Sunset Sons is een internationaal collectief, ze bestaan namelijk uit leden van Australië, Nederland en Engeland. Hun uitvalsbasis is dan weer de Franse Alpen waar de band ook ontstond. Dit op een snowboardvakantie waar het viertal elkaar ook voor het eerst ontmoette. Hun gedeelde passie voor snowboarden en surfen bracht hen aan de praat. Startten deden ze als coverband op verschillende après-ski’s. Maar toen ze in Londen van de band hoorden, beslisten verschillende managers om meteen naar de Alpen te vliegen. Geen wonder, hun mix van Kings Of Leon en The Script zorgt dan ook voor fantastische popsongs. Onder meer door deze gouden combinatie werd de band ook voor BBC Sound of 2015 genomineerd.
Een volwaardig album zit er voorlopig nog niet aan te komen, maar met drie EP’s op zak besloot de band toch een volwaardige Europese tournee te doen. Deze hield ook halt in de Witloof Bar waar het toch al een blijk van populariteit gaf. Het was vooral gezellig volgelopen in de zaal wanneer de band het podium betrad. Begonnen deden ze met een nummer van de recentste EP, “Medicine”, tevens degene met de meeste rocknummers. Wat meteen opviel was het uiterlijk van de zanger zeer gelijkend is met die van Caleb Followil, zanger van Kings Of Leon. Wanneer Rory dan nog eens begint de zingen is het net alsof er een concert van Kings Of Leon aan het spelen is.
Maar niet alles is zoals voorgenoemde band. Sunset Sons hebben nog een piano die mee hun sound bepaald. Daarnaast hebben ze ook een typisch Australisch surfgeluid. Maar wanneer er gitaarsolo’s worden bovengehaald kan er niet anders dan vergeleken worden met Kings Of Leon. Enkele nieuwe nummers passeren ook de revue “Know My Name”, “Disco Bands” en “September Song” zijn hier enkele van. De laatste doet de band meer klinken als The Script. “No Way Home” is dan weer een zeer melig nummer. Het valt op dat de band nog moet beslissen welk genre ze willen spelen. Op het ene nummer neigen ze meer naar pop terwijl ze op andere nummers zware gitaren bovenhalen.
Bij het nummer “She Wants” creëert de band een leuke sfeer door de gitarist te laten meezingen. Deze heeft een zeer hese stem wat een groot contrast geeft op de samenzang met de zanger. Wanneer hun “grootste” hit “Remember” wordt ingezet merk je dat het einde nabij is. De zanger probeert het publiek mee te krijgen, maar dit is net nog iets te geforceerd. Met “Watch Your Back” probeert de band uit te bollen waarna het eindigt, net zoals vele nummers op een apotheose met veel gitaren.
Er wordt geëindigd met “On The Road” waarna we een prachtig concert gezien hebben van Sunset Sons (of was het nu Kings Of Leon?!). De band heeft zeker potentieel om later grote zalen te vullen. Aan hen zal de keuze liggen om ofwel surf-rock te maken, of meer de pop-kant op te gaan. Maar het zal moeilijk worden om hun oorsprong in de surfwereld te verloochenen… Benieuwd hoe het toch zal evolueren?!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sunset-sons-20-04-2015/
Organisatie: Botanique, Brussel
Bijna 30 jaar nadat hij Prong ergens in een New Yorkse achterbuurt boven de doopvont hield, moet frontman Tommy Victor ongetwijfeld toch met enige weemoed terugdenken aan diens gloriedagen tijdens de jaren ’90. In de eerste helft van dat decennium was dit powertrio niet enkel een graag geziene gast in haar natuurlijke niche -lees: het betere metal festival-, maar evengoed maakte de band toen moeiteloos de oversteek richting Pinkpop of Pukkelpop. Crossover in de echte betekenis van het woord dus.
Fast forward naar 2015, en we zijn eerlijk gezegd wat pessimistisch over de onuitwisbaarheid van Prong’s muzikale sporen in Belgenland. Dat de groep nog steeds in geen mijlen te bekennen is in StuBru’s Zwaarste Lijst kan je met veel goodwill een veeg teken noemen, maar dat een sympathieke club als De Kreun het bordje ‘uitverkocht’ niet mag bovenhalen wanneer de drie Amerikanen er op een kermiszondag het lentestuifmeel van de trommelvliezen komen blazen , baart ons al meer zorgen.
Dat Tommy Victor er na drie decennia echter nog steeds staat , heeft hij grotendeels aan zijn enthousiasme en gretigheid te danken, en ook al lijkt de rest van de zaal niet volledig gevuld, zolang hij de eerste rijen kan ophitsen lijkt de man zichtbaar tevreden. Bovendien verkeert Prong de jongste tijd in een wel erg creatieve bui. Vorig jaar verscheen nog het prima ‘Ruining Lives’, wiens stuiterende titeltrack de set in Kortrijk op gang mocht blazen, en nu al is er de opvolger in de vorm van het coveralbum ‘Songs From The Black Hole’.
Als voormalig geluidsman van hét punkhol bij uitstek CBGB zag een jonge Victor medio jaren ’80 zowat elke band met naam en faam in de hardcore scene passeren, en met dit in Berlijn ingeblikte album lijkt de veteraan een persoonlijke tribute aan zijn jeugdhelden te willen betuigen. De Kreun rook dan ook heel even naar New York toen trashy interpretaties van Bad Brains’ “Banned in DC” en Black Flag’s “The Bars” het jonge grut inspireerde tot het betere beukwerk in een spontaan gevormde moshpit.
Dé band die echter meest bepalend is geweest tijdens de adolescentie van Prong moeten we aan de andere kant van de grote plas zoeken. Volgens Victor is Killing Joke met voorsprong zijn alltime favourite band, en dat zette Prong vanavond nog eens overtuigend in de verf met een getrouwe versie van “Seeing Red” uit het titelloze comeback album van hun inspirators uit ‘03.
Prong een ganse avond in de rol van coverband aan het werk zien zou niet eens zo’n gek idee zijn als je weet dat er op ‘Songs From The Black Hole’ ook nog hommage wordt gebracht aan o.a. Hüsker Dü, Butthole Surfers, Fugazi en ja zelfs Neil Young, maar dat zou de erfenis van Victor toch enigszins geweld aan doen. Het duurde dan ook niet lang of er werd een sixpack stone cold classics opengetrokken uit zowat alle tijdsgewrichten en subgenres waarin Prong brokken heeft gemaakt.
“Beg To Differ”, “Unconditional” en “Lost and Found” stammen uit de tijd dat de band het begrip crossover metal van een nieuwe definitie voorzag, wat hen even later overigens tot vaste klanten van MTV’s Headbangers Ball zou maken. De oorspronkelijke versies van “Another Wordly Device”, “Whose Fist Is This Anyway?”, “Snap Your Fingers, Snap Your Neck” uit het opus magnum ‘Cleansing’ (‘94) en het titelnummer uit ‘Rude Awakening’ (‘96) kregen door sterproducer Terry Date destijds een industrial randje aangemeten, maar ook zonder die studio spielerei blijven het retestrakke anthems die gevoelstemperatuur en polsslag simultaan de hoogte injaagden.
De beperkte bloemlezing uit de platen die Victor in een steeds wisselende bezetting opnam na de reunie van Prong begin jaren ’00 liet alweer een ander geluid horen, dit keer richting melodieuze trashmetal. “Power Of The Damager” en “Revenge...Best Served Cold” uit de Prong v2.0 albums scoorden ei zo na de brutaalste riffs van de avond, in hoofdzaak de verdienste van de virtuoze vingervlugheid van een onvermoeibare Victor. Toen de voorste rijen even naar adem hapten in de bloedhete zaal , was de frontman er als de kippen bij om wat olie op het vuur te gieten. “Are you tired already?” klonk het provocerend, want als er iets is wat Victor haat als de pest dan is het wel een mak publiek.
Zoveel interactie er is met zijn fans, zo weinig gebaren heeft Victor nodig om zijn twee kompanen in de pas te laten lopen. We hebben Prong de afgelopen twee decennia een stuk of vier keer live meegemaakt, met telkens andere muzikanten in loondienst. Vanavond waren Jason Cristopher (bas én voetblessure, ex-Stone Sour) en Art Cruz (drums, ex-Winds Of Plague) van de partij, maar erg veel deed dat er niet toe: Prong = Tommy Victor en omgekeerd, zoveel is duidelijk.
Tijdens de encores hadden Victor & co nog wat covers van persoonlijke helden te geef, en voor het eerst vanavond waren we zowaar toe aan wat relatieve rustpunten. Waar Sisters Of Mercy’s “Vision Thing” nog vrij waarheidsgetrouw klonk werd “Third From The Sun” van de wat illustere industrial pioniers Chrome vakkundig binnenste buiten gekeerd. Prong hield finaal de eer aan zichzelf en klauwde zich een weg naar de eindmeet met “For Dear Life” en “Prove You Wrong”.
Met zweet op de rug en een lijf doordrongen van adrenaline strompelde het publiek met mondjesmaat naar buiten. De kermisgekte op het stationsplein was inmiddels het zwijgen opgelegd. Laten we hetzelfde nooit hopen voor the allmighty Prong.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/steak-number-eight-19-04-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/prong-19-04-2015/
Organisatie: Alcatraz ism Kreun , Kortrijk
Het voorprogramma vanavond werd verzorgd door An-Sofie Noppe, geselecteerd uit de vele inzendingen via vi.be. Tot gisteren voor mij een absolute onbekende maar na haar korte concert bleek dit toch wel een jongedame met lef en potentieel te zijn. Zeker als je weet dat ze normaal met band op podium staat maar nu (door omstandigheden) enkel werd bijgestaan door haar vriendin Trui Amerlinck uit Nederland op contrabas.
An-Sofie deed ooit backing vocals voor Eva De Roovere en zit nu met haar eigen songs en stijl een beetje in hetzelfde genre. (H)eerlijke kleinkunst op een pure en breekbare manier gebracht met gitaar of ukelele als begeleiding en met een heldere stem en zuiver timbre…
Eenvoudige, mooie en amusante nummers die me soms deden denken aan Bart Peeters en zijn herkenbare oeuvre van de laatste jaren…”Peperkoekenhart”, “Flamingo” en “Haven” (cover van ZAZ) stonden op de korte setlist…Het nummer “Sprookje” bleef het langst hangen en stak er wat mij betreft bovenuit. Het kwam tot stand na samenwerking met Reinhard Vanbergen van Das Pop. De set werd afgesloten met een slaapliedje…
En dan was er De Mens … én dat zullen ze in Sint-Niklaas geweten hebben! Geen slaapliedjes meer, maar ‘lawaai maken’ zoals frontman Frank Vanderlinden zijn muziek omschreef bij aanvang van het optreden en zoals hij ook zelf zong tijdens het refrein van openingsnummer “Kim is dood”.
De Mens staat zo’n 23 jaar op het podium en doet dat nog altijd met veel goesting en overgave. Ze pakten het volk in De Casino zonder moeite in met hun stevige NL-talige rock en stelden met veel plezier hun nieuwste CD ‘Nooit Genoeg’ voor.
Door toevoeging van David Poltrock op toetsen is de specifieke sound van De Mens ‘voller’ en meer volwassen geworden. Het blijft natuurlijk snedige en heerlijk eigenwijze rock maar die ‘elektronische’ invloeden zorgen toch, al dan niet subtiel, voor een iets ander, naar mijn inzien, beter geluid.
Ook tijdens het 2de nummer van de avond “Nooit Genoeg” was dit overduidelijk hoorbaar en genietbaar.
Van bij het begin was het duidelijk dat de band er veel zin in had! Het plezier spatte letterlijk van het gezicht van Frank. De veelvuldige bindteksten met de nodige droge humor en een vleugje zelfspot, de wisselwerking met zijn jeugdmakker Michel De Coster (basgitaar) op het podium, de constante vaart en intensiteit van het optreden…het werkte aanstekelijk op de fans in de zaal. Een fijn feest was het resultaat.
Na “Bijna” en “Dit lawaai” werd voor het eerst een beetje gas terug genomen tijdens het oudere “Sheryl Crow (I need you so)”. Om meteen daarna terug een paar stevige songs op het publiek los te laten met die typische donkere, sombere ondertoon in melodie en tekst : “Pijn, Dronkenschap, Verdriet” en “Haat je me nog”.
“Als je niets hebt” is dan weer wat ‘luchtiger’ van opzet en “Angst” zorgde bij Vanderlinden zelf voor een (gespeeld) dubbel gevoel, gezien het recente succes van het nummer, waarvan de tekst voor één keer niet van de grootmeester zelf kwam maar van ‘die fucking Brusselmans’ uit Hamme.
“En in Gent” zorgde voor een eerste bommetje! Het publiek was nu echt helemaal mee en reageerde enthousiast op het snelle nummer waarin een stevig duel zat tussen Frank en Michel. Die 2 voelen en vullen op het podium elkaar beter aan dan om het even welke ééneiige tweeling.
Halfweg de set werd terug iets meer ‘rust’ ingebouwd en kreeg het thema van de liefde alle aandacht in 3 parels met “Seks verandert alles”, de nieuwe single “Bemin me later” en tot slot “Een liefdeslied of misschien ook niet”.
“Zonder verlangen” klonk daarna zeer intens en beklijvend en het epos over “Jeroen Brouwers” blijft één van de beste nummers van De Mens, door ondermeer de leuke tekst en dito refrein, klinkt dit zelfs na meer dan 20 jaar, nog steeds fris. “Jeroen Brouwers” betekende ook meteen het einde van het eerste deel van dit verkwikkend optreden.
Er volgde een 2de deel (of m.a.w. een zeer lange bisronde) waarbij gewoon verder werd gegaan alsof De Mens tot de volgende morgen Sint-Niklaas zou trakteren op hun zalig lawaai. Zowel band als publiek bleken onvermoeibaar en amuseerden zich zichtbaar met elkaar.
“Nooit genoeg van jou” was nog enigszins ingetogen en in relaxe sfeer, maar “Kamer in Amsterdam” was alweer pure en potige rock’n’roll en tijdens “Onderweg” nam de menigte met veel enthousiasme de zang een tijdje over van meneer Vanderlinden.
Als slot van de geweldige avond werd nog een trio nummers uit de beginjaren bovengehaald en werd ook nog maar eens bewezen waarom De Mens, naast Noordkaap en Gorki, behoort tot de grote 3 van de Nederlandstalige rock met oorsprong in de jaren negentig.
Wie kent niet het nummer “Irene”? En waarom is “Maandag” zoveel mooier dan menige echte begindagen van de week? “Lachen en mooi zijn” is de gouden raad die we nog meekrijgen van Frank en zijn bende. Het lachen is op zijn oude dag misschien wel makkelijker dan het mooi zijn maar dat is bij ondergetekende zeker niet anders…but who cares when fun is in the house?!
Best jammer dat enkel De Mens momenteel nog in de oorspronkelijke versie te bewonderen is. Maar ze doen dit dan ook met veel verve en verdienen hiervoor mateloos respect en een dikke merci voor de fantastische avond!
Al doet Stijn Meuris sporadisch zijn stinkende best om er nog altijd bij te horen en probeert Gorki een leven op te bouwen na Luc De Vos, het wordt moeilijk deze avond te overtreffen.
Enkel het nummer “Dit is mijn huis” waarmee het allemaal begon voor De Mens ontbrak verrassend genoeg op de playlist maar dat zal de fijne herinnering aan dit concert niet kunnen beïnvloeden!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/an-sofie-noppe-18-04-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/de-mens-18-04-2015/
Organisatie: de Casino, Sint-Niklaas
Het kan alleen maar een goede zaak zijn dat SOAD volhardt in de boosheid en blijft ijveren voor de erkenning van de grootschalige genocide van de Turken op het Armeense volk zo’n 100 jaar geleden. Voor deze zaak hebben de leden (met Armeense roots) van SOAD immers na een lange periode van non-activiteit van maar liefst 10 jaar terug de koppen bij elkaar gestoken voor een korte tournee gevuld met onsterfelijke alt-metal songs die hun gelijke niet kennen.
Voorlopig geen nieuw materiaal, en het is maar zeer de vraag of dat er ooit nog gaat van komen want het schijnt niet altijd even goed te boteren tussen de groepsleden.
SOAD is altijd al een buitenbeentje geweest in metal-kringen, een wereld waar je sowieso al niet veel politieke getinte bands tegenkomt. In hun bruisende metal-cocktail worden bijzonder snedige riffs afgewisseld met Oosterse geluiden en bruuske tempowisselingen, SOAD heeft hiermee een eigen sound gecreëerd en heeft die tussen 1998 en 2005 op vijf onsterfelijke platen voor de eeuwigheid vastgelegd. Die sound is uniek en werd tot op heden door geen enkele metal-band geëvenaard.
In een kolkend Vorst Nationaal bleek dat de band met een broek vol goesting stond te spelen, hard, strak, wild, bijzonder gedreven en uiterst energiek. Als er al een paar problemen zouden zijn tussen de heren, dan konden ze dat verdomd goed wegsteken, want hier stond een hechte en solide bende op het podium. Een vlammend enthousiast, woelig en extatisch publiek kregen ze als dank, want ook bij de fans was de honger onnoemelijk groot na een veel te lange pauze van 10 jaar. Zelden hebben wij Vorst Nationaal zo over kop zien gaan als hier, en dat was volkomen terecht.
SOAD had hun politieke boodschap netjes in een paar originele video’s ingepakt, zo kwam die perfect aan zonder de rotvaart uit hun splijtende set te halen. Geen prekerige toestanden dus, hier stond geen Bono op het podium, wel een bende uitgelaten speedrockers die er zich ten volle van bewust waren dat hun fans gekomen waren voor een portie splijtende metal met vlijmscherpe weerhaken.
De hyperkinetische metalsongs volgden mekaar in ijltempo op, de menigte werd steeds uitzinniger. Had u al op voorhand een verhoopt verlanglijstje in gedachten, dan werd u op uw wenken bediend want quasi alle songs die u had durven hopen kreeg je hier op een ultra-hete schotel geserveerd, en alles bijzonder pittig gekruid.
Maar liefst 33 bommetjes werden afgevuurd, we gaan ze hier niet allemaal opnoemen, maar Vorst kookte meermaals over bij knallers als “Aerials”, “Prison Song”, “B.Y.O.B”, “I-E-A-I-A-I-O”, “Radio/Video”, “Needles”, “ Bounce”, “Chop Suey”,… .
Ook als het even wat kalmer aan mocht bleef de magie in de lucht hangen, vooral in deel twee konden de gemoederen een beetje bedaren met een stel fraaie en rustige (nou ja) momenten, het was genieten van de tedere pracht van “Lonely Day” ,“Lost In Hollywood” en het geweldige “Spiders” .
Alsof Vorst nog niet ver genoeg boven het kookpunt was uitgestegen, ontplofte het hele zootje in het derde deel nog een ultieme keer met een salvo verschroeiende hardcore splinterbommen “Science”, “Chic’n’Stu”, “War”, “Toxicity” en “Sugar”, de één zowaar nog heftiger dan de ander. Wij konden amper nog één woord over onze lippen krijgen : “WOW !”
Vorst Nationaal werd vanavond compleet ondersteboven en binnenstebuiten gekeerd. Wat een show! Wat een setlist! Wat een energie! Wat een agressie! Wat een band!
Deze jongens hebben we veel te lang moeten missen.
Organisatie: Live Nation
Rachel Anne (Rae) Morris, is een Britse zangeres uit Blackpool, een klein dorpje in het Noordwesten van Groot-Brittanië. Maar deze stad brengt wel een groot zangeres voort. Ze werkte samen met onder meer Clean Bandit en Bombay Bicycle Club, tourde met George Ezra, Tom Odell of Lianne La Havas en bracht begin dit jaar haar debuutalbum ‘Unguarded’ uit. Verbazingwekkend dat Rae Morris niet bekender is bij het grote publiek. Zelfs na haar nominatie voor BBC Sound Of 2015, die ze niet wist te verzilveren, blijft ze haar simpele zelf. Haar debuut is een pareltje die zowel popnummers als fantastische pianonummers bevat. Hierop wordt ze zelfs vergeleken met de grootsten zoals Kate Bush, Feist en zelfs PJ Harvey.
Ondanks al haar samenwerkingen met populaire bands en haar nominatie voor BBC Sound Of 2015, blijft Rae Morris relatief onbekend. Hierdoor was de zaal (boot) slechts halfvol gelopen. Maar de thuisblijvers hadden ongelijk. Hier stond een artiest die binnen een jaar niet meer in deze kleine, gezellige zaaltjes speelt wegens te populair. In de boot bleef ze zelf heel bescheiden en voor de gelegenheid had ze een volwaardige band mee op haar eerste concert in Frankrijk. Ook Rae Morris was onder de indruk van de omgeving waarin ze speelde, op een boot. Dit is iets wat later nog zal naverteld kunnen worden.
Beginnen deed Rae Morris zeer rustig. De kalme, sfeervolle pianonummers van haar debuutalbum passeerden eerst de revue. Onder meer met “Skin”, “Grow” en “This Time” werd gestart. Meteen viel op wat een geweldige stem Rae heeft. Hoge en lage tonen, niets is te veel voor de zangeres uit Blackpool. Het nummer “Closer” dat werd gereleaset als single en is meer een popnummer. Dit was ook zichtbaar aan het publiek die lichtjes begon te dansen. Haar stem gaat in dit nummer ook zeer zwoel te werk. Daarna volgt het kippenvelmoment van de avond. De band houdt even alle instrumenten stil en enkel Rae en haar Piano zetten “Don’t Go” in, haar eerste single ooit. Het is muisstil in de zaal, iedereen kijkt met open mond naar hoe ze dit nummer brengt. Met enkel haar stem en piano toch een zaal zo naar de hand krijgen. Het lukt Rae Morris in dit nummer. Op het einde wordt nog een klein beetje basgitaar bij het nummer gevoerd. Zeer emotioneel nummer dat met dezelfde emoties gebracht wordt.
“Cold” , een andere single van Rae, is normaal een duet met zanger Fryars. Maar omdat deze niet meekan op tour moet Rae de stem van de mannelijke zanger nadoen. Zeer speciaal, zeker voor wie de albumversie kent. Maar ze komt er gemakkelijk mee weg, ze geeft er haar eigen touch aan waardoor ook dit nummer live zeer goed klinkt. Mede dankzij de vrouwelijke drummer die met haar hoge tonen de stem van Rae deels vervangt. Er is slechts één jammerlijk moment in de set. “Up Again”, een nummer die ze samen met Clean Bandit maakte is erin geslopen maar past er totaal niet in. Het is een drum’n’bass nummer, maar in tegenstelling tot de andere dus veel te heftig.
Rae die tijdens haar volledige concert achter haar piano zit staat hier recht en waagt zich aan een voorzichtig dansmove. Eindigen doet ze met “Love Again”, de recentste single die het meest potentieel heeft om een echte radiohit te worden.
Rae komt nog terug voor twee nummers, “Not Knowing” een pianonummer en “Under The Shadow” een popnummer. Dit is dan ook de balans van haar optreden.
Een perfecte mix van rustige pianoballads en echte popnummers zoals Ellie Goulding ze zou maken. Rae Morris, een geweldig sympathieke dame die binnenkort wel eens de wereld zou kunnen veroveren!
Neem gerust een kijkje naar de pics van haar set , een dag later in de Ancienne Belgique (AB Club) Brussel
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/rae-morris-15-04-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/roselien-15-04-2015/ (support-act in de AB Club)
Organisatie: Agauchedelalune , Lille (ikv Les Paradis Artificiels)
Over opwarmer The Vals valt niet veel te vertellen. ‘Morning has broken’ en niets nieuws onder de zon. Ze houden van The Beatles maar raken niet eens hun tenen. Xavier Debaere achter de toetsen hielp ook niet relativeren. Ze kunnen beter ook professioneel afscheid nemen.
… Wel ondankbaar om te openen voor zo’n legende Paul Weller. De lokale mods zijn er en the mod is in the mood. Twee drumstellen, percussie, hammond, toetsen, bas twee gitaristen, Les Paul, Telecaster, Sheraton II, SG, noem maar op.
Onze Modfather en immer perfectionistische knorpot was duidelijk in zijn nopjes in een uitverkochte Cactus Club (MaZ) en legde er meteen de pees op. Een strakke start liet meteen opvallen dat de sound en de arrangementen buiten categorie vallen. Met zijn in ware Britpop gestijlde viifkoppige band bracht Weller een heuse marathonset om duimen en vingers van af te likken. Jongens, wat een muzikanten!
De eerlijkheid gebiedt me te vertellen dat pas bij het derde nummer “White sky” pas alles goed op dreef komt. Steve Craddock is een van de betere gitaristen op deze aardkloot. Paul en Steve zijn danig op elkaar ingespeeld dat de een niet zonder de ander kan. Tijdens de nummers vloeien ze alsof het niets is door elkaar solo’s.
Bij de presentatie van een nieuw nummer uit de komende schijf ‘Saturns Pattern’ schuift Zijne Misthoorn zich achter de toetsen en neemt het publiek met de spreekwoordelijke vingerknip mee . “Running high, long time a la waiting for the man, the attic, peacock”. Het kan allemaal niet meer op. Met “You do something to me” deed hij iets met ons.
Meer dan anderhalf uur werd het enthousiaste publiek een les gegeven in puur vakmanschap. Het metier beheersen krijgt een nieuwe norm. Geen ‘easy greatest hits’ gedoe, maar een eigenzinnige en uitgekiende selectie uit bekend, minder bekend en nieuw werk. Veelzijdigheid, beroepsernst en speelplezier troef. De nieuwe nummers deden denken aan Blur en het betere Bowie-werk uit de ‘sound and vision’ jaren.
De grote variatie aan nummers werd in een strak tempo in de maag gespiest en werd danig gesmaakt dat Zijne Modheid zelfs zijn publiek bedankte.
Na een tweede bisronde sloot Weller af met het absolute hoogtepunt “Changing Man”.
Paul Weller blijft op eenzame hoogte én op het toppunt van zijn kunnen staan.
Deze week nog in de AB, Brussel voor een tweede concert!
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Tove Lo kwam in de Botanique een uitgesteld concert van 24 januari inhalen. Dit concert werd afgelast wegens stemproblemen van zangeres Ebba Tove Elsa Nilsson. Deze problemen zijn nu van de baan en Tove Lo is opnieuw op tournee. Voordien schreef ze nummers voor genregenoten als Icona Pop en Ellie Goulding. Nu heeft Tove Lo zelf gekozen om een popdiva te worden en stelt ze haar debuut ‘Queen Of The Clouds’ voor. En zoals echte popdiva’s mag ook playbacken niet ontbreken.
Voorprogramma van de avond was weggelegd voor de landgenoten van Urban Cone. Deze groep uit Zweden maakt aanstekelijke popnummers zoals Empire Of The Sun en Foster The People. Dit jaar komt de tweede cd uit. Het vijftal zorgt met samenzang en verschillende stemmen voor een speciale sfeer. Het is één van die bands waarvan je denkt ze al super lang te kennen terwijl Urban Cone nog relatief nieuw is. Op het concert valt vooral op dat ze vergeten te kiezen tussen pop en rock waardoor er een mix aan genres te horen valt. Van gitaarsolo’s tot pianosolo’s, alles kwam aan bod. Na 20 minuten was het vooral uitkijken naar Tove Lo.
Een voornamelijk jong meisjespubliek was op het concert afgekomen. De ‘babes’ zoals Tove Lo ze noemt zijn grote fans van haar. Het concert begint met een lange monoloog van de zangeres die het publiek wat opjut. Ze maant het publiek aan om de kleren uit te trekken en wild te dansen. Helaas, voor de minderheid aan mannen in het publiek, gebeurt dit niet. Waarna de monoloog eindigt op een “You are fucking perfect”. De ‘babes’ schreeuwen het uit wanneer de zangeres opkomt.
Dansen wordt er zeker gedaan op het concert, al vanaf het eerste nummer “My Gun”. Opvallend is dat ze zich enkel richting publiek draait om haar zogenaamde geweer te tonen. Maar om haar te zien zingen is het al wat moeilijker. Door veel belichting op het podium te zetten , wordt Tove Lo ook als het ware onzichtbaar gemaakt. Dit allemaal om te verbloemen dat ze eigenlijk niet live aan het zingen is. Want tussen de nummers praat ze niet veel en hetgeen ze zegt klinkt nogal hees. Maar toch haalt ze zulke hoge tonen. Op een bepaald moment komt haar stem zelfs voor op haar lippen. Wordt hier zomaar geplaybackt?
Met “Heroes” wordt een echt dansnummer gespeeld. Het nummer geproducet door Alesso heeft enkele Avicii allures en ook Calvin Harris komt aardig in de buurt. Net zoals de andere nummers van de set waar ook veel dance aan te pas komt. Soms zelfs iets te overdreven waardoor de zang wordt verloren in de muziek. Met “Talking Body” laat Tove Lo haar sensuele danspasjes tot een hoogtepunt herleiden. Enkele zwoele heupbewegingen en het tonen van haar “Body” behoren tot deze danspasjes. Een echte popdiva hoeft soms niets meer te doen dan het tonen van haar lichaam op de minst preutse manier.
Na elf nummers verlaat ze het podium, de Zweedse komt nog terug voor twee nummers waaronder het radiohitje “Habits (Stay High)” dat eigenlijk werd geremixt door Hippie Sabotage, maar nu dus effectief deel uitmaakt van de set. Wanneer het laatste nummer wordt ingezet wordt eens een gitaar bovengehaald. Veel nut heeft dit niet want het nummer klinkt net zoals de rest van de set, dansbaar.
Tove Lo stopt na een korte set van net geen uur. Zou haar stem dan nog steeds niet volledig hersteld zijn waardoor ze enkele nummers niet speelde? Op het concert werd enigszins veel geplaybackt waardoor de geloofwaardigheid van de popdiva’s nogmaals naar beneden werd gehaald.
Organisatie: Botanique, Brussel
A Place To Bury Strangers – In één woord Top!
A Place To Bury Strangers – zZz
La Péniche
Lille
Hoogdag in de uitverkochte La Péniche vanavond. De Fransen hebben een goeie smaak, want het bordje complèt mocht al maanden geleden uitgehangen worden. A Place To Bury Stangers is dan ook een grote naam en heeft over de jaren heen een stevige livereputatie opgebouwd. Ze stellen nooit teleur. Ook vanavond niet. Maar daarover later meer.
Beginnen doen we met zZz. Deze keer geen voorprogramma om zomaar de avond te vullen. Maar een steengoeie band die dringend eens door meer mensen onder de loep mag genomen worden. Het Nederlands duo gaat al menig jaar mee en zijn ook niet meer van de jongste. De muziek wordt echter nog steeds met heel veel jeugdig enthousiasme gebracht. Een drummer en een keyboard/orgelspeler. Meer is er niet nodig om een denderende rockshow te produceren. Een denderende beat, virtuoos pianospel, een zanger die de microfoon meer in dan vòòr de mond neemt. Het publiek deint mee op de golven van de muziek. Hup Holland Hup, das hetgeen mij in het hoofd springt. Een gevaarlijke band. Rochelend en spuwend (tekenen van een opkomende verkoudheid) maakt de drummer/zanger de keel vrij. Het past bij het geheel. Een memorabel voorprogramma dus.
En na dit fantastisch optreden moet het eigenlijk nog beginnen. Het New Yorkse gezelschap A Place To Bury Strangers is een absolute topper in de hedendaagse musicscene. Ze brengen ten gepaste tijde een geniale nieuwe plaat uit. Luister maar eens naar ‘Transfixiation’.
Live weten ze hun muziek op een overweldigende manier te brengen. Een drietal die een wall of sound weet te creëren alsof er 30 gitaren te horen zijn. De koningen van de effectpedalen. Het geluid is overladen met fuzz, maar is uitgekiend tot in de perfectie. New new-wave, de moderne shoegaze,... Te veel goeie zaken om op te noemen.
Veel rook en 3 projectors kleden het geheel perfect in. De beleving bij de muzikanten is top. De gasgitaar plakt menig maal aan het plafond van La Péniche. Er wordt niet meer met een gitaar gesmeten aan het begin van de show. Maar dat is niet erg. Het concert loopt niet naar een gigantisch orgelpunt, maar blijft van begin tot einde top. Geen vullertjes om het uur rond te maken. Het traditionele einde met veel rook, stroboscoop en feedback overal , blijft behouden. Maar de show houdt daar niet bij op. Wat er nog gebeurt? Ga dat zelf ontdekken. Anders is de verwondering en de verrassing eraf.
Volgende week staan beide bands opnieuw samen, deze keer in De Kreun. Ga dat zien! Je zal het je niet beklagen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/zzz-11-04-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/a-place-to-bury-strangers-11-04-2015/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
‘Any Ol’ Way’, het nieuwe album van Tweak Bird kwam eind vorig jaar uit. Het was een soort wedergeboorte want het album was in alle opzichten een nieuw begin voor de band. Alles werd zelf gedaan en ze richtten zelf een eigen label op. De sound bleef min of meer onveranderd al neigt het nieuwe album meer naar Stone Temple Pilots, terwijl vorig werk beperkt bleef tot een mix van Mastodon en Queens Of The Stone Age. Genoeg redenen dus om op tour te gaan. Op deze tour werden enkel kleine zaaltjes in Europa aangedaan, zo ook Cactus Club (MaZ) in Brugge.
Het voorprogramma was weggelegd voor de Kortrijkzanen van The Glücks. Met hun potige garagerock lieten ze de zaal al vooraf rommelen. Hun sound is een mix tussen The White Stripes, Blood Red Shoes en onze eigen Black Box Revelation. Het duo serveerde een stevige set en hadden er zichtbaar zin in. Ook het publiek kon het wel smaken. Toen single “On The Road” volgde was het einde nabij. Na een halfuurtje stevige rock te serveren verlieten ze het podium.
Tweak Bird – Het publiek dat was afgezakt naar Brugge kreeg waar voor zijn geld. Het duo die met hun zelf getiteld album ‘Tweak Bird’ veel roem en faam kregen in 2010 doen tegenwoordig intieme sets in het kader van hun wedergeboorte. Zo vonden vooraanstaande bladen als Mojo en Uncut dit album een nieuwe weg inslaan in de Rockgeschiedenis. Omdat de twee broers het simpel wilden houden ontbraken ook de nummers met saxofoon. Een gemis was dit zeker niet. Want de broers vervingen deze solo’s gewoon door zalige gitaarsolo’s.
“Does everybody feel allright?”, riep drummer Ashton Bird. Het concert begon met het ontwaken van het publiek en de band zelf. Nadat bevestigd werd dat iedereen in orde was begonnen ze eraan met een fantastische gitaarsolo. Deze solo gemixt door een zeer intensieve drummer zette meteen de toon voor de rest van het concert. De solo ging over in het nummer “People” waarna er voor het eerst gebruik werd gemaakt van de microfoon. Veel gezongen werd er niet in het concert. Dit bleek niet nodig want hun oerklanken maakten alles goed. Deze geluiden waren de leidraad doorheen het concert. Ook de zware gitaren en hevige bassen kregen iedereen aan het bewegen. Het typische drumgeluid met extra cymbalen was ook in ieder nummer terug te vinden.
Na “People” volgde “Psychorain” ook een nummer van hun vorige plaat “Undercover Crops”. De samenzang van de band doet uitschijnen dat een volwaardige band op het podium staat. Met slechts twee man dit laten uitschijnen, het is niet velen gegeven. Hoge stemmen gemengd met zware gitaren is een vreemde combinatie. Toch laat Tweak Bird dit zo goed klinken dat er zelfs niets vreemd meer aan te vinden is.
Wanneer de set eindigt is kijkt iedereen nogal bedeesd, nog geen 40 minuten gespeeld en nu al een einde? Dit laat het publiek niet aan hun hart komen en ze roepen de band terug. “Future” wordt gescandeerd, en dit is dan ook het laatste nummer die ze spelen. Of toch niet? Want nogmaals komt de band, na lang aandringen, terug. Dik tegen de zin van de andere broer Caleb Bird. “Shivers” wordt gescandeerd, het nummer volgt. Meteen hierna verlaat Caleb het podium, waarschijnlijk iets te vermoeid om nog een nummer te spelen, het is dan ook één van de laatste shows op de tour. De drummer doet nog een solo waarna het einde van de set, die net geen uur duurde, definitief is.
Een zware set, die in de perfecte setting van een klein maar gezellig publiek volledig tot zijn recht kwam, en de moeite waard is om in de toekomst nogmaals te zien!
Organisatie: Cactus Club, Brugge
De eerste halte van het Canadese duo Purity Ring op hun Europese tournee was in Brussel. Ze kwamen er hun nieuw album ‘Another Eternity’ voorstellen. Dit album kwam begin maart uit en is de opvolger van hun debuut ‘Shrines’ uit 2012. Purity Ring valt het best te vergelijken met The Knife, The xx of zelfs Burial. Een alternatieve groep met een zeer specifiek elektronisch geluid. Dit geluid komt, zoals ook bij voorgaande bands het geval is, vooral live goed tot zijn recht. Benieuwd of dit bij Purity Ring ook het geval is.
Op hun tour hebben die van Purity Ring de land- en genregenoten van Born Gold mee om hun voorprogramma te doen. Een band die al verschillende albums uitbracht maar nooit echt wist door te breken. Ook door het voorprogramma te spelen zal dit hoogstwaarschijnlijk niet gebeuren. De zanger van de groep doet te hard zijn best om te veel te zingen waardoor de muziek slechts bijzaak wordt. Jammer, want qua geluid zit het bij deze band wel snor.
De zaal was aardig volgelopen en het publiek bleef toestromen naarmate het concert naderde. Iedereen die de zaal binnenkwam keek verbaasd naar het podium. Wat een feeëriek tafereel staat er daar klaar? Links en rechts tientallen touwen met lampjes aan en in het midden een soort troon. Een troon omringd door reuzenwattenstaafjes! Helemaal achteraan hing een reuze cirkel die de maan moest voorstellen om het podium te verlichten. Het was dus afwachten tot het begin van het spektakel om te zien waarvoor dit allemaal diende.
Beginnen deden ze met “Stranger Than Earth”, een nummer van het nieuw album. De lichtshow werd nog niet volop gebruikt om de spanning nog hoger te houden. Tot plots de lichtjes aan de touwen oplichtten. Een fantastisch beeld was dat. Honderden kleine lampjes verlichtten het podium en veranderen constant van kleur. Dit zorgde voor een zeer sprookjesachtig decor. Maar waarvoor dienden die wattenstaafjes? Vroeg iedereen zich nog steeds af. Het antwoord kwam snel bij “Push Pull” de wattenstaafjes waren een soort reuzendrumstel. Telkens wanneer instrumentalist Corrin Roddick de staafjes aanraakte, lichtten deze op en kwam er een specifiek hoog geluid uit.
Zangeres Megan James paste perfect in dit idyllisch geheel. Door haar twee vlechten en een volledig wit tenue ging ze volledig op in het decor. Veel nieuwe nummers passeerden de revue: onder meer “Repetition” en “Heartsigh” werden gespeeld. Toen nam de zangeres plaats achter nog een speciaal decorstuk op het podium. Daar zorgde ze met weerspiegelende handschoenen voor een nog beter lichtspektakel. Verschillende lichtstralen werden in het publiek geschoten.
Al deze visuele pracht kreeg ook de beste soundtrack die het zich kon inbeelden. Elektronische dreampop vergezeld met de prachtige stem van Megan James. Haar stem is zowat te vergelijken met een soort Chinese zangeres. Maar toch heeft het haar eigen geluid met de sound van Purity Ring. Telkens Megan door de lampentuin wandelde, leek het alsof ze in een bloemenveld liep. Met een roze galm net zoals de albumhoes van ‘Another Eternity’.
“Obedear”, “Bodyache” en “Begin Again” leidden het einde in van de zeer korte set.
Na nog net geen uur te spelen hielden ze er al mee op. Het publiek keek nogal verdwaasd op want er werden zelfs geen bisnummers gespeeld. Jammer, want deze droomwereld stopte net zoals gewone dromen veel te vroeg.
Organisatie: Botanique, Brussel
Wie 2 maanden voor het optreden nog een ticket zocht, was er aan voor de moeite. De show van Oscar & The Wolf in de Lotto Arena was volledig uitverkocht en dat was te zien aan de stormloop. Zowel man als vrouw, jong en oud, van alles kon je er aantreffen.
Vlaamse band Bazart had de eer om voor Oscar & The Wolf te mogen openen. Als voorprogramma moet je altijd wat zoeken naar je publiek, maar Bazart had hier duidelijk niet veel moeite mee. Met hun Nederlandse indiepop, waar melodieuze samenzang soms belangrijker is dan de tekst zelf, pakten ze met gemak de Lotto Arena in. De muziek van het vijftal kan je vergelijken met een mengeling van The National en Yeasayer met Belgische bands als Gorki en Noordkaap.
Dat Colombie & co hun best gingen mogen doen om hun afgelopen jaar te overtreffen wist iedereen. Of dit ook werkelijk ging lukken was de grootste vraag van de avond. Een volledig ander decor wees toch al in de goede richting. Palmbomen werden vervangen door als het ware ‘kamerplanten’ en ook het podium werd wat verlengd aan de hand van een catwalk.
Openen deed Oscar & The Wolf met “Joakim”. Door het wit/zilver spiegeljasje en het verhoogde platform, profileerde Colombie zich meteen als koning van de Lotto Arena. Wie hoopte op een show als die van 2014 in bijvoorbeeld de Ancienne Belgique, kon maar beter meteen terug naar huis keren. De ingetogen muziek waar het bij Oscar & The Wolf vooral om draaide werd aan de kant gezet voor show. Vuurwerk langs alle kanten, laserstralen die over heel de Lotto Arena schenen en zilveren confetti . Quasi alles was aanwezig om de show zo spectaculair mogelijk te maken.
Heel vroeg in de set zat ook een nummer dat ons al een beeld gaf over de opvolger van “Entity”. Weg met slaapkamer muziek, hallo dansmuziek. “Vitamines” klonk volledig anders dan wat je kon horen op het debuut van Oscar & The Wolf. De trage synths en hip-hop beats in het nummer deden ons alleszins snakken naar meer. Ook “You’re mine” beleefde een live-première in de Lotto Arena. Dit zonder Raving George, maar het nummer klonk minstens even sterk en dominant.
Klassiekers als “Bloom (oh my baby)”, “Nora” en “Undress” passeerden ook de revue. Al klonken ze deze keer iets minder ingetogen en werd er wat extra kracht aan toegevoegd. “Princes”, hetgene waar alles mee begon, kon uiteraard niet ontbreken. Showelementen genoeg aanwezig tijdens deze nummers. Zo viel er tijdens “Princes” een waterval van glinsters naar beneden en werd “Undress” bijgestaan door metershoge vlammen die de lucht in vlogen wanneer Colombie op de catwalk passeerde.
Max Colombie mag dan wel het ‘brein’ zijn achter Oscar & The Wolf, laten we toegeven dat het duidelijk is dat hij zonder zijn 3 aanhangsels niets is. Technisch brein achter Oscar & The Wolf, Ozan Bozdag, slaagt er telkens in met zijn synths het sprookje nog meer echt te maken. Eerlijk? Tijdens “Moonshine” werden ook wij er even stil van.
Na bisnummer “Freed from Desire”, een cover van Gala, dat ontzettend hard meegezongen werd door het publiek, spoorde Colombie iedereen nog eens aan naar het Sportpaleis te komen. “Als jullie er dan ook bij zijn, zou het zalig zijn”.
Hun set afsluiten deed Oscar & The Wolf met, jawel, “Strange Entity”. “Let’s dance before we go to sleep”, waarop de beats van “Strange Entity” voor een tweede maal in de set door de boksen galmde. Een regenbui van glitterconfetti werd de lucht in gespoten terwijl de Lotto Arena voor een laatste maal ontplofte.
Dat Oscar & The Wolf zijn hoogtepunt al lang bereikt heeft, valt na gisteren sterk te betwijfelen. Of ze hunzelf in het Sportpaleis gaan overtreffen, valt af te wachten. Dat België er een topband bij heeft, werd gisteren nog maar eens duidelijk!
Organisatie: Live Nation
Bart Peeters heeft een nieuw album uit, en dat zullen we geweten hebben. De bijhorende tour gaat dan ook langs uitverkochte zalen. Zoals de meesten weten, wilde hij altijd groot zijn in iets kleins, en dat is hij: een groot singer-songwriter in de kleinkunst.
Beginnen doen hij en zijn Ideale Mannen in de Stadsschouwburg evenwel intiem met “Stipjes”, dat gaandeweg aanzwelt en één voor één ook de invallende muzikanten in de (doorheen de avond magistraal geregisseerde) spotlights zet.
Als Bart Peeters de muzikant op het podium staat, is ook de presentator en humorist nooit ver weg. Na een jazzy “De man die nooit meer zong” en een swingend en schwungend “Mooie dag” (meteen ook de tweede single van ’Op de groei’) stelt hij zijn veelkoppige én veelzijdige bandleden één voor één voor, complimenteus en met een kwinkslag. We zijn hier echter in de eerste plaats voor Bart Peeters de muzikant: elk nummer oogst applaus en er wordt danig door de zittende aanwezigen meegeklapt, zo ook tijdens single ”Lepeltjesgewijs”, waar het publiek voor het eerst in/uit zijn pluchen stoel wakker wordt geschud.
Van dan af kan het plezier er niet meer af, zeker niet na de chaotische stand-up-intro van “Boechout mijn land”, dat als een zwalpend chanson overgaat in een opzwepend “Poolijs”: een zweem gypsy, mét viool. “Dicht bij mij” doseert opnieuw: het mag weer wat kleiner, dromerig, en door de Afrikaanse invloeden waan je je even op de savanne. Ook in ‘protestsong’ “Konijneneten” is Afrika nooit ver weg – het nummer zou niet misstaan op Paul Simons ‘Graceland’.
Zelfs de pauze kan geen deuk in de show slaan: het enthousiasme is aanstekelijk, er wordt live Spaans getolkt, de maat wordt telkens duchtig meegeklapt. Het thema van de avond lijkt wel een wereldreis door de muziek: funk laat zich even horen, de Balkan is ook van de partij (“Venus Mars of Pluto”) en “Heist aan zee” is meezinger van dienst.
De Ideale Mannen zorgen voor de perfecte ondersteuning en bewijzen dat ze zowat elk genre en instrument machtig zijn. Afsluiter is publieksfavoriet “Slaapwals”. Op dit flamencoritme kan er enkel nog een bisronde volgen. Toch wordt het even stil bij “Wat nog komen zou”, opgedragen aan wijlen Marcel Peeters. Een kwetsbaar moment dat oprecht ontroert.
Maar er is altijd hoop en plaats voor optimisme: een meesterlijk “Messias” oogst de meeste bijval tot nu toe. Een applaus dat alleen daverend kan worden genoemd, gaat gepaard met een staande ovatie. Nu het publiek eindelijk rechtstaat, is het tijd voor het enige festivalmoment van het optreden: “AAA” galmt door de zaal en nadien ook nog door onze hersenpan.
Blij dat u “de man die weer terug zong” bent, mijnheer Peeters.
Playlist:
Stipjes – De man die nooit meer zong – Mooie dag – Lepeltjesgewijs – Allemaal door jou – Zelden of nooit – Op de groei - Boechout mijn land – Poolijs – Dicht bij mij – Konijneneten
[Pauze] Orka’s zwemmen naar Nieuwpoort – Dan zal ik er zijn – Denk je soms nog aan mij – Dennenlaan – In de plooi - Als jij met je billen en je heupen shaket – Venus Mars of Pluto – Heist aan zee – Slaapwals – Flamenco
[Bis:] Wat nog komen zou – Messias
[Bis 2:] AAA
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bart-peeters-28-03-2015/
Organisatie CC Sint-Niklaas + Simpletone
Nederlands 
Français 
