillende stemmingen , die haar multi- talent als artieste, sing/songschrijfster , zangeres en instrumentaliste onderstrepen .
Ook vergeten we haar band niet . De drie anderen staan dicht bij Trixie opgesteld , wat voor chemie zorgt . De vonken voelden we , het vuur spatte . “A thousand thieves” met z’n tempowissels, tekende vroeg voor dit beleven , die klankkleur, die spanning , die wisseling van introspectie en extravertie in een sober, diffuus lichtdecor.
De woeste golven op zee vormden het decor bij de eerste nummers; “Faint mystery” , die de set opende en iets verderop het donkere sfeervolle “Irene” kregen een cinematografische touch . “Gradual return” bracht een rockende Trixie en op het podium kwam er meer licht en lichtvariatie. Op “New frontiers” eist elektronica zijn recht op .
De songs konden we ten volle beleven , ook is een zaal als de Lotto Arena misschien ietwat te hoog gegrepen voor haar geluid. Het oude “Oh , the joy” tintelde door een pakkend elektrisch gitaarspel van de lady in zwarte avondjurk . Een Trixie op z’n Polly Harvey’s!
De single “Soft spoken words” was beladen, kenmerkte heel wat wisselingen en overtuigde sterk . Op het broeierige “Nature boy” was zij op een tweede drum te zien, niet vies om even van koers te veranderen , en een vleugje experiment door wat jamming toe te voegen . Om dan over te stappen naar het herkenbare , van het integere “Closer” en het rockende “Need your love”.
Diep ging het kwartet evenzeer op de afsluitende reeks “Hotel no name” en “Breathe you in my dreams” door de dreigende , onrustige , hobbelige ritmiek. Sterk wat we hier te horen kregen!
Een frisse aanpak hoorden we op Prince’s “Nothing compares to you” , die zich niet direct liet herkennen en een mate van grilligheid had.
Tot slot wuifden emotievolle pianotunes van het ingenomen “Eliza’s silence” , die het beeld van een verlaten, rokerige kroeg opriep, ons definitief uit.
Vanavond geen Trixie unplugged of op piano. Kortom, mooi hoe talent , gevoel en emotie allemaal samengaan in een rockende huiskamerset!
Organisatie: Live Nation
Flamin’ Groovies - Eindelijk in België
Flamin’ Groovies
De Zwerver
Leffinge
2016-04-28
Ollie Nollet
Een radicale koerswijziging heeft de nieuwe plaat, ‘Space age voyeurism’, van Double Veterans zo te horen niet opgeleverd. De drie hielden het opnieuw bij een pot stevig deinende psych garagerock. Ty Segall en in mindere mate Mikal Cronin en Cosmonauts leken nog steeds de grote voorbeelden en daar is absoluut niets mis mee. De gitaren van Lee Swinnen en Thomas Valckiers klonken bij momenten furieus in de telkens mooi van kop en staart voorziene songs. Aan zelfvertrouwen hadden ze ook al geen gebrek. Zo spoorde Lee Swinnen zonder verpinken het volk aan om te dansen. Zonder al te veel succes overigens maar daar zat ongetwijfeld het verdacht hoge aantal 60-plussers in de zaal voor iets tussen. Double Veterans bewezen hier nog maar eens één van de belangrijkste exponenten te zijn van de voorzichtige heropleving van de Belgische garagerock.
Flamin’ Groovies, ik vind de naam nog steeds klinken als een klok maar dat is blijkbaar niet bij iedereen het geval gezien de eerder bescheiden opkomst. Nochtans wordt de groep in sommige garagerockmiddens op handen gedragen en na hun doortocht in Leffinge weten we nu ook waarom.
Flamin’ Groovies zagen het levenslicht vijftig jaar geleden in San Francisco en maakten met o.a. ‘Supersnazz’ en vooral ‘Teenage head’ enkele gesmaakte garagepunkplaten. Toen Roy Loney in 1971 vervangen werd door de Brit Chris Wilson maakte de groep gezwind de switch naar powerpop met als belangrijkste resultaat, het door Dave Edmunds geproducete ‘Shake some action’ (1976). Vanaf de jaren ‘80 kent de band een wat sluimerend bestaan met af en toe een comeback. Sinds 2013 zijn The Flamin’ Groovies weer volop aan het touren en dat met de originele leden Cyril Jordan (zang, gitaar), Chris Wilson (zang, gitaar) en George Alexander (bas) aangevuld met drummer Victor Penalosa.
Het concert kwam wat aarzelend op gang met ondermeer de Byrds-cover “I’ll feel a whole lot better” die ze opdroegen aan Gene Clark. De stemmen leken wat last te hebben om de juiste toon te vinden en het derde nummer klonk zo melig (om eerlijk te zijn: zo hebben ze er nogal wat geschreven) dat ik het ergste vreesde. Maar zie, vanaf nr. 4 kwam de kentering met een paar heftige rock-‘n-rollsongs en enkele raak gekozen covers die niet meteen voor de hand lagen. Zo coverden ze “I want you bad” van NRBQ, een groep waarvan de plaat die ik ooit kocht niet mijn gelukkigste aankoop was maar deze song klonk wel heel ferm. Andere covers waren “Tallahassee Lassie” van Freddy Cannon en het in 1914 geschreven “St. Louis blues” van W.C. Handy dat hier een ware metamorfose onderging. Maar ook de eigen nummers bleven pal overeind staan zoals het voor The Beatles geschreven “Please please girl” (jammer genoeg waren the fab four op dat moment al vijf jaar gesplit wist Chris Wilson ons te vertellen). De stemmen mochten dan al wat geërodeerd zijn, dat waren de gitaren allerminst. Zowel Cyril Jordan ( met een pruik, leren broek en hoge hakken deed die nog een vertwijfelde poging om er uit te zien als een echte rockster maar ik vergeef het hem graag) als Chris Wilson lieten hun snaren onwerkelijk mooi klinken. Powerpop, normaal gruw ik van het woord alleen al, maar de definitie die The Flamin’ Groovies er aan gaven liet alle weerstand verdampen.
Flamin’ Groovies durven op plaat nogal eens wisselvallig klinken maar live overtroffen ze mijn stoutste verwachtingen. Een pluim op de hoed van De Zwerver die de groep eindelijk voor de eerste maal naar België haalde!
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Wolfmother - They were victorious
Wolfmother
Ancienne Belgique
Brussel
2016-04-27
Wouter Verplancke
Yes! Ze zijn terug van nooit echt weggeweest te zijn!? In de tienjarige carriere heeft de Australische Wolfmother rond Andrew Stockdale een nogal hobbelig parcours afgelegd . Een pracht van een debuut die de 70s retrorock van Led Zeppelin en Black Sabbath nieuw leven inblies , een moeilijke tweede ‘Cosmic egg’ , al ruim zes jaar terug, was ook niet zonder slag of stoot. Na hun tweede cd ging de band weeral uit elkaar. Ze brachten een obscure ‘New Crown’ uit, die intens in de seventies groef. En enfin, nu opnieuw op de front , sterker dan ooit. Een nieuwe cd, ‘Victorious’, een nieuwe band.
Een matig voorprogramma (Electric Citizin) kon hier en daar het publiek bekoren. Denk een flauw afkooksel van Wolfmother en met een vrouwelijke lead. Het was niet slecht, maar wachtend op een schitterend hoofdgerecht, smaakt alles maar flauw.
Wolfmother opende sterk en gedurfd met “Victorious” de vraag of ze dit verder konden waarmaken , schoot even door mijn gedachten. De vette riffs lieten de gedachte al snel varen en overtuigden me meteen . Het geluid dat ze met drie produceerden op dit podium was overweldigend. De energieke bassist zorgde op zich al voor spektakel. Al snel schakelden ze over op gekende nummers als “New Moon Rising”, “Woman”,” White Unicorn”, etc. We hadden lang gewacht om deze nummers nog eens live te kunnen horen. Ze klonken strak en snel. De zaal ontplofte bij “Dimension” en “Joker & The Thief”. En hoewel het vooral de oudere nummers waren die de zaal tot bewegen kreeg, vielen de nieuwe nummers zo goed als nauwelijks uit de boot in deze setlist. Ze sloten perfect aan bij de vibe van het concert.
We kunnen enkel hopen dat nu deze formatie kan blijven bestaan. De combinatie met deze nieuwe drummer en bassist geeft Stockdale vertrouwen en biedt de band net dat tikkeltje meer …
Victorious- New Moon Rising- Woman- Apple Tree- Love That You Give- White Unicorn- White Feather- Caliqueen- How Many Times- Gypsy Caravan- Dimension- Simple Life- City Lights- Pretty Peggy- Pyramid- Colossal--- Vagabond- Joker&the Thief
Neem gerust een kijkje naar de foto’s
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/wolfmother-27-04-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/electric-citizin-27-04-2016/
Organisatie: Live Nation
Twintig jaar na het debuut werden we vanavond overweldigd door Sophia , het alter-ego van Robin Proper-Sheppard . Samen met de nieuwe begeleidingsband bundelde de man de bitterzoete romantiek van Sophia met de late80s –mid90s van Swans (remember de platen ‘Children of God’, ‘The burning world’, ‘White light from the mouth of infinity’ en ‘Love of life’) en z’n eerste voorliefde God Machine (twee platen maar uitgebracht, opgeheven uit respect na de plotse dood van bassist Jimmy Fernandez).
Die muzikale werelden samen, is meteen ook alles gezegd van de set van de avond: van ingenomen, breekbare , desolate songs wordt de sound getriggerd naar een twinkelende , stuwende , hitsende , onrustige ritmiek van drums en crescendo opbouwende , gierende , sch(e) urende gitaren; een knetterende feedback, een herdefiniëring van postrock, waaroverheen z’n weemoedige vocals zweven .
Een intiem, gezellig , fris aangekleed als grillig, grauw decor, dat zalvend, weerbarstig is. Een muzikaal concept dat confronterend, dwingend als indringend, bezwerend, lieflijk klinkt. Een deprimerende blik als een glimlach met fonkelende oogjes. Gevoeligheid en uitbundigheid hebben een flinterdunne lijn . Emotionaliteit die van zich afbijt. Hart-verwarmend als hart-verscheurend . Beheerst, doordachte, toegankelijke set, met ruimte voor creativiteit en avontuur ; hij en zijn begeleidingsband zijn op elkaar ingespeeld. Top!
Hij omschreef het zelf als psychedelische noise , die kan exploderen en als lava een juiste richting uitgaat binnen een voorgeleid pad. Op een dag als deze kwam de ‘Sophia’ muziek ideaal tot zijn recht, koud – warm weer , felle regen- hagelbuien en zonnestraaltjes die ons gezicht aangenaam streelden .
Na ruim zeven jaar heeft hij nieuw werk uit, ‘As we make our way (unknown harbours)’, zesde in de rij , die het ontroerende ‘There are no goodbyes’ opvolgt . Een gepolijste plaat die live een ander gelaat krijgt. De plaat werd integraal gespeeld , de intro van donkere, ambiente soundscapes, met een zeker stoorzendergehalte , was de barometer voor dit optreden .
De opener “Resisting “was er meteen knal op , bouwde op en zette dan alle registers open. Daarna werd het rustiger en konden we ons laten meedrijven door de kenmerkende traag slepende , dromerige gitaarmelancholie . “The drifter” , “Don’t ask” , “Baby hold on” en “It’s easy to be lonely” pasten perfect in dit kader. “Blame” was er dan eentje die volgende songs “St Tropez/The hustle” en “You say it’s allright” positioneerde naar een fel, snedig , gedreven , schurend geluid. Wat een eenvoudig gitaarriedeltje als aanzet allemaal niet verwezenlijkte! En tussenin konden we even laidback genieten van “California” , die een westcoast gevoel ademde . Tot daar het nieuwe werk.
Het tweede luik ging dan alle kanten op, van de ingenomen pracht tot die ‘postrock’ stroomstoten die ons lichaam prikken toediende. ’Duyster’ slowcore, die onrustig, gejaagd, dreigend , explosief wordt. Een bevredigend masochisme. Tja , wat wil je als je volgende reeks te horen kreeg in dit concept: “So slow” , “Bad man”, “If only”, “Desert song n°2”, “Darkness (another shade in your black)” en het afsluitende “The river song”. Proper- Sheppard ontpopte zich als een Michael Gira dirigent , de rug naar t publiek , de blik naar z’n medespelers en de gitaar strak gespannen aan de borst . Dit zinderde na … We werden uitgewuifd met “I left you” die even kon losbarsten en een sfeervol opbouwend “Birds”; letterlijk werden we op de vleugels meegenomen, de Rotonde van de Bota uit (De Rotonde was een bewuste keuze trouwens van de man himself in samenspraak met z’n fans).
Lang geleden dat we het Licht van … Sophia zagen, een uniek geluid dat een zwaarmoedig rockend jasje kreeg aangemeten - Vijf sterren optreden!
Organisatie: Botanique, Brussel
The Me In You - Op de koffie met The Me In You
The Me In You
Goût-Vert
Dudzele
2016-04-24
Dominiek Cnudde
Soms zijn er zo van die concerten waar alles goed zit. Zondag 24 april 2016 was zo'n namiddag om nooit meer te vergeten. Hilde & Marc van Goût-Vert ontvingen in hun living het Haaglandse vijftal van The Me In You.
Zo'n 10 tal keer per jaar doen ze het Hilde & Marc van Goût-Vert. Onder de noemer 'concert in de living' stellen ze hun woonkamer beschikbaar voor het 'grote publiek'. Omdat er in de praktijk slechts een beperkt aantal mensen per optreden in kan hebben de gastheer/gastvrouw er ook meteen een echte missie aan verbonden. Het is Goût-Vert niet te doen om grote namen te programmeren en ook niet om uit de muzikale namiddagen en avonden echt veel winst te halen. Hun nobele missie bestaat uit minder bekende namen een duwtje in de rug te geven en de bezoekers te laten genieten van nieuwe muziek. Alle genres komen aan bod duidde gastvrouw Hilde even later. Van Pop tot Jazz, wereldmuziek en Franse Chanson....alles behalve Klassiek. Het kader, een riant sfeervol herenhuis in Dudzele bij Brugge, maakte meteen een diepe indruk. Aan het muzikaal luik is bovendien ook steeds een culinair hoofdstuk verbonden. Omdat het deze keer om een namiddagoptreden ging was er voor de vriendelijke toegangsprijs ook een zeer uitgebreide koffietafel, met uiteraard koffie & thee maar ook diverse soorten gebak en heel veel andere lekkere versnaperingen.
Toch waren we in de eerste plaats gekomen voor de muziek van The Me In You. Eén van mijn favoriete Belgische bands van het moment. De band bestaat uit Stijn Claes (vocals, guitar, keys), Han Wouters (vocals, guitar), Thomas Van Den Haute (guitar, keys), Dimitri Dhaene (bass, keys) & Franky Saenen (drums, sample pad, vocals). Laatst genoemde is ook de vaste, steengoede drummer van The Scabs. The Me In You heeft ondertussen twee studioalbums uitgebracht. Het debuut 'Forgotten Clothes' werd in 2012 uitgebracht en eind vorig jaar verscheen dan de langverwachte titelloze opvolger. Net zoals op het eerste album overtuigt deze indie-popfolk band opnieuw met waanzinnig mooi geschreven slow-pop luisterliedjes, gekenmerkt door diepe melancholie en meesterlijke arrangementen. Denk aan Isbells of Marble Sounds maar dan boeiender en toegankelijker.
Terwijl de meeste huiskamerconcerten logischerwijs kiezen voor een akoestische setting kregen we in de huiskamer van Hilde & Marc een volledig elektrische set. Gastheer Marc zat achter de PA en toverde de riante living, met de juiste geluidsbalans en een stevige portie decibels, om in een echte concertzaal.
De band opende met "Shark Song" uit de debuutplaat, een song waaraan duidelijk verder is gesleuteld en als opener enorm veel indruk maakte vanwege de trage opbouw. "Control", de recentste single, volgde en is 'gewoon' een keisterke popsong. Even later kregen we ook "Plastik", dat toen het verscheen in 2012 een bescheiden radiohitje werd en regelmatig te horen was op Studio Brussel en Radio 1. Tijdens "Stumble" liet zanger Stijn Claes pas echt horen wat hij in zijn mars heeft. Een song die live trouwens veel beter tot zijn recht komt in vergelijking met de wat doffe productie die deze song meekreeg op de studioplaat. Na een uitgebreide koffiepauze en een aangename kennismaking met de bandleden is de band klaar om het tweede deel van de set op ons los te laten. De hemelse harmonieuze samenzang in "Blankets", in schril contrast met het minimalistische arrangement, deed ons muisstil genieten. The Me In You is niet zo erg vaak live te zien en dat is soms ook merkbaar aan de muzikanten. Soms is de band nog zoekende, maar dat streven naar de perfectie om er als groep echt te staan maakte het concertgebeuren alleen maar mooier om naar te kijken. "Girl In Armour", de song waarmee het allemaal begon, klonk heerlijk vertrouwd en hartverscheurend. Het minimalistische "Winter" deed mij dan weer dagdromen over weidse, eindeloze besneeuwde IJslandse landschapen, terwijl zachtjes toch een klein lentezonnetje doorheen het venster van de patio de living in kwam piepen. Tot slot was er ook nog "Whatever"...wat een opzwepende weemoedige song! Puur vakmanschap.
The Me In You heeft alles.....behalve een groot rock and roll gehalte. Maar wie in staat is om harten te veroveren met dramatische weemoedige popsongs bereikt in mijn ogen zoveel meer.
Wat een genot.....en dat op een gewone zondagnamiddag in Dudzele!
Setlist:
*Shark Song *Control *Youngster *Plastik *Stumble
-------------
*Blankets *Girl In Armour *Birds *Winter *Whatever
-------------
*Without Leaves *Sober
Bekijk de videobeelden van dit optreden via:
https://youtu.be/Cc576pw4aPY
Luister naar The Me In You via:
https://soundcloud.com/the-me-in-you
Organisatie: Goût-Vert
Openers van dienst waren London Bullit, een 4-tal jonge snaken uit Deinze die zeker wel weten hoe punk moet klinken maar soms vergeten er een song rond te breien. “New Rose” van The Damned was ok, al bij al toch verdienstelijk en ze hadden het zich waarschijnlijk ook anders voorgesteld dan voor welgeteld 9 belangstellenden te moeten spelen.
The Dirty Scums deden als vanouds hun ding, sinds 1981 aan de bak, een medaille voor moed en zelfopoffering is zeker verdiend, een prijs voor fijnbesnaard muziekensemble zal nog even op zich laten wachten. Sommige teksten in onverstaanbaar dialect, grappen en grollen over en met bier en wat Ramones nummers als bissen, viel te mager uit maar de klus geklaard voor de inmiddels ca 25 toeschouwers.
Sham 69 staat tegenwoordig voor 2 groepen, Sham 69 original line-up en Sham 69 Tim V. Een poging tot verduidelijking in deze soap. Opgericht in 1976 met zanger Jimmy Pursey en gitarist Dave Parsons als belangrijkste bandleden, split begin jaren 80, heropgericht in 1987 met zelfde tandem maar andere drummer (Ian Whitewood). In 2006 kreeg Pursey de bons en werd vervangen door Tim V. In 2011 besluit Pursey dan om opnieuw met Sham 69 te beginnen onder original line-up en weet hiervoor Parsons en bassist Tregunna te strikken, hierdoor hebben ze 3/4 van de (bijna) originele bezetting. Tim V is Parsons kwijt en blijft achter met Whitewood en wat huurlingen. En dan zijn er die beweren dat punk tegenwoordig saai is.
In Eernegem kwam de Tim V versie, dezelfde die ik zag schitteren in 2009 en 2010. Het duurde een nummer of 2 om op toerental te komen maar dan was er geen stoppen meer aan : heerlijke snedige punk waarin geput werd uit de eerste jaren met oa “Hurry Up Harry”, “Hey little rich boy”, “What have we got” en het weergaloze “Ulster”. Helaas werd er daarna wat gas teruggenomen met recenter werk, 2 nieuwe nummers (1 ok en een halve stinker), toch veel minder allemaal. Dit intermezzo noopte tot een plaspauze en het tellen van de inmiddels 41 aanwezige toeschouwers, iets waarvoor ik echt niet gekomen was.
Gelukkig volgden hierna nog een rist oude krakers, oa “Sunday morning nightmare”, “Angels with dirty faces”, “It’s never too late”, steeds knappe “Borstal Breakout” en de onvermijdelijke tandem “Hersham Boys” en “If the kids are united” als uitsmijters.
Mooi einde, allemaal sterke nummers die echter 2 zaken niet konden verdoezelen : het gemis van Parsons op gitaar als motor van het gebeuren en de uitgebluste muzikanten aan het einde van de tour (Tim V zat bij laatste nummers door zijn stem).
Organisatie: B 52, Eernegem
Nederlands 
Français 
