The Afghan Whigs - Zeven optredens, zeven herinneringen, met De Roma en de AB als herinneringen op het netvlies gebrand

2026-07-11 - Cactusfestival, Brugge
2026-09-24 - O2 Shepherd's Bush Empire, London
2026-09-27 - Le Trabendo, Paris
2026-09-28 - Paradiso, Amsterdam
2026-10-03 - Come As You Are / Effenaar, Eindhoven
2026-10-04 - De Roma, Antwerpen
2026-10-05 - Ancienne Belgique, Brussel

Sommige bands luister je graag. Sommige bands volg je. En dan zijn er bands die op een bepaald moment zo verweven raken met je eigen leven dat een concert veel meer wordt dan alleen maar een optreden.
The Afghan Whigs zijn voor mij zo'n band.

Mijn verhaal met The Afghan Whigs begon ergens in de jaren negentig. Ik was er al vroeg bij en zag de band voor het eerst live op Torhout-Werchter in 1996. Sindsdien ben ik hen blijven volgen.
Na de reünie in 2012 ging dat volgen alleen maar intensiever. Concerten werden bestemmingen en bestemmingen werden soms halve reizen. Als het even kon, trok ik naar een volgende stad om Greg Dulli en zijn kompanen opnieuw aan het werk te zien.
In 2021 ging ik daarin misschien wel het verst. Ik reisde helemaal naar New York om The Afghan Whigs daar live te zien. Alleen liep dat avontuur anders dan gepland: op het allerlaatste moment werd het concert afgelast. Covid, u raadt het al.

Maar goed, we spoelen door naar 2026.
Voor deze tournee, die in het teken stond van de 40^ste verjaardag van de band én van de release van hun meest recente album “Soft Control”, besloot ik alle registers open te trekken. Van “Soft Control’ kan u trouwens ook een aparte bespreking vinden.
Lees gerust Soft control .
De nieuwe nummers die in de setlist staan overtuigen alvast ook.

De eerste afspraak kwam er in eigen land, op het Cactusfestival in Brugge. The Afghan Whigs waren speciaal voor het festival naar Brugge afgezakt. Het was een optreden in een echte openluchtfestivalsetting, onder de zomerhemel van Brugge. Over dat optreden schreef ik al een afzonderlijk verslag. Lees gerust Cactusfestival 2026 – van 10 juli t-m 12 juli 2026 - Sfeer, gezelligheid, zonovergoten weer … én goede muziek, aangename verrassingen en ontdekkingen!
Dat was in juli.

In september keerde de band terug naar Europa voor een uitgebreidere tournee door het Verenigd Koninkrijk en het Europese vasteland. België speelde daarbij een opvallend centrale rol, met concerten in Antwerpen en Brussel als twee van de hoogtepunten van het Europese luik.

Voor mij zou het uiteindelijk een ware Afghan Whigs-marathon worden: zeven optredens in totaal. Twee daarvan vonden plaats binnen een festivalcontext: Cactusfestival in Brugge en ‘Come As You Are’ in Eindhoven. De andere vijf waren reguliere zaalconcerten in Londen, Parijs, Amsterdam, Antwerpen en Brussel. En geen twee avonden zouden helemaal hetzelfde blijken.
Het Britse gedeelte van de tournee telde zes concerten. Ik koos er uiteindelijk voor om naar Londen te trekken, simpelweg omdat dat voor mij het makkelijkst bereikbaar was. Achteraf bekeken bleek het een uitstekende keuze.

The Afghan Whigs speelden in de O2 Shepherd's Bush Empire en gaven er voor mij het beste concert van de hele tournee. Niet noodzakelijk omdat de setlist er de meest bijzondere was, maar vooral door de combinatie van speelplezier, interactie met het publiek en pure entertainmentwaarde.
De band straalde een enorme energie uit. Het was duidelijk dat de muzikanten plezier hadden in wat ze aan het doen waren, en dat plezier sloeg over op de zaal.
Ook de manier waarop Greg Dulli met het klassieke concept van een bis omgaat, blijft heerlijk eigenzinnig. The Afghan Whigs weigeren simpelweg om het podium af te stappen om vervolgens het obligate spelletje van applaus en ‘we want more’ te spelen. Geen geveinsd afscheid, geen verdwijnen achter de coulissen. De band kondigt gewoon aan dat het optreden normaal gezien zou eindigen en vraagt of het publiek nog enkele nummers wil horen.
Natuurlijk willen we dat.
Tijdens een van de laatste nummers kwam Dulli opnieuw met een van zijn bekende muzikale uitstapjes. Hij verweeft wel vaker muziek van andere artiesten in zijn eigen nummers, maar deze avond liet hij zich uitgebreid gaan met een uitgesponnen passage uit “The End” van The Doors.
Het was goddelijk.
Een van die momenten waarop je als toeschouwer even beseft waarom je überhaupt honderden kilometers reist om een band aan het werk te zien.

Na Londen was het slechts een paar dagen wachten voor The Afghan Whigs Parijs aandeden.
Het concert in Le Trabendo werd voor mij misschien wel het gevoeligste en meest emotionele optreden van de hele tournee.
Greg Dulli leek duidelijk onder de indruk van de opkomst. De zaal zat goed vol en het was mooi om te zien hoe hij de reactie van het publiek in zich opnam. Ik stond bovendien bijzonder dicht bij het podium, op amper een meter van Dulli.
Het hoogtepunt kwam tijdens “Algiers”, afkomstig van ‘Do to the Beast’. Dat nummer kwam die avond zo hard binnen dat het me letterlijk tot tranen toe bewoog.
Waarom precies? Wie zal het zeggen. Misschien was het die nabijheid. Misschien was het de muziek. Misschien was het gewoon het moment.
Muziek werkt soms op manieren die je achteraf moeilijk kunt uitleggen. Je kunt een nummer tientallen keren beluisteren en het ene moment raakt het je nauwelijks, terwijl het op een bepaalde avond, in een bepaalde zaal, op een bepaalde afstand van de muzikant, plots recht naar binnen gaat.
Parijs was zo'n avond.
Er was trouwens ook een klein moment van verwarring in de setlist. “Catch a Colt” stond op de papieren setlist, maar werd uiteindelijk overgeslagen. Dulli leek het echter zelf ook te beseffen en maakte het goed door “Domino and Jimmy” aan de set toe te voegen.
Een vergissing die niemand in de zaal uiteindelijk erg vond.

De dag erna stond Amsterdam al op het programma. Paradiso zat afgeladen vol, al was de zaal officieel niet volledig uitverkocht. Op de balkons was het net iets minder druk dan beneden, waar de sfeer er meteen goed in zat.
Het optreden zelf was strak en opnieuw met veel overgave.
Amsterdam was voor mij bovendien meer dan alleen een concert. Het werd ook een weerzien met een aantal fans die ik tijdens eerdere Afghan Whigs-concerten had leren kennen. Twee vriendinnen die ik al bij eerdere optredens had ontmoet, waren deze keer zelfs speciaal terug vanuit de Verenigde Staten naar Europa gereisd om The Afghan Whigs nog maar eens aan het werk te zien. Dat op zich zegt veel over de aantrekkingskracht van deze band en over hoe ver de Afghan Whigs-familie zich uitstrekt.
En deze keer had ik ook mijn twee zonen meegenomen. Zij waren maar al te graag meegekomen en zo werd het voor mij een bijzonder concert om ook om familiale redenen.
Intussen begonnen zich ook wat patronen af te tekenen in de setlists.
Hoewel een groot aantal nummers avond na avond terugkeerde, wisselde de band geregeld enkele songs af. “Debonair” en “Gentlemen” leken bijvoorbeeld een soort alternatief voor elkaar te vormen: wanneer het ene nummer werd gespeeld, verdween het andere uit de set.
Ook “66”, “The Slide Song”, “Catch a Colt”, “Algiers”, “Somethin' Hot”, “Oriole”, “Loose Talk” en enkele andere nummers doken afwisselend op.
Dat maakte de concerten interessant. Je wist ongeveer wat je kon verwachten, maar nooit helemaal wat er zou komen.
En precies daardoor voelde ieder optreden toch opnieuw als een eigen gebeurtenis.

Na Amsterdam volgden enkele dagen zonder Afghan Whigs. Daarna was het tijd voor Eindhoven, waar het ‘Come As You Are’-festival plaatsvond.
In tegenstelling tot Cactusfestival in Brugge was dit geen openluchtfestival. Het concert vond plaats in de grote zaal in de Effenaar, maar maakte wel deel uit van de festivalprogrammatie. Daarmee was Eindhoven de tweede van de twee festivaloptredens die ik tijdens deze tournee meemaakte.
Voor dit optreden wordt een apart verslag voorzien, dus ik ga hier niet te uitgebreid op in. De omstandigheden waren ook anders dan bij de reguliere zaalconcerten. De set was teruggebracht tot ongeveer een uur.
Toch slaagde de band erin om in die beperkte tijd maar liefst zeventien nummers te spelen.
Het resultaat was een optreden dat je misschien het best als gebald kunt omschrijven. Geen ruimte voor overbodige tussenstukken of lange uitweidingen: strak, intens en aan een rotvaart.
Een festivalset als deze heeft natuurlijk een andere dynamiek dan een volwaardig zaalconcert. Toch bewezen The Afghan Whigs dat ze ook binnen die beperkingen hun publiek moeiteloos konden meenemen.

De dag na Eindhoven stond Antwerpen op het programma. De Roma bleek een bijzondere halte op deze tournee. Niet alleen omdat de zaal volledig uitverkocht was, maar ook omdat de band hier een aantal verrassingen uit de kast haalde.
Vier nummers die ik tijdens de eerdere concerten van deze tournee nog niet had gehoord, verschenen plots in de set: “Light as a Feather”, “Toy Automatic”, “It Kills” en “Please, Baby, Please”.
Vooral dat laatste nummer was een schot in de roos.
Ik vermoed dat de band iets speciaals wilde doen in De Roma. Het was een van de weinige zalen op deze Europese tournee die effectief volledig uitverkocht was en dat leek ook bij Greg Dulli niet onopgemerkt te blijven.
Al vroeg in het concert vroeg hij om de lichten in de zaal aan te laten. Hij wilde het publiek kunnen zien en er duidelijk van genieten. Dat zorgde voor een bijzondere sfeer. De klassieke afstand tussen podium en publiek leek even te verdwijnen.
Tijdens het laatste nummer gebeurde er trouwens nog een klein incident. Greg Dulli dook het publiek in om de gemoederen te helpen bedaren. Iemand had de slipper van een vrouw afgepakt en op het podium gegooid. De vrouw in kwestie wilde vervolgens het podium op klimmen om haar schoeisel terug te eisen. Het zorgde even voor verwarring en een korte onderbreking.
Maar zoals zo vaak bij The Afghan Whigs was het incident uiteindelijk slechts een voetnoot bij de muziek. Dulli ging na de korte onderbreking nog even door en verliet vervolgens, zoals hij dat wel vaker doet, het podium om de rest van de band het finale akkoord te laten spelen.
Alweer een fantastisch optreden.

En toen was het tijd voor de afsluiter. The Afghan Whigs in de Ancienne Belgique. Brussel. Mijn favoriete band in mijn favoriete zaal. Veel meer hoefde er voor mij eigenlijk niet te gebeuren. En toch slaagde de band erin om zichzelf opnieuw te overtreffen.
Dat heeft veel te maken met de manier waarop de setlist tijdens deze tournee telkens een beetje veranderde. De grote pijlers bleven overeind, maar van de opener tot verschillende nummers verderop in de set werd er voortdurend geschoven.
Daardoor voelt een concert van The Afghan Whigs, zelfs wanneer je de band meerdere keren tijdens dezelfde tournee ziet, nooit helemaal hetzelfde.
Ook in de AB werd het opnieuw een strakke set, met veel vaart. De Ancienne Belgique hanteert bovendien een strikt einduur van 22.30 uur, waardoor de klok genadeloos doortikt.
Je zag en voelde dat de band voor dit laatste concert van het Europese deel van de tournee nog één keer alle energie uit zichzelf perste.
John Curley op bas. Rick G. Nelson als multi-instrumentalist op viool, piano en gitaar. Christopher Thorn, die we kennen van Blind Melon, ook op gitaar en Brian Lee Brown achter de drums. Brown verving Patrick Keeler, die momenteel met Jack White op tournee is.
Samen vormden ze een machine die avond na avond bleef draaien. En in Brussel leek die machine nog één keer een extra versnelling te vinden.
Lees gerust ook het verslag @Geert Huys
The Afghan Whigs - Een rotvaart aan stekelige pletwalsriffs en melodramatische powerballads

De vijf reguliere zaalconcerten van de Europese tournee werden telkens voorafgegaan door Ed Harcourt. Een ongelofelijk talent, met fantastische nummers als “Furnaces”, “Shadowboxing”, dat live nog beter klonk dan op plaat, “A Ghost Walked Through Me” en “Loup Garou”. Maar Harcourt bracht meer dan alleen zijn eigen nummers. Hij bracht ook een mooie ode aan Mark Lanegan met “One Way Street”.
Voor dat nummer kreeg hij gezelschap van Rick G. Nelson, die op het podium de viool voor zijn rekening nam. Het was een mooi moment dat perfect paste binnen de sfeer van deze tournee. Niet alleen omdat Harcourt zelf een uitstekende muzikant is, maar ook omdat er duidelijk ruimte was voor muzikale verbinding tussen de supportact en de hoofdact.

Zeven optredens. Eén openluchtfestival in Brugge, één festivaloptreden in een zaal in Eindhoven en vijf reguliere zaalconcerten in Londen, Parijs, Amsterdam, Antwerpen en Brussel.
Zeven keer The Afghan Whigs.
Vier fysieke setlists van The Afghan Whigs en één setlist van Ed Harcourt die mee naar huis gingen.
Een aantal plectrums.
De snaren van Greg Dulli's gitaar.
Een set drumstokken.
Een poster.
Een stapel platen.
Een T-shirt.
En vooral: heel veel herinneringen.

Maar misschien nog belangrijker: een aantal mensen die ik doorheen de jaren rond deze band heb leren kennen. Fans die vrienden werden, vrienden die samen concerten bezoeken en nieuwe mensen die ik tijdens deze tournee mocht leren kennen.
Dat is misschien wel het mooiste aan een band zo lang volgen. Je verzamelt niet alleen concerten. Je verzamelt verhalen.
De mislukte trip naar New York. De tranen tijdens “Algiers” in Parijs. Met mijn twee zonen in Paradiso. De twee vriendinnen die vanuit de Verenigde Staten naar Amsterdam reisden. De verrassingen in De Roma. De slipper op het podium. De laatste noten in de AB.
De muziek van Ed Harcourt in het halfduister. En telkens opnieuw diezelfde band die na al die jaren nog steeds iets kan losmaken.

Veertig jaar The Afghan Whigs. Voor mij zijn het er intussen dertig jaar als fan. Zeven optredens in één jaar. En ik ben duidelijk nog lang niet klaar. Ik kijk dan ook met veel plezier uit naar een mogelijk weerzien volgend jaar. Want sommige bands blijf je gewoon volgen. En sommige bands wil je gewoon blijven zien.

Neem gerust een kijkje naar de pics
The Afghan Whigs
De Roma
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10335-the-afghan-whigs-04-10-2026?Itemid=0
Ancienne Belgique
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10336-the-afghan-whigs-05-10-2026?Itemid=0

Ed Hardcourt
De Roma
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10340-ed-hardcourt-04-10-2026?Itemid=0
Ancienne Belgique
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10341-ed-hardcourt-05-10-2026?Itemid=0

Organisaties:
Cactus Club, Brugge, Live Nation UK, Radical Production, Paradiso, KINK presents/Effenaar, Live Nation + De Roma, Antwerpen + Ancienne Belgique, Brussel

Een nieuw album van The Afghan Whigs is voor mij altijd een gebeurtenis om naar uit te kijken. Met 'Soft Control' levert de band rond Greg Dulli hun tiende studioalbum af, meteen ook hun vierde worp sinds de reünie.
Het album verschijnt in een bijzonder jaar, want de band viert in 2026 haar veertigste verjaardag. Een indrukwekkende mijlpaal voor de groep die halverwege de jaren tachtig ontstond in Cincinnati en via Sub Pop en een reeks iconische albums zoals 'Gentlemen', 'Black Love' en '1965' uitgroeide tot een van de meest unieke bands van de altrockgeneratie.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik een hele grote Afghan Whigs fan ben. Tijdens hun laatste passage op het Cactusfestival stond ik op de eerste rij mee te genieten. Ik ben dan ook vastberaden om hen later dit jaar meerdere keren te gaan bekijken tijdens hun jubileumtournee.
De titel van de plaat, 'Soft Control', verwijst volgens Dulli naar een ex partner die hem met zachte hand probeerde te manipuleren. Hij confronteerde haar destijds door de term frequent te gebruiken en haar zo te wijzen op haar gedrag. De relatie hield geen stand, maar de term bleef hangen en vormt nu de overkoepelende titel van dit album. Het beschrijft die subtiele grensoverschrijdingen in menselijke relaties waar Dulli zich niet langer door laat vangen.
Muzikaal en thematisch voelt het album aan als een rijpe reflectie op het leven. Dulli vertelde in de aanloop naar deze release dat hij bewust heeft gewerkt aan zijn innerlijke rust. De boze, vurige jonge man die vroeger zijn artistieke drang voedde, heeft plaatsgemaakt voor een rustiger zelfbewustzijn. Dat hoor je. Zijn stem klinkt op deze plaat tegelijkertijd op haar krachtigst én op haar meest breekbaar. Samen met bassist John Curley, gitarist Christopher Thorn en multi instrumentalist Rick Nelson nam Dulli maar liefst 22 nummers op in studio's verspreid over Joshua Tree, New Orleans, East Hollywood en Cincinnati. Uiteindelijk bleven enkel de tien sterkste nummers over die perfect passen binnen de gebalde speeltijd van 37 minuten.

Met “Jungle Roux” opent de nieuwe plaat uitermate veelbelovend. Het voelt meteen vertrouwd aan. Dulli brengt de songtekst op zijn kenmerkende, smachtende wijze, terwijl de muziek aanzwelt op een bijna hypnotische golf. De herhaling trekt je als luisteraar diep het album in. Deze song stond vorige maand nog niet op hun setlist, maar ik hoop vurig dat hij een vaste plek krijgt tijdens de komende zaalshows.
Het tweede nummer, “House of I”, is al een tijdje uit als single en tapt voluit uit het klassieke Afghan Whigs vat. Het nummer houdt het midden tussen de broeierige energie van 'Sympathy For The Devil' en het ruwe grungegeluid uit hun beginjaren. Iets snediger dan de opener en met meer tempo. Ik hoorde het al live en het komt op een podium fantastisch over. De energie is overduidelijk voelbaar. Het is een scherpe afrekening met een voorbije liefde wiens manipulaties niet langer pakken.
Daarna gaat het met “Duvateen” een tikkeltje kalmer aan toe. Begeleiding op piano en delicate strijkers geven de song extra diepgang en een gevoelige laag. De scherpere randjes zijn door de tand des tijds wat afgevijld. “Duvateen” vormt de emotionele kern van het album. De titel verwijst naar de zware, matzwarte stof die op filmsets wordt gebruikt om licht te absorberen en het absolute duister na te bootsen. Voor Dulli staat het symbool voor de eindigheid van het leven en de donkere afgrond die altijd op de achtergrond aanwezig is. Tijdens het schrijven van dit nummer voelde hij zijn leven als het ware aan zich voorbijtrekken, balancerend op het punt waar hij met een heldere blik terugkijkt op zijn jeugd én vooruitblikt naar wat nog komt.
Op “My Lover” krijgen we weer meer die typische jaren negentig sound te horen in de melodieën en de gitaardistorsie. De track leunt op een fascinerende kruising van stijlen, ergens tussen de Sound of Paisley en een zinderend nummer dat herinnert aan het werk van David Bowie of Edwyn Collins. We horen een donkere soulweerklank en ik kan me niet van de indruk ontdoen dat dit nummer absoluut niet zou misstaan op een soundtrack van Quentin Tarantino. Tekstueel vat het perfect de ambivalentie samen van een relatie die drijft op lust maar gedoemd is om te mislukken.
“The Deepest Part of the Darkest Shadow” neemt me vervolgens mee op een emotionele trip. Het nummer start heel sober met piano en blazers, om daarna in crescendo uit te barsten en vervolgens weer de kalmte op te zoeken. Het golft op en neer, net zoals het leven dat durft te doen. Telkens is er die herkenbare stem van Dulli die je meesleept en je alle donkere kantjes van zijn ziel probeert bloot te geven en te bedekken tegelijkertijd.
“Mariah Luster” begint met een akoestische gitaar en het vrolijke gefluit van vogels, waarna warme blazers de boventoon overnemen. Het nummer werd opgenomen in New Orleans en ademt die typische sfeer uit van de lokale straatfanfares die een dodenprocessie begeleiden. Het nummer voelt anders aan dan de rest van de plaat, maar blijft tegelijkertijd heel herkenbaar binnen de stijl van The Afghan Whigs.
“Memphis Texas” haalt zijn titel dan weer van een nooit opgestart idee voor een kledinglijn. Ook hier horen we dat typische geluid dat aan je trekt om je mee te krijgen. Ik ervaar hier een melancholisch gevoel dat me vaker bekruipt bij het luisteren naar deze band.
Het strakke “77” heeft een heerlijk tempo en is mogelijk een knipoog naar het nummer “66” van hun klassieker '1965'. Huilende gitaren en meeslepende smeekbedes kenmerken deze track.
“Loose Talk” is vervolgens weer pure, klassieke Afghan Whigs: een strak tempo, ronkende gitaren en Dulli die zich vastklampt aan de scherven van een stukgelopen relatie. De meeslepende outro liet me achter met echt kippenvel.
Afsluiter “A Simulation” bouwt zes en een halve minuut lang verder op dat kippenvel. Het nummer begint met tachtig seconden aan sfeervolle, elektronische tonen, waarna een melancholische pianolijn, mellotrons en een magnifiek strijkersarrangement overnemen. Het voelt alsof de hemel zich langzaam opent. De opbouw en het melancholische gevoel herinneren me aan de grandeur van 'Faded' uit hun vroegere oeuvre. Dulli levert hier een van zijn meest existentiële songs af, waarin hij zijn grote gevoeligheid en zijn vragen bij de wereld de vrije loop laat.

'Soft Control' is een album dat de trouwe fans absoluut niet zal choqueren. Het voelt heel vertrouwd aan. Zoals gezegd zijn de scherpste randjes er wat afgevijld, maar dat is een natuurlijk proces wanneer een band met waardigheid ouder wordt. Of ‘Soft Control’ een hele nieuwe generatie fans zal overtuigen, weet ik niet. Ik vermoed dat vooral de mensen die al jaren met deze band meereizen zich meteen thuis zullen voelen. En misschien ook de kinderen van ouders die met Afghan Whigs zijn opgegroeid. Voor mij is dit in elk geval opnieuw een bijzonder sterke toevoeging aan een indrukwekkend oeuvre.
Ik kijk nu alleen nog meer uit naar de concerten later dit jaar, want een aantal van deze nummers lijken gemaakt om live nog meer impact te hebben dan op plaat.

The Afghan Whigs - Jungle Roux (Official Visualizer)
The Afghan Whigs - House of I (Official Video)
The Afghan Whigs - Duvateen (Official Visualizer)

Live 2026 Cactusfestival 2026 – van 10 juli t-m 12 juli 2026 - Sfeer, gezelligheid, zonovergoten weer … én goede muziek, aangename verrassingen en ontdekkingen!

Tracklist
Jungle Roux (3:07) House of I (3:05) Duvateen (4:11) My Lover (2:37) The Deepest Part of the Darkest Shadow (4:18) Mariah Luster (3:31) Memphis, Texas (3:27) 77 (2:55) Loose Talk (3:25) A Simulation (6:10)

Cactusfestival 2026 – van 10 juli t-m 12 juli 2026 - Sfeer, gezelligheid, zonovergoten weer … én goede muziek, aangename verrassingen en ontdekkingen!
Cactusfestival 2026
Minnewaterpark 2026
Brugge
2026-07-10 tot 2026-07-12

Op papier leek de affiche mij vooraf niet meteen een topeditie te beloven, maar uiteindelijk bleek het tegendeel waar. Vooral de bijzonder sterke mix van stijlen en genres wist mij aangenaam te verrassen. Ik vermoed dat de nieuwe artistieke coördinatie onder Felix Van De Loock daar niet vreemd aan is. Ook de uitbreiding van het festival met een extra podium voor opkomend talent verdient een pluim. Het zorgt voor een duidelijke meerwaarde.
Alles wat over ons heen laten komen en genieten van de brede waaier, gewoonweg muziek beleven, was de bedoeling … En natuurlijk keek ik uit naar mijn favoriete liveband, The Afghan Whigs.
Voor het zover was, stonden er nog enkele andere bands op het programma. De openingsdag kreeg af te rekenen met een laattijdige annulering én met stevige concurrentie van de kwartfinale van de Rode Duivels tegen Spanje. Daardoor was het op vrijdag merkbaar rustiger dan tijdens de uitverkochte zaterdag en zondag.

dag 1
High Hi mocht het hoofdpodium openen. Ik had de band eerder dit jaar al aan het werk gezien en wist dus ongeveer wat ik kon verwachten. Toen stonden ze nog met drie op het podium, nu werden ze versterkt door Daan Schepers, bekend van Bazart. Die extra muzikant gaf de songs meer body en zorgde ervoor dat het geheel ook op een groot festivalpodium beter tot zijn recht kwam. Hoewel het nog niet druk was voor het podium, speelde de band met volle overtuiging en kreeg ze het aanwezige publiek moeiteloos mee.

Daarna was het de beurt aan SONS. Ik heb deze band ondertussen al meermaals live gezien, dus ik houd het kort. Na hun passage op Rock Werchter stonden ze bijzonder scherp te spelen. De energie spatte van het podium, al bleef het vooraan opvallend rustig. Hun recordpoging om zoveel mogelijk crowdsurfers tegelijk boven het publiek te krijgen strandde uiteindelijk op exact één crowdsurfer. We steken het maar op de hitte. Muzikaal draaide alles als een geoliede machine en de band zorgde voor een stevige opwarmer

Met Stone ging de energiemeter nog een flink stuk hoger. Alle bandleden leken een overdosis cafeïne of energiedrank achter de kiezen te hebben voor ze het podium opstapten. De frontman rende onophoudelijk van de ene naar de andere kant van het podium, dook vervolgens het publiek in en besloot zelfs een boom naast het podium te beklimmen om van daaruit nog een nummer te brengen.
Het was een explosief optreden van een band die hier misschien nog niet zo bekend is, maar die het publiek moeiteloos wist mee te sleuren. Absoluut een naam om in de gaten te houden wanneer ze opnieuw een zaalshow aankondigen.

Daarna was het eindelijk tijd voor The Afghan Whigs. Om een clash met de voetbalwedstrijd te vermijden, speelde de band iets vroeger dan oorspronkelijk gepland. Uiteraard ben ik niet helemaal objectief wanneer ik over hen schrijf, maar opnieuw bewezen ze waarom ze mijn favoriete liveband zijn. Deze zomer spelen ze een beperkt aantal festivals als voorbereiding op hun najaarstournee, waarmee ze hun veertigjarig bestaan vieren. Greg Dulli en John Curley staan al sinds het midden van de jaren tachtig samen op het podium en dat leverde een set op die mooi door hun indrukwekkende carrière wandelde. Sommige klassiekers bewaren ze wellicht voor de jubileumtournee later dit jaar.
Er werd onlangs ook een nieuw album aangekondigd, maar dat kreeg tijdens deze festivalset nog relatief weinig aandacht. Misschien volgt er na de jubileumtour wel een aparte albumtour. Een mens mag blijven hopen. De huidige bezetting speelt ondertussen al geruime tijd samen en dat hoor je ook. Alles klonk bijzonder hecht. Enkel vaste drummer Patrick Keeler ontbrak, omdat hij op tournee is met Jack White. Bryan Lee Brown nam zijn plaats achter het drumstel over.

Na The Afghan Whigs trok ik samen met enkele vrienden naar de andere kant van het terrein om de voetbalwedstrijd te volgen. Daardoor heb ik Glintsal en Zwangere Guy aan mij laten voorbijgaan. Er stonden tenslotte nog twee volle festivaldagen op het programma.

dag 2
Voor mij begon zaterdag pas laat. Rond vier uur in de namiddag wandelde ik het festivalterrein op. Lézard en Nusantara Beat hadden toen hun passage op het hoofdpodium al achter de rug.

Joshua Idehen was bezig het publiek volledig in te pakken. Als een moderne festivalprediker bracht hij, samen met een dj en twee backingzangeressen, een bijzondere mix van spoken word, dansmuziek en inspirerende boodschappen. Het enthousiasme bereikte een hoogtepunt toen hij een massale aerobicsessie aankondigde. Alles gebeurde met veel humor en zelfrelativering. Na zijn optreden bleef hij nog een tijd in de frontstage hangen om platen, cd's en boeken te verkopen en uitgebreid met het publiek te praten. Heel wat bezoekers gingen met een gesigneerd exemplaar naar huis of maakten van de gelegenheid gebruik voor een selfie.

Daarna volgde Dry Cleaning, een band die de laatste jaren stevig wordt opgepikt. Hun combinatie van indie en alternatieve rock doet soms denken aan Wet Leg. Frontvrouw Florence Shaw bleef vrijwel onbeweeglijk op haar plaats staan, terwijl de rest van de band met hoekige bewegingen en zichtbaar spelplezier het tegenovergestelde uitstraalde. Vooral gitarist en bassist trokken de aandacht met hun ironische podiumpresence. Ik begrijp perfect waarom deze groep zoveel lof krijgt en ook waarom ze op deze affiche thuishoorde.

Omdat een festivaldag ook af en toe om een rustmoment vraagt, liet ik Kevin Morby aan mij voorbijgaan. Als achtergrond klonk het alvast aangenaam en van verschillende mensen hoorde ik achteraf dat het een sterk optreden was.

Aldous Harding bracht vervolgens een bijzonder ingetogen en gevoelige set. De Nieuw-Zeelandse singer-songwriter put duidelijk inspiratie uit de Britse folktraditie, al hoor je af en toe ook echo's van PJ Harvey, wellicht versterkt door haar samenwerking met John Parish. Het was een optreden vol songs die blijven nazinderen en een groot contrast vormden met wat daarna volgde.

Bij de aankondiging van Madness stelde ik me vooraf toch wat vragen. Tegelijk begreep ik ook waarom ze geprogrammeerd waren. Hun mengeling van ska, pop en humor blijft nog altijd bijzonder aanstekelijk. Ze begonnen sterk met “One Step Beyond”, gevolgd door “Embarrassment” en “My Girl”. Tussen de nummers door werd er veel gepraat en gegrapt, waardoor het tempo wat uit het optreden verdween. Pas na een achttal nummers volgde opnieuw een aaneenschakeling van klassiekers met “House of Fun”, “Baggy Trousers”, “Our House” en “It Must Be Love”.
Tijdens de bisnummers “Madness” en “Night Boat to Cairo” kreeg het publiek nog een laatste keer waar voor zijn geld, waarna “Always Look on the Bright Side of Life” de perfecte afsluiter vormde.
Ik had de band eerder op een nostalgiefestival gezien en vond hun plaats op Cactus aanvankelijk wat vreemd, maar dankzij de brede programmatie werkte het uiteindelijk toch. Alleen het middengedeelte van de set had iets strakker gemogen.

Goose sloot de zaterdag af met een stevig dansfeest dat nog lang de nacht inging. Goose en Brugge blijft een geslaagde combinatie.

dag 3
De zondag was als eerste volledig uitverkocht. Dat had ongetwijfeld veel te maken met Editors, die als afsluiter geprogrammeerd stonden.

De dag begon bijzonder sterk met Bleech 9:3. De band leek zo uit de grungescene van Seattle uit de jaren negentig te zijn weggelopen. De muziek deed geregeld denken aan Soundgarden en de zanger riep af en toe herinneringen op aan Chris Cornell. Dat is uiteraard een grote vergelijking, maar het potentieel is zonder twijfel aanwezig. Ook op Rock Werchter kregen ze al lovende reacties en die bevestigden ze moeiteloos in Brugge. Er waren weinig bindteksten en de zanger had even tijd nodig om los te komen, wat op een vroege festivalmiddag perfect begrijpelijk is. Nadat hij zich excuseerde voor de uitschakeling van de Rode Duivels en grappend opmerkte dat Ierland zelfs niet deelnam, riep iemand uit het publiek dat ze dan maar wereldkampioen muziek moesten worden. Even later dook de zanger ook nog het publiek in.

Hiqpy bracht vervolgens dromerige, zweverige indiepop die af en toe aan Sylvie Kreusch deed denken. Niet alleen muzikaal, maar ook de manier waarop de zangeres zich over het podium bewoog riep die vergelijking op. Het was een bijzonder aangename ontdekking en een optreden dat absoluut naar meer smaakte. Wie hen gemist heeft, krijgt later dit jaar trouwens nog een herkansing in Cactus Club.

Daarna volgde Ão, die ik eerder dit jaar al eens live zag. Opnieuw bewees deze band hoe breed de programmatie van Cactus kan zijn. Hun Portugese invloeden brachten het publiek meteen in vakantiesfeer, zeker in combinatie met het zomerse weer. De set wisselde gevoelige nummers af met opzwepende ritmes en werd extra kracht bijgezet door dansers die voor een mooie visuele meerwaarde zorgden. Een bijzonder geslaagd optreden.

Jehnny Beth was voor mij een van de absolute hoogtepunten van de dag. Verschillende mensen hadden mij op voorhand verteld dat ik haar zeker niet mocht missen en ze overtrof alle verwachtingen. De voormalige frontvrouw van Savages werkte samen met onder meer Gorillaz, Noel Gallagher en recent nog Mike Patton. Ook live straalt ze een enorme intensiteit uit. De band speelde een van de laatste concerten van de tournee en ik hoop oprecht dat er snel een nieuwe reeks zaalshows volgt. Voor liefhebbers van postpunk, indie en alternatieve rock is dit verplichte kost.

Los Bitchos zorgde vervolgens voor een totaal andere sfeer. Persoonlijk had ik er iets meer van verwacht, maar tegelijk vormde hun optreden een aangenaam rustpunt tussen de meer explosieve concerten. Het gaf mij ook de gelegenheid om iets te eten en te drinken voor de volgende storm losbarstte.

Die storm kwam er in de vorm van Osees. De band veranderde door de jaren heen meermaals van naam, maar bleef altijd trouw aan zijn eigen mix van garagepunk, krautrock, psychedelica en folkinvloeden. Ook de podiumopstelling was bijzonder, met twee drummers vooraan, John Dwyer links op het podium en de backingzangeres haast verborgen achteraan. Osees beschikt duidelijk over een bijzonder trouwe fanbasis. Ik zag onder meer leden van Maria Iskariot en Ronker enthousiast tussen het publiek staan. Van begin tot einde werd er gecrowdsurft en bleef de moshpit onafgebroken doorgaan. Hopelijk keren ze snel terug voor een Belgische zaalshow.

The Haunted Youth bewees daarna waarom de band in zo'n korte tijd is uitgegroeid tot een absolute publieksfavoriet. Eerder dit jaar zag ik hen nog in een kleine zaal in Nederland, die toen eigenlijk al te klein was geworden voor hun populariteit. Hun sterke live-reputatie maakten ze ook op Cactus volledig waar. De opbouw van de set zat uitstekend in elkaar en heel wat nummers voelen nu al aan als moderne klassiekers.

Editors heb ik ondertussen al verschillende keren live gezien en deze keer was Tom Smith en C° opniewu het beste van zichzelf met een resem hits en enkele nieuwkomers van ‘surface, echo & sound’ als “the rush”. Optimaal genieten dus van deze band.

Het was een dagje  vol nieuwe ontdekkingen en verrassingen. Na Osees stroomde het terrein vooraan bovendien helemaal vol met mensen die speciaal voor Editors waren gekomen en The Haunted Youth als ideale opwarmer zagen.

Tot slot wil ik Felix Van De Loock feliciteren met de keuzes die hij als programmator maakte. De afwisseling tussen stijlen, de kwaliteit van de affiche en de vele verrassingen maakten van deze editie een van de aangenaamste van de voorbije jaren. Ook alle medewerkers die achter de schermen instaan voor de praktische organisatie verdienen een welgemeende pluim.

Cactusfestival 2026 was voor mij een bijzonder geslaagde editie, en met dit versalg wou ik even de klemtoon leggen op persoonlijke indrukken en muziek beleven …

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9960-cactusfestival-2026?Itemid=0

Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival)

BEAT overtuigt met indrukwekkende ode aan King Crimson

Toen de thermometer buiten een tropische 35 graden aantikte, stroomde ik samen met een bende gelijkgestemden het Koninklijk Circus in Brussel binnen voor een bijzonder muzikale mis. De zaal zat niet helemaal afgeladen vol, hier en daar waren nog enkele lege zitplaatsen te bespeuren. Toch hing er vanaf de eerste minuut een intense en passende sfeer die perfect aansloot bij wat de avond zou brengen.

Dit concert bevond zich immers diep binnen een absolute niche: een avond speciaal voor liefhebbers van de progressieve rock van King Crimson, volledig gewijd aan het materiaal uit de jaren tachtig en de iconische trilogie albums die de band toen uitbracht.
De muziek van King Crimson laat zich het best omschrijven als experimenteel, grensverleggend en complex, dankzij een unieke combinatie van progressieve rock, polyritmische structuren (Angine De Poitrine heeft hier duidelijk goed naar geluisterd) en pure muzikale wiskunde. Om zulke gelaagde composities live tot leven te wekken, heb je muzikanten van uitzonderlijk niveau nodig, en die waren bij BEAT ruimschoots aanwezig.

Adrian Belew en Tony Levin vormden destijds zelf de spil van de legendarische jaren tachtig bezetting van King Crimson. Belew werkte daarnaast met onder meer David Bowie en Frank Zappa, terwijl Levin jarenlang samenwerkte met Peter Gabriel. Gitaargod Steve Vai verdiende zijn sporen eveneens bij Frank Zappa en Danny Carey staat natuurlijk bekend als de ritmische krachtpatser achter Tool. Het resultaat was een supergroep die meer dan voldoende ervaring en talent in huis heeft om dit uitdagende repertoire geloofwaardig te brengen.
King Crimson zelf heb ik nooit live aan het werk gezien, maar de leden uit deze bezetting gelukkig wel in andere projecten. Adrian Belew en Tony Levin zag ik vorig jaar nog schitteren met Remain In Light, een prachtig project dat de muziek van Talking Heads in de schijnwerpers zette. Danny Carey mocht ik al meerdere keren met Tool aan het werk zien en voor Steve Vai moet ik zelfs teruggaan tot 1990, toen hij nog deel uitmaakte van Whitesnake.
De avond werd zorgvuldig opgebouwd. Het eerste deel bestond vooral uit iets obscuurder materiaal en opende onder meer met “Neurotica” en “Heartbeat”. Het groeide uit tot een indrukwekkende aanloop die culmineerde in een magistrale uitvoering van “Larks' Tongues in Aspic Part III”.
Na een korte pauze verschoof de aandacht naar de bekendere nummers uit het repertoire, al blijft het natuurlijk relatief om over hits te spreken bij een cultband als King Crimson. Het tweede luik schoot overtuigend uit de startblokken met klassiekers als “The Sheltering Sky”, “Sleepless” en “Frame by Frame”. Vervolgens werd de set krachtig afgesloten met “Elephant Talk”, “Three of a Perfect Pair” en “Indiscipline”.
Naarmate het einde van de avond dichterbij kwam, leek ook de zaal langzaam te ‘ontdooien’. Waar het aanvankelijk net iets te warm was om de aanwezigen echt in beweging te krijgen, sprongen tussen de nummers door mensen recht voor applaus of lieten ze zich meeslepen door de muziek. Eén enthousiaste bezoeker ging daarbij zo uitbundig tekeer dat het er haast uitzag alsof hij een epileptische aanval kreeg.
Het respect voor de architecten van deze muziek bleek overduidelijk toen de band de avond officieel opdroeg aan King Crimson brein Robert Fripp en de legendarische drummer Bill Bruford. Het was een mooi gebaar dat nog eens onderstreepte dat dit project veel meer was dan een eenvoudige nostalgische terugblik.
Toen de band onder luid gejuich terugkeerde voor de toegift, kreeg de snikhete zaal nog twee absolute hoogtepunten voorgeschoteld: het zware, hypnotiserende “Red” en een explosieve versie van “Thela Hun Ginjeet”. Daarmee werd een indrukwekkend eerbetoon definitief bekroond.

De combinatie van nostalgie, fabelachtige techniek en de broeierige sfeer in het Koninklijk Circus maakte van dit concert een memorabel spektakel. Voor liefhebbers van complex gitaar en drumwerk was dit zonder twijfel een droom die werkelijkheid werd.

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9879-beat-23-06-2026?Itemid=0

Organisatie: Live Nation

Emmy d’Arc en TEUN Veroveren de Grote Zaal - Magische Hoogtepunten in de AB

Het was een avond die al maanden met stip in de agenda van menig fan stond genoteerd: de headline-show van Emmy d’Arc in de Brusselse Ancienne Belgique. Aanvankelijk stond de singer-songwriter geprogrammeerd in de intieme Club (de kleine zaal), maar nadat die tickets in een mum van tijd de deur uitvlogen, werd beslist om de show te verhuizen naar de Grote Zaal. Hoewel het net niet helemaal was uitverkocht, stond de zaal wel zo goed als vol. Tussen de enthousiaste menigte waren bovendien opvallend veel bekende gezichten te spotten, die allemaal getuige wilden zijn van dit concert.

Als support act mocht TEUN (het alter ego van de in Maastricht getogen en in Antwerpen neergestreken Teun Truijen) de spits afbijten. De zangeres, songwriter, producer en multi-instrumentaliste die in 2024 nog de zilveren medaille wegkaapte tijdens Humo’s Rock Rally, bewees meteen waarom haar ster snel rijzende is.
Gewapend met nummers van haar pas uitgebrachte debuut-EP ‘Home is growing on me’, bracht ze een mix van dromerige indiepop en kwetsbare emoties. Haar achtergrond als professioneel danseres en haar ervaring bij Eefje de Visser waren duidelijk merkbaar in haar gracieuze podiumaanwezigheid. Het AB-publiek liet zich gewillig meeslepen in haar unieke universum van euforie en melancholie. Een ijzersterke opener.

Wat volgde was een masterclass in hoe je in je eentje een grote zaal volledig naar je hand zet. Emmy d”Arc heeft geen bombastische band nodig, gewapend met enkel een akoestische gitaar, mondharmonica, piano en een loopstation bouwde ze ter plekke gelaagde, dynamische arrangementen op.
Het publiek werd getrakteerd op een gebalanceerde set waarin publieksfavorieten en tracks van haar debuutalbum zoals het ijzersterke "Words", "Hit me", "The day", "Wish I'd never met you" en het breekbare "Frontline" luidkeels werden meegezongen.
Tussen de bekende songs door dropte Emmy ook een handvol gloednieuwe nummers. Wat daar meteen aan opviel, was de muzikale evolutie die ze doormaakt. De nieuwe composities klinken rijper, gelaagder en snijden thematisch dieper en matuurder in het vlees. De toekomst belooft heel veel goeds.
Een absolute kippenvelmoment van de reguliere set vond plaats toen niemand minder dan Admiral Freebee het podium opstapte. Samen brachten ze een bloedmooie uitvoering van diens klassieker "Rags 'n' Run", waarbij Emmy de backing vocals voor haar rekening nam, prachtig ondersteund door de melancholische klanken van een cellist.
Maar het slotakkoord moest toen nog komen. Als afsluiter bracht Emmy "Troy" van Sinead O’Connor. Een aartsmoeilijk nummer, maar ze bracht het met zoveel bezieling en emotie dat de grote zaal muisstil werd. Het was geen klinische, perfecte kopie, maar een eigen, doorleefde interpretatie die recht door de ziel sneed en menig toeschouwer (en BV) ontroerd achterliet.

Met deze succesvolle verhuizing naar de grote zaal van de AB bewijst Emmy d’Arc dat ze klaar is voor het hele grote werk. Wie er in Brussel niet bij kon zijn (of wie gewoon dringend nood heeft aan een herhaling), krijgt deze zomer gelukkig nog genoeg kansen om haar live te bewonderen op een aantal van de mooiste podia van het land zoals Werchter Boutique, Lokerse Feesten en Dranouter.

Neem gerust een kijkje naar de pics
TEUN
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9603-teun-29-05-2026?Itemid=0
Emmy d’Arc
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9604-emmy-d-arc-29-05-2026?Itemid=0

Fr review  Intense, précis et chargé d’émotion…
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel  

LA Jungle en Ronker Zetten Cactus Club in Lichterlaaie - Verschroeiend Dubbelgoud in Brugge
LA Jungle - Ronker

Het kwik steeg naar zomerse hoogten buiten de Cactus Club in Brugge. Zo warm zelfs, dat de concertzaal vlak voor aanvang nog angstwekkend leeg oogde. Het publiek stelde het betreden van de ‘sauna’ zo lang mogelijk uit en genoot buiten van de koelte. Maar zodra de lichten doofden, stroomde de zaal vol voor wat een memorabele, loeihete double bill zou worden.

Wie LA Jungle al eerder live aan het werk zag, weet dat het Waalse duo garant staat voor een sonische pletwals. Normaal gesproken klaren Rémy Venant (aka Roxie Rookie op drums) en Mathieu Flasse (aka Jim Frisko Binwette op gitaar/vocals) de klus met hun tweetjes. Deze avond brachten stonden ze als trio op het podium, geflankeerd door een gloednieuwe, tweede drummer genaamd Da.
Dit bleek een meesterzet. Het dubbele drumstel zorgde voor een waanzinnig stereo-effect dat door de zaal denderde. De synergie tussen de twee drummers was voelbaar; alsof ze elkaars gedachten konden lezen, stuurden ze elkaar met een enkele blik feilloos bij. Hoewel het Brugse publiek aanvankelijk nog een ietwat afwachtende houding aannam, was er al snel geen houden meer aan. Iedereen werd onverbiddelijk meegezogen in de hypnotische, repetitieve ritmes. Het resultaat? Een kolkende massa en een band die aan het einde van de set letterlijk druipnat van het zweet stond.

Na deze uppercut vluchtte het publiek massaal weer naar buiten om naar adem te happen. De organisatie van de Cactus Club had een uitstekende reflex door de grote poorten achteraan het podium wijd open te zetten, zodat er wat frisse lucht door de zaal kon waaien tijdens de podiumwissel.

De lat lag aartshoog, maar het Denderleeuwse Ronker liet zich niet intimideren. Onder de tonen van Justin Timberlake’s “Sexyback” bestegen ze het podium. Wie dacht dat de Cactus Club na LA Jungle verzadigd was, kreeg direct ongelijk. Ronker vloog erin als een duivel uit een doosje.
De sfeer explodeerde onmiddellijk: crowdsurfers, stagedivers (volop aangemoedigd door de band zelf) en een circle pit transformeerden de zaal in een georganiseerde chaos. Het zweet gutste opnieuw van het plafond. De muren van de Cactus Club leken zélf wel te transpireren. Het absolute toppunt van ironie was dan ook het moment dat de band de ronkende track “No Sweat” inzette, een titel die op dat moment werkelijk haaks op de realiteit stond.
De set kende bovendien een paar bijzondere wendingen. Achter de drumkit zat niet de vaste drummer, maar de last-minute vervanger Tommy Tommy. Hij deed dat met zoveel verve en brute kracht dat je het verschil amper merkte.
Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg de band voor twee nummers versterking van niemand minder dan Cis Deman (gitarist van STAKE), wat de intensiteit naar een nog hoger niveau tilde.

Wat deze avond, naast de verschroeiende muziek, écht afmaakte, was de sfeer na de show. Geen gehaaste aftocht naar de tourbus voor deze bands. Zowel de heren van LA Jungle als Ronker namen uitgebreid de tijd om tussen hun fans te duiken. Er werd duchtig nagebabbeld, selfies werden genomen, handtekeningen gezet en de merchtafel deed gouden zaken. Een perfect, sympathiek slot van een loeihete avond topnotch Belgische herrie.

Neem gerust een kijkje naar de pics

Ronker
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9602-ronker-28-05-2026?Itemid=0

LA Jungle
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9601-la-jungle-28-05-2026?Itemid=0

Organisatie: Cactus Club, Brugge

Drie avonden Amenra in Brussel - Schreeuwen tot het stil wordt
van 06-05 t-m 08-05-26

De Grote Zaal van de Ancienne Belgique ademde een serene, bijna gewijde spanning. Dit was de eerste avond van een drieluik; drie uitverkochte concerten op rij waarin de Church of Ra Brussel weer even tot het spirituele centrum van de Belgische zware muziek zou maken.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet elke dag naar Amenra luister. Het is geen muziek voor op de achtergrond tijdens het koken of in de file; in mijn beleving moet je Amenra echt beleven. Het is een fysieke en mentale noodzaak die je live moet ondergaan. Velen spreken over een religieuze ervaring, maar voor mij overstijgt het zelfs dat. Het is geen aanbidding, maar een collectieve ontlading.

De avond werd geopend door Blackwater Holylight, een volledig vrouwelijke heavy psych-band uit Portland. Sinds hun debuut in 2018 hebben ze een stevige reputatie opgebouwd op het RidingEasy-label met een geluid dat het midden houdt tussen psychedelica, shoegaze, pop en doom. Hun muziek is zwaar, maar tegelijkertijd melodieus.
Over dit voorprogramma liepen de meningen in de zaal wat uiteen. Het siert Amenra dat ze telkens een andere band de kans geven om te openen, ook al zal de keuze nooit voor iedereen goed zijn.
Ik vond het persoonlijk een oké opener; de contrasten tussen de zang en de riffs vormden een prima opwarmer voor het geweld dat nog zou volgen.

Wanneer Amenra het podium betrad en de eerste tonen van “Boden” door de PA denderden, viel de AB onmiddellijk stil. Wat volgde was een set van tien nummers die iets meer dan een uur duurde, maar de impact ervan was immens. Via “Plus près de toi” en het onvermijdelijke “Razoreater” werd de intensiteit naar een breekpunt gedreven. Alle hoofden in de zaal gingen in hetzelfde ritme vooruit en terug naar achter. Colin schreeuwde zich de longen uit het lijf, zo goed als de hele tijd met de rug naar de zaal, alsof alle emoties er met brute kracht uit geperst moesten worden. Mathieu vulde dit aan met een brul die mij persoonlijk wekenlang een hese stem zou opleveren, terwijl Lennart schijnbaar onderkoeld bleef spelen, maar wel met een gevoel dat je geen seconde losliet. Bjorn viel zijn drumstel aan op een manier die doet afvragen waarom die kit niet na elk optreden vervangen moet worden, terwijl Amy alles voorzag van een diepe, grondende baslijn en hier en daar wat subtiele vocals.
Na “Thurifer et Clamor ad te Veniat” volgde het kippenvelmoment van “A Solitary Reign” en het bezwerende “Salve Mater”. Het eerste deel van “.Terziele.tottedood” vormde een breekbaar rustpunt voordat de finale werd ingezet met “Am Kreuz”, “De evenmens” en het afsluitende “Diaken”.

De band speelde met een overgave die de grens tussen artiest en publiek deed vervagen. Toen de laatste feedback uitstierf en de bandleden zonder een woord het podium verlieten, bleef de zaal in een soort collectieve trance achter.
Ik ging naar buiten in een totaal andere staat van zijn; emotioneel uitgeput, maar vreemd genoeg ook gelouterd.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Amenra
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9539-amenra-06-05-2026?Itemid=0

Blackwater Holylight:
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9540-blackwater-holylight-06-05-2026?Itemid=0

Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel

Fischer-Z, 50Y, Ancienne Belgique, Brussel op 3 mei 2026 – Pics

FISCHER-Z VIERT 50-JARIG JUBILEUM MET TWEE EXCLUSIEVE SHOWS IN MEI 2026, eentje in De Roma, A’pen , en eentje in de AB, Brussel . In het najaar wordt nog een heuse clubtour ondernomen …

Dit jaar bestaat de iconische Britse band Fischer-Z exact 50 jaar, en dat wordt gevierd. Onder leiding van frontman John Watts groeide Fischer-Z eind jaren ’70 en begin jaren ’80 uit tot een vaste waarde in de new wave- en post-punkscene. Met klassiekers als 'The Worker’, 'So Long’, 'Marliese’, 'Red Skies Over Paradise’ en 'Room Service’ wist de band een blijvende stempel te drukken op meerdere generaties muziekliefhebbers.
Tijdens deze jubileumshows brengt Fischer-Z een best of-set, met songs uit hun rijke en omvangrijke discografie - inmiddels goed voor meer dan 20 albums - aangevuld met nieuw werk.
(bron: Greenhouse Talent/AB)

Neem gerust een kijkje naar de pics
Fischer-Z
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9533-fischer-z-03-05-2026?Itemid=0
Chloe Leigh
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9534-chloe-leigh-03-05-2026?Itemid=0

Live fr review https://www.musiczine.net/index.php/fr/item/102774-un-demi-siecle-de-carriere-et-toujours-charge-de-watts-fischer-z

Org: Greenhouse Talent

Eric Clapton - Een Master Class in de Blues

Op 81-jarige leeftijd hoeft Eric Clapton niemand meer iets te bewijzen, maar in een uitverkochte AFAS Live in Antwerpen liet de Britse legende zien dat zijn passie voor de blues nog even vurig brandt als in zijn jonge jaren. De avond voelde als een cirkel die rond was, mede door het voorprogramma van Andy Fairweather and the Lowriders. De decennialange vriendschap en muzikale geschiedenis tussen Andy en Eric zorgde voor een warme sfeer die de toon zette voor een avond die volledig in het teken stond van vakmanschap en de muziek die hen beiden al die jaren heeft geïnspireerd.

Eerlijk is eerlijk: tijdens de eerste nummers van de elektrische set was het nog even zoeken. Een diesel op leeftijd komt nu eenmaal wat trager op gang, en de precisie in de vingers en de afstelling met de zaal hadden even tijd nodig om de ideale temperatuur te bereiken. Maar eenmaal aan het draaien, was er geen houden meer aan. Clapton werd geflankeerd door een begeleidingsband uit de duizend, waarbij de synergie met gitarist Doyle Bramhall II voelbaar werd bij elke noot. In de ritmesectie legde Nathan East op bas, samen met de krachtige drums van Sonny Emory, een stevig fundament. Op de toetsen werd de diepgang bewaakt door oudgediende Chris Stainton, terwijl Tim Carmon op zijn Hammond B3-orgel voor diepe, ronkende soul-accenten zorgde. De achtergrondzangeressen Katie Kissoon en Sharon White tilde de nummers naar een bijna spiritueel niveau.
Vanaf de Cream-klassieker “Badge” vonden de muzikanten elkaar met de ogen dicht, waardoor Clapton alle ruimte kreeg om zijn Stratocaster te laten zingen. Het concert ontpopte zich tot een meesterlijke reis, waarbij de band naadloos schakelde tussen de rauwe blues van “I'm Your Hoochie Coochie Man” en de groove van “I Shot the Sheriff”.
Het meest breekbare moment van de avond diende zich echter aan bij de start van het akoestische blok. Clapton nam moederziel alleen plaats op een eenvoudig plooistoeltje in het midden van het podium voor Robert Johnsons “Kind Hearted Woman Blues”. De soberheid van dat beeld, een man, een gitaar en de blues, was indrukwekkend. Pas bij het tweede akoestische nummer, “Nobody Knows You When You're Down and Out”, kwam de rest van de band hem weer vergezellen om de intimiteit van de set verder uit te bouwen. De ingetogen versie van “Layla” en de breekbare uitvoering van “Tears in Heaven” toonden aan dat de kracht van Clapton anno 2026 vooral ligt in de beheersing en het gevoel voor nuance.
In de finale ging het volume weer omhoog en kreeg de machine de kans om volledig op volle toeren te draaien. Tijdens het uitgesponnen “Old Love” en de Robert Johnson-klassiekers “Cross Road Blues” en “Little Queen of Spades” ontstond er een prachtige wisselwerking tussen de gitaren en het ronkende orgel van Carmon.
De avond bereikte een kookpunt met het onvermijdelijke “Cocaine”, waarna de voltallige band in de toegift met Bo Diddley’s “Before You Accuse Me” nog één keer alle remmen losgooide.

Het was meer dan een concert; het was een waardig eerbetoon aan de bronnen van de blues, gebracht door een legende en een band die, eenmaal warmgedraaid, simpelweg onverslaanbaar bleek.

Organisatie: Gracia Live

Nova Twins stelt ‘Parasites & Butterflies’ voor - Brits gitaargeweld in Trix

Een broeierige Trix Club was er voor een avondje onversneden Brits gitaargeweld en girlpower. De verwachtingen lagen hoog, zeker nadat ik Nova Twins vorig jaar in het Gentse Wintercircus al eens de boel zag afbreken. Dit keer kwamen ze hun nieuwste worp, ‘Parasites & Butterflies’, aan ons voorstellen.

De avond werd afgetrapt door Native James. Wat die man brengt, is lastig in een hokje te duwen: een explosieve cocktail van hiphop, grime, punk, rock en metal. Het was een beetje van alles, en misschien bij momenten ook net iets té veel van alles. Hoewel een vleugje meer focus de set ten goede zou komen, liet het publiek het zich als opener welgevallen. De sfeer zat er meteen goed in.

Toen Amy Love en Georgia South het podium bestegen, was het tijd voor de hoofdmoot Nova Twins. Met opener “Antagonist” vlogen ze er meteen vinnig in. De dames staan bekend om hun indrukwekkende arsenaal aan effectpedalen, hun pedalboards zien eruit als de cockpit van een ruimteschip, en dat hoor je. De sounds die ze uit hun bas en gitaar toveren zijn ronduit buitenaards.
Toch bleek die technische complexiteit deze avond een tweesnijdend zwaard. Tijdens nummers als “Taxi” en “Soprano” leek er wat gerommel met de techniek te zijn. Je merkte dat de dames af en toe hun focus verloren door de technische akkefietjes, wat de flow van de show heel even doorbrak. Gelukkig herpakten ze zich telkens met bakken attitude. Nummers als “K.M.B.” en de nieuwe klepper “Choose Your Fighter” zorgden voor de nodige moshpits en meezingmomenten.
Richting het einde van de set, met “Monsters” en afsluiter “Glory”, lieten ze nog eens zien waarom ze een van de spannendste livebands van het moment zijn. Dit was het voorlaatste concert van hun tour voordat ze een welverdiende pauze inlassen, om in juni weer aan de bak te gaan als support voor Evanescence.
Ondanks de technische haperingen was het een set die rammelde, piepte en kraakte op de best mogelijke manier.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Nova Twins
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9416-nova-twins-02-04-2026?Itemid=0

Native James
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9417-native-james-02-04-2026?Itemid=0

Organisatie: Trix, Antwerpen