Peace bracht onlangs zijn nieuwe album ‘Happy People’ uit. Een tour om dat album te ondersteunen kon dan ook niet uitblijven. In Groot-Brittanië een grote naam, in België niet zo bekend. Hun typisch Brits geluid klinkt dan ook zoals veel andere bekende Britse bands. Foals, The Maccabees maar ook The Rolling Stones en Stereophonics. Een eigen geluid hebben ze dus niet gecreëerd maar vooral veel gekopieerd. Deze verschillen in geluid komen misschien live beter tot zijn recht.
De Rotonde is niet helemaal volgelopen voor Peace maar dit laten de ‘die hard’ fans zeker niet aan hun hart komen. Zo’n 20tal jonge meisjes en enkele jongens staan al van bij de opening van de zaal vooraan het podium om zo dicht mogelijk bij hun idool te staan. Wanneer de band uiteindelijk opkomt zijn er, zelfs in de Rotonde, gillende meisjes te horen. Beginnen doet Peace met “Follow Baby” een kleine hit van hun debuutalbum. Met wat extra bas klinkt het nummer dan ook stukken beter dan op de cd.
De volgende nummers zijn van hun nieuwste plaat: “Money”, “Gen Strange” en “Lost On Me”. Stuk voor stuk krijgen ze het publiek mee door hun funky sound. Zanger Harry Koisser draagt een bontmantel om zich te onderscheiden van de rest van de bandleden. Deze dragen zoals echte Britpoppers een jeansvest. “Float Forever”, een minder funky en rustig nummer, wordt gezellig meegezongen. Alleen theelichtjes ontbreken nog. Bij “Perfect Skin” krijgt zanger een stem net als Mick Jagger, maar het refrein klinkt dan weer als U2. De bandleden van Peace doen niet te moeilijk tijdens het optreden en spelen gewoon hun nummers.
Na deze rustige funky nummers volgt een middenstuk met enkel gitaarsolo’s en nagenoeg geen zang. Moest er gezegd worden dat Explosions In The Sky hier spelen zou, iedereen het geloven. De solo’s swingen de pan uit, maar na een tijdje begint het te vervelen. Het is van alles een beetje en deze kakafonie verward het publiek een beetje. De riffs zijn wel fantastisch en het valt op dat die van Peace echt wel gitaar kunnen spelen, alleen tonen ze het een beetje te veel. De solo’s worden beëindigd met “California Daze” een zeer rustig nummer die iedereen weer op hun positieven kan laten komen.
“I’m a Girl” zet het einde van de set in en alweer is dit een funky nummer die iedereen aan het dansen krijgt. Daarna keert de band terug om maar liefst vier bisnummers te spelen. Opvallend is dat “Lovesick” iedereen het meest bekoort. Het is zelfs zo dat bepaalde fans het podium bestormen. Dit getuigt van een gebrek aan respect voor de artiest in kwestie. Ook bij “Higher Than The Sun” doet een enkeling dit. Peace heeft dus een hechte fanbase die soms iets te enthousiast is.
“World Plessure” is het laatste nummer die de band speelt. Heel de wereld zal wel geen plezier beleven aan Peace, maar met zulke fans is het slechts een kleine stap om echt door te breken. De verschillende gezichten die Peace toont op cd vallen live nog meer op. Het is een spervuur van verschillende genres en vooral een lijn ontbreekt in het concert. Desondanks kan de muziek toch op veel bijval rekenen en is het vooral zeer funky en aangenaam om naar te luisteren.
Organisatie: Botanique, Brussel
De Allah-Las zijn een viertal uit Los Angeles, die vorig jaar hun tweede album ‘Worship the sun’ uitbrachten. De band ontstond toen 3 personeelsleden van Amoeba Music, een grote onafhankelijke muziekzaak, besloten samen te spelen. Wij pikten de band op bij hun zelfgetiteld debuut uit 2012, maar hadden ze nog nooit live gezien.
Vanaf de eerste noot voerden de Allah-Las ons terug naar 1965/1966, jaren waarin zelfs de meeste ouders van het jonge publiek nog niet geboren waren. Zonnige, Californische surfrock, zoals in opener “Busman’s holiday”, alles binnen het idioom van vijftig jaar geleden, met een slaggitarist en een sologitarist, een drummer die accenten en breaks rondstrooide alsof er sindsdien geen muzikale evoluties gebeurd waren en de Handelsbeurs onder een glazen stop geplaatst was.
“No voodoo” was weemoedig, maar werd wel opgevrolijkt door clevere solootjes. “Buffalo nickel” had “Papapa” koortjes die door de volledige band meegezongen werd. “Sandy” had veel zon, zee en strand, dit was bubblegumpop met een twanggitaar. “Sacred sands” kon zo uit De Pré Historie; een instrumentale surfklassieker met een heel herkenbaar thema.
Ook de Glimmer Twins passeerden de revue in “Tell me what’s on your mind”.
Toen de leadgitarist de zang overnam, kregen we een licht psychedelische toets, vroege Pink Floyd nog met Syd Barrett, terug naar 1967. Was er dan totaal geen band met 2015? Nee, toch wel, ergens liep er een rode draad van de sixties over The Paysley Underground (“That’s what you always say” van The Dream Syndicate), naar huidige bands zoals Grizzly Bear en Real Estate. Waar die laatste band live een te zoetsappige reproductie van hun platen neerzetten, slagen Allah-las er in hun live uitvoering naar een hoger niveau te brengen door net dat beetje jalapeno-peper toe te voegen aan de plaatversies. De percussie tilde alles naar een hoger niveau, en in de bis mocht het voorprogramma nog meer accenten toevoegen met tamboerijnen en maracas, en nam de drummer de zang over van de ritmegitarist.
We vermoeden dat Noel Gallagher dit een heel stuk beter vindt dan de “fooking Artic Monkeys”, en dat vinden wij nu ook. Onbeschaamd retro, je hoeft niet op zondagmorgen naar Radio 2 te luisteren voor sixties-nostalgie, de Allah-las brengen dit nu ook live in 2015 en ze doen dat goed.
Setlist
Busman’s Holiday – Follow you down- Standing- No voodoo-Buffalo nickel –Sandy- De vida voz – sacred sands- had it all – tell me –catalina- ferns gallery- 501-415- calm me down- better than mine- autumn dawn- artifact- catamaran
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/eerie-wanda-02-03-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/allah-las-02-03-2015/
Organisatie: Handelsbeurs + Democrazy, Gent
Ariel Pink– Het roze-spectrum volledig doorgrond
Ariel Marcus Rosenberg beter bekend als Ariel Pink is bezig aan een tournee doorheen Europa om zijn nieuwste album ‘Pom Pom’ voor te stellen. Zijn derde halte was in Tourcoing waar hij voor de gelegenheid Harry Merry als voorprogramma had meegenomen. Deze Nederlander is even gek als Ariel Pink. Ariel Pink maakt muziek die aan ieder genre kan worden toegespitst. Een algemenere term is seventies Lo-Fi gespeeld door een gekke band. Want ook de band is deel van het concept Ariel Pink.
Harry Merry bleek de perfecte opener voor Ariel Pink. Met een soort Nederlands-Engels taaltje brengt hij muziek alsof hij net een act als clown aan het uitvoeren is in een circus. Zingen kan hij amper, performen kan hij des te beter. Het klinkt allemaal zeer experimenteel en soms zelfs vals maar dat laat Harry niet aan zijn hart komen. Door soms te zingen als een baby die zijn eerste geluidjes maakt wordt het alsnog hilarisch. Stevie Storm is een goed nummer en een perfecte samenvatting van zijn concert. Het best live te bekijken want dit kan thuis geen vijf minuten volgehouden worden.
Ariel Pink besluit om zich niet te extravagant te kleden, de drummer daarentegen doet een bikini aan. Wat nogal vreemd is voor een man in de vijftig met een baard. Ariel Pink begint met “Plastic Raincoats In The Pig Parade”. Een knotsgek psychedelisch nummer waarvan er nog veel zullen volgen. De band bestaat uit zeven muzikanten met elk een microfoon. Dit zorgt ervoor dat elke muzikant apart zijn stempel kan drukken op een nummer door ertussen te gaan zingen. Dit gebeurt bij “Black Ballerina”, een single uit zijn recentste album. Dit nummer klinkt volgens hen cabaret, maar laten we het vooral op funky houden. Bij Four Shadows, een ander nummer uit Pom Pom, lijkt het alsof Iron Maiden op het podium staat. Het klinkt zo stevig met fantastische gitaarsolo’s dat het enkele minuten op een metal-concert lijkt.
De irritante reclamespotjes op de radio klinken net zoals Jello. Alleen worden die niet met echte gitaren gespeeld en eindigen deze niet in een gitaarsolo. Het heeft dus wel het irritante Jello dat constant wordt herhaald. Daarna wordt het donkerder op het podium, nu speelt Ariel Pink zelf wat ambient. Het klinkt zoals Depeche Mode en eindigt als een solo in een U2 liedje. De zeer simpele kinderlijke deuntjes blijven zich herhalen waarna het weer overgaat tot iets poppy. Net wanneer er gedacht wordt dat er niet nog meer genres kunnen gespeeld worden bewijst Ariel Pink het tegenovergestelde. Er wordt een saxofoon bovengehaald, we kunnen jazz ook van het lijstje schrappen. Het zou zelfs zo kunnen zijn dat er ook flarden wereldmuziek te horen waren.
New Wave kunnen we na “Fright Night” ook van het lijstje schrappen. Het lijkt zelf heel erg op The Cure in hun beginperiode. Daarna worden nog drie nummers van ‘Pom Pom’ gespeeld. “Put Your Number In My Phone” is een rustige ballad waarmee Ariel bewijst dat hij wel degelijk ook kan zingen. De andere muzikanten zorgen hierbij voor mooie samenzang. Het lijkt zelfs alsof we samen aan het kampvuur zitten te zingen. “Dayzed Inn Daydreams” breit een mooi vervolg aan dit nummer. Geëindigd wordt er met “Picture Me Gone”, toepasselijk want na het nummer is de band effectief verdwenen zonder enig bissnummer te spelen.
Ariel Pink bewijst dat hij live een fenomeen is. Desondanks dit een rustig concert was volgens viel dit niet meteen op, dat belooft dus voor de rest van zijn tour. Want zelfs al zegt hij dat het rustig was, het is en blijft heviger dan op cd. Het klinkt ook beter en het visuele spektakel waar de band voor zorgt is een grote meerwaarde live.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Carl Barât and The Jackals - Het oerdegelijke hobbyclubje van Barât
Carl Barât
Botanique (Rotonde)
Brussel
2014-02-28
Emile Dekeyser
Eind 2013 stuurde Carl Barât, een absolute rockgod op dat eilandje aan de andere kant van het Het Kanaal, een wel zeer eigenaardig bericht de wereld in. Hij had in een studio in LA met producer Joby Ford een karrenvracht aan songs geschreven maar hij had geen zin om opnieuw op tour te vertrekken met een backingband, zoals hij dat bij zijn eerste soloplaat had gedaan. Hij wou een band met een echte gangmentaliteit. En iedereen die zich geschikt achtte mocht zich kandidaat stellen via sociale media. Uiteindelijk werden uit de talloze inzendingen 3 lucky bastards gekozen, Jay Bone, Adam Claxton en Billy Tessio vormen nu samen The Jackals. Wij durven er gif op innemen dat hoe rock ’n roll je naam klinkt (Billy Tessio?!) en hoe stoer je eruit ziet in een lederen jack belangrijker selectiecriteria waren dan hoe goed je kan omgaan met je gekozen instrument. “Who wants to be a Jackal?”, het had een blockbuster van een Tv-programma geweest de zondagavond op de VTM.
‘Let It Reign’, het eerste album van Carl Barât and The Jackals verscheen twee weken geleden en is een rockplaat pur sang, 10 songs, 30 minuten, weinig blabla. De tour bracht de band op 28 februari in de fantastische Rotonde van de Botanique. Een mooie en vooral unieke setting om een cultheld als Barât aan het werk te zien. Met z’n ene band, The Libertines, we zouden hen bijna nog vergeten vermelden, afgelopen zomer nog van jetje geven voor een uitverkocht Hyde Park in Londen, afgelopen zaterdag in Brussel in een kleiner zaaltje dan de livingroom van menig protagonist in het VIER-programma ‘The Sky Is The Limit’. De kans is overigens klein dat als, in een louter hypothetische veronderstelling, Barâts spitsbroeder en medefrontman van The Libertines Peter Doherty een bandje als The Jackals bij elkaar zou scharrelen ze in de Rotonde zouden spelen. Het is maar een observatie.
Het optreden dan maar. Met “Victory Gin” en “A Storm Is Coming”, 2 van de 5 écht goede nummers op de plaat, trapten ze de boel op gang. Met een rotvaart werd ook Dirty Pretty Things-nummer “Gin&Milk” erdoor gejaagd. Het leek wel of Barât zich boven alles vooral wou amuseren met 3 gelijkgestemde zielen. The Jackals als een soort hobbyclubje naast het serieuzere werk bij The Libertines dat hem de komende maanden te wachten staat. Want wat worden het drukke maanden, headlinespots op Reading & Leeds, Best Kept Secret Festival,
T in The Park, Ibiza Rocks e.a. en de opnames van een nieuwe plaat die moet bewijzen dat The Libertines anno 2015 niks aan relevantie ingeboet hebben.
Het plan dus met The Jackals: dat alles even vergeten en gewoon nog eens lekker ouderwets komen rocken in kleine zaaltjes. En dan mogen er gerust wat foutjes in de set sluipen. Zo ging de band eventjes de mist in tijdens eerste single en wellicht ook beste nummer van de plaat, “Glory Days”. Ook Barâts stem werkte niet altijd even goed mee, vooral dan tijdens “Ballad Of Grimaldi”, een van die vele onuitgebrachte Libertines-nummers die weleens op de nieuwe zouden terecht komen. Carl lachte de stemproblemen weg met een kwinkslag door te zeggen dat hij voor dat nummer Tom Waits gevraagd had maar die geen zin had mee te gaan op tour. Of dat is toch wat we uit zijn gemompel konden afleiden.
We gaan er niet om liegen, het merendeel van het publiek kwam eigenlijk in de hoop wat Libertines of Dirty Pretty Things liedjes te horen. En of ze op hun wenken bediend werden. Uit de Dirty Pretty Things catalogus: het eerdergenoemde “Gin&Milk” aangevuld met “Deadwood” en “Bang Bang, You’re Dead”, van The Libs kregen we “Death On The Stairs”, “I Get Along” als afsluiter (I get along just singing my song, people tell me I’m wrong…fuck ‘em!), en “France” in een akoestisch intermezzo met “Ballad Of Grimaldi”. Uit zijn eerste soloplaat kregen we enkel het bijzonder dansbare “Run With The Boys”, het was jammer genoeg vrijwel het enige moment waarop The Jackals bewezen dat ze ook meer kunnen dan enkel en alleen een flink potje rammen.
Alles samengevat? Een oerdegelijk rockoptreden van wat je gerust kan zien als Carl Barâts hobbyclubje, niet veel meer maar zeker niet veel minder dan dat. En in een wereld waarin voor de meest banale dingen de grootste superlatieven uit de kast gehaald worden vergeten sommigen wel eens dat er niks, maar dan ook niks mis is met iets als een oerdegelijk optreden.
Organisatie: Botanique, Brussel
Simi Nah + guests - Nostalgische Electro Hoogmis in Sint-Niklaas!
Concertzaal De Casino te Sint-Niklaas was op zaterdag 28 februari de absolute place to be voor alle liefhebbers van electro en aanverwante muziekstijlen uit de jaren ’80 en 90’.
En dat er nog een heleboel van dergelijke liefhebbers en rare (vooral in het zwart getooide) snuiters bestaan was duidelijk te merken en resulteerde in een uitverkochte affiche.
Internal Sun uit Antwerpen mocht de boel proberen op gang brengen en beet de spits af met hun verdienstelijke en originele mix van electro en moderne ‘blaasinstrumenten’. Ze noemen het zelf experimentele hi-tech jazz en combineren hun sound met passende audiovisuele projecties.
Daarna was het de beurt aan Crash Course In Science, een trio uit de buurt van Philadelphia US, dat ontstond in 1979 en in de jaren 80 hier een zekere naambekendheid genoot in de gloriedagen van de binnenlandse electro/wave /industrial /(new)beat periode met voortrekkers als The Neon Judgement, A Split Second, Front 242,…
De set begon met meer dan een half uur vertraging en kon maar matig boeien. Er was wel nog het herkenbare geluid van weleer maar het klonk toch eerder monotoon en weinig opwindend. De afwisselende zangpartijen tussen frontman Dale en toetseniste Mallory zorgden gelukkig voor enige afwisseling en nummers als “Cardboard Lamb” en vooral “Flying Turns” uit 1986 konden alsnog op de nodige bijval uit het publiek rekenen. Toch een eerder lauw optreden met iets te weinig bezieling. Dan was de muziek die later op de avond werd gebracht door de bands en sterren van eigen bodem toch wel andere en veel betere koek.
De eerste hoofdmoot van het eigenlijke programma was dame Simi Nah (zie pics homepag), die naar aanleiding van haar meest recente CD uit 2014 (een compilatie van gekende electro songs gebracht door haarzelf of een hele resem guest vocalisten) al die nummers wel eens live aan haar fans wou voorstellen samen met de respectievelijke ‘guests’ en allemaal op hetzelfde podium op dezelfde avond! Dat het zo’n leuk feestje zou worden had iedereen wel stiekem gehoopt maar niet luidop durven dromen. Het werd een prachtige nostalgische avond om nooit te vergeten, zeker voor de talrijk aanwezige liefhebbers van het genre! Hopelijk blijft het niet bij dit éénmalig initiatief.
Na een intro en verwelkoming van Simi Nah mocht Wimmeke Punk (The Wolfbanes) de reeks van guest vocals openen. Het was wel even wennen deze rocker zijn hese stem te horen op een nummer vol beats en electronische klanken (“Cheree” van Suicide). Maar al bij al bracht hij het er behoorlijk goed vanaf en werd hij bij het eerste van de 2 nummers vocaal bijgestaan door Simi Nah.
en eerste echt hoogtepunt van de avond konden we noteren bij een mooie versie van het alom gekende en fantastisch mooie “Fade To Grey” van Visage. Het werd zeer passend opgedragen aan oorspronkelijk vocalist Steve Strange die onlangs overleed. De versie in Sint-Niklaas werd gebracht door Kenny Germain B. , de kale muzikant die Simi Nah tijdens het ganse optreden feilloos begeleidde.
Het publiek ging zonder moeite uit de bol en besefte toen al dat het een heerlijke avond zou worden.
Door het afzeggen van een zieke Marcel Vantilt had men niemand minder dan Dirk Da Davo (The Neon Judgement) bereid gevonden om in te springen. Hij voelde zich duidelijk in zijn nopjes tussen die massa ‘soortgenoten’ op en voor het podium en trakteerde op meesterlijke wijze op een cover van de klassieker “Los Ninos Del Parque”. Zaal alweer op stelten!
Simi Nah verwelkomde vervolgens mister Luc Van Acker en bracht samen met hem het nummer “Disco Rough” van Mathématiques Moderne. Het nummer is terug te vinden op de CD (zie eerder). Luc, met zwarte muts op, had duidelijk geen kou en zette het nummer “Warm Leatherette” (The Normal) in, een nummer dat vooral bekend is door de versie van Grace Jones.
Na Luc Van Acker mocht Darling Nikki (Nikkie Van Lierop) de honneurs waarnemen. De zangeres is ook gekend onder de naam Jade4U en maakte heel wat furore in volle new beat periode aan de zijde van ondermeer Maurice Engelen. Later werd ze een tijdje vocaliste van Milk Inc. , Praga Khan en Lords of Acid. Ze bracht met veel bravoure en lef het nummer “Sit on your Face”, doorspekt met flarden “Rock to the Beat”. Ondanks de vele jaren ervaring en haar ondertussen gezegende leeftijd van 52 jaar, is deze stijlvolle dame nog steeds een streling voor het oog en het oor en voelt ze zich duidelijk nog altijd kiplekker op een podium in de rol van uitdagende entertainster.
Toen de zanger van The Klinik zijn opwachting maakte werd het nummer “You spin me round’ van Dead Or Alive krachtig ingezet. Dirk Ivens smeet zich volledig op het nummer en zorgde voor een super en megavette versie! Voor mijn part was dit het absolute hoogtepunt van de avond en was deze cover zelfs sterker dan het origineel! Puik werk en bovenal heel overtuigend en geloofwaardig gebracht!
De electro hitparade raasde maar door en De Casino in Sint-Niklaas werd letterlijk een hot spot.
Ik had nooit eerder van Safyée gehoord maar bij haar introductie kondigde Simi Nah haar aan als ‘my daughter’. En die dochter bleek de muzikante te zijn die al geruime tijd op het podium stond maar nu even op de voorgrond trad om de vocalen van de klassieker ‘Euroshima (“Wardance”)’ te vertolken. Ze deed het alvast met veel overgave en stijl! Nadien pas werd me duidelijk dat het in werkelijk ging over de dochter van Snowy Red alias Mickey Mike alias Marcel Thiel, componist van ‘Euroshima’
Stilaan kwam er een einde aan het optreden maar niet alvorens Dirk Da Davo nog eens al zijn duivels mocht ontbinden met het nummer van zijn legendarische band The Neon Judgement (“Leash”) en met een lekker ruige en wilde versie van “Nag Nag Nag” (Cabaret Voltaire) waarbij er zowaar een soort van electro circle pit te bewonderen was voor het podium.
Met een ijskoude en beklijvende versie van “Eisbaer” (Grauzone), dat werd meegebruld door het voltallige publiek maakte gastvrouw Simi Nah een einde aan dit unieke concert.
Als bisnummer stelde ze eerst nog een nieuw nummer voor (“No pain no gain”?) en riep ze tenslotte alle gastzangers nog eens samen op het podium om het publiek te trakteren op een groepsversie van de culthit “Coitus Interruptus” (Fad Gadget). Meteen het einde van een heel geslaagd feest dat hopelijk ooit een waardig vervolg krijgt!
Ondertussen was het uurschema helemaal in de soep gedraaid en werd het oorspronkelijke aanvangsuur van het optreden van A Split Second met meer dan een uur opgeschoven. Hierdoor kon ondergetekende slechts enkele nummers van de band meepikken. Heel jammer maar niet getreurd aangezien er binnenkort een herkansing volgt op het veelbelovende Euro Rock Fest half mei!
Het begin van de set klonk alvast zeer veelbelovend! Mister Ickx en zijn kompanen hadden er duidelijk zin in en startten zeer energiek met nummers als “Colonial Discharge” (opener), het gekende epos “Rigor Mortis” uit 1987 en het donkere en opzwepende “The Colosseum Crash”! De nummers gaan stuk voor stuk bijna 30 jaar mee maar klinken nog steeds prima en hebben niets ingeboet aan intensiteit of geloofwaardigheid!
De mix van electro (ebm) en cold wave van de band is doorspekt met flarden gitaar en oosterse klanken en dat maakt de sound van A Split Second zo typisch en zo resistent aan de tand des tijds.
Na het openingstrio werd het stevige “Backlash” ingezet, gevolgd door “Crimewave”… Het publiek kon het allemaal zeer waarderen en reageerde oprecht enthousiast op zoveel nostalgische muzikale kwaliteit.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/internal-sun-28-02-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/crash-course-in-science-28-02-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/simi-nah-28-02-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/a-split-second-28-02-2015/
Organisatie : De Casino, Sint-Niklaas
Februari loopt letterlijk ten eind, een heerlijk zonnetje kondigt het einde van de winter aan en het geplande concert vanavond belooft warmte te brengen. Fink is na een half jaar terug in het land en wij hebben er een tripje naar Brussel voor over om de man aan het werk te zien.
Fink, alias Fin Greenall, was in een vorig leven een zeer gerespecteerde DJ. Intussen ruilde hij het elektronisch gedachtengoed in om zijn kunsten als heuse singer/songwriter te tonen. One small step for man, one giant step for music. De stem van Fink is op plaat haast hemels en zijn kunde op gitaar spreekt boekdelen. Wij kijken met hoge verwachting uit naar de live prestatie.
Net als in november van vorig jaar, verzorgt Douglas Dare ook nu het voorprogramma. Een kruising tussen Warhola en Ben Howard zorgt voor de juiste serene sfeer, al is het mij persoonlijk net iets te melancholisch.
Ik ga in de lobby op zoek naar verfrissing, eventueel bekende gezichten en de mogelijkheid om al bij voorbaat een album te kopen. Het vel van de beer is ondanks de spreekwoordelijke waarschuwingen dan toch verkocht.
De kledij van Fink kan doen vermoeden dat we een hiphopper aan het werk gaan zien, maar de inhoud van een boek vertelt, zoals altijd, meer als de omslag en thuis hebben we het Fink-verhaal al meermaals gelezen.
Anderhalf uur worden we verwend met kippenvel-veroorzakend-gezang en super-op-elkaar-afgestemde-muzikanten. De combinatie van stem, gitaar en drum klopt als een bus en meermaals zorgt de muziek voor een zwevende sfeer.
Harmonisch wordt afgewisseld met bombastisch, en geregeld wekt de muziek de indruk te passen op een soundtrack waarvan ik de film nog niet ken.
Met "Pilgrim" "Looking too closely" "Shakespeare" en “Hard believer" wordt veeleer zijn laatste nieuwe album gepromoot. Al klagen we niet, ‘Hard Believe’ is een zalige plaat en "Shakespeare" kan wat ons betreft nooit lang genoeg duren. Oud en nieuw werk wordt afgewisseld en beiden zijn bekend bij het toch wel voltallig aanwezige publiek.
Dat er wordt geroepen om een encore is volledig terecht. Een kort wederoptreden wordt geschonken en we keren tevreden terug naar huis.
Volledig overdonderd zijn we echter nooit geweest, maar van een teleurstelling is ook absoluut geen sprake. Eens terug thuis wordt de album nog eens opgelegd om de sfeer terug op te roepen, al heeft deze nu na een live optreden wel al zijn allures verloren.
Mochten we in de loop van de zomer Fink ergens toevallig treffen op een festival, wat zeker aangeraden is beste organisatoren, gaan we zeker nog eens luisteren, voor nu stellen we ons meer als tevreden met het concert van vanavond en de aankoop van ons album. Bij voorbaat verkocht vel is dan toch niet mis.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het is alweer van 2012 geleden dat Id!ots vriend en vijand kon verbazen met topkwaliteit waar alle John Spencers, Triggerfingers en Beefhearts duimen en vingers van aflikken. De betere pers was en is unaniem lovend en intussen hebben Luc en co een live reputatie opgebouwd om u tegen te zeggen.
Dit kwamen ze even demonstreren in ‘Bevergem’. Al van bij de opener “Killing” de geniale waanzin van ugly papa Dufo als het ware ingetoomd door een al even geniaal waanzinnige gitarist Wouter. Wat een gitarist! De ritmesectie houdt alles stevig en retestrak in handen. Tom en Dick vallen dan ook op geen enkele fout te betrappen. Je wordt meteen vakkundig naar de strot gegrepen om gedurende de rest van set niet meer losgelaten te worden. Je hebt constant het gevoel op een vulkaan te zitten die op het punt staat serieus uit te barsten en je hoort meteen wat voor klassemuzikanten aan het werk zijn.
Ernst wordt afgewisseld met de onweerstaanbare zever van Luc. Het in het begin ietwat tamme Zwevegemse publiek zou en moest overstag gaan. Daar is met verve in geslaagd. “C2H5OH” doet me denken aan het betere Claw boys Claw, maar dat zou Id!ots oneer aandoen.
De lezer zal al begrijpen dat dit zootje ongeregeld moeilijk in een vakje te stoppen valt, en dat hoeft helemaal ook niet. Het zou zelfs idioot zijn om dat te doen. Alle nummers blijven favorieten (“Mosquito”, de heerlijk vettige blues op “Hangman”, de octaver op “The Bill”, “C2H50H” , “60Miles”), en ze vallen op geen enkel zwak moment of minder nummer te betrappen. Het nieuwe werk moet absoluut niet onderdoen en smaakt naar meer. Alles wordt gedragen door de locomotieven Dick en Tom, het gitaarwerk is perfect explosief en mocht het woord podiumbeest nog niet bestaan, het zou Luc Dufourmont geheten hebben.
Het wordt verdomme eens hoog tijd dat dit verdomde klotelandje en omstreken ID!OTS naar de juiste waarde schat. Die gasten hebben gewoon geen concurrenten.
Vrijdagavond trok een handvol mensen naar de Biekorf zaal in Brugge. In een vergeten zaaltje in de Brugse binnenstad vond het concert van de gerespecteerde Schotse sing/songwriter Roddy Frame plaats.
Deze artiest drukte tijdens de jaren ’80 samen met Prefab Sprout en Lloyd Cole ondermeer zijn stempel op de opkomende dromerige indiepop in de UK met zijn band Aztec Camera. Twee platen blijven hier in het geheugen geprent ‘Love’ en ‘Stray’ , met de interessant sterke singles ”Somewhere in my heart”, “Oblivious” en “Good mornig Britain” , die finesse en schoonheid uitstraalden .
De soloplaten kwamen beduidend minder in de spotlight en we moeten al een handvol jaren terug blikken naar z’n evenwichtig werk .
Vanavond in het kleine zaaltje kregen we een ‘He and his acoustic guitar’. Dat Frame de spil was van de vroegere Aztec Camera was overduidelijk . Het schitterende gitaarspel en getokkel is en blijft iets unieks , waarvan menig gitarist nog wel eens durft naar opkijken, aangevuld met die prachtige intellectuele teksten; zij zorgden nu net voor dat aangenaam sfeertje in de sound. Hij kon zijn publiek bekoren, en in de set sijpelde regelmatig een oude track door!
De zaal reageerde behoorlijk enthousiast op deze eighties held als hij het publiek aansprak. Vaker dan niet om een leuke anekdote rond een nummer te vertellen. Het was niet alleen leuk voor ons, Frame fleurde op doorheen het concert.
Hij nam ons mee doorheen een waslijst van fijnzinnig uitgewerkte nummers , die vanavond in de meest pure, oprechte , eerlijke en gevoelige vorm werden gespeeld als “Bigger , Brighter, Better”, “Black Lucia”, “Spanish Horses” en oldies “How Men Are , “Mattress Of Wire”, “Oblivious” en “Somewhere in my heart”. Perfect dus!
Kortom we kregen een mooi repertoire op een rustige manier afgewerkt. Waarbij het ‘kamer-concert gevoel’ niet veraf bleef.
Hier stond een icoon binnen het sing/songwriterslandschap . Een gemiste kans voor de afwezigen . Nu eens aankloppen bij Paddy McAloon (Prefab Sprout) aub …
Setlist: Small World - Black Lucia - Forty Days of Rain - The Sea Is Wide - Bigger Brighter Better - Western Skies - Spanish Horses - How Men Are - We Could Send Letters - The Bugle Sounds Again - The Boy Wonders - Oblivious - Walk Out To Winter - Down The Dip - Birth Of The True - Mattress Of Wire - Hymn To Grace - Somewhere In My Heart
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/roddy-frame-27-02-2015/
Organisatie: Cactus Club, Brugge (ism Greenhouse Talent)
Axelle Red ‘acoustic’- Nostalgisch heerlijk wegdromen
Axelle Red
Concertgebouw
Brugge
2015-02-27
Johan Meurisse
Axelle Red is een gerespecteerde dame die met deze ‘acoustic’ tour een terugblik biedt op haar ruim 20 jarige succesvolle carrière , die nog met glans ondersteund werd door het ijzersterke ‘Rouge ardent’, dat goud kreeg . Het getuigt van puik sing/songwriting , waarbij haar songs net die ideale formule van pop, chanson, variété, soul, funk hebben en dus eenvoudigweg goed in elkaar zitten .
Tijdens deze tour in 2015 wordt gekend singlewerk afgewisseld met een rits intense albumtracks , die tot de essentie worden herleid door akoestische gitaren , piano, een blazer, drumtics, handclaps en een soulfulle backing vocaliste. Op die manier klinkt haar materiaal gevoelig en weet het diep te raken.
De Limburgse Fabienne Demal is erg populair en zorgt voor ‘unity’ gevoel in ons landje. Ze is een veelzijdige artieste , heeft een tomeloze inzet en daar kunnen we niks anders dan respect voor opbrengen , want naast sing/songschrijfster en moeder is ze maatschappijkritisch, komt ze op voor de vrouwenrechten en zet zij zich in voor allerhande projecten , o.m. als Unicef-ambassadrice.
Zij koestert Franstalige als Vlaamse fans met haar sfeervolle , indringende en lichtvoetige pop. Vanavond wordt de kaart getrokken van haar Franstalig werk .
We ervaren letterlijk een rode gloed van haar warm concert , een emotievol kader van tristesse en melancholie; een aanstekelijke, huppelende uptempo groove kan worden toegevoegd. In een halve cirkelopstelling heeft ze een prima band rond haar o.m. Wigbert Van Lierde , die mee zorgt voor een boeiende, variërende set .
In de beginfase dompelen ze ons onder in sobere versies van “Amour profound” , “La claque”, “Si tu savais” en “Ce coeur en or” , die een soort ballroomsfeertje creëren door de verschillende instrumenten.
Niet alles wordt even sober gehouden , soms durven ze iets breder te gaan of ervaren we een intens (dromerig) gevoel en dramatiek als op “Romantique à mort”, “De mieux de mieux”, “Jure” , “Parce que c’est toi” , verder een uiterst breekbare “Je t’attends” of ”Quelque mots d’amour” en de gekende singles “Elle danse seul” , “Le monde tourne mal” , “Sensualité” of “Rouge ardent” , die de set na bijna twee uur besloot. Wat dan ook sterk werd onthaald . De rode kleur kwam nog feller. Inderdaad, ruimte voor mijmering , heerlijk wegdromen , nostalgie en kippenvelmomenten.
We hadden een uiterst sfeervolle , ingenomen set , met enkele uptempo grooves , spaarzaam of iets breder, door een sympathieke dame en een sterk op elkaar ingespeelde begeleidingsband , wat haar talent en materiaal onderstreepte . Erg mooi!
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set op 18 maart 2015 Stadsschouwburg , Sint-Niklaas
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/axelle-red-18-03-2015/
Organisatie : Greenhouse Talent + Comedyshows
Together PANGEA - Stomend feestje in café De Zwerver
Together PANGEA
café de Zwerver
Leffinge
Voorprogramma Mind Rays, een viertal uit Gent, zag ik vorig jaar al eens aan het werk en toen had ik nog ernstige twijfels. Maar in Leffinge mocht ik die meteen overboord kieperen. Wat is deze band gegroeid! Strak gehouden gore grotestads garagepunk met als ijkpunten een gitaar waarvan de viezigheid afdroop en een waanzinnige zanger. Soms lieten ze hun songs bewust ontsporen in zeeën van echo en gepiep. Misschien leuk voor hen, ik had er evenwel niets aan. Maar die gebalde nummers die zo op je gezicht uiteen spatten, daarvoor ging het vuistje graag de lucht in. Mind Rays waren niet alleen een gesmaakte opwarmer, ze zorgden er ook nog eens voor dat het feestje bij Together PANGEA meteen losbarstte!
Together PANGEA uit Los Angeles kaapte vorig jaar maar liefst drie prijzen weg in de jaarlijkse poll van de Vera in Groningen, toch nog steeds één van de meest toonaangevende zalen in Europa : beste optreden in de Vera, beste band en beste album! Ruimschoots voldoende om mij benieuwd naar Leffinge te laten trekken hoewel ik die laatste plaat, ‘Badillac’, niet echt een hoogvlieger vind.
Dan moesten ze het live maar waarmaken en dat lukte hen zeker niet onaardig. Hun messcherpe gitaarrock met een punkrandje nodigde meteen uit tot een stomend en botsend feestje vooraan. Terwijl de tweede gitarist en de drummer ook puik werk leverden waren het de geschifte bassist, Danny Bengston, en vooral zanger-gitarist, William Keegan (bijzonder mooie stem overigens),die met de meeste aandacht aan de haal gingen. Ik meende raakpunten te horen met Mikal Cronin en duidelijk ook een paar keer met Nirvana. Maar net als bij de plaat bleef ook hier ik een beetje op mijn honger zitten. Songs als “Badillac”, “Sick shit” en het van een schitterende tempowisseling voorziene “Offer” bleken live echte mokerslagen maar lang niet alles was van een dergelijke kwaliteit. Dat terwijl een parel als “Where the night ends” gewoon in de kast bleef liggen.
Soms werd er te opzichtig naar de radio gelonkt en klonk het te gepolijst om mijn superlatieven boven te halen.
Maar dat Together PANGEA er ‘stond’, laat daar geen twijfel over bestaan. In die mate zelfs dat ik vermoed dat de groep een kans heeft om door te breken. Of zijn ze daar dan toch 25 jaar te laat voor geboren?
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
‘Primitive and Deadly’, de nieuwste van Earth, is ongetwijfeld één van de beste platen uit hun rijk gevulde carrière. De doomrock en postmetal worden er genuanceerd met onder andere de innemende grafstem van Mark Lanegan en de ijle vocals van Rabia Shabeen Quazi. De band kwam het album in De Kreun voorstellen en met zo een dreun van een plaat waren onze verwachtingen tamelijk hoog gespannen.
Wij bleven echter een beetje op onze honger zitten. Hoewel vier van de vijf songs van die ingrijpende plaat de weg naar De Kreun vonden, kwamen de gelaagdheid en de magie van ‘Primitive And Deadly’ maar mondjesmaat naar boven. Het bleek vooral een gemis dat er geen vocalisten mee waren. De meerwaarde van songs als “There’s a Serpent Coming” en “From The Zodiacal Light” ging verloren. Zonder de vocals van Lanegan en Quazi staken deze tracks niet boven de rest uit, hun body was niet echt verdwenen maar de ziel was een beetje zoek.
Earth hanteerde gans de avond een soort van tergende traagheid waarbij de sound wel bijzonder krachtig en zuiver bleef, maar waarin de songs (zo een acht in totaal) helaas ook onderling verwisselbaar leken daar ze er met zijn allen hetzelfde slepende tempo op nahielden. Hoe intens en begeesterend het ook bij momenten mocht klinken (vooral “Even Hell Has it’s Heroes” en “The Bees Made Honey in The Lion’s Skull” kerfden diep in onze aderen), de sleur kwam er toch wat in te zitten omdat het trio uit hetzelfde doom-vaatje bleef tappen.
Eenzijdigheid kwam zo de kop opsteken en ook met de heavy sound ging Earth niet echt over de rooie, wij hadden het allemaal nog wat zwaarder en radicaler verwacht. Vaak worden ze in één adem met elkaar genoemd, maar dit was duidelijk Sunn O))) niet, de dreunen gingen niet door merg en been, onze maag werd niet binnenstebuiten gekeerd en ons brein werd niet omgeploegd.
Qua sound klonk het allemaal wel overtuigend via de logge en trage riffs, dreigende en kurkdroge drums en diepe bastonen. Maar net dat tikkeltje meer dat een mens van zo een band zou verwachten, dat was er niet bij. We geraakten niet in trance, die klik wou maar niet komen, Earth nam ons niet mee naar die bovenaardse wereld die ze op hun platen nastreven. Bij die gasten voor ons leek het middels een knoert van een joint wel te lukken. Zullen we de volgende keer ook maar eens proberen.
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Meatbodies, het project van Chad Ubovich , deed één concert in België. Voor dit concert was de Rotonde goed volgelopen, een plaatsje zoeken was moeilijk. Ze kwamen er hun debuut ‘Meatbodies’ voorstellen dat op het In The Red Record-label uitkwam. Dit platenlabel was in het verleden ook een thuis voor Ty Segall en Mikal Cronin. Diezelfde Ty Segall heeft zelfs nog een band gehad met Chad op de basgitaar. Laat Meatbodies nu net zo klinken als Fuzz. Garagerock met fijne riffen en toch klinkt het alsof er een metalband speelt. Dat dit concert voor menige moshpits kon zorgen was slechts een understatement.
Meatbodies begint met de waarschuwing dat er soms klachten zijn van een te luid concert. Maar als echte punkers luisteren ze niet naar die klachten en zal ook dit concert luid zijn. Beginnen doen ze met een nummer dat in vergelijking met de rest van de set rustig is. Er wordt wat met de gitaren gespeeld en het lijkt alsof er rustig gejamd wordt. Niets is minder waar natuurlijk want hierna volgt een immense gitaarsolo die meteen de toon zet.
Een solo op de bas zet de intro van “Mountain” in gang. Meteen volgen er verschillende moshpits en begint iedereen te headbangen.
Meatbodies bewijst dat ze fantastisch gitaar kunnen spelen. Zowel hevige gitaarsolo’s en rustige middenstukken zorgen dat dit nummer een voorbode is voor de rest van de set. De lange haren van de bandleden geven de muziek nog wat extra sterkte. Het lijkt alsof we naar een heavy metal band aan het kijken zijn. Alleen de simpelheid en de robuustheid van de muziek geven het gevoel van in een garage te staan. Hierna volgt de eerste single “Disorder”. De fantastische single klinkt beter live met meer solo’s en naar het einde toe een geniaal rustig stuk.
Hierna wordt de ene single na de andere gespeeld. “Tremmors” klinkt luider en rauwer dan op cd. Ook “Off” en “Gold” zijn veel beter. Er wordt volop met solo’s gesmeten en dit toont de kunst aan van de bandleden. Het zijn echte muzikanten die zeer goed met de gitaar overweg kunnen. Wanneer vanuit het publiek de vraag komt om nog luider te spelen moeten ze geen twee keer nadenken. De versterkers worden luider gezet en het gemiddelde wordt ferm opgedreven naar 110db. Fuzz is nooit ver weg, want ook soms zijn er fuzzy solo’s die dan weer uitmonden in hevige riffen.
Eindigen doen ze met een tien minuten lange solo, deze solo blijft duren en klinkt steeds fantastischer. Net wanneer het vervelend zou worden doen ze iets anders met de gitaren waardoor het weer prachtig klinkt.
Meatbodies is een band die je live aan het werk moet zien. Hun beheersing van de gitaren zijn zeer impressionant en ook hun looks passen perfect bij de muziek.
Organisatie: Heartbreaktunes + Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
