Arrogantie kan een mooie deugd zijn. Of om de notoire opschepper Ian McCullogh te citeren: “It would be a masterclass for anyone who's ever been in a band that isn't quite as good as the band I'm in". De muziekgeschiedenis spreekt McCullogh (Mac voor de vrienden) alvast niet tegen. De groep in kwestie, ECHO & THE BUNNYMEN, baarde in de eerste helft van de 80ies een stuk of vier klassieke albums op rij die intussen behoren tot het cultureel erfgoed van wat later Britpop zou gaan heten. De eerste twee uit dat rijtje, ‘Crocodiles’ (‘80) en ‘Heaven Up Here’ (‘81), worden deze winter door Mac & co van onder het stof gehaald voor een nieuw live offensief. Oude gloriën die hun classic album(s) nog eens integraal spelen, dat is uiteraard koren op de molen van de AB die sinds een paar jaar dergelijke groepen ook op Belgische bodem bestaansrecht geeft met de ‘Rewind’ concertreeksen.
Voor een band wiens recentste platen vliegensvlug in de soldenbakken verdwijnen klonken Echo & The Bunnymen afgelopen vrijdag plots toch weer even heel relevant. Bovendien had McCullogh duidelijk zijn dagje: zijn nasale klaagzang bleef even sterk nazinderen als in de begindagen, en tegen zijn gewoonte in kwam hij zelfs tot een aantal verdienstelijke pogingen om hier en daar een complimentje te maken aan het massaal opgekomen fanlegioen. Zo noemde hij Brussel na thuishaven Liverpool de tweede beste plaats ter wereld om op te treden, en tot spijt van de aanwezige N-VA aanhang liet McCullogh zich meerdere malen verleiden tot het scanderen van “Vive La Belgique”.
Van de oorspronkelijke groepsbezetting anno ’78 herkenden we naast McCullogh verder ook nog gitarist Will Sergeant die uiterst geconcentreerd alle echo effectjes minitieus invulde. De vier jonkies die McCullogh en Sergeant recruteerden om de rest van de honeurs waar te nemen maken van Echo & The Bunnymen anno 2012 een strakke en gretige live band die bijlange nog niet rijp is voor de Golden Years.
Tegen het decor van een reusachtig camouflagenet moest een onheilspellende intro van Gregoriaanse gezangen voor de juiste atmosfeer zorgen. Vanachter het rookgordijn volgden de postpunkparels uit het debuut ‘Crocodiles’ elkaar in ijl tempo op, zoals het hoort volgens de ‘Rewind’ formule in de juiste track orde van het album. De mosterd werd hier vooral gehaald uit de 60ies Nuggets catalogus: jachtige gitaren, psychedelische vocals, en hier en daar een spaarzaam orgeltje. Aan het nog steeds heel knappe “Villiers Terrace” werd bij wijze van illustratie zelfs een stukje “Roadhouse Blues” van The Doors gekoppeld. Diezelfde Doors kwamen even later ook om de hoek kijken op de debuutsingle “Pictures On My Wall”, een nummer dat voorts stijf staat van de referenties naar de belangrijkste band op dat moment, Joy Division.
Na het instant succes van ‘Crocodiles’ stonden Echo & The Bunnymen voor een dilemma: doorgroeien naar een stadiumact naar het voorbeeld van generatiegenoten U2 en Simple Minds, of toch maar verder graven naar dat eigen maar niet noodzakelijk commercieel succesvol geluid. Het werd de tweede optie. De onbezonnen punk mentaliteit en de jeugdige overmoed van het debuut maakten op het tweede album ‘Heaven Up Here’ plaats voor een pastoraal, weids en weemoedig geluid. We begrijpen trouwens nog steeds niet waarom opener “Show Of Strength” nooit op single is verschenen; ruim drie decennia na datum klinkt dit nummer nog steeds danig fris waardoor verdienstelijke copycats als Interpol en Editors ineens een stuk minder relevant worden. Ook andere prijsbeesten zoals het lang uitgesponnen “Over The Wall”, de bijna-hitsingle “A Promise” en het ultieme eerbetoon aan The Sound “All My Colours” maakten van Echo & The Bunnymen een kwartier lang weer heel even the best band in the world.
Heel even dreigden McCullogh & co hun eigen feestje te verpesten door doodleuk aan te kondigen dat de laatste nummers van ‘Heaven Up Here’ de setlist niet hadden gehaald ten behoeve van een aantal latere hits. Die encores werden weliswaar aardig op gang getrokken met het onverslijtbare “Bring On The Dancing Horses”, maar bereikten pijlsnel daarna een absoluut dieptepunt met de kleffe Coldplay pastische “Nothing Lasts Forever” dat bovendien onnodig werd ontsierd door een vloekende McCullogh die zich plots belachelijk druk ging maken om de reactie van een fan. Het bleek uiteindelijk niet meer dan een akkefietje in de beste traditie van de broertjes Gallagher, en McCullogh’s maats herpakten zich tijdig met “The Killing Moon” en “The Cutter”.
Slotsom: Echo & The Bunnymen bewezen met verve dat hun reputatie van postpunkinstituut en Britpop pioniers de tand des tijds heeft doorstaan. Ons advies voor de aanstormende generatie gitaargroepjes? Graag dat tikkeltje meer arrogantie, je weet tenslotte maar nooit waar het later goed voor is.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Geen ongeluk op deze vrijdag de dertiende! Eén van de paradepaardjes uit de Ninja Tune-stal (DJ Food) is te gast op een heel exclusieve locatie in Antwerpen. Laatste keer dat hij in ons land werd gesignaleerd dateerde alweer van september 2010 op het fantastische Ninja Tune XX- feest in de AB. Ditmaal iets bescheidener, maar zeker niet minder kwalitatief en al minstens even ‘cosy’. In het Centraal Station werd de ‘Magiq Mirror Tent’ neergepoot. Een warme, gezellige houten tent met vrij beperkte capaciteit, te midden van één van België’s mooiste stations. Strictly Kev aka DJ Food zet er zijn mixer in allerhande genres en verwerkt het tot een makkelijk verteerbare, muzikale brei.
DJ Food bracht ons het eerste half uur een klassieke Food-set waarbij hij uiteraard heel veel aandacht schenkt aan platen van andere broeders van het Ninja Tune-label: Coldcut, Mr. Scruff, Blockhead, … In een razendsnel tempo jaagt hij er heel wat oudere en ook nieuwere nummers door, meestal in zelf herwerkte versies. Essentieel hierbij zijn ook de visuals. Hij maakt indien mogelijk steeds gebruik van de originele clips. Spijtig genoeg missen de visuals een beetje hun effect. Meerdere schermen of een groter scherm zouden het visuele aspect zeker opgewaardeerd hebben. Toch doet dit geen afbreuk aan de kwaliteit van zijn set. Het doet het deugd om deze ancien nog altijd met evenveel plezier achter zijn decks te zien staan. Heel wat genres passeren de revue: big beat, breaks, dubstep, jungle, (old skool) hip hop, drum and bass, garage, dub, …
DJ Food voelt perfect zijn publiek aan. Elke keer opnieuw brengt hij een andere set, rekening houdend met zijn publiek. Spijtig genoeg hebben we geen nummers gehoord van zijn nieuwe album, ‘The Search Engine’. Ondanks dat we heel wat herkenbaar materiaal te horen krijgen, verveelt zijn act geen moment. Zijn sneltrein komt tot stilstand met een herwerkte versie van Coldcut’s wereldhit “Timber”.
Het dolenthousiaste publiek weet hem niet te overtuigen voor een extra nummertje. Hij verkiest eerder om tijd te maken voor fans die een praatje met hem willen slaan. Wat een zalige kerel! Hij heeft alleen maar lof over deze avond.
Strictly Kev steekt een pluim op de hoed van de organisatoren. Een prachtige locatie, een puike organisatie, een fijn publiek en relaxte sfeer.
DJ Food zakt binnenkort nog eens af naar de Brusselse Fuse voor een Ninja Tune-night. Zorg dat je er deze keer bij bent. http://ninjatune.net/event/2012/feb/24/the-qemists-dj-food-dk-and-king-cannibal-brussels-fuse
Zijn nieuw album stelt hij voor in het Greenwich Royal Observatory in London. We kijken alvast uit naar het nieuwe materiaal.
Binnenkort voorziet ‘Next Level Shit’ ons opnieuw van een geweldig feest, met als headliner Ital Tek (Plante Mu, UK). https://www.facebook.com/events/318592958163438/
Organisatie: Next level Shit (KZ-Events)
School Is Cool, Ideaal ‘Flikkerlichtjes’ muziek om onze donkerste dagen zo goed mogelijk door te komen en Ideale ‘Bubbel’ muziek voor de student na een stresserende examenperiode. Resultaat een (bijna) volle Terminus om twee beloftes aan het werk te zien … School Is Cool met Cape Coast Radio als support.
De laatste winnaar van Humo’s Rock Rally trekt de clubs rond om hun debuut ‘Entropology’ zo sterk mogelijk in de spotlights te plaatsen. School Is Cool staat garant voor gevarieerde, subtiel uitgekiende indiepop met synths en een opzwepende percussie, die groots en overweldigend kan zijn door strijkers en orkestraties , zonder bombastisch aan te voelen. Ze hebben al een handvol singles uit die meer dan moeite waard zijn en hun talent en creativiteit bevestigt en hen een verdiende winnaar maakte van de Humo’s Rock Rally .
Een goed uur werden we omarmd van onbevangen frisse, dynamische, springerige en lieflijke songs die vol enthousiasme werden gespeeld . Een uiterst genietbare set trouwens , waarbij de singles goed verdeeld zaten in de set . Melodieusiteit en vindingrijkheid gingen hand in hand en live werd hun kleurenpalet overstelpt met heel wat percussie; zoals op “Car, backseat, parking lot” , en de gewaagde “On the beach of Hanalei” en de titelsong van de cd . Jeugdig enthousiasme alvast op het singlemateriaal “The world is gonna end tonight”, een klassieker die de set opende en meteen de aandacht naar zich toe trok, verder een hitsende “In want of something” en “New kids in town” en tot slot een vaardige, broeierige “Road to Rome” en “Warpaint” , die taferelen oprakelde van de Timelords klassieker “Docterin’ the tardis (Dr Who)” naar boven. Wat gas werd teruggenomen door de dromerige, sfeervolle “O! Delusions” en “Trouble in the engine room”, die soberder klonken. Soms wisselde de leden van instrument , maar alles gebeurde zo spontaan en ontspannend .
School is Cool , band met een positieve vibe en uitstraling. Ze trakteerden ons nog op een Mumford & Sons geleeste “Road to nowhere” (Talking Heads) , een Pixies song en een niet versterkte “Car, backseat, parking lot” in het publiek wat hun speelsheid en vindingrijkheid nogmaals onderstreepte …Mooi ! School Is Cool is meteen top !
Op dreef konden we komen met het beloftevolle Cape Coast Radio , band van Nick Berkvens (ex Transit, bandlid van Sleepingdog). Het trio had een heuse band (leden van Marble sounds, Isbells en Sleepingdog?) rond zich verzameld om hun titelloos debuut elan te geven . En inderdaad, terecht, want we hoorden een reeks aanstekelijke, dromerige en lichtvoetige, speelse songs , boeiend, doordacht, trippend en gesofisticeerd. Ze brengen invloeden van de krautrock, Notwist , Grandaddy en Vampire Weekend . Op die manier kregen ‘de neushoorn’, ‘de aasgier’ en ‘de mandril’ duidelijk muzikale vorm . Geslaagd optreden dus!
Organisatie: de Zwerver, Leffinge ism Jong Oostende (ikv Fete d’Hiver)
Trixie is de Amerikaans/Belgische dochter van wijlen Chris Whitley , een sing/songwriter binnen de bluesroots/americana. Een paar opmerkelijke platen als ‘Living with the law’, ‘Din of ecstacy’ en ‘Terra incognita’ sierden z’n werk. Hij pendelde tussen New York en België. Met z’n vrouw Hélène Gevaert had hij een dochter Trixie , die net als haar vader de muzikale microbe in het bloed had . Na de scheiding van haar ouders , ging ook zij heen en weer tussen Gent en New York. Ze werd een multi-instrumentaliste, die piano, gitaar en drums onder de knie had . Al op jonge leeftijd kon ze haar talent tentoon spreiden .
Eerder het jaar maakte ze nog deel uit van Daniel Lanois’ Black Dub en ze verdiende al haar strepen in samenwerkingen met Meshelle Ndegocello, Marc Ribot, Brian Blade en Robert Plant . Ze zijn allemaal te vinden voor haar aparte; indringende, doorleefde, emotionele soulfulle stem , meeslepend, rauw en elegant .
Met de kerst- en nieuwjaarsdagen verblijft ze een tijdje in Europa en in België bij haar familie. En dan neemt ze de gelegenheid te baat voor enkele gigs … Een ideale kans om de getalenteerde jonge blonde 24 jarige artieste aan het werk te zien; in Antwerpen, Oostende en met het nieuwe jaar in de Handelsbeurs, nog voor de release van haar eerste studioplaat …
Ook vanavond tijdens de soort tryout , was de unieke locatie in Oostende uitverkocht om de dame solo aan het werk te zien . Een intiem clubsfeertje drong zich op. Ze zat ietwat verscholen op het podium achter haar piano, met de lampedeires, kandelaars en een bloemengordijn. Verder wisselde ze nog af op akoestische en elektrische gitaar. En ze voelt nog steeds aan, als ze hier is, dat er een gezonde dosis spanning en stress heerst …
Overwegend hadden we een rustige , ingenomen, intieme set die af en toe wat meer rauwe energie ademde en vaart of kracht voorzag in het materiaal. Op die manier waren we onder de indruk van o.m. songs als “I’ breathe you in my dreams” en “I’d rather go blind” van de frêle jongedame . Een paar stukjes van de te verschijnen plaat kwamen vanavond te berde .
Ze pakte in de bis uit met gevoelige ballads , “Strong blood” en “Undress your name” die door stiltes extra beladen klonken . Puur oprecht, innemend , pakkend en charmant.
Gesmolten waren we in de uur durende set. Ongekunsteld en treffend … Met op de achtergrond het klotsende water van het ‘zei-tjen’ en de fonkelende sterretjes … Merry Xmas Mrs Whitley … En haar brede glimlach was in ons geheugen gegrift …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/vrijstraat-o-oostende/
Organisatie: de Zwerver, Leffinge ism Jong Oostende (ikv Fete d’Hiver)
Na bijna acht jaar is het duo Lamb , zangeres Louise Rhodes en computerfreak Andy Barlow, terug bij elkaar . Ze lasten eerst een ‘Best of’ tour in, draaiden de motor terug op volle toeren en leverden deze zomer een nieuwe plaat af, simpelweg ‘5’ genaamd, vijfde in de reeks na ‘Lamb’ (’97), ‘Fear of fours’ (’99), ‘What sound’ (2001) en ‘Between darkness & wonder’ (2003) .
Lamb onderscheidde zich binnen het triph(p)opwereldje van Massive attack, Everything but the girl, Tricky, Sneaker pimps en Portishead; er heerste een elektrische spanning tussen beiden door een dwars uitgekiende, gesofisticeerde sound van neohippe popfolk, triphop, drum’n’bass , breakbeats en allerhande trancy beats (link naar de huidige dubstep), gerealiseerd door Barlow’s elektronica en Rhodes bezwerende, zwoele, breekbare (soms neurotische) vocals . Een broeierige spanning creëerden ze, innemend, pakkend, sfeervol, aanstekelijk, lieflijk, grillig en dansbaar.
De nieuwe plaat ‘5’ is een logisch vervolg op de twee vorige cd’s, die best spannend klinkt, maar niet écht meer kan tippen aan het oude materiaal , daarvoor is de ‘muzikale botsing’ en de ‘jus’ wat weg en is het duo de weg ingeslagen van prettig wegdromen en –luisteren.
De Lamb formule van een ingetogen , sfeervolle start, langzaam opbouwen, aanzwellende arrangementen en enkele elektronica explosies omgeven door Rhodes hemelse stem , is live extraverter door de vaardige, hakkende ritmes en de slepende, forsere beats … De sound ontroert, kietelt en prikkelt de dansspieren … De rode draad van een anderhalf uur durende set … Ze blikten terug naar enkele oudjes, stelden de laatste cd voorop, en lieten de ‘matige’ vierde cd volledig terzijde. De projecties op het achterplan sierden, met een knipoog naar Discovery Channel of National Geographic.
De derde man, Jon Thorne, speelde op de staande elektrische bas en soms stond de roadie klaar om de synths over te nemen als Barlow zich even wou uitleven op de drums.
Na een flitsende intro hadden we “Another language”, opener trouwens van ‘5’, een indringende, sfeervolle, maar live ook dreunende song. Elektronische uitspattingen , welig knoppengefreak en spetterende beats kruiden het. Andere nieuwe songs als “Butterfly effect”, “Strong the root” en “Wise enough” reden een hobbelig parcours door de contrasten en de tempowisselingen. Het innemende “Gabriel”, al vroeg in de set, was een eerste hoogtepunt en kreeg middenin een harde, krachtige beat . Een ander oudje, het broeierige “Little things” klonk snedig. “Alien” hield het op onheilspellende triphopsounds en de classics “God bless” en “Gorecki” kregen een ferme kopstoot. Dezelfde klievende beats konden we ook horen op het nieuwe “Build a fire”. Overtuigend!
Er was ruimte om te ademen tussenin, met het toegankelijke, korte “Existential itch” en het venijnige, maar sfeervol zalvende “Rounds”. Dit nummer wist ons in te palmen en ze hadden het nog maar een paar keer gespeeld. Waauw!
Barlow is en blijft de dirigent; hij bepaalt de rust, onrust, emotie, uitspatting, chaos en vastheid. In de bis verrasten ze met prachtige versies van oudjes “What sound” en “B-line”. Het spelplezier spatte er van af op het apocalyptische, bezwerende “Trans fatty acid” uit hun debuut , waarbij de drie zwaar uithaalden op hun instrumenten … Repetitieve ritmes, krachtige dreigende en nevelige triphopbeats, effects, en een ruis door , jawel zangeres Rhodes die met een zwierige noise gitaar optornde tegen de andere twee . Zulke overweldigende songs missen we toch wel een beetje …
Ook al zijn niet alle songs van Lamb even sterk, live weet het trio moeiteloos te overtuigen en zijn ze niet vies er een krachtige beat tegenaan te gooien, die hen richting toegankelijke dance en dubstep brengt . Lamb tekende dus voor een fijn concertje.
Btw - Drie maal zijn ze te gast in de Bota … Een lamskotelet meer dan de moeite waard …
Support was de charismatische sing/songwriter Jay Leighton , die een vijftal intimistische songs speelde op akoestische gitaar en z’n pas eenjarig dochtertje van een enthousiast publiek verblijdde op z’n gsm …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lamb-19-12-2011/
Organisatie: Botanique, Brussel
The Undertones, The Ramones, The Beatles,… met deze ‘opwarmertjes’ die voor het optreden uit de boxen knalden, kregen diegenen die nog op zoek waren naar de juiste muzikale referenties al op voorhand de pap in de mond gelepeld. Typerend voor The Vaccines, een rechttoe rechtaan viertal uit West-Londen dat met het opwindende debuutalbum ‘What Did You Expect from the Vaccines?’ afgelopen jaar verplichte kost serveerde voor iedere café uitbater die ondanks het rookverbod toch wat sfeer en gezelligheid in de pub wil brengen.
In tegenstelling tot de financiële markten beleefden The Vaccines als best verkopende nieuwe band in de UK een berenjaar in 2011. Maar ondanks het intensieve toeren en de aanhoudende media aandacht in de UK en ver daarbuiten (zelfs met meervoudige operaties aan de stembanden voor zanger Justin Young tot gevolg) viel van enige vermoeidheid of routine die avond niets te bespeuren in de hopeloos vlug uitverkochte AB.
Al vanaf het tweede nummer, de geweldige debuutsingle “Wreckin’ Bar (Ra Ra Ra)” kwam de zaal op kookpunt en het messcherpe “Tiger Blood” klonk alsof The Strokes en The Clash samen heftig copuleerden op het podium. Ook het luidkeels meegezongen “Wetsuit” zal al vroeg in de set, een festivalhymne die ons deed weg mijmeren naar hun geslaagde doortocht afgelopen zomer in Werchter.
“All In White”, misschien wel het beste nummer uit hun prille repertoire tot dusver, was ook die avond wat ons betreft hét hoogtepunt. Verbazend trouwens hoe sterk deze band nauwelijks 2 jaar na haar oprichting live op elkaar ingespeeld is: gitarist en spichtige Sid Vicious lookalike Freddie Cowan wiens melodieuze riffs de rest op sleeptouw neemt, een pompende ritmesectie die de leemte na Franz Ferdinand moeiteloos schijnt te vullen en een zanger frontman die alleen al tijdens “If Ya Wanna” en “Post Break-Up Sex” meer dan genoeg charisma etaleerde om het jong vrouwvolk naar zijn pijpen te doen dansen.
Amper drie kwartier hadden The Vaccines op voorhand ingecalculeerd om de zaal te overtuigen. En dat bleek meer dan genoeg.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-vaccines-19-12-2011/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ism Live Nation)
James C. Heat alias Reverend Horton Heat had het idee opgevat om in chronologische volgorde van elk van zijn platen een song te spelen, zo doorliep hij zijn carrière tot op heden in elf song.
Niet zo een slecht idee trouwens, zo zat de vlam er van bij het begin in met een hitsig “Psychobilly freakout” waarbij de poppen in de frontzone al meteen aan het dansen gingen om voor de rest van de set niet meer te stoppen. Er volgden vlijmscherpe versies van “400 bucks”, “Jimbo song” en “Galaxie 500”. The Reverend hemzelve speelde alweer een magnifiek en stomend potje gitaar en de rock’n’ roll stroomde met beken door de Trix.
Nadat album nr 11 ‘Laughin’ and cryin’ with RHH’ (laatste wapenfeit tot op heden) aan de beurt was geweest kreeg het publiek inspraak en werd het zowaar een verzoekprogramma met ondermeer geweldige versies van “Wiggle stick” en de fijne instrumentale surfsong “Big sky”.
Heat zorgde dan weer zelf voor een wervelend einde met een vlammend “Big red rocket of love”, een hitsig “Death metal guys” en een paar rake covers zoals een stomend “Folsom Prison” van Johnny Cash, zowat de favoriet van het voltallige publiek, en Motorheads anthem “Ace of Spades”, voor de gelegenheid gezongen door een opgehitste roadie.
The Reverend Horton Heat blijkt toch met voorsprong één van de betere acts te zijn in het genre. Waar anderen (zoals bvb het voorprogramma Phantom Rockers) blijven steken in de beperkingen van het psychobilly genre (beetje punk, een scheutje rockabilly en veel lawaai) is The Reverend iemand die meerdere horizonten opzoekt en de songs laat ademen en uitwijken naar country, blues en fifties. En wat James Heat vooral onderscheidt van het peloton is zijn sublieme gitaarspel, Brian Setzer achterna zeg maar.
Organisatie: Trix, Antwerpen (ism Drunkbelly)
The Boxer Rebellion – De band sprong al eerder in het oog als support van Editors een paar jaar terug. Het kwartet (1 Usa, 1 Aus en twee Britten) opereert vanuit Londen en heeft een paar cd’s uit , waarvan ‘Union’ en de recente ‘The cold still’ voor meer airplay zorgden . Verdiend , want ze hebben hiermee de juiste balans van schitterende sfeervolle, broeierige rocksongs gebaad in wave/postpunk . Een toegankelijk, radiovriendelijk geluid door een spannend broeierige intensiteit, indringende en aanzwellende gitaararrangementen, het subtiele slagwerk en de warme, zalvende zang van Nathan Nicholson, die een brug slaat met James Dean Bradfield van Manic Street Preachers.
Ze schuwen bombast niet, wat soms epische werkstukken opleveren en hen een beetje richting ‘allstyle’ British Sea Power brengt, doordrongen van een donkere, dreigende onheilzwangere wavekant van The Verve, Interpol, BRMC, het te vroeg heen gegane The Bravery en natuurlijk Editors. We zijn verbaasd, ondanks de verschillende stops in ons landje, dat ze nog niet definitief doorgebroken zijn; een handvol nummers van de laatste cd verdienen gedraaid te worden; ze hangen nu nog onder voorgenoemde bands.
Opener “Step out the car” en “The runner”, iets verderop in de set, zouden daar verandering in moeten brengen . Ook het dromerige “Semi-automatic”, “Flashing red light means go” en “Evacuate” van de vorige cd moeten niet onderdoen qua melodie, opbouw en intensiteit.
In de klein anderhalf uur durende set hielden ze ons bij de leest en hoorden we evenwichtig materiaal, elektrisch of semi- akoestisch of de synths, toetsen, piano kwamen wat meer door . Telkens was er die onderhuidse spanning en variatie die boeiden . Intrigerend dus .
Ook de bis was de moeite , het oude “Flight” zwol aan , “No harm” werd verweven in een web van synths en toetsen en afsluiter “The gospel of Goro Adachi” overklaste, werd lekker uitgesponnen en plaatste melodie tegenover gedoseerd gebruik van pedaaleffects.
Het was hun laatste song van het jaar en hun tour. De groep gaat een welverdiende rust tegemoet na een helse tour ter ondersteuning van de laatste cd …
Nu maar hopen dat deze band kan doorbreken … Onze steun hebben ze alvast.
Organisatie: Botanique, Brussel
Geachte B.S., Je bent ongetwijfeld mijn favoriete recensent en heb steeds genoten van uw vlotte pen en uw kritische maar ook objectieve oren. Altijd een referentie voor mij geweest. Helaas kan ik maar niet begrijpen waarom je dEUS in de Lotto zo teleurstellend vond. In Vorst waren Tom en Co (wat mij betreft Mauro en Co) duidelijk in de vorm van hun leven, zodat ik mij nauwelijks kan voorstellen dat deze goden de dag voorheen een slappe vertoning gehad hebben in hun thuishaven.
Zowat alles uit het overigens heel goed onthaalde ‘Keep you close’ (platina) werd gespeeld en kon zonder veel moeite naast hun klassiekers staan. Vanuit de ruwe donkere dEUS-kelders borrelde een retestrakke, gedreven en vooral goed gespeelde set op die door het publiek zéér enthousiast werd onthaald. Het geluid is inderdaad beter dan wat van de Lotto Arena gewoon zijn. Mauro stond daar als een volleerde professional gezellig zijn duivels te ontbinden met zijn typische ‘coolness’, als was het dat hij net een onderonsje had met Nick Cave. Zijn subliem gitaarspel werd dan nog eens geruggesteund door een dijk van een percussie. Zijne Nimmer Last Van Bescheidenheid Hebbende Tom Barman liet met plezier even de aandacht aan Zijne Niet direct Spraakwatervallige Mauro.
De magie bereikte al dra een eerste hoogtepunt met een beklijvende versie van “The architect”. In een sober maar efficiënt gordijn- en lichtdecor stormde de groep ‘rustig’ verder met een gevarieerde set en maakte ondergetekende en zowat heel het publiek redelijk knetter met een joekel van een “Instant street” (Mauro again!) De outtro mocht wel langer geduurd hebben. Nog een paar rake mokerslagen en/of uppercuts met “If you don’t get wat you want”, “Darks sets in’ en “Ghost” en het feest kon niet meer stuk.
Ok, “Sister dew” ontgoochelde even, maar de goddelijke duivels wisten zich ogenblikkelijk te herpakken. Twee heuse bisrondes met onder andere een fantastische “Suds and Soda” en “Sun ra” werd iedereen tevreden naar huis gestuurd, ook al had dEUS “Roses” niet gespeeld.
Organisatie: Live Nation
Urbanus Zelf – Urbanus voor Jong en Oud
Bijna 40 jaar geleden startte het succesverhaal van Urbanus. Zoals dat wel eens kan gebeuren in de commerciële sector, werd Urbanus ontdekt via een humorfestival. In de beginjaren resulteerde dat in opdrachten op tv en op diverse podia waar hij zijn eerste liedjes en komische sketches bracht. Hij had een gat in de markt op gebied van deze ‘comedy’. Al snel genoot Urbanus bekendheid, zelf tot bij onze Noorderburen. Later volgde nog de films en de strips rond de figuur van Urbanus. Hij werd een grote Meneer op dit vlak. En als je dan die reputatie hebt opgebouwd, dan willen de mensen je – wel weer eens - aan het werk zien.
Die kans kregen we dus in het Antwerpse Sportpaleis. ‘Urbanus Zelf’, hij verwees er maar al te graag naar, dat hij – opnieuw - alles Zelf moest doen … Een allegaartje zoals je het wel van Urbanus kon verwachten, een greep uit het rijke repertoire van Urbanus. De meest grappige sketches werden afgewisseld met de welgekende muzikale hits. Er werd grondig gebruik gemaakt van verschillende attributen zoals zijn zelf gemaakt draaimolentje en zijn gezellig hoerenkotje.
Het werd een show waar over nagedacht was met af een toe een link naar de actualiteit. Een
show die ook ruimte liet voor improvisatie.
De manier waarop Urbanus iets brengt is uniek. Laat je iemand anders dezelfde show opvoeren, dan kijkt men eerder verbaasd, maar bij Urbanus gaat iedereen plat. Hij is een komiek , rad van tong , en goochelt met onze taal, een talent van een peetvader in ons cultureel landschap. Betreffende de comedy bracht hij leven in de brouwerij en ondanks het feit dat hij zich de voorbije jaren op het achterplan hield, wou hij nog eens een push plaatsen in z’n rijkelijk gevulde carrière .
Een familieshow waarbij de oudere garde met nostalgie kon terugkijken naar hun (jeugd) idool en de jongere generatie, die hem kent door de strips en door een heruitzending van één van zijn succesfilms op tv, eens kon proeven en kon graaien naar inspiratie. Ook in het muzikale luik van o.m. “Poesje stoei”, “Madammen met nen bontjas”, “Bakske vol met stro”, … bracht hij de beide generaties samen . Gezamenlijk kon men lachen en genieten
Urbanus zorgde voor een twee en een half uur durende show met glans. De toekomst van de Vlaamse komiek is al lang verzekerd maar de ‘oude rot’ in het vak deed de jongere en nieuwe wel eens blozen.
Organisatie: Sportpaleis, Antwerpen
Cascadeur betreft het mysterieuze personage vertolkt door Alexandre Longo. Waar wij Dr. Lektroluv hebben, vragen onze zuiderburen zich al een drietal jaren af welk gezicht er schuilgaat onder het masker of de helm waarmee deze muzikale duizendpoot permanent zijn gelaat bedekt.
In de Botanique betrad hij het podium in witte overal en dito helm om als een spacy versie van Wim Mertens dromerig pianospel en ijle oerklanken te produceren. Eens zijn vingers en stem aldus opgewarmd waren, kreeg Cascadeur voor het eerst enkele handen op elkaar dankzij de basloop uit “Highway 01”. Direct daarna werd het optreden echter enkele minuten stilgelegd wegens technische storingen. Blijkbaar was er een probleem met de oortjes onder zijn helm en uiteraard diende hij daarbij het podium te verlaten want de kans dat hij ooit zijn helm af zal zetten op het podium is gewoonweg onbestaande.
De show werd terug op gang getrokken met “Into the wild”, een nummer dat begint met Neil Young-achtige vocalen om na verloop van tijd een Scala-achtig intermezzo te krijgen alvorens af te sluiten met een jazzy brok xylofoon. Het daaropvolgende “Walker” werd dan weer gelardeerd met allerlei elektronica-effecten. Het was dus na een twintigtal minuten al duidelijk dat Cascadeur zich niet tot één kunstje beperkt.
De helm werd vervolgens vervangen door het masker dat hij voor de rest van de avond op zou houden. Gelukkig was het winter in Brussel dus al te hoog zal de temperatuur niet opgelopen zijn, althans dat hopen we voor hem (niet dat we medelijden hebben want wie speciaal wil doen moet daar dan ook maar de consequenties van dragen, nietwaar?).
Het subtiele “Meaning” demonstreerde dat deze showman ook kan uitblinken in sobere songs. Het meer poppy “Waiting” bleek catchy genoeg om een deel van het publiek tot laid-back achtergrondkoor om te vormen. Tijdens “Glam” had Cascadeur zijn publiek voor het eerst echt mee. Sommigen waagden zich zowaar aan een danspasje. Zelf bleven we stokstijf staan maar dit vooral omdat we toch wel wat onder de indruk waren van de zang die klonk alsof Jeff Buckley uit de doden herrezen was.
Terwijl alle reeds gebrachte liedjes afkomstig zijn van de onterecht onder de radar gebleven debuutplaat (‘The Human Octopus’) gooide de sympathieke Fransman er in de helft van de set twee oudere nummers tussen. Het duidelijk onder de invloed van de meer elektronische versie van Radiohead ontstane “Stuntman” zou Cascadeur in 2008 geperst hebben op een zelf geproduceerde edoch eigenlijk niet gedistribueerde plaat, met wat geluk zal het echter terug te vinden zijn op zijn volgende CD.
Een ander oud nummer, “The Odyssey”, prijkt op een compilatie die Les Inrockuptibles in 2008 verspreidde. Vanaf dat moment werd Cascadeur naar eigen zeggen van de ene dag op de andere de grote ster die hij nu - vol ironie - beweert te zijn.
In de Botanique werd duidelijk dat die plotse roem begrijpelijk is want “The Odyssey” is een nummer dat qua stijl en kwaliteit niet zou misstaan op ‘All is dream’ van Mercury Rev. Na een intimistisch “The End” kregen we een volgende hoogtepunt met “Road Movie”, een door een stuwend ritme voortgedreven knaller die hopelijk ook een stekje vindt op zijn volgende plaat. Het vrij eenvoudige maar o zo mooie “Memories” deed ons nog verder wegdromen alvorens weer met beide voeten op aarde gebracht te worden tijdens de wat teleurstellende techno-achtige afsluiter.
In de bisronde nam Cascadeur de akoestische gitaar ter hand om samen met David Bartholomé, frontman van de Waalse groep Sharko, het mooie weer te maken. Tijdens die bisronde liet de humorist in Cascadeur alle remmen los, wat er voor zorgde dat Bartholomé last kreeg van de slappe lach. Het afscheidswalsje getiteld “ByeBye” bleek uiteindelijk toch niet het absolute orgelpunt want Cascadeur kwam nog één keer terug om er met “Your shadow” voor te zorgen dat alle nummers uit ‘The Human Octopus’ aan bod gekomen waren. Dankbaar hoorde het publiek (dat in grote mate bestond uit dertigers en veertigers) hem verdwijnen met de woorden “I disappear, I’ll be your shadow”. Zelf zijn we eveneens van plan om de man van nabij te volgen. We zijn immers vrij optimistisch dat deze kerel nog veel muzikale stunten zal uithalen.
Organisatie: Botanique, Brussel
Opgericht in 1977 zou de Australische formatie 'The Farriss Brothers' onder de naam 'INXS' niet enkel uitgroeien tot een van de best verkopende groepen van hun land (de teller staat wereldwijd op 35 miljoen verkochte albums) maar tevens hun stempel drukken op de muzikale jaren '80 en '90. Vooral met albums als 'Kick' (1987) en 'X' (1990) en de daaruit voortvloeiende succesrijke singles als “New Sensation”, “Never Tear Us Apart”, “Devil Inside”, “Need You Tonight”, “Suicide Blonde”, “Disappear”, “By My Side” en “Bitter Tears” was INXS steevast in de hogere regionen van de hitlijsten terug te vinden.
Dat INXS anno 2011 niet in een uitverkocht Vorst Nationaal of Antwerpse Sportpaleis maar wel in een - overigens niet volgelopen - Gentse Vooruit geprogrammeerd stond, is in de eerste plaats te wijten aan de wanhoopdaad van zanger en liedjesschrijver Michael Hutchence. Hij besloot namelijk in 1997 letterlijk zijn broeksriem wat aan te spannen maar deed dit zo kordaat dat hij het leven erbij liet in een hotelkamer in Sydney. Betrof het zelfmoord dan wel een uit de hand gelopen seksueel experimentje (zijn appetijt op dat vlak was niet gering en bij twijfel mag u zich steeds wenden tot Helena Christensen, Kylie Minogue of Paula Yates om er slechts een paar te noemen)? De meningen over de ware toedracht zijn nog steeds verdeeld.
Feit is dat de groep dit plotse verlies nooit meer te boven zou komen. Men heeft nadien geprobeerd om gastzangers in te schakelen als daar zijn Terence Trent D'Arby, Jon Stevens of de winnaar van de speciaal op maat van INXS gemaakte CBS TV show 'Rock Star' JD Fortune (zie ook 'Switch', het in 2005 uitgebrachte elfde studioalbum van INXS), maar deze samenwerkingsverbanden bleken allemaal van korte duur te zijn en bovendien niet zo succesvol als ten tijde van Hutchence. Verwonderlijk is dit niet want Hutchence had looks, présence en zangkwaliteiten op overschot en zijn charisma en aantrekkingskracht zorgden voor een ongelofelijke marketing en verkoopwaarde.
Maar deze sterkte betekent doorgaans ook meteen de zwakte. Neem een dergelijk bepalend boegbeeld weg en de etalage van een groep ziet er voor velen al meteen heel wat minder aantrekkelijk uit. Het verleden heeft ook aangetoond dat het inschakelen van nieuwe zangers in die situaties enkel tot ontgoochelende resultaten leidt. Zie maar naar Queen die na het overlijden van Freddie Mercury beroep deed op de nochtans erg goede zanger Paul Rodgers (ex-Bad Company) of The Doors die Brett Scallions, Miljenko Matijevic of Ian Astbury (wiens poging evenwel bij uitzondering erg verdienstelijk genoemd mag worden) probeerden te slijten als de nieuwe Jim Morrison. De fans van het eerste uur haalden hun schouders op of erger, draaiden hun rug om.
… Maar INXS blijft proberen. Sinds september werd op hun officiële website aangekondigd dat met de Noord-Ierse Ciaran Gribbin (a.k.a. Joe Echo) een nieuwe zanger werd gevonden. Gribbin die ook al zijn sporen heeft verdiend bij onder meer Snow Patrol, Paul Oakenfold en Madonna ('Celebration'), Groove Armada of Paul McCartney, zou de groep vergezellen op het Zuid-Amerikaanse en Europese deel van de tour. Gent kreeg daarbij de eer om als afsluiter te zorgen vooraleer INXS zich down under terugtrekt om te werken aan nieuw materiaal. Want inderdaad, Andrew Farriss, één van de drie broers binnen de groep en zowat het creatieve hart van INXS, heeft er een dermate goed gevoel bij dat er grootse plannen gesmeed worden. Men waagt zich zelfs aan lange termijnplanning.
Of dit laatste ook bewaarheid wordt, moet nog afgewacht worden maar Gribbin gaf in de Vooruit het beste van zichzelf. Hij benutte alle kansen om het publiek voor zich te winnen. Handjes schudden, lieve bindteksten, foto's nemen, setlists aan enkele fans uitdelen, zich omheen de microfoonstandaard kronkelen of tijdens “Original Sin” totaal onverwacht op de balkons van de concertzaal verschijnen en daar het nummer in te zetten, het was allemaal aanwezig.
Maar hoe intens de inspanningen ook waren en hoe begenadigd hij als zanger ook is, de magie die er bij momenten op concerten ten tijde van Hutchence in de lucht hing, kon hij er niet mee terugbrengen.
Was dit concertavondje INXS dan overbodig te noemen en te herleiden tot een niemendalletje? Dat zeker ook niet. Daarvoor is het songmateriaal te sterk, de muzikanten te ervaren en de gedrevenheid duidelijk nog voldoende aanwezig om INXS anno 2011 te beschouwen als een liveband die zichzelf op een anachronistische wijze staat te plagiëren.
Bovendien had Gribbin het - en het leek ons inziens zelfs nog oprecht ook - handig aan boord gelegd om af en toe aan de toeschouwers duidelijk te maken niet de betrachting te hebben de reïncarnatie te willen zijn van Hutchence maar integendeel, zich als een overgelukkig, dartel doch nederig jong veulen te voelen die het als een eer beschouwde om met zijn muzikale helden te mogen samenspelen. Kwestie van de laagdrempelige aanleiding tot kritiek alvast handig weg te werken.
Een kritische noot kon er zeker geplaatst worden bij de uitvoering van “Beautiful Girl” waarbij de zang van Gribbin niet goed paste bij het nummer. Hoewel mooi gestart via een door Andrew Farriss bespeelde akoestische gitaar, gingen Tim Farris (elektrische gitaar) en Gary Gary Beers (basgitaar) er een krachtmeting van maken waarbij het lieflijke van het nummer compleet in de vernieling werd gespeeld.
Maar als we de vergelijkingspunten qua vocalen buiten beschouwing laten, waren er toch nog diverse hoogtepunten te beleven.
Zo blijft “Listen Like Thieves” nog steeds een fantastisch nummer en behoeft “Suicide Blonde” als herkenningsfactor niet meer dan de intro via mondharmonica. Ook mooi om nog eens “Kiss The Dirt (Falling Down The Mountain)” terug te horen waarbij de keyboard van Andrew Farriss mooi correspondeerde met het stevige, simpele maar zo accurate gitaarrifje van Kirk Pengilly. Ook bij “Bitter Tears” bleek elke - hoe sober ook - gitaaraanslag het dragende element te zijn waarbij de piano bespeeld door Andrew Farriss, een mooie aanvulling vormde
“Original Sin” diende ook op het podium nog niks van zijn kracht in te boeten mede door de sterke gitaarpartij van Tim Farriss en de kordate drumslagen van zijn broer Jon. En een uitgesponnen, ritmisch “Devil Inside” deed de titel absoluut alle eer aan door het fraaie, spanning oproepend gitaarwerk van Pengilly, Tim Farriss en Beers. Ook “New Sensation” bleek nog steeds even energiek te zijn via onder meer het aan Nile Rodgers verwante gitaarrifje van Pengilly en bij “Never Tear Us Apart” mocht laatstgenoemde nog maar eens tonen hoe effectief zijn saxofoongeluid is geweest voor de klankkeur binnen INXS.
Meer ingetogen was het nieuwe “Tiny Summer” en eveneens veel rustiger en niet gespeend van enige nostalgie, was de versie van “Don’t Change” waarbij Gribbin het podium verliet om dit vrij te maken voor de originele leden van The Farriss Brothers/INXS. Daarbij konden we ons niet van de indruk ontdoen dat het gemis van Hutchence na al die jaren nog steeds op de gezichten te lezen stond.
Bij de toegiften hoorden een instrumentaal “Drum Opera” (het openingsnummers van de vorig jaar verschenen tribute-plaat 'Original Sin') bespeeld door de drie broers Farriss, een funky “What You Need” waarbij de groepsleden wat met elkaar liepen te dollen (Tim Farriss liep zelfs met een motorhelm op) en uiteindelijk - intussen uitgegroeid tot hét afsluitende nummer bij concerten van INXS - een meer uptempo versie van “Don’t Change”, uitgevoerd door de voltallige bezetting.
Wat INXS afgelopen maandag in de Vooruit liet horen, riep dubbele gevoelens op. Enerzijds viel er niks af te dingen aan het spelplezier dat uitging van de groepsleden die intussen bijna 34 jaar samen zijn (vooral Pengilly liet zich niet onbetuigd) en dit werkte aanstekelijk op het erg enthousiaste publiek. Ook aan hits was geen gebrek en de individuele klasse van het songmateriaal bleef overeind. Zeker als men dan nog bedenkt dat al even boeiende singles als “This Time”, “Baby Don’t Cry”, “The Gift”, “Taste It” of hun debuut 7" Just Keep Walking” uit 1980 in het zomerse Australië waren achtergebleven.
Maar aan de andere kant is het met een nieuwe zanger in de rangen - de titel van de tournee 'Now Playing' (Like You Have Never Seen Them Before) is dus allesbehalve misplaatst - altijd wennen. Voor degenen die nog te jong waren om halfweg de jaren '80 tot '90 een concert mee te pikken, was het aldus een uitgelezen kans om INXS eens live aan het werk te zien (in een gezellige zaal). Fans van het eerste uur daarentegen zullen blijven hunkeren naar de periode Hutchence. Of om het met een tekstfragment van Bram Vermeulen uit te drukken: "Het is een wedstrijd die niemand winnen kan". Ook een zanger als Gribbin niet.
Setlist :
Communication, Mystify, Heaven Sent, Suicide Blonde, Disappear, Not Enough Time, By My Side, Listen Like Thieves, Beautiful Girl, Tiny Summer, Kiss The Dirt (Falling Down The Mountain), Bitter Tears, Don't Lose Your Head, Elegantly Wasted, Don't Change (excl. Ciaran Gribbin), Original Sin, Devil Inside, Need You Tonight, New Sensation, Never Tear Us Apart
Drum Opera, What You Need, Don’t Change
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/inxs-12-12-2011/
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
