Het indie-/internetfenomeen Boy Pablo zakte af naar Brussel waar er een aanzienlijk schare fans hem opwachtten. Hij en zijn band, bestaande uit vrienden en familie, deden ons verlangen naar de zonovergoten festivalzomer.

De band die de spits mocht afbijten was Jakomo, het Brussels viertal dat lo-fi suave rock brengt. Helaas kon de recensent ter uwer dienst slechts de laatste noten van de set meepikken. Echter, afgaande op die afsluiter en de overweldigende reactie van het thuispubliek, heeft Jakomo een uitstekende thuismatch gespeeld. Als halve finalist van Humo’s Rock Rally zullen we er nog zeker van horen!

Ook al heeft Nicolás Pablo Rivera Muñoz of wel Boy Pablo nog geen LP op zijn conto staan, was de Orangerie net niet uitverkocht. Zijn populariteit was tijdens de soundcheck al duidelijk toen enkele fans kreten slaakten terwijl hij en enkele bandleden de stage klaarmaakten. Iets later kwamen Pablo, zijn broer, neef en drie vrienden opnieuw tevoorschijn terwijl een geluidsfragment hen aankondigde alsof er een sportwedstrijd ging beginnen.
Met “Yeah (Fantasizing)” trapte de knaap en zijn kompanen af met wat eerder een zachte opwarmer is. Het melodieuze en dansbare “Feeling Lonely” zette het feestje pas echt in gang. Hij had dus niet veel nodig om de sfeer zeer frivool en opgewekt te maken. Alles behalve misselijkmakend was ook “Sick Feeling” dat ons een lach op ons gezicht toverde en tegelijk aanstekelijk op onze heupen werkte.
Boy Pablo mag dan nog over hartzeer, eenzaamheid, een wrang gevoel of besluiteloosheid zingen, toch zorgt de melodieuze muziek (denk aan Mac DeMarco, Two Door Cinema Club, Kakkmaddafakka) voor een opgewekte setting. De zomer mag dan nog niet voor morgen zijn, toch voelen en ruiken we de festivals nu al!
Natuurlijk was “Everytime” het summum van de avond dat gretig werd meegezonden door de hele zaal. Deze single is vooral populair door de ogenschijnlijke simpele virale videoclip die zijn eigen digitale leven begon te leiden. Vervolgens mocht goede vriend en backing vocalist Eric Tryland het duet “Never Cared” meezingen. Helaas legde dit pareltje ook de lichte vermoeidheid van Pablo’ stem bloot die wat moest onderdoen voor die van Eric.
We moeten ze vooral niet al te serieus nemen want het verjaardagsliedje, de ingestudeerde mopjes (inclusief corona-joke), de semi-acrobatische toeren, de bandchoreografie, de meezingmomenten en handgeklap... maakten de avond uitermate ontspannend en enorm plezant!
Bissen was niet aan de olijke bende besteed waardoor ze meteen naar het einde sprinten met een uptempo versie van “Dance, Baby”. Zowel Pablo als Eric met keytar in de hand zetten shirtloos het nummer in. Alsof dat nog niet ludiek genoeg was, werden we verzocht om door de knieën te gaan en een laatste keer alles te geven. Iets wat - bij ons weten - maar zelden met volle overgave werd gedaan in de Botanique!

Organisatie: Botanique, Brussel

Twee jaar geleden speelde ze nog als straatmuzikant in Byron Bay, maar nu is Tones and I een van de populairste nieuwkomers van het afgelopen jaar. De twintigjarige Australische zangeres scoorde het afgelopen jaar een monsterhit met “Dance Monkey”. Het nummer stond een ongelooflijke zeventien weken bovenaan de Ultratop, een record! Het onverwachte wereldwijde succes zorgt voor een overvolle agenda voor de jonge zangeres, maar haar Europese tour stond al langer gepland. Het was dan ook geen toeval dat haar eerste concert op Belgische bodem in het Leuvense Depot maanden voordien uitverkocht was. De hype rond het optreden was groot en Tones and I leek wat vermoeid, maar ze wist alsnog een nette popshow neer te zetten.

De zaal stond al mooi gevuld voor voorprogramma Billy Davis. De Australiër is voor het eerst in Europa en het lijkt hem aan deze kant van de wereld duidelijk te bevallen. Op zijn sociale media kondigde de sympathieke muzikant aan alles te geven op het podium en hij hield woord. De nummers waren verrassend groovy en van een aanzienlijke kwaliteit. In het verleden werkte de Australiër al samen met grootheden GoldLink en Brockhampton. Billy David concentreerde zich vooral op zijn toetsen en liet het zingen over aan Flyboy Jack en Rahel Philips, die elkaar met hun stemmen perfect konden aanvullen. Het was alvast een aangename kennismaking met Billy Davis en zijn band!

Het leven van Toni Watson bestond de afgelopen maanden vooral uit reizen en promo voeren, waardoor er weinig rust overblijft. Net die rust heeft de Australische nodig om aan nieuwe nummers te kunnen werken, want dat ze bakken talent heeft ondermijnde ze gisteren in Het Depot. Met het nog onuitgebrachte “Can’t Be Happy All the Time” opende ze haar optreden op een eerder atypische manier. Ze bracht het nummer sober en hield het bij de essentie. Haar herkenbare stem raakte de juiste snaar van het publiek, want het beloonde het fraaie begin met luid applaus. Dat publiek bestond gisteren uit heel wat kleinere kinderen, die samen met de mama of papa vooral zaten te wachten op de grote hit. Zij die echter al wat meer vertrouwd waren met de muziek van Tones and I, herkenden in “Never Seen the Rain” al gauw een eerste meezinger van de avond. Spijtig dat het nummer iets te voorspelbaar is en live aan catchiness ontbreekt. Die catchiness vonden we daarentegen wel terug in het herwerkte “Colourblind”. Haar loopkunsten kon ze hier alvast bovenhalen en dat kreeg Het Depot iets losser.
Het repertorium van Tones and I beperkt zich voorlopig tot een redelijk korte EP. Dat betekende gisteren naast een paar nieuwe nummers ook dat Tones and I moest teruggrijpen naar covers. “Drop the Game” van Flume en Nick Murphy (toen nog Chet Faker) was het nummer waarmee ze leerde ‘loopen’, maar kende live enkele kleine timingproblemen. De andere cover, “Forever Young” van Alphaville, was dan weer wel een schot in de roos. Iedereen zong mee en verloor zichzelf in het moment, terwijl Tones and I het nummer van een fijne dynamiek verzorgde. De verhalen die ze tussen de nummers door als bindteksten gebruikte waren vaak grappig en gaven haar nummers mee context. “Johnny Run Away” droeg ze op aan haar gelijknamige beste vriend, die ze na het nummer zelfs op het podium riep. Daarmee scoorde Toni Watson heel wat sympathiepunten!
Tones and I beschikt over een stem die je uit de duizend herkent, maar die leek naar het einde toe wel een beetje uitgeput te geraken. Het vele reizen en spelen lijkt ervoor gezorgd te hebben dat haar stem niet voldoende rust heeft gekregen. Daardoor kwam ze iets minder krachtig voor de dag, en bereikte ze haar normale volume niet. De tonen kon Tones and I desondanks met gemak treffen.
We kregen gisteren trouwens ook een voorsmaakje van haar volgende release en misschien wel toekomstige hit. Ondanks een ingekorte versie kon “You’re So Fucking Cool” overtuigen en sloeg de vonk over naar het publiek. Het beste nieuwe nummer van de avond schreef ze echter een paar weken geleden en heeft zelfs nog geen officiële naam. De stripped versie was weergaloos en kreeg de haren op onze armen recht. Een one hit wonder is ze klaarblijkelijk niet.
De zaal was ruimschoots op voorhand uitverkocht en dat had volstrekt te maken met het megasucces genaamd “Dance Monkey”. In dertig landen stond het nummer helemaal bovenaan de hitlijsten, maar nergens langer dan in België. De dankbaarheid hiervoor van Toni Watson hoorde je overduidelijk in haar bindtekst. Je voelde ook dat iedereen op dat ene moment aan het wachten was en net dat creëerde een prettig momentum. Er werd meegezongen, gedanst door jong en oud en natuurlijk gefilmd voor iedereen die er niet bij kon zijn. Voor velen een onbetwist hoogtepunt van de avond, en wie zijn wij om dat tegen te spreken? Ten slotte werd “The Kids Are Coming” ten beste gegeven en ook hier deed iedereen goed mee. Vocaal zat Tones and I er bijna helemaal doorheen, maar een laatste inspanning zorgde toch nog voor een mooie afsluiter!

Na minder dan een uur zat het gebeuren er alweer op. Dat Tones and I een drukke agenda heeft was duidelijk in haar show, waarin ze op veilig speelde, en haar stem, die vermoeid klonk. De plotse roem en eer gaf haar weinig de tijd om aan haar liveshow te werken, maar het zat grotendeels al redelijk goed in elkaar. Laten we hopen dat Tones and I binnenkort in alle rust even kan bekomen van al het succes en daarna werk kan maken van een debuutalbum. Het potentieel en het vermogen om het tot de grotere zalen te schoppen heeft ze in ieder geval!

Op zaterdag 4 juli speelt Tones and I in de Klub C van Rock Werchter.

Setlist: Can’t Be Happy All the Time - Never Seen the Rain - Colourblind - Jimmy - Drop the Game (Flume & Chet Faker cover) - You’re So Fucking Cool - Johnny Run Away - (Onbekend nieuw nummer) - Forever Young (Alphaville cover) - Dance Monkey - The Kids Are Coming

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Organisatie: Depot, Leuven

The Mission - Een magisch trip doorheen de tijd, alsof het terug 1985 was

Naast o.a. Jesus and Mary Chain, Siouxie and the Banshees, Nick Cave and the bad seeds, Echo and the Bunnymen en vele andere is The Mission een band die zijn stempel heeft gedrukt op de jaren '80 tot prille jaren '90. De band werd in 1985 opgericht door zanger Wayne Husse en bassist Graig Adams. Beide hadden hun strepen ruimschoots verdiend bij die andere jaren '80 icoon The Sisters of Mercy. Met “Tower of Strenght”, “Wasteland” en “Butterfly On a Wheel” scoorde The Mission verschillende cult-hits. Ze drukten dan ook hun stempel op de new wave , de gothic rock en aanverwante stijlen, die in die periode enorm populair was.
De band heeft woelige jaren doorgemaakt, met enorm veel personeelwissels. Maar bewees met het laatste album 'Another Fall from Grace' , uitgebracht in 2016, nog steeds relevant te zijn. The Mission is nu op tournee voor een 'The United European Party tour'. En houdt halt in maar liefst twintig landen. In De Casino traden ze twee keer aan. Bij de ene show spelen ze enkel songs uit de oneven albums, de andere avond waren de even albums aan de buurt. Een bijzonder concept dat ook wij niet wilden missen.

Wij waren erbij op de tweede avond, op zaterdag 7 maart …
Salvation (***1/2) uit Leeds bevaart sinds 1983 diezelfde wateren als The Mission. Meer nog de band is altijd nauw verbonden geweest met The Mission. Zo speelden ze in het verleden al in diens voorprogramma en was Wayne Husse producer van het album 'Jessica's Crime'. In 2018 werd het album 'Diamonds are Forever' oorspronkelijk op de markt gebracht in 1987, heruitgebracht in een geremasterde versie. Salvation drukte doorheen de jaren dus eveneens voldoende zijn stempel op de underground beweging van de gothic-rock scene, en dat merkte je ook aan de opkomst voor het voorprogramma. De band ontgoochelde dan ook niet, al hoor en zie je links en rechts dat de middelmaat zelden wordt overschreden. Ook overviel ons meermaals dat 'dertien-in-een-dozijn' gevoel. Salvation brengt namelijk niets nieuws of wereldschokkends naar voor, maar het lont aan het vuur steken om de boel te doen ontploffen, dit door de energieke set, knetterde als een haardvuur op een koude winterdag. Daarin slaagt Salvation met brio.

Wayne Husse en de zijnen vallen met de deur in huis door direct een klepper van formaat voor te schotelen. “Wasteland”. Zij die nog niet wakker waren , schoten prompt uit hun winterslaap, niet dat de voorganger ons in slaap wiegde. Vanaf de eerste song trok The Mission (*****) alle registers open en zou daar gewoon tot het einde van de avond mee doorgaan. Song na song zorgde dat niet alleen voor een herkenningsapplaus, maar vooral voor een daverend new wave /gothic rock feestje dat ons doet terugkeren in de tijd. Echter met beide voeten stevig in het heden. De teugels werden verder gevierd, mensen gingen op de rug van hun kompaan gaan staan om een dansje uit te voeren. Of er ontstond een potje pogoën tot ver naar achter. Echter zorgt The Mission ook vaak voor een intense, donkere en zweverige sfeer die je eerder een ware krop in de keel bezorgt. Net dat enorm variëren tussen meerdere uitersten , zorgt ervoor dat we ons geen seconde hebben verveeld. Songs als “Like A child again”, “Butterly on a wheel” en “The tears shall drown the wind” mogen dan nog bekend klinken in de oren, vaak werden teksten eveneens door het uitzinnige publiek meegebruld, tot jolijt van Wayne die een tandje bij stak om zijn publiek te entertainen . Het feit dat The Mission niet doet aan routineklusjes, trekt ons echter nog het meest over de streep. Song na song blijft Wayne en zijn band ons met verstomming slaan, of eerder dansen tot het holst van de nacht.
Ook al trekt de frontman, die trouwens nog steeds bijzonder goed bij stem is, daarbij de meeste aandacht naar zich toe, we kunnen niet voorbij aan de virtuositeit en spontaniteit van de muzikanten binnen The Mission. Zo waren we danig onder de indruk van de drum solo’s van Mike Kelly, die niet alleen met de nodige vuurkracht maar eveneens met een hoge dosis spelplezier naar voor werd gebracht. Meermaals jut de Kelly het publiek nog meer op. Gerugsteund door een iets meer statisch, maar daarom niet minder energiek tot virtuoos, solerende bassist Graig Adams en gitarist Simon Hinkler , kunnen we dus stellen dat anno 2020 ook  puur instrumentaal alles snor zit bij The Mission. Ook bij songs als “Sea of Love”, tot afsluiter van de regulaire set “Deliverance” sluiten we ons bij deze stelling aan.
Bij de bisnummers trekt The Mission nog eenmaal alle registers open met een magisch mooie “Blood Brother”, “Believe' en “Marian” (Sisters of Mercy). Om af te sluiten met de ultieme kers op de taart “Tower of Strenght”.

Conclusie:  The Mission bood ons een avond boordevol knetterende hoogtepunten aan, met wellicht enkele momenten dat alles wat de gezapige kant dreigde op te gaan. Maar dat euvel werd telkens vrij snel opgelost, door weer een klepper boven te halen die op een speelse, zeer spontane en energieke wijze naar voor werd gebracht. Telkens opnieuw viel een overweldigend gevoel over ons heen, dat dan ook niet aanvoelde als een zoveelste nostalgie trip. Eerder leek het alsof het terug 1985 was.
Pas toen de lichten terug aangingen stelden we vast dat het echter 2020 is. Ook al galmden nog steeds new wave songs als “Love Like Blood” door de boxen tijdens de afterparty. Zo overweldigend voelde deze  magische trip doorheen de tijd aan, die The Mission ons aanbood.

Setlist: Wasteland - Bridges Burning  - Like a Child Again  - Met-Amor-Phosis
Butterfly on a Wheel - Can't See the Ocean for the Rain  - That Tears Shall Drown the Wind - Within the Deepest Darkness (Fearful) - Grotesque - Severina - Sea of Love - Deliverance
Encore: Blood Brother  - Belief  - Marian  (The Sisters of Mercy cover)
Encore 2: Tower of Strength

Indrukken Wim Guillemyn - Om de zoveel tijd komt Wayne Hussey en zijn gevolg in ons land om er hun bekende en minder bekende hits te spelen aan zijn trouw publiek. Altijd weet hij dit op te hangen rond een bepaald thema: ‘A Farewell tour’, ‘30 jarig bestaan’ etc… Nu was het twee avonden na elkaar waarin hij telkens uit verschillende albums putte. Het positieve aan die twee avonden waren ongetwijfeld de setlists waarin hij niet alleen aan de bekende hits maar ook aan minder voor de hand liggende songs aandacht besteedde.

Eerst kregen we als opwarmer Salvation dat gedurende vier gigs mee mocht als support. Niet de Amerikaanse psychedelische rockband uit de jaren 60 maar de gelijknamige band uit Leeds. Die bestaat nog niet sedert de jaren 60 maar wel sinds 1983. Hun eerste songs werden opgenomen samen met Andrew Eldritch en uitgebracht door Merciful Release. Ze speelden o.a. in het voorprogramma van The Alarm (toen die groot waren midden jaren 80) en Blur speelde ooit nog in hun voorprogramma. Ze werkten ook samen met Wayne Hussey op de EP ‘Jessica’s Crime’. In elk geval heden ten dage leeft de band nog en maken ze nog nieuw werk. Ze konden mij in elk geval overtuigen. Old school rock and roll met een punk attitude.

Natuurlijk was zo goed als iedereen gekomen voor de godfather van de goth rock: The Mission. In stijl kwamen ze het podium op en openden met “Wasteland” (één van hun prijsbeesten). Het was een verschroeiende start met daarna “Burning Bridges”, “Like A Child Again” en het nu al klassieke “Meta-Morphosis”. Het werd enkel, na “Wasteland”, kort ontsierd door een dispuut tussen Adam Craig en een fan waarna die laatste uiteindelijk vakkundig buiten werd gezet.
Simon Hinkler speelde de pannen van het dak en Hussey was goed bij stem. Maar mijn god, sedert zijn vorige passage ziet hij er nu echt oud uit. De man is intussen 61 jaar maar je zou denken dat hij reeds zeventig jaar oud is met zijn ingevallen wangen en lang grijs haar. Gelukkig was dat niet aan zijn prestaties op het podium te merken.
Na die verschroeiende start kwam een rustiger deel van het optreden maar daarom was het niet minder saai. De songs werden vakkundig en uitgebreid gebracht. Vooral met aandacht voor enkele minder bekende en meer introverte songs zoals “Can’t See The Ocean For The Rain”, “That Tears Shall Drown The Wind” (uit het onderschatte ‘Blue’ 1996) en “Grotesque” (uit ‘God is a Bullet’ 2007). Een mooi trio waarna we “Severina”, “Sea of Love” en “Deliverance” kregen als afsluiter. Er waren ook nazaten van de Eskimo’s (roemruchtige fanclub uit het verleden) aanwezig die de band de ganse tournee aan het volgen zijn. Vooral bestaande uit Britten maar bijvoorbeeld ook een Fin en een Nederlander. Zij zorgden voor de gebruikelijke tekens van aanbidding. Elk zijn manier van genieten. De bisnummers waren “Blood Brothers”, “Belief” en “Marian” van The Sisters of Mercy. Een song waarvan Hussey indertijd de muziek schreef. Ook een song die hij de laatste jaren terug regelmatig eens in de setlist steekt. Het moet gezegd worden dat de versie deze avond veel beter klonk dan wat Eldritch de laatste 20 jaar er live van gemaakt heeft. Als tweede bis kregen we dé hit van The Mission: “Tower of Strength”.
Toen de lichten terug aangingen en iedereen bekomen was van het optreden werd er nog duchtig gedanst op de muziek van de jaren 80.

FR review http://www.musiczine.net/fr/concerts/item/77748-mission-accompli-e.html
(dag 1 - 6 maart 2020)


Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/the-mission-06-03-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/salvation-06-03-2020.html

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Voor velen was 6 maart een doodnormale vrijdag, maar voor Glints was het wellicht een van de mooiste dagen van zijn nog jonge carrière! Hij mocht namelijk zijn debuutplaat ‘Choirboy’ in de Ancienne Belgique voorstellen, en dat voor een uitzinnig publiek. De afgelopen jaren wervelde Glints al over heel wat festivalweides en stilaan begint zijn naam ook over de grenzen heen bekend in de oren te klinken. In de Boxopstelling van de grote zaal bracht Glints een arenawaardige show die weinig aan de verbeelding overliet.

Rare Akuma werd door Glints naar voren geschoven als voorprogramma en kreeg de niet zo gemakkelijke opgave het publiek op te warmen. Veel plaats hadden hij en zijn renegades niet op het podium om voluit te kunnen gaan en ook de energie van het publiek was niet zo hoog als verwacht. Vooral dat laatste speelde niet in het voordeel van Akuma. Hoezeer hij zich ook smeet en probeerde het publiek met zijn duistere producties op te jutten, was de reactie eerder lauwtjes. Ook jammer vonden we het dat zijn microfoon iets te stil stond en soms moeilijk boven de bassen uitkwam. In een andere setting was zijn set veel beter tot zijn recht gekomen.

Na een klein halfuur wachten doofden de lichten en gingen de grote gordijnen open. Een man achter een pianovleugel luidde met de eerste noten “Greatness” in. In een oranje en paars trainingspak dook Glints luttele seconden later uit de coulissen op om met veel gevoel het nummer in te zetten. Van zenuwen leek Jan Maarschalk Lemmens geen last te hebben, getuigen zijn zelfvertrouwen en zijn toonvastheid. De rust was eerder van korte duur, want met quasi-titeltrack “Choirboys” werd meteen erna een echt energiebommetje voor de leeuwen gegooid. Stilstaan was geen optie en wonder boven wonder werd het publiek gevraagd om in koor mee te zingen.

Een eerste puntje van herkenning voor diegene die het kakelverse album nog niet geluisterd hadden was de single “Gold Veins”. Het nummer werd laaiend enthousiast onthaald door de luid meezingende fans. Er werd vooraan zelfs al een eerste pit geopend. Aan sfeer ontbrak het hem zeker niet!
Het publiek at met veel plezier uit de hand van Glints, die steeds losser en energieker overkwam. Tijdens het aanstekelijke “Moving Day” werden we zo al vroeg geanimeerd om mee te wuiven op de toekomstige hit. Naast voornamelijk nummers van de nieuwe plaat werden ook oudere nummers in de goed opgebouwde setlist verwerkt. De VRWRK-samenwerking “New Flow” werd speels gerapt door Lemmens en debuutsingle “Dread” klonk in zijn geüpdatete versie nog intrigerender. Intrigerend was ook de manier hoe Glints een van zijn persoonlijkste nummers, “HTTP 404”, bracht. De songteksten brachten je tussen het gefeest toch even aan het nadenken en op het einde volgde natuurlijk weer een fameuze energie-uitbarsting. Voor een zwoel sfeertje zorgde nadien het zomerse “Family Tree”. Martha Da’Ro deed haar rol als special guest alle eer aan en kreeg met haar unieke stem iedereen mee.
Laten we het ook even over het visuele hebben, want ook dat was gisteren de moeite. Net als op Pukkelpop brachten Glints en zijn team een flitsende en strakke lichtshow. Het publiek liet zich hierin onderdompelen en het leek wel alsof we ons in een hippe nachtclub bevonden. De intensiteit en vooral ook kracht van de nummers werden met het visuele nog verhoogd en hadden ook een effect op de uiterst goede sfeer. De onuitgebrachte freestyle “Sunday Service” was helemaal in your face en werd hiermee een van de verrassingen van de avond. Ook het catchy “Young Wolverine” viel in de smaak en heeft voldoende potentieel om het nog tot radiosingle te schoppen. Het was verfrissend en het had die flow waarmee Glints de hele Box met gemak kon inpakken.
Het feestje was al vol op gang, maar de echte kanjers bewaarde Glints pas voor het einde. Het zoete “Lemonade Money” werd als een hymne onthaald en warmde de zaal nog meer op. Het mocht echter ook wat ruiger zijn en daar diende The Subs-samenwerking “Blank” voor. De zaal werd omgetoverd tot een rave-cave en de flitsende lichten zorgden bij ons bijna voor een epileptische aanval. Het was overdonderend, en dan vroeg Glints ook nog eens om een wall of death. Het kookpunt leek bereikt, maar dat was nog zonder “Fear” en DVTCH NORRIS gerekend. De explosiviteit en de chemie tussen de twee collega’s zorgden voor een nog meer opgefokt publiek, dat de zaal bijna uit zijn voegen liet barsten. De absolute apotheose kwam helemaal als laatst met “Bugatti”, dat het kot finaal afbrak. Schrik voor het alom gevreesde nieuwe coronavirus leek Glints niet te hebben, want kort voor het slot dook hij nog even mee in de pit.

We hadden hoge verwachtingen, maar die kon Glints gisteren met veel klasse en evenveel energie moeiteloos inlossen. In iets meer dan een uur stelde hij zijn geweldige nieuwe plaat voor en toonde hij zich klaar voor de festivalzomer. Een goed opgebouwde setlist, strakke lichtshow en vooral een Glints in topvorm waren de sleutel naar een van zijn beste shows tot nog toe. Het buitenland en de populariteitsboost wenkt voor de Antwerpenaar met Britse roots en dat gunnen we hem na gisteren nog net dat tikkeltje meer.
Op zondag 5 juli breekt Glints de KluB C van Rock Werchter af. Meer festivalaankondigingen volgen binnenkort.

Setlist: Greatness - Choirboys - Gold Veins - New Flow (nummer van VRWRK) - Moving Day-Dread - HTTP 404 - Family Tree (met Martha Da’Ro) - Young Wolverine - Sunday Service - Lemonade Money - Blank (nummer van The Subs) - Fear (met DVTCH NORRIS) - Minimum Wage - Bugatti

Ism Dansende Beren

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel