Channel Zero is zowat hét Belgische uithangbord van de metalscene en heeft zich in de jaren negentig eeuwige roem toegeëigend met kanjers als “Black Fuel” en “Help”. Franky en co hebben al veel watertjes doorzwommen, hebben al hun drummer moeten afstaan. Telkens is de fenix uit zijn as herrezen. Zo ook nu …
In dezelfde jaren negentig traditie gaan ze nu serieus ‘unplugged’ de hort op. Ze ruilen hun typische ‘wall of sound’ en hun vertrouwde biotoop voor cultuurcentra. Met jazzpianist en componist Michel Bisceglia halen ze wereldklasse binnen en zijn ze zekerder van hun stuk. Franky komt het podium opgestoven, is niet verlegen om een kwinkslag en geint met het publiek dat het geen naam meer heeft. Een wandeling door de loges is het resultaat. Datzelfde publiek bestaat vooral uit die hard fans, die helaas niet goed doorhadden wat hen te wachten stond. Naast de vaste kern met een nieuwe drummer die net iets te hard zijn best deed en te prominent aanwezig was, en de bovengenoemde jazztopper, omringt Channel Zero zich ook met een resem andere gastmuzikanten, waaronder een viertal prachtige deernes van violisten. Het oog wil ook wat.
Na een overbodig introfilmpje waarbij een of ander wit monstertje (Franky’s stem) zich uit een enge machine bevrijdt, opent Channel Zero met “Black fuel” en je voelt meteen dat het geluid én zijn stem goed zitten.
De visuals zijn bombastisch en nemen de aandacht weg van het muzikale gebeuren. Het publiek smult er wel wat van.
Ik miste wel wat begeestering en halverwege was er een dipje te bespeuren. Even dacht ik aan Level Zero. Gelukkig wisten Franky en co zich snedig te herpakken en lieten ze ons meegroeien naar een voorspelbare climax met “Help”.
Er werd gefluisterd dat dit concert werd geregistreerd. Benieuwd naar het resultaat.
Organisatie: Schouwburg Kortrijk, Kortrijk
Onze muzikale duizendpoot en nationale trots heeft nooit zijn liefde voor jazz en Beefheart onder stoelen of banken gestoken. Herinner u “Theme from Turnpike” en Barmans compilaties voor Blue Note en Impulse. Onze eeuwige hyperkineet heeft dus ook even tijd gehad om naast zijn zevenhonderd andere projecten Taxiwars op te richten. Wat een heerlijke naam, uit ‘Taxi War Dance’ van Count Basie uit 1929. Het is niet frontman Tom Barman met een jazztrio als rugdekking - saxofonist Robin Verheyen, contrabassist Nicolas Thys, drummer Antoine Pierre, maar een heuse en (h)echte band.
Met de typische lichte arrogantie kwamen ze het podium opgeschuifeld om je meteen naar de strot te grijpen. Het speelplezier droop er zo wat af. Vooral saxofonist Robin houdt de boel bij elkaar.
De nummers zijn eerder kort, maar zeer energiek en krachtig. En nu eens parlando, dan eens zingen en nog eens met stemvervorming deed je al snel vermoeden dat Don Van Vliet wel degelijk gereïncarneerd is.
Ik schreef reeds dat jazz langzaam maar zeker het grote publiek aan het bereiken is en deze vrolijke, tijdloze en zeer hippe freejazz van Taxiwars zal ook wel aarde aan de dijk brengen. Er wordt danig geïmproviseerd en gegrooved dat stilzitten of onbewogen blijven uitgesloten is.
En toch hadden we bij momenten een uiterst gedisciplineerd publiek die zich zowat letterlijk zat te vergapen aan wat de volbloedmuzikanten van Taxiwars aan het brengen waren. Je kon bij momenten een speld horen vallen. En Taxiwars blijft heel subtiel zijn grenzen bewaken. Ze gaan niet overdreven improviseren en durven wel eens flirten met kitch. Onze kettingroker was in zijn nopjes en vooral het grootstedelijke ‘Borgerhout Shuffle’ bleef hangen. “Somewhere Down The Crazy River” van Robbie Robertson en “Chez les Yé Yé” van de al even kettingrokende Gainsbourg werden in een nieuw jasje gestoken. We kunnen enkel maar hopen dat Tom en Co het niet bij een eenmalig project houden. Vlaanderen heeft nu ook zijn Jules Deelder.
Beste Tom Barman, vergeef me mijn grootsheidswaanzin en sta me toe u een tip te geven: zet alles wat je met dEUS gemaakt hebt opnieuw op plaat met uw jazzband Taxiwars en je zal verdomme veel potten breken. Alweer een hoogtepunt . Dat belooft …
Organisatie: Nijdrop, Opwijk
Een uiterst genietbare , leuke trip kregen we , een goed uur lang , van St Germain , die maar liefst vijftien jaar op zich liet wachten . Afro en desert blues kregen meer ruimte aan zijn gekende stijl. Een muzikale ontdekkingstocht die Moby, Little Axe , RL Burnside, Tinariwen en ons eigen Buscemi samenbracht . Een puik resultaat , waarbij we in hogere sferen kwamen of heupwiegend gedropt in de Sahara of in de jungle.
Ludovic Navarre is de man achter St Germain , die debuteerde in 2000 met ‘Tourist’ , die handig inspeelde op de rage van sensuele, zomerse lounge met jazz , blues en triphopsounds. St Germain had een heuse band achter zich met sax, trompet , flute en percussie, zorgde voor een breed opengetrokken geluid en sprak de dansspieren aan door de rustige , repetitieve voortkabbelende beats, die door de ritmiek en de grooves uptempo konden klinken .
Een avontuur , een ‘joie de vivre’ dat ontspannen, swingend was door songs als “Rose rouge”, “So flute” en “Sure thing”, die vanavond in de setlist mooi verdeeld werden met het nieuwe materiaal.
Hij wou bewust geen herhalingstoets van ‘Tourist’ en ging net als Stef Camil Carlens op avontuur in Afrika. Hij vond Malinese muzikanten en vocalisten, en afro en desert blues kregen een voornaam plaatsje op de nieuwe titelloze plaat, wat sterk overtuigt .
Op het podium plaatst Navarre zich doelbewust niet in de schijnwerpers . Hij staat achter een enorme desk en we zien een heus collectief op de stage met traditionele Afrikaanse instrumenten als de kora, de balafon en de n'goni , broederlijk samengaan met de elektrische gitaren, flutes , piano's, saxofoons en zijn kenmerkende electro-vibes .
Je werd meteen meegevoerd in die zalvende hypnotiserende sound , “Forget me not” die de plaat besluit , werd hier als eerste opgevoerd . De zomerse single “Real blues” volgde, die warm, knus energiek is, met de stem van de legendarische Texaanse bluesman Lightnin' Hopkins op de achtergrond; de gitaarriedels intrigeerden en de ritmische percussie prikkelde, dweepte op en klonk aanstekelijk. Heerlijk zoiets . Een dampend, smachtend sfeertje! Nog sterker onthaald werd “Rose rouge” , in één langgerekte jam, wat aangepast door de tand des tijds. Je voelde het , dit zat snor met Navarre. Het spelplezier droop er vanaf , synchrone danspasjes werden ingezet op het podium , wat zich moeiteloos overzette op het publiek .
St Germain loodste ons doorheen de set met rustige housy beats en de unieke instrumentatie. “How dare you” (op plaat met Zoumana Tereta) kenmerkt die desert blues , het gitaargetokkel klonk extraverter en zette een hardere sound neer van forsere beats. “Sitting here” dan (met de stem van Nahawa Doumboa) , prachtig ingeleid door het gitaarspel, maakte de reis doorheen Mali compleet . Aangename grooves dwarrelden over ons heen …
Elk instrument kreeg voldoende ruimte op “Famille tree” en op het eind kregen we nog twee killers van formaat , uitgewerkte versies van een “Real blues” (part II) en “Sure thing” die een podiumterugkeer om U tegen te zeggen onderstreepten.
Junglegeluidjes vóór en na de set injecteerden een optimale stemming. Letterlijk werden we uitgewuifd in de ‘joie de vivre’ van St Germain . Bijgevolg machtig optreden!
Organisatie: Live Nation
Met een eclectische lineup van zowel gevestigde waarden als pril talent dient de affiche van Autumn Falls zich ook dit jaar weer aan als een voltreffer. Onder de huidige klimatologische omstandigheden werd het festival in extremis misschien beter herdoopt tot Indian Summer, en waarempel, met Father John Misty als één van de belangrijkste publiekstrekkers kregen we daar afgelopen dinsdagavond zowaar de passende soundtrack bij geserveerd. Zijn tweede album ‘I Love You, Honeybear’ ruikt van begin tot einde sterk immers naar de Californische Laurel Canyon scene die begin jaren ’70 met een unieke blend van zonnige vocal harmonies en zoetgevooisde neo-psychedelica even het muzikale middelpunt van de planeet vormde.
Op de planken van de AB ontpopte Father John Misty, oftewel het recentste alter ego van de 34-jarige voormalige Fleet Foxes drummer Joshua Tillman, zich tot een ladiesman die qua theatrale pose het midden hield tussen Jarvis Cocker en Nick Cave. Niet voor niets weerklonk een flard van “Je T’aime... Moi Non Plus” als intromuziekje voordat de Amerikaanse baardemans met “I Love You, Honeybear” en “True Affection” een paar van zijn eigen liefdesliedjes uit de kooi haalde. Toegegeven, de kleverige songtitels zijn hier wat misleidend, want eens je de songteksten van Father John Misty begint te ontrafelen kom je in een parallel universum terecht waar drama, sarcasme, ironie en zelfspot de boventoon voeren. Muzikaal kiest Tillman echter voor een lichtverteerbaar dieet van breed gearrangeerde evergreens en luchtige countrypop, tevens het soort ingrediënten waar ook zijn vroegere maats van Fleet Foxes niet vies van waren.
Tillman was in Brussel vergezeld van vijf muzikanten die netjes in de schaduw van hun broodheer bleven. Hun rol bleek er voornamelijk in te bestaan om de perfect georkestreerde versies vanop plaat een pak potiger en scherper voor de dag te laten komen, én om de weemoedige samenzang zo goed mogelijk te reproduceren. Op de setlist prijkte trouwens niet enkel het volledige nieuwe album maar ook een flinke bloemlezing uit het debuut ‘Fear Fun’ (’12). De meeslepende Fleet Foxes rip-off “Only Son Of The Ladiesman”, de luchtige country rockabilly van “I’m Writing A Novel” en het op een rauwe gitaarriff drijvende “Hollywood Forever Cemetary Sings” dateren nog uit de periode dat Tillman’s muzikale ideeën tal van richtingen schenen uit te gaan.
Wie Tillman reeds eerder aan het werk zag weet dat de man niet vies is van enige interactie met het publiek, maar vanavond bleef het filosofisch gestoei beperkt tot de schaarse momenten waar de ex-drummer de meeste van zijn kompanen wandelen stuurde en overschakelde op intieme modus. De geest van Harry Nilsson is onderhuids sterk aanwezig op ‘I Love You, Honeybear’, maar nergens is het resultaat zo indrukwekkend als op “Bored In The USA”. Enkel begeleid door piano en wat samples van een lachend publiek portretteerde Tillman hier op ludieke wijze zijn eigen opgroeien in het land van Uncle Sam, waarmee hij bewees dat ook hij ook nummers kan pennen die niet over het andere geslacht gaan. Toegegeven, dat laatste onderwerp blijft tot nader order wel dé inspiratiebron bij uitstek voor Father John Misty, en tussen alle gecroonde evergreens door soms komt daar zelfs een waanzinnig rockend nummer als “The Ideal Husband” uit voort. Het bleek het signaal voor een ontketende Tillman & co om op het eind van de reguliere speeltijd plots alle remmen los te gooien en zowaar Cave en zijn Bad Seeds naar de kroon te steken.
Met zulk een climax was het optreden wat ons betreft dan eigenlijk al afgelopen, maar met het intieme solomoment “I Went To The Store One Day” en het bruisende “Every Man Needs A Companion” als encores werd het hoge niveau tot de klok van halfelf feilloos aangehouden. Van niveau gesproken, het was een verademing om Father John Misty vanavond het levende bewijs te zien leveren dat er naast de ongevaarlijke Passengers, George Ezra’s en James Bay’s van deze wereld nog een andere soort van meer indringende singer-songwriters bestaat die een zaal als de AB aardig kan vullen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Eén van de meest frisse debuutplaatjes die dit jaar tot bij onze oorschelpen zijn geraakt, is dat van het viriele Britse duo Slaves. ‘Are You Satisfied?’ heet dat dingetje en het bulkt van de vinnige catchy punkrocksongs met een oer-brits karakter.
Slaves had al eens halt gehouden op Pukkelpop maar deze passage is hun eerste echte cluboptreden op Belgische bodem, en het is er eentje met pit en branie geworden. Wat je op zijn minst kan zeggen van dit bandje is dat ze présence, veel lef en een zekere cool hebben. Vooral Isaac Holman, zanger en staande (!) drummer, weet zichzelf en zijn publiek fel op te zwepen, zijn driftige act werkt als een rode lap op een stier. De fikse gitaaruithalen van Laurie Vincent (de riffs van The Kills in een hogere versnelling) zorgen voor de nodige kastanjes in het vuur. Vincent vervangt al eens zijn gitaar voor een basgitaar maar wat daar uitkomt is niet direct een kopie van Royal Blood, het is vuiler, meer punk dan rock, meer Black Flag dan Queens of The Stone Age.
Uiteraard doet Slaves het hier met een flinke greep uit ‘Are You Satisfied’. Prompte agressieve kopstoten als “The Hunter” (waanzinnige riff), “Cheer Up London” en “Wow!!!7AM” (moordsong) ontpoppen zich als potige anthems die hun plaats opeisen in het grote boek van Britse pop-en rockclassics. Gloeiende en opvliegende punksongs “Soquets”, “She Wants Me Now” en “Hey” hitsen het zootje verder op en heel even wordt wat gas teruggenomen met het fijne akoestische intermezzo “Are You Satisfied”, waarvoor het duo zich in het publiek begeeft en zich er vanavond nog wat onsterfelijker op maakt.
Met een uurtje van dit driftig en vermakelijk punkgeweld heeft dit bandje ons met verve overtuigd. Met dat beestig debuutplaatje hadden we al zoiets als een pittig concertje verwacht, en we kwamen hier in geen geval bedrogen uit.
Organisatie: Trix , Antwerpen
Zeven jaar liet Mercury Rev , rond de tandem Grashopper en Jonathan Donahue , op zich wachten om nieuw materiaal , ‘The light in you’ uit te brengen . Niet dat ze volledig verdwenen waren, nee , af en toe zagen we hen wel op een festiviteit , met band of met hun twee.
De droompop werd sterk geapprecieerd met de platen ‘Deserter’s songs’ en het daaropvolgende ‘All is dream’ , die een handvol prachtsingles hadden als “Goddess on the highway” , “Opus” , “Tides of the moon” en “Dark is rising” , die niet vergeten werden in de bijna anderhalf uur durende set .
Hun charmante , warme melancholische dreampop , die ons naar de sterrenhemel voert, is ergens tussen de psychedelica van Flaming Lips en Sigur ros te situeren, en kan live in een grillig decor onderworpen worden, wat de song mooi , intens, levendig, spannend maakt : de zalvende aanzet , de aanzwellende opbouw , de gitaareffects , de fuzz en de overdonderende mokerslagen. Het zorgt ervoor dat de song hitsig, gedreven klinkt en een apocalyptisch randje krijgt .
Even opmerkelijk is dat de band die toen populair was , nu wat godvergeten lijkt en een Orangerie net niet vol krijgt . Vergankelijkheid is nooit veraf, maar aan charisma en goed materiaal door de jaren, zal het zeker niet gelegen hebben.
Bon soit, Mercury Rev brengt hun sfeervol materiaal naar ongeëvenaarde hoogtes en een climax. Donahue dirigeert en voert ons mee met zijn handgebaren en luchttrommels, en Grashopper scherpt de snaren aan . Samen met de drie anderen zijn ze goed op elkaar ingespeeld , en trekken zij de sound volledig open , die in een kleine club als deze ideaal tot zijn recht komt en de nummers elan geven. Het mistige decor biedt dan nog dat extraatje meer.
“The queens of Swans” werd mooi ingeleid met donkere soundscapes, beetje letterlijk Swans van Michael Gira ,de lieflijke “The funny birds” , “Autumn’s in the air” , “Frittering” en “You’re my queen” exploderen en splijten totaal open . Maar beperkte ruimte werd er vrijgemaakt voor het nieuwe materiaal en met “Frittering” ging Mercury Rev diep terug in hun repertoire, ‘Yerself is steam’.
Ademruimte kreeg je voldoende met het wonderschone “Endlessly” , die het beeld oproept van E.T. onder een heldere maan . En die maan kon verder blinken , met het indringende “Tonite it shows” of “Diamonds” .
Het middenstuk was duidelijk gevoeliger, breekbaar en pakkend door de eenvoud een mooi tegenwicht , wat het MR plaatje compleet maakte . Ook de stem van Donahue werd toonvaster, naarmate het concert vorderde .
De band stelde dan z’n bekendste songs voor op een rij , die enorm sterk werden onthaald. Je komt dan uit op hun singles , geïnjecteerd door een beheerste dosis effects , die op een “Opus 40” gierden. Hier laveerde, zweefde Donahue als een ballerina.
“Goddess on the highway” en “Dark is rising” zwaaiden de muzikale droomwereld definitief uit en als de lichten aanfloepten werden we teruggebracht naar onze dagdagelijkse (harde) realiteit. Wat eren mooie return!
Organisatie: Botanique, Brussel
Ons Belgische poprockers Balthazar hebben door de jaren hard aan de weg getimmerd en zijn nu één van de bands die aankloppen in een Vorst Nationaal . Zaterdag ll gaven ze de aftrap van hun grote Europese tournee die hen naar 35 podia in 14 verschillende landen brengt.
Balthazar – Vorst Nationaal – een hoogtepunt in hun tienjarige muzikale carrière.
Ze waren er misschien nog niet volledig in geslaagd deze uit te verkopen, maar dat lieten de fans en de band over zich heen gaan. Wie er was , zag een professionele band en een subliem gesmaakt, overtuigend concert .
De groep werd uiterst warm onthaald. Vanaf de eerste tunes zat de sfeer goed. Alle aanwezigen droegen de band in hun hart; op praktisch elk nummer werd er duchtig meegezongen en geklapt.
We zagen een enorm enthousiaste band , die een erg uitgekiende set presenteerde; als een geoliede muziekmachine hoorden we hun repertoire, die grilligheid en melodie mooi samen brengt, gedragen door de afwisselende en meerstemmige zweverige en diepgrauwe zang. Hard werk , dat met de nieuwe plaat ‘Thin walls’ werd bekroond. Je kan zeggen dat de band het beste haalt van hun carrière. Wat opvalt in z’n totaliteit, is dat die songs toch verdomd ingenieus in elkaar zitten, geslepen, veelkleurig en van finesse getuigen door het brede instrumentarium, de experimentjes en de huppelende, hakkende, stekelige en sfeervolle ritmes. Je komt dan uit op bekende nummers als “Fifteen floors”, “I’ll stay here”,” The boatman”, “Nightclub”, “Leipzig” en “The oldest of Sisters”; ook de nieuwe nummers “Then What” en “Bunker” sloegen bijzonder goed aan. Ze werden tot twee maal toe terug op het podium geroepen. Na een kleine twee uur besloten ze met de instant killer “Do not claim them anymore”.
Na Oscar & The Wolf zagen we een tweede Belgische band op een goede week tijd, die een sterke prestatie leverde in een grote zaal en zich een internationale doorbraak mag toe eigenen. Alle support aan hen. Puike prestatie!
Organisatie: Live Nation
Een regenachtige vrijdagavond was de perfecte setting om een intiem concert mee te pikken van Isbells en hun voorprogramma Puzzle Muteson. Deze laatste slaagde er alvast in om de zaal muisstil te krijgen met zijn engelachtige muziek die doet denken aan een combinatie van Fleet Foxes, Damien Rice en Ben Howard. Velen rondom mij, en de zanger zelf, sloten de ogen en konden enkel nog genieten. Less was hier duidelijke more. Het publiek was in de perfecte stemming om deze ingetogen avond verder te zetten met de Isbells. Hun nieuwe cd kwam recent uit dus de verwachtingen waren hoog.
Isbells opende met hun nieuwe single “Billy”, wat meteen ook de titel van hun kersverse album is. Het tweede nummer, “Nothing goes”, had een goede opbouw tot de climax, wat meteen ook een voorproefje was voor de rest van de set: ingetogen, maar toch explosief. In het volgende nummer, “I don’t need”, kreeg een trompet de glansrol. De ingetogen trompetsolo deed sterk denken aan een soundtrack voor een oorlogsfilm uit lang vervlogen tijden. De trieste tendens werd verder gezet in het nummer “I was told”, dat gaat over de mortaliteitstheorie. De nieuwe nummers werden stilzwijgend opgenomen, maar het was wachten tot “Illusion” vooraleer de sfeer in de zaal pas echt ten volle tot uiting kwam. Het publiek begon (ingetogen) stilaan voorzichtige danspasjes te zetten tijdens “The art” en zette dit explosief verder tijdens “Reunite”. Tijdens dat laatste nummer werd het plots volledig donker in de zaal en werd het contrast ingetogen/explosief nog maar eens duidelijk. Om het concert extra intiem te maken, besloot de band ook een aantal nummers volledig akoestisch en vlak bij het publiek te brengen. Samen zongen ze “The night is yours” om zoals ze zelf zeiden het publiek even terug in slaap te wiegen, wat een zalig rustmomentje op het einde van een drukke werkweek.
Gelukkig duurde het niet lang vooraleer we terug goed wakker geschud werden. Het nummer “Hand on the chest baby”, was niet alleen wonderbaarlijk mooi, maar kon door de contrasten in muziek, ook genieten van mijn volledige onverdeelde aandacht.
Als laatste bracht de band nog twee akoestische bisnummers: “Maybe” en “Falling in and out of love”, totaal onvoorbereid en dat merkte je. Hoewel Gaetan zijn eigen teksten vergat, kon dat de sfeer niet bederven.
Een sfeervol concert met voldoende afwisseling tussen oud en nieuw: missie geslaagd.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/isbells-06-11-2015/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Voor Anthony en Josephine van het duo Oh Wonder ging het zeer snel. Iets meer dan een jaar geleden brachten ze hun eerste nummer uit dat meteen zwaar gehypet werd. Ze vonden een strategie om iedere maand op de eerste dag een nieuw nummer uit te brengen. Het bleek te werken want iedere maand bleef hun fanbase uitbreiden.
Begin september was er dan uiteindelijk hun debuutplaat. Het was dan ook in het verlengde van die plaat dat ze begonnen met live op te treden. Nog geen twee maand geleden deden ze hun eerste show en in Brussel konden we hun tweede optreden ooit zien op het Europese vasteland.
Dat ze hun hype konden verzilveren bleek al snel door de AB Club volledig uit te verkopen. In Brussel was de zaal dan ook tot de nok gevuld om hun favoriete duo aan het werk te zien. Voor de gelegenheid had de groep wel een band mee die bestond uit een drummer en een bassist. Al vanaf dat de band het podium betrad merkte je dat het publiek hen echt op handen droeg. Het gegil was niet te dragen en ook de band was al meteen onder de indruk. Het was vooral dankzij het voornamelijk vrouwelijk publiek dat dit gegil er zo zwaar bovenuit stak.
De muziek zelf klonk al vanaf het begin zeer teder. Door met “Livewire” te beginnen wist de band dan ook meteen hun kenmerkende stijl naar voor te brengen. Hun rustige electrofolk die we het best kunnen vergelijken met The XX en London Grammar sprak dan ook boekdelen. De muziek was zo kalm en rustgevend dat iedereen al snel in een extase geraakte. Het duo was wel zeer geconcentreerd bezig waardoor ze soms hun voeling met het publiek wat verloren. Gelukkig was er dan nog de grote O & W op de achtergrond die een lichtspektakel van jewelste verzorgden waarin je jezelf wel eens kon verliezen.
Josephine, de zangeres van het gezelschap, is wel een schat van een meisje. De jongedame kon haar gelukzalige lach niet bedwingen telkens het publiek enthousiast meezong. Het zijn de perikelen van een beginnende band. Hierdoor verloor de zangeres soms haar toonvastheid en kwamen de nummers minder emotioneel over dan ze eigenlijk zijn. Toch probeerde ze op een bepaald moment als een echte frontvrouw rond te bewegen op het podium en deed ze dit uiteindelijk toch voortreffelijk. Dit was vooral te danken aan het feit dat ze halverwege het concert haar staart uit het haar haalde waardoor ze wat wilder overkwam en ook wat wilder deed.
Het grote voordeel aan dit concert waren wel de aandachtige luisteraars waardoor het op de gepaste momenten muisstil was en er op de uitbundige momenten meer ambiance aan te pas kwam. De band stopte na net geen uur te hebben gespeeld, en dit leek wel kort. Hoewel ieder nummer van de groep hetzelfde klinkt werd het toch niet vervelend. Alleen moet er nog wat aan hun podiumkunsten gewerkt worden, maar voor een beginnende band deden ze dit toch voortreffelijk.
Het aanwezige publiek was duidelijk getuige van een historische avond van een band die later in wat grotere zalen zal spelen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
… Shirley Manson heeft het licht gezien (zegt ze zelf) … Als kind toen ze met haar ouders in Brussel was … Na een resem kleine bandjes kwam Shirley begin jaren ’90 terecht bij Garbage. Misschien heeft ze ook in onze hoofdstad inspiratie opgedaan voor de eerste plaat die ondertussen al 20 jaar oud is, waarop deze tour is gebaseerd en ze halt houden in Vorst. En onze Shirley heeft wel iets mystieks, mysterieus om zich. Een rockbitch!
Het podium werd afgeschermd met een groot doek waarop beeldmateriaal te zien was van de band uit lang vervlogen tijden.
Het was wachten, lang wachten tot het doek viel. We kregen de indruk dat het niet wilde vallen. Het was er wel voor gedaan hoor, het eerste nummer werd in de schaduw gespeeld. En die schaduw, toon van het concert, voelden we de ganse avond. Garbage is niet meer die band waarop je van begin tot einde staat te springen. Ze moeten het hebben van net die oude “Supervixen”, “Queer”, “Vow” en de handvol ijzersterke singles als “Only happy when it raines” en het prachtige “Stupid Girl”. Maar daar stopt het ook.
Garbage is een goede grunge-, rockband, die mee wou met de tijd en elektronische invloeden niet schuwde. Shirley Manson als zangeres, zorgt altijd wel voor opwinding, is het niet muzikaal dan vindt ze het wel op een andere manier in de show; ‘een attractie’ om bezig te zien op het podium, dartelend als een jong veulen; niet te vergeten dat ze al bijna 50 is! Geen slecht woord over haar zangtalent, haar hits zingt ze na 20 jaar nog als vanouds. Maar het kapsel links gelaten, de wilde haren zijn er een beetje van af.
Ze hebben nog die fans die er al bij waren midden jaren ’90, toen het succes zich opstapelde. Maar die hebben moeilijker de weg naar dit concert gevonden dan gedacht.
Toch moeten we toegeven , het is een band die is blijven bestaan na een overdonderd succesvolle debuutplaat, gebruik makend van allerhande trends. Ze dwingen respect af .
We hoorden dat nieuw werk opborrelt . . Een combinatie om na de clubs hen richting festivals te brengen en ervoor kan zorgen dat iedereen een uurtje recht veert ?!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/garbage-5-11-2015/
Organisatie: Live Nation
Circa Waves! Nieuw, jong en nog vol energie. Dat laatste viel ook meteen op wanneer ze het podium van de Charlatan opkropen. Het viertal uit Liverpool begon razend enthousiast aan hun set en dat enthousiasme loonde! Nog nooit zagen wij de Charlatan zo energiek.
Vooral meisjes in de zaal, die één voor één wegkwijnden voor de charmes van deze band uit Liverpool. Het is verbazingwekkend hoe een brede fanbase Circa Waves al uitgebouwd heeft voor nog maar net een debuutalbum uit te hebben.
Het optreden van Circa Waves werd een sneltrein vol catchy nummers die het publiek konden bekoren. Van de uptempo nummers ‘Young Chasers’, ‘Good for me’ en ‘Stuck in my teeth’, tot het iets rustigere ‘My love’. Een groepje fans slaagden er in op elk nummer stevig te trekken en te duwen en ook dat stoorde niemand. We waanden ons even op een optreden van Arctic Monkeys in de prille begin jaren.
Tijdens de bis ontplofte de Charlatan helemaal. Fans kropen het podium op, namen de micro over en stelden hun even in de plaats van Circa Waves. Bisnummers waren “101”, dat ons enorm deed denken aan “The view from the afternoon”, en het tegenwoordig enorm populaire “T-shirt weather”.
We waanden ons voor even terug op de festivals en dat is een heerlijk gevoel om een top optreden als dit mee af te sluiten.
Organisatie: Democrazy, Gent
Unknown Mortal Orchestra - Moeizaam afkicken van verslavende melodietjes
Unknown Mortal Orchestra
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2015-11-02
Stefaan De Weireld
Ze zijn talrijk en succesvol, de groepjes van vandaag die gretig de zonovergoten popdeuntjes uit de jaren ’60 recycleren, niet zelden aangelengd met nog een extra laagje psychedelische vibe. Maar als we er, naast de onvermijdelijke Tame Impala, ééntje mogen uitpikken die de afgelopen warme zomer onze oren deed spitsen is het toch wel Unknown Mortal Orchestra. Zelfs zovele radio draaibeurten verder blijft hun catchy doorbraaksingle “Multi-Love” ons onverminderd bekoren. Dat we met deze publieke bekentenis lang niet de enige zijn bleek maandag uit een volledig volgelopen en bij momenten bijzonder enthousiaste en zwoele AB Box.
Zoals op basis van hun eerder dit jaar verschenen, gelijknamige album ‘Multi-Love’ te verwachten viel, injecteerde dit Amerikaans viertal hun lo-fi psychedelica met hitsige dosissen soul en funk. Dat leverde een ongemeen boeiend en geslaagd optreden op dat spannend bleef tot de allerlaatste noot uitstierf. Voor een voorspelbare show was je deze avond duidelijk aan het verkeerde adres in de AB. Wie daarentegen voor de verandering gezapige west coast deuntjes à la Simon & Garfunkel vakkundig aan flarden wou horen rijten door spacy gitaar riffs kwam ruimschoots aan zijn trekken.
Tijdens “Like Acid Rain” en “Necessary Evil” kon UMO haar bewondering voor de levende soul legende Stevie Wonder niet langer onder stoelen of banken steken. En wie zich iets muzikaals tracht voor te stellen bij een apestonede versie van Prince werd bij “Ur Live One Night” en “The World is Crowded” op zijn wenken bediend.
Maar wat UMO pas echt onderscheid van de rest is hun vakkennis om, dwars van genres en ondanks de onconventionele aanpak, verslavende melodietje binnen te smokkelen in elke song. En daarmee hun publiek op te zadelen met een moeizame afkick periode.
De toetreding van zanger Ruban Nielson tot het liefhebberslegioen van de Westvleterse trappist, met schuimende kelk ostentatief in de hand, leverde dit optreden in extremis zelfs nog een halve ster extra op.
Een dag eerder waren ze ook nog te gast in de Grand Mix, Tourcoing
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
