Mamma Mia! – de perfecte zomermusical!
Mamma Mia
Kursaal Oostende
Oostende
2015-07-21
Johan Meurisse
Het Kursaal van Oostende maakt er ondertussen een traditie van om een bekende internationale musicals te plaatsen tijdens de zomermaanden. Ze kleuren dit jaar je zomer met de succesmusical Mamma Mia! , één van hun grootste producties , die na vier jaar terugkeert naar Oostende.
Van 21 juli tem 9 augustus 2015 strijkt de internationale cast hier drie weken neer . Al ruim 20.000 tickets zijn verkocht!
Mamma Mia! is een gigantisch succes , een ‘feel good musical’, een meeslepend verhaal rond de hits van Abba , die nog meer elan en intensiteit krijgen in het prachtige Kursaal .
De nummers zijn perfect gekozen , passen in het liefdesverhaal en zijn een mooi overzicht van Abba’s oeuvre, hit-, popgevoeligheid en emotie. Hand in hand gaan verhaal , dans en muziek samen. Op het eind mag iedereen nog eens uit de bol gaan met die kenmerkende glitter & kitsch van de jaren 70 disco.
Het refrein van “Mamma Mia” brengt alles in de musical op zijn plaats
“Mamma mia, here I go again
My my, how can I resist you?
Mamma mia, does it show again
My my, just how much I've missed you?”
Het verhaal van Mamma Mia! speelt zich af in en rond een taverne op een Grieks eiland. Op de vooravond van haar huwelijk graaft een jong meisje in het verleden van haar moeder, op zoek naar de identiteit van haar vader. Die zoektocht brengt drie mannen uit haar moeders verleden voor het eerst in 20 jaar terug naar het eiland.
De karakters worden in het tweede deel sterk uitgediept , wat de totaliteit van de musical zeerzeker ten goede komt
We krijgen de originele versie met de Engelstalige cast. Geen nood, via projecties worden vertalingen voorzien in het Nederlands en in het Frans .
Wees erbij, samen met vrienden of met het gezin , het is de laatste keer dat Mamma Mia! nog te zien is in ons land …Does it show again?!
Info op http://www.kursaaloostende.be
De naam Hanni El Khatib klinkt niet echt rock’n’roll, maar is het wel. Deze Californiër, met Palestijns- Filipijnse roots, ademt rock’n’roll, getuige de tattoos, de brylcream van zijn promofoto’s en de rockiconografie van zijn drie platen: vuile jeansjasjes sieren zijn tweede album , het door Dan Auerbach van Black Keys geproducete en meegeschreven ‘Head in the dirt’, en een arm worstelt met een vervaarlijke slang op zijn nieuwste album ‘Moonlight’. El Khatib speelt de meeste instrumenten op zijn albums zelf, maar live laat hij zich door drie bandleden begeleiden, waarbij naast bas en drums, het vierde lid van de band ofwel op mellotron of elektrische gitaar speelde.
Dit concert in een door de avondzon verlichte Dok, was een echte groeier. Het begon niet slecht, maar ook niet echt memorabel in de eerste vier, vijf nummers. Het was goeie garagerock, maar ook niet meer, bijvoorbeeld in “The teeth”, dat Jack White en Queens of the Stone Age door mekaar husselde.
De songs bleven in het begin niet echt hangen, de riffs waren niet super strak, maar zoals gezegd, na een halfuurtje sloeg de vlam toch nog in de pan. Was het dat de zon niet meer in het gezicht van El Khatib scheen, in ieder geval was de zang plots beter, de drums werden strakker, en de gitaarsolo’s vlogen ons om de oren.
“Mexico” was een valse trage, maar werd met veel vuur gebracht en voorzien van splijtende gitaarsolo’s en van toen af werd het concert beter en beter. Je zit eerst rustig mee te knikken, en plots gebeurde het, het publiek ging meer en meer mee in deze trip, de band stak nog een tandje bij, en plots vlogen de eerste crowdsurfers door de lucht. Tegenover een Jack White of een Black Keys, knalt er bij Hanni El Khatib minder blues, en meer garagerock door de boxen, ook al gebruiken ze eveneens een mellotron.
Dit deed me ook denken aan de eerste zaaloptredens van The Vaccines. In “Head in the dirt” zong El Khatib, “I want my money back”, maar voor ons en de rest van het publiek was dit concert al dubbel en dik zijn geld waard.
Van zeer goed ging het naar gewoonweg imposant in “Pay no mind”, met zijn retestrakke drums en zijn Ramones/Vaccines refreintje en het heerlijk onverschillig gezongen “Family”, protopunk met sixtiesinvloeden en handgeklap. “Two brothers” : “I lost two brothers this year, i hope they died without fear”, had het soort dansbare gitaarloop waar Foals een patent op heeft, maar barstte volledig open in een vuile gitaarfinale die El Khatib volledig tussen het publiek afwerkte nadat hij van het podium gedoken was.
We kregen nog een bisnummer, dat in ware Sonic Youth stijl afsloot toen El Khatib zijn gitaar in de boxen parkeerde. Hell, dit was me het rock’n’roll avondje wel, en het was nochtans zo doordeweeks begonnen.
Setlist
Moonlight – B.D.R.-Nobody move –The teeth – Dead wrong – Save me – Mexico - Come alive – You rascal me – head in the dirt – melt me – loved one – pay no mind – family – two brothers
Organisatie: Democrazy, Gent
AC/DC - Same old fucking brilliant shit
AC/DC
Festivalterrein
Dessel
2015-07-06
Lode Vanassche
Na de verdienstelijke en stevige soulrock van Vintage Trouble openden onze ouwe knarren AC/DC letterlijk met knallers en vuurwerk en met ‘Rock or Bust’. Malcolm wordt vervangen door zijn neef en op Malcolms dementie na zie je nauwelijks verschil. Chris Slade zit weer achter de vellen, na de avontuurtjes van Phill Rudd, maar daar trekt AC/DC zich geen moer van aan.
Ze gaan op een uitverkochte weide voor een retestrak concert. “Don’t you fool around with AC/DC”. Veteraan en working class hero Brian Johnson en eeuwige adhd-er Angus palmden moeiteloos heel de weide in.
De helft van het publiek had dan ook een t-shirt van AC/DC aan. Brian verscheurde zowat zijn stembanden en verkeert in uitstekende vorm. Angus braakt noten uit zijn SG alsof het niets is. “Hell Aint a Bad Place to Be”. Minder nieuwe – “Rock Or Bust”, “Play Ball”, “Baptism My Fire”, “Rock ‘n Roll Train” – nummers worden afgewisseld met ouder werk. Aan klassiekers geen gebrek. Het vreemde aan AC/DC is dat ze al 42 jaar hetzelfde doen , eigenlijk altijd dezelfde nummers schrijven en er nog mee wegkomen ook. Het is verdomd goed en het verveelt geen seconde . Er valt gewoon weg niet te ontsnappen aan de energie die deze Australiërs op ons loslaten.
Het enige wat hun leeftijd een beetje kan verraden zijn de iets te lange stiltes tussen de nummers door. Zowat ieder nummer zorgt voor een explosie: “Thunder”, het gebed “High Voltage”, “Rock & Roll Train”. “Fucking Hells Bells” en de klok hangt er. “Have a Drink on Me” wordt na enkele decennia weer opgevist en meezinger “You Shook Me” gaat het letterlijke en figuurlijke vuurwerk van “TNT” vooraf.
Pink Floydgewijs komt een gigantische opblaasbare pop het podium op en begint Angus in zijn blote bast aan het onverslijtbare “Whole Lotta Rosie”. “Let There Be Rock” wordt hét solomoment voor onze eeuwige schooljongen. We worden definitief gemokerd in de retestrakke bisronde met “Highway To Hell” en “For Those About To Rock, We Salute You”.
… It’s only rock ‘n roll, but the audience like it! …
Neem gerust een kijkje naar de pics (via Sony Music)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ac-dc-06-07-2015/
Organisatie: Live Nation ism Graspop Dessel
The Bloodhounds (uit East L.A.) zullen hun eerste optreden in België wellicht niet snel vergeten. Vooreerst kregen ze de eer om de deur van het sympathieke etablissement ‘De Nodige Deugd’ voorgoed dicht te trekken. Gezien de talrijke opkomst en de hitte werd ervoor geopteerd om het optreden op het dak (van de toiletten) te laten plaatsvinden. Mooi maar technische problemen met een versterker zorgden ervoor dat ze pas om 22u konden beginnen. Ik voelde de bui al naderen maar gelukkig bleken de dienstdoende politiemensen erg inschikkelijk en mochten de Latino’s zo’n anderhalf uur ongestoord hun ding doen. Dat viel dus goed mee want ik mag er niet aan denken dat ik ook maar iets van deze set had moeten missen.
Vorig jaar schafte ik me hun debuutplaat, ‘Let loose!’ (op Alive Records), aan en bombardeerde die schijf meteen tot plaat van het jaar. Of dat achteraf bekeken terecht was, laat ik in het midden maar feit is dat ik in geen jaren nog dergelijke rootsrock had gehoord die zo fris en vanzelfsprekend klonk. Het deed me onvermijdelijk denken aan de beginjaren van stadsgenoten Los Lobos die me destijds op dezelfde wijze wisten te overdonderen. Diezelfde onbevangen rock-‘n-roll, alleen waren de Norteño songs als tussendoortjes hier vervangen door jug band music (waarvan tijdens het optreden overigens geen spoor te bekennen was).
De jongens hadden er een nachtje stappen opzitten en zagen er tijdens het lange wachten wegens die technische panne eruit als halve lijken die zich ternauwernood staande hielden. Maar eenmaal die verdomde versterker aan de praat gekregen was , bleken ze meteen springlevend en ging zanger-gitarist, Aaron “Little Rock” Piedraita, zowaar aan het dansen, bijna verongelukkend door de talrijke kabels op het wel erg krappe ‘podium’.
De band begon ronduit verpletterend met “La Caouhila” (te vinden op de dubbel LP “Rock & roll is a beautiful thing – Alive 20th anniversary album”) gevolgd door de Bo Diddley-cover “Crackin’ up”. Retestrakke rootsrock met duidelijk sixties garagerock invloeden en immer heerlijk heldere en sprankelende gitaren. Het zorgde voor een fantastische sound maar ook de songs mochten er zijn. ”Indian highway” vind ik nu al als een klassieker klinken terwijl de talrijke nieuwe nummers het beste beloofden voor de toekomst. Wat me ook erg opviel , was hun frisse neus voor covers. Hun keuze was zeker niet evident waren voor zulke jonge gasten: “Security” (Otis Redding), “Filthy rich” (The Outsiders), “I found a peanut” (Thee Midnighters), “Slow down” (Larry Williams), “Primitive” (The Groupies) en “I’m gonna forget about you” (The Valentinos). Misschien wel het duidelijkste bewijs van de fijne smaak van deze Bloodhounds.
De groep had er duidelijk zin in en gitarist Branden Santos waagde het zelfs om naar beneden te klauteren. De reeks bissen leek oneindig waarbij de afscheidnemende kroegbaas (die ook in een groepje speelt) één nummer voor zijn rekening mocht nemen. Uiteindelijk werd de schitterende blues, “The wolf”, de gedroomde uitsmijter.
Zaterdag nog te zien op Sjock Gierle!!
Organisatie: Stinstage vzw
De hitte had zich gelukkig nog niet vastgezet in het dakgebinte van de Grand Mix, zodat het talrijk opgekomen publiek geen zweet moest laten voor de afsluiter van het concertseizoen in Tourcoing. Na vier jaar kwam Other Lives, een vijftal uit Oklahoma, hun tweede plaat ‘Rituals’ voorstellen.
Wij zagen ze de eerste keer, op de sindsdien ter ziele gegane Vlaamse tak van het Crossing Border festival, en na een gesmaakte passage vorig weekend op Rock Werchter, stonden ze nu dus in de Grand Mix.
De openingsmuziek deed direct een belletje rinkelen. Steve Reich’s “Electric Counterpoint” zagen we twee weken terug uitgevoerd worden door Jonny Greenwood, de slungelige gitarist van Radiohead. Hier diende het als opkomer, dit begon al goed. De band startte met “Reconfiguration”, uit het nieuwe album, een mooie staalkaart waar deze band voor staat: grote muzikale rijkdom, met een voorname rol voor de viool, maar ook met pauken en trompet. Het volgende nummer had zelfs twee violen en een harmonium, een soort mix tussen orgel en accordeon, omdat bijna alle bandleden meerdere instrumenten beheersen, en met gemak overschakelen tussen instrumenten binnen een nummer, wat ook bewijst hoe vernuftig alles in mekaar zit.
Vernuftig mag het zijn, maar toch is dit geen moeilijke muziek, de fans van Balthazar zullen dit zeker smaken. In “2 pyramids” bespeelde de bassist de zijkant van zijn pauktrom voor een kenmerkend getik, op een bedje van elektronica, met als slagroom op de taart vioolstukjes die op de eerste van Arcade Fire niet hadden misstaan.
De bol haar die zanger Jesse Tabish is, kwam smachtend uit de hoek in “For 12”. Het bekendste nummer van Other Lives, “Tamer animals”, had heel veel dynamiek, en was opgesierd met xylofoon en harmonium.
In het volgende nummer gebeurde iets heel interessants: de trompet werd geloopt en de trompettist ging gewoon verder op viool, terwijl de bassist met de ene hand pauk speelde en met de andere hand keyboards. Je hersenhelften in twee stukken opsplitsen, het is niet iedereen gegeven, maar deze mannen dus wel.
Bij momenten heeft Other Lives een heel filmisch breed uitwaaierend geluid, als een spaghettiwestern, maar dan zonder de clichés van het genre. Fans van Sigur Ros en Sixteen Horsepower zullen Other Lives zeker kunnen smaken. Om dit te bevestigen, zat er in het laatste nummer voor de bis zelfs een banjo.
In de bis kregen we nog een verrassend cadeautje: “Black tables” een van de eerste nummers van Other Lives dat ‘Tamer Animals’ voorafgaat, en een van mijn Nirvana favorieten, “Something in the way”, hier met viool in plaats van cello.
De band die Frankrijk in zijn hart sluit omdat het een van de eerste landen was waar ze succes kenden, sloot waardig af met de Americana van thuisstaat Oklahoma, ”Dust bowl”. Tumbleweed rolde door de straten van Tourcoing, de hittegolf was nog maar pas begonnen.
Setlist: Reconfig – Easy Way- As I lay- Landforms-Desert -2 pyramids-Pattern- For 12- Tamer animals- English summer- Dark Horse- weather – for the last- Bis: Black tables- Something in the way-Dust bowl
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Twintig jaar geleden had ik een immense crush, deze crush introduceerde mij met de band
Lagwagon en ik werd voor de tweede maal verliefd. Vandaag kan ik mij echter de naam van mijn toenmalige crush niet herinneren, maar de liefde voor Lagwagon is nooit overgegaan.
Toen begin deze week melding kwam dat Joey Cape gekneusde ribben had, sloeg de paniek even toe en werd er gevreesd voor Grohl-achtige toestanden. Maar geheel heroïsch laat deze geniale songwriter zijn fans niet in de steek. Alweer een reden om fan te zijn. Het zal
vanavond een hele uitdaging worden om deze band met enige objectiviteit te bekijken, maar we gaan met volle goesting de uitdaging aan.
Voor The Dutch Rudders komen we jammer genoeg net te laat aan. We horen letterlijk nog de laatste noot die gespeeld wordt en dan sluiten deze Belgische jongens hun set af. Voor ons een gemiste kans, daar we dol zijn op ontdekkingen.
The Octupussy’s, ook Belgen, mogen de rangen vervoegen. Vanaf de eerste zang lijn doet
het ons denken aan pop-punkband Not Again. Een Belgische band van begin deze eeuw.
Meer als een leuke ‘trip down memory lane’ wordt het echter nooit, al brengen ze zeker en
vast zeer aangename muziek.
Het was uitkijken naar de Japanse band Man on a mission. Toegegeven, deze mannen waren voor ons onbekend, maar voor we afzakken naar Antwerpen, worden ze ons door muziekkenners sterk aangeraden. Als plots 4 personen verschijnen in wolf-en berenmasker, stellen we ons toch even vragen. Er wordt ook een turntable opgezet en heel even vrezen we een Linkin Park-kopie.
Gelukkig zijn we wijs genoeg om niet meteen te oordelen want Man on a mission zet een geluidsmuur op die we misschien al jaren niet meer hebben mogen ervaren. De maskers buiten beschouwing gelaten, zijn we echt aangenaam verrast.
Na de set uit Japan, staan we tot onze verbazing tegen het podium geplakt. Door onzichtbare touwtjes worden we magisch naar voor getrokken om te genieten van wat komen gaat.
Het themalied van The A-team kondigt Lagwagon aan en er verschijnt meteen een veel te grote grijns op ons gezicht. Na een vlugge blik op de setlist valt het vermoeden dat het vanavond wel eens een knaller van een optreden kan worden. Nummers van onvergetelijke albums vullen meer als de helft van de set. Natuurlijk moet ook de nieuwe album ‘Hang’ worden voorgesteld, maar ook deze hebben we al grondig bestudeerd.
Dat Lagwagon snelle en harde punk weet te brengen, weten we natuurlijk als geen ander. Toch belanden we, zonder het echt door te hebben, in het midden van de moshpit. De rake klappen en blauwe plekken nemen we er graag bij, Lagwagon laat zich vandaag zonder twijfel van zijn beste kant zien.
Om toch enige objectiviteit toe te voegen aan deze recensie, we hebben ze ook al een minder goed concert weten geven. Maar vandaag is dat allesbehalve het geval.
Met nummers zoals “Island of shame”, “Sick”, “Coffee and cigarettes”, “Alien 8” en natuurlijk “May 16th” grijpt Lagwagon terug naar het oudere werk en daar zijn we dankbaar voor. Hoewel “Western Settlements” , “The cog in the machine” en “One more song” ons even hard doen overwegen een crowdsurfje te plegen. Overwegen, de voetjes blijven uiteindelijk op de grond en we genieten met hoofd en hart.
Uiteraard volgt er nog een encore en dan pas gaat iedereen echt loos. Ligt het aan de nummers of omdat we beseffen dat het hierna weer gedaan is? Welk van de twee het ook was, de laatste drie nummers waren de kers op een al heel erg gesmaakte taart.
Na anderhalf uur is de conclusie als volgt: willen we dan toch een minpunt vermelden, het optreden was zoals altijd veel te snel over. De energie van vanavond zal nog wel even in het lichaam blijven, een aangenaam neveneffect wat altijd wordt ervaren na een rondje Joey en de zijnen. Enkele blauwe plekken, Joey’s gekneusde ribben en twintig jaar later, kan ik met absolute zekerheid vermelden: uit een kalverliefde kan soms wel een onoverkomelijke liefde ontstaan.
Organisatie: Eyespyrecords ism Trix Antwerpen
Het grootste deel van het optreden van voorprogramma 50 Foot Combo maakte ik mee in de lange rij wachtenden aan de ingang. Wat ma daar vooral opviel was het tenenkrullend geluid, veroorzaakt door een combinatie van een tergend hoog volume en een zo goed als onbestaande akoestiek. Eenmaal binnen klonk het toch iets beter en zag ik 50 Foot Combo als een losgeslagen trein door hun set razen, zonder omkijken en met bijzonder veel power. Niet meteen mijn idee hoe surf moet klinken maar het publiek lustte er overduidelijk wel pap van.
Toen in me vorig jaar de nieuwe LP, ‘Shattered’, van Reigning Sound aanschafte , bleef de euforie, die ik tot dan toe bij iedere nieuwe plaat van Greg Cartwright mocht ervaren, achterwege. De songs waren misschien nog ok maar dit klonk me toch iets te zeemzoet terwijl de arrangementen ervoor zorgden dat zelfs het laatste scherpe randje verdwenen was. Dit om maar te zeggen dat ik er niet volledig gerust op was toen ik naar Gent vertrok. Gelukkig bleek meteen dat mijn vrees ongegrond was. Dit was geen voorstelling van die nieuwe plaat maar een set die zijn ganse en intussen wel omvangrijk geworden oeuvre besloeg.
Reigning Sound : dat is tegenwoordig Greg Cartwright plus de voltallige The Jay Vons, een Daptone gelieerde soulgroep uit Brooklyn. Een prijs voor visueel spektakel zullen ze wellicht nooit winnen. Er viel uitermate weinig beweging op het podium te signaleren buiten die paar stappen van Greg na elk nummer richting toetsenman Dave Amels om te vragen wat het volgende wel mocht zijn. Bleek dat een nummer zonder orgel, dan stond Amels op om aan de andere zijde van het podium met zijn tamboerijn te gaan schudden. Veel saaier kan een groep er echt niet uitzien.
Maar eenmaal Greg zijn strot had opengegooid was er geen mens die zich daaraan had kunnen ergeren, hier telde enkel de muziek. Wat een soulvolle en uit duizenden herkenbare stem heeft hij toch terwijl bassist Benny Trokan, gitarist Mike Catanese, drummer Mikey Post en de eerder vernoemde Dave Amels naast de soul ook een flinke portie rock-‘n-roll in de vingers hadden.
Ze mogen er dan wat onopvallend en zelfs wat bedeesd uitzien, het waren stuk voor stuk schitterende muzikanten. Maar de grootste toef van Reigning Sound blijven die verdomd fijne songs waartussen geen plaats was voor opvullertjes. Het werd een indrukwekkende reeks : “Reptile style”, de Sam The Sham & The Pharaohs cover “Black sheep”, de ultieme Oblivians song “Bad man”, “Straight shooter” (iets trager en rootsier gespeeld), “Stop & think it over” (dat nog dateert uit de Compulsive Gamblers periode), “North Cackalacky girl”,... om er maar enkele te noemen.
Zelfs de door mij minder gesmaakte nummers uit de laatste plaat zoals “Never coming home” bleken live veel beter te werken.
Na een set vol parels liet hij de band vertrekken om nog één song enkel samen met Dave Amels (op piano) te brengen. Greg op zijn breekbaarst na een hartverwarmend concert.
Organisatie: Heartbreaktunes ism Democrazy, Gent
Tom Higham and Ben Fletcher zijn al vrienden sinds hun kindertijd. In het begin van hun carrière waren ze lid van enkele rockbands. Dit werd al snel geruild door laptops, wat het begin van Aquilo betekende. Hun hemels zoete muziek wordt vaak omschreven als fabelachtig, dromerig en vooral wondermooie R&B gemixt met ambient geluiden. Het best te vergelijken als een mix van Londen Grammar en Coldplay. Het is dan ook vanzelfsprekend dat deze band gemaakt is om schoonheid te creëren en best wel emotionele nummers op hun naam heeft. Zo verscheen hun muziek al in een trailer van een Hollywoodfilm . Maar om deze schoonheid ook live tot zijn recht te laten komen is er natuurlijk nog meer kennis van zaken nodig.
La Péniche blijkt het perfecte decor voor muziek als deze. Op een boot luisterend naar drijvende muziek het lijkt uit een sprookje weggeplukt. Toch is dit wel degelijk waar, want met hun sprookjesachtige muziek zorgt Aquilo ervoor dat de boot aangenaam gevuld is. Beginnen doen ze met de titeltrack van hun eerste EP, “Human” zorgt er meteen voor dat de zaal begint te trillen. Want de intro heeft wat weg van Explosions In The Sky, alleen volgt daarna de hemelzoete stemmen van het duo. Om hun muziek live nog wat extra kracht bij te zetten werd ook een bassist en een drummer aangeworven. Deze worden weliswaar goed achteraan weggestopt want zij zijn slechts achtergrond.
De liefhebbers van het alternatieve genre konden zeker hun ding vinden. Want live komt hun gelijkenis met Chet Faker en Alt-j zeker bovensteken. Alleen de hoge stem van de ene zanger zorgt ervoor dat ze zelfs geen vrouwelijke stem meer nodig hebben. De twee stemmen van de heren vullen elkaar perfect aan. Het gevolg is, ook live, een hemelse schoonheid. Soms was het zelfs moeilijk om de emoties te bedwingen wegens de schoonheid die deze twee heren kunnen voortbrengen.
De stilte in de zaal verraadt hoe verbaasd iedereen is van het geluid dat de band kan voortbrengen. Het is genieten met de mond open. Ook hun deprimerende teksten komen zeer goed tot hun recht in de sfeer van hun muziek. Ze weten perfect hun gevoel in muziek te steken, en dat is wat een meerwaarde geeft aan deze band. Na acht nummers houdt de band het voor bekeken, hun volledige twee EP’s werden dan ook al gespeeld. Toch blijft het publiek meer willen en keert enkel het duo terug, om met een akoestisch nummer te eindigen. Met veel piano en nogmaals dat geweldig gevoel van deze wonderbaarlijke muziek verlaat de band het podium.
Live bevestigt het nogmaals dat het zeer goed is in het maken van muziek. Ze hebben alles in huis wat hen tot een wereldster kan maken, een goede stem en goeie songs, nu alleen nog het publiek.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
SPATB ontstond ergens in 2012 in Burmingham Alabama, hebben dezelfde smaak en roots als Alabama Shakes en openen straks de heilige grond in Werchter. Zanger Paul Janeway en bassist Jesse Philips zijn soulmates van het eerste uur en weten hun muzikanten heel verzorgd uit te pikken. Twee jaar laten brengen ze hun eerste ‘Half The City’ uit en sedert gaat het enkel maar voorwaarts, uitverkochte concerten, ook Botanique inbegrepen. Nu kwamen ze even generaal repeteren voor hun passage op ’s werelds beste festival.
Zanger en Meuris lookalike heeft meer soul in zijn linker teen dan alle Tina’s samen. Met de nodige zelfrelativatie en humor weet hij ‘Browns’ - gewijs zijn ziel op het podium uit te schreeuwen en met de spreekwoordelijke vingerknip het publiek in brand te steken. Deze soulvolle rockband of rockvolle soulband is het gewoon om de lat heel hoog te leggen en voor deze passage doen ze verre van onder.
Een kort gesprek met de drummer leert mij dat ze bij god weet waar niet eens wisten waar ze terecht gekomen waren : een locatie aan de Gentse dokken, no nonsense die deed denken aan de betere alternatieve decors in pakweg Berlijn.
Ze beginnen redelijk klassiek met een funky soul groove van ons aller The Meters waarbij de zanger met het nodige-net-niet-erover-vertoon het podium op komt. Denk aan de legandarische film The Commitlments. Nostalgie met perfectie, het kan. Ze gaan ervoor en de interactie met het publiek is met de perfecte humor gekruid. “Shake your ass”. Met All Gamble krijgen we coolness als was het dat Charlie Watts even de toetsen bediende.
Eigen nummers als “Like a Mighty River”, “It’s Midnight”, “Call me” en “Grass is Greener” worden afgewisseld met kanjers van Sam Cooke en Otis Redding.
Pure professionaliteit, vakmanschap en performance van soul classics. Zelfs de man in een rolstoel bleef niet zitten. Dit belooft voor Werchter.
Organisatie: Democrazy, Gent
Toen Neil Diamond in 2008 ondanks een carrière van ruim vier decennia en miljoenen verkochte albums, pas voor het eerst concerteerde in ons land, bleek hij een van de zeldzame artiesten te zijn waarvoor mijn moeder (bijzonder snel overigens) in de wagen plaatsnam om samen met ondergetekende naar het Antwerpse Sportpaleis af te reizen. Het bleek uiteindelijk een meer dan geslaagd familiearrangement te worden.
We zijn 7 jaar verder en Diamond voegde intussen twee nieuwe studioalbums toe aan zijn omvangrijk oeuvre, mocht via toetreding tot de befaamde Rock and Roll Hall Of Fame een zoveelste prijs in ontvangst nemen en stapte voor de derde maal in het huwelijksbootje. Ook al is hij 74 geworden, deze Amerikaanse liedjesschrijver, muzikant en zanger blijft op vele vlakken dus erg actief en onder de aandacht. Dit bleek eens te meer ook afgelopen zondag bij zijn derde passage in een zo goed als uitverkocht Antwerpse Sportpaleis (ook in 2011 deed hij dezelfde zaal aan).
Reeds vanaf opener « I’m A Believer » trok Neil Diamond, die tegenwoordig mét baard door het leven gaat, samen met zijn begeleidingsgroep (bestaande uit dertien muzikanten) alle registers open en maakte duidelijk nog steeds garant te staan voor een wervelende show vol hits en klassiekers. En ‘show’ is inderdaad een goedgekozen woord want Diamond ook wel eens de ‘Joodse Elvis’ genoemd, is nooit vies geweest van enige bombast en leek dit zodanig te onderstrepen dat gevreesd kon worden dat dit concert zou uitdraaien op een avond met een hoog Las Vegas-gehalte. Het podium dat niet zou misstaan op een luxueus cruiseschip, baadde in felle neonverlichting en werd gekenmerkt door een geprojecteerde diamant (de link spreekt voor zich) die toen de set aanving, begon te glinsteren en te draaien tot deze zich opende en Neil Diamond aldus ten tonele verscheen. Wie houdt van randanimatie, kon dit ongetwijfeld smaken maar een artiest als Diamond behoeft dit niet echt.
Ook de nummers zelf leken aanvankelijk aan het euvel van protserigheid te lijden. « I’m A Believer », dat Diamond neerpende in 1966 en een gigantisch succes betekende voor The Monkees (ook met het door Diamond geschreven « A Little Bit Me, A Little Bit You » zouden ze overigens een hit scoren), klonk te gepolijst waarbij alle spankracht uit het oorspronkelijke rocknummer weggeslepen was. « Love On The Rocks » en « Hello Again » waren in hetzelfde bedje ziek. Hoewel Diamond bij de uitbouw van zijn discografie veelal niet op een strijkersarrangement meer of minder keek, klonken de gesamplede exemplaren hier bij momenten te afgelijnd.
Daarbij leek aanvankelijk ook de - weliswaar toonvaste, zuivere - stem van Diamond niet op volle kracht te zijn. De fans lieten het alleszins niet aan hun hart komen want trakteerden hun ‘held’ Diamond meteen vanaf de eerste noten op een staande ovatie.
Met « Pretty Amazing Grace » kenterde gelukkig alles. Dit nummer uit het schitterende, door Rick Rubin geproduceerde album ‘Home Before Dark’ (2008) waarmee Diamond een nieuw publiek bereikte (het al even knappe ’12 Songs’ uit 2005 werd jammer genoeg links gelaten), werd via accordeon en percussie afgewerkt met een laagje Latin maar bovenal werd het live-gevoel sterk opgekrikt. Dit gebeurde al helemaal met een swingend « Kentucky Woman » (ooit nog gecoverd door Deep Purple) waarbij Diamond voor de eerste maal zelf zijn vertrouwde, zwarte gitaar ter hand nam en onderstreepte hoe goed hij nog bij stem is. Naarmate het optreden vorderde, zouden zijn baritonvocalen zelfs alleen maar verbeteren of werden ze door inbreng van de achtergrondzangeressen Julia en Maxine Waters, aangesterkt zoals tijdens het soulvolle « You Got Me ».
Met « Girl, You’ll Be A Woman Soon » en « Red Red Wine » kwamen nogmaals twee nummers aan bod die extra bekendheid genoten dankzij andere artiesten. De eerste kreeg wereldwijde bekendheid doordat de cover van Urge Overkill een sleutelmoment uitmaakte in Quentin Tarentino’s cultfilm Pulp Fiction (1994), terwijl de reggaeversie van « Red Red Wine » een groot succes betekende voor UB40 in de jaren ’80. Het publiek ging op vraag van Diamond (die zowaar zelfs begon te hiphoppen) flink aan het dansen. Ondertussen sloop er via « Play Me » dat door Hadley Hockensmith opgesmukt werd met een bluesy gitaarrifje, ook wat ironie in de set toen Diamond het nummer aankondigde als “Ik hou van dit nummer. Het is 40 jaar oud en het verbazingwekkende is dat ik me de woorden nog herinner”.
Na de klassieker « Beautiful Noise » uit de gelijknamige plaat uit 1976, kreeg het publiek twee songs als uit het leven gegrepen: het prachtig gezongen « If You Know What I Mean » en het al even fraaie « Brooklyn Roads ». Bij laatstgenoemde mag het realiteitsgehalte zelfs letterlijk genomen worden. Diamond, opgegroeid in Brooklyn (New York) liet aan de hand van beeld- en filmmateriaal van zijn vader, uitzonderlijk voor die tijd, op het scherm fragmenten uit zijn jeugd zien en bracht een dermate verstilde versie van het nummer dat het muisstil werd in de zaal. Her en der werd zelfs een traan weggepinkt omdat elke aanwezige die zich liet onderdompelen, een stukje jeugd leek te herbeleven. Momenten die nooit meer terugkomen. Nostalgie ten top.
« Shiloo » vormde de inleiding tot drie nummers uit zijn recentste, romantische album ‘Melody Road’ (2014), geproduceerd door Don Was en Garret ‘Jacknife’ Lee: « Nothing But A Heartache », « Something Blue » en « The Art Of Love ». « Something Blue » leek nog het meest te passen binnen het gekende repertorium van Diamond maar schurkte bij momenten toch vervaarlijk dicht tegen de grenzen van het schlagergenre aan. Mooi gebracht in ieder geval, maar het was toch in de eerste plaats wachten op een nieuwe laag tijdloze hits.
Deze boden zich aan via « Song Sung Blue » dat uitmondde in een waar zangfeest alsof het een hymne betrof, en « Forever In Bluejeans » waarbij de blazerssectie het tempo de hoogte injaagde.
De hoogtepunten volgden elkaar op, zeker toen Diamond voor de tweede maal besloot zelf gitaar te spelen: « Cherry, Cherry » (waarna de volledige band voorgesteld werd en waarbij elk lid zoals ook oud-Presley drummer Ron Tutt, mocht genieten van een solomoment), « Crunchy Granola Suite » (met een symbiose van jazz, funk en rock en waarvan ook een wervelende versie terug te vinden is op het live dubbelalbum ‘Hot August Nights’ uit 1972 dat Diamond’s carrière opnieuw lanceerde) en het orkestrale « Holly Holy ». « I Am … I Said » nog innemender dan op plaat, kon als afsluiter van het eerste deel van de set, zelfs als een climax van de avond beschouwd worden.
Bij de toegiften staken het onvermijdelijke en massaal meegezongen « Cracklin’ Rosie » en « Sweet Caroline », inclusief reprise. Met het patriottische « America » (Vrijheidsbeeld en witkopzeearend inbegrepen), « Brother Love’s Travelling Salvation Show » (voorzien van heel wat gospel en soul) en het rustige « Heartlight » kwam na 2u15’ een einde aan een hitmachine die nauwelijks haar gelijke kent. Zeker als men het zich kan permitteren om nummers als « Solitary Man » of « Skybird » op de reservebank te plaatsen zonder daarbij de setlist onrecht aan te doen.
Diamond etaleerde zijn kunnen en toonde aan dat hij van vele markten en genres thuis is. Aan charisma heeft hij nog niks ingeboet. Hij hoeft maar eventjes met zijn vingers te knipperen, te wuiven, te buigen of zijn hand op zijn hart te leggen en het publiek (vooral het vrouwelijke deel ervan) heeft hij meteen mee. Ook zijn typische stem is ondanks de hogere leeftijd, nagenoeg intact gebleven. Een niet geringe prestatie van een levende legende.
Het klinkt als een cliché door te stellen dat het publiek van Neil Diamond van alle leeftijden is maar er vielen toch vooral grijze(nde) (restanten van) haardossen te bespeuren. Het verlaten van de tribunes ging dan ook niet zelden gepaard met verkrampte grimassen en weerbarstige rug of benen. Maar die werden al even snel ingeruild voor een voldane glimlach, fonkelende ogen en een tourprogramma onder de arm. Ook dat is de verdienste van deze geslepen diamant.
Setlist:
I'm A Believer - Love On The Rocks - Hello Again - Pretty Amazing Grace - Kentucky Woman - You Got To Me - Girl, You'll Be A Woman Soon - Play Me - Red Red Wine - Beautiful Noise - If You Know What I Mean - Brooklyn Roads – Shilo - Nothing But A Heartache - Something Blue - The Art Of Love - Song Sung Blue - Forever In Blue Jeans - Cherry, Cherry - Crunchy Granola Suite - Holly Holy - I Am ... I Said
---------------
Cracklin' Rosie - Sweet Caroline – America - Brother Love's Traveling Salvation Show – Heartlight
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/neil-diamond-21-06-2015/
Organisatie: Live Nation
Niks anders dan respect kunnen we afdwingen op wat de Canadees Daniel Lanois met z’n twee kompanen vanavond bracht in het pittoreske Rivierenhof . Twee uur lang werden we gegrepen door die unieke versmelting en afwisseling van roots en elektronica experimenten .
Lanois heeft al met grote namen samengewerkt (o.m. U2 , Peter Gabriel , Neil Young, Emmylou Harris) en tilde hun muziek de hoogte in . In alle bescheidenheid staat de 60 jarige amicale sing/songwriter/producer, met muts rond de oren en in leren jekker, op het podium en doet ons hart bonken in het doorleefde materiaal . Hij heeft twee talentrijke muzikanten bij zich , een bassist die niet moet onderdoen qua muzikale ervaring en een jonge drummer , die zijn kunde letterlijk van zich afdrumt.
Lanois geeft z’n muzikanten de kans te schitteren . Een hecht gezelschap die hun roots nog meer kleur en elan gaf in de dicht-bij-elkaar opstelling en de microfoons broederlijk dicht bij elkaar . We hebben een virtuoos, harmonieus samenspel en - zang , die ruimte laat voor spannende, vurige improviserende solo’s en heerlijk genietbare, emotievolle jams.
De gitaar- en steelpedal klanken zijn en blijven Lanois’ aparte eigenschap. Op die manier is de link naar een Neil Young en zijn Crazy Horse en Dead Moon onuitwisbaar . Werk als “The maker”, “I love you” , “Fire” en het afsluitende “Still water” werden overtuigend uitgediept door de aanzwellende , subtiele, wisselende partijen en de dromerige, zalvende zang.
Wat een intensiteit en emotionaliteit . “Under the stormy sky”, “Here is what is” en die doorbraaksingle “Jolie Louise” werden in een sobere outfit gespeeld, wat de gevoeligheid aanscherpte . Hartverwarmend bij de avondkilte in het Rivierenhof .
Deels was dit concert een ode aan de Canadese slachtoffers die streden tijdens WO I; een kleine twee maand terug gaf hij met zijn begeleiding al een eerbetoon in ons land.
Natuurlijk werd ruimte vrijgemaakt voor die elektronische experimentjes en sampling van de vorig jaar verschenen ‘Flesh & machine’, “Bringing the studio to the stage” grapte hij , een vierde man, geluidstechneut werd erbij gehaald; we hadden een kruising van krautrock, soundscapes , ambient , psychedelica , ska , dubs en beats. Die elektronica werd geweven aan postrock, diepe basses en drums. Zelfs de dansspieren werden op bepaald ogenblik aangesproken door wat jachtige drum’n’bass beats en percussie, dat door passende visuals werd ondersteund. Met een knipoog naar het Black Dub project …
Twee uur lang beroerde en ontroerde Lanois en C°; doorwinterde freaks die het Rivierenhof nog meer moois en schoons bracht. Een volle maan ontbrak hier nog …
Organisatie: OLT Rivierenhof (ism Arenbergschouwburg , Antwerpen)
Voor het betere ram – en sloopwerk kunnen we zeker aankloppen bij het Canadese trio Metz , die net hun tweede album ‘II’ uithebben . Hun twee platen komen net aan een uurtje onvervalste ‘straight in your face’ grungy punkrock , die het nauwst leunt aan Big Black van Steve Albini , het oude Nirvana en vindt geestesgenoten in bands als Cloud nothings. Korte , felle songs onder een aanhoudende spanning, stormachtig, vol opgekropte woede, die durft los te barsten .
Live is het trio snoeihard en vlijmscherp . In nog geen uur trotseerden ze wel dertien nummers, energiek , gedreven , bruisend , opwindend door die repeterende , dreunende , bonkende gitaar – bassrifjes, niet vies van wat noisy pedaaleffects, ophitsende drums op z’n Dave Grohl’s , en bepaald door die verwoestende, schorre schreeuwzang van Alex Edkins .
Een brok lawaai , een stevig geheel, soms dolgedraaid , waar we verweesd worden achtergelaten.
Alsof de eerste infanterie–eenheid de Rotonde kwam bombarderen … vallen ze aan met een sterke reeks van hun titelloze debuutplaat, “Negative space”, “Knife in the water” en “Get off”. Op die manier worden we in een ‘good mood’ gebracht. De respons was groot en de eerste rijen gingen in een golvende beweging loos op de sound . Af en toe werd het pedaal wat minder fors ingedrukt als op het opbouwende “Spit you”, dat dan later knalde.
Ze hielden het live op een enorm strak tempo , wat de nummers een sterke boost gaf. In de volgende lijn van de gig imponeerden ze met een “Wait in line” , “Headache” , “Kicking a can of worms” , “Nervous system” of een “Acetate” .
Kortom , Metz tekent voor een heavy bulldozersound …
Het Britse Bad Breeding was al tour met Royal Blood. In de juiste stemming brachten ze ons met hun stevig bijtende, extraverte punkrock, een wall of sound , die heel wat woede uitstraalde met heel wat noise en ruis. We zagen een zanger die grotendeels voorovergebogen zijn songs uitspuwde met de blik op oneindig . Ze waren close to hun fans, tot in ‘t publiek toe. Dit was razende punk met een even sterke attitude …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bad-breeding-17-06-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/metz-17-06-2015/
Organisatie: Botanique , Brussel
Nederlands 
Français 
