Ook na een dijk van een performance in de AB vind ik het nog steeds bijzonder jammer dat Moderat eind september vorig jaar de geplande afspraak in de Henri Le Boeufzaal in Bozar niet heeft gehaald. Deze jammere gedachte werd gisteren echter een anderhalf uur compleet naar de achtergrond geschoven. Zoals voorspeld ging het dak van de AB er af, én van de gemiste kans in Bozar was er even helemaal geen sprake meer!
De Berlijnse drie, een elektronische alliantie tussen de party makers Gernot Bronsert, Sebastian Szary (Modeselektor) en de milderende factor Sascha Ring (Apparat), zijn hét absolute topexportproduct van de Oost-Duitse stad. De alom bekende Berlijnse club scene waar voornamelijk de steeds saaier wordende tech-house-eenheidswurst heerst, vergrijst nóg meer naast die unieke goddelijke sound van Moderat. Ze zijn de perfecte samensmelting van Modeselektor’s bounciness en de emotioneel verfijnde toets van een overigens ontzettend goed en bezwerend zingende Apparat.
“This Time” en “New Error” waren gisteren de opwarmende tracks in deze bijzonder goed opgebouwde set. Het voorspelde basfestijn barstte los met “Rusty Nails”, “Versions” en het übervette “Bad Kingdom” dat door Gernot grappig bedoeld en op een mompelende manier werd aangekondigd als “Get Lucky”, not!! De mannen van Moderat lijken zelf ook heel tevreden te zijn met deze zeer strakke live-set. De geanimeerde Gernot gaf meermaals met een duim-op-wijsvinger-gebaar te kennen heel tevreden te zijn met het geleverde werk. De hele act kreeg bovendien nóg meer diepgang, een extra dimensie, met secuur uitgekiende doch sobere visuele effecten. Geen epilepsieverwekkende lasers en gigantische lichtschermen zoals dit al eens vaker het geval is bij flashy elektronische acts. Duitse oerdegelijkheid zonder opzichtig uiterlijke vertoon! Zo zien we het graag! De twee techneuten van Modeselektor bepalen de stoere beats en de effecten terwijl Apparat – trouwens de sexiness zelve – met gitaar de melodieën voor zijn rekening neemt. Net die combinatie van gespierdheid en tederheid is een sleutelfactor in het succesvol bereiken van een groot en divers publiek zonder dat het een uitgemolken, platte commercie wordt.
Ik dank de goddelijke drie dat ze niet in bonkende beats à la Modeselektor zijn vervallen. Wie dat wou kon best vóór de ietwat flauw ingezette bisronde begon, aanschuiven voor een van de 240 polsbandjes voor de after party in het foyer. Trouwens, een après-feestje met de jonge knullen van Compact Disc Dummies aan de draaitafels in de hoedanigheid van opwarmers voor de dreunende Duitsers van Modeselektor. De obligate bisronde met “Gita” en “Let In The Light” vormden geen absolute meerwaarde en de nummers leken wat verloren te lopen in het anders zeer netjes opgebouwde geheel. Even verdween ik voor zo een gelimiteerd polsbandje, een halve liter bier en een plaspauze. Volledig relax en verzekerd van after party pikte ik toch nog afsluiter “Therapy” mee.
Zalige show, voelde net aan als een aangename klets in mijn gezicht… Met veel plezier bied ik mijn ander kaak aan. Deze fluwelen Berlijnse uppercut slaat zich meteen een weg naar mijn persoonlijke top van beste elektronische podiumacts van 2014. Of dit even goed werkt op Rock Schueremans..? Ik betwijfel het…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/moderat-05-03-2014/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Unik Ubik - Father Murphy: Dansbare Jazz en tribal offers
Vanavond mag België opwarmen voor Italië en dat in Frankrijk. Blij dat die euro-zone nog tezamen is, want dat maakt het allemaal wat eenvoudiger.
Unik Ubik zag ik vorig jaar al aan het werk op Dour. Toen moesten ze het op een ontiegelijk vroeg uur toen. Dan zullen ze vandaag toch wat langer hebben kunnen slapen. Belgen dus, maar die in Vlaanderen (toch nog altijd een deel van België dacht ik) schandalig over het hoofd worden gezien. Met de Week van Eigen Kweek op StuBru heden ten dage mag je al eens wat meer verwachten. Ze zullen wel niet gedraaid worden. Unik Ubik is een unieke mengeling aan genres: (post-)rock, mathrock, jazz, oosterse melodieën,... Ondanks dat de nummers alle kanten uitschieten blijven ze als één geheel klinken. Dat op zich is al vrij uniek. De jazzy invloeden worden vooral verzorgd door de saxofoonspeler (het Belgisch instrument bij uitstek). Het geheel is heel dansbaar en draagt een ongelofelijke schwung in zich. De mimiek en de bewegingen van de zanger/gitarist is het perfecte toetje en al een show op zich. Zeer sterke prestatie dus van deze brij onbekende Belgen. En zeker meer dan waard om eens te gaan bekijken.
Father Murphy speelde recent nog op het fantastische Sonic City festival in Kortrijk. Toen had ik ze jammer genoeg over het hoofd gezien. Een herkansing dus vandaag, want toen waren ze naar het schijnt heel sterk. En dat bevestigen ze vanavond zonder problemen. Het verschil met de olijke Belgen kan bijna niet groter. Hier geen vrolijke dansbare muziek.
Father Murphy heeft hun naam niet gestolen, want ze bieden een (bijna-)religieuze ervaring aan. Met 2 (1 man en 1 vrouw) slagen ze erin om een het hele publiek in trance en naar hogere sferen te brengen.
Hoe doen ze dat? Door op de achtergrond een constant, monotoon basgeluid te produceren. Deze draagt doorheen het hele optreden alles wat er op het podium gebeurt. En er gebeurt veel op het podium ondanks dat ze maar met 2 zijn. Gitaar, keyboards, zang, keelgeluiden, belletjes, cimbaaltjes, elektronica,… Alles wordt uit de kast gehaald om het rituele boven te halen.
In het katholieke Italië zal dit wel een schok teweeg brengen, maar ook hier in Frankrijk. Het optreden beklijft en doet je wegdrijven naar hogere sferen. Dikwijls wordt je brutaal terug getrokken door de bedrijvigheid op het podium. Geen moment doemt er verveling op, enkel vervoering. Father Murphy is een muzikale ervaring die iedereen eens moet meegemaakt hebben. Ook al denk ik dat niet iedereen er even veel zal van kunnen genieten.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Het werd een hele mooie zondagavond, daar in de 4AD … Het begon al niet onaardig met de Gentse Reena Riot ofte Naomi Sijmons, dochter van wijlen Fons, bassist bij The Scabs na het vertrek van Berre Bergen naar De Kreuners. Voor het eerst opgemerkt tijdens een Radio 1-sessie van, jawel, The Scabs, haalde daarna in 2012 de finale van Humo's Rock Rally en kwam nu een nieuwe EP, die ze heeft ingeblikt met Mauro als producer, voorstellen.
Reena Riot bleek een zelfverzekerde en charmante verschijning op het podium, die over een paar geweldige en bijzonder wendbare stembanden beschikte. Een enkele keer klonk ze wat schril maar toch was het die stem die terecht voortdurend alle aandacht opeiste. Het was dan ook jammer dat die superbe stem omkaderd werd door muziek die veel te dicht bij de mainstream aanschurkte.
Naomi is opgegroeid tussen de platen van haar ouders (Muddy Waters, John Lee Hooker, Bob Marley,...) en die invloeden zouden te horen zijn in haar songs las ik ergens maar in Diksmuide was daar alvast niets van te merken. Toen ze haar gitaar inruilde voor de piano klonk het toch wat meer geïnspireerd maar meestal vond ik de groep (gitaar,bas,drums) veel te braaf, wat met een naam als Reena Riot toch wel anders had gemogen.
Nadat haar volledige tour vorig jaar nog gecancelled werd wegens gebrek aan voldoende belangstelling stond ze nu dus toch in de 4AD. Verre van uitverkocht maar toch had een behoorlijk aantal fijnproevers de weg naar deze club gevonden. Thalia Zedek lijkt al een eeuwigheid bezig : eerst in groepjes met namen als Dangerous Birds, Live Skull of Uzi, later in het gerenommeerde Come, waarmee ze een zekere cultstatus verwierf, en sinds 2001 solo. Of toch weer niet want sinds de plaat ‘Liars and prayers’ uit 2008 opereert ze onder de naam Thalia Zedek Band. Een logische beslissing want het was wel degelijk een groep die we aan het werk zagen.
Had ik bij een paar vorige concerten van haar nog het gevoel van "ok, sterk, maar zat er net niet iets meer in?" dan was het dit keer vanaf de eerste noten er pal op en werden we bij ons nekvel gegrepen om niet meer gelost te worden. De groep, die duidelijk op het toppunt van haar kunnen speelde, creëerde een spanningsboog vol onmetelijke schoonheid die niet meer doorbroken werd. Zelfs niet door een bassist die letterlijk naast zijn schoenen stond en duidelijk wat te veel lokale streekbieren had geproefd. Gelukkig had zijn basspel daar niet onder te lijden want dat ware zonde geweest.
Thalia Zedek kent blijkbaar een creatieve opstoot want na de schitterende plaat ‘Via’ van vorig jaar is er reeds een nieuwe EP, ‘Six’, terwijl ze vorig jaar ook nog een reünietour had met Come. Het waren gunstige voortekens die bewaarheid werden op het podium waar la Zedek in bloedvorm verkeerde. Haar unieke, getormenteerde stem joeg voortdurend koude rillingen over mijn rug terwijl ze ook op gitaar meer dan haar mannetje stond. Hetgeen ze tegenwoordig brengt staat eigenlijk niet zo heel ver verwijderd van haar Come-werk alleen klinkt het nu iets minder hard en vooral veel rijker. Dat laatste komt uiteraard door die twee andere protagonisten in de band die mede verantwoordelijk zijn voor die intense, melancholieke sound. Op viola : David Michael Curry (o.a. Willard Grant Conspiracy) en pianist Mel Lederman (Victory At Sea), beiden zeer bescheiden maar uitermate groots bezig. Rest me nog Winston Braman (bas) en nieuwkomer Jonathan Ulman (drums) te vermelden. Ik hoorde enkel hoogtepunten, de set kende echt geen enkele dip en toch vond ik één song er net iets uit springen : "Want you to know" dat een waarlijk bloedstollende uitvoering mee kreeg.
Na zowat anderhalf uur volgde na aandringen van een niet aflatende fan een derde bisnummer: Leonard Cohen's "Dance me to the end of love". Misschien wel het minste moment van de avond waarmee ik hier geen afbreuk wil doen aan die song. Nee, aan haar eigen nummers viel deze avond gewoon niet te tippen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/thalia-zedek-02-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/reena-riot-02-03-2014/
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Ze zijn op één hand te tellen, succesvolle bands die na de exit van hun frontman weinig of geen van hun artistieke pluimen verliezen. Het overkwam het uit Denton, Texas afkomstige psychedelische softrock gezelschap Midlake toen zanger Tim Smith midden in de opnames van een nieuwe plaat de groep verliet wegens ‘muzikale meningsverschillen’. Aan opvolgers voor Smith was er allerminst gebrek, om op de loonlijst van een groep als Midlake te staan moet nagenoeg elk bandlid immers een aardig stukje close harmony kunnen zingen. Uiteindelijk zette gitarist van het eerste uur Eric Pulido de stap richting spotlight, en verscheen eind vorig jaar met ‘Antiphon’ na drie jaar nog eens een vers Midlake album.
België en Midlake, het blijken de afgelopen maanden twee handen op één buik. Nadat vorige zomer de Club tent op Pukkelpop en eind oktober ook de Botanique zonder slag of stoot werden ingenomen was vanavond de AB aan de beurt, én staan de Texanen straks ook nog eens te blinken op de derde dag van Rock Werchter. Een groep zou er voor minder stadionallures beginnen van krijgen, wat zich bij aanvang van de set vertaalde in een overdosis decibels die ons onverwacht naar de oordopjes deed grijpen. Ergens wel doodzonde, want zo verdwenen de subtiliteiten die vakkundig zijn verstopt in nieuwe nummers als “Ages”, “Antiphon” en “Provider” als sneeuw voor de zon.
De zeskoppige band leek zich van geen kwaad bewust en musiceerde onder de hoede van nieuwbakken frontman Pulido erg geconcentreerd. Vanaf het grotendeels akoustische “Rulers, Ruling All Things” werd het volume wat teruggeschroefd en kreeg de groep meer grip op zijn muzikale mystiek. Zo kreeg het nieuwe bandlid Jesse Chandler zowel letterlijk als figuurlijk nu en dan de spot op zich gericht tijdens zijn middeleeuws aandoende dwarsfluitintermezzo’s, en gingen de stemmen van alle bandleden minus de drummer steeds beter ‘blenden’ tot een meesterlijke harmonie. Een eerste hoogtepunt zat er dus weldra aan te komen, en wat ons betreft ging een meeslepend “We Gathered In Spring” uit het doorbraakalbum ‘The Trials Of Van Occupanther’ (’06 ) met die eer lopen.
Grossierde Midlake op het vorige album ‘The Courage Of Others’ uit 2010 nog duidelijk in 70ies folkrock, dan lijken Pulido & co op hun nieuwste worp wat voorzichtige uitstapjes richting progpop te maken. In het erg knappe instrumentale “Vale” herkenden we om beurten flarden vroege Pink Floyd en Pavlov’s Dog, terwijl in het atmosferische “Corruption” The Alan Parsons Project nooit veraf bleek. De Texanen schakelden daarna moeiteloos over naar hun meer radiovriendelijke nummers waaronder de evergreen “Roscoe” en de op een repetitieve krautrock drijvende nieuwe single “The Old And The Young”.
Dat het recept van Midlake ook zonder enige vorm van muzikaal ballast moeiteloos overeind blijft bewezen de Texanen met verve tijdens de eerste encore. Je kon werkelijk iemand aan zijn bier horen slurpen tijdens een meesterlijke unplugged versie van “Antiphon”, een kampvuurmoment waarbij Pulido en drie van zijn maats dicht tegen elkaar gingen aanleunen en hun close harmony bangelijk perfect tot in de nok van de goedgevulde AB weerklonk.
Met het intimistische “Provider Reprise” en de symbolische afsluiter “Head Home” stuurde de groep alweer een tevreden Belgisch publiek huiswaarts. Als generale repetitie voor Rock Werchter kon dit dus wel tellen. Wedden dat de zusjes Haim die dag vol afgunst vanuit de backstage zullen meegluren?
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het gaat goed met de Britse muziek, zeker als we de toevloed van getalenteerde nieuwe acts bekijken. Denk maar aan George Ezra, Tom Odell, Sam Smith en, jawel hoor, London Grammar.
Het drietal heeft er een bewogen aantal maanden op zitten, met een carrière die in 2013 plots in een stroomversnelling raakte. Slechts een klein jaar geleden speelden ze voor een publiek van enkele honderden mensen; nu is dat al snel enkele duizenden. In januari tourden ze nog 'down under' in Australië, vorige maand in Engeland en op zondag lieten ze zich in Brussel van hun beste (hoewel jammerlijk korte) kant zien.
Een uitverkochte Orangerie keek reikhalzend uit naar de hoofd act, maar wist zich toch goed te vermaken met de opener Bipolar Sunshine. Een vrolijke band met aanstekelijke tunes die we zeker in de toekomst op de radio zouden willen horen. Mogen we zelf de readymade single "Rivers" voorstellen?
Hoofd act London Grammar liet jammer genoeg een tijdje op zich wachten, maar toen ze uiteindelijk toch op het podium stonden was het concert zoals iedereen het verwacht had: uitstekend. Een stem als een bel heeft ze, die Hannah Reid, en ze kan er uitzonderlijk effectief gebruik van maken.
De set was wat kort, slechts een goede 45 minuten, maar uit de context konden we afleiden dat het niet uit vrije wil was. Toen Hannah halverwege de set het podium even verliet om haar stem te gaan 'steamen' (of zo hebben wij het toch verstaan), kon je eigenlijk al weten hoe laat het was. Toch was het concert zeker de moeite waard want wanneer ze zong vielen alle puzzelstukken op hun plaats en slaagde de band er haast in om het publiek te hypnotiseren met de galmende muziek en die kristalheldere stem.
Bekende en onbekende nummers wisselden elkaar af doorheen de avond: "Darling Are You Gonna Leave Me" en "Interlude" vallen in de tweede categorie, terwijl oude gekenden "Strong" en "Wasting My Young Years" door het publiek enthousiast onthaald werden. Grote afwezige van de avond was "Nightcall", de Kavinsky cover die de laatste maanden hoog scoorde.
Ondanks het late begin en vervroegde einde zeker de moeite waard. Beste London Grammar: veel beterschap en kom snel terug! Beste lezer: indien je nog een opening vindt op je Rock Werchter schema deze zomer, London Grammar speelt op donderdag. Allen daarheen!
Setlist: Hey Now – Darling Are You Gonna Leave Me – Interlude – Shyer – Strong – Flickers – Sights – Stay Awake – Wasting My Young Years.
Encore: Metal & Dust
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/london-grammar-02-03-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
Er valt geen eenduidig etnisch profiel te schetsen van Young Fathers. Met roots tot in Liberia en Nigeria zou je de uitvalsbasis van dit multiculturele gezelschap eerder in de grimmige achterbuurten van Brooklyn dan in de gezapige hoofdstad van Schotland situeren. Een muzikale stijl afbakenen is nog problematischer.
Hiphop komt best in aanmerking, maar dan wel alleen indien alle hedendaagse clichés uit dit genre vakkundig weggemoffeld en vervangen worden door de withete furie van grondleggers als Public Enemy en Bad Brains. Laat je ook niet misleiden door ‘Dead’, de titel van de debuutplaat. Een dode boel is het zeker niet en de recensies van de plaat zijn wereldwijd lovend. In een goed gevulde Club was Young Fathers live al even indrukwekkend.
De flow tussen de 3 rappers Kayus Bankole, Graham Hastings en Alloysious Massaquoi zat op elk nummer perfect en met opzwepende beats en drums in de rug werden vocale en fysieke acrobatieën van hoogstaand niveau geleverd voor een verbijsterd publiek.
Er werd vaak hard geblaft (“Get Up”, “No Way”, “Daedline”) maar af en toe ook mierzoet gezongen, zoals op de single “I Heard” die op dezelfde etherische R&B dynamiek van Frank Ocean dreef.
Al schemerde op hun beste nummer (“The Guide”) duidelijk de lome, rusteloze invloed door van de jonge Massive Attack, de periode toen Daddy G en 3D nog samen de lakens uitdeelden.
Tussen ieder nummers door staarde Young Fathers met verwilderde blik het publiek in. Alsof ze zich telkens eventjes moesten opladen vooraleer zich opnieuw volledig te smijten. Wellicht waren ze daarom te uitgeput om nog een bisnummer te brengen. Meteen het enige minpuntje van een sensationeel concert.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/brihang-02-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/young-fathers-2-3-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Deze avond worden vergezeld door BirdPen in Brussel … Niet direct een band die hoge ogen gooit bij het grootste deel van Vlaanderen. Maar als je weet dat de frontman van Archive ook hier de plak zwaait, dan doet het misschien al wat meer een belletje rinkelen. In Frankrijk, Wallonie, Duitsland en ander plaatsen in Europe zijn ze al een grote naam. In Vlaanderen wil dat om één of andere reden niet lukken. Waarom is mij nog altijd een raadsel.
Maar Birdpen nu. Hun naam is een samenvoeging van David Penney (zanger, gitarist) en Mike Bird (gitarist). Zij zijn de vaste waarden en de spilfiguren in de band. Ze worden live aangevuld door een bassist en een drummer. Waar het bij BirdPen vooral om draait is de prachtige stem van David. Dat hij kan zingen wisten we al, maar hier heeft hij het rijk voor zich alleen. Het is een stem die zich perfect leent tot bombast. En dat hebben ze maar al te goed door. Veel subtiliteit komt er niet aan te pas. Slechts bij één nummer (“Sorrow”) gaat het tempo echt naar beneden en krijgt de piano de bovenhand. Een prachtig, emotievol nummer dat heel de zaal beroert.
Maar waar het vooral om draait is dat de muziek vol, luid en bombastisch mag en moet klinken. Voor de ene is het misschien wat te veel, voor de ander kan het niet genoeg zijn. Voor mij kan het geen kwaad. Laat het maar eens goed daveren en kletteren. Het moet niet altijd braaf en rustig zijn. Misschien op tijd en stond toch even wat gas terug nemen en wat meer subtiliteit aanbrengen. Op die manier zullen ze nog meer volk trekken.
Want deze avond was de Witloofbar te klein, aangezien ze het bodje”complet” mochten boven halen. De meeste kwamen misschien voor de naam Archive, maar ze zullen terugkeren voor BirdPen.
Organisatie: Botanique, Brussel
Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra
Botanique (Orangerie)
Brussel
Donderdag ontving de Botanique de band Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra . De band , oorspronkelijk uit Montreal, kwam zijn laatste album, uitgebracht vorig jaar, getiteld ,« Fuck off Gel Free We Pour Light on Everything » (wat een titel btw!) presenteren. De band geniet van een uitstekende live-reputatie en het publiek was massaal afgekomen. Er bleef geen plaatsje meer over in de Orangerie!
In het eerste deel vinden we Eric Chenaux, nog een muzikant ondergebracht bij het beroemde label Montreal Constellation. Alleen op het podium, praktiseert hij een experimentele, moeilijk toegankelijke soort folk. De Canadees zal een half uur spelen, dat is ook best goed. Moeilijk om zich te verdiepen in zijn wereld , en de vermoeidheid slaat snel toe bij het publiek.
Rond 21.00 betreed Thee Silver mt.Zion Memorial Orchestra de scène. Zoals gebruikelijk staat de groep opgesteld in een boog. De twee violisten staan zijwaarts op het podium met achter hen, de leider , mede-oprichter en bassist van Godspeed You Black Emperor, Efrim Menuck . De drummer, als laatste in de groep, maakt de boog mooi rond. Vanaf het begin, straalt de groep klasse uit. Met een baard van enkele maanden, neemt Efrim Menuck onmiddellijk het woord, zijn stukken presenterend. De charismatische Canadees richt zich zonder micro naar het publiek wat direct de barrière, mocht die er zijn, tussen de band en het publiek doorbrak.
Dus zonder tijd te verspillen, bracht Silver mt.Zion nummers van hun laatste album, te beginnen met "Fuck Off Get Free" welke direct de toon zette! De sound, eenmaal goed afgesteld, klinkt vet , krachtig, en bevestigt dat het laatste album meer rock uitstraalt dan de vorige. Efrim Menuck zingt klagend en is communicatief. De vocale harmonieën zijn perfect. De groep rijgt de nummers van het laatste album aan elkaar. Een enkel nummer uit een ander album, "E.piphany Rambler" zal de analen niet halen. De groep speelde een perfecte set, maar elimineerde de langste stukken, die we wel terugvinden op de cd.
Tijdens de encore werden nog verschillende stukken gespeeld, waaronder« What We loved Was Not Enough ». Meesterlijk geïnterpreteerd en perfect om een goede concert af te sluiten!
Berenger Ameloot - vertaling Gerrit Van De Vijver
Organisatie: Botanique, Brussel
De laatste jaren duiken er heel wat soulzangers op in Engeland die de featuring doen op dubstepnummers die de festival hymnes zijn: denk maar aan Sam Smith, Ella Eyre en ook John Newman die je wellicht kent als de zanger van het extatische “Feel the love” van Rudimental, maar deze 23-jarige Engelse soulzanger schrijft ook zijn eigen nummers op zijn debuut ‘Tribute’, dat in Engeland als zoete broodjes verkoopt. Newman groeide op in North Yorkshire, in het platteland boven Leeds, straatarm nadat zijn alcoholische vader het gezin verliet, en leefde zijn liefde voor soul uit door als DJ op Northern Soulparties te gaan draaien voor bomma’s en bompa’s.
Geen bomma’s en bompa’s vanavond in een uitverkochte AB, maar wel een heel divers publiek gaande van jonge meisjes tot veertigers en vijftigers. Dat publiek zag dat er een blauwe doek voor het podium gespannen was, en toen de lichten uitgingen, werd daar de beeltenis van Newman op geprojecteerd terwijl een robotachtige stem een countdown deed, zodat het wel leek of we naar een spektakel a la Black Eyed Peas gekomen waren. Het doek viel, en Newman en zijn band, die naast de reguliere bezetting van gitaar, drums en keyboard ook twee achtergrondzangeressen meegebracht had, werd luid toegejuicht door de eerste rijen van de zaal en bracht ons de volgende vijf kwartier zowat alle nummers van zijn debuut. Newman paarde zijn zijden soulstem aan kwieke danspasjes, pirouettes en zelfs een moonwalk, wat vooral bij de jonge meisjes vooraan veel respons uitlokte.
Hoewel dit recht uit de Northern Soul traditie kwam, deed het ons toch heel erg aan foute boysbands denken. Terwijl de stem van Newman goed zat, waren we heel wat minder te spreken over zijn band. Niet dat die slecht speelden, maar het niveau van een echte goede soulband , denk bijvoorbeeld aan de bleekscheten die James Bradley begeleiden, werd nooit gehaald. Ook het feit dat de violen en de blazers vanavond uit blik werden opgediend, m.a.w. uit de keyboard kwamen, hielp niet echt.
Na een tijdje begonnen alle nummers ook wat eenvormig te klinken, de zanglijnen hadden wel een goeie melodie, maar de gitaar- en pianolijnen kabbelden maar wat voort, puur ondersteunend, maar niet memorabel.
Er werden ook iets te weinig rustpunten ingebouwd in de nummers, in plaats van neo-soul klonk het soms als hi-energy, alsof je het concert door oortjes van je smartphone beluisterde in plaats van op een goeie stereo.
De singles staken er boven uit, we onthielden “Cheating”, vooral “ Loosing sleep” ,“All I need is you” en het rustige “Out of my head”.
De bisronde was er dan wel weer boenk op, “Love me again” had live heel veel dynamiek en melodie, ook omdat het dichter bij dubstep dan bij soul aanleunde. In plaats van de piano-house break, liet Newman het publiek a-capella meezingen, en dat werkte heel goed.
John Newman heeft nog wat werk aan de winkel, op het niveau van een Adele of een Emilie Sandé staat hij nog niet, maar dat komt er in de toekomst zeker wel uit.
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Amenra - Er weeral boenk op!
Amenra
Nijdrop
Opwijk
2014-02-28
Simon Van Extergem
Voor de elfendertigste keer naar Amenra tijdens deze wel eeuwigdurende tour van Amenra in navolging van hun Mass V.
Wat valt er nog te zeggen na zoveel shows? Eigenlijk nog veel te veel. Amenra slaagt er telkens weer in om het onderste uit de kan te halen. Niet alleen bij hunzelf, maar ook bij publiek. De beleving, de emotie, de kracht, maar ook de broosheid. Alles wordt over het publiek gestort. Want Amenra gaat dieper dan alleen maar een muur van geluid en agressie. Wie zich openstelt voor hetgeen hij te horen krijgt merkt dat er heel wat meer gebeurt dan je op het eerste moment zou verwachten.
Amenra grijpt naar de keel van bij het begin en laat je nadien nooit meer los. Niet meer tijdens het optreden, maar ook lang daarna blijft de geladenheid hangen.. De terugweg naar huis is altijd het moment om te ontnuchteren van de roes die Amenra opwekt. Muziek is meer dan alleen maar noten spelen en melodieën zingen en spelen. Het is pure emotie, die blijft zinderen en mensen beroert tot op het bot.
Amenra slaagt daar ook vanavond naar goede gewoonte weer perfect in. De terugweg naar huis belooft weer lang te worden. Maar het alleen zijn omarm ik om even weer alles op de rijtje te zetten.
Amenra is zonder twijfel de beste Belgische band van het moment. Voor degene die ze nog altijd niet gezien hebben: je zal wat verder moeten rijden, want dit was hun laatste optreden in België. De tour zet zich voort over heel Europa, waar ze zonder twijfel ook alle zalen op hun weg zullen kapot spelen en menig harten zullen veroveren.
Support was Family Of Dog , kwintet uit Deinze/Gent die de lijn verder doortrekken naar de hardcore/punkscène … Dit was Hondsdolheid op Kruissneheid !
Neem gerust een kijkje naar de pics van beide bands
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/family-of-dog-28-02-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/amenra-28-02-2014/
Organisatie: Nijdrop , Opwijk
'Het Depot' in Leuven zit barstensvol om Heather Nova te verwelkomen, de zangeres uit Bermuda, die bekend is van haar pop-rock hits uit de jaren '90 als "Walk This World" en "Island". Ondanks de korte succesvolle periode, geniet ze niettemin van een 'following' van meer en meer fans. Dit was een akoestisch concert in het kader van haar Europese tour.
Zoals ze ons vertelde in het interview vóór het concert speelt Heather Nova op deze tour akoestische versies van nummers uit haar volledige œuvre. "We creëren een zeer intieme sfeer met slechts een muzikant en mij op het podium. We gebruiken akoestische instrumenten, af en toe aangevuld van een aantal elektronische effects. Voor de sfeerschepping wordt van instrument gewisseld."
Interview - http://musiczine.lavenir.net/nl/nl/interviews/heather-nova/heather-nova-een-discrete-pop-ster/
De muzikant in kwestie is Arnulf Lindner, een Oostenrijkse multi-instrumentalist, die met onthutsend gemak cello, keyboards en gitaar speelt. Gehuld in een mooie ‘robe’ speelt ze akoestische gitaar, wisselt ze af en toe met de keys en zingt ze met een opmerkelijke schoonheid en elegantie.
De setlist van het concert spant haar 20-jarige carrière, waarvan de 'focus' op 'Oyster' en 'Siren' kwam te liggen , haar twee meest bekende platen ; maar ook '300 Days At Sea ', haar recentste productie.
Het visuele aspect is ook hier belangrijk, via geprojecteerde animaties en schilderijen van de Italiaanse kunstenaar Alberto Di Fabio. De combinatie van de animaties en het zeer 'natuurgerichte' universum van Nova werkt perfect.
Een hoogtepunt van het concert is het nummer "Save A Little Piece Of Tomorrow", een song over de opwarming van de aarde, waarin Heather Nova vocaal wisselt tussen haar gewone micro en één met elektronische effecten.
Een ander hoogtepunt was "The Good Ship Moon", over de vele reizen die ze maakte met haar vader op de boot 'Moon' toen ze bitter jong was. Haar stem, de piano, de cello en de leuke video bezorgen kippenvel en vormen een perfect geheel. Later wordt de emotie nog groter toen ze een (nieuw) 'unreleased' nummer zong, "Tree House", over haar jonge zoon en de vergankelijke schoonheid van onze kindertijd. Prachtig.
Die magische momenten worden verdergezet met de interpretatie van de prachtige hit « Island », die het concert op magistrale manier afsluit. Heather Nova keert terug voor het prachtige "Truth And Bone" en "Until The Race Is Run", uit haar nieuwste album.
Een prachtig concert van een niet te classificeren artieste, die vanuit een pure, oprechte, eerlijke attitude al een even indrukwekkende carrière heeft, momenteel (ver) weg uit de spotlights. Super Nova !
Bekijk het interview van Heather Nova op Youtube: http://www.youtube.com/watch?v=qytSFyz6Bs0
Setlist : I Miss My Sky (Amelia Earhart's Last Days) - Higher Ground – Avalanche - Out On A Limb – Winterblue - Walking Higher - Save a Little Piece of Tomorrow - Fool for You - Like Lovers Do - Paper Cup - Do Something That Scares You - The Good Ship "Moon" - I Wanna Be Your Light - Heart and Shoulder - Tree House – Stay – Island
Encore: Truth and Bone - Until the Race Is Run
http://www.heathernova.com/
Philippe Blackmarquis – vertaling Philippe Blackmarquis en Johan Meurisse
Organisatie: Depot, Leuven
Endz speelt vrolijke indiepop. Hier en daar hoor ik ook een zweem van My Bloody Valentine, maar net iets te weinig. Het klinkt allemaal iets te vrolijk, te poppy om lang te boeien.
Heel anders gaat het er aan toe bij Yuck. Alhoewel ook hier de melodieën heel poppy klinken krijgen we het hier gepresenteerd op een aangenaam fuzzy bedje. Een beetje shoegaze hier en daar. Ze hebben ook het voordeel van 3 zangers in de band te hebben. Wat een heel grote variatie oplevert in zanglijnen en -stijlen. 4 bandleden, waarvan de vrouw op de bas speelt. Wat is dat trouwens toch met vrouwen in een band. Blijkbaar mogen ze maar één instrument bespelen. Maar deze is wel heel goed, dus vanavond geen klachten. Want niet alleen is ze een voortreffelijke bassist, ze heeft dan ook nog eens de beste stem (ook al is het niet zij die het leeuwendeel van de zangpartijen op haar neemt).
Ze starten met enkele nummers uit de eerste plaat. Hun huidige grootste hit “Lose my breath” is na 5 nummers al achter de rug. Een gedurfde keuze voor een band die niet echt grossiert in hits. Maar wel één die ik enkel maar kan toejuichen. Want nu wordt het tijd om de band wat van naderbij te bekijken en mogen ze bewijzen dat ze meer zijn dan een one-hit-wonder. De nummers van de eerste plaat blijken ook de sterkste te zijn.
Het grootste probleem is echter dat er niet echt enthousiasme aanwezig was, zowel bij de band als het publiek. Het optreden krabbelde wat voorbij. En dat is nooit een goed teken. Alhoewel ik hou van hun sound en een groot deel van hun nummers, de dadendrang of juist het gebrek eraan, is wat mijn het meeste stoorde.
Na 50 minuten was het reguliere deel van het optreden reeds achter de rug. Na nog 2 bisnummers laten ze het publiek achter.
Ik denk dat er meer in zit dan hetgeen er nu uit kwam. Ik weet het, want enkele jaren geleden speelden ze wel de pannen van het dak. Even herbronnen en de volgende keer mee volle goesting het podium op. Ik ga zeker nog eens langs.
De dag nadien hebben ze hun optreden in Amsterdam moeten inkorten wegens ziekte van de zanger. Misschien dat dit de mindere prestatie van de avond in de Botanique verklaart.
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
