Twee uur lang werden we in een bevreemdend muzikaal web vastgehouden van de uit Seattle afkomstige Master Musicians Of Bukkake. Ze brengen net als soulmates Sunn O))), Earth en het te vroeg verdwenen Loop Guru een fascinerend trippend, bezwerend, bedwelmend muzikaal concept, waarbij regelmatig een mistig rookgordijn wordt opgetrokken . Een ‘mishmash’ van avant-garde, seventies psychedelica , spacerock, drones , doom , donkere soundscapes , Oosterse world beat, tribal en Mali woestijnrock krijgen we, ondersteund van rijkelijke synths en percussie van twee drummers.

Al tien jaar zijn ze bezig en ze kunnen rekenen op een vaste horde fans. Vanavond stapte ik mee in dit muzikaal avontuur; toegegeven , echt goed kende ik het combo niet , maar wat ik geserveerd kreeg, verraste , verbaasde , intrigeerde en verdient erkenning!
Ceremoniële muziek, LSD voor de oren, totaalspektakel op het podium met donkere, zwarte gewaden, boerka’s , Mali klederdracht en huiverende maskers als van een hertenkop.
Zoals bij de moordende , freaky en zweverige  proghardrockende marathons van Motorpsycho of bij freefolkende bands als Cocorosie word je eerst geïnviteerd mee te stappen in hun wereld, vervolgens meegetrokken en - gezogen om dan in hun muzikaal paradijs te genieten van hun trips en jams; tot slot word je terug losgelaten en gedropt in de dagdagelijkse realiteit …Een ‘mindless stress reduction’ … Niet verwonderlijk dus dat je hier nummers hoort
van een tiental minuten door de repetitieve, slepende, dwingende opbouw, de bezwerende trance en de rituele zangpartijen. En soms had je af te rekenen met een ietwat hobbelig parcours van ijzige en stomende psychedelische sounds, scherp snedige gitaren,  pedaaleffects en feedbackgeraas , met de nodige  uitbarstingen en explosies . Ohja, het gekende “People of drifting houses” ontbrak niet en op het eind meten ze zich met het allerbeste van Spacemen 3/Spiritualized . Een geniaal dope geluid …

Hun muziek en entourage boden een transcendente ervaring en gingen voor een totale overgave!

We werden al goed voorbereid , want eerder kwam Gull , een one-man band uit Virginia, die simultaan zong , drumde en gitaar speelde , met in blues gedrenkt gitaargetokkel op z’n Two Gallants. Rauw , ruw , technisch vernuftig en emotioneel. We werden ook hier gedropt in Oosterse mystiek , door de bezwerende rituele zang en de masquerade .

Een dissonante klankenwereld en een ‘doomsday dark night’ feeling kreeg je door het abstract elektronisch gekletter en de atmosferisch ruisende laptopdrones van Seirom (Aurora Borealis).
 
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek

Een heel bijzonder plaatje is ‘Killing tale’ van The Godspeed Society , een uitgebreid ensemble uit Portugal die komt aandraven met een verhaal van een jonge rouw die vermoord wordt door haar lover boy in het stadje ‘Blood City’. Een mysterie slui(m)ert (zich) omheen die moord , wat doet denken aan het verhaal van Twin Peaks. De story wordt weergegeven in een 24 pagina tellend boek , die bij het album zit . Ze brengen het verhaal in vijftien indringende , (licht) dreigende , spannende songs , die nog geïnjecteerd worden door de vrouwelijke vocals van Silvia Guerreiro. .
Muzikaal zit het gezelschap ergens darkwave, gothic rock, cabaret op z’n Amanda Palmer’s, jazz noir en rokerige bluesrock. Flutes en accordeon bieden dat extraatje donkere atmosfeer . Intrigerend werkstukje .


Info http://www.killingtale.wix.com/thegodspeedsociety

Rap op z’n West-Vlaams (avant hop/nederhop of hopperdehop) … Steven H(eyse) knalt er tegenaan met aanstekelijke , broeierige en mellow gevoelige toegankelijke hiphop . Hij slaagt erin alle indrukken van zich af te gooien. Zijn live performances zijn op z’n minst energiek , gedreven en explosief te noemen, met een ‘Lach en een Traan’ , of soms wel ‘Pijn & Lijden’.
Hij rapt en zingt snedig in een West-Vlaams dialect en swingt met een laagje humor , vergezeld van een voorgeprogrammeerde ritmebox.
De vijf songs zijn uitermate gevarieerd en boeiend. Op “Een meiske met een bril” klinkt hij sober, treffend met een akoestische gitaar om dan met een rits Front 242 beats een remix van “t Zit tegen” letterlijk op ons los te laten!
Het is eenvoudig bij Steven H . Zijn muziek klinkt fris, speels en opzwepend.  Een groots entertainer en Artiest met een Feestneus!

Intussen is een gloednieuwe videoclip klaar voor het nummer Alsan Verward: http://www.youtube.com/watch?v=1a5oakQ2_OI

http://www.stevenh.be

Tom Odell
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel

Na het optreden van deze jonge blonde beloftevolle Britse artiest is het me wel duidelijk dat hij potten kan breken en tienerharten sneller doet slaan . De toegankelijke popsongs van de volgende maand te verschijnen debuutcd ‘Long way down’ staan er , hebben kracht, emotie en subtiliteit. Tom Odell schrijft evenwichtig melodieus gevarieerd materiaal , bepaald door z’n pianospel, beschikt over een gevoelige, dromerige stem , heeft charisma, betrekt z’n publiek bij de songs en wint hen voor zich op die manier .
Hij heeft een goede band achter zich en net als Passenger toont de jonge gast z’n talent, waarbij hij niet zomaar kan (af)gerekend worden als een one-hit wonder door die zeemzoeterige ‘samenhorigheids’single “Another love” .

In geen tijd was het concert uitverkocht; hij hield en wou het knus en gezellig in de ABBox, waardoor z’n sfeervolle , ingetogen en poprockende nummers ideaal tot hun recht kwamen.
Meteen trok hij de aandacht en overtuigde met drie fijne songs “Grow old with me” , “Can’t pretend” en “Sirens”, die gedragen worden door een man-achter-z’n-piano , en verder opvallen door een goede instrumentatie, weten op te bouwen en lichtjes durven exploderen; z’n zachte, soms verbeten zang ondersteunt het materiaal . Of  hij gaat naar de essentie en puurheid van een nummer, ingenomen en sereen , zoals “Sense” , die hij zo goed als solo speelde , en de band wat op het achterplan bleef , maar daarvoor niet even sterk. Invloedrijk zijn duidelijk Air Traffic en Keane .
Hij is er voor z’n fans . Hij had in loop van de middag al heel wat jonge harten veroverd aan het Brussel-Zuidstation , en verlichtte de dagdagelijkse stress en zorg van de werkende mens. Hij had wat geoefend in het Nederlands en in het Frans voor ons landje. De paar zinnetjes werden dan ook sterk onthaald.
Goed in het gehoor liggend materiaal kregen we geserveerd, én niet vies van een cover . Op vorige optredens kwamen de Rolling Stones in de spotlights , vanavond speelde hij op doorleefde manier een sterke versie van The Beatles “Oh darling” , die eindigde in wat Jerry Lee Lewis capriolen , iets wat we verderop nog zagen in het meeslepende woelige “Cruel”. “Another love” werd mooi op piano ingezet en ging dan uptempo en breder ; het refrein zong het publiek natuurlijk mee, zonder al te veel z’n gevoelige rode draad te verliezen .
Hij loodst ons doorheen  de sfeervolle “Supposed to be” en “Stay tonight”, palmt je in met een prachtige “Hold on” ,  en trakteert op een uitermate spannende, boeiende trip van het poppy “I know”.

Onze Tom Odell is ‘a rising star’, en zal op Rock Werchter wel één van de revelaties zijn. Het debuut zal dan net uit zijn , en ‘licht op groen’ na de overtuigende indruk van vanavond.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/tom-odell-17-05-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

We waren al onder de indruk van deze Noord-Ieren uit Belfast , een trio live met vier , die ons overdonderden op hun gigs en eigenlijk boeiend en gevarieerd plaatmateriaal uithebben . Deze post/math rock band viel op door muzikale krachtpatserij en lieflijke zalving te combineren in hun instrumentale ‘soundtrack’ geluid; een geluid dat fors en krachtig, donker en dreigend, zwaar en loom kan zijn, maar door de variatie en de repetitieve ritmes evenzeer houdt van een intense sfeervolle, broeierige spanning. En hoorden we tussenin niet wat speelse humor door de handclaps en een neurie gehalte . Deze lijn zetten ze alvast verder in het nieuwe werk , dat niet voor niks ‘All hail bright futures’ noemt , want de vrolijke tunes , de mantra’s, de Caribische ritmes en blazers komen nog meer door in hun brede opzet; fris aanstekelijke , soms kernachtige (korte) songs zelfs , die niet vies zijn van wat vocoder, vervormde zangpartijen . “Big things do remarkable” en “The stay golden” trilogie zijn maar een paar voorbeelden . “Like a mouse” laat een krachtige band etaleren en “Mend and make safe” kan zo op een plaat van Battles staan door de groovy vibes .
Spannend, bedreven , groovy, meeslepend en sfeervol materiaal dus , van een band die deze keer een smiley op ons gezicht tovert .

Moeilijk definieerbaar wat er allemaal muzikaal gebeurt als het Californische Death Grips het podium opstormt . Jawel ‘MC Ride’ Stefaan Burnett in ontbloot gespierd bovenlijf vol tattoes , hitst als een losgeslagen dolgekke stier in woord (ongeëvenaarde felle, diepe raps) en gebaar (allerhande armbewegingen ) zijn publiek op. Hij wordt geruggensteund door elektronicatechneut/toetsenist/effectmoduleur Andy Morin , kap over het hoofd, die soms wat olie op het vuur gooit. Twee donkere silhouetten op een podium in een mistig rookgordijn.
Grote afwezige was kompaan Zach Hill , drummer, die bezig in de studio’s is voor een soundtrack van Death Grips materiaal. En hem misten we vanavond , want hij zorgt nét dat de sound harder en loodzwaarder kan klinken . Hij bracht het nodige gekletter tijdens die verpletterende gig in Magasin 4 vorig jaar.

Ohja, Death Grips biedt de hiphopscene alternatieve en boeiende wendingen . Death Grips ademt de friste van een Public Enemy, Dälek, Bad Brains en 24-7 Spyz . Mee met de tand des tijd wordt dit aangevuld met punk, noise, hardcore, industrial, electro , dancehall, breakcore en dubstep . Een potpourri van donkere, lugubere , loeiharde , stampende songs . Het draait ‘em om een ‘weird’ veelheid aan ideeën , die onrustig , gejaagd, dreigend, agressief  klinken en een ‘fuck you’ uitstralen . Te gek en prettig gestoord dus .
Met ‘The money store’ vielen ze met de deur in huis . Talrijke platenlabels vlogen erop , maar bij de redelijk snel verschenen opvolger ‘No love deep web’ kwamen ze in stokken met het management en sloegen een dubbelslag door ‘em zomaar op het internet los te laten .
‘Loslaten’ dat is de ‘right word on the right place’, gezien zij intens hard, strak, compromisloos kunnen zijn . Maar door de afwezigheid van hun rechterhand Hill klonk het iets minder opwindend vet en geniaal ; wel kwam de klemtoon op een dansbaar , groovy geluid en kwam het oude Meat Beat Manifesto en de digital hardcore van Atari Tenage Riot om de hoek piepen in hun helse rit .
“Lost boys” en “Guillotine” waren al meteen twee knallers , opgezweept door een rits onnavolgbare raps , in een wek van stroboscoops en in een mistig decor. Stoorzender elektronica, stuiterende beats en knettergekke ritmes waren op zijn  plaats op songs als “The fever (aye aye)” en “I’ve seen footage” . Tja, het neigde naar een soort gabberhouse door de diverse tempowisselingen om dan loos te gaan in scheurend en schurend materiaal “Takyon”, “The hacker” en “Lock yr doors” . Het ongenoegen  en de frustraties werden letterlijk uitgezweet en -gefreakt op zo’n closing final .
En dan oeps, na 40 minuten, de stekker uit, de lichten aan, en weg was het duo …, een dreunende neurotische beat achterlatend op het publiek …

Death Grips zou nog meer hebben overdonderd met de drummer , die een belangrijke rol inneemt in de dynamiek en explosiviteit. Nu zaten we verweven in een ietwat bezwerende trance van hun  meedogenloos geluid, maar kijk, wat ze brengen blijft toch wel een uniek verhaal en ‘een must see’

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/death-grips-13-05-2013/

Organisatie: de Kreun , Kortrijk

Les Nuits Botanique 2013 – AlunaGeorge – Kan groots worden!
Les Nuits Botanique 2013
Botanique (Rotonde)
Brussel

We kregen de afgelopen periode al een paar BBC talenten voorgeschoteld als Chvrches , Laura Mvula en natuurlijk niet te vergeten deze AlunaGeorge. Nog geen cd uit , ‘Body Music’ verschijnt pas in juli (!), was het concert als één van de eerste tijdens Les Nuits Bota uitverkocht . Bijgevolg , in een volgepakte Rotonde konden we een kleine 45 minuten kennismaken met het kwartet, dat draait rond het duo, de bevallige schone Aluna Francis en elektrotechneut George Reid . Ze zorgt er alvast voor dat de hiphop en r&b breder kan en mag geïnterpreteerd worden , stevig gekruid van zalvende , prikkelende , zwierige , dansbare soul/electrobeats van synths, van de effectsmodule , de diepe basses en  de opzwepende drums , die zelfs de 2step/drum’n’bass van een paar jaar terug wat nieuw lieven inblazen. Tja, in de UK omschrijven ze het als ‘advanced minimalistic polyrhythmic beats as well as bashment, experimental hip-hop, ’90’s R&B and house’. Kwestie van weten!

Terecht een revelatie als je intussen de handvol singles en samenwerkingen op nahoudt . Onlangs in de belangstelling met Disclosure’s “White noise” , die hier vanavond niet kon ontbreken, en wat meer diepte kreeg door een repeterende diepe basstune , forsere beats en haar soulfulle stem .
In het clubcircuit houdt AlunaGeorge het momenteel graag nog intiem, knus en gezellig, vandaar hun optreden in de pittoreske Rotonde . Ze konden de Orangerie zelfs uitverkopen, want met songs als “Just a touch” , “You know you like it” , “Attracting flies” en “Your drums your love” heeft dit Engelse gezelschap al interessant materiaal uit! Live staan deze songs meer dan overeind door de elektronische loops , de verrassende wendingen, tintelen ze de dansspieren en krijgen ze nog een dwingend dampend sfeertje door de sensuele danspassen van deze schone , die tot de verbeelding sprak met haar lange benen, topje en haar kort leren schortje . Een jong huppelend (duracell) konijn, die elke m2 van het kleine podium benutte , af en toe zich achteroverboog  en tipte aan haar plastic flesje water. Ze kwam wel wat verlegen over en hield het telkens op een welgemeend ‘thank you’.  Maar het kwartet genoot van de warme respons, het sterke onthaal en de dansbare rijen vooraan.
Niet alle nummers spraken de dansspieren aan en konden wat ‘chill’ relaxt zijn als “We are chosen” , “Kaleidoscope love” en de titelsong van het debuut  , maar de voortdurende switch van de nummers zorgden net dat het (korte) optreden bleef boeien , en broeierig hot klonk.

Niks verkeerd dus aan hun toegankelijke pop met duidelijk hitpotentieel , waarbij we moeiteloze wisselingen van dansbare grooves en relaxte sounds noteerden  . Het was heerlijk genieten van deze pop en de honingzoete verschijning van Aluna Francis namen we er maar al te graag bij!  

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)

Al een paar platen werden we ondergedompeld in de snelle , dreigende , chaotische aanpak van het uit Sheffield afkomstige Rolo Tomassi , broer James en zus Eva Spence die een unieke mengeling brengen van noiserock, punkjazz en allerlei –core invloeden. De songs kunnen een opbouwende melodie hebben, gaan van hard naar zacht en zijn uiterst avontuurlijk en opzienbarend door de verrassende wendingen, bizarre kronkels en ontspoorde ritmes. We horen waanzinnige gitaar- en toetsenpartijen en opzwepende en strakke drums. En op de koop toe overstelpt de frontvrouwe ons met haar krijsende, schreeuwende en gillende zang. Maar ook deze frêle dame kan zacht klinken in haar vocals. En net precies al die tegengestelden maken de songs erg boeiend en spannend.
Op de nieuwe cd klinkt het vijfkoppig combo wel rauw melodieus , maar zalvender en toegankelijker . De tempowisselingen zijn minder overdreven en ook valt er meer afwisseling te noteren in haar zangpartijen, want onze bevallige dame kan daadwerkelijk zingen , voor wie twijfelde .
Ze hebben duidelijk hun horizont verbreed en brengen in de tien tracks een rits zorgvuldig opgebouwde composities , waarvan de afsluitende track “Illuminaire” elke modale popliefhebber zal kunnen bereiken .
Minder herrie en pletwals systematiek  –  de opwinding blijft en de popmelodie heeft z’n weg gevonden .