Floyd, a tribute to Pink Floyd, artistiek, muzikaal, cinematografisch eerbetoon aan de band + 50 Y ‘Dark side of the moon’
Een interessante tribute van de legendarische Pink Floyd is zeker wel het Belgisch-Waalse collectief Floyd, die ons goed twee en half uur meesleepte in die kenmerkende artistieke, muzikale en cinematografische leefwereld van Pink Floyd, met treffend bepalend materiaal uit hun oeuvre en de volledige weergave van de plaat ‘Dark side of the moon’, goed 50 jaar oud en één van de best verkochte albums aller tijden.
Van deze pioniers bood dit combo ons een waar genot om te luisteren en te kijken. Naast de composities was de cirkelbewegende lightshow en de videprojecties even belangvol. Een mooi geheel dus.
Het deed ons even stilstaan wat een invloedrijke band Pink Floyd wel was met hun materiaal eind 60s en in de 70s, een combinatie van klassieke rock, psychedelica, symfo , progressive, waarbij de vier (Waters, Gilmour, Wright, Mason) maar al te graag experimenteerden met geluid en beelden en met een filosoferende, maatschappijkritische blik. Er werd goed nagedacht hoe de nummers in elkaar moesten steken en ze werden letterlijk ontrafeld op inspiratievolle, vernieuwende wijze.
Enkele album zijn in het geheugen gegrift , eerst deze met het talentvolle fenomeen Syd Barrett, ‘The piper at the gates of dawn en ‘A saucerful of secrets’; in de 70s ‘Meddle’, ‘Wish you were here’, ‘Animals’, ‘The wall’ en natuurlijk ‘Dark side of the moon’, goed 50 jaar oud , die door deze tribute band Floyd in de spotlight werd geplaatst in het tweede deel van de set.
De tribute band deed z’n uiterste best om de songs van weleer in hun oorspronkelijkheid te spelen, met een dosis elektronica apparatuur, synths, sax, en ondersteund van drie backing vocalistes. Met negen op het podium dus waarbij de muzikanten de sound van Pink Floyd optimaal beheersen; enkel in de vocals kon er hier en daar nog wat bijgeschaafd worden, maar we willen niet muggenziften , dit was goed , enorm goed in keuze en in het spelen, om die unieke muzikale leefwereld te beleven.
We kregen meteen eentje om volledig in op te gaan, “Shine on your crazy diamonds” uit 75 , een top 100 klassieker, die nogmaals aantoonde hoe invloedrijk het nummer wel was op de latere sound van elektronica/psychedelica, roots, symfo, lounge, ambient enz; de repetitieve opbouw, de vele boeiende wissels en de minutieuze geluidjes, heerlijk hoe het allemaal elkaar vond in een web van lichteffects en beelden. Het werd overtuigend ingeleid door een spannend gitaar-basgetokkel, steelpedal en de daarop volgende instrumenten die vernuftig klonken en voldoende ademruimte kregen. Talrijke bands en artiesten flitsten ons voor de ogen in deze muzikale rijkdom van de song , die meer dan 15 minuten duurde. En zoals het spaarzaam begon, zo deinde het subtiel uit. Prachtig dus, met een terecht warm onthaal.
Directer van aard was “Welcome to the machine”, door het broeierig rockconcept en een futuristisch tintje. Barrett werd niet vergeten in dit eerbetoon , de psychedelische rock, met een Indiase tune hoorden we op “Set the controls for the heart of the sun” (uit ‘ A saucerful of secrets’ van 68). Het liet horen waar vele indie bandjes en zeker het talent Khruangbin de mosterd haalde. Het bouwde mooi op, klonk broeierig, intens, durfde te exploderen en had een donkere ondertoon. Je waande je in de woestijn, onder een loden zon …
De kritische blik naar de huidige oorlogen (als in Ukraine en in het Midden-Oosten) hadden we met “Dogs of war” ( uit ‘A momentary lapse of reasons’), geplukt uit het recentere oeuvre van Pink Floyd. De instrumentatie was visueel en prikkelde onze verbeelding. Zoals steeds waren die gitaarsoli een meerwaarde, sterk gespeeld van deze tribute band.
We blijven vol lof over de songkeuze en de speelwijze … Het sfeervol, dromerige “Wish you were here”, met dat semi-akoestische gitaarspel en piano, volgde. De nostalgie nam ons volledig in met de zo goed als instrumentale classic “One of these days”, uit ‘Meddle’ van 71, postrock avant la lettre met die spaarzame, opbouwende ritmiek, de tempowissels en de explosieve uithalen, aangepord door die basstune en de gitaren. Heerlijk spacey destructief.
“Keep talking”, wat gewoontjes vergeleken met het andere materiaal, uit ‘The division bell’ en ook al dertig jaar oud, was de voorlaatste van het eerste deel. Het alombekende “Another brick in the wall” (‘The wall’,79), hun meest poprockende doorbraaksingle, besloot, ook zo’n eentje die z’n eigen verhaal heeft binnen het oeuvre met een videoclip die in het geheugen gegrift stond, van die stappende hamers en de opstandige leerlingen. De helikoptergeluidjes deinden de song uit en overtuigden een eerste set.
De tweede set kaderde de 50ste verjaardag van ‘Dark side of the moon’, een icoon in de pophistoriek, songs die in één ruk best beluisterd worden en dus in één concept worden voorgesteld. Ook van deze Floyd werden we ondergedompeld in die unieke sfeer van dit album , die een amalgaan van stijlen bevat én melodie , gewaagdheid en experiment samenbrengt. Dit is muzikaal vernuft in het kwadraat als we terug gaan in de tijd.
Wat een nummers: “Speak to me”, met die voicesample, het kloppend hart van “Breath”, de tikkende klok die slaat en het gerinkel op “Time”, de pakkende , indringende emotievolle vocals van de dames op “Great gig in the sky” en het geldgerinkel van “Money”. Het publiek genoot van het technisch vernuft en van de spaarzame, opbouwende instrumentatie, de soli, de zwevende saxpartijen en de backing vocals.
En op die manier golfden we verder op dat allesbepalende album met “Us & them” , die gevoelige , broze, dromerige song door de fijne orkestratie. Een even sfeervolle closing final hadden we met “Any colour you like” en “Brain damage/eclipse”, die de dictators van alle tijden op het grote scherm lieten zien.
Het combo kreeg een verdiend applaus van het publiek dat uitermate genoot van deze nostalgische trip.
We werden verder op onze wenken bediend na het ‘Dark side of the moon’ epos met een staaltje van “Echoes”, ook al van ‘Meddle’ uit 71, een all-style, lang uitgesponnen nummer dat hier evenzeer intrigeerde in sfeer, opbouw en extravertie door de keys, ambiente soundscapes en de gitaarriedels. De vloeistof dia’s maakten het plaatje compleet.
Het muzikaal cinematografisch concept werd besloten met die andere instant klassieker “Comfortabely numb” (uit ‘The wall’) , een dromerig poppy psychedelisch nummer, die twintig jaar terug in een aangepast groovy jasje werd gestopt door de Scissor Sisters.
Moeiteloos werden we twee en een half uur meegesleept in die Pink Floyd trip , die geluid, beeld en kritische blik op artistiek overtuigende wijze wist te versmelten. Deze Floyd zullen we onthouden, zondermeer. Sjiek gedaan alvast.
Organisatie: Show-Time + Comedyshows ism Kursaal, Oostende
Jordan Rakei – Een mooie versmelting en magie van ingetogenheid en ‘groovy’ wolkjes
In een volgelopen AB zochten we de Nieuw-Zeelandse warmte op met fenomeen Jordan Rakei (*****). Hij bracht dit jaar zijn vijfde plaat uit, 'The Loop', een gevarieerde plaat waarop de intieme kant te horen is alsook dat de dasspieren worden geprikkeld.
Live ruim 90 minuten lang een mooie versmelting en magie van ingetogenheid en ‘groovy’ wolkjes …
Eerst mocht het duo Dhruv (***) de avond openen. De interesse steeg in de beminnelijke zanger en diens warme stem. Hij wist die te ontroeren en werd bijgestaan door multi-instrumentalist Tim. Dhruv had wat tijd nodig , maar al gauw wist hij goed in te spelen op z’n publiek. We kregen een aangenaam, sfeervolle set van een beloftevolle singer-songwriter.
Door de sfeervolle lampen op het podium, waren we in de huiskamer van de AB beland. Het werd dan ook een huiskamerconcert met Jordan Rakei die samen met zijn band knus bij ons kwam zitten om zijn muzikaal verhaal. We kregen een uiterst gezapige set van een artiest die een bijzondere, wondermooie stem heeft, die zeker overtuigden in de intieme momenten op piano.
De muzikale veelzijdigheid werd onderstreept door o.m. het mooie “Learning”, “Mad World” en het schitterende “Freedom”; alle registers trok hij wel eens open, wat een emotionele wervelstorm.
Hij is een charismatisch entertainer en hij is goed omringd. We waren onder de indruk van de pianiste die kon zingen als een nachtegaal, tussen een “Flowers” en “Talk to me” in; ze verbaasde in de hoge uithalen, bedwelmend , hypnotiserend klonk het. Kippenvelmomenten ervaarden we. Een daverend applaus volgde.
Jordan Rakei geeft zijn band de kans voluit te gaan, wat de set en de show alleen maar ten goede kwam. Verder overtuigden de fijne baslijn (wat een soli soms!), of de brede percussie op “Everything Everything” en “Add the bassline”, die de muren deden trillen. Ook de gitaar riffs konden klieven.
Op het einde van de regulaire set, “Friend of Foe”, kregen we nogmaals de virtuositeit boeiende, langgerekte solo's en vocale inventiviteit. Wat een magisch samenspel.
Al die warme uppercuts deden de harten sneller slaan. Een ontroerend, ingenomen moment tussen publiek en Jordan aan zijn piano, hadden we op “Hopes and dreams”. De band was er terug bij het broeierige, sprankelende “Mind’s Eye” . Een mooi afsluiten van een warme avond.
Setlist: Learning//Mad World//Freedom//Royal//Wind Parade//State of Mind//Clouds//Forgive//Borderline//Eye to Eye//Flowers//Talk To Me//Cages//Everything Everything//Trust//Add the Bassline//Friend of Foe
Encore: Hopes and Dreams//Mind’s Eye
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Moby – Heerlijk opzwepende nostalgie
Lady Blackbird + Moby
Zaterdagavond 21 september, met 26 graden op de thermometer is er voor muziekliefhebbers geen betere manier dan deze eerste zomerse herfstdag af te sluiten dan in het gezelschap van Moby. Geef toe, we hebben er meer dan 10 jaar op moeten wachten, maar dat wachten werd beloond ...
Maar eerst is het woord aan 'Mevrouw Merel' ofte 'Lady Blackbird. Dat die naam een belletje doet rinkelen is niet geheel vreemd, ze had al eerdere passages in België, meer bepaald Werchter, Gent Jazz, ... Vandaag dus als intro en straks ook bij Moby 'on stage'
Waar de vaak gelezen verwijzing zijnde de 'Grace Jones of Jazz' vandaan komt merk je bij aanvang zowel in haar présence als in haar stemgeluid. Begeleid op gitaar brengt ze eerder nummers uit haar album ‘Black Acid Soul’, een cover van Nina Simone “Blackbird”, juist en zo weet u waar ze de inspiratie voor haar artiestennaam haalde.
Vervolgens komen er songs uit haar meest recente album, ‘Slang Spirituals’, met onder andere “Man on a boat”; dan wordt de gitaar ingeruild voor de keys voor “No one can love me”. Op het nummer “City” is ze even in de war waar ze nu juist is ... Londen misschien? Nee, Antwerpen dat was het ... Met “Reborn” rondt ze haar set af, het optreden werd gesmaakt, maar we kwamen toch vooral voor Moby, he?
Aangezien de plaat 'Play' uit 1999 dit jaar 25 jaar wordt is er een uitgelezen kans om daarmee een korte exclusieve 10-daagse tour te doen in Engeland, België, Duitsland, Frankrijk en uiteindelijk Zwitserland. Richard Melville Hall aka Moby verdient hier niks mee want hij bezorgt al zijn inkomsten aan nationale dierenrechtenorganisaties. Niet voor niks staat ANIMAL RIGHTS al enkele jaren op zijn linker- en rechter arm getatoeëerd.
Lichten uit en spots aan want hier gaan we … “My Weakness” wordt ingezet en gevolgd door “In My Heart”. We zien een scherm links en een scherm rechts aangevuld met een hele goeie lightshow. De zeer grappige clip van “In This World” krijgen we niet te zien op een megascherm want dat is er niet.
Met de hulp van een sterke band en twee straffe achtergrondzangeressen zal hij ons het mooiste uit zijn collectie brengen.
Na de nummers “Go” en “Bodyrock” neemt hij ons mee met een verhaal naar zijn achtertuin waar hij de voorbije 10 jaar vegan pizza's heeft gegeten en de volgende nummers speelt met zijn vrienden eekhoorns en spinnen in LA … “Flower / Find Me Baby”, “Almost Home” en “When It's Cold I'd Like To Die” volgen nu, inderdaad een beetje gezellig zoals je in de tuin zit. Een beetje saai zegt ook de meneer rechts van me. Maar ondertussen zijn we met 25000 fans allemaal klaar voor het echte werk en dan volgen “In This World” en “Porcelain” dat hij voor de eerste keer speelde op Torhout-Werchter in 1998 volgens hem. Hij praat heel klaar en duidelijk; hij loopt en springt als een balletje in een flipperkast rond.
Moby speelt alle instrumenten en we zien hem trommelen, aan een synthesizer staan en gitaar spelen.
Muzikaal is de stijl van de Franse Jean-Michel Jarre vervat. Een gevoel van ‘People come together’ ervaren we , een samenhorigheidsgevoel, “We Are All Made Of Stars” is een perfect voorbeeld. Nadien volgt “Machete”.
Hij excuseert zich keurig dat hij geen Nederlands of Frans spreekt en vertelt ons een nieuw verhaal. Ooit zat hij ergens met Lou Reed en David Bowie, kwestie van de juiste namen te gebruiken als je wilt 'namedroppen' … hij zag Lou Reed met gesloten ogen en David Bowie genieten op het volgende nummer, “Walk With Me” met de magistrale sterke stem van Lady Blackbird, uit het voorprogramma, een hoogtepunt alvast , gevolgd door “Why Does My Heart Feel So Bad?”. ‘Wat is die Lady toch geweldig’, zegt Moby en dat vinden we natuurlijk ook allemaal.
Ik las vorige week in een Engels tijdschrift 'eat this, Oasis' waarbij zijn (Moby) comeback er eentje is met het doneren van alle inkomsten; zo moet je dat doen!
We komen ondertussen in de laatste rechte lijn met “Everloving”, een nummer dat vaak is gebruikt in films, gevolgd door “Extreme Ways” en “Honey”; het is een beetje jammer dat hij precies weinig zelf zingt, maar net dan volgt er iets heel bizars…. Als we helemaal klaar zijn voor de apotheose brengt hij een cover (van een cover) “Ring Of Fire”, meest gekend in de versie van Johnny Cash; aangezien we met ons 25000 samen de trompetso moeten zingen wordt het nog plezant. En of we het leuk vinden. Aangezien de democratie onder vuur ligt roept hij ons op om te gaan stemmen (?) voor de Amerikaanse verkiezingen zodat er niet nog eens een Trump komt als president. Hij stoomt verder in de set, o.m. een bombastische, minder goeie, versie van “Lift Me Up”.
Net voor het einde worden we als Belgen nog bedankt voor wat ons landje gedaan heeft voor de elektronische muziek, herinneringen aan de kelder van de Cherry Moon en een naam als Front 242 zijn en waren echt belangrijk. In 1995 speelde hij een eerste keer “Feeling So Real” in België en nu krijgen we het terug! Afsluiten doet hij liefst solo met het opzwepende “Thousand”.
Het werd een heerlijk opzwepende nostalgische trip . Hij mag de volgende keer meer dan zeven shows doen en zien we hem maar al te graag terug op één of ander festival. Duimen!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Herbaut
Moby
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6897-moby-21-09-2024.html?Itemid=0
Lady Blackbird
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6896-lady-blackbird-21-09-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Gnome - Veel meer dan rode pinnemutsen
Gnome + Tankzilla + Wall
De Antwerpse stonerbeand Gnome stelde op 19 september zijn derde album ‘Vestiges of Verumex Visidrome’ voor in De Studio. Het concert was snel uitverkocht. De zowat 400 aanwezigen zorgden samen met de band voor een onvergetelijke avond.
Twee bevriende bands mochten De Studio in Antwerpen opwarmen. De eerste was Wall uit Oxford (UK). Dat is de band van de broers Cole, die je misschien kent van de progressive sludge/stonerband Desert Storm waar ze beiden deel van uitmaken. Wall ontstond als hun zijprojectje tijdens corona. Tijdens de lockdown konden de broers niet met Desert Storm repeteren of nummers opnemen en zo bouwden ze als duo een repertoire op met hun tweeën en die instrumentale sludge/stoner-nummers kwamen in 2021 uit op twee EP’s. Daarna ging het heel snel met Wall en volgden concerten op Desertfest in Londen, op metalfestival Bloodstock en op Masters of the Riff. Eind augustus verscheen dan hun eerste full album ‘Brick by Brick’. Dat zijn dan alle nummers van de twee eerdere EP’s, aangevuld met nog twee nieuwe tracks.
In de UK is Wall een rijzende ster, maar in Europa moet het nog beginnen voor Wall. Daarom gingen de broers Cole maar wat graag in op de vraag van Gnome om als hun support naar Antwerpen te komen. Ze koppelden er nog een concert in Nederland aan vast. In Antwerpen speelde Wall een korte set van zes nummers (of de helft van ‘Brick by Brick’).
De twee covers op het debuutalbum verraden al de inspiratiebronnen: “Nineteen” van Karma to Burn en “Electric Funeral” van Black Sabbath. De riffs van Ryan – in voetbalshirt van Oxford – zijn schatplichtig aan Tony Iommi en het drummen van Elliot komt (vaak toch) binnen als een drone-achtige mantra van mokerslagen. Voor “Nineteen” krijgen de broers Cole in Antwerpen assistentie op bas van Sacha, de vroegere programmator van Kid’s Café in Antwerpen, en dat levert Wall een paar bonuspunten op bij het Antwerpse publiek. De beste tracks van deze set waren “Legion” (waarin misschien nog het meest iets van Desert Storm te herkennen is) en de magistrale setafsluiter “Obsidian”.
Rudy van Gnome stond overigens op de eerste rij voor het podium om zijn ‘gasten’ aan te moedigen. En bij TankZilla stond hij al net zo te glunderen.
Het Nederlandse TankZilla is de intussen niet meer zo nieuwe band van Peter van het vroegere Peter Pan Speedrock. Als TankZilla brachten ze vorig jaar hun debuutalbum ‘TankZilla’ uit en ze stonden al op Desertfest in Antwerpen, Zwarte Cross en Helldorado in Nederland en op de Italiaanse en Zwitserse versies van het Heavy Psych Sounds Fest, de festivalformule van hun label.
TankZilla is ook van de sludge/stoner-familie, maar klinkt heel anders dan Wall. Meer als Repomen, dat andere zijproject van Peter. Vinniger en meer rockend en live met een grotere entertainment-factor ook. Hoewel deze band nog niet zo heel vaak aan spelen toe kwam in België, reageert het publiek in Antwerpen meteen heel enthousiast. Het Peter Pan Speedrock-etiket dat aan Peter kleeft, doet nog steeds wonderen.
De eerste jams voor TankZilla dateren van 2017 en dan heeft het met zes jaar toch wel lang geduurd voor dat eerste album er kwam. Maar nu is het duo onder stoom gekomen. In Antwerpen spelen ze al twee nieuwe nummers van een volgende release: “UFO” en “Rubber Man”. Die beloven niets dan goeds voor de toekomst. De ‘oude’ nummers kregen ook heel enthousiaste reacties van het publiek en Marcin en Peter beleefden duidelijk zichtbaar een leuke avond, daar in Antwerpen. Marcin zat de hele tijd gekke bekken te trekken achter zijn drumstel en Peter zocht de hele tijd de rand van het podium op. Als TankZilla de zaal moest opwarmen, dan is dat zeker gelukt.
De Studio in Antwerpen was uitverkocht voor deze albumreleaseshow en ook meerdere van de beperkte vinyl-oplages van het nieuwe album waren al voor de release helemaal uitverkocht. Om maar te zeggen dat het hard gaat voor Gnome. Uitverkochte tournees in de UK, festivals in de Verenigde Staten, straks alweer een lange Europese tournee (vooral Duitsland en ook nog kort in Zwitserland en Oostenrijk), en hun label Polder Records kan bijna niet volgen met het laten persen van het vinyl van de eerste twee albums. Toch wordt er al eens smalend gedaan over het feit dat dit trio met rode kaboutermutsen op het podium staat, terwijl dat eigenlijk niet meer is dan een voetnoot in het succesverhaal van Gnome.
Bij deze releaseshow was het vooral leuk dat ook in de zaal tientallen kaboutermutsen te zien waren. Fans gaan zelf aan de slag om hun pinnemutsen te pimpen met een patch of met lichtjes. Dat zelfs Peter van TankZilla er eentje op z’n hoofd zette, was een statement dat bij de fans warm onthaald werd.
Op het nieuwe album ‘Vestiges of Verumex Visidrome’ heeft Gnome de lat nog eens hoger gelegd, met verbazingwekkende riffs en loodzware ritmes. Iets meer naar de stonermetal dan de stonerrock van de vorige albums. Uiteraard werd op deze releaseshow het hele nieuwe album gebracht, met nog wat Gnome-klassiekers. De drie singles “Old Soul”, “Golden Fool” en “The Ogre” zaten mooi gespreid over de set. De meebrulmomenten waren voor de klassiekers “Wenceslas” en “Ambrosius”. Elk extraatje van het Vestiges-album werd bovendien live gebracht: de saxspeler van “The Ogre”, het klassieke koor van “John Frum”, het Mexicaanse mariachi-orkestje, … Ook bij de oude tracks was Gnome de link met de locatie niet ontgaan. In de kelder van De Studio hebben ze ooit de clip opgenomen voor “Kraken Wanker”, met een danser die het hele nummer lang improviseert op de muziek, een beetje als Penney de Jager indertijd bij Avro’s Toppop, maar dan in een kabouterkostuum. Dat kunstje mocht die danser nog eens overdoen.
Gnome verkeert in een bloedvorm. De band zit creatief en inzake succes op een goede en hoge golf en dat vertaalde zich in Antwerpen in een fantastisch concert, zelfs als je al aardigheidjes als dat koor en die danser niet zou meetellen. En het publiek zat helemaal mooi op de vibe van het trio. Zelden heb ik een publiek zo wild te keer zien gaan op een stonerconcert. Als Gnome op dezelfde manier elke andere concertzaal voor zich kan winnen, dan zullen er over de hele wereld nog veel Gnome-LP’s (en rode kaboutermutsen) verkocht worden.
Organisatie: De Studio, Antwerpen
The The - De oudjes halen het van het nieuwe werk
35 jaar geleden was het dat The The nog in de AB gestaan had. Begin september kwam ook voor het eerst in 25 jaar nog eens een plaat uit van Matt Johnson en co.: ‘Ensoulment’. The The kozen er voor om de show vanavond in twee delen te splitsen. Voor de pauze kregen we een integrale uitvoering van die nieuwe plaat, na de pauze een terugblik op het werk van de jaren tachtig en negentig.
Het beste nummer van de nieuwe plaat was meteen de opener vanavond, “Cognitive dissident” , met zijn pulserende baslijn, is een oorwurm die muzikaal blijft hangen, maar je mag niet te veel op de teksten letten: The The is altijd al een politieke band geweest, maar scherpe of grappige analyses ontbreken volledig op de nieuwe plaat, gemakkelijke maatschappijkritiek van de Aldi is het, die het niveau van de gemiddelde toogfilosoof niet haalt. Matt Johnson is hier de zatte nonkel op het trouwfeest, overtuigd van zijn eigen scherpe tong. Er zit niemand te wachten op een zestiger die Tinder aanklaagt in een nummer als “Zen & the Art of Dating”. Ook compositorisch vervelen de teksten, door een overmatig gebruik van tegenstellingen. Goed dus dat Matt Johnson’s stem wat gezakt is met de jaren, dicht aanschurend tegen Daan Stuyven, zodat je als niet Engelsprekende niet alles verstaat.
Over naar de muzikale invulling, vijf man brachten hier strak in het pak stekende laatavondblues, die je kan situeren in de driehoek Bad Seeds, Leonard Cohen en Tindersticks. Het tempo mocht wat ons betreft gerust wat hoger, op den duur kabbelde deze eerste set wat onbestemd naar zijn einde, ondanks het bespelen van de gitaar met een strijkstok.
De tweede set was waar iedereen voor gekomen was, met de beste nummers uit ‘Soul mining’, ‘Dusk’ ‘Infected’ en ‘Mindbomb’. De jaren tachtig en negentig productie hadden ze herwerkt tot bluesy rock met warme klanken ipv de overstuurde sampling of de kartonnen drumklank van de platen. Het tempo lag strakker, en Johnson’s stem was ook hoger omdat hij hier doorzong ipv de parlando-stijl die hij op ‘Ensoulment’ hanteerde.
Het hoogtepunt van de set was het treintje “Slow Emotion Replay”- “This is the day” en “Dogs of lust”, alleen jammer dat de gitaarsolo van Johnny Marr ontbrak, omdat die niet meer bij The The speelt.
Daarna zakte het weer wat in, om te herleven in de bis met “Uncertain smile” en “Giant” , beide nummers ruim veertig jaar oud. Spijtig genoeg kregen we vanavond geen “The Beaten Generation”, maar voor de rest konden we niet klagen.
Conclusie, set twee was goed, set een was te lang, en was beter geweest door hier en daar te snoeien in de luisterliedjes.
Setlist
Ensoulment: Cognitive Dissident - Some Days I Drink My Coffee by the Grave of William Blake - Zen & the Art of Dating - Kissing the Ring of POTUS - Life After Life - I Want to Wake Up With You - Down by the Frozen River - Risin’ Above the Need - Linoleum Smooth to the Stockinged Foot - Where Do We Go When We Die? - I Hope You Remember (The Things I Can’t Forget) - A Rainy Day in May
Retrospect : Infected - Armageddon Days Are Here (Again) - The Sinking Feeling - Heartland - The Whisperers - Love Is Stronger Than Death - August & September - Slow Emotion Replay - This Is the Day - Dogs of Lust - Sweet Bird of Truth - Lonely Planet
Bis : Uncertain smile – Giant
Pics homepag @Kristof Acke
Organisatie: Greenhouse Talent (ism Ancienne Belgique, Brussel )
Richard Hawley – Tussen rock en crooner
Doorgaans is een openingsact gewoon een fijne opwarmer voor het binnen sijpelende publiek. Maar Bernard Butler (****) pakte moeiteloos het publiek compleet in, met het grootse gemak en ontwapenend. En dit enkel met akoestische gitaar en zijn warme stem, wist hij iedereen te ontroeren. Het was opvallend hoe professioneel en doordacht de man op dat podium stond, hij straalde zelfverzekerdheid uit.
Bernard Butler is uiteraard geen onbekende. Hij was vroeger gitarist van Suede, maar viel ook meermaals in de prijzen door zijn toch wel bijzondere talent en virtuositeit als gitarist. Ook in de AB overtuigde Bernard Butler z’n materiaal. Songs met een zeker knuffelbeergehalte en kampvuurgevoel die de fans van Hawley mee overtuigde!
In eigen land is Richard Hawley (*****) een topper die vrij grote zalen uitverkoopt. In België geen zaal als Vorst Nationaal. Nee, wel een uitverkochte AB. Om eerlijk te zijn past zijn muziek veel beter in een club ipv een grootse zaal. Hij stond in de AB met zijn nieuwste plaat 'In This City They Call You Love' . Een gevarieerde plaat, die Richard Hawley’s breed muzikale aanpak onderstreept.
Op de Lokerse Feesten zagen we hem die plaat al live voorstellen. "De gitaarsolo's klinken erg mooi en onderstrepen mans kunde. Hij onderhoudt een nauw contact met z'n publiek. De muziek spreekt voor zich. De wisselende golvende aanpak sierde ", schreven we over zijn optreden. En toch konden we ons niet van de indruk ontdoen dat zijn muziek nog het best overkomt in een zaal. Dat bleek dus ook het geval in de AB… Je kreeg het gevoel gezamenlijk rond een kampvuur te zitten , luisterend naar de tokkelende gitaarlijntjes, en de man als verhalenverteller pur sang. Langs andere kant kreeg je een opzwepende sound die de dansspieren triggerde. Die contrasten maakten het net boeiend.
“Prsim in Jeans” is er eentje van zijn nieuwste plaat; hier kreeg hij al snel de handen op elkaar. Richard Hawley mag dan de spil zijn, de band kreeg voldoende ademruimte en werden evenzeer in de spotlight geplaatst.
Richard Hawley palmde het publiek moeiteloos in met z’n muziek. Enkele fijne kwinkslagen van wat Engelse humor en de maatschappijkritiek over de Brexit maakten de set compleet. Fijne songs kregen we als “Alone”, “Tonight the Streets are Ours” en “Leave Your body Behind you”. We hoorden de gitaarvirtuoos met enkele lekkere lange solo’s die kippenvel bezorgden.
In de bis volgde een intiem, mooi akoestisch moment met “People”' en “Heart of Oak”. Hoedanook een geslaagde avond, tussen rock en crooner, anderhalf uur lang … passende op deze druilerige, regenachtige dinsdagavond!
Setlist: She Brings the Sunlight - Two for His Heels - Prism in Jeans - Open Up Your Door ?- Standing at the Sky's Edge - Deep Space - Alone - Tonight the Streets Are Ours - Coles Corner - Leave Your Body Behind You - I'm Looking for Someone to Find Me - Don't Stare at the Sun - Is There a Pill
Encore: People - Heart of Oak
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut (Lokerse Feesten 2024)
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6601-richard-hawley-7-8-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Live Nation
The Undertones - Old School punk aan een rotvaart
Wie we daar hebben, The Undertones, sedert 2007 geen enkele nieuwe song meer gemaakt maar wel nog steeds on the road, en dat met volle goesting. In een zo goed als volgelopen Vooruit zat er nu ook niet bepaald iemand op nieuw werk te wachten, wat men wou horen waren die strakke songs van meer dan 40 jaar geleden. Niemand kwam wat dat betreft bedrogen uit.
Eerst een lesje geschiedenis: The Undertones kwamen in 1979, toen punk nog volop smeulde, op de proppen met hun fantastische debuutalbum ‘The Undertones’, een poppunkpareltje van het zuiverste water. Niet zo frontaal en kwaad als The Clash, The Damned en The Sex Pistols, maar wel een album die stijf stond van de meest aanstekelijke punkrocksongs die in een glam-rock vaatje hadden liggen rijpen.
The Undertones brachten de fun terug in de punk, het moest niet allemaal zwartgalligheid zijn. Na dat ijzersterke debuut maakten ze nog één goede plaat (‘Hypnotised’) en twee matige (‘Positive Touch’ en ‘The Sin Of Pride’), en dan was het al gedaan.
Met name zanger Feargal Sharkey trok de stekker eruit om zich te storten op een nieuwe carrière in de wereld van de slijmbalpop. Zijn goed recht, maar diens stroperig soloalbum kwam er bij ons niet in. Het leverde hem wel enig commercieel succes op, weliswaar zeer kortstondig. Daarna leek hij voorgoed van de aardbol verdwenen.
De overige Undertones stampten ondertussen That Petrol Emotion uit de grond, brachten hiermee een stel puike en wat ons betreft zwaar onderschatte albums uit, maar de grote erkenning bleef uit en de groep is nadien een stille dood gestorven.
In 1999 botsten de heren dan op Paul Mc Loone en deze mocht voortaan als nieuwe zanger van de herboren Undertones door het leven zou gaan. Met Mc Loone blikten ze nog twee degelijke albums in (‘Get What You Need’ en ‘Dig Yourself Deep’), maar voor de energieke live gigs werd toch hoofdzakelijk geput uit de eerste 2 platen. En het moet gezegd, de voortreffelijke Mc Loone zijn stem zat de Undertones-songs als gegoten waardoor Feargal Sharkey nog wat dieper in de vergetelheid raakte, geen mens die hem miste.
In de Vooruit wisten The Undertones zelf wel hoe ze ons het best op onze wenken konden bedienen, namelijk een overdaad aan songs uit dat eerste album spelen, en dat in pure Ramones-stijl. Of wat dacht u hiervan, 35 tracks in anderhalf uur, maar liefst 17 stuks uit dat geweldige debuut, met de flitsende punkers “Male Model”, “Family Entertainment”, “Emergency Cases”, “True Confessions” en “Jump Boys” als de meest razende wildebrassen, en de hits “Jimmy Jimmy”, “Teenage Kicks” en “Here Comes The Summer” als de meer gekende favorieten.
Mc Loone heeft er na al die jaren wel vrede mee genomen dat hij het meest succes oogst met uiterst pittige songs die allemaal zonder hem zijn tot stand gekomen, hij koesterde de bastaardsongs alsof het zijn eigen bloedjes waren en zong ze met een air van “Who The Fuck is Feargal Sharkey?”, deze mocht verder roesten in zijn vergeten kelder. En met de puntige punksongs “Thrill Me” en “Oh Please”, allebei uit “Dig What You Need” (en dus wel zijn eigen kindjes), had Mc Loone twee songs beet die even straf en energiek uit de hoek kwamen als al die klassiekers.
Al dat moois zat gemurwd tussen opener “Jimmy Jimmy” (met de deur in huis vallen, heet dat) en afsluiter “My Perfect Cousin” (er met een knaller uitgaan). Het was punkrock zoals het in de goeie ouwe tijd allemaal bedoeld was, zonder pretentie, aan een rotvaart en klof op uw bakkes.
Organisatie: Live Nation ism Democrazy + Viernulvier, Gent
Austere + Splendidula – Bands die de donkere ziel voeden
Austere + Splendidula
Bij het vallen van de duisternis op een zonnige zondag, vertoeven we in occulte sferen in het gezellige Asgaard in Gentbrugge. We hebben een avond van twee bands die de donkere ziel voeden …
Splendidula is onze Belgische trots binnen de donkere en occulte metal en Austere is een Australische Black Metal band die een sterke reputatie heeft opgebouwd. De avond was compleet uitverkocht, er heerste een heel gezellig en mystiek aanvoelend sfeertje. Fijn!
Ethereal Darkness (****) mocht de avond openen. Deze doom/death metal formatie had de ondankbare taak om een nog binnen sijpelend publiek te entertainen. Dat deden ze door een occult aanvoelend muzikaal pad, een ondoordringbare geluidsmuur werd opgetrokken, een eerste confrontatie met onze demonen ...
De sound is gekenmerkt van verbluffend gitaarlijnen en dito drum salvo's. Subtiel gespeeld. De dreigende vocals benadrukken de duisternis … Een mooie opwarmer.
Splendidula (*****) heeft al wat personeelswissels (en verliezen) doorstaan, maar is blijven groeien naar een ijzersterk geheel. Splendidula is een band die op occult-folklore wijze de tederheid als de grauwheid van duisternis verwoordt en uitbeeldt. Op songs als “Somnia” en “Echoes of Quiet Remain” hoor je die bosnimf in de stem van Kristien. Maar er zijn ook demonische wezens, die we eerder horen in de vocals van gitarist Guy, passeren.
Puur muzikaal is er hier een sprookjesachtige magie, o.m. met het prachtige “Dalkuldar” (eerste keer live) en “Kilte” (eerste keer live)’. Ook op de intiemere momenten , waarbij Kristien haar stem klonk als porselein, voelden we letterlijk rillingen. Waarna een spervuur aan grauwheid opduikt, die een angstgevoel biedt.
Het is voortdurend balanceren in uitersten, die tekenen voor een hypnotiserend effect. We wilden de ogen eigenlijk niet sluiten, want die mooie beelden op het scherm maakten alles compleet. Met de ogen gesloten zouden we nog verder wegdrijven naar mysterieuze oorden, waar we al die wezens kunnen tegenkomen.
In de muziek van Splendidula is elke schakel, zowel visueel, instrumentaal als vocaal even belangrijk. Het zit correct in elkaar. Een pluim ook voor de geluid/lichtman van Splendidula die alles vlot deed verlopen. Een moeilijke opgave weliswaar , maar subliem uitgevoerd!
Austere (*****) op z’n beurt drukt het gaspedaal een uur lang compleet in. Een ondoordringbare muur van duistere machten kregen we muzikaal, met geen lichtjes aan het eind van de tunnel … “Sullen”, “Gold Cerecloth” en “Thrall” zijn als nietsontziende klauwen die je bij het nekvel grijpen. Wat een oorverdovende drums, een pletwals met gierende, vlijmscherpe riffs en vocals die ahw vanuit de kerkers van de Hel lijken te komen.
Austere slorpte je mee in hun intense muzikale pad. We werden meegesleurd naar een rauwe wereld van verderf. Pure duisternis! Weinig tot geen interactie met het publiek, het enige rustpunt was het applaus na elke song. Na een dik uur sloot de band af zonder een return, op zich een beetje jammer.
“This Dreadful Emptiness” vatte wat we voelden op het einde van dat concert samen. Het was ook een beetje de rode draad doorheen de avond, de donkere ziel voeden …, om ons dan terug naar de harde realiteit te brengen …
Organisatie: Artifacts from The Tangent Universe ism Asgaard, Gentbrugge
TRÆLS – Als een uiterst spannende film aan je stoel gekleefd!
TRÆLS is een vierkoppige Belgische band die progressieve post-metal verweeft met ingewikkelde melodieën en dynamische ritmes in een rauwe, emotionele energie.
De teksten zijn introspectief en persoonlijk, en verkennen thema's als doorzettingsvermogen, groei en zelfontdekking. De band bestaat uit doorwinterde muzikanten, ze vonden elkander in dit project en brachten recent een eerste album uit 'The Abyss Within', een gevarieerde plaat waaruit blijkt dat hen in een hokje duwen de band tekort doen is.
Maar ze hebben interessante verhalen om even rond de tafel te zitten. We hadden eind juni reeds een fijn gesprek met hen. Lees gerust
https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/95262-traels-tijdens-het-schrijfproces-hebben-we-simpelweg-veel-muziek-gemaakt-waar-we-ons-goed-bij-voelden-of-we-daar-nu-een-breed-publiek-mee-aanspreken-of-niet-valt-nog-te-bezien-we-hebben-daar-eigenlijk-niet-zo-bij-stilgestaan.html
Ondertussen namen we de plaat zelf onder de loep en vanavond kwamen ze dat album in een zeer goed gevulde Elpee in Deinze voorstellen.
De Brugse formatie Wryngd (****) mocht de avond openen. Toen de Brugse band Citizinsane er in 2023 de stekker uit trok bleven Jeroen, Kevin en Steven achter en startten Wryngd op . Toen de zanger van de band een auto-ongeval had, was er een lange revalidatie nodig. Het was dus een vrij hobbelig parcours om deze band op te starten, maar nu in 2024 staat Wryngd als een huis. Een energiek gezelschap.
Wryngd balanceert tussen progressieve metal en thrash metal, dat groovy, aanstekelijk, hard klinkt. Een muzikale ontlading van opgekropte frustratie die in de instrumentatie als in de vocals te horen is. Een verpletterende sound, met een zanger die een overweldigende stem heeft. Een enthousiasmerende Brugse sneltrein.
Voor TRÆLS (****) was dit optreden in Deinze een vuurdoop, want het was hun allereerste optreden ooit! De band straalt enorm veel speelsheid uit en voeg er de tonnen ervaring als muzikant en hun opvallende verhalenlijn aan toe. Ze tekenen voor een geslaagde avond. De epische sound en hun verhaal intrigeert op 'The Abyss Within' en het komt live al meteen tot uiting op “Enigmatic Resonance” en het prachtige, donkere “Dark Energy, Dark Matter”. Muzikaal veel emoties meebepaald door een drummer/zanger die met zijn ijzige mooie stem kippenvel bezorgt.
Een optreden van TRÆLS is als een uiterst spannende film aan je stoel gekleefd! Van begin tot eind word je meegezogen, er zit een bepaalde lijn in, en de spanning wordt opgedreven tot een climax is bereikt. Om later weer wat meer rust te ervaren en even op adem te komen.
Het was dan ook bijzonder jammer dat er wat technische problemen de kop opstaken, waardoor de set even moest worden stil gelegd. Het haalde sowieso de drive wat uit het concert en bij deze visuele band eigenlijk ook wat de spanning uit hun verhaal. Extra jammer dus. Maar na dit euvel ging de band fors door , alle krachten gebundeld in een beeldrijke, fantasierijke muzikale trip van emoties , mokerslagen, epische climaxen, …
TRÆLS sloot hun set overtuigend af met “Silence” (met name de cover “Silence” Delerium van Sarah Mclachlan) en het mooie, emotioneel beladen “Evade Emotional Collapse”, die eindigde in een oorverdovende climax. Wat een muzikale thriller.
Setlist: -ENIGMATIC RESONANCE - DARK ENERGY DARK MATTER - APOPTOSIS - ALTRUISTIC ALTER EGO - ESSENTIAL ANXIETY - ILLUSIVE - SILENCE (cover-silence-delerium-sarah mclachlan) - EVADE EMOTIONAL COLLAPSE
Organisatie: Elpee, Deinze
Ef bevestigt op pocketversie van Dunk!Festival
Ef + Insect Ark + Turpentine Valley
Het Dunk!Festival verzamelt elk jaar het beste uit de postrock, postmetal, drone, ambient, experimental en andere alternatieve zware gitaren. Vroeger in Zottegem en sinds enkele jaren in Gent. Met het gevarieerde aanbod en de verschillende podia moeten de fans op zo’n festivaldag goed hun agenda bijhouden om geen van de aangekruiste bands te missen. Misschien zijn er wel fans van het genre voor wie het niet zo druk hoeft en daarom organiseerden Dunk! en de Ha Concerts in Gent een clubavond: dezelfde sfeer en ook een gevarieerd aanbod in een nog intiemere setting. Op een donderdag en nog zonder de studenten in de stad leverde dat een mooie bezette, maar niet uitverkochte Ha Concerts-zaal op.
De Belgische instrumentale postmetalband Turpentine Valley mocht de debatten openen, maar wel met een set die werd ingekort tot ruim een half uur. Dit trio morrelt nochtans niet graag aan de setlist en voor hun fans werd nu ook snel duidelijk waarom: er gaat een deel van de magie verloren als de zorgvuldig opgebouwde volgorde van nummers niet gerespecteerd wordt. Desondanks kon Turpentine Valley relatief makkelijk en zonder mededogen de zaal op sleeptouw nemen in hun spel met intensiteit, spanning en terugkerende ritmes en melodielijnen. Van inventief tot hard en log. Een band in bloedvorm.
Binnenkort gaat Turpentine Valley voor een korte tournee naar de UK nadat ze eerder al hetzelfde deden in Denemarken. Het is nu ook wel niet dat ze het zo druk hebben dat we deze band niet meer eigen land aan het werk zullen zien, maar misschien is dit wel het juiste moment om eens een live-album uit te brengen, vooraleer ze aan een nieuw album beginnen.
Andere ritmes en andere emoties bij het vanuit Berlijn opererende Amerikaanse duo Insect Ark. Dana Schechter (bas en zang, ook lid van o.m. Swans en Gnaw) en drummer Tim Wyskia (ook lid van Khanate) worden live aangevuld met Lynn Wright op lapsteel en gitaar. Als trio klinken ze vooral als naderend onheil. Dat is de belangrijkste emotie op hun vierde album ‘Raw Blood Singing’ en dat vertolkte Dana volmondig. Wright en Wyskia zijn onmisbaar in het geheel, maar visueel is Schechter de enige aandachtsmagneet op de tonen van de getormenteerde postrock. ‘Raw Blood Singing’ is het eerste Insect Ark-album in tien jaar waarop Schechter nog eens (spaarzaam) zingt. Haar stem klinkt daarop afwisselend bars en engelachtig.
Insect Ark is een vaste waarde in het genre maar is dat nog niet op Dunk!festival. België is nochtans zeker geen onbekend terrein: in 2021 brachten ze de EP ‘Future Fossils’ uit op het Gentse label Consouling Sounds en hun laatste concert voor het album The Vanishing – net voor corona – speelden ze in Brussel. Ze komen geregeld aan bod in het clubcircuit in België.
De echo's van Schechter’s grootste invloeden zijn nog steeds aanwezig in de nummers van ‘Raw Blood Singing’ die Insect Ark bracht in Gent: de liefde voor jaren ‘60 horror soundtracks, avant-doom metal, experimentele noise en klassieke muziek. Het zit er allemaal in op nummers als “Frozen Lake”, “The Hands”, “Youth Body Swayed” en “Cleaven Hearted”. De opgeroepen emoties zijn die van onbehagen, onbegrip en zuivering door vernietiging. Als het trio de set afsluit met “The Vanishing”, de titeltrack van het vorige album, voel je de energie op het podium veranderen. Deze track heeft een sense of urgency in zich: hij zat ergens in een donker hoekje van het podium te wachten tot de geest bruisend en gulpend uit de fles mocht. Insect Ark zal het publiek misschien zelden naar een euforisch hoogtepunt brengen, wegens teveel duivels die eerst moeten uitgedreven worden, maar met deze apotheose kreeg Gent toch een pakkend slot.
De Zweedse postrockband Ef was waarschijnlijk de aanstoker voor dit Dunk!festival in pocketformaat. Hun laatste studio-album (‘We Salute You, You And You!’) brachten ze uit bij Pelagic Records, maar hun live-registratie van het Dunk!festival van 2023 brachten ze zopas uit op Dunk!records. Ef tourt door Duitsland en Zwitserland als promotie voor de release van dit live-album en dus was een terugkeer naar de stad van de opnames aangewezen. In dezelfde zaal (de Vooruit) had misschien nog mooier geweest, maar de Handelsbeurs is zeker een waardig alternatief.
Ef is niet zo’n bekende naam buiten het postrock-wereldje, maar voor de insiders is dit een gevestigde waarde. De band tourt sinds 2003 en sinds 2006 komen ze bijna elk jaar wel eens naar België. Het Dunk!festival deden ze al vier keer (2011, 2014, 2018 en 2023) en ook Gent is geen onbekende: de ter ziele gegane Frontline in 2008 en 2010, de Charlatan in 2012 en Boomtown (het Gentse Feesten-luik van de Handelsbeurs) in 2014. In Nederland speelden ze zopas nog op het Pelagic Fest in Maastricht, maar ze deden bijvoorbeeld ook al twee tournees door China.
De band uit Gothenburg bouwde een uitstekende reputatie op met hun door hardcore beïnvloede post-rock. Na meer dan vijf platen toont hun muziek gaandeweg een rijker en filmischer palet, melodieuzer dan voorheen en met meer harmonieën. Inzake dynamiek en melodie zitten ze op hun jongste album op ongeveer dezelfde golflengte van hun landgenoten van Sagor Som Leder Mot Slutet, maar dan net iets minder hard en met meer variatie.
Live is Ef – naar postrock-normen – een soort van bruisbal met zes mensen op het podium waarvan er drie heel af en toe zingen en waarvan bijna elk bandlid minstens twee instrumenten bespeelt. Eén van de dragende krachten onder de muziek van Ef is cellist Janos. Soms zit zijn cello-geluid gewoon mee in een noise-eruptie, maar veel vaker zijn zijn lange en diep-melancholische of bombastische uithalen allesbepalend voor het groepsgeluid.
Ef brengt uiteraard vier van de vijf tracks die op het album ‘Live At Dunk!festival 2023’ staan (“Moments Of Momentum”, “Wolves, Obey!”, “Hymn of …” en “Alp Lugens And Beyond”). Aanvullen deden ze in de Handelsbeurs met “Lake Vaettern”, “11 Shots And A Sudden Death”, “401 Lwa”, “Final Touch/Hidden Agenda” en “Bells Bleed & Bloom”. Het publiek reageerde enthousiast na elke song, maar een toegift kwam er niet.
Ook meer dan 20 jaar na hun oprichting is Ef nog steeds één knisperend frisse brok van emoties, energie, experiment en loutering.
Organisatie: Dunk!festival ism Ha Concerts, Gent
Meatbodies - Zweterige garage-rock in de Witloof-kwekerij
Meatbodies is de uitmuntende band van Chad Ubovich, een gitarist die zijn strepen heeft verdiend in de Californische entourage van het alomtegenwoordige multitalent Ty Segall. Ubovich stapte het afgelopen decennium geregeld het podium op met één van Ty Segall’s talrijke bandjes en beroerde laatst nog de basgitaar bij het geweldige Fuzz.
Qua sound mogen we het gerust ook in die buurt gaan zoeken, zweterige pretentieloze garage-rock, vette psychedelica en zompige seventies-rock met af en toe een welgemikte punk-kopstoot.
Meatbodies heeft met hun vierde album ‘Flora Ocean Tiger Bloom’ een geweldige plaat uit, hun meest gevarieerde en beste tot nu toe en voor ons dé reden om als de bliksem naar Brussel af te zakken. Voortgaande op de zeer matige publieke opkomst in de sympathieke Witloof Bar moesten we helaas vaststellen dat er maar weinig rockliefhebbers die mening met ons deelden.
Een fantastische band als Meatbodies verdient meer dan dat, laten we het dan maar bij een goed bewaard geheim houden. Want schitteren, dat deden ze als geen ander. Dit met de stomende riffs van “Tremmors”, de stuiterende punkrock van “Off” en “Disorder” en de heavy nineties rock van “Silly Cybin”. Zoals te verwachten was “Move”, hét prijsbeest van dat nieuwe album, een absoluut hoogtepunt. Een lang sluipend monster drijvend op een dreigende basgitaar en overgoten met de meest verrukkelijke gitaarpartijen, een parel van het zuiverste water. Daarna kregen we het ook al nagelnieuwe en al even bruisende “The Assignment”, nog zo een klepper uit ‘Flora Ocean Tiger Bloom’.
Na een uurtje hield het trio het al voor bekeken, maar dat zijn dikwijls de beste gigs, geen tijd voor overbodige truukjes of ongewenste intermezzo’s, gewoon een uur lang alles geven en dan de gashendel onherroepelijk dicht.
Organisatie: Botanique, Brussel
Soulfly – Wat een muzikale uppercuts
Je moet het maar doen, een legendarische band die doorgaans grote festivals aandoet of in zalen als Vorst Nationaal staat naar je eigen gezellige zaaltje halen. De Casino slaagde erin om niemand minder dan Soulfly te boeken. Een band die sinds 1997 meer dan zijn stempel drukt in het metal landschap. De band rond de sympathieke Max Cavalera heeft altijd een goede band gehad met België. In een al maanden uitverkochte De Casino bezorgde Soulfly ons een dosis uppercuts 'into the face', waarvan we naderhand toch even moesten van bekomen. Een schitterende avond zonder meer, die we niet gauw zullen vergeten..
BARK (****) als opener was een goede gok van de organisatie. We schreven eerder van hen '’Blaffende honden bijten wel' … Na al die jaren brandt het vuur nog steeds, BARK weet je letterlijk bij de lurven te grijpen, en laat je niet meer los tot de stoom uit je oren komt. Als een nietsontziende pletwals gingen ze tekeer, gestuwd door een sublieme ritmesectie van gitaristen en een wild om zich heen slaande frontman, met mosh en crowdsurf tot gevolg.
Na een korte pauze verpulverde Soulfly (*****) ons al met de eerste song “Back To Primitive”. Het boeiende “No Hope = No Fear” zorgde al vroeg voor een stevige moshpit. De band bleef maar doorgaan op datzelfde elan, waardoor al bij de eerste “Seek'n' Strike” er geen doorkomen meer aan was, de hele zaal stond op springen. Max Cavalera ontpopt zich als een charismatisch entertainer en hij heeft een klok van een stem die de muren doet trillen. Hij beschikt over een sterke band, goed op elkaar ingespeelde muzikanten; neem nu de forse drum salvo's van zoontje Zyon die de grond onder de voeten doet daveren, zijn solo's zijn trouwens dru pareltjes.
Het mooie aan Soulfly is hoe ze hun verpulverende thrashy speed metal combineren met groovy aanstekelijke riffs, de verdienste van gitarist Mike Deleon en bassist Mike Leon , beiden messcherp uithalend. De klassiekers als het nieuwe materiaal “Filth upon Filth” werd door iedereen goed ontvangen. Op “Jummptdafuckup” brengt Max een sit-down, waarna iedereen recht sprong en danst. “Eye for an Eye” was de perfecte afsluiter. Wat een vuurkracht.
Soulfly ging als een pletwals tekeer. De mix van krachtige ritmes, vlijmscherpe gitaarriffs en de onmiskenbare stem van Max Cavalera maakte van deze avond een lekkere, onvergetelijke, zweterige ervaring.
Setlist: Back to the Primitive //No Hope = No Fear //Superstition //Downstroy //Seek 'n' Strike //Prophecy //Bumbklaatt //Tribe //Filth Upon Filth //Fire //Porrada //Bring It //Bumba //Bleed //Blood Fire War Hate //Boom //No //Jumpdafuckup //Eye for an Eye
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Nederlands 
Français 
