Een uitverkochte Trix stond klaar voor George Ezra, een jonge kerel van 21 jaar uit Bristol die in het echte leven George Bernett heet. Hij ontving een vijfde plaats op de beloftelijst BBC Sound Of 2014 en was deze zomer met zijn debuutsingle “Budapest” niet weg te slaan van de radio. Als gevolg van het grote succes besloot deze knaap zijn universitaire studies ‘on hold’ te zetten en zich volledig te focussen op een muzikale carrière. Vol ongeduld werd er gewacht op zijn eerste langspeelplaat ‘Wanted On Voyage’ die eind juni verscheen. Het resultaat is een leuke plaat waarop zijn diepe stem je meeneemt op hippe songs met aanstekelijke teksten. Ik zag George al eerder solo op een gratis optreden in Brussel-Noord en kan alleen maar zeggen: ik wil meer!
Als voorprogramma konden we rekenen op singer-songwriter Rae Morris. Een mooie jonge verschijning met lang bruin krullend haar uit Blackpool. Alleen zij en een piano vulden het podium. Met haar prachtige songs, die heel ingetogen waren, weerklonk ze door een pratende zaal. Er was weinig aandacht voor haar, maar dat kon haar niet schelen. Ze deed haar ding , ging op in haar nummers en kon haar prachtige stem vlot begeleiden met de piano. Ze was een leuk voorprogramma dat deed snakken naar meer.
Vervolgens had de Trix de eer om George Ezra te ontvangen. Hij speelde er zijn voorlaatste concert van de tour. Op het podium verscheen de jongeheer samen met een band bestaande uit een drummer, een bassist en een tweede gitarist. Allen stonden ze daar in hun dagdagelijkse kleren. Het podium was versierd met een sobere doek op de achtergrond waar ‘EZRA’ op stond. Onder luid gejuich van het publiek sloeg George de eerste noot, hij opende direct met de meezinger “Cassy O”.
Het optreden was opgedeeld in drie stukken. Het eerste en het laatste deel waren met band en het tweede deel George Ezra solo. Met band klonk George goed, maar solo honderd keer beter. Hoe puurder en eenzamer hij op het podium stond hoe beter! Deze jonge heeft niet meer nodig dan een spot en een gitaar om een heel publiek te doen dromen. De band was, voor mij, er soms wat teveel aan. Er was ook geen interactie tussen George en zijn bandleden. Gedurende de hele show waren ze precies podium vulling. Enkel op het einde met “Did You Hear the Rain” maakte de drummer een plotse klap beweging met zijn stokjes. Voor de rest werden ze niet eens voorgesteld aan het publiek. De nummers die hij speelde met de band waren letterlijk de studio versies. Dat vind ik persoonlijk een gemis als je naar een liveoptreden gaat.
Het hoogtepunt was natuurlijk het nummer “Budapest” waar je niet op kan stilstaan. Heel het publiek danste en zong de tekst luidkeels mee. Deze plaat liet spontaan de zon schijnen in de Trix en was een mooie afsluiter van de set.
Voor maar een kleine vijftig minuten stond George op het podium. Hij babbelde veel minder als normaal met het publiek en liet twee nummers weg uit zijn setlist. Zo schrapte hij “Get Lonely With Me”, en het onmisbare sfeernummer “Blind Man in Amsterdam”. Het publiek bleef door de korte performance op hun honger zitten, maar gingen toch tevreden naar huis.
George Ezra klinkt live beter als in de studio en nog beter wanneer hij alleen op het podium staat. Zijn optreden in de Trix kwam, voor mij, helemaal niet in de buurt van het optreden dat ik eerder zag in Brussel-Noord.
Het was een optreden zonder verrassingen waarbij je letterlijk de plaat kreeg voorgeschoteld. Dit neemt niet weg dat hij een geweldig opkomend talent is, waarvan de eerste plaat een schot in de roos is van begin tot einde.
Setlist:
Deel 1: Cassy O, Listen to the Man, Blame It On Me, Barcelona
Deel 2: Benjamin Twine, Girl from the North (Bob Dylan cover), Leaving It Up to You
Deel 3: Stand By Your Gun, Spectacular Rival, Breakaway, Budapest
Bis: Girls just wanne have fun (Cyndi Lauper cover), Did You Heart he Rain
Organisatie: Live Nation (ism Trix Antwerpen)
Het was druk op het podium van De Kreun. Nee, het was niet de cast van Vikings die met een snek de Leie opgevaren was, maar wel Jaga Jazzist die met een uit de kluiten gewassen toerbus naar Kortrijk afgezakt waren. Deze Noren brachten in 2010 ‘One Armed Bandit’ uit, en hebben zitten broeden op nieuw materiaal dat er in 2015 aan zal komen. De kleiner gemaakte Kreun zat goed vol met een divers publiek, zowel jong en oud, alternativo’s en jazzliefhebbers waren present voor dit Noorse gezelschap dat live uit 7 man en een vrouw bestaat.
‘En, To, Tre, Fire’, en ze waren begonnen voor een set van ruim twee uur die geen moment verveelde. Iedereen behalve de drummer was multi-instrumentalist, maar wat opviel is dat tegenover hun beginperiode, de keyboards een stuk prominenter de nummers sturen. Naast die elektronica kregen we natuurlijk nog altijd een reeks blazers die mochten soleren, gaande van dwarsfluit, klarinet, saxofoon tot tuba. Lange, uitgesponnen nummers dus, altijd boven de vijf minuten aftikkend, maar heel veel evolutie binnen de nummers.
Het tweede nummer ontaardde in een freejazz saxsolo, soms ging de nummers de post-rock richting uit, want ook electrische gitaren mochten met elkaar duelleren. ”Bananfluer overalt” was een nieuw nummer over fruitvliegjes die blijkbaar in het koude Noorwegen ook aan een sterke opmars bezig zijn. Het nummer met de vibrafoon dat daar op volgde deed heel erg denken aan “Glass Museum” van Tortoise uit ‘Millions now living will never die’. Alle nummers waren instrumentaal, de aahs die Line Horntveth mooi zong als uitzondering.
Veel nieuwe nummers vanavond, die absoluut doen uitkijken naar de nieuwe plaat voor 2015. Bijzonder mooi was een nummer met een unendlich keyboardmotiefje waar Line Horntveth dan met dwarsfluit boven soleerde. Uit ‘The Stix’, ook al weer van 2003 speelde de band “Reminders”.
We waren vergeten hoe goed deze Noren live zijn. Festivalprogrammators, teken deze Noren maar voor volgende zomer, want de nieuwe plaat zal uitstekend zijn, dat bewees deze avant-première in De Kreun.
Jaga Jazzist - Ingestudeerde spontaniteit (Lode Vanassche)
Het Noorse ensemble is altijd moeilijk in een vakje te stoppen geweest. Met drums, keyboards, tuba, trombone, trompet, elektronica, gitaren, vibrafoon, klarinet en bas voert Jaga Jazzist de luisteraar mee naar hun eigen universum. Multi-instrumentalist Lars Hornthveth en zijn negenkoppige band proppen weliswaar het woord jazz in hun naam, maar citeren even goed John Coltrane, Mogwai, Steve Reich, Rick Wakeman, Dungen , Spirit , Fela Kuti, King Crimson, MGMT en het Franse Air als invloeden. Het is maar om aan te geven dat deze band tot de top van de muzikale eredivisie behoort.
Vrijdag kon je bijvoorbeeld gerust wat eighties klankkleuren horen. Marcus Forsgren toverde van die heerlijke intro’s uit zijn zessnaar, waar bij het ensemble heerlijk begon met heel gelaagd de mooiste klanktapijten te voorschijn halen. De muzikanten bespelen bijzonder veel instrumenten in heel veel verschillende stijlen waardoor hun sound uniek, melodisch, delicaat, hypnotiserend en subtiel is. Alsof het allemaal niks inhoudt.
Na een kleine twee decennia gaan die gasten nog even begeesterend te werk en spelen ze de ziel uit hun lijf. Het is voor hen pure noodzaak, en dus ook voor ons… Ook hun nieuwe 230 Volt is met zijn funky bass een schot in de roos. Ze weten wat ze doen: Muziek spelen en met geluidjes spelen. Fruit Flies Everywhere. Het klint paradoxaal, maar Jaga steekt enorm veel variatie in hun minimalisme.
Onze Noorse vrienden zijn blijkbaar de enigen op deze aardkloot die alle genres door elkaar kunnen haspelen en er nog goed mee weg komen ook. Bij “This is so cool” komt Wim Mertens met een kerkorgel even om de hoek loeren. Zowat elk nummer raakt de luisteraar op een of ander vlak.
Soundscapes in het kwadraat. En essevee heeft gewonnen. Alles is relatief. En ze weten wat ze doen.
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Boy & Bear - Het sympathieke Australische gezelschap was voor de derde keer in de Brusselse Bota en ze schuiven steeds een plaatsje op, zo te horen. In eigen land zijn ze nogal populair , hier groeit de respons . Boy & Bear zijn één van die indiepopbands die de roots halen uit de folky americana en dus boeien met sfeervolle , dromerige, broeierige, aanstekelijke nummers, die aangenaam en nergens buiten de lijntjes klinken . Ze kloppen aan bij een Fleet Foxes , Local Natives, Grizzly Bear , The Lumineers en ook wel een beetje Mumford & Sons die een semi-akoestische/elektrische aanpak en meerstemmige zangpartijen vooropstellen.
Het kwintet heeft al een handvol singles uit, die het hier niet onaardig doen . Een nieuwe plaat ‘Harlequin dream’, dus een nieuwe toer. Bijna een volle Orangerie genoot anderhalf uur lang van de geraffineerde aanpak van hun emotievolle, zeemzoeterige , stekelige sound . Geen bissen , daar houden ze niet van, wel een afgewerkte set , net als hun songs.
Meteen met de deur in huis, want ze openden met één van hun gekende prachtige singles “Bridges”, een mooi samenspel met kleurrijke keys en omgeven door fijne zangpartijen, bepaald door frontman David Hoskin .
De klankkleur is belangrijk, we horen de subtiliteit druipen in “Old town blues” , al een tweede sterkhouder vroeg in de set. “Milk & sticks” krikte dan het tempo op.
Vreemd was een cover als “Fall at your feet” niet, Crowded House had diezelfde finesse, waarvoor Boy & Bear ons uitnodigt. Verder heerlijk genietbare trips , waar elk instrument voldoende ademruimte krijgt, die soms nog het dichtst leunen aan The Veils, waaronder “My only one” , “Stranger” en “End of the line”.
De spanning minderde soms , wat de gemoedelijkheid onderstreepte, dobberend aan een meertje. Het lijkt erop dat de Orangerie voorlopig het hoogst haalbare is.
Op tijd werd de aandacht verscherpt en steeg de hitpotentie met “Arrow flight”, “Southern sun” en “Feeding line”, die ietsje meer ‘fond’ hebben dan hun andere.
De band genoot van het warme onthaal . Puur , oprecht, eerlijk, onschuldig klonk het, kortom dit was lekker in het gehoor liggende huiskamer/highway road music …
Toch even meegeven dat net in het andere zaaltje , de Rotonde Nick Mulvey bezig was , een getalenteerd sing/songwriter die terecht lovend werd onthaald op Pukkelpop . Voortgekomen uit de Britse jazzgroep Portico Quartet , is hij sinds een drietal jaar solo bezig en komt hij aandraven met de cd ‘First mind’ . Ook hier druipt de finesse en subtiliteit er van af.
Hij is op tournee met een voltallige band en brengt warme gitaarpop gedragen door z’n innemende, indringende stem. Meeslepende songs als “Meet me there” en “Jurilmidam” pikten we op en samen met “Cucurucu”, die later zou gespeeld worden, komen hier andere songwriters als Damien Rice, Ben Howard en Jose Gonzalez samen. Deze Mulvey onthouden we!
Organisatie: Botanique, Brussel
De staking was maandagavond niet voelbaar in de Rotonde. Een bijna volle zaal stond te wachten op Mighty Oaks, een band opgericht door drie personen uit drie verschillende landen die je in de sferen van het folk-genre doen zweven. De eerste man is Ian Hooper (VS) de gitarist en leadzanger, vervolgens Claudio Donzelli (Italië) als bassist en pianist en tenslotte Craig Saunders (Engeland) als gitarist.
Met hun eerste EP, opgenomen in het appartement van Donzelli, vonden ze de weg naar het publiek . De eerste Europese tour was een succes waardoor de EP al snel evolueerde in het studio album ‘Howl’, dat dit jaar verscheen. Het resultaat is een leuke luchtige plaat in het indie-folk genre vol oorwormen die sommigen misschien doen denken aan ‘Mumford & Sons’. Deze vergelijking zal je snel vergeten als je de band live aan het werk ziet.
Als voorprogramma konden we rekenen op Charlie Cunningham. Deze Brit wist in zijn eentje de Rotonde stil te krijgen met zijn knap gitaarspel. Al tokkelend met behulp van beheerste slap-technieken, creëerde hij mooie ritmes die hij vervolledigde met (h)eerlijke teksten. Ieder nummer had een betekenis en die gaf hij graag mee aan het publiek. Charlie deed zijn ding, genoot en was een geslaagd voorprogramma.
Vol ongeduld wachtte iedereen op Mighty Oaks. De driekoppige band verscheen met een vierde wiel, een drummer uit Berlijn, op het podium. Zonder woorden lieten ze hun instrumenten direct werken, begeleid door veel sfeerverlichting. Het publiek ontving het eerste nummer ingetogen. Zo bleef de sfeer tot ze plots kwamen opdraven met het nummer “Seven days”. Deze song nam de hele zaal mee op sleeptouw tot het einde van de show. Dit ook mede dankzij een zeer sterke setlist.
Ian, Claudio en Craig zijn op het podium drie sympathieke gasten die graag een praatje slaan met het publiek. Zo vertelden ze anekdotes over hun verleden en complimenteerden ze de zaal continu. Ze voelden zich verbonden met ons, het publiek, dankzij de opstelling van ‘de Rotonde’. Hierdoor waren ze zenuwachtiger om te spelen. Zo zei Ian “It’s so quiet that I can hear my heartbeat, it’s making me nervous. You’re all standing so close, but it’s cosy! We’re really happy to be here.”
Niet alleen hun praatjes waren leuk, maar ook hun zangtalent. Wanneer de drie mannen samen zongen waren dat hemelse kippenvel momenten. Zo wisten ze de zaal keer op keer stil te krijgen en te verbazen. Niet alleen met hun samenzang, maar ook met hun live performance. Ze brachten hun nummers op zo’n manier dat ze net iets meer hadden dan de studio versies. Ze varieerden in ritme, dynamiek, zongen acapella stukken en brachten twee versies van het nummer ‘picture’ samen in één nummer omdat ze niet konden kiezen. Werkelijk een meerwaarde van deze band!
Het hoogtepunt van de show was het nummer “Brother”, waarbij er plots microfoons op het publiek gericht stonden. Craig lachtte en zei “You all are thinking SHIT!”. Maar toen Ian de eerste nood aansloeg ging het publiek los en werd er luid meegezongen door de mensen die het nummer kenden. Het was echt een gezellige sfeer!
Mijn advies: vind je het album ‘Howl’ leuk, dan ga je deze band live alleen maar beter vinden! Zeker een aanrader. Mighty Oaks heeft bewezen dat ze een ware live ervaring zijn.
Setlist: horsehead bay, rainier, sevens days, the great northwest, back to you, you saved my soul, courtyard, the golden road, brother, so low so high, picture, just one day, when I dream I see; Bis: Howl, driftwoord seat.
Organisatie: Botanique, Brussel
Future Of The Left + Cloud Nothings - Gitaarherrie van de betere soort
Future Of The Left + Cloud Nothings
Beetje eigenaardig, twee van de meest bruisende indie bands van dit moment kregen de Grand Mix amper half gevuld. Jammer, want wie een beetje het wereldje volgt, wist op voorhand dat hier twee niet te missen bands op één unieke affiche stonden te schitteren, een dubbelslag dus.
Future Of The Left is enkele jaren terug verrezen uit de assen van Mc Lusky en heeft gewoon de explosiviteit van dit legendarische noise combo verdergezet. Met een urgent, ontvlambaar en schitterend vierde album op zak (‘How To Stop Your Brain In An Accident’, toch ook alweer een jaartje oud) kwam dit frontale bandje de Grand Mix in de fik zetten. FOTL bracht een bruisende mengelmoes van indie, hardcore en uit zijn voegen gebarsten pop. Recente brandende pareltjes als “She gets passes around at parties”, “Bread, Cheese, Bow and Arrow” en het fantastische “How To Spot A record Company” explodeerden op de meest geniale wijze. Andrew Falkous, toch wel het brein achter dit furieuze bandje, draaide de klok nog even terug naar die ultra hevige Mc Lusky tijd met het geweldige “To Hell with Good Intentions” en de ongeremde punkuitbarsting van “Lightsabre Cocksucking Blues”.
Future Of The Left hield er een vol uur de spanning en een razende drive in, dit was van de meest zinderende gitaarrock die we dit jaar op een podium mochten beleven.
Een rollercoaster van een optreden, ’t was nog niet helemaal afgelopen en we wilden al direct nog een keer.
Beetje ondankbaar voor Cloud Nothings (zie pics homepag) die na deze stormachtige performance de moeilijke opdracht kregen om de opgewekte elektriciteit in de zaal te kunnen aanhouden. Het merendeel van het publiek bleek dan ook van zijn sokken geblazen door de striemende herrie van FOTL zodat er hier aanvankelijk een lichte vorm van apathie in de lucht hing.
Cloud Nothings bracht er toch met succes snel verandering in met hun heftige, driftige en vaak rammelende gitaarrock die al wel eens raakpunten vertoont met Dinosaur Jr en Nirvana. Punk was het codewoord bij smerige buffelstoten als “Stay Useless” en “Psychic Trauma”, Sonic Youth kwam om de hoek kijken bij de ontspoorde gitaaruitbarsting van “Pattern Walks” en Shellac hing in de lucht bij het slepende en droge “No Future/No Past”.
Cloud Nothings gooide zich alsmaar heviger in de strijd en stuwde zichzelf naar een verbluffende climax toe met een uiterst intensief “I’m not part of me”. Daarna ging de band nog een laatste keer geweldig tekeer in een briesend “Wasted Days”, een fameuze lel van een song waarin frontman Dylan Baldi’s zijn gitaar met gulle geuten liet janken, krijsen en uitfreaken.
Een striemend avondje gitaarherrie!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/future-of-the-left-24-11-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cloud-nothings-24-11-2014/
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Stilstaan is achteruit gaan. Twee en een half jaar na zijn vorige doortocht in de Lotto Arena kwam Chris Rea met quasi dezelfde setlist aanzetten. Een ZZ Topke doen, zou je dat ook kunnen noemen, met dat verschil dat die ouwe baarden toch nog wat meer vet en gasoline in hun live act droppen, wat je van deze Chris Rea niet echt kon zeggen. Aanvankelijk lokte zijn passage vooral een paar flinke geeuwen los bij ons.
Stiekem hadden wij op voorhand gehoopt dat Chris Rea de bluesman in zichzelf hevig zou laten losbarsten, maar dit was helaas maar sporadisch het geval. Chris Rea, die de dood al recht in de ogen heeft gekeken, heeft de blues wel degelijk in zijn lijf zitten, maar hij had vanavond de ballen niet om die er ongeremd uit te spuwen, hij speelde gans de tijd met de veiligheidspal op. Aan de verveelde houding van zijn bandleden was duidelijk te merken dat die hier nu al jaren aan een stuk dezelfde setlist routineus stonden af te haspelen. Nog maar zelden heb wij een stel muzikanten zo zielloos hun ding zien doen. Een duo overbodige achtergrondzangeressen, die zichzelf Island Sky noemden en hier al voor het lamlendige voorprogramma hadden gezorgd, maakte het nog wat erger, de dames stoorden meer dan dat ze aanvulden. Chris Rea’s stem was trouwens nog voldoende bij de pinken waardoor hij die twee wichten beslist niet nodig had.
Nu goed, er was ook wel nog wat positiefs te melden, maar het vergde wat tijd en geduld. De te gezapige inloopronde duurde maar liefst vier songs.
Bij het melige en met krokodillentranen gevulde “Josephine” pakten de ouwe koppeltje mekaar eens goed vast, maar wij maakten al aanstalten om terug naar onze auto te wandelen, tot Chris Rea ons een eerste keer aangenaam wakker schudde met een stevig “Easy Rider”.
Plots was hij daar, de artiest waarvoor we gekomen waren, een gitarist die als geen ander een lekker potje slide kon spelen.
Wij terug op onze stoel dus (allemaal zitplaatsen trouwens vanavond, en aan de gemiddelde leeftijd van de aanwezigen te zien dachten we even dat we hier op een fuckin’ eucharistievering waren terechtgekomen). “Easy Rider” bleek voorlopig maar een tijdelijke opflakkering want het duurde alweer enkele oudbakken songs (“Julia”, “Looking for The Summer”, ochére toch) tot Chris Rea ons een tweede keer uit onze coma haalde, maar deze keer zat de stoom toch wat langer op de ketel. “Stony Road”, “The Road To Hell” en vooral een krachtig “Somewhere Between Highway 61 & 49”, zowat het enige echte hoogtepunt van de avond, deden de blues met brio heropleven, er mocht zelfs al eens voorzichtig gerockt worden. Ook met “Stainsby Girls” konden we nog leven, het rockte een aardig eindje weg. Chris Rea had zich kennelijk herpakt en was hier goed bezig zijn eigen hachje te redden.
Maar in plaats van crescendo te gaan en eindelijk de handrem volledig af te zetten, ging het met de melige bisronde terug naar af. Het goedkope sentiment van “On The Beach” en de geforceerde vrolijkheid van “Let’s Dance” zorgden voor een einde in mineur. Best grappig eigenlijk, een song met een titel als “Let’s Dance” spelen voor een apathisch publiek die met geen stokken uit zijn (kerk)stoel is te krijgen.
Geen onvergetelijke bedoening dus, maar de momenten waarop Chris Rea zijn gitaarkunstjes etaleerde maakten het nog net de moeite waard. We gaan hem nog niet afschrijven, maar hij moet dringend eens langsgaan bij Dokter Rick Rubin. Kan wonderen doen.
Organisatie: Live Nation
Paus
café de Zwerver
Leffinge
De organisatie van Leffingeleuren heeft duidelijk voeling met bandjes die hier kansen moeten krijgen en kunnen doorbreken.. Je moet dus niet altijd richting Brussel rijden , vanavond kunnen we een uitroepteken plaatsen achter het beloftevolle Paus uit Lissabon , die eerder al werden ontdekt op het Primavera festival .
Het kwartet is eigenlijk al een vijftal jaar bezig, heeft een paar EPs en platen uit en is te situeren ergens tussen de sound van Battles , Fuck buttons , Health en Caribou in . Inderdaad, muzikaal heb je mathrock, groovende indie psychedelica , tropical sounds , fis , broeierig, bezwerend, aanstekelijk en zelfs dansbaar.
Met twee drummers vooraan recht tegenover elkaar, op z’n Caribou’s (en beetje Trail of Dead) , keys , elektronica, en de toevoeging van bas en gitaar , zorgde nu net voor een boeiende klankkleur, met verrassende wendingen , die intrigeerde door een repetitieve , golvende, stuwende percussieve ritmiek en kon exploderen. De sound was op die manier vernuftig, subtiel , toegankelijk, venijnig , avontuurlijk en tegendraads . Hier kwam de klemtoon op de instrumentatie ‘an sich’ en het samenspel. Af en toe kwam een zangpartij aan bod .
Hoedanook , we ervaarden een aangenaam , leuk , ontspannend concept. Moeiteloos werden we meegesleept in dit patroon . Ook al heb je het gevoel van een jamsessie , elk geluidje viel wel op z’n plaats.
Het kwartet werd voor een handvol mensen warm onthaald . Iedereen hield er wel van. Songs met Portugese titels zijn we niet gewoon; “Primeira” opende de set opende en verder “Bandeira branca” , “Mudo e surdo” , “Clarao”, de single “Cume” en afsluiter “Pelo pulsa” toonden aan dat dit collectief heel wat talent in huis had en de moeite waard is hier ontdekt te worden .
Paus – Band die ons in optimale stemming bracht . U (?) en ik in Leffinge waren er nu al bij ; ook het Vaticaan kan uitermate tevreden zijn !
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Een vrijdagavond in Antwerpen en een stralende Lenny Kravitz inclusief lederen broek, een perfecte formule voor een ladies night. Een traag vullend Sportpaleis maakte zich klaar voor de avond, beginnend met Trombone Shorty, een funky jazzband uit New Orléans. Deze energieke band kon het publiek alvast goed opwarmen.
De passage van Lenny in Antwerpen was te danken aan zijn nieuwe cd ‘Strut’, die klaar was om op het grote publiek losgelaten te worden. Met deze cd slaat Lenny een nieuwe weg in: minder rock, meer disco. Hij werd dan ook vergezeld door drie bevallige uit de seventies ontsnapte achtergronddanseressen en matching discoverlichting. Nieuwe nummers en oude klassiekers werden evenwichtig verdeeld tijdens het concert, voor elk wat wils.
Menig fan werd op de wenken bediend door Kravitz. De opener “Dirty White Boots” zette de toon van de avond: sexy met een grote S. De stampende groove in dit nummer is live veel overtuigender dan op cd. De afwisseling die Kravitz maakt doorheen de set is er één duidelijk gericht om het nieuwe werk vooral in de spotlights te brengen. Een aantal nieuwe nummers kon ik wel smaken, zoals “Strut”, de titelsong van de cd, en “The Chamber”. De beat in deze twee songs lieten weinig heupen onberoerd, stilstaan was niet langer een optie. Het overig nieuw werk was eerder lauw, de seventiessfeer was met momenten haast lachwekkend.
Niet getreurd, want er waren genoeg oldies om de zaal volledig uit de bol te laten gaan. Het publiek ging wild na slechts enkele noten van zijn grootste hits. Toch moet er ook gezegd worden dat zelf de oldies niet altijd even veel slagkracht hadden. Lenny sloeg de bal een aantal keren mis, het oeverloos rekken van nummers zoals “American Woman”, “Sister” en zelfs “Let Love Rule” bleek geen geslaagde formule te zijn. Akkoord , het is wel eens fijn als er een ‘spontane’ jamsessie ontstaat tussen de artiesten. Minder fijn is het als dit de swung uit het concert haalt.
Ondanks een muzikaal minder interessant concert eindigde Kravitz sterk, waarna de meesten onder ons voldaan naar huis konden gaan. Was het je doel om een swingende Lenny te zien, zelf te swingen en vooral veel mee te zingen , dan was het alvast een geslaagde avond.
Setlist: Dirty White Boots - American Woman (Guess Who cover) - It Ain't Over 'Til It's Over - Strut - Dancin' Til Dawn - Sister - New York City - Always on the Run - I Belong to You - Let Love Rule - Fly Away - The Chamber - Are You Gonna Go My Way
Organisatie: Live Nation
Jock McDonald is al een dikke dertig jaar de bezieler en frontman van het licht legendarische newwave-punk-cultbandje The Bollock Brothers. Iedereen kent wellicht nummers als “The last supper”, “The bunker” en “Harley davidson of a bitch”. Destijds vielen ze vooral op door het album van de Sex Pistols volledig te coveren in een electro-versie. Zodus, dertig jaar en evenveel kilo’s later gaat de immer sympathieke nog steeds de hort op met zijn Brothers, zij het in wisselende bezettingen. Meest opvallende figuur daarbij is Pat, die ooit nog de vellen bediende bij het ter ziele gegane Nacht und Nebel.
The Bollock Brothers kwamen , zagen en overwonnen zoals gewoonlijk. Voor de verandering werd geopend met “Faith Healer”. Het viel meteen op dat het geluid zeer goed zat en dat de nieuwe bassist schreeuwde om aandacht en dacht dat hij bij pakweg The Stones speelde. “The Bunker” zette meteen het overigens briljante publiek in vuur en vlam en het publiek droeg el sympathico meteen zo goed als letterlijk op handen. De band stond, dankzij een retestrakke ietwat funky ritmesectie op scherp en op rood. Pat is bij deze onmisbaar geworden. Onze eigenste Luciente van Definitivos kwam een nummer meezingen in een of andere net niet juiste toonaard en zorgde voor het nodige kippenvel. Met “Harley Davidson” hoorde je haast Gainsbourg himself zingen.
Hoogtepunten werden afgewisseld door nummers die zouden moeten doorgaan voor voetbalhymnes.
Conclusie: een ware reünie van long time no see friends, en een heuse kater …
Organisatie: Harmonie, Oudenaarde
Het moet zo ergens tussen de zesde en zevende song geweest zijn. Op dat moment kondigde Sharon Van Etten een nog onbekend nummer aan dat binnenkort als B kantje van een nieuwe single zou verschijnen. Wat daarop volgde was een instant classic die uitmondde in een memorabele gitaareruptie. Een enthousiasteling vatte vervolgens de stemming in de zaal perfect samen door zich luidop af te vragen waarom dit nummer in hemelsnaam niet op haar nieuwe plaat was verschenen. Een licht blozende Sharon Van Etten nam gevleid akte van deze attentie, en het leek toen pas echt bij haar door te dringen in wat voor een muzikale weelde ze momenteel baadt.
Dankzij ‘Tramp’ en het al even uitstekende dit jaar verschenen ‘Are We There’ behoort deze Amerikaanse jongedame tot de lievelingen van de kwalitatieve muziekpers, Musiczine inclusief. Niet dat we daardoor, en gelukkig maar, een van zelfvertrouwen overlopende, geprefabriceerde ‘American act’ te zien kregen. Het refrein “We All Make Mistakes” zette al bij opener “All I Can” de mars richting in en ook in de rest van de set vielen weinig happy songs te noteren. Het is een torenhoog cliché dat desillusies en gebroken harten garant staan voor de beste artistieke voedingsbodem. Maar weinigen weten die zo overtuigend en authentiek aan te boren als tijdens “Afraid Of Nothing” of “I Know” die avond .
Net zoals Cat Power leefde Sharon Van Etten lang een onzeker, rondzwervend bestaan tot muzikale vrienden zoals Aaron Dessner van The National haar opnieuw naar het juiste pad leidden. Ook de Handelsbeurs was getuige van die voorzichtige metamorfose naar prille volwassenheid en stabiliteit. “Taking Chances” klonk zelfs verrassend hoopvol en ook “Our Love” had zo een dromerig Beach House sfeertje waardoor je dacht dat alles uiteindelijk wel goed komt.
… Tot “Your Love Is Killing Me”, dé pièce de résistance op het jongste album, op een zinderende manier de set afsloot. En vervolgens het refrein “You’re The Reason Why I Moved To The City” op het hart verscheurende bisnummer “Give Out” ons alsnog met de nodige vertwijfeling naar huis stuurde.
Organisatie: Democrazy, Gent
… Twee bands voor de prijs van één in een verkleinde Orangerie vanavond. Autumn Falls had twee New-Yorkse bands geprogrammeerd - PC Worship en Parquets Courts
PC Worship mocht er aan beginnen. Deze avant-garde band begon er aan met een sax-solo en klonk log en slepend. De gitaren waren in vreemde toonaarden gestemd, of misschien beter gezegd ontstemd. Het deed me nog het meest aan de Kim Gordon composities bij Sonic Youth denken, vooral toen de band een parlando afstak. Het tempo ging plots de hoogte in, maar de sound van PC Worship bleef iel, ondanks de drammende beat die de drumster in de nummers stak. “I’m so fucked everyday” werd er gezongen, op de A12 was er een monsterfile door een gekantelde vrachtwagen, en PC Worship klonk als een tientonner die krakend de vangrail inging.
Een halfuurtje later was het tijd voor die andere New Yorkezen, die heel wat bekender zijn in het indiewereldje. Parquet Courts was maar in halve bezetting, de twee gitaristen (die ook om beurten de zang voor de rekening namen) warende enige originele bandleden vanavond, twee leden van PC Worship vielen in op drums en bas. Parquet Courts schakelde direct een versnelling hoger dan PC Worship. Ze speelden een soort up tempo rammelrock, die mij heel erg aan The Feelies, The Violent Femmes en Jonathan Richman deed denken. Er zat ook een vleugje Velvet Underground in, maar dan overgoten met een punksausje. Slackerrock wordt dit ook genoemd, en het hangt inderdaad soms met ogen en oren aan elkaar, waarbij de drumster de enige was die het nummer overeind hield. De zang was niet echt memorabel, meestal meer een uitgespuwde parlando in plaats van melodieuze zanglijnen.
Beter dan die andere slacker die we in het voorjaar op Les Nuits zagen, Mac de Marco, dat wel. Met Pavement heeft het weinig gemeen, behalve dan dat het soms ook vals is, wat het charmant maakt, maar de uitgesponnen gitaarlijnen van die laatste band ontbreken volledig. Het publiek was akelig stil tussen de nummers, het was pas naar het einde toe dat het een beetje los kwam, bij “Dear Ramona” en bij afsluiter “Light up Gold”, waar vuisten in de lucht gingen.
Een bis kregen we niet, misschien dat de geleende ritmesectie maar een beperkt aantal nummers van Parquet Courts onder de knie had, in ieder geval na drie kwartier was het over en uit, en dat was toch een lichte ontgoocheling voor iedereen.
Organisatie: Botanique, Brussel (+ Autumn Falls)
PCPC
café de Zwerver
Leffinge
Parquet Courts en PC Worship, twee bands uit de indienoisescene, vinden elkaar met regelmaat , zijn momenteel samen op tournee en namen gretig de kans samen te spelen onder een uniek project PCPC.
We horen een lofi rammelende aanpak , een invloedssfeer van 60s/70s bands als V.U., Television ,The Doors , geïnjecteerd met eighties Wire , The Feelies, Sonic Youth en overgoten van een Pavement , Butthole Surfers en Pixies.
Parquet Courts klinkt ons het bekendst en ze refereren naar die pittig , stevig , gedreven 90s indie, spannend door een intrigerende repetitieve ritmiek , in een soort ongedwongen speelsheid en slordigheid van heerlijk genietbaar ,strak, catchy materiaal! Voorlopig hoogtepunt: hun set op Rock Werchter dit jaar!
Die van PC Worship, moeten we toegeven , kennen we niet echt , maar zij hebben alvast Thurston Moore en Butthole surfers in hun sound zo te horen. De toegevoegde sax is duidelijk een meerwaarde .
En kijk , samen op het podium hebben ze verschillende muzikale gezichten, zoals vanavond in ‘t café van de Zwerver, waar ze hun ding in een veertigtal minuten deden en deelden . We hoorden een rauwe rammelende, rommelende, speelse potpourri en jam van heel wat fantasietjes, waarbij de gitaren rijkelijk in feedbackgeraas overgingen en durfden te exploderen ; en de sax op z’n God (moet je echt eens opzoeken , die band btw) zweefde eroverheen.
Met zes waren ze op het kleine podium , waarbij de bas en de drums de repetitieve basis vormden voor het leuke, soms ontspoorde samenspel . Je kon zeker niet omheen de aanpak van een Thurston Moore , waarin wat 60s psychedelica zat verweven. We genoten van de gezamelijke tempowisselingen en verrassende wendingen. Geen wetmatigheden, dat was duidelijk.
Spijtig genoeg was er apart geen ruimte om een half uurtje hun eigen ding te doen; we konden ons dan nog beter inbeelden hoe beide bands vanuit hun eigen kijk, hun muzikale visie in PCPC deelden. Een gemiste kans!
Organisatie: Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge (+Autumn Falls)
Nederlands 
Français 
