Emmy d’Arc en TEUN Veroveren de Grote Zaal - Magische Hoogtepunten in de AB

Het was een avond die al maanden met stip in de agenda van menig fan stond genoteerd: de headline-show van Emmy d’Arc in de Brusselse Ancienne Belgique. Aanvankelijk stond de singer-songwriter geprogrammeerd in de intieme Club (de kleine zaal), maar nadat die tickets in een mum van tijd de deur uitvlogen, werd beslist om de show te verhuizen naar de Grote Zaal. Hoewel het net niet helemaal was uitverkocht, stond de zaal wel zo goed als vol. Tussen de enthousiaste menigte waren bovendien opvallend veel bekende gezichten te spotten, die allemaal getuige wilden zijn van dit concert.

Als support act mocht TEUN (het alter ego van de in Maastricht getogen en in Antwerpen neergestreken Teun Truijen) de spits afbijten. De zangeres, songwriter, producer en multi-instrumentaliste die in 2024 nog de zilveren medaille wegkaapte tijdens Humo’s Rock Rally, bewees meteen waarom haar ster snel rijzende is.
Gewapend met nummers van haar pas uitgebrachte debuut-EP ‘Home is growing on me’, bracht ze een mix van dromerige indiepop en kwetsbare emoties. Haar achtergrond als professioneel danseres en haar ervaring bij Eefje de Visser waren duidelijk merkbaar in haar gracieuze podiumaanwezigheid. Het AB-publiek liet zich gewillig meeslepen in haar unieke universum van euforie en melancholie. Een ijzersterke opener.

Wat volgde was een masterclass in hoe je in je eentje een grote zaal volledig naar je hand zet. Emmy d”Arc heeft geen bombastische band nodig, gewapend met enkel een akoestische gitaar, mondharmonica, piano en een loopstation bouwde ze ter plekke gelaagde, dynamische arrangementen op.
Het publiek werd getrakteerd op een gebalanceerde set waarin publieksfavorieten en tracks van haar debuutalbum zoals het ijzersterke "Words", "Hit me", "The day", "Wish I'd never met you" en het breekbare "Frontline" luidkeels werden meegezongen.
Tussen de bekende songs door dropte Emmy ook een handvol gloednieuwe nummers. Wat daar meteen aan opviel, was de muzikale evolutie die ze doormaakt. De nieuwe composities klinken rijper, gelaagder en snijden thematisch dieper en matuurder in het vlees. De toekomst belooft heel veel goeds.
Een absolute kippenvelmoment van de reguliere set vond plaats toen niemand minder dan Admiral Freebee het podium opstapte. Samen brachten ze een bloedmooie uitvoering van diens klassieker "Rags 'n' Run", waarbij Emmy de backing vocals voor haar rekening nam, prachtig ondersteund door de melancholische klanken van een cellist.
Maar het slotakkoord moest toen nog komen. Als afsluiter bracht Emmy "Troy" van Sinead O’Connor. Een aartsmoeilijk nummer, maar ze bracht het met zoveel bezieling en emotie dat de grote zaal muisstil werd. Het was geen klinische, perfecte kopie, maar een eigen, doorleefde interpretatie die recht door de ziel sneed en menig toeschouwer (en BV) ontroerd achterliet.

Met deze succesvolle verhuizing naar de grote zaal van de AB bewijst Emmy d’Arc dat ze klaar is voor het hele grote werk. Wie er in Brussel niet bij kon zijn (of wie gewoon dringend nood heeft aan een herhaling), krijgt deze zomer gelukkig nog genoeg kansen om haar live te bewonderen op een aantal van de mooiste podia van het land zoals Werchter Boutique, Lokerse Feesten en Dranouter.

Neem gerust een kijkje naar de pics
TEUN
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9603-teun-29-05-2026?Itemid=0
Emmy d’Arc
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9604-emmy-d-arc-29-05-2026?Itemid=0

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel  

LA Jungle en Ronker Zetten Cactus Club in Lichterlaaie - Verschroeiend Dubbelgoud in Brugge
LA Jungle - Ronker

Het kwik steeg naar zomerse hoogten buiten de Cactus Club in Brugge. Zo warm zelfs, dat de concertzaal vlak voor aanvang nog angstwekkend leeg oogde. Het publiek stelde het betreden van de ‘sauna’ zo lang mogelijk uit en genoot buiten van de koelte. Maar zodra de lichten doofden, stroomde de zaal vol voor wat een memorabele, loeihete double bill zou worden.

Wie LA Jungle al eerder live aan het werk zag, weet dat het Waalse duo garant staat voor een sonische pletwals. Normaal gesproken klaren Rémy Venant (aka Roxie Rookie op drums) en Mathieu Flasse (aka Jim Frisko Binwette op gitaar/vocals) de klus met hun tweetjes. Deze avond brachten stonden ze als trio op het podium, geflankeerd door een gloednieuwe, tweede drummer genaamd Da.
Dit bleek een meesterzet. Het dubbele drumstel zorgde voor een waanzinnig stereo-effect dat door de zaal denderde. De synergie tussen de twee drummers was voelbaar; alsof ze elkaars gedachten konden lezen, stuurden ze elkaar met een enkele blik feilloos bij. Hoewel het Brugse publiek aanvankelijk nog een ietwat afwachtende houding aannam, was er al snel geen houden meer aan. Iedereen werd onverbiddelijk meegezogen in de hypnotische, repetitieve ritmes. Het resultaat? Een kolkende massa en een band die aan het einde van de set letterlijk druipnat van het zweet stond.

Na deze uppercut vluchtte het publiek massaal weer naar buiten om naar adem te happen. De organisatie van de Cactus Club had een uitstekende reflex door de grote poorten achteraan het podium wijd open te zetten, zodat er wat frisse lucht door de zaal kon waaien tijdens de podiumwissel.

De lat lag aartshoog, maar het Denderleeuwse Ronker liet zich niet intimideren. Onder de tonen van Justin Timberlake’s “Sexyback” bestegen ze het podium. Wie dacht dat de Cactus Club na LA Jungle verzadigd was, kreeg direct ongelijk. Ronker vloog erin als een duivel uit een doosje.
De sfeer explodeerde onmiddellijk: crowdsurfers, stagedivers (volop aangemoedigd door de band zelf) en een circle pit transformeerden de zaal in een georganiseerde chaos. Het zweet gutste opnieuw van het plafond. De muren van de Cactus Club leken zélf wel te transpireren. Het absolute toppunt van ironie was dan ook het moment dat de band de ronkende track “No Sweat” inzette, een titel die op dat moment werkelijk haaks op de realiteit stond.
De set kende bovendien een paar bijzondere wendingen. Achter de drumkit zat niet de vaste drummer, maar de last-minute vervanger Tommy Tommy. Hij deed dat met zoveel verve en brute kracht dat je het verschil amper merkte.
Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg de band voor twee nummers versterking van niemand minder dan Cis Deman (gitarist van STAKE), wat de intensiteit naar een nog hoger niveau tilde.

Wat deze avond, naast de verschroeiende muziek, écht afmaakte, was de sfeer na de show. Geen gehaaste aftocht naar de tourbus voor deze bands. Zowel de heren van LA Jungle als Ronker namen uitgebreid de tijd om tussen hun fans te duiken. Er werd duchtig nagebabbeld, selfies werden genomen, handtekeningen gezet en de merchtafel deed gouden zaken. Een perfect, sympathiek slot van een loeihete avond topnotch Belgische herrie.

Neem gerust een kijkje naar de pics

Ronker
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9602-ronker-28-05-2026?Itemid=0

LA Jungle
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9601-la-jungle-28-05-2026?Itemid=0

Organisatie: Cactus Club, Brugge

Drie avonden Amenra in Brussel - Schreeuwen tot het stil wordt
van 06-05 t-m 08-05-26

De Grote Zaal van de Ancienne Belgique ademde een serene, bijna gewijde spanning. Dit was de eerste avond van een drieluik; drie uitverkochte concerten op rij waarin de Church of Ra Brussel weer even tot het spirituele centrum van de Belgische zware muziek zou maken.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet elke dag naar Amenra luister. Het is geen muziek voor op de achtergrond tijdens het koken of in de file; in mijn beleving moet je Amenra echt beleven. Het is een fysieke en mentale noodzaak die je live moet ondergaan. Velen spreken over een religieuze ervaring, maar voor mij overstijgt het zelfs dat. Het is geen aanbidding, maar een collectieve ontlading.

De avond werd geopend door Blackwater Holylight, een volledig vrouwelijke heavy psych-band uit Portland. Sinds hun debuut in 2018 hebben ze een stevige reputatie opgebouwd op het RidingEasy-label met een geluid dat het midden houdt tussen psychedelica, shoegaze, pop en doom. Hun muziek is zwaar, maar tegelijkertijd melodieus.
Over dit voorprogramma liepen de meningen in de zaal wat uiteen. Het siert Amenra dat ze telkens een andere band de kans geven om te openen, ook al zal de keuze nooit voor iedereen goed zijn.
Ik vond het persoonlijk een oké opener; de contrasten tussen de zang en de riffs vormden een prima opwarmer voor het geweld dat nog zou volgen.

Wanneer Amenra het podium betrad en de eerste tonen van “Boden” door de PA denderden, viel de AB onmiddellijk stil. Wat volgde was een set van tien nummers die iets meer dan een uur duurde, maar de impact ervan was immens. Via “Plus près de toi” en het onvermijdelijke “Razoreater” werd de intensiteit naar een breekpunt gedreven. Alle hoofden in de zaal gingen in hetzelfde ritme vooruit en terug naar achter. Colin schreeuwde zich de longen uit het lijf, zo goed als de hele tijd met de rug naar de zaal, alsof alle emoties er met brute kracht uit geperst moesten worden. Mathieu vulde dit aan met een brul die mij persoonlijk wekenlang een hese stem zou opleveren, terwijl Lennart schijnbaar onderkoeld bleef spelen, maar wel met een gevoel dat je geen seconde losliet. Bjorn viel zijn drumstel aan op een manier die doet afvragen waarom die kit niet na elk optreden vervangen moet worden, terwijl Amy alles voorzag van een diepe, grondende baslijn en hier en daar wat subtiele vocals.
Na “Thurifer et Clamor ad te Veniat” volgde het kippenvelmoment van “A Solitary Reign” en het bezwerende “Salve Mater”. Het eerste deel van “.Terziele.tottedood” vormde een breekbaar rustpunt voordat de finale werd ingezet met “Am Kreuz”, “De evenmens” en het afsluitende “Diaken”.

De band speelde met een overgave die de grens tussen artiest en publiek deed vervagen. Toen de laatste feedback uitstierf en de bandleden zonder een woord het podium verlieten, bleef de zaal in een soort collectieve trance achter.
Ik ging naar buiten in een totaal andere staat van zijn; emotioneel uitgeput, maar vreemd genoeg ook gelouterd.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Amenra
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9539-amenra-06-05-2026?Itemid=0

Blackwater Holylight:
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9540-blackwater-holylight-06-05-2026?Itemid=0

Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel

Fischer-Z, 50Y, Ancienne Belgique, Brussel op 3 mei 2026 – Pics

FISCHER-Z VIERT 50-JARIG JUBILEUM MET TWEE EXCLUSIEVE SHOWS IN MEI 2026, eentje in De Roma, A’pen , en eentje in de AB, Brussel . In het najaar wordt nog een heuse clubtour ondernomen …

Dit jaar bestaat de iconische Britse band Fischer-Z exact 50 jaar, en dat wordt gevierd. Onder leiding van frontman John Watts groeide Fischer-Z eind jaren ’70 en begin jaren ’80 uit tot een vaste waarde in de new wave- en post-punkscene. Met klassiekers als 'The Worker’, 'So Long’, 'Marliese’, 'Red Skies Over Paradise’ en 'Room Service’ wist de band een blijvende stempel te drukken op meerdere generaties muziekliefhebbers.
Tijdens deze jubileumshows brengt Fischer-Z een best of-set, met songs uit hun rijke en omvangrijke discografie - inmiddels goed voor meer dan 20 albums - aangevuld met nieuw werk.
(bron: Greenhouse Talent/AB)

Neem gerust een kijkje naar de pics
Fischer-Z
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9533-fischer-z-03-05-2026?Itemid=0
Chloe Leigh
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9534-chloe-leigh-03-05-2026?Itemid=0

Live fr review https://www.musiczine.net/index.php/fr/item/102774-un-demi-siecle-de-carriere-et-toujours-charge-de-watts-fischer-z

Org: Greenhouse Talent

Eric Clapton - Een Master Class in de Blues

Op 81-jarige leeftijd hoeft Eric Clapton niemand meer iets te bewijzen, maar in een uitverkochte AFAS Live in Antwerpen liet de Britse legende zien dat zijn passie voor de blues nog even vurig brandt als in zijn jonge jaren. De avond voelde als een cirkel die rond was, mede door het voorprogramma van Andy Fairweather and the Lowriders. De decennialange vriendschap en muzikale geschiedenis tussen Andy en Eric zorgde voor een warme sfeer die de toon zette voor een avond die volledig in het teken stond van vakmanschap en de muziek die hen beiden al die jaren heeft geïnspireerd.

Eerlijk is eerlijk: tijdens de eerste nummers van de elektrische set was het nog even zoeken. Een diesel op leeftijd komt nu eenmaal wat trager op gang, en de precisie in de vingers en de afstelling met de zaal hadden even tijd nodig om de ideale temperatuur te bereiken. Maar eenmaal aan het draaien, was er geen houden meer aan. Clapton werd geflankeerd door een begeleidingsband uit de duizend, waarbij de synergie met gitarist Doyle Bramhall II voelbaar werd bij elke noot. In de ritmesectie legde Nathan East op bas, samen met de krachtige drums van Sonny Emory, een stevig fundament. Op de toetsen werd de diepgang bewaakt door oudgediende Chris Stainton, terwijl Tim Carmon op zijn Hammond B3-orgel voor diepe, ronkende soul-accenten zorgde. De achtergrondzangeressen Katie Kissoon en Sharon White tilde de nummers naar een bijna spiritueel niveau.
Vanaf de Cream-klassieker “Badge” vonden de muzikanten elkaar met de ogen dicht, waardoor Clapton alle ruimte kreeg om zijn Stratocaster te laten zingen. Het concert ontpopte zich tot een meesterlijke reis, waarbij de band naadloos schakelde tussen de rauwe blues van “I'm Your Hoochie Coochie Man” en de groove van “I Shot the Sheriff”.
Het meest breekbare moment van de avond diende zich echter aan bij de start van het akoestische blok. Clapton nam moederziel alleen plaats op een eenvoudig plooistoeltje in het midden van het podium voor Robert Johnsons “Kind Hearted Woman Blues”. De soberheid van dat beeld, een man, een gitaar en de blues, was indrukwekkend. Pas bij het tweede akoestische nummer, “Nobody Knows You When You're Down and Out”, kwam de rest van de band hem weer vergezellen om de intimiteit van de set verder uit te bouwen. De ingetogen versie van “Layla” en de breekbare uitvoering van “Tears in Heaven” toonden aan dat de kracht van Clapton anno 2026 vooral ligt in de beheersing en het gevoel voor nuance.
In de finale ging het volume weer omhoog en kreeg de machine de kans om volledig op volle toeren te draaien. Tijdens het uitgesponnen “Old Love” en de Robert Johnson-klassiekers “Cross Road Blues” en “Little Queen of Spades” ontstond er een prachtige wisselwerking tussen de gitaren en het ronkende orgel van Carmon.
De avond bereikte een kookpunt met het onvermijdelijke “Cocaine”, waarna de voltallige band in de toegift met Bo Diddley’s “Before You Accuse Me” nog één keer alle remmen losgooide.

Het was meer dan een concert; het was een waardig eerbetoon aan de bronnen van de blues, gebracht door een legende en een band die, eenmaal warmgedraaid, simpelweg onverslaanbaar bleek.

Organisatie: Gracia Live

Nova Twins stelt ‘Parasites & Butterflies’ voor - Brits gitaargeweld in Trix

Een broeierige Trix Club was er voor een avondje onversneden Brits gitaargeweld en girlpower. De verwachtingen lagen hoog, zeker nadat ik Nova Twins vorig jaar in het Gentse Wintercircus al eens de boel zag afbreken. Dit keer kwamen ze hun nieuwste worp, ‘Parasites & Butterflies’, aan ons voorstellen.

De avond werd afgetrapt door Native James. Wat die man brengt, is lastig in een hokje te duwen: een explosieve cocktail van hiphop, grime, punk, rock en metal. Het was een beetje van alles, en misschien bij momenten ook net iets té veel van alles. Hoewel een vleugje meer focus de set ten goede zou komen, liet het publiek het zich als opener welgevallen. De sfeer zat er meteen goed in.

Toen Amy Love en Georgia South het podium bestegen, was het tijd voor de hoofdmoot Nova Twins. Met opener “Antagonist” vlogen ze er meteen vinnig in. De dames staan bekend om hun indrukwekkende arsenaal aan effectpedalen, hun pedalboards zien eruit als de cockpit van een ruimteschip, en dat hoor je. De sounds die ze uit hun bas en gitaar toveren zijn ronduit buitenaards.
Toch bleek die technische complexiteit deze avond een tweesnijdend zwaard. Tijdens nummers als “Taxi” en “Soprano” leek er wat gerommel met de techniek te zijn. Je merkte dat de dames af en toe hun focus verloren door de technische akkefietjes, wat de flow van de show heel even doorbrak. Gelukkig herpakten ze zich telkens met bakken attitude. Nummers als “K.M.B.” en de nieuwe klepper “Choose Your Fighter” zorgden voor de nodige moshpits en meezingmomenten.
Richting het einde van de set, met “Monsters” en afsluiter “Glory”, lieten ze nog eens zien waarom ze een van de spannendste livebands van het moment zijn. Dit was het voorlaatste concert van hun tour voordat ze een welverdiende pauze inlassen, om in juni weer aan de bak te gaan als support voor Evanescence.
Ondanks de technische haperingen was het een set die rammelde, piepte en kraakte op de best mogelijke manier.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Nova Twins
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9416-nova-twins-02-04-2026?Itemid=0

Native James
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9417-native-james-02-04-2026?Itemid=0

Organisatie: Trix, Antwerpen

Ik Zie U Graag 2026 - Kruisbestuiving en rauw talent - Een dagje Belgische muziek spotten bij de Noorderburen
Ik Zie U Graag 2026
Mezz
Breda
2026-03-28
Kristof Acke

Het is een publiek geheim dat de Belgische muziekscene bruist als nooit tevoren, maar om die enorme rijkdom aan talent echt te vatten, moet je soms de grens oversteken naar onze noorderburen. Op 28 maart 2026 zakte ik af naar Breda voor het festival 'Ik zie u graag' in Mezz, een plek die met zijn auditorium-gevoel doet denken aan de iconische Rotonde-zaal van de Botanique.
Voor een Belgische muziekliefhebber is dit festival een luxepositie: je krijgt de kans om bands die bij ons inmiddels de kleine podia ontgroeid zijn, weer eens in een intieme setting te ervaren, terwijl je ondertussen je vizier scherpstelt op de nieuwe generatie die klaarstaat om de zomerfestivals te bestormen.

Mijn dag begon niet in de concertzaal, maar in de nabijgelegen binnenstad bij platenzaak Velvet Records voor het allereerste concert van de dag. Het was Aghogho die de spits beetnam met een uniek geluid waarin soul, funk en jazz elkaar naadloos ontmoeten. Aghogho nam zelf de leadzang voor haar rekening terwijl ze de basgitaar hanteerde, wat direct een sterke muzikale toon zette voor de rest van de dag.
Het was de perfecte opwarmer voor het grotere werk in de Mezz zelf, waar de organisatie feilloos verliep en de doorstroming tussen de podia verrassend vlot ging.
In de Club werd ik direct weggeblazen door de energie van Gender Reveal Atomic Bomb. Deze Leuvense punkband met internationale roots wordt in de pers terecht bejubeld; hun engagement en de ongefilterde drang om tegen de gevestigde orde te schoppen deed me bij momenten denken aan de vroege dagen van Rage Against the Machine. Terwijl zij de Club op stelten zetten, bood Pyo in de Bar een fascinerende mix van post-punk en techno. De frontman deelde anekdotes over hun recente Aziatische tour en smokkelde zelfs wat Koreaans in de teksten, wat zorgde voor een speciale ambiance.

Het mooie aan dit showcase-concept is de constante kruisbestuiving. De Belgische scene is een hecht weefsel waarin iedereen elkaar lijkt te versterken. Zo zag ik de bassist van Helena Casella – die met haar mix van Braziliaanse ritmes en neo-soul voor een prachtig rustmoment zorgde – eerder al bij TJE.
Die verwevenheid zie je overal: de drummer van Ciska Ciska zat ooit bij Eosine, en de toetseniste van de getalenteerde ISE dubbelt bij The Haunted Youth. Het versterkt het gevoel dat je naar één grote muzikale familie zit te kijken.
Na de indrukwekkende set van Dressed Like Boys op het hoofdpodium, glipte ik nog één keer terug naar Velvet Records voor Alice Mae. Het is een gedurfde zet om zo'n jonge spring-in-’t-veld op een heel klein oppervlakte te laten spelen, maar met een begeleidingsband waarin ik Guillaume Lamont (Rhea, Hideous) op gitaar herkende, kreeg de set een extra dosis pit. Het was een fantastisch, intiem concert van een artieste van wie ik deze zomer veel verwacht op de grote festivalpodia.

Vlug daarna keerde ik terug naar de Mezz Bar voor Ciska Ciska. De dochter van Derek (Derek and The Dirt) toonde een enorme maturiteit met gevoelige thema's, waarbij zelfs een bloedende wijsvinger haar niet van haar stuk bracht.
Ook ISE, pas twintig jaar oud maar gezegend met een stem die door merg en been gaat, bewees dat persoonlijke teksten over thema's als een scheiding een hele zaal muisstil kunnen krijgen.
Op het hoofdpodium zagen we hoe Yong Yello de stap naar het grote publiek definitief heeft gezet met zijn nieuwe werk ‘Bennie & De Banaliteit Van Ons Bestaan’.
De energie bleef maar komen, met een loeiharde set van High Hi – na tien jaar energieker dan ooit – en de dromerige maar scherpe post-punk van Eosine. Als Belg is het een genot om The Haunted Youth, die bij ons geen introductie meer behoeft, in Breda een superprofessionele en duistere show te zien neerzetten.
Maar de echte kers op de taart was de afsluiter in de Club: Ão. Slechts twee dagen na een uitverkochte AB stonden ze hier voor een intiem concert. Het was de perfecte afsluiter van een dag vol ontdekkingen. Je voelt aan alles dat deze band klaar is voor de grote internationale podia, maar ze hier nog één keer van zo dichtbij kunnen meemaken, was een voorrecht dat ik niet had willen missen.

'Ik zie u graag' bewees wederom dat de Belgische muziekexport springlevend is. Tot volgend jaar!

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9092-ik-zie-u-graag-2026?Itemid=0

Organisatie: Ik Zie U Graag Festival ism Mezz Breda

Hooverphonic - Emotioneel en grenzeloos, het bijna afscheid van Geike in Luxemburg

Na een autorit van drie uur – die me door het glooiende landschap richting het zuiden voerde – kwam ik aan bij Den Atelier in Luxemburg-Stad. De vermoeidheid van de weg viel direct van me af zodra ik de kenmerkende sfeer van deze legendarische zaal opsnoof. Het was een bijzondere avond: de voorlaatste zaalshow van Hooverphonic met Geike Arnaert, die vorig jaar voor de tweede keer haar vertrek uit de groep aankondigde. Een historisch momentje dus, en dat was voelbaar in de lucht.

De avond werd geopend door Frizzy P & Mister Cole. Dit duo bracht een meeslepende, eigenzinnige mix van Franse hiphop, soul, triphop en elektronica. De zangeres maakte indruk met haar sterke stem, maar vooral met haar persoonlijke inleidingen. Bij elk nummer deelde ze een verhaal over familiebanden, moeizame relaties of trauma’s uit haar jeugd. Die openheid gaf hun dromerige set een diepe, menselijke laag.

Toen Hooverphonic het podium betrad, viel direct op hoe anders deze setting was dan hun recente passage in de Lotto Arena. Waar de grootsheid van een strijkersorkest daar soms voor een afstand zorgde, was de connectie met het publiek in Den Atelier vanaf de eerste noot tastbaar. De zaal ademde een internationale sfeer. Vooraan stond een extatische Spanjaard te dansen, en ik sprak zelfs een Amerikaanse die speciaal met haar Nederlandse vriendin was meegekomen. Met fans uit Duitsland, Frankrijk en uiteraard België voelde het als een Europees onderonsje.
Alex Callier was in topvorm en toonde zich een charmante gastheer, laverend tussen Frans en Engels. Hij benadrukte meerdere keren de bijzondere band die hij heeft met Luxemburg. Hij grapte zelfs dat hij er zijn pensioen zou kunnen doorbrengen, meteen gevolgd door ‘maar nu nog niet’. Wat hem vooral fascineert, zijn de scherpe contrasten van de stad: de groezeligheid rondom de concertzaal waar de junkies rondhangen, om slechts een paar straten verderop te belanden in de chique, peperdure wijken. Die rauwheid versus elegantie lijkt naadloos aan te sluiten bij de muziek van de band.
Toch was er ook een zweem van weemoed die verder ging dan alleen het vertrek van Geike. Het was namelijk pijnlijk duidelijk dat Raymond Geerts er sinds het concert in de Lotto Arena niet meer bij is vanwege gezondheidsproblemen. Zijn plek op het podium werd nu ingenomen door Simon Raman, die in de Lotto Arena ook al stand-by stond om in te springen. Het deed me beseffen dat de show in de Lotto Arena misschien nog wel meer het definitieve afscheid van Raymond was dan dat van Geike. Simon deed het overigens uitstekend, maar de afwezigheid van het vertrouwde gezicht van Raymond bleef voelbaar voor de trouwe fans.
Het middelpunt van de avond was echter Geike. Ze begon zichtbaar emotioneel aan de set. Tijdens de eerste nummers oogde ze schuchter en trok ze zich bijna letterlijk terug in de veiligheid van haar rolkraag. Maar gaandeweg de avond zag je haar ontdooien. De schroom maakte plaats voor passie en tegen de tijd dat klassiekers als ‘Mad About You’ en ‘Amalfi’ voorbijkwamen, was ze volledig losgekomen en stond ze zelfs te dansen op het podium. Het was prachtig om die transformatie van dichtbij te zien; een artieste die haar rol nog een keer met hart en ziel omarmde.

De setlist van de avond: Intro/ Autoharp, The Magnificent Three, Out Of Sight, You Love Me/ Hiding, No More Sweet Music, 2 Wicky, The Wrong Place, Stranger, Anger Never Dies, Romantic, Expedition Impossible, Eden, Vinegar And Salt (piano), Jackie Cane, The Night Before, Mad About You, Badaboum, Amalfi, Bis 1: Inhaler, Barabas, Bis 2: The World is Mine, Sometimes

Na het concert verplaatste de actie zich naar de merchandise-stand. Er was net een verse lading vinyl met herdrukken van hun eerste albums geleverd die massaal werden aangekocht, en Alex nam uitgebreid de tijd om elk exemplaar te signeren. Tijdens dat momentje bij de fans liet hij ook een interessant nieuwtje vallen over de toekomst van de band: mogelijks zou één van de vorige zangeressen terug een aantal concerten meespelen zodra Geike definitief vertrekt. Wie zou dat kunnen zijn?
De melancholie van het naderende afscheid en de warmte van de show in Luxemburg galmden nog lang na. Een waardig en emotioneel 'au revoir' aan een tijdperk.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Hooverphonic
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9076-hooverphonic-21-03-2026?Itemid=0
Frizzy P & Mister Cole
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9078-frizzy-p-mr-cole?Itemid=0

Organisatie: Atelier, Luxemburg

De Dolfijntjes toveren 'Muur van Liefde' in uitverkochte Cactus Club

De Cactus Club in Brugge was de place to be voor wie van een stevige portie West-Vlaamse overgave houdt. Het concert van De Dolfijntjes was al wekenlang tot de laatste plaats uitverkocht, de TicketSwap app werd gretig gebruikt door zij die er last minute nog bij wilden zijn. Wie de drukte op de vloer wat wilde mijden, had snel een plekje op het balkon bemachtigd, wat een prachtig uitzicht bood op de kolkende massa beneden.

De avond werd geopend door bvba Vandamme. Vanuit het zuiden van West-Vlaanderen brachten zij muziek recht uit de buik. Mandolinist en tekstschrijver Sam Vandamme bewees een meester te zijn in onopgesmukte, eerlijke teksten ‘des volks’. Samen met zijn band creëerde hij een klank die zowel intiem als uitbundig was. Tussen de nummers door zorgde de band voor de nodige humor met een wel heel specifieke oproep: of het publiek de volgende dag mee wilde helpen in het containerpark van Roeselare? Er was een tijdslot gereserveerd en alles moest er op 20 minuten uit. De beloofde boterkoeken voor de helpers maakten het aanbod bijna onweerstaanbaar.

Toen De Dolfijntjes het podium bestegen, ging de Cactus Club over op volledige ambiance-modus. Dit prettig gestoorde, surrealistische, eclectische en caleidoscopische ensemble staat er als een huis.
De kern, bestaande uit Wim Opbrouck, Wim Willaert, Luc Byttebier, Marc Holvoet en Dick Vanhoegaerden, werd deze avond indrukwekkend versterkt door de frisse virtuozen Yves Fernandez op trompet, Marc De Maeseneer op saxofoon en Hannes Pype op gitaar.
Wim Opbrouck, volledig in zijn element als podiumpersona, had de zaal vanaf de eerste seconde in zijn greep. Een absoluut hoogtepunt was de ‘Muur van Liefde’. Wim doopte de klassieke wall of death om tot een verbindend moment, refererend aan het handenschudden in de kerk om nieuwe banden te smeden. Ook het nieuwe nummer “Mie & Gie”, een heerlijke knipoog naar ABBA’s “Knowing Me Knowing You”, liet de hele zaal uit volle borst meezingen.
Als uitsmijter van de reguliere set vuurde de band het nieuwe nummer “Marche-en-Famenne” op het publiek af. De intro was een komisch steekspel met de zaal: Wim vroeg wie er al eens in de Ardennen was geweest, gevolgd door een eindeloze opsomming van alle bekende Ardense steden en dorpen. Hoewel het nummer nieuw is, spatte het potentieel ervan af en werd het door de Bruggelingen onthaald als een instant klassieker.
Een extra vermelding voor de blazers die het beste van zichzelf gaven en samen met Wim Opbrouck de zaal introkken voor een ware triomftocht.
Na dit Ardense offensief verliet de band onder luid gejouw het podium, om al snel terug te keren voor een bisronde. Met het beklijvende “Apart Gevoel” en de ultieme publiekslieveling “Kom Toch Were” werd de avond in totale euforie afgesloten.

De volledige setlist: Monique, J'aime la vie, Annie, De Moment, Dick, Wit Konin, Priere, Mie & Gie, Dimanche, Verre Rien, Jefrey, Marche-en-Famenne
Bis: Apart Gevoel, Kom Toch Were

Kortom, een triomftocht voor De Dolfijntjes en bvba Vandamme. Een avond vol West-Vlaamse ambiance en verbindende momenten die nog lang zal nazinderen.

Neem gerust een kijkje naar de pics
De Dolfijntjes
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9075-de-dolfijntjes-20-03-2026?Itemid=0

bvba Vandamme
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9077-bvba-vandamme-20-03-2026?Itemid=0

Organisatie: Yeke Yeke Concerts ism Cactus Club, Brugge

Hooverphonic in de Lotto Arena – ‘The magnificent tree’, 25Y. en afscheid dat niet werd uitgesproken!

Het concert van Hooverphonic in de Lotto Arena voelde als een momentopname in een overgangsfase. Officieel werd het woord ‘afscheid’ nergens uitgesproken, maar alles aan deze avond ademde wel degelijk afscheid.
Dit was het laatste zaalconcert met strijkers en dirigent, een indrukwekkend ensemble van 21 muzikanten achter de band. Daarna volgen nog clubshows in Europa en festivaloptredens deze zomer. En dan… mag Alex Callier opnieuw op zoek naar een nieuwe zangeres. Of keert één van de eerdere vervangers van Geike Arnaert alsnog terug? De vraag bleef onbeantwoord, maar hing tastbaar in de lucht.

De avond begon bedachtzaam, met een trage opbouw die de Lotto Arena voorzichtig op temperatuur moest brengen. Met iedereen op zitplaatsen voelde de zaal groot en afstandelijk, alsof er letterlijk een ruimte moest worden overbrugd tussen podium en publiek. Alex Callier was zich daar duidelijk van bewust. Op een bepaald moment grapte hij zelfs dat het publiek vooral niet in slaap mocht vallen, een kwinkslag, maar tegelijk een erkenning dat het ijs nog gebroken moest worden. Via korte bindteksten probeerde hij die brug te maken.
Geike bleef intussen haar schuchtere zelf. Geen grote woorden of uitgesproken interactie, maar wel een ingetogen présence in het midden van het podium. Ze straalde op haar eigen manier en nam zichtbaar haar tijd om de warmte uit de zaal toe te laten. Muzikaal werd ze daarbij omringd door een strak spelende band: Raymond Geerts tekende voor de herkenbare Hooverphonic-gitaarsound, Frank Duchêne zorgde voor de sfeervolle toetsenpartijen en Arnout Hellofs hield alles subtiel maar trefzeker samen achter het drumstel.
Toch duurde het even voor de wisselwerking met het publiek echt voelbaar werd. Pas vanaf “Jackie Cane” kwam het concert definitief in schwung. De afstand tussen podium en zaal smolt weg en de herkenning deed haar werk. Dat momentum werd volledig benut met Badaboum, waarin Geike een intens duet aanging met gitarist Pieter Peirsman. Dat nummer werkte als een kantelpunt: emotie, dynamiek en connectie vielen plots perfect samen.
Ook de podiumopstelling droeg bij aan de beleving. De strijkers waren volledig achteraan opgesteld, met de band ervoor verspreid. Tussen de muzikanten ontstond letterlijk leegte, een visuele afstand die ongewild symbool stond voor het nakende vertrek van Geike. Die thematiek werd nog versterkt door de songteksten. Verschillende nummers die Alex schreef over verbroken relaties en afscheid kregen in deze context een extra emotionele lading.
Het emotionele hoogtepunt volgde aan het einde van de set, wanneer Alex de band voorstelde. Bij de aankondiging van Geike sprong de hele zaal spontaan recht voor een lange staande ovatie. Een moment dat duidelijk langer duurde dan zij had verwacht en dat haar zichtbaar ontroerde.
Die emotie nam ze mee naar de laatste nummers en de bisrondes, waarin ze hoorbaar en voelbaar iets terug gaf aan het publiek.
Het allerlaatste nummer, “Hidden Stories”, werd uiteindelijk een puur kippenvelmoment. Geike’s stem kwam hier volledig op de voorgrond, breekbaar en intens, gedragen door minimale begeleiding.
Wanneer het publiek samen met de band een zacht ‘lalala’-moment deelde, verdween elke resterende afstand tussen podium en zaal. Voor even was er geen verleden, geen toekomst, alleen een gedeeld moment dat alles samenvatte wat deze avond zo bijzonder maakte.

Setlist: Intro – Autoharp - The Magnificent Tree - Out of Sight - You Love Me to Death - Hiding in a Song - No More Sweet Music - 2Wicky - The Wrong Place – Stranger - Anger Never Dies – Romantic – Eden - Vinegar & Salt (pianoversie) - Jackie Cane - The Night Before - Mad About You – Badaboum - Amalfi (met snippet van Lana Del Rey’s Video Games)
Encore: Nirvana Blue - The World Is Mine – Sometimes
Encore 2: Hidden Stories

Het concert in de Lotto Arena was geen uitbundig feest, maar een ingetogen, emotioneel geladen avond. Geen expliciet afscheid, maar wel één dat voelbaar was in de ruimte, in de stiltes, in de teksten, en vooral in die lange staande ovatie die meer zei dan woorden ooit hadden kunnen doen.

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9020-hooverphonic-06-02-2026?Itemid=0

Organisatie: Gracia Live