Een fijn zomers plaatje komt van Cayucas rond Zach Yudin uit Californië. De band heeft 8 charmante songs klaar, die speels , ontspannend , leuk , relaxt klinken en knap gearrangeerd zijn. Ze ademen een strandgevoel, en de sound ligt ergens tussen Beach Boys , Vampire Weekend , Django Django , Best coast en The Shins . Niet verwonderlijk dat Shins gitarist Richard Swift instond voor de productie .
De eerste 5 songs klinken sterk en zijn zonnig: “Cayucas”, “High school lover”, “Will the thrill”, “A summer thing” en “East coast girl” , daarna is er meer sprake van een ondergaande zon en zijn de resterende nummers sfeervoller en dromerig .
30 minuten duurt dit plaatje , soms moet dat niet meer zijn om er een fijn gevoel aan over te houden!

Het Amerikaanse Deerhunter van zanger/gitarist Bradford Cox zorgt voor een muzikale speeltuin binnen de indierock . Je hebt een reeks intens broeierige aanstekelijke songs ( “The missing”, “Dream captain” , “Sleepwalking” en “Back to the middle”), melancholieke schoonheid (“Nitebike”), kenmerkend voor hen, maar op de nieuwe plaat kunnen sommige gieren, overstuurd zijn zoals op “Neon junkyard”, “Leather jacket II” en de titelsong; ze  schuwen lofi en enig experiment niet, check de weerbarstige “Pensacola” en “Punk” maar  .
Deerhunter is hier een spannende schurende indieband geworden , wat we al deels live te horen kregen bij hun laatste tour .
Deerhunter verbaast , fascineert  en ontpopt zich als een erg veelzijdige band in het genre . Tja niet voor niks is indie hun speeltuin geworden.

Noisettes hebben op de nieuwe plaat ‘Contact ‘ toch wel een andere gezicht gekregen . De powerpop van hun debuut of de soulpop zijn echter op het achterplan geduwd . Op het debuut was de bevallige zwarte dame Shingai Shoniwa nog een zangeres met ballen, nu is ze duidelijk weker geworden en blijft haar helder indringende stem nog over . We noteren geen scherpe randjes meer, eerder een aanstekelijke, vrolijke , sfeervolle mengeling van synthpop , ‘60s country en doorsnee pop, met een paar opvallende nummers als “I want you back”, “Travelling light” , “That girl” , “Never enough” en “Love power” .
Noisettes is doorheen z’n plaatwerk een heel verscheiden bandje geworden.

Sinds 2010 heeft The National van Matt Berninger met de plaat ‘High violet ‘ zich definitief een plaatsje toe geëigend in de scene. Na vijf cd’s was dit meer dan verdiend . Het Amerikaanse collectief heeft net als Elbow gestadig aan hun muzikale carrière gewerkt. We hebben donkere romantische pop, met een vleugje bombast, een beetje op z’n Tindersticks. Hun bezield materiaal en de gedreven livegigs maakten van hen een grootse band.
De opvolger ligt in dezelfde lijn en vooral het eerste deel van de cd is uitermate spannend . De songs boeien door de bezwerende opbouw , de aanzwellende , krachtige ritmes, de blazers en die aparte baritonzang van Berninger , die duidelijk koude rillingen bezorgt . De eerste songs “I should live in salt”, “Demons” en “Don’t swallow the cap” zijn gewoonweg schitterend . Na “Graceless”, song 8, is de extase er wat uit, intrigeren ze minder en klinken de nummers sfeervoller en ingetogener . 
Live hebben we een gretig spelende band  en een gebrild filosoof/zanger die volledig opgaat in muziek en tekst. Ze zijn ook uitgegroeid tot een festivalband ‘pur sang’ , en sinds mensenheugenis hebben ze geen slecht optreden meer heeft gespeeld. Terecht groots dus!
Matt Berninger en C° gaan met hun donker dreigende , spannende muziek grootmeester Cave achterna .

Pere Ubu draait rond de excentrieke sing/songwriter David Thomas .  Hij is lijfelijk niet meer de kolos van vroeger , maar z’n muziek is en blijft iets aparts . Avantgardepop! Poprock, psychedelica en jazz zijn de steeds weerkerende  ingrediënten. Ze zijn al een paar jaar terug als Pere Ubu bezig, onder een steeds wisselende bezetting . Maar met Keith Moliné heeft hij een vaste spil achter zich . Pere Ubu  blijft op de nieuwe cd garant staan voor een niet-alledaags geluid,  een unieke sound, soms niet van deze wereld, die origineel klinkt en getuigt van avontuur en experimenteerdrift.
De songs, geënt op een repetitieve basis, hebben een bezwerende  speelse ritmiek en opbouw, ondergaan diverse tempowisselingen en onverwachtse wendingen. Kleur krijgen ze door de unieke neuzelende, soms hoge neurotische klaagstem. De eerste nummers zijn duidelijk te doen , met “Mandy” als een eerste hoogtepunt . Daarna worden we overmand door meer experimentjes in de sound . In die gewaagde muzikale onderneming zijn we opnieuw onder de indruk van de drie , “The road trip of Bipasha Ahmed”, “Lampshade man” en “414 seconds”. Pere Ubu slaagt er na al die jaren in , nog steeds respect af te dwingen . Opnieuw goed dus!

Major Lazer is ‘hot today’. Het is het muzikaal speeltje van de Amerikaanse DJ Diplo. Er komen een keur van artiesten langs, o.m. Santigold , Ezra Koenig (Vampire weekend) , Shaggy , Wyclef Jean en Amber (Dirty Projectors).
Major Lazer is een hitmachine geworden en breekt definitief door met deze tweede cd ; Bubble but” , “Get free” en “Watch out for this , bumaye”  , het zijn dancefloorkillers geworden, zelfs uitgegroeid tot ware hymnes . Diplo is gekend om exotische en wilde ritmes te mengen en  nestelt zich ergens tussen een Buraka som sistema en Gorillaz met een mishmash van techno, dubstep, reggae, dub, rock, soul , dancehall en allerhande basses .
Major Lazer werkt net als Gorillaz strips , visuals , animaties  uit, en op het podium valt er heel wat te beleven: twee wulpse deernes , die naast danspassen lapdance en hipshakes als professionele bezigheid hebben , een applausmeester , een DJ en natuurlijk Diplo, Ze staan garant voor een stomend feestje , een ‘harlem shake’ door die mashup van hun materiaal . Ook songs als “Scare me” , “Mashup the dance” of “Jah no partial” moeten niet onderdoen , kortom Major Lazer is ‘hip’ en opwindend heet!

Het Zweedse duo The Knife , broer – zus,  Olof en Karin Dreijer Andersson, laten na ruim 6 jaar opnieuw van zich horen . Stil hebben ze niet gezeten Olof was o.m als DJ actief , Karin  had haar Fever Ray project , werd voor de tweede keer moeder en een paar jaar terug werkten ze samen muziek uit voor een opera .
The Knife onderscheidde zich in de elektronica wereld door koele , ijzige ambientsoundscapes, ‘80’s electro en psychedelica . Ze brachten een duistere, obscure als een broos breekbare en dromerige sound.
De nieuwe plaat is met 96 minuten een erge lange geworden en toont aan dat het duo toch avant-garde geluidsgoochelaars zijn , meer dan de helft van de nummers duren boven de 8 minuten en we vinden ook een rits instrumentale . We kennen die aanpak van een Aphex Twin.
Het donkere mystieke klankbeeld is behouden , maar wordt verweven met wave – tribal- en Indiase ritmes  .
We krijgen spannende elektronica te horen , repetitief , slepend, filmisch, ijzig en toch afwisselend , gevarieerd in de ritmiek , waarbij ze uitnodigen tot een danspasje . We zijn behoorlijk onder de indruk .
‘Shaking the habitual’ is een intense trip , een spannende, intrigerende plaat, waarbij we meegenomen worden in hun fantasierijke creepy wereld .

Met ‘King of the beach’ verkreeg de uit San Diego afkomstige Wavves al meer airplay . Ze klonken al  toegankelijker en ademden onderhuids friste, speelsheid uit, en een ontspannend beach gevoel . Eerder werden ze omschreven als ‘nofi’, wat staat voor ‘alternative’ punk/noise/surf/shoegaze/indie/lofi psycherock; de op zich eenvoudige songs werden bedekt door een dikke laag gierende gitaar, ruis, pedaaleffects en een galmende zang.
De sound werd duidelijk op gestoft . Natuurlijk kunnen ze nog wel stevig doorrammen als op “Sail to the sun” , “Paranoid” en “Beat me up” , maar het is minder chaotisch; in z’n geheel is het materiaal gestroomlijnder en gevatter. De songs zijn net als op de vorige cd meeslepend , broeierig , dromerig en bezwerend; ze tonen een bredere invalshoek sinds dat zanger/gitarist Nathan Williams bandleden van Jay Reatard bij zich nam , nl. bassist Stephen Pope en drummer Billy Hayes. Je komt uit bij puike songs als “Demon to lean on” , “Mystic” , “Cop” of de sfeervolle psychedelica van “Everything is my fault” , “I can’t dream” en de titelsong . Verslavende muziek toch …