Met het nieuwe jaar heeft de Bota al meteen een beloftevol sing/songwriter kunnen strikken. De jonge Britse James Bay brengt pas in maart z’n debuut ‘ Chaos & the Calm‘ uit; de paar EPs en vooral de single “Hold back the river” brachten hem terecht in de spotlights . Inderdaad, een nummer met een sober sierlijke, elegante ritmiek en opbouw , ondersteund door z’n indringende , lichthese, emotievolle vocals .
Een sympathieke gast , een folky troubadour op z’n akoestische gitaar , net als een Angus Stone, met de lange haren en hoed op . Nog geen baard , daarvoor is z’n sing/songwritersgehalte iets te groot tav de folky/psychedelica tunes .
Hij werd bijgestaan door een tweede man op piano; die verder aanvult met footticks en allerhande subtiele geluidjes om de songs wat meer elan en draagkracht te bezorgen.
Vooral jong vrouwvolk was present vanavond, in een volle Rotonde, om hun idool te horen, die de Brit award critics’ choice 2015 wegkaapte , in navolging van o.m. Adele – Florence Welch – Tom Odell en Sam Smith .
Het leven kan hard zijn als je naar Brussel rijdt , er 45 minuten over doet en de set in dezelfde tijdspanne is gedaan . Tja , het 24 jarig jong talent heeft nog niet meer materiaal dan dat! In de spaarzame , beperkte bezetting kregen we 10 songs , die een dromerig karakter en een zekere gevoeligheid hadden .
Hij was onder de indruk van de pittoreske Rotonde en hoopt dat hij zeerzeker nog mag terugkomen , hier of in de grotere zaal. Zoals de muzikale carrière nu loopt, kan het net als bij Odell of Ezra een ‘rising push’ krijgen , wat hem naar de AB kan brengen .
De eerste twee songs “Craving” en “Fire” toonden al de finesse, subtiliteit , ingetogenheid en puike melodielijn aan , een sobere , intieme start , een crecendo opbouw en de lichte explosies. Een speels, ongedwongen , spontane aanpak . De vrouwenhartjes sloegen al iets sneller op die liefdes -/verlatingssongs, “If you ever (be in love)” of “Running, die zijn stemcapriolen benadrukt.
Ook solo kwam hij meer dan goed weg . Het was muisstil op “Scars” en “Let it go” , één van de doorbraak singles; iedereen liet zich meedrijven op de essentie en puurheid van zijn gitaarspel – getokkel en de ingenomen vocals .
De persoonlijke indrukken , de liefdesperikelen en gevoelens dragen bij tot zijn songschrijven. Breder ging het opnieuw met de afsluitende reeks “Move together”, “Hear your heart” en “Need the sun”, één van de eerste nummers die hij schreef.
Natuurlijk hield hij het meer extraverte “Hold back the river” tot het eind . De uptempo’s door de foottics en het slepende, snedige gitaarspel zorgden voor de nodige smileys en brachten de Rotonde in beweging.
Net als veel debuterende sing/songwriters spreidt deze jonge Brit zijn talent tentoon , vol overgave en vakmanschap om z’n muzikale carrière zo goed mogelijk uit te bouwen . Die Award is alvast mooi meegenomen.
Hier zagen we hem aan het werk in een klein zaaltje , waar hij de meisjesharten moeiteloos veroverde …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/james-bay-21-01-2015/
Organisatie: Botanique, Brussel
Country is nooit echt ons ding geweest, maar de twee jonge broertjes van Cactus Blossoms kwamen er vanavond bijzonder goed mee weg. Of hoe piepjonge kerels toch stokoude country kunnen spelen zonder door de mand te vallen. Ze wisten de country muziek te ontdoen van de vaak overbodige stroop waarmee het genre doorgaans geplaagd wordt en brachten alles terug tot een goudeerlijke vorm van authenticiteit. Jack Torrey Burkum had een handvol frisse songs in de aanbieding en was bovendien ook nog gezegend met een glasheldere stem. Eén en ander vertelt ons dat die kereltjes het ver zullen brengen in het genre.
Ook bij JD Mc Pherson is retro het sleutelwoord, de singer songwriter grossiert in vintage rocksongs die geïnspireerd zijn op de fifties, op oude rhythm & blues en rockabilly, met diverse knipoogjes naar Gene Vincent, Bo Diddley en Buddy Holly. Naast generatiegenoten als Nick Waterhouse, Pokey Lafarge, Kitty Daisy & Lewis en Pete Molinari is JD Mc Pherson één van die jonge artiesten die op een superbe manier de klok meer dan 50 jaar terugdraaien en zich daarvoor beroepen op goeie ouwe originele rock’n’roll.
Het debuut ‘Signs & Signifiers’, een echt retro pareltje, kwam al uit in 2010 maar omdat het plaatje toen schandelijk aan de wereld is voorbijgegaan werd het in 2012 op een groter platenlabel heruitgebracht en ging de bal uiteindelijk toch aan het rollen voor dit onmiskenbare talent.
De langverwachte opvolger ‘Let The Good Times Roll’ zit er in februari aan te komen en Mc Pherson kwam hier in een uitverkochte AB Club al een tipje van de sluier lichten. Daar de nieuwe plaat nog niet gereleased is kwam de hoofdmoot vanavond uit dat geweldige debuut en gezien JD MC Pherson en zijn ronduit fantastische muzikanten dat materiaal nu onderhand wel stevig onder de knie hebben, maakten ze er een wervelend feestje van. Mc Pherson bleek alleszins al een karrevracht aan ervaring en podium présence te hebben opgedaan, het talent barstte er uit met een formidabele drive en schwung, en ook zijn stem voldeed aan de strengste rock’n’roll normen, vinnig, krachtig en uiterst fel.
De rock’n’roll kwam dus met gulle geuten uit alle mogelijk poriën. En dat was niet enkel te danken aan die heerlijk rollende songs als “Fire Bug”, “Country Boy”,” Scandalous”, “Let The Good Times Roll” en natuurlijk “North side Gall”, maar vooral aan een werkelijk verbluffende begeleidingsband die er gans de avond een bruisende groove en tempo in hield. Met het smoothy en lekker trage “A Gentle Awakening” werd er op sublieme wijze heel even wat gas teruggenomen, voor een moment leken we in een donkere sfeervolle jazzkroeg verzeild te zijn geraakt.
JD Mc Person zijn gitaar had nogal wat Diddly liquor gedronken, het rollende en lekker uitgesponnen “Wolfteeth” dreef gans de tijd op een Bo Diddley beat en als ode aan de riffmeester bracht Mc Pherson een schitterende versie van “Pretty Thing”. Mc Pherson kon dus ook met de gitaar een aardig eindje overweg, hij ontpopte zich hier in de AB Club als de volmaakte performer.
De frisse nieuwe songs die we te horen kregen wekten de nieuwsgierigheid voor de komende plaat nog wat harder aan. We kijken er enorm naar uit, net als naar een volgende doortocht in de AB, maar dan in de grote zaal, zo een spetter verdient immers een veel grotere publieke aanhang.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Een beetje onverwacht bevond ondergetekende zich op vrijdag 16 januari plots in de Entrepot, Brugge voor een show van Caliban en kornuiten. Onverwacht omdat ik eigenlijk echt de intentie niet had om te gaan aangezien de meeste bands niet echt mijn ding waren en Caliban mij al zodanig vaak live had teleurgesteld dat ik eigenlijk de moeite niet meer doe om nog te gaan kijken. Nu was echter het moment om ze toch eens een nieuwe kans te geven.
Openers van de avond waren Controlstate, dat was een aangename verrassing want ik dacht dat deze band al jaren gestopt was. Deze Ieperse jongens spelen Metalcore met een progressieve inslag en deze werd best wel goed gebracht, er was nog niet zoveel volk aanwezig maar er stond toch al een redelijk groepje goedkeurend te knikken voor het podium. Frontman Bram Vervisch liet zich helemaal gaan en bevond zich dan ook via wat klauterwerk zich plots een verdieping hoger aan de andere kant van de zaal. Iets minder denderend was hun Macklemore cover, alhoewel het zeker een hoog haha-gehalte had , stelde het muzikaal niet echt denderend veel voor maar ah. Al bij al een goeie show.
Volgende aan de beurt was Stab uit Kortrijk. Ik heb deze band al een 4-tal jaar geleden gezien en toen konden ze mij absoluut niet bekoren, een kennis verzekerde mij echter dat ze enorm veel verbeterd waren. Zelf hoorde ik die verbetering niet echt, nu is Beatdown niet onmiddellijk mijn favoriet genre maar er is toch wel een resem bands zoals Nasty, No Zodiac, Desolated… die mij zeker kunnen bekoren. Stab zal zich echter niet bij dit rijtje voegen. Voor mij kwamen ze eigenlijk over als een doordeweekse Beatdown band en was er echt niet veel aan.
De nummers leken nogal vrij hard op elkaar en alhoewel er zeker wel een paar goeie momenten te bespeuren waren vond ik het eigenlijk saai. Wat wel opviel is dat deze band al een aardig hoopje fans heeft die zich duchtig lieten gaan tijdens de show, hun muziek is dan ook overduidelijk geschreven om live te spelen.
Saaiheid troef was er trouwens ook bij Any Given Day. Op de eventpagina kreeg de band noemers zoals New Age Metal, Metalcore en Deathcore maar zelf zou ik het eerder houden op enorm saaie moderne Metalcore met wat Djent er in gesmeten. Zowat ieder nummer was inwisselbaar en alhoewel het zeker niet slecht gespeeld was zat er gewoon letterlijk niets unieks in. Na een tweetal nummers had je werkelijk al alles gehoord wat deze band te bieden had en daar bracht hun Rihanna-cover niet veel verandering in.
Volgende op het lijstje was Dream On, Dreamer (zie pics homepag). Over deze Post-Hardcore/Metalcore band had ik al heel wat goeds gehoord en was dan ook benieuwd om ze live aan het werk te zien. Op zich was er niets mis mee, muzikaal was het wel in orde ook al brachten ze niets nieuws aan. Het grote minpunt was echter de hemeltergende cleane zang, nu heb ik absoluut geen probleem met clean zingen maar ik heb wel een probleem met het feit dat hun zwakste schakel voor het grootste deel van de set aan bod komt. Het nam heel wat vaart weg uit hun set en verpestte de goeie stukken voor mij persoonlijk. Jammer.
Bury Tomorrow had ik vorig jaar nog live gezien op Groezrock en daar konden ze zeker met mijn goedkeuring gaan lopen. Ze gingen zeker niet met originaliteitsprijzen lopen en dat gaan ze nu ook niet doen. Ze spelen eerder doorsnee melodische Metalcore maar wat ze doen brengen ze wel zeer goed. Op de set zelf valt er eigenlijk niet echt veel aan te merken maar echt toppunten waren er ook niet te bespeuren. Als ik dan toch één iets negatiefs moet noemen is het dat het net allemaal iets te proper klonk, het mag dan allemaal vrij melodisch zijn een ruw kantje mag zeker en dat was hier niet echt aanwezig. Verder was het zeker geen slechte show.
Nu was het tijd voor de hoofdvogel Caliban. Derde keer goeie keer zegt men maar in het geval van Caliban is het zesde keer goeie keer. Het was immers de zesde keer dat ik ze live zag en vanwege de ronduit teleurstellende vorige passages had ik absoluut geen hoge verwachtingen.
Caliban besloot echter om zo goed te spelen dat ik niet enkel mijn verwachtingen serieus mag bijschaven maar ook dat ze de 5 vorige slechte passages meer dan goed maakten. De heren zaten overduidelijk goed in hun vel en bracht een evenwichtige set met zowel oud als nieuw materiaal. Beiden brachten ze foutloos en met enorm veel passie neer.
Degene die met de hoofdprijs mag lopen is toch wel frontman Andy Dörner die het beste van zichzelf gaf en het publiek volledig naar zijn hand wist te zetten. Van mij mochten ze gerust wat langer gespeeld hebben en er nog wat oudere nummertjes doorjagen want het zat er al veel te snel op.
De grootste misser was toch wel de Rammstein-cover “Sönne” die ze besloten niet te brengen. Daarnaast kan ik echt niets inbrengen tegen deze show, nooit gedacht dat ik dit ooit in mijn leven ging moeten zeggen maar damn, Caliban was ronduit fantastisch.
Pics op o.m. http://www.noizpictures.be/Band%20shoots/index.html (Dream On, Dreamer)
Organisatie: Eyespyrecords
Heavy smeltkroes party met van Enter Shikari!
Enter Shikari
Ancienne Belgique
Brussel
2014-01-09
Hans De Lee
De AB vloog er meteen in met het nieuwe jaar , want het eerste concert was van Enter Shikari. En dat was beslist de moeite! Stipt om 21u00 begonnen ze aan hun energieke optreden.
Had eigenlijk wel meer volk verwacht voor een band die toch al sinds 2003 gestaag aan de weg en de roem timmert en door de jaren heen met hun vrij unieke sound al op Rock Werchter speelde en onder meer het podium van Pukkelpop onveilig maakte. Maar gezien in de AB het balkon en de ‘zeteltjes’ waren afgesloten leek het toch nog behoorlijk druk beneden en was het gedeelte voor de mixtafels heel goed gevuld met een overwegend zeer jeugdig publiek. Op de sfeer en de intensiteit van het concert had het allerminst een invloed!
Enter Shikari is een band die een geslaagde mix brengt van hardcore met talrijke elementen van techno, dubstep, drum and bass enz. Intussen staan al 3 volwaardige CD’s op hun conto (+ enkele live opnames en speciale uitgaven) en zeer binnenkort verschijnt ‘The Mindsweep’ als album nummer 4.
Oorverdovende beats en een lekker opgefokte zanger zorgden meteen voor een hels feestje op het podium. Opener “Closing” zette meteen de toon en brulboei Rou smeet zich meteen in het publiek. De party zou meer dan een uur duren en kende zelden of nooit een dip of een zwak moment.
De zanglijnen klonken al even afwisselend als de muziek zelf, van glasheldere screams naar loodzware grunts en zowat alles dat ertussen ligt. Het geluid was prima de sfeer nog beter! Bij “Solidarity” ging de band nog een versnelling hoger en werd door de jonge meute in de zaal met veel overgave gehoor gegeven aan het verzoek om een circle pit te maken.
Eerste bom van het concert was het krachtige “Destabilise”! Een dijk van een nummer…ook live zo bleek. Enkel de 2de stem was in het begin soms wat minder overtuigend afgesteld maar dat kon de pret alvast niet bederven. De crossover pletwals van metal en hardcore, gekruid met electro, breaks, noise en samples was zeer genietbaar en ging er in als zoete koek!
“Radiate” met knap ‘rustig’ tussenstuk en “The Last Garrison” (eerste single van de upcoming CD) werden zonder moeite woord voor woord meegezongen door de menigte.
Enter Shikari wisselde vakkundig nieuwe nummers af met een sterke bloemlezing van nummers uit vorige CD’s. Zoals reeds aangehaald zorgde de band hiermee voor een uiterst energieke en opwindende set met een niet aflatende bende fans die amper een moment van rust werd gegund. Mooi om zien! Zeker als ‘oude knar’ achteraan in de zaal.
“Never let go of the microscope” klonk iets toegankelijker als de eerdere nummers, al is dat relatief natuurlijk.
Het blijft een vrij unieke sound met vele gezichten. Eens keihard en dreigend, dan weer zalvend en met popinvloeden…de combinatie maakt het bij wijlen geniaal. Al moet gezegd dat ik een fan ben maar dat hadden jullie zonder twijfel allang door.
In het 2de deel van de set waren het vooral de nummers “Mothership” en de hemelse afsluiter “Anaesthetist” die me het meest zijn bijgebleven.
Het ‘Regi’momentje met alle handjes in de lucht kan er ook nog wel bij. Als toegift speelde de band “Constellations” en het gekende en intense “Sssnakepit”.
Knap concert dus! Geloofwaardig gebracht en erg geapprecieerd door de aanwezige fans. Enter Shikari heeft zeker nog groeipotentieel en zal met hun passage in AB absoluut nieuwe zieltjes hebben gewonnen. Allicht zorgt de nakende release van het nieuwe album ‘The Mindsweep’ voor de rest en zien we de heren binnenkort terug op enkele podia van belangrijke zomerfestivals. Ik kijk er alvast naar uit!
Support was Hacktivist , helaas net te laat om live aan het werk te zien. Als jonge band (2011) uit de UK wou ik hun mix van metal en rap in Brussel proeven. Ondertussen toch dit als zoethouder: hun nieuwste clip op youtube : “Deceive and defy” feat. Charly Holmes!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
GoneWest 2014 - John Cale -- De Kerstbestanden - Experimenteren met de Eerste Wereldoorlog
concerttent Peace Village Mesen
Mesen
2014-12-20
Lode Vanassche
GoneWest haalde om een of andere reden de grote John Cale naar het kleinste dorp in Vlaanderen. Het zou iets met een verbroedering te maken hebben tijdens den oorlog, maar Cale zelf pikte daar niet op in. Hij hield zich wel aan de afspraak om een twintigtal minuten met nieuw werk een eerbetoon aan de soldaten te brengen.
… En dat deed hij met de nodige eigenzinnigheid en verve. Conceptman slaat toe met “Time stands still” en schept met een lange intro een sfeer van soundscapes die het oorlogsleed moeten vertolken. Even wennen dus. ‘They where young en they were proud’, zingt Cale met een uitgebreide bezetting van zangeressen, blazers en strijkers. “Young, proud and dead” bracht ons een stevige portie electronica en industriële noise. Pas bij “A refusal to mourn the dead” komt er een vleugje schwung waarin de onschuld wordt bekeken. Helemaal sterk intrigerend op voorwaarde dat je zich laat meeslepen in de gecreëerde sfeer. En daar is Cale de onbetwiste meester in.
Met zijn typische Welsche coolness en flegmatiek weet hij de volle tent te beroeren. Met pure vakmanschap wordt alles gelaagd en gedurfd opgebouwd. Met “Caligula” kondigt de backing vocaliste als een heuse sirene de dood aan. Deel één vond ik wel degelijk voorbereid en eigenzinnig. Cale zal wachten tot deel twee om met zijn publiek te communiceren.
Deel twee brengt ons een gearrangeerde en herbekeken integrale versie van het met poëzie en literatuur doorspekte meesterwerk ‘Paris 1919’. Zijn warme stem en charisma heeft nog geen gram moeten inboeten. Tijdens “A child’s christmas” in Wales werd de gitaar industrieel gegeseld zodat ontsnappen onmogelijk werd. Zijne Velvet laat zich weer bijstaan door een dertiental vocalisten, strijkers en blazers , met als resultaat een haast onherkenbare maar even beklijvende versie van het oorspronkelijk zeer barokke “Paris 1919”. Deed me zelfs ergens denken aan ‘the kronos quartet’ uit ‘requiem for a dream’. Wat is het toch heerlijk spelen met dissonanten.
Onze ouwe vos heeft zijn streken bijlange nog niet verleerd en blijft dus pertinent weigeren om tussen de lijntjes te kleuren. En ook de keel van Cale is nog heel. “Mcbeth” evolueert subtiel maar zeker tot een heuse gospel van een dikke tien minuten met het repetitieve “Somebody knows for sure”. Op de bis een final “Wake up” van je welste.
Een ‘Dammerik’ knielde gefascineerd neder voor onze godfather van het alternatief.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/john-cale-20-12-2014/
Meer info van de events www.gonewest.be
Organisatie: GoneWest
The Amazing Snakeheads - Onze Schotse vrienden uit Glasgow hebben we al eerder gezien op Les Nuits Botanique en Pukkelpop.
In de MOD-Club hebben ze ons weer een potje stevige garage-rock voorgeschoteld.
Zanger Dale kwam vol enthousiasme met zijn bassist, drummer en zangeres het kleine podium op gewandeld en ramde “I’m a vampire” als eerste door de boxen. Gedurende 45 minuten (wat wij uiteraard veel te kort vonden) lieten wij ons meeslepen in de gitaargrooves – slides en de diepe sluimerende baslijnen. Een overenthousiaste Dale was halverwege zijn set het podium even beu en besloot om ons te vergezellen met zijn gitaar. Dus aan interactie met het publiek was in elk geval geen gebrek! “Here It Comes Again” is zowat het snelste nummer op ‘Amphetamine Ballads’ en liet onze hoofden wild op en neer gaan terwijl “Every Guy Wants To Be Her Baby” ons terug helemaal tot rust deed komen. Spijtig genoeg werd het nummer deze keer niet ondersteund door een saxofonist maar de geweldige uitspattingen van onze zanger maakten dit ruimschoots weer goed.
Kort maar krachtig hebben deze mannen ervoor gezorgd dat we een ronduit geweldige show hebben kunnen zien; met een debuutplaat als ‘Amphetamine Ballads’ kon dat ook moeilijk anders. Het was even vettig en waanzinnig!
Kort samengevat: The Amazing Snakeheads zijn amazing! En we hopen hier in de toekomst nog veel van te horen!
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Helemaal vanuit Devonshire kwam de vijfentwintigjarige Ben Howard naar Vorst Nationaal om zijn Belgische fans te verwennen op een spetterend concert. Deze singer-songwriter besliste een half jaar vóór hij ging afstuderen, als journalist, volledig te gaan voor een muzikale carrière. Een terechte keuze aangezien zijn debuut ‘Every kingdom’ een schot in de roos was voor zowel een hoop gillende tienermeisjes als voor de meer bedeesde muziekliefhebber.
Na dit luchtigere rockfolkalbum verscheen eind oktober 2014 zijn tweede plaat ‘I Forget Where We Were’. Een plaat die je moet bekijken als je eerste tas koffie. Het is niet de chocomelk die je kende, de eerste slok smaakt vies, maar als je één keer vertrokken bent kan je die koffie in de ochtend niet meer missen. Het is een plaat met meer intimiteit waarbij de nummers precies getuigenissen van de jongeheer zelf zijn. Ik raad je aan, leer deze koffie drinken.
Als voorprogramma kunnen we rekenen op ‘Hiss Golden Messenger’. Een country rock band op het randje van indie folk waar bluesroots vermengd zitten in lekkere gitaar solo’s. De vierkoppige band is afkomstig uit North Carolina en laat duidelijk weten dat ze heel trots zijn om voor Ben Howard te spelen. Zonder al teveel moeite kunnen ze rekenen op een enthousiast publiek met als resultaat een geslaagd voorprogramma!
Dan gebeurt het, lichten uit, handen omhoog, vrouwelijke stembanden aan en een ingetogen Ben Howard die in alle rust verschijnt op het podium. Met het nummer “Conrad” en twee witte spots opent hij het concert. Dit kan direct rekenen op het klap-enthousiasme en gekwijl van het publiek. Gevolgd door de nummers “Rivers” en “I Forget Where We Were” krijgt de show een meer duistere sfeer waarin de elektrische gitaar je meesleept van links naar rechts. De onbekendheid van zijn nieuwe werk laat het publiek duidelijk koud, want keer op keer is hetgeen daar op het podium gebeurt muzikaal genot. Gelukkig is er tussen het zwaardere nieuwe werk ook tijd om op adem te komen met wat oude bekende zoals “Everything”, “Black flies” en the crowd pleaser “Fear”. Allen worden enthousiast onthaald en voornamelijk “Fear”. Dit nummer is werkelijk één van de hoogtepunten waar Ben samen met de een versie brengen die je nooit vanuit je zetel hetzelfde zal ervaren.
Verder wordt het publiek verrast door een akoestisch intermezzo van de nummers “In dreams” en “Small things”. Zoals je kan lezen een zeer gevarieerde set met vooral de nadruk op het nieuwe werk.
‘Wauw’ is het enige dat ik kan zeggen over de muzikale prestatie! Ben en zijn ijzersterke band zorgen bij iedere song voor een muzikale vertaling van het gevoel dat in hun lyrics beschreven staat. Om nog maar te zwijgen over de uitwerking van de songs live. Deze hebben zoveel meer en klinken zoveel beter dan de studioversies.
Om de sfeer van de muziek nog meer over te brengen wordt er gebruik gemaakt van een groot lichtscherm dat het podium precies omarmt. Hierop verschijnen allemaal beelden van rook, bomen, de band en geheel onverwacht het publiek. Het concept hiervan is heel tof maar is soms teveel van het goede. Deze bombastische effecten eisen vaker de aandacht op waardoor de band en Ben niet meer zichtbaar zijn. Er is duidelijk een meerwaarde bij sommige songs, maar overdaad schaad.
We weten allemaal dat Ben Howard niet de artiest is die over het podium holt, maar eerder op een ingetogen manier via een sterke set de muziek tot het publiek laat komen. Ook vanavond zien we voor een groot deel van de show een zittende Ben. Duidelijk een gemis voor de kleine mens in de zaal. Verder brabbelt hij tussen zijn nummers enkele beknopte boodschappen door zoals “Santé”, “Thank you” en “I hope you enjoy the show”. Bindteksten zijn duidelijk niet aan hem besteed.
Het spijtige van deze avond is het plotse einde. Zonder aankondiging over het laatste nummer en het uitblijven van “Keep your head up” en “Old pine” hoopt het publiek op een geweldige bis.
Helaas, wanneer de band van het podium, onder luid applaus verdwijnt, springt het licht aan en luidt de ‘ga-naar-huis-muziek’. Een bis met de gehoopte bekende nummers blijft hier uit.
Mijn persoonlijk hoogtepunt is wanneer Ben tijdens het nummer “End of the affair” vol overgaven de woorden “What the hell love” brult in zijn gitaar. Deze woorden gingen door merg en been. Een waar kippenvel moment.
Ik luisterde Ben zijn tweede plaat vóór het concert en was niet echt overtuigd. Na het concert kreeg deze plaat een heel andere dimensie waardoor hij nu 1000 keer beter klinkt. Ben is misschien niet de showman die we graag zouden zien, maar wel de muzikant die we willen horen. Amaai, en live klinkt dat prachtig! Zeker een aanrader!
Setlist: Conrad, Rivers, I Forget Where We Were, Everything, Black Flies, She treats, In dreams, Small things, Fear, End of the affair, Oats, All harmed
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hiss-golden-messenger-17-12-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ben-howard-17-12-2014/
Organisatie: Live Nation
Tijdens de uitgebreide tour eind 2012, om het nieuwe album ‘Sounds That Can't Be Made’ te promoten, was de Britse band ook al te gast in de kleine, gezellige 'Le Splendid' van de Noord-Franse metropool Lille. Nu bijna twee jaar later stond de band er terug voor een kerstconcert in alweer een uitverkochte zaal!
Het is dan ook een mooie traditie geworden die 'Christmas Concerts' die de band speelt gedurende een handvol data voor Kerstmis. Slechts enkele concerten in thuisland Engeland, Frankrijk, Nederland en Duitsland stonden dit keer op de agenda. België staat al een tijdje niet meer op de tourlist van de band waardoor er opnieuw massaal vanuit ons land (lees vooral vanuit West-Vlaanderen) naar Lille werd afgereisd.
'Marillion + guests' stond er op het ticket, maar in tegenstelling tot voorgaande optredens toen men de singer-songwriter Luke Jackson mee op sleeptouw nam, was er nu niemand die de band opwarmde zodat we al heel vlug, kort na 20:00 Marillion 'on stage' kregen.
Met het schitterende "Gazpacho" lanceerde de band het optreden. Steve Hogarth aka 'H' nam meteen zijn rol als frontman op zich en met een brede glimlach bespeelde hij van bij de start het dolenthousiaste publiek. De energie die vrij kwam tussen band en fans was meteen bijzonder sterk......een memorabele avond was in wording!
Voor de klassieker "The Uninvited Guest" nam Steve zijn midi cricket bat ter hand. Alleen op het einde van de song (op vraag van 'H') werd het even muisstil voor het afsluitende koekoeksgeluid. Zoals vanouds nog steeds een bijzonder grappig moment. Nog meer klasse kwam er met "Power" uit het recentste album 'Sounds That Can't Be Made'. Je zag de band zichtbaar genieten dat ook deze nieuwe song ondertussen tot een subklassieker was uitgegroeid. Meer hits volgden zoals: het onverslijtbare "No One Can" en het tweeluik uit de Fish periode: "Warm Wet Circles" en "That Time Of The Night". Fantastisch dat de band de diehard fans van Marillion 1.0 niet vergeten was! Toch had ik even hard kunnen genieten van wat extra songs uit de 'H' periode. Zoals steeds was het musiceren van bassist Pete Trewavas en keyboardspeler Mark Kelly van onberispelijke kwaliteit. Drummer Ian Mosley zat zoals steeds wat verstopt achteraan het podium maar beheerste, op gezegende leeftijd van 61 jaar, nog steeds feilloos zijn drumkit. De sublieme, hemelse gitaarsolo's van gitarist Steve Rothery zijn zo voorspelbaar maar brengen je toch steeds opnieuw in een vorm van extase. Zijn spelstijl en gitaargeluid is dan ook zo uniek dat je alleen maar bewondering kan hebben voor deze zeer bescheiden stergitarist. Neem nu de solo aan het eind van "Easter"....hemels, onaards, beklijvend, kippenvelmomentje pur sang!.....Of de solo in "Trap The Spark" die na de song door het publiek werd verder gezet in de vorm van voetbalgezangen! Wat een sfeer!! Nog zo'n hoogtepunt was het opbouwende epos "Seasons End", dat door vele fans nog steeds wordt aanzien als de beste Marillion song uit de 'H' periode. Tijdens de finale van deze song vertoonde Steve Hogarth de eerste tekenen van vermoeidheid en sloeg zijn stem in de hogere regionen af en toe eens over. Geen fan die zich daar aan stoorde maar het is wel een feit dat de stem van 'Mister H' moeite heeft om een volledig concert foutloos te presteren.
Gelukkig kregen we aan het slot ook nog verbluffend sterke versies van "Man Of A Thousand Faces" & "King", al heb ik geen idee waarom de band zo graag met deze laatste song een reguliere set afsluit.
Ondertussen was het publiek bijna tot een vorm van Marillion extase gekomen zodat het geen verrassing was dat de band al heel vlug opnieuw het podium bestormde voor een eerste luik toegiften.
Het podium was ondertussen in een kerstsfeer ondergedompeld waarbij Steve Hogarth het podium opkwam in een zwarte vest versierd met kerstlampjes. Een stemmig "The Christmas Song" & John Lennon's "Happy X-Mas (War Is Over)" zorgden zelfs voor de eerste sneeuw van 2014.
Nog konden de fans geen afscheid nemen en werd er bijzonder fanatiek geschreeuwd om de Prog Goden nogmaals op het podium te krijgen. Afgestofte versies van "The Release" (een B-kantje van de single "Easter") & golden oldie "Garden Party" maakten dit kerstfeestje compleet.
Wederom was dit een bijzonder sterk optreden. Marillion is nog steeds dé band die nooit ontgoochelt. Een sterke setlist en een uitzinnige uitverkochte 'Le Splendid' (niet in het minst dankzij de vele enthousiaste West-Vlamingen!) maakten die kerstfeestje tot één van de beste optredens die ik dit jaar zag.
2015 wordt opnieuw een zeer druk Marillion jaar met fanconventies in de U.K., Canada & Nederland én is het vooral uitkijken naar de opvolger van 'Sounds That Can't Be Made' die ergens volgend jaar zal verschijnen.
Merry X-Mas and A Happy New Year!
Setlist:
*Gazpacho *The Uninvited Guest *Power *No One Can *Warm Wet Circles *That Time Of The Night (The Short Straw) *Woke Up *Trap The Spark *Easter *Sounds That Can't Be Made *Seasons End *Man Of A Thousand Faces *King
---------------------------------
*The Christmas Song *Happy Xmas (War Is Over) *Slàinte Mhath
----------------------------------
*The Release *Garden Party
Raw Video Live Cuts Marillion 13.12.2014 @ Le Splendid, F.: http://youtu.be/qkDA7SXfG0g
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/marillion-13-12-2014/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
The Shivas spelen ten dans
The Shivas, Thee Marvin Gays en The Scrap Dealers
Le Watermoulain
Doornik
2014-12-13
Ollie Nollet
Het werd een mooie avond in de immer sympathieke Water Moulin met drie groepen die allen in staat bleken ons een beetje op te warmen. Dat laatste mag je zelfs letterlijk nemen want in het ongetwijfeld krappe budget van de Doornikse club is blijkbaar geen ruimte om voor afdoende verwarming te zorgen.
Het feestje werd ingezet met The Scrap Dealers uit Luik, die heel straf begonnen met twee lange lappen psychrock met ballen waarin een ijle gitaar schitterend contrasteerde met de twee andere gitaren die verzopen in de fuzz en verder werd opgefleurd met wat creepy zang. Hiermee zouden ze zeker niet misstaan in de vloed van psychedelische groepen die ons overspoelt vanuit de V.S.. Helaas zochten ze daarna hun heil in wat traditionelere gitaarrock, wat meteen een stuk minder spectaculair klonk. Toch blijven The Scrap Dealers een groepje om in de gaten te houden.
Vervolgens mochten lokale helden, Thee Marvin Gays, hun nieuwe lp, ‘Sleepless nights’, voorstellen. Meteen viel op dat ze hun heerlijke sound verder hebben uitgepuurd tot iets geheel unieks. De vergelijkingen met The Black Lips of Thee Oh Sees van vroeger doen niet meer ter zake. Er bestaat waarschijnlijk geen enkele andere groep die zijn gitaren zo verfijnd laat rammelen als Thee Marvin Gays. Tenzij misschien The Velvet Underground destijds, mochten ze wat peper in de kont gehad hebben.
En ook hier waren subtiele sporen op te merken van de nieuwe golf psychedelica. Allemaal heel mooi (ook de eeuwig lachende bassiste en de drummer, in een Scott H. Biram t-shirt, deden het perfect) en toch leek het bij momenten niet echt te werken en klonk het alsof je een plaat laat afspelen met te veel stof aan de naald. Oorzaak hiervan moet wellicht gezocht worden bij de opvallend zwakke zang (zowel Lulu als Yan leken last te hebben van een vreemde infectie op de stembanden) alhoewel ik er meteen moet bij zeggen dat de technicus van dienst hierbij zeker niet vrijuit ging. De verwachte uitbundige reacties bij deze thuismatch bleven dan ook enigszins uit.
Waar Thee Marvin Gays niet in slaagden lukten The Shivas uit Portland, Oregon wel : een feestje bouwen. Het duurde wel even maar dan was plots het deksel van de ketel en sloeg het volk massaal aan het pogoën. Nu leende hun opgewekte muziek zich daartoe beter maar ook tijdens de trage nummers bleef de meute in beweging, zij het dan in een rondedans.
The Shivas zijn het zoveelste bandje dat zijn inspiratie in de sixties vond maar ze wisten hun muziek toch een eigen draai te geven. De gitaren waren duidelijk door de surf beïnvloed en belandden zo op het kruispunt waar de Allah-Las en de Night Beats elkaar ontmoeten, evenwel zonder het geniale van die laatsten.
Het werd een erg gevarieerde set waarin ook plaats was voor een paar doowop getinte nummers, inclusief de afgeknepen gitaren van Shannon and The Clams. Ook hier twee zangers waar dit keer niets mis mee was : gitarist Jared Wait Molyneux en drumster Kristin Leonard die enkele keren een oerkreet liet horen.
Kortom, dit was muziek waar je alleen gelukkiger van kon worden. Zodoende bleef het dan ook een raadsel waarom de tweede gitarist, Robert Mannering, zo nors voor zich uit bleef kijken. Kiespijn?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/thee-marvin-gays-13-12-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-shivas-13-12-2014/
Organisatie: Le Watermoulin , Tournai
Rond de eeuwwisseling was er al een groep met dezelfde naam, maar dan voluit geschreven als The Forty-Fives. Ze kwamen uit Atlanta, maakten drie platen vol met soul doordrenkte garagerock, hadden een geweldige zanger (Bryan Malone) in huis en vereerden de 4AD in 2004 zelfs met een bezoekje.
Gek genoeg lijken de nieuwe 45s in precies dezelfde vijver te vissen en is hun garagerock evenzeer voorzien van een respectabele dosis soul. Dit keer gaat het om vier piepjonge kerels uit het Britse Carlisle die ons aangenaam wisten te verrassen in een goedgevulde Zwerver.
De band deed me meteen naar adem happen met een verschroeiend “Ramblin’ rose” van MC5 waarin meteen duidelijk werd dat Tom Hamilton-Hughes een meer dan begenadigd gitarist is die tevens beschikt over een soulvolle strot waarmee hij me enkele keren deed denken aan een jonge Steve Winwood.
Na die blitzstart trokken ze de lijn nog even door met een al even zinderend nummer in pure sixtiesbeat om dan bij de derde song, die verzoop in de geforceerde samenzang, meteen voluit op de bek te gaan.
Maar even later herpakten The 45s zich alweer met een ballad van Smokey Robinson. Hoog gegrepen maar Tom Hamilton-Hughes kwam er verdomd aardig mee weg. Ik weet niet of hij de schoolbanken al ontgroeid is maar talent heeft deze knul alleszins zat terwijl het erop leek alsof de drummer en de toetsenspeler ternauwernood konden volgen. Misschien waren ze nieuw in de band want wat gegoogle leerde me dat het in hun tweejarig bestaan voortdurend een komen en gaan was met Hamilton-Hughes als enige constante.
Net wanneer de eentonigheid dreigde toe te slaan greep hij zijn Rickenbacker om er met een slide een scheurend “Shake your moneymaker” uit te knijpen. Later volgde nog een blues : “Smokestack lightnin’” dat hij voorzag van een streepje mondharmonica. Mooi maar toch werd ik net niet euforisch omdat hij het niet kon nalaten telkens citaten uit andere songs in zijn covers te smokkelen met als triest hoogtepunt het nochtans schitterend begonnen “Money” (Barrett Strong) dat eindigde in een misplaatste medley met o.a. flarden “What’d i say” en zelfs “Whole lotta love”.
Maar daarna vonden ze gelukkig de pedalen terug om in schoonheid te eindigen met het strak gehouden “Kick out the jams” van alweer de MC5 en het onvermijdelijke “Johnny B. Goode”.
Niet alles lukte even goed en er is zeker nog werk aan de winkel maar The 45s of liever Tom Hamilton-Hughes bewees over een enorm potentieel te beschikken, temeer daar ik de weinige eigen songs niet vond onderdoen voor de gebrachte klassiekers.
Organisatie: Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
The Scabs , onze Vlaamse Rolling Stones, startten hun verhaal opnieuw in 2007. Ze gaven enkele Rewind sessies en er werden zelfs enkele festivals meegepikt . Na al die jaren is er nu een eenmalig zaalconcert, een zo goed als uitverkochte AB.
Hier schuilt duidelijk iets meer achter , want binnenkort verschijnt na twintig jaar een nieuw album ‘Ways of a wild heart’. Aanvankelijk was een EP de bedoeling, maar kijk, creativiteit is Swinnen en C° niet vreemd om er een full album van te maken . “Turn it up” is momenteel het voorsmaakje …
Het was niet zo vanzelfsprekend na de dood van hun bassist Fons Sijmons (2013) de draad op te nemen. Samen met Willy Willy en Frankie Saenen zijn ze versterkt met een nieuwe bassist, een toetsenist en twee bevallige zangeressen. Een uitgebreid collectief dus!
Tja , die Scabs , zij zetten de Belgenpop op kaart tussen ’83 en ‘95, met absolute hoogtepunten tussen ’88 en ’93, waarbij iedere pop- en rockliefhebber zijn favoriete artiest in de plaatselijke parochiezaal, CC of festivaltentje kon zien. Inderdaad, hun broeierige, intense en opzwepende rocksets liet niemand in die tijd onberoerd. Natuurlijk kijk je dan naar zo’n nostalgisch moment uit …
Guy’s stem is nog altijd even herkenbaar en indringend sterk en Willy Willy blijft nog steeds een fantastische houterige gitarist die veel lof oogst bij het publiek.
Ze gingen van start met die nieuwe single. Nummers van het komend album zaten mooi verdeeld in de ganse set. Een goede zet, een geslaagde keuze en een rocksound die ze door de jaren nog niet hebben verleerd . Toegegeven die songs zijn softer en blijven minder aan de vingers hangen, maar niet getreurd , de kerstman lonkt deze dagen voor onze wishlist …
De oude nummers , daar komt het publiek nog steeds voor ! En dan kom je snel op een rits classics uit “Crime wave baby”, “Hard Times”, “Time”, “Nothing on my radio”, “Let’s have a party”, “Robbin’ the liqour store”, “I need you” en “Funky little lady” , die door iedereen luidkeels werden meegezongen en gebruld! Bruisende , swingende kleppers , en net als in de oude dagen een zangstonde, die vanavond de AB inpalmden .
Het warme onthaal sterkte de band. Geen moment verveelden we ons. Puur en onversneden rock’n’roll met een gevoelige snaar . Het optreden was in een mum van tijd voorbij en graag hadden we na 1h45 nog héél wat (meer) nummers willen horen. Ze hebben al een repertoire om u tegen te zeggen.
Hun ‘rock in a free world’ is in het geheugen gegrift. Deze bende retrorockers zijn hun (wilde) haren nog niet kwijt en verblijdden tijdens deze donkere dagen menig rockhart! Het staat buiten kijf dat ze nog steeds als de beste kunnen rocken . Dit rockverhaal is met de nieuwe plaat en de frisse wind nog niet aan z’n einde …
De support act Too Tangled was alvast ook de moeite . Too Tangled is een Gents duo, multi-instrumentalisten, die zich naar eigen zeggen aan indie-electro-rock wagen. Roeland Vandemoortele neemt de zang, gitaar en drumbeats voor zijn rekening. Aan zijn zijde staat Eva Buytaert die vocaal ook sterk uit de hoek komt. Zij zorgt nog voor een prachtig staaltje viool en keys.
Ze zijn al een vijftal jaar bezig en in april verscheen reeds de derde ‘Stay restless’. Electro, psychedelica en beats zijn mooi verweven. “All sad clowns” scoort momenteel erg goed en zeker ook in landen als Oostenrijk, Duitsland en Zwitserland. Natuurlijk kon een cover als “Eisbär” van Grauzone als eerbetoon niet uitblijven .
Hun breekbare, tedere en onrustige ,chaotische nummers boeiden. Een doorbraak is meer dan verdiend.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/too-tangled-12-12-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-scabs-12-12-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Avatar
Avatar – interview + liveset
Naar het schijnt zijn Scandinaviërs goed in metal. Een van deze exponenten blijkt Avatar te heten. Niets te maken met een of andere oosterse godsdienst, wel met wat je denkt. In 2001 gestart als een eerder klassieke melodische metal band, zijn Johannes en co intussen geëvolueerd tot een heuse melodische technische death ’n roll ensemble met de nodige show en parfums. Ik mocht zanger en bezieler Johannes Eckerström interviewen. Tijdens het interview een ietwat frêle sympathieke knul, om later met een heus alter ego het podium te bestijgen. Johannes kon netjes in het Zweeds vertaalde vragen uitpikken. Je zal maar eens familie hebben die in hetzelfde dorp woont.
Hoe komt heavy metal in het landelijke Lindome? (Nabi j Göteborg)
Omdat metal nu eenmaal landelijk is! Niet dat we geen keuze hadden, maar van alle jeugdculturen en subculturen leek metal het meest voor de hand liggende. Zeg maar rebellie tegen die eeuwig durende Hillbilly cultuur in Zweden. Het is moeilijker om in pakweg Berlijn te starten met een metal band dan in het landelijke Lindome. In het nabije Kungsbacka, waar je schoonbroer woont, valt er nog minder te beleven. Je kan niet anders dan naar Göteborg trekken om iets op te snuiven. Ik heb daar als jonge snaak ooit eens AC/DC mogen zien.
Hoe schrijf je jouw songs? Start je met een tekst, een idee, of als een gitarist – je startte met een Mexican Fender Telecaster – met een rif?
Eigenlijk was ik als snaak een piano en een trombonespeler, redelijk klassiek dus. De puberteit vroeg achter een gitaar. Nu start ik eerder met een tekst, maar ook in samenspraak met de anderen een mix van alles. Trouwens, ik verkocht ooit die gitaar en nu wil ik dat verdomde ding terug.
Is het schrijven van nummers van anderen en van elkaar stelen, of is er een ‘Big Brain’ die alles beslist?
Zoals ik al zopas vertelde, zijn we geïnspireerd door elkaar. Er komt iemand aanzetten met iets, en als iedereen er van houdt, pikken we dit op. Vandaar de eeuwige angst dat, als we iets hebben, het al eens ergens zou kunnen bestaan. We doen liever aan het betere jatwerk, zoals bijvoorbeeld een reggae basslijn transponeren naar een heuse metalriff. Een beetje creativiteit kan geen kwaad. Ik zou eerder iets van Bach of Bob Marley stelen dan van Judas Priest. Je kan moeilijk Breaking the Law herschrijven in een gelijkaardig genre.
Waarom ‘ something in the way ‘?
Was gestart als B-kantje. We hadden even studiotijd over en the Ramones moesten het afleggen tegenover Nirvana. Niet voor Cobain hoor, we zijn enorm gefascineerd door Dave Grohl. Daarbij, iedere metalband covert een metalnummer, vaak met wat ironie. Wij deden iets anders en dan nog eens serieus.
Als iggy Pop naar de bank gaat, is hij duidelijk James Osterberg. Enkel op het podium is hij zijn alter ego Iggy. Kan dit een verklaring zijn waarom je op het podium make up en een outfit draagt?
Je doet me denken aan Alice Cooper. Je bent op het podium iemand anders, maar toch dezelfde. Denk aan The Dice Man. Iedereen sprokkelt ikjes, maar je blijkft dezelfde. Nu ben je ander ikje als je mij interviewt. Vanavond ben je een ander ikje als je tegen je vrouw praat. Niets fake dus.
Ben je religieus?
Je lijkt op een leraar godsdienst! Ik ben ook leerkracht geweest. Zweden is wat moeilijk. Als je religieus bent, moet je overdrijven. Next!
Hoe belangrijk zijn jullie clips? Ze zijn gewoonweg briljant en zeer goed geproduced!
Zie het als een totaalconcept. Ik streef ernaar om de muziek, het imago, een clip als allemaal onderdelen die van het geheel meer maken dan de som van die delen. Pure Gestalt dus.
Geef eens advies aan Steak Number 8.
Goeie band. Veelbelovend. Leg de lat hoog en neem je vak ernstig. Zoek een eigen identiteit is plaats van anderen te willen nadoen. Vergelijk je dus niet met een andere band. Repeteer tot vervelens toe en zorg dat je net iets beter bent. En vooral, wees eerlijk, ook met jezelf. Identiteit en eerlijkheid zullen altijd overleven. We zijn niet Mili Vanilly, hé.
En je spreekt zo zacht, en nochtans heb je een misthoorn van een stem!
Je speelt ook wat gitaar, jij, hé? Je kan maar spelen als je oefent, constan oefent. Dit is wat ik doe met mijn keelgat, jong.
Nu worden we wel onderbroken zeker! De sympa zal zich direct transformeren in een eerder clowneske podiumgig en toch zichzelf blijven.
Even later stalkt Johannes het podium met een geschminkte kop, een hooghoed, lederen handschoentjes en een heuse stok. Hij verkent het podium en dirigeert zowaar het publiek. Gitarist Tim Öhrström en Jonas Jarlsby , samen met bassist Henrik Sandelin, openen de show, want dit is het wel, door unisono hun afro en andere kapsels cirkelgewijs rond te draaien terwijl drummer John Alfredsson in een waas van rook gehuld zat.
We krijgen dus een portie metal in ons strot geramd met de nodige bombast en theatraliteit. Clown Eckerström nam even zijn hoed af en zette “Torn Apart”in.
Intussen hitste hij het volk verder op met zijn staf, dronk uit een vreemde beker en bracht zijn metalcircus naar een climax. Een resem fans stonden mee te springen alsof hun leven ervan afhing. Drie kwart van het vrouwelijke gedeelte gingen volledig mee, terwijl hun mannen de zekerheid van den toog verkozen, bij wijze van spreken dus.
“Dying to see you dead” mokerde het best. Het publiek bleef geduldig en enthousiast wachten en meeschudden tot de clown zijn zogezegd persoonlijke en eigenzinnige show afgewerkt had.
Ideale show, maar niet bijster origineel. Toch wel succesvol, ophitsend en redelijk fantastisch, ideaal voer voor de kenners en fans. “Something in the way” werd achterwege gelaten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/avatar-10-12-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-defiled-10-12-2014/
Organisatie: Alcatraz ism Kreun , Kortrijk
Nederlands 
Français 
