“By popular demand, LOA will perform River Runs Red in its entirely.” Stond te lezen op de website van Life of Agony. In 2009 had de band hun debuutplaat al terug op podium gebracht in enkele exclusieve shows in de Verenigde Staten. Nu kwamen ze hetzelfde doen in Europa. Slechts drie locaties werden aangedaan en de AB in Brussel was er één van.
Life of Agony ontstond in 1989 in Brooklyn New York en leverde het debuutalbum ‘River Runs Red’ in 1993 af. Dit ging niet onopgemerkt voorbij. Dit conceptalbum handelt over de laatste week in het leven van een gekwelde tiener. Op school lukt het niet, hij leeft in een allesbehalve liefdevol gezin, hij verliest zijn job en zijn vriendin maakt het uit. Moegetergd kiest de jongen zijn leven te beëindigen. Door deze verhaallijn, de combinatie van hardcore met heel donkere, bijna doomachtige passages en de bijna operawaardige stem van zanger Keith Caputo werd het album zowat legendarisch.
In 2010 besloot LOA, in navolging van bvb. Slayer en de ‘Reign in Blood’ tournee, dit album terug integraal te brengen en het werkte. Vanaf de eerste noot van “This Time” was het eerste kippenvelmoment gezet en dat ging zo verder met “Underground”. Het album werd integraal gespeeld, dus ook de intermezzo’s, de schreeuwende moeder, de berichten op het automatisch antwoordapparaat, … passeerden. Ze maken deel uit van het album en de verhaallijn, maar haalden het tempo toch wat uit de show. De bandmembers zelf hadden er duidelijk wel zin in. De stem van Keith Caputo zat bijzonder goed en hij hield zich opmerkelijk nauw aan de teksten en zanglijnen. Ook bassist Alan Robert en gitarist Joey zweepten het publiek geregeld op. Het duurde dan ook niet lang of de pit was vol aan de gang en de eerste divers klauwden hun weg richting frontstage.
Het enthousiasme was van beide zijden groot. Misschien een beetje extra aangedikt door de camera’s die overal in de zaal stonden opgesteld. I Scream Records zal namelijk een live cd en dvd van de show in Brussel uitbrengen.
Natuurlijk kon deze show niet veel langer duren dan de cd. Dus na een steeds oldskool hardcore klinkend “Method of Groove” volgt “The Stain Remains” en weet je dat het eind nabij is. Letterlijk en figuurlijk dan. Koud en kil klinken de druppels van de outtro doorheen de boksen. Het gegil van de moeder die haar zoon dood aantreft, snijdt doorheen merg en been en daarna blijft het even donker en stil - een sfeermoment dat lang zal bijblijven.
Het publiek liet de band echter niet zomaar gaan, scandeerde LOA! en kreeg de toegiften die het gevraagd had. Met “Other Side Of The River” van ‘Ugly’, “Love To Let You Down” van ‘Broken Valley’ en “Weeds” van ‘Soul Searching Sun’ werden de registers weer terug opengetrokken.
Keith Caputo nam daarna nog even de tijd om het publiek te danken voor het enthousiasme, de goede pitsfeer en de security voor het goede opvangwerk. Diezelfde security werd echter tijdens “Lost At 22” in de maling genomen, want een fan slaagde er in gitarist in de nek omhoog te hijsen. Joey Z kon er om lachen en speelde op een ietwat hoger niveau verder, terwijl de fan triomfantelijk beide handen in de lucht stak. Prachtige beelden voor de live dvd!
’River Runs Red’ terug horen, was een fantastische ervaring. De sfeer was even duister als de herinnering aan het album en bracht menig kippenvelmoment teweeg. Daarnaast konden de bezoekers profiteren van een goed bij stem zijnde Keith Caputo en een energiek LOA. Misschien is dit te wijten aan de exclusiviteit van de show, Life of Agony doet met de ‘20 Years Strong Tournee, River Runs Red Live in Europe’ slechts Eindhoven (Nl), Brussel en Bochum (D) aan, of stimuleerden de camera’s de band om extra goed te presteren. De volle AB in Brussel kreeg een prima concert en de afwezigen hadden dikke pech.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Extremes meet, klinkt het in het Engels. En dat was in de Zwerver in Leffinge niet anders met Isbells en Mintzkov op één vroege aprilse avond op hetzelfde podium, weliswaar na elkaar, uiteraard. Voorwaar een gedurfd experiment, al kan een mix als deze ook voor ruis zorgen. Wat ook even gebeurde. Maar het West-Vlaamse (Mintzkov?)-publiek werd beschaafd(er) toen de lady of the Isbells-gang het rumoerige publiek terecht wees.
De folky, zweverige noten van Gaëtan Vandewoude en co vouwden meteen een breekbare sfeer open in de Zwerver. ,Ik woon ook in een vlak landschap’, verwees het brein van de groep naar de eindeloze streekeinder. ,En daar gebeurt nooit iets’. Vandaar de rust die de vier muzikanten - met drie stemmen - over het publiek wilden neerleggen. Maar dat lukte pas toen Naïma Joris heel berispend vroeg of er geen café in de buurt was waar de rumoerigen naartoe konden om verder te babbelen. ,Het stoort, we moesten zelfs onze monitors harder zetten’. Juf Naïma had impact en er kon zelfs een glimlach bij haar van af toen vanuit de zaal enkele keren ge-ssssssjjt werd.
De set was puur en mooi – zonder drums, het handgetik van Naïma op een omgekeerde gitaar niet te na gesproken - en het nieuwe nummer “I know” integreerde zichzelf rimpelloos in het statige, vlakke muzieklandschap. Isbells maakte zelfs even heel toepasselijk gebruik van de melancholische sterrenhemel die Mintzkov had uitgehangen. Een dik halfuur was echter voldoende, Leffinge wou decibels.
Repetitief, hoekig bij momenten met gekartelde stops midden in de nummers, maar vooral loeihard gitaargeweld. Mintzkov dus, anno 2010, met hun pas gebaarde (derde) album ‘Rising sun, setting sun’, het titelnummer dat na “Return & smile” en “Title you” voor een eerste ademhap zorgde. Het geluid van Mintzkov is gebleven, de riffs zijn misschien iets strakker en wellicht stoten we de die-hard fans tegen de borst als we stellen dat de nieuwe plaat nog meer dEUs voelt, ruikt en klinkt. Maar ons stoort het niet, integendeel.
Naast de stevige, nieuwe nummers en het beetje spacy “Author of the play” putte Mintzkov nog wat uit hun eerdere werk en duwde er bovendien een sterke (recon)versie van Marianne Faithfulls “Broken English” in. Ook dat was even een rustpunt in wat verder als een sneltrein zonder veel blabla maar met veel boemboem door de Polders donderde. En nergens hoorden we geroezemoes of geruis. Tenzij in onze oren achteraf.
Setlists
Isbells: BB, Without a doubt, Reunite, Maybe, I know, Dreamer, Coming home, As long …, Time is ticking, My apologies
Mintzkov: Return & smile, Title you, Rising sun, setting sun, One equals a lot, Author of the play, Roadbuilding, Finders keepers, Opening fire, The simple future, Miles ahead, Broken English, Violetta, The state we’re in, Ruby red, Gemini
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: de Zwerver, Leffinge
Vorig jaar bundelde de charismatische zanger/gitarist/componist Stef Camil Carlens 15 jaar ZS samen in ‘To Play, To Dream, To Drift – An Anthology. Drie concerten stonden in het teken van het overzicht, die het retrospectieve tweeluik voorstelden, aangevuld met Moondog Jr tracks, enkele bijzondere songs à la BandinaBox concerten en unreleased nummers. Dit jaar komt de band ZS op non-actief, want Stef Camil plande een muzikale ontdekkingstocht door Burkino Faso en Mali en komt in deze periode op de proppen met een paar voorstellingen van de theater/dansproductie ‘Dancing with the Sound Hobbyist’. De inspiratie en opgedane ervaring kunnen een nieuwe wending betekenen voor de toekomst van Zita Swoon.
Van de broeierige mix van pop, soul, funk, jazz, latingroove, Balkan en cabaret was hier niet echt sprake, maar de band kon wel moeiteloos overstappen van een warme, intieme en sfeervolle aanpak naar een donker dreigend, apocalyptisch alternatief kader, zoals we het al eens hoorden op de muziek van de stomme film ‘Sunrise’, ruim tien jaar terug. En betreffende‘Dancing with the Sound Hobbyist’ is ZS met deze dansvoorstelling niet aan zijn proefstuk toe, voordien was er reeds ‘Plage Tattoo/Circumstances’ in samenwerking met Les Ballets C de la B.
De ervaring van een ijzersterke livereputatie en het gevoelsmatig inspelen op het moment zelf vormden de waaghalzerij en waren de kunstgrepen van de samenwerking met Anne Teresa De Keersmaeker en haar dansgezelschap Rosas. De choreografe coachte de twee zangereszusjes Gysel van ZS en Rosasdanser Simon Mayer.
De band zelf sleepte een hoop instrumenten op het podium en bracht hun materiaal dat anders niet direct paste binnen het gewone klassieke rockcircuit. De avond werd verdeeld in twee stukken waarbij de bandleden van ZS een bedwelmende, filmische muziek- en danstrip maakten. De danser vond zijn plekje tussen de bandleden. De (praktisch) nooit eerder gespeelde ZS composities ademden de sfeer van een ‘Big City’, gelinkt aan het Tom Waits oeuvre, de “Somebody up there likes you” van Simple Minds en de “Nights” van Morphine. Ook een gevoel van gelukzaligheid kwam bovendrijven, want ergens middenin de set hoorden we een dosis circuscarrousel en zigeuner/hoempapapop. Of een spaarzaam gespeelde, breekbare “In a lonely place”, “In a big city” en “Infinite down”, die de ingetogenheid benadrukten. Tot slot was er de notie van durf, experiment en gedrevenheid op z’n Einstürzende Neubauten; het staaltje percussiewerk, de plates, toeters, bellen, klokkenspel en de intiem en intense pianoloops waren hierin sprekend.
’Dancing with the Sound Hobbyist’ hield het midden tussen dans en muziek en vormde een meesterlijke dialoog tussen beweging en klank.
Organisatie: Cultuurcentrum Kortrijk
Geldgebrek, sentiment, de lokroep van het publiek, of gewoon een creatieve heropleving? Het zijn allemaal mogelijk antwoorden op de vraag wat een groep bezielt om 30 jaar na datum hun debuutalbum voor de eerste keer live te spelen. Daar tegenover staat dat je ‘Penthouse And Pavement’, de eerste worp van synthpop pioniers Heaven 17, gerust kan overladen met superlatieven als ‘invloedrijk’ en ‘tijdloos’. Vooraleer ze in 1981 dit opus magnum op de wereld loslieten hadden stichtende leden Ian Craig Marsh en Martyn Ware al een behoorlijk indrukwekkend palmares bij elkaar geprogrammeerd in en rond het kille Sheffield: in het kortstondige Dead Daughters (1977) experimenteerden de twee computernerds met synths en tape loops, in The Human League (1978-1980) kregen ze het gezelschap van modepop Phil Oakey en werd steeds nadrukkelijker richting hitparade gelonkt, en in The British Electric Foundation (B.E.F.) tenslotte werd de synth als lead instrument prominent aanbeden en zou het duo voortaan enkel met gastvocalisten werken. De lage en onderkoelde stem van één van die gastzangers, de voormalige fotograaf Glenn Gregory, bleek echter wonderwel te passen bij de electronische experimenten van Marsh en Ware, en na een nachtje ‘A Clockwork Orange’ kijken werd de groepsnaam Heaven 17 een feit. Drie decennia later maken overgebleven leden Gregory en Ware zich op voor de ‘30th Anniversary Tour: B.E.F. presents Heaven 17 performing Penthouse And Pavement’ die afgelopen donderdag werd afgesloten in de Gentse Handelsbeurs.
Zoals het de rewind formule past werden de nummers tijdens de set in precies dezelfde volgorde gerangschikt als op het originele album. De A-kant van die plaat, ‘Pavement’, laat de eerder speelse en luchtige kant van Heaven 17 horen, maar op de planken van de Ha’ werd de start toch een beetje gemist. De klassieke single “(We Don’t Need This) Fascist Groove Thing” en een lang uitgesponnen “Penthouse And Pavement” klonken wat te vrijblijvend, en bovendien deed de nieuwe zangeres Billie Godfrey veel te hard haar best om de ster van de avond te worden. De echte aanwinst voor de wat kitscherig ogende begeleidingsgroep bleek echter super bassist Randy Hope-Taylor te zijn, die zijn neus voor funky hooks een eerste keer kon demonstreren op “Soul Warfare”. Het eerder makke 40+ publiek stond erbij en keek ernaar, links en rechts misschien wel mijmerend naar de onbezorgde jaren ’80...
Tijdens het tweede deel van de set kropen Gregory en Ware in de huid van B.E.F. anno 1982 en werden drie nummers uit het vergeten coveralbum ‘Music Of Quality And Distinction, Vol. 1’ opgevist. “Wichita Lineman” kaapte hierbij de eer van eerste hoogtepunt van de avond weg, waarbij Gregory’s onaangetaste diepe stem en de panoramische beelden vanop de drie LED walls versmolten tot een wonderbaarlijk geheel van ‘sound & vision’. Nadien mocht Godfrey zich even Tina Turner wanen op een heftig “Ball Of Confusion”, maar het was opnieuw Gregory die zich vervolgens tijdens Lou Reed’s “Perfect Day” ontpopte als een gentlemen crooner en grote vocale indruk maakte. Tussendoor was er ook plaats voor een cynische knipoog naar The Human League toen Gregory enkel begeleid op akoestische gitaar een flard “Don’t You Want Me” inzette, maar halverwege en met een veelzeggende blik het nummer abrupt afbrook.
Na het B.E.F. intermezzo kropen Gregory & co terug in de huid van Heaven 17 om de B-kant van hun debuutplaat, ‘Penthouse’, aan te snijden. De songs op deze plaatkant zijn dreigender en inventiever, en met “Let’s All Make A Bomb” en “The Height Of The Fighting” werden grote wereldthema’s uit die tijd zoals de koude oorlog niet geschuwd. Eigenaardig genoeg klinken deze nummers anno 2010 allesbehalve gedateerd, en dringen hun echo’s zelfs door tot in het repetitiehok van de nieuwste lichting hippe electropop helden als La Roux en Hot Chip. Heaven 17 haalden op hun beurt regelmatig de mosterd bij Kraftwerk, getuige Ware’s onderkoelde synthbeats van onmiskenbare Duitse makelij op “Geisha Boys And Temple Girls”. Met het opzwepende “We’re Going To Live For A Very Long Time” namen de eighties veteranen voor een eerste keer afscheid van de halfvolle Ha’.
De eerste toegiften werden door Gregory aangekondigd als ‘weird stuff’. En ja, onze tenen beginnen te krullen alleen al bij de gedachte dat een Buzzcocks song in handen komt van een electrogroep, maar wat Heaven 17 met “Are Everything” heeft aangevangen kan alleen maar op bewondering rekenen bij ondergetekende. Opnieuw bleek waarom dit B-kantje van de non-album single “I’m Your Money” één van de best bewaarde geheimen uit de Heaven 17 catalogus is en blijft. Het publiek werd vervolgens getrakteerd op een handvol nummers die het trio uit Sheffield met de regelmaat van de klok in Top Of The Pops en andere hitkermissen deed opduiken. Klonken “Come Live With Me” en “Let Me Go” nog even fris van de lever als in 1983, dan was de verschrikkelijke rave update van publiekslieveling “Temptation” met Godfrey alweer in rol van stoorzender een ware aanslag op menige jeugdherinnering. Even vreesden we dat dit een afscheid van Gregory & co in mineur zou worden, maar net op het moment dat de zaallichten dreigden aan te floepen verscheen de groep opnieuw voor een erg gesmaakte remake van “Being Boiled”. De enige noemenswaardige hit van The Human League onder het bewind van Martyn Ware maakte de B.E.F. en Heaven 17 cirkel ineens rond.
Slechts weinig groepen kunnen het zich permitteren om de tournee rond hun debuutalbum 30 jaar uit te stellen, maar Gregory en Ware raken er anno 2010 wonderwel mee weg. De tijdloze pop in kitch decor, Ware’s opgefriste synths en Gregory’s goed geconserveerde strot zaten daar ongetwijfeld voor veel tussen. En ja, een gezonde portie jeugdsentiment helpt natuurlijk altijd om een reunie concert als dit te catalogeren onder de noemer ‘aangename live herinneringen’.
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Dat de muziek van Tom McRae meestal geassocieerd wordt met weemoed en duisternis weet hij zelf maar al te goed. Hij speelde hier ludiek op in door onbeschaamd grapjes te maken over zijn zwarte imago en zijn deprimerende liedjes. Dat hij veel meer in zijn mars heeft dan alleen maar droevige liedjes maken kwam hij vanavond duidelijk maken in Tourcoing. Het optreden blonk immers uit in afwisseling en variatie. De singer-songwriter had hiervoor een knappe selectie songs uitgeplozen. Een perfect samengestelde setlist, noemen wij dat.
Tom McRae wist heel intieme momenten sterk af te wisselen met meer bezwerende songs waarin zijn omvangrijke band (maar liefst met zijn vijven stonden ze hem bij) een knappe hoofdrol speelde. De band ging subtiel maar furieus tekeer in opzwepende tracks als “Me and Stenton”, “Please” en een verbluffend “Silent boulevard” waarin gitarist Brian Wright (die ook al met een akoestische set voor een gepast en fijn voorprogramma had gezorgd) zijn elektrische gitaar graag deed spetteren. Daarnaast kon de groep zich ook subliem inhouden in dienst van hemelsmooie songs als “Ghost of a shark” (uitmuntend), “American spirit” (prachtig met dat zalvend elektrisch gitaartje), “The summer of John Wayne” en “Out of the walls” (pijnlijk mooi). Een paar keer deed Mc Rae het helemaal in zijn eentje met (voor ons althans) kippenvel als gevolg, zo opende hij trouwens het concert met een aangrijpend en integer “Alphabet of hurricanes”.
De bijzonder knappe nieuwe plaat ‘The alphabet of hurricanes’ (die overigens beter wordt bij elke beluistering) was terecht vertegenwoordigd met een zestal songs, en dan heeft hij er nog een paar van de betere achterwege gelaten (tevergeefs zaten wij te wachten op het fraaie “Won’t lie”). Uiteraard werd ook zijn onvolprezen debuutplaat uit 2000 niet ongemoeid gelaten met de 18 karaat diamantjes “End of the world news” en “A and B song”, en als absolute prijsbeest een uitgelaten “The boy with the bubblegun” helemaal op het einde. Opvallend ook dat McRae een viertal songs uit ‘Just like blood’ (2003) terug boven haalde. Tot op vandaag vonden wij dat zijn minste plaat maar we moeten die dringend eens opnieuw aanpakken want uit het oog verloren parels als “Walking 2 Hawai” en “Ghost of a shark” waren namelijk adembenemend en “Karaoke soul” en “Human remains” werden door de voortreffelijke groep met verve nieuw leven ingeblazen.
De vorige keer dat we Tom McRae in dezelfde zaal aan het werk zagen ging het er met zijn compacte begeleidingsband iets soberder aan toe. Nu was het geluid wat voller en rijker dankzij de uitmuntende muzikanten. Aan beide concerten zullen wij echter even mooie herinneringen overhouden.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille ism Grand Mix, Tourcoing
Axelle Red bundelde haar muzikale carrière samen in de huidige ‘Acoustic Tour’. Al ruim 15 jaar is de Belgische dame bezig met sfeervolle, indringende en lichtvoetige Franstalige pop, met een soulfunky groove; de laatste jaren is haar geluid breder door Engelstalige popsongs. Begin vorig jaar verscheen de dubbelaar ‘Sisters & Empathy’ (mmv o.a. Mauro/Barman/ Wigbert) die net de brug maakt tussen haar gekende Françoise stijl en het Engelstalige lied. Het toont aan dat ze een veelzijdige artieste is die het hart op de juiste plaats heeft, maatschappijkritisch is en opkomt tegen het onrecht (lees maar: de aanklacht tegen misbruikte vrouwen, kindermisbruik – en uitbuiting). Een houding en een zicht om U tegen te zeggen!
Ze schrijft goede songs die live mét begeleidingsband als sober duidelijk overeind blijven staan. En daar zitten haar muzikanten én zijzelf voor iets tussen. Vanavond was dit met akoestische en elektrische gitaar, piano, (contra)bas en een softe percussie. Ze levert door haar sensuele, breekbare stem een belangvolle bijdrage aan het materiaal.
Bijna twee uur lang dook ze in haar oeuvre. Ze vatte de set aan, in een spaarzame begeleiding, met enkele Engelstalige songs uit de recente 2CD, “Higher level”, “Mum tell your daughter”, “Don’t want to know” en “Sister”. Ze spuwde letterlijk de indrukken van haar af van de trips die ze maakte aan de andere kant van de wereld. Muzikaal hoorden we in deze songs referenties aan Jim Morrison, Janis Joplin en de Rolling Stones. Iets forser en krachtiger klonken “Présidente” en “A song called chip”. Om dan terug over te stappen naar een integere aanpak. Op z’n Ry Cooders speelden ze “Consolo pensarlo” bepaald door een intens gitaarspel.
De overstap naar het Franse lied was er o.a. met een ingehouden “Vendredi soir” en ze vatte het overzicht aan met een broeierige “Pas compliquer”, “La claque” en “Le monde tourne mal”, die lekker in het gehoor lagen door de lichte swing en de toevoeging van verschillende tunes, waaronder “Sweet home Alabama”. Regelmatig konden we zelfs wegdromen door de begeesterende soli.
Op “Rester femme” betrok ze het publiek, die het refrein zachtjes mee neuriede. Het besluitende “Sensualité” kreeg een portie sensualiteit door de broeierige opbouw, het huppelende gitaargetokkel en de handclaps. Ze kon reken op een warm onthaal van het rustige, genietende publiek, die de modale dertiger, veertiger betrof, en op die manier eens in Het Depot geraakte.
We hoorden nog een ruime bis en ze keerde zelfs twee keer terug op het podium; ze startte met een donker, dreigende trippoppende versie van “Je me fache”, die door de gitaarexperimentjes en pianoloops een alternatief trekje kreeg, en des te meer overtuigde. Ze reflecteerde naar haar studententijd in Leuven en bracht innemende en spannende songs als “Naïeve”, “Perdre un ami” en “Kennedy boulevard”, die verrassende wendingen hadden en wat meer uptempo durfden te klinken.
Een mooie muzikale rit ondernam ze met haar materiaal, spaarzaam of in een bredere omlijsting. Enkel begeleid van haar gitarist bracht ze nog een ingetogen “Je t’attends”, “Manhattan” en in het Nederlands gezongen, “Amsterdam”, door akoestische gitaar en haar stem uiterst breekbaar.
De sfeerschepping, de maatschappijkritische bril en het talent stonden alvast in de spotlights van de frêle Axelle Red en haar begeleidingsband. Ze grossierde in het rijkelijke oeuvre en hield eventjes halt bij de recente ‘Sisters & Empathy’. Op onze sympathie mag ze alvast de komende jaren blijven rekenen!
Organisatie: Depot, Leuven
Een volgepakt l’Aéronef stond nonchalant te keuvelen tot opeens de lichten doofden en de hel los brak... want The Bloody Beetroots waren ten tonele verschenen …
Wie dacht dat dit Italiaanse duo gewoon schijfjes en plaatjes gingen opleggen, kwam al snel bedrogen uit! Onder leiding van dj/producer Bob Cornelius Rifo op piano/bass en zang, Tommy Tea op synths en met versterking van Edward Grinch op drums werd een live band gecreëerd die deed denken aan Goose en Foxylane, maar ook invloeden van Daft Punk en Justice waren nooit veraf.
Het gemaskerde trio ging furieus van start en de zaal ging direct collectief uit de bol. De opzwepende mix van electro, punk, house, hip hop en rave werd verwoestend hard door de speakers geblazen, een immens dansbare wall of sound nam iedereen mee die het op z'n weg vond.
De diversiteit in de verschillende composities was indrukwekkend, de ene keer de eclectische synths een andere keer de diepe bass-lijnen, ieder nummer zat vol verrassingen en Rifo wierp zich op als de volksmenner bij uitstek. Rifo ook geschoold als klassiek pianist, leidde meerdere nummers ingetogen in via de piano om even later te laten losbarsten in een tornado van samples, beats en een bovenal dansbare sound. Ook zijn voorliefde voor punk en rockabilly droop er vanaf, dit was af te leiden uit z'n UK Subs vest en de hardcore/punk cover van Refused “New noise”. Toen midden in de set floorfiller “Cornelius” werd ingezet, ontplofte de zaal volledig, crowdsurfers werden gespot, het balkon daverde en de band denderde gewoon voort.
Er volgden nog een resem tracks uit hun vorig jaar bejubelde debuutschijf ‘Romborama’ waaruit vooral ”Butter” en “Warp 1.9” hier voor de nodige 'averij' zorgden. Op her en der een pianointro na bleef het tempo hoog liggen en was het tsunami effect na een uur lang gebeuk nog steeds niet uitgedoofd.
I
n de bisronde werden op de tonen van Bach en met steun van een violist voor de laatste keer alle registers opengetrokken, als dit de voorbode was van hun passage op Werchter dan zorgen ze daar best dat de Marqueetent goed vaststaat want deze Italo boys laten een storm van vernieling achter in de goede zin van het woord.
Organisatie: Aéronef, Lile
Shameboy, sinds 2004 het samenwerkingsverband tussen Jim De Wit aka dj Bobby Ewing ( Discobar Galaxie ) en producer Luuk Cox ( Buscemi), sloot zich de voorbije week op om te sleutelen aan hun live set in de Nijdrop, Opwijk. Met als resultaat een eerste try out die als voorloper van hun komende tournee diende.
De nieuwe Nijdrop oogde knus en clubby en er hing een enorme waas van rook bij aanvang van het optreden.
… Rond 22.30u ontwaarden we 2 schimmen on stage, Luuk Cox en niet Bobby Ewing....
Navraag bij de geluidstechnieker leerde ons dan hij geen deel meer uitmaakt van Shameboy en vervangen is door Dominiek die eerder al meehielp bij het maken van de Shameboytracks.
Gesteund door een feeëriek lichtspektakel begon het duo aan z'n set openend met 2 gloednieuwe nummers “What the fuzz” en “Sunday punk” die binnenkort dus op de 3de studioplaat ‘808 State Of Mind’ zullen staan.
’808 State Of Mind’, een opvallende titel die verwijst naar de Roland TR-808 Rhythm Composer, een toestel waar Luuk Cox volledig weg van is, maar nooit eerder gebruikte. Nu vormt het de rode draad van de nieuwe plaat. Je hoorde duidelijk de nieuwe invloeden op “Vultures” en nieuwe single “Blastermind”.
De catchy electro ging er weer in als zoete koek en klassiekers “Rechoque” en “Strobot” werden in een compleet nieuw 'dansjasje' gestoken.
Ook een vermelding voor de enorme lichtshow die bij dit soort acts een duidelijke meerwaarde biedt maar wellicht op iets groter podia beter tot z'n recht komt. Met "Not me, not us", “Battery Acid” en “Attention spam” werden nog een blik verse tracks opengetrokken die naadloos overgingen naar de climax onder de noemer van “Splend it” en “Heartcore”.
Shameboy new look kwam, zag en toonde met de nieuwe beats & bleeps klaar te zijn om de komende festivals onvergetelijke, dansbare momenten te bezorgen.
Organisatie: Nijdrop, Opwijk
Bijna 3 volle uren, zo lang werden we in Vorst Nationaal getrakteerd op een concert van Indochine, de Franse new wave-pop/rockgroepoorspronkelijk een trio opgericht door de broers Nicola(s) en Stéphane Sirkis (alias voor Sirchis). De groep staat al 30 jaar op de planken en heeft in Frankrijk en België (de broers groeiden grotendeels op in Ukkel, vervolgens in de buurt van Doornik) mythische allures gekregen, vooral na de dood van Stéphane Sirkis in 1999. Indochine is waarschijnlijk de enige Franstalige rockgroep die ooit voorbij de grenzen heen mocht kijken, met successen en uitverkochte zalen van Scandinavië tot Peru. Ze speelden het voorprogramma van Depeche Mode medio jaren ’80 en brachten duetten uit met Melissa auf der Mauer in 2002 en Brian Molko in 2005.
Indochine stond zaterdag voor een uitverkocht Vorst Nationaal en beloofde er een waar spektakel van te maken.5 immense schermen projecteerden beelden van oorlogstaferelen, spelende kinderen, lege fabriekshallen en industriële terreinen, Amerikaanse kerkhoven en portretten van J.D. Salinger en juichende menigtes tijdens de bevrijding van Parijs… erg indrukwekkend en veelbetekenend als je wil begrijpen waar Indochine de inspiratie haalt voor vele van zijn nummers en teksten.
Indochine speelde een afwisselende set met vooral aandacht voor het 11de album van de groep, ‘Alice et June’, verschenen in 2009, zoals de opener “Go Rimbaud Go”, “Playboy”, en het aanstekelijke electro-rocknummer “Little Dolls”. Bij het eerste nummer uit de beginjaren van Indochine, “Miss Paramount”, veert het publiek recht om de volgende uren niet meer te gaan zitten. Eerste hoogtepunt volgt iets later met “J’ai demandé à la lune”, een nummer dat, na een onopvallende periode in de jaren ’90, de terugkeer van Indochine aankondigt in 2002. Doch iets te lang uitgesponnen, werd het met een staande ovatie ontvangen. Ook de mooie ballads “Atomic Sky” en “3ièmesexe” gaan niet onopgemerkt voorbij (i.p.v. de traditionele aanstekers, zorgen gsm-displays nu voor sfeer).
Tweede hoogtepunt vond ik het nummer “Un ange à ma table”, live sterk gebracht, en in duet gezongen met een zangeres die geportretteerd werd op de schermen die het podium omringden en waarvan we nu weten dat ze behoort tot de Franse tweekoppige electroband “Pravda”. Tegen de tijd dat “Alice & June” werd ingezet, hun recentste hit, was het al heel heet geworden in de zaal en begonnen onze oren zowaar te jammeren.
De bisronde was echter meer dan het wachten waard want “Kao Bang” en “l’Aventurier” kwamen nog onze richting uit, de nummers die Indochine in de jaren ’80 op de wereldkaart zetten met een orginele mix van oosterse en new-wave geluiden. Ook de akoestische versies van “Electrastar” en “Le dernier jour” zorgden voor rillingen.
Minpunten van het concert? Veel nummers zijn niet erg origineel, blijven niet hangen, zijn vaak een variatie op hetzelfde thema. De zang van Nicola Sirkis was niet altijd toonvast. Ook was de setlist te lang, zo had de medley die werd gespeeld voor de bisronde er wel uit gemogen.
Maar waar klagen we over: het publiek was na afloop euforisch en ook Indochine heeft zijn strepen meer dan verdiend. We mochten tenslotte ook allemaal met Indochine op de foto.
Setlist
Intro, Go Rimbaud Go (2009), Punishment park (1990), Little Dolls (2009), Playboy (2009), Punker (2002), Drugstar (1996), Miss Paramount (1983), Le lac (2009), Le manoir (2002), J’ai demandé à la lune (2002), Atomic Sky (1999), 3ièmesexe (1985), La lettre de métal (2009), Un ange à ma table (2009), Alice &June (2005), Popstitute (2002)
Medley : you spin me round, Canary Bay, Les Tzars, Des fleurs pour Salinger, Adora, Mao boy
Bis: Le baiser (1990), 3 nuits par semaine (1985), Union War (2009), Kao Bang (1983), Electrastar (2002)
2de bisronde: L’Aventurier (1982), Le dernier jour (2009), Ladyboy (2005), Bye bye Valentine (2009)
Organisatie: AJA concerts
Neem gerust een kijkje naar de pics - live foto’s …
Ondanks het feit dat Waldorf voor me nieuw was, was ik behoorlijk onder de indruk van de pittige, stevig gedreven sound van een hard rockende naar de grunge neigende band. Hopelijk worden ze een blijvertje.
Mintzkov op z’n beurt stelde de nieuwe cd voor en begon gretig de set met “Return & Smile”; de sfeer was gezet. We hoorden een afwisselende set van hun platen. Het hoogtepunt vormde “Gemini”, een nummer van de recente cd … bij de aanzet werd het muisstil, leverde kippenvelmomenten op en was dé perfecte afsluiter van hun overtuigende set …
Organisatie: Depot, Leuven
Vaya Con Dios is back! In 2004 hoorden we van Dani Klein een nieuw teken van leven en stond ze er opnieuw met muzikanten van vroeger en nieuwe muzikanten uit de jazzwereld. Aan de plaat ‘The promise’ werd een ‘Ultimate collection’ verbonden. Maar het is vooral het recente ‘Comme on est venu’, die de inmiddels 55 jarige (meertalige) zangeres in de spotlights plaatste. Enkele spraakmakende oudjes als “Just a friend of mine”, “Puerto Rico”, “Nah Neh Nah”, “What’s a woman” en “Heading for a fall” werden in een aangepast kleedje gestopt. De plaat werd geproduceerd door haar zoon Simon Schoovaerts, die de vroegere Latijns-Amerikaanse sound koppelde aan de muzikale leefwereld van Piaf, Brel, Gainsbourg en Arno, wat zorgde voor een uiterst sfeervolle plaat van het Franse chanson, pop, jazz en soul. Haar ‘douce france’ komt ideaal tot z’n recht binnen de tour van de culturele centra’s en schouwburgen.
De fans zijn alvast Dani Klein niet vergeten, want de clubtour wordt succesvol onthaald. Ook in Brugge vanavond kon ze met haar balorkest rekenen op een ticketje uitverkocht.
Uiterst sfeervol en ingetogen werd van start gegaan met de single “Les voiliers sauvages de nos vies” en “20 ans” … Een ‘du vin – du pain’ uitstraling in een pittoresk decor. De songs kwamen tot hun recht in een instrumentarium van piano, akoestische en flamencogitaar, contrabas en mondharmonica, breder omlijst door viool, strijkers, toetsen en dubbele percussie en ademden een sfeer uit van een donkere kroeg van gedempte lichtjes. Het oudje “Puerto Rico”, al vroeg in de set, had een verfrissende tint en kreeg een lichte swing. Een eerste keer werd het refrein lichtjes meegezongen. En op een song als “La vie ce n’est pas du gâteau” leek - door het virtuoze gitaarspel - alsof Philip Catherine van op de plaat, van de partij was.
Ze wisselde het oude met het nieuwe materiaal af. “Heading for a fall”, “Johny” en “Just a friend of mine” hadden doorsnee pop en zwier om het lijf tav de intieme “Pauvre rutebeuf”, “Le compte à rebours”, “La pirogue de l’exode” en “Il restera toujours”. Tussenin was er het broze “Charly’s song”, een hymne aan haar pa. Naar het eind stak ze er met haar band meer groove in en klonken songs als “Matelots” en “Le pauvre diable” krachtig en aanstekelijk; het gaf elan … danspasjes werden gemaakt en op ongedwongen wijze groeide de interactie met het publiek, die moeiteloos de refreinen neuriede en handclaps en vingerknips maakte.
Vaya Con Dios werd erg warm onthaald wat voor de ganse crew een hart onder de riem was. We kregen in de bis nog de jazzy crooner “What’s a woman”, die haar vocale sterkte onderstreepte, en het dynamische “Nah neh nah”, mooi uitgesponnen in een stevige swing.
Kijk, Dani Klein is op die manier in één adem op te noemen met die andere meertalige chansonniere Jo Lemaire; ze zijn twee perfecte ambassadrices … Wat kan die ‘La douce France’ toch mooi zijn he …
Organisatie: Cultuurcentrum, Brugge
Door de geluidsproblemen in Minnemeers werd de hiphopnight verplaatst naar de Vooruit die aardig volgelopen was om vooral The Opposites te aanschouwen. De opwarmers waren allen talentvolle Belgen die dan ook deze kans met beide armen grepen. Opvallend veel petjes deze avond en relatief weinig vrouwen...
Opener DJ Madfingaz draait pure hiphop en bewees op jonge leeftijd heel wat in z'n mars te hebben.De jonge dj had reeds snel het scratchen en beatjugglin' onder de knie en zo werd hij lid van de groep Fizz Clique opgericht door Mista' K. Met sets voor en na concerten van onder meer Beatnuts, Alkoholics, Clipse, Fat Joe, Redman & Methodman geeft hij z'n visetekaartje af en ook hier in Gent wordt z'n performance wel gesmaakt.
Fatih, winnaar van de Ill city contest, neemt even later z'n plaats achter de decks over.
Dit lid van de groep Rauw en Onbesproken brengt binnenkort de debuutcd 'Contradictio in Terminis' uit.
Dat het een thuismatch was voor deze Gentenaars was snel duidelijk aan de respons en de vocale steun van een groot deel van publiek. Meermaals kwamen leden van de band Fatih versterken op het podium en passeerden enkele guests de revue. Als preview van het album kwam hij hier enkele dingen uitproberen en door z'n diversiteit kon hij dan ook zeer bekoren.
Ook Antwerpen was hier vertegenwoordigd door Nag.
De Antwerpse MC’s Nag & Twan leerden elkaar kennen in 2001 op een freestyle battle. Na veel freestyle sessies en enkele nummers te maken beslisten ze om samen een groep te vormen. Sindsdien werkten ze oa samen met de producers 40 Winks en Lefto . Onlangs brachten ze een nieuw album uit en dat vormde de hoofdbrok van hun set die energiek en vol passie uitgevoerd werd.Sire er zijn nog hiphop Belgen, waarvan akte.
Ze zijn al jaren bezig, Willy en Big2, tegenwoordig beter bekent als The Opposites. Het is altijd hopen op de ene hit die je dan bekend maakt bij het grote publiek. En die ene hit voor The Opposites is “Broodje Bakpao”. In het zog van De Jeugd Van Tegenwoordig hebben we opnieuw een Nederlandse hip hop formatie die het in België maakt. Tijd dus voor een minitoer in België. Een dag eerder stopten ze al in Leuven waar ze een concert gaven in het Depot. Een feit dat ze maar al te graag gebruikten om de aanwezigen nog wat meer op te hitsen. Een mengeling werd het van ouder en onbekender werk met de huidige hits.
Al snel kregen we hun laatste single “Licht uit” die voor een eerste hoogtepuntje zorgde. Zoals we zo dikwijls te zien krijgen bij deze events, werd ook hier de zaal in tweeën gesplitst om dan te kijken welke zijde de meeste ‘herrie’ kon maken. Met het nodige crowdsurfen en een aantal liters water die de zaal werden ingegooid werd het een typisch Nederlands feestje. Op die superhit “Broodje Bakpao” na was het echter wachter tot de bis. Jammer dat we het moesten doen met een light versie van dat opzwepend nummer waarbij alle aanwezigen toch nog eens alles uit de kast haalden. Een aardig volgelopen Vooruit had er weinig problemen mee dat deze hoofdact pas aanving rond middernacht en er een vol uur lekker op losbeukte.
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
