Als een band tegenwoordig zijn nieuwste album voorstelt, hoort daar steeds een heus feestje bij, waarbij bevriende bands en artiesten worden uitgenodigd. Ook op de CD voorstelling van Crowsview hun debuut 'Lost Resistance' komen een rits aan bands dat feestje opvrolijken, waardoor een hardcore tot aanverwant gebeuren ontstaat, waarbij geluidsmuren telkens opnieuw worden verpulverd.
Een ondankbare taak op zo een avond, is die avond openen. Sentre (*****) doet een nieuwe wind waaien in het metal/hardcore gebeuren. Dit viertal brengt een melodieus hardcore/metal stijl naar voor die als een mokerslag in je gezicht terecht komt, telkens opnieuw. Hierop stilstaan is dan ook onmogelijk. Sentre legt de lat enorm hoog en straalt een zelfverzekerdheid uit die we tegen komen bij gerenommeerde bands binnen het genre met ongeveer twintig jaar op hun teller of zo. Het is dan ook bijzonder jammer dat door de geluidsmix, die vooral in het begin van de avond niet altijd even goed zat, een brij van lawaai ontstaat die de kwaliteit dat de band naar voor brengt naar beneden haalt. Maar aan de schitterende prestatie die Sentre aflevert op dat podium? Daar hebben we niets aan op te merken.
Besluit: Het aanstekelijke enthousiasme waarmee de heren op het podium staat zorgt er dan ook voor dat de boel ontploft, en het startsein wordt gegeven voor een avond boordevol muren die omver worden geblazen, tot daken die er compleet afgaan. Sentre is dan ook een band om, naar de toekomst toe, in het oog te houden.
De poorten van de Hel op een kiertje zetten tot het bouwen van een typisch hardcore feestje, pure sang
Bij de iets meer donker klinkende act van Worship (***1/2) is dat geluid al iets beter. Bij Worship ligt de focus vooral op de vocale aankleding. Die bulderende stem bezorgt ons gegarandeerd koude rillingen tot het bot. De verschroeiende hardcore dat Worship naar voor brengt doet De verlichte Geest dan ook op zijn grondvesten daveren, echter doordat alles iets te nadrukkelijk diezelfde strakke lijn blijft uitgaan, verslapt de aandacht gaandeweg een beetje. De band straalt echter wel enorm veel ervaring binnen de scene uit, en dat is niet zo verwonderlijk. Worship bestaat namelijk uit ex-leden van o.a. The Boss, Black Haven en Spirit of Youth. Die jarenlange ervaring heeft hen windeieren gelegd zo blijkt.
Besluit: Worship gaat als een losgeslagen sneltrein tekeer, en raast over de hoofden heen tot geen spaander geheel blijft. Enkel het feit dat in de set dus iets te weinig variatie zit, zorgt ervoor dat we wat op onze honger blijven zitten. Potentieel om door te breken naar de hogere regionen binnen het hardcore tot aanverwant gebeuren heeft Worship echter wel, daar bestaat geen discussie over.
En daar zit het grote verschil met de volgende act Lost Baron (*****). Deze band balanceert voortdurend tussen dat uitdelen van mokerslagen en, door middel van eerder gestroomlijnde tot melodieuze vocalen en riffs, de aanhoorder rustmomenten aan bieden. Lost Baron doet dus eveneens die aarde onder de verlichte geest op zijn grondvesten daveren, maar brengt zodanig veel melodie en variatie naar voor dat je als aanhoorder van het kastje naar de muur wordt gestuurd. Het ene moment bezorgt die verschroeiende vocale aankleding, waarbij de poorten van de Hel prompt op een kiertje staan, je kippenvelmomenten. Waarna oorverdovende riffs en drumsalvo's aanvoelen alsof je hersenpan letterlijk wordt ingeslagen. Waanzin, pure waanzin straalt deze band zowel instrumentaal als vooral vocaal uit,, waardoor je als aanhoorder in een wervelstorm terecht komt, waaruit ontsnappen onmogelijk is. Eens de wind is gaan liggen blijft er een ware ravage over, niet alleen in de zaal maar ook in je hoofd na zoveel oorverdovende mokerslagen die je alle kleuren van de regenboog laten zien en horen.
Nog steeds diep onder de indruk van de vorige wervelstorm, krijgen we prompt een volgende in het gezicht geduwd. Minded Fury (****) laat er geen gras over groeien. Gestuwd door een bewegelijke frontman, gaat de band als een bulldozer over de hoofden heen. Eens die eerste mokerslag uitgedeeld, blijft de band gewoon door razen tot niemand meer stil staat en een prompt menig wilde mosh en andere taferelen ontstaan in De Verlichte Geest. Dat de heren van Minded Fury en Crowsview gezworen vrienden zijn, het staat in de sterren geschreven. Kevin Rouserez mag dan ook zijn kunsten komen vertonen, vooraleer hij dat bij Crowsview later op de avond nog eens gaat overdoen, waardoor het dak er , mede door het wild om zich heen slaand publiek, er zelfs compleet af vliegt.
Besluit: In onze notities schreven we. ''Minded Fury brengt een soort agressie naar voor waardoor geen oorlog uitbreekt, maar eerder een old school hardcore feest dat niemand onberoerd laat''. Wederom werden die geluidsmuren afgebroken. Nadat deze wervelstorm, die trouwens zijn naam niet heeft gestolen, alles plat heeft gewalst.
Op naar een verschroeiende finale, die De Verlichte Geest in een ravage achterlaat
Deze avond gaat duidelijk in stijgende lijn, wat het afleveren van kwaliteit betreft. En dan moeten de headliners nog komen. Die My Demon (****) tapt uit een heel ander vaatje. Zet een band als Lost Baron die poorten van de Hel op een kier, dan doet Die My Demon die volledig open zwaaien, door een set te brengen waarbij Hardcore elementen gedrenkt worden in een donkere doom atmosfeer. Het lijkt wel of alle demonen op het publiek worden losgelaten, door middel van verschroeiende duistere vocalen en instrumentale inbreng die aanvoelt als het ontstaan van de Apocalyps, het einde der tijden.
Besluit: De band heeft heel wat jaren ervaring op de teller staan, want was redelijk succesvol in de periode 1999 tot 2006. Die My Demon is aan een comeback bezig waarmee ze bevestigen weer klaar te zijn om de wereld compleet te veroveren door het ontstaan van een Hardcore feest, binnen een heel donkere en waanzinnige omkadering, die de haren op onze armen doet recht komen, of dat van pure angst of intens genieten is? Dat laten we in het midden.
Op de facebook pagina van het evenement stond ondertussen SOLD OUT. Ondanks de goed gevulde zaal, was daar tot op heden nog niet echt veel van te merken. Echter, als Crowsview (****1/2) zijn set inzet, staat De Verlichte Geest tot volledig achteraan gevuld. Er was geen doorkomen meer aan. De band voelt aan dat ze hier een thuismatch spelen, en trekt alle registers open.
Crowsview is trouwens een band die je, puur muzikaal, niet in een hokje kunt en mag duwen. Het is namelijk de band tekort doen. Dat blijkt al uit een eerste luisterbeurt van hun debuut, dat wordt live nog meer in de verf gezet. Net door een bonte variatie aan uiteenlopende muziekstijlen naar voor te brengen, ga je prompt headbangen, ontstaat een al even gevarieerde mosh pit, en grijpen donkere klauwen je bij de strot tot je compleet murw bent geslagen. Er is dus niet alleen in de zaal geen doorkomen aan.
Crowsview biedt een zodanig gevarieerd pakket aan, dat je gewoon wordt meegesleurd in de draaikolk van metal tot hardcore mokerslagen, tot je niet meer recht staat en eveneens jouw demonen strak in de ogen kijkt.
Besluit: Net dat aanbieden van een wijds pakket aan emoties aan zijn publiek, zorgt ervoor dat Crowsview een bijzondere parel is binnen het metal tot hardcore gebeuren, die een ruim publiek aan liefhebbers van, laat ons maar zeggen, het hardere muziekgebeuren over de streep moet kunnen trekken. Hoeven we erbij te vertellen dat we na deze ultieme kers op onze taart verweesd achterblijven in een donker hoekje van de kamer?
De zaal was eigenlijk zo goed als leeg gelopen, maar de nog aanwezige fans kregen nog maar eens een lekker old school hardcore feest aangeboden als extra kers op de taart. No Second Chance(****) is een Engelse Hardcore band van de oude stempel, rammen en blijven rammen tot alles compleet plat is gespeeld. De heren laten er inderdaad geen gras over groeien, en razen als wilden doorheen de zaal alsof hun leven er van afhangt. De moshpits, of toch het paar dat er nog overblijft, worden er zelfs wat wilder door waardoor tafels omver worden geduwd en zelfs de muur in de zaal er bijna moet aan geloven. Veel woorden maakt No Second Chance er niet aan vuil, dat hoeft niet uiteraard. De heren houden de teugels stevig in handen, en laten ons na een klein drie kwartier totaal verweesd achter.
Missie ‘het doen uitbreken van de Hel in Roeselaere’ geslaagd. De avond kom met een knal van formaat afgesloten worden.
Algemeen Besluit: Hoewel alles op deze avond duidelijk draaide rond deze CD voorstelling van Crowsview, die een diepe indruk heeft nagelaten op ons, stellen we toch vast dat hardcore nog steeds springlevend is, en dat mag je letterlijk nemen. Vooral ontketent de meeste bands een oorlog, waarbij geen doden of gewonden vallen, maar een feestelijke stemming ontstaat al dan niet met een donker randje, waardoor we met een brede glimlach, en krop in de keel huiswaarts keren na een geslaagd avondje hardcore en aanverwant.
Organisatie: Crowsview + De Verlichte Geest, Roeselare
Crowsview + No Second Chance + Die My Demon + Minded Fury + Lost Baron + Worship + Sentre
Het najaarsconcertseizoen in de Botanique werd afgetrapt met een Amerikaanse solo-artieste. Julien Baker heeft haar tweede plaat uit op Matador, ‘Turn out the lights’, en die werd overal goed ontvangen. Haar nummers zijn grotendeels autobiografisch, en haar teksten zijn donker maar scherp.
We waren verrast dat de Orangerie zo goed gevuld was voor een vrij onbekende artieste.
Julien Baker speelde vijf kwartier grotendeels solo, op een paar nummers werd ze begeleid door een violiste, maar verder deed ze het zonder drums, enkel op elektrische gitaar en keyboards, waarbij ze slim gebruik maakte van een aantal pedalen om loops op te bouwen. Het geluid was dus zeer minimaal, maar toch wist Julien Baker de hele tijd te boeien: die minimale bezetting kan vaak heel eenvormig worden, maar Julien had een aantal troeven: een heel trefzeker zang met soms stevige uithalen en tonnen ervaring van in de tijd dat ze bij haar band Forrister speelde, een indie-rock band ergens tussen de vroege Bon Iver en Daughter. Het was dus een optreden met bakken sfeer, door de slimme ruimtes tussen de noten. We zijn er nog altijd niet uit welk genre dit nu was, Baker wordt dikwijls als folk gecatalogeerd, maar dat was het zeker niet, je kan het Duyster-muziek noemen, het straalt eerder een sfeer uit dan dat het door een genre gedefinieerd wordt.
Ze maakte in ieder geval een sterke beurt, het stond als een huis, en was bijvoorbeeld een stuk overtuigender dan bijvoorbeeld Snail Mail, die we op het OLT Rivierenhof aan het werk zagen.
Een tip: check Youtube waar ze samen met The National “Fake Empire” brengt.
Setlist: Appointments - Funeral pyre - Shadowboxing -Happy to be here -Sprained ankle -Blacktop -Rejoice -Televangelist -Everything -Hurt less -Go home -Something -Sour breath -Turn out the lights
Organisatie: Botanique, Brussel
Afgelopen donderdag konden we op een van de mooiste concertplekken van ons land genieten van 3 bands die ons één voor één op hun manier kwamen entertainen.
Beginnen deden we met Flying Horseman. Voor een nog niet zo goed gevuld OLT begon de band er aan. Geen makkelijke opgave als je het ons vraagt, maar Bert Dockx en de zijnen sloegen er met glans in de aandacht van het publiek te wekken. Het was nog klare hemel, maar toch creëerde de band al een donker gevoel. Perfect aanvullend naar wat bij hun muziek past. De hoogtepunten van de set waren ongetwijfeld “Deep Earth” en “Bright Light”, waar de Portishead vibes bij ons weer gewekt worden. Smaakt naar meer!
Julia Holter kon minder overtuigen. Na het einde van deze show hadden we zelfs het gevoel dat dit optreden overbodig was en zorgde voor een ‘down’ moment van de avond. Het was rommelig, te rommelig. Wat er voor zorgde dat we er maar moeilijk onze aandacht bij konden houden. Het deed ons denken aan de barok stijl van vroeger, en misschien lag het aan onze muzikale smaak, maar het kon ons gewoon niet bekoren. Holter bracht zowel nieuw als oud werk. Beginnen deed ze met een nummer van haar toekomstige plaat ‘Aviary’ dat binnenkort uitkomt. Laat ons hopen dat deze plaat ons trouwens beter kan overtuigen, dan wat Holter deed in het OLT!
Hoofdact van de avond was Ariel Marcus Rosenberg, aka Ariel Pink. Ook dit was niet het beste optreden wat we van hem al gezien hebben, maar laten we duidelijk zijn dat het wel heel erg ‘plezant’ en ‘entertainent’ was.
Openen deed Pink met “Dedicated to Bobby Jameson”, en zo startte hij zijn show met een shot in de roos. Publiek werd enthousiaster en enthousiaster, zeker wanneer Ariel Pink de tonen van onder andere “Feels Like Heaven”, “Another Weekend” en “Bubblegum Dreams” inzette.
Daarna ging het optreden weer een beetje berg af en werd het weer wat moeilijker het publiek te bekoren. Het einde van het optreden was wel weer uitstekend met nummers als “Baby” en “Ode to the Goat”.
Van bissen was er precies geen sprake, want de lichten gingen na het laatste nummer weer aan. En daar was hij dan plots toch terug. Pink klom het podium voor een laatste maal op en knalde ‘Hardcore Pops Are Fun’ en ‘Ghosts’ nog door de boksen.
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne
Toen we circa drie jaar geleden de EP 'Cemetery of the Insane' van Carnation onder de loep namen, hadden we snel door te maken te hebben met een uitzonderlijk getalenteerde Death Metal band die wellicht niets nieuws naar voor brengt, maar binnen het Death Metal gebeuren binnen de kortste keren hoge ogen zal gooien. Ook live wist de band ons compleet omver te blazen, door de combinatie van duivels riffs die de gitaristen uit hun instrumenten toveren, een drummer die mokerslagen uitdeelt tot je hersenpan is ingeslagen. En een bijzonder sympathieke frontman, die eens hij het podium betreedt al zijn demonen op jou los laat tot die poorten van de Hel letterlijk voor je ogen open gaan.
Op 17 augustus kwam eindelijk het debuut 'Chapel of Abhorrence' op de markt, via het label Seasons of Mist. De band stelde de schijf voor in een uitverkochte JC De Klinker, en bracht enkele heel goede vrienden mee. Zoals daar zijn: Schizophrenia, Lemuria, Bütcher en Warbringer. Een overzicht
Over walmen van pure duisternis
Wegens file leed waren we helaas net te laat om Schizophrenia aan het werk te zien. Gelukkig wel net op tijd om Lemuria - die voor het eerst in een andere bezetting aantrad - het beste van zichzelf te zien geven. Lemuria (****) omschrijft zichzelf op hun facebook pagina als 'Symfonische black Metal'. Echter is hen in een hokje duwen de band tekort doen zo zou later blijken. Vooral werden we vanaf die eerste noot omgeven door intensieve walmen van pure duisternis. De gloednieuwe frontman Daan Swinnen is uiteraard geen onbekende. Bij Bloodrocuted bewees Daan over een stem te beschikken waardoor eerder vernoemde poorten van de Hel eveneens gewillig open gaan. Zijn aandeel bij Lemuria kan - op basis van dit eerste aantreden - dan ook gezien worden als een grote meerwaarde binnen het geheel. Ook al had ik de indruk dat alles die diezelfde strakke lijn uitging, de verschroeiende uithalen van de gitaristen en drumsalvo's als kanonskogels vlogen ons rond de oren tot we totaal waanzinnig waren geworden. Gerugsteund door die stem van Daan, die zich bovendien ontpopt tot een klasse entertainer, voelt het aan alsof duizenden demonen uit die voornoemde Hel prompt iedereen in de zaal zal verscheuren.
Besluit: Lemuria slaat na zoveel jaren een nieuwe bladzijde om, en heeft met Daan een frontman in huis gehaald die je dankzij zijn bijzondere stem en demonische uitstraling rillingen tot de bot bezorgt. Wat heel belangrijk is binnen dit donker allegaartje dat de band aanbiedt. Meteen geeft Daan de band dan ook een welgekomen injectie die Lemuria heel goed kan gebruiken om door te stoten tot de hogere regionen in het donkere metal gebeuren.
Mokerslagen van bittere ernst, kwinkslagen boordevol droge humor
De heren van Bütcher (*****) doen daar nog een schepje bovenop. De band weet als geen ander hoe ze diezelfde duisternis kunnen combineren met een feestelijke stemming. Door het uitdelen van mokerslagen boordevol bittere ernst, te overgieten met een saus kwinkslagen en droge humor. Dat is in grote mate de verdienste van de sympathieke frontman van deze band. Ruben ontpopt zich tot een ware, charismatische duivel, die elk beetje leven uit iedere aanwezige zuigt. Met een kwinkslag en vette knipoog daarbovenop zorgt hij echter eveneens voor een glimlach op je gezicht. Echter is Bütcher veel meer dan dat. Het is net die kruisbestuiving tussen meesterlijke bas/gitaar en drum salvo's, die je enerzijds verdoven en anderzijds ervoor zorgen dat hersens worden ingeslagen, met de vocale capaciteiten van Ruben, die ons nog het meest over de streep trekken.
Besluit: Bütcher bestaat uit muzikanten die weten waar ze mee bezig zijn, zoveel is duidelijk. De jarenlange ervaring binnen de muziekwereld speelt elk van hen uitvoerig uit. Het publiek kennen, en hen vanaf begin tot einde entertainen en bespelen zorgt ervoor dat je de aanwezigen moeiteloos uit je hand kunt doen eten. Daarvoor moet je uiteraard heel sterk in je schoenen staan. Maar een topband als Bütcher, die enorm veel spelplezier en spontaniteit uitstraalt , heeft daar geen enkel probleem mee. Geen wonder dat het dak er dan ook compleet af ging, en er een ravage achterbleef voor en op het podium.
De avond van Carnation - een gewonnen thuismatch
Uiteraard draait alles rond de cd voorstelling van Carnation (****) die zelfverzekerd het podium betreedt, en vanaf die eerste noot een geluidsmuur optrekt waar geen doorkomen mogelijk is. Hoewel de lat direct heel hoog werd gelegd, en de band er duidelijk zin in had kwam de machine, in tegenstelling tot vorige passages deze keer eerder traag op gang. Echter voelt Carnation al vrij vlug aan dat ze deze thuismatch heel gemakkelijk kunnen winnen, want het publiek reageert uitzinnig. Gaandeweg legt de band de lat dan ook steeds hoger, en worden alle registers uiteindelijk compleet open gegooid in een verschroeiende finale. De songs uit dat debuut 'Chapel of Abhorrence' kwamen uiteraard uitvoerig aan bod en werden allen op even laaiend enthousiasme onthaald.
De nieuwe nummers bewezen ons op plaat reeds dat de muzikanten binnen de band elkaar meer dan ooit blindelings vinden, dat blijkt ook op het podium het geval. Want ook puur technisch bekeken valt hier geen speld tussen te krijgen. We hebben Carnation in het verleden echter nog vuurkrachtiger en beweeglijker gezien, en bleven ondanks alle inspanningen en enthousiaste reacties dus een klein beetje op onze honger zitten. Of waren onze verwachtingen net iets te hoog gespannen? In elk geval liet zowel de band als het publiek dit niet aan hun hart komen, en bouwen hier een stevig Death Metal feestje, zoals we zelden meemaken.
Besluit: Carnation staat al een tijdje te bonken op de poorten naar de grote doorbraak. Op hun eigen release feestje bewijst de band meer dan ooit een sterk geoliede machine te zijn, waar ieder lid dezelfde richting uitkijkt. De grote kracht van Carnation is dus niet één element, maar net de samensmelting tussen muzikanten die meer dan ooit tevoren tovenaars met riffs en drumsalvo's blijken te zijn. En een frontman die door zijn indrukwekkende, demonische stem en uitstraling zijn troepen uit de Hel voortstuwt tot die al een paar keer vernoemde poorten van de Hel compleet open zwaaien.
We sluiten af met een feestje!
'We Sluiten af met een feestje' is de gedoodverfde kreet op mening festival. Nu, Warbringer (****) sloot de avond af met een stomend Thrash metal feest, waardoor dat dak voor de zoveelste keer er afging. Hopelijk heeft het jeugdhuis niet teveel kosten moeten doen om dat dak te repareren bedachten we daarbij. De band stond wellicht te spelen voor een toch wat meer leeg gelopen zaal. Het was vrij duidelijk dat de meeste gewoon waren gekomen voor de cd voorstelling van Carnation. De aanwezigen die wel waren gebleven, kregen echter een puur old school thrash metal feest voorgeschoteld, waarbij een crowdsurfer en enkele stevige moshpit al vrij vroeg in de set kwam opduiken.
Sommige bands hebben schijnbaar een patent op pure onversneden thrash metal, en blijven de basis van dat genre dan ook eeuwig trouw. In het verleden kon Warbringer ons niet alleen door twee geweldige albums 'Waking into Nightmares' en 'War Without End' enorm bekoren. Ook op het podium zorgde dit telkens voor een heel stevig thrash metal feestje, zoals het moet zijn! Aan dit gedoodverfde concept is anno 2018 nog niet veel veranderd.
Besluit: Warbringer is altijd zo een thrash metal band geweest die op de boogscheut stond naar een grote doorbraak, maar daar nooit echt is in geslaagd. Warbringer brengt echter ook nu weer enkele gedoodverfd potjes thrash metal naar voor die telkens opnieuw zorgen voor de ene na de andere adrenalinestoot. Waardoor we ons afvragen waarom. Want in JC De Klinker sloot Warbringer de avond af met een stomend, lekker old school Thrash metal feest zoals je dat niet elke dag meemaakt. En zet zo zijn ijzersterke live reputatie nog wat meer in de verf. Missie, afbreken van de zaal, geslaagd!
Voor de 'afterparty' bedankten we hartelijk na deze geslaagde avond waaruit nog maar eens blijkt dat het underground metal gebeuren springlevend is.
Op 14 augustus zakten we af naar De Pit in Terneuzen, net over de Nederlandse grens. Eens geparkeerd vlak voor een coffeeshop, kwamen we vrij snel aan de pittoreske zaal De Pit. Eigenlijk een gezellig café, met daarbij horende podia. Deze avond met Crossover helden D.R.I. en beloftevolle Belgische band Primal Creation was op de valreep uitverkocht.
Primal Creation - Een veelzijdige aanpak die je doorheen schudt, maar ook een krop in de keel bezorgt
Het voorprogramma werd verzorgd door de beloftevolle Belgische metalband Primal Creation (****). De band ontstond in 2014 en bracht vorig jaar zijn debuut '’Demockracy’' op de markt. Een schijf die op heel wat bijval kon rekenen. Primal Creation is ondertussen langzaam maar zeker aan een opmars naar boven toe bezig. De heren zijn enorm enthousiast dat ze mogen openen voor de levende legende die D.R.I toch is. Bedanken de organisatie, fans en entourage uitvoerig voor deze uitgelezen kans. En hebben er duidelijk zin in , want het spelplezier loeit voortdurend uit de boxen. Uiteraard grasduint Primal Creation in dat debuut. En bewijst elk van de bandleden nog maar eens wat voor enkele uitzonderlijk getalenteerde muzikanten ze wel zijn. De verschroeiende gitaar en bas riffs tot drumsalvo's bezorgen ons dan ook de ene na de andere adrenalinestoot tot kippenvelmoment. Gerugsteund door een charismatische frontman, die niet alleen zijn uitzonderlijk stembereik in de strijd werpt maar ook zijn publiek voortdurend aanspreekt, haalt Primal Creation alle thrash metal clichés onderuit, dit door het brengen van een eerder eigenzinnige set.
Want inderdaad niet alleen uit het debuut, ook op het podium hoor je uiteenlopende melodielijnen, veelzijdige uitbarstingen tot intensieve rustmomenten waaruit blijkt dat de band een brede muzikale smaak etaleert. En hen in dat hokje 'Thrash metal' duwen de band duidelijk tekort doen is. Neem nu die lange, gevarieerde song combinatie ''Memories.. Of Diminishing returns''. Binnen die ene song zitten niet alleen gedoodverfde thrash metal elementen verborgen maar ook subtiele verwijzingen naar andere muziekstijlen. Dat gaat van je enerzijds door elkaar schudden door middel van het uitdelen van oorverdovende mokerslag, en anderzijds ervoor zorgen dat je letterlijk een kippenvelmoment voorgeschoteld krijgt dat je eerder een krop in de keel bezorgt. Niet enkel bij deze song valt dit ons op, in de hele set is dit de rode draad. Daardoor bewijst de band vooral van vele markten thuis te zijn en weigert zich in een hokje te laten duwen, waardoor een ruim publiek aan metal liefhebbers kan worden aangesproken.
Besluit: Primal Creation staat na 4 jaar hard werken op een boogscheut van een grote doorbraak naar grotere zalen en festivals. Op basis van dit schitterende aantreden in Terneuzen voorspellen we de band dan ook een gouden toekomst binnen het globale metal gebeuren. Ga ze dus zeker zien als ze uw deur passeren. Zo staat de band op 1 september o.a. op Frietrock en later diezelfde dag op Kreekrock. Meer informatie: https://www.facebook.com/pg/primalcreationband/events/?ref=page_internal
D.R.I. - Eén van de hardst werkende Crossover Thrash band zet in Terneuzen de puntjes op de 'i'
D.R.I. werd opgericht op in 1982 en heeft niet alleen zijn stempel gedrukt op dat Crossover gebeuren, ze hebben meerdere bands na hen beïnvloed. Toch zijn de heren niet naast hun schoenen beginnen lopen. Zo bleek al bij het binnenkomen van de zaal. Zanger Kurt Brecht stond gewoon aan de merchandiser om T-shirts en dergelijke te verkopen, hij zou dat na het concert opnieuw doen. Iets wat we leden van mindere goden binnen het genre niet direct zien doen. Daarvoor krijgt D.R.I. bij ons al een sterretje extra.
Daar waar andere thrash/crossover bands hun ziel hebben verkocht aan de duivel, en zijn gevallen voor de marketing of het geldgewin om in grote zalen te kunnen spelen, is een legendarische band als D.R.I. (*****) niet te beschaamd om ook voor een publiek van circa 300 man alles uit de kast te halen, alsof ze spelen voor 30 000. Dat siert hen al sinds het prille begin, en is ook de reden waarom ook wij vallen voor deze band. In Terneuzen zet D.R.I. nog maar eens de puntjes op de 'i' door vanaf het begin de aanhoorder bij de strot te grijpen, en niet meer los te laten tot de hele zaal is afgebroken.
Alsof het in de zaal nog niet warm genoeg was, steeg de temperaturen gaandeweg naar een kookpunt. D.R.I. gunt de aanwezigen geen seconde rust, en raast als een dolgedraaide bulldozer over de hoofden van de fans heen. De aanwezigen genoten zichtbaar en waren bereid hier een lang feestje te bouwen. De ene moshpit na de andere volgde. Waarop D.R.I. de lat nog maar eens hoger legde, en alle registers tot het oneindige open trekt. Uiteraard ligt bij een band als D.R.I. alles een beetje op diezelfde snoeiharde en razendsnelle lijn. Echter, door circa 1u30 de ene uppercut na de andere uit te delen, stoort dit totaal niet. Integendeel zelfs.
Besluit: D.R.I. bewijst vooral dat zoveel jaren dienst, niet per se hoeft te resulteren in een routineuze klus.
Het vuur brandt na meer dan dertig jaar nog steeds bij D.R.I , dat viel ons in het recente verleden al op, dat werd bij dit razendsnelle optreden van de levende legendes opnieuw nog maar eens duidelijk.
Organisatie: https://www.facebook.com/MusketeerOfDeath/ (Musketeer Of Death) – De Pit, Terneuzen
De ondertussen 71-jarige Patricia Lee Smith, beter gekend als Patti Smith bewijst al decennia lang dat zij meer dan alleen ‘The Godmother of Punk’ is. Haar veelzijdigheid is er één om u tegen te zeggen, want naast haar succesvolle muziekcarrière is Smith een gevierd poëet, een geëngageerde activiste en God weet wat nog allemaal. Maar goed, muzikaal gezien is er al meer dan genoeg stof om van te duizelen. Zo word Smith gezien als grondlegger van de punk in New York en mede door haar klassieke albums ‘Horses’ en ‘Easter’ behoort zij zonder twijfel tot de absolute rocksterren die deze planeet rijk is en was.
Een status die zich onder meer vertaalt in een plaats in de Rock and Roll Hall of Fame, een Polar Music Prize en de benoeming tot Commandeur in de Franse Ordre des Arts et des Lettres. De bewondering is dus groot, maar wat drijft een pensioengerechtigde rockgodin nog om driemaal een uitverkochte AB warm te laten maken, met de kans dat de hoge verwachtingen niet bij iedereen ingelost zullen worden? Het antwoord moeten we ergens zoeken bij een ongerepte overgave en de pure liefde voor de kunst van het woord en muziek. Wij waren Patti Smith vooral dankbaar voor dit optreden en wij waren ongetwijfeld niet de enigen.
Op de eerste avond van Smith’s verovering van Brussel was er een opvallende variatie aan leeftijden vertegenwoordigd. Een uitgesproken jong of oud publiek was er dus niet en dat doet nogmaals blijken dat haar muziek tijdloos blijft. De AB verwelkomde het viertal onder luid applaus en zonder veel rond de pot te draaien opent Patti Smith met het poëtische “Wing”, een nummer dat op haar album ‘Gone Again’ staat uit 1996. De indrukwekkende stem van Smith ging door merg en been en laat net dat één van de redenen zijn waar we voor gekomen waren. Dat Smith het activisme hoog in het vaandel draagt, is geen raadsel en dat maakte ze nogmaals duidelijk door haar nummer “Ghost Dance” op te dragen aan ‘al onze vrienden aan de Gaza strook’. Een sneer naar de heer Trump en zijn bedenkelijke erkenning om Jeruzalem tot hoofdstad van Israël te benoemen. “Ghost Dance” en zijn folkie karakter lieten ons even in de waan dat wereldvrede geen illusie is. Denk gerust aan Woodstock en je zal wel begrijpen wat we bedoelen.
Maar goed, na een goeie drie minuten beslisten we toch om van die illusie af te stappen, want met het rockende “Dancing Barefoot” zaten we terug volledig in de realiteit en zo kreeg Patti Smith de AB eindelijk volledig los. Een opvallend frisse en gedreven Patti Smith bewijst dat ze er als frontvrouw nog steeds staat. Er was natuurlijk ook ruimte voor een ferme streep poëzie, of wat had u anders verwacht. Zo las ze een stuk voor uit haar nieuwe boek ‘The New Jerusalem’, het voorlezen deed ze trouwens met een gebroken bril. Best wel hilarisch en iets waar ze zelf ook mee kon lachen. Niet veel later brengt de poëet in Smith ook een eerbetoon aan de Russische filmregisseur Tarkovsky. De afwisseling tussen songs en poëzie is eigenzinnig en experimenteel te noemen, maar wie daar om maalde, zat gewoon op het verkeerde optreden. Wat zou het haar ook kunnen schelen, want Patti Smith was vanavond gewoon de baas.
Op enthousiasme staat geen leeftijd, maar halverwege de show was het niet onbegrijpelijk dat Smith wat energie moest bijtanken in de coulissen. Haar band zag het moment schoon om zelf eens te shinen, maar dat wilde niet echt lukken. Op “People Who Died” van The Jim Caroll Band zat het publiek duidelijk niet te wachten. Wij waren blij dat dit intermezzo slechts één volledige cover aanhield, want we vreesden dat de schwung er zo wat uit werd gehaald. Met het geladen “Ain’t It Strange” trachtte Smith de draad terug op te pakken en dat lukte wonderwel.
Haar verbetenheid en overtuiging waren trouwens één van de troeven van deze performance. Dat was zeker ook het geval bij “Summer Cannibals”, een nummer die ze samen met haar ondertussen overleden man Fred ‘Sonic’ Smith schreef. Dat Smith haar man na al die jaren niet is vergeten, werd nogmaals duidelijk toen ze haar grootste hit “Because The Night” opdroeg aan hem. Even werd het gênant toen Smith’s stem tegenspartelde, maar ze herpakte zich zonder verpinken en zette de AB niet veel later in vuur en vlam. De hoogtepunten volgden elkaar daarna in sneltempo op, want met “Pissing In a River” en “Gloria” liet Smith ons oude punkhart sneller slaan en dat was al even geleden.
Na al dat geweld vond de band het welletjes. Vaarwel Patti Smith en tot straks. Na enkele minuten achter het gordijn realiseerde de band zich dat het leuker was op het podium dan ernaast. De lokroep van het zingende publiek moet daar zeker voor iets tussen hebben gezeten. “Gloria” weergalmde nog door de zaal toen Smith een verrassend intieme cover neerzette van “Can’t Help Falling in Love”. Nogmaals bedankt daarvoor, Elvis Presley zal je eeuwig dankbaar blijven. Afsluiten deed Patti Smith met “People Have The Power”, een krachtig statement die ons deed geloven dat er op 14 oktober wel veel zal veranderen.
Patti Smith bewees in de AB dat ze ook na 71 lentes nog relevant is als artieste. IJzersterke nummers dienen natuurlijk als basis. Maar opvallend blijft de overgave die ook live in haar nummers steekt. Dat maakt van Patti Smith nog steeds een must see in het overspoelde muzieklandschap. Daarnaast barst Smith van het charisma en zo weet ze ook met minder toegankelijke kunstvormen, als daar zijn poëzie, weg te komen voor een groot publiek. Zonder veel moeite en met veel gevoel voor humor en zelfrelativering bewees deze levende legende dat ze meer is dan haar verleden alleen. Een larger than life figuur die je nog zelden tegenkomt. Bedankt Patti Smith.
Setlist:
Wing - Ghost Dance - Dancing Barefoot - Summer Cannibals - Beds Are Burning - The New Jerusalem - Peaceable Kingdom - People Who Died - Ain’t It Strange - Tarkovsky (The Second Stop is Jupiter) - Because the Night - Pissing in a River – Gloria - Can’t Help Falling In Love - People Have The Power
Dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/patti-smith-13-08-2018/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het is een traditie geworden in de zomervakantie om naar het Kursaal van Oostende te trekken . Opnieuw haalde de organisatie een internationale show naar Oostende . Na o.m. Evita, Mamma Mia, Dirty dancing , Footloose werd dit jaar Flashdance gestrikt.
De zomershows, van 24 juli t/m 5 augustus , 14 shows in ruim tien dagen , zijn in het genre van musicals een succesverhaal .
Flashdance - Een sexy en zwoele dansmusical gebaseerd op de iconische film uit de jaren 80. Het gaat opnieuw om een exclusieve samenwerking voor België in de originele Engelstalige versie. Een fantastisch live-spektakel met hoogstaande dans eighties wereldhits. Yes , dit is een ‘Dance Like You Never Danced Before’!
De musical kwam exclusief naar België en het is zelfs een première voor het Europese vasteland.
Het spektakel is volledig live gezongen met live orkest. Wereldhits als “Maniac”, “Manhunt”, “Gloria”, “I Love Rock ’n Roll” en de sensationele titeltrack “Flashdance - What a Feeling!'” flitsten voorbij …
Het verhaal
Alex (Joanne Clifton) is een jonge vrouw met een uniek dubbelleven waarbij ze overdag werkt als lasser in een staalfabriek en ‘s nachts als danseres in een club. Haar grote droom is toegelaten worden op een prestigieuze balletschool. Met de steun van haar oude balletlerares Hannah werkt ze keihard om die droom te verwezenlijken, maar een romance met haar baas Nick (Ben Adams) brengt haar ambities plots in gevaar. En toch … onderga deze musical in thematiek en dans . Wat een intensiteit wordt uitgestraald . De andere shows hadden al veel om het lijf en wisten ons in te nemen, maar Flashdance , prikkelde en zinderde na. Sterk!
Wat we zagen was echt een ‘Flashdance’, flitsend, geweldig, jeugdig , levendig , fris, nostalgisch. De wervelende start , de dansacts , het acteer- zangtalent , de snelle (decor/kledij) wissels , de synchrone danspasjes, de live instrumenten, alles viel op zijn plaats . Veel beweging en dans. Springen en dansen , vallen en opstaan … Een uitstekend spel- en zangkwaliteit. Enkel het geluid was soms te scherp.
Je wordt helemaal meegenomen in het verhaal dat nauwkeurig, tot in de puntjes is uitgewerkt. De bruisende dynamiek (eerste deel) en emotionaliteit, dramatiek (tweede deel) gaan hand in hand .
De muziek en de volledige show wordt zoals altijd helemaal live gebracht. Muzikaal spektakel, zangtalent van het hoogste niveau en fenomenale choreografie . De nummers op zich klinken al sprankelend, energiek , opwindend en spannend. Wat wil je met deze iconische hits en de schitterende titeltrack ‘Flashdance - What a Feeling’.
Ambitie, kansen geven , vertrouwen , samenhorigheid , loslaten, vrijheid, overnemen , bescherming zijn kernwoorden in de musical en z’n prachtig dansfeest . Iets waar we kunnen bij stilstaan en meenemen in ons dagdagelijks leven.
Een thuismatch ook voor onze actrice Ann Van den Broeck, die in deze internationale musical een gastrol vertolkt
De organisatie klokt af op zo’n 17500 bezoekers in totaal . Een schot in de roos …
Organisatie: Kursaal Oostende
Reikhalzend keken we uit naar de show van deze extravagante koningin van de avant-garde. David Attenborough noemde haar ooit een natuurfenomeen, vanwege het immense notenspectrum dat ze met haar adembenemende stem moeiteloos aankan. Björk staat ook bekend voor haar innemende en tegelijk bevreemdende decors, en het sprookjesachtige bos dat verscheen toen het doek viel, liet alvast het beste beloven.
“Arisen My Senses”, de opener van haar meest recente album ‘Utopia’, opende de debatten. Het publiek, dat ondanks de treinstaking toch present tekende, juichte haar toe, ze kregen een IJslandse ‘takk’ terug. “The Gate”, met het aanstekelijke “Care for you” zorgde voor een eerste hoogtepunt, we kregen een Vlaams ‘betankt’ terug. Na titeltrack “Utopia” volgde een Franse ‘merci bien’, maar we bleven toch op onze honger zitten, verlangend naar een eerste echte hit.
We kregen nog enkele ‘Utopia’-nummers voorgeschoteld, begeleid door blazers die allerlei bizarre bewegingen maakten. Op het scherm werden subtiele vaginavormen geprojecteerd, maar Björk zelf verstopte zich wat achter haar masker. Het eerste herkenningspunt kwam er met “Isobel” en wat later “Human Behaviour”. Het Sint-Pietersplein, gevuld door zowel jong als oud, alternatief en zeer alternatief, schoot plots wakker, maar werd daarna weer in slaap gewiegd door een resem recente liedjes, die duidelijk minder poppy en meer experimenteel zijn.
Toegegeven, 10 Utopia-songs was voor ons wat van het goede teveel , en noch de kleurrijke kostuums, noch de sterke bisnummers “The Anchor Song” en “Notget” maakten dit volledig goed.
We liftten huiswaarts met een ‘net-niet’ gevoel. Een degelijk concert was het zeker, maar onze torenhoge verwachtingen werden niet volledig ingelost.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/bjork-11-07-2018/
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Het is er maar weinigen weggelegd, om te passen voor Rock Werchter, één van de grootste festivals in Europa en de wei simpelweg alleen te bespelen. Het is intussen al zeven jaar geleden dat Ed Sheeran zijn debuutplaat loste. Dat de man zijn leven sindsdien drastisch veranderd is, is een understatement. Sheeran speelde zijn allereerste concert op Belgische bodem in 2012 in een volle AB Club voor 250 man, gisteren stond hij in zijn eentje voor 65 000 aanwezigen.
Sheeran speelt momenteel de grootste tour in zijn carrière, zo speelde hij vorige maand maar liefst vier (!) keer in een bomvol Wembley stadium. Gigantische mensenmassa’s dus, een uitgelezen kans voor Britse singer-songwriter Jamie Lawson en al iets bekendere popster Anne-Marie om hun muziek aan het grote publiek voor te stellen. Beiden deden het voortreffelijk, maar het viel vooral op hoe strak de show van Anne-Marie in elkaar zat. De Britse bewees dat ze al over voldoende hits beschikt om een stevige, boeiende show te brengen, te zien op Rock Werchter dit weekend.
Om 21 uur stipt was het echter tijd voor de hoofdact van de avond. Eén van de grootste redenen voor zijn grote succes, is het feit dat de Brit overkomt als een normale jongen. Dat werd duidelijk toen het publiek op de grote schermen kon meevolgen hoe Sheeran door de gangen liep, en simpelweg de trap nam om het podium te beklimmen. Openen deed hij met het energieke “Castle On The Hill’, dat direct door de duizenden fans werd meegezongen. Ed Sheeran was duidelijk onder de indruk van de enorme mensenmassa. Zo verklaarde hij zelf dat hij meestal in stadiums, genre Wembley, speelt waar het publiek ook op tribunes zit en het publiek dus meer ingesloten is.
Dit zorgde er misschien voor dat het gezang niet tot aan de oren van Sheeran reikte. Hij moedigde het publiek meermaals aan om luider mee te zingen, meer te dansen en wilder rond te springen. Dit kwam een beetje vreemd over, aangezien het publiek écht wel mee was. Dat werd dan ook direct duidelijk toen Sheeran zijn eerste hit “The A Team” losliet op het publiek, dat hem zeer dankbaar was. Ed Sheeran zong héél goed en had er duidelijk zin in.
Het podium was volgestouwd met gigantische schermen, die de set goed ondersteunden. Zo werden er tijdens “I See Fire”, een nummer dat de rosse zanger schreef voor de Hobbitfilm, beelden getoond uit de desbetreffende film. Tijdens “Photograph” werden er dan weer jeugdfoto’s getoond. In tegenstelling tot de schermen, houdt Sheeran het op het podium echter heel basic. De 27-jarige superster verzorgt zijn shows enkel met een gitaar en enkele loop pedals, die hij volledig zelf inspeelt om een voller geluid te krijgen. Deze techniek gebruikt hij al van in het begin van zijn carrière en hij doet het ook echt heel goed. Het enige minpunt aan zijn set, was misschien de pompende bas die de hit “Galway Girl” ondersteunde. Die had niet gemoeten, en stoorde zelfs een beetje.
Hierna begon Sheeran aan een rustiger deel van zijn set. Hij mixte “I See Fire” met “Feeling Good” een cover van Nina Simone en liet dan hits genre “Thinking Out Loud, “Photograph” en dergelijke los op het publiek. Gevaar voor verveling was er echter nooit. Ed Sheeran speelde zijn zachte ballads goed, en kon de wei écht ontroeren. Een puike prestatie voor een man die op zijn eentje voor 65 000 man staat. Dat is de sterkte van Ed Sheeran. Hij is heel gewoon, speelt herkenbare nummers en doet het alleen.
Na “Sing”, logischerwijs een meezinger, verdween de Brit van het podium. Om van garderobe te verwisselen blijkbaar, want hij verscheen opnieuw ten tonele in een truitje van Dries Mertens. Een binnenkopper, want het publiek onthaalde hem op groot gejuich. Afsluiten deed Ed Sheeran met “Shape Of You” en traditiegetrouw “You Need Me, I Don’t Need You”, een nummer dat al meegaat van in 2011.
Your taste in music is great, but your taste in football even better
Wie gisteren de brandende zon en de ellendige lange rijen om bonnetjes te bemachtigen, kon trotseren, was gisteren getuige van een passage van een excellent muzikant, die van ons gerust nog een uur langer had mogen spelen. Als je als muzikant 65 000 man op de been kan brengen, die het er voor over hebben om ’s nachts nog te schuiven om aan hun wagen/trein/bus te geraken, dan weet je dat je gewoon heel erg goed bezig bent. Wij hopen vooral dat Ed Sheeran spoedig terugkomt.
Setlist: Castle On The Hill – Eraser - The A Team - Don’t / New Man – Dive – Bloodstream – Happier - Hearts Don’t Break Around Here - Galway Girl - Feeling Good / I See Fire - Thinking Out Loud - One / Photograph – Perfect - Nancy Mulligan – Sing - Shape Of You - You Need Me, I Don’t Need You
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
In 2013 kocht ik ‘Sistrionix’, de debuutplaat van Deap Vally, en dat was niet meteen mijn meest briljante aankoop want het ding verdween al snel in de achterste regionen van mijn collectie. Een derderangs versie van The Kills of zoiets, dacht ik toen. Ik was ze allang vergeten maar plots komen ze dan naar De Zwerver, een ideale stek voor een avondje zweterige rock-‘n-roll en kan ik het toch niet laten om even poolshoogte te nemen. Wie weet gaf dit live misschien wel meer vonken (hun twee passages op Dour bleven trouwens niet onopgemerkt) en anders zat ik me toch maar suf te staren naar dat eindeloze voetbal op TV …
Ik moet toegeven dat ik met een zekere negatieve vooringenomenheid in De Zwerver arriveerde en toen de twee dames uit Los Angeles eraan begonnen leek die alleen maar bevestigd te zullen worden. Wat was dat schrikken. Lindsey Troy zong alsof ze bij een seventies hardrockband solliciteerde terwijl de tweede stem van Julie Edwards zo expressieloos klonk dat ze zelfs op een vrij podium door de mand zou vallen. Tot overmaat van ramp leken de twee naast elkaar te spelen terwijl hun technische bagage, zowel op gitaar als drums, niet bepaald indrukwekkend was. Nadat ze wat overmoedig Jimi Hendrix als openingstune door de boxen hadden laten schallen mocht er van de gitaar van Lindsey Troy toch wat meer verwacht worden. Op haar best kwam ze in de buurt van Jack White maar dat kwam dan vooral door de klankleur want met White, één van de meest geïnspireerde gitaristen van de jongste jaren toch, zal ze zich nooit kunnen meten. Hé, tot zover het slechte nieuws!
Want na die desastreuze start herpakte het duo zich wonderwel en kreeg het volgepakte café alsnog een stomende set te degusteren. Een gezonde ‘riot grrrl’ attitude en voldoende power waren daarvan de belangrijkste ingrediënten. Het deed me wat denken aan The Runaways, een groep waarvan ik evenmin de platen lust maar die me, in een wel erg ver verleden, toch konden charmeren op het podium.
Naarmate het optreden vorderde werd de sound steeds hechter en bleken ook de songs van betere makelij te zijn. Vooral diegene die als nieuw werden aangekondigd lieten de oudere nummers, die ik ken van die eerste plaat, wat verbleken.
Het bleef een wat vreemde mix van fris klinkende garagerock, zoals we die ook van de Yeah Yeah Yeahs kennen, en het bombastische geluid van seventies hardrock/powerpop bands maar uiteindelijk werkte het wel.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Carlos Santana live op het podium en dat op een vrijdagavond in het Antwerpse Sportpaleis! Een evenement dat ik zeker niet mocht missen. De sound van Mister Santana is zo uniek dat zijn muziek uit de duizend wordt herkend. De meesten zullen zeggen: “Leeft die dan nog?”, maar niets is minder waar! Deze artiest gaat al zolang mee in de muziekbranche dat mensen hem ouder schatten. Toch werd deze Carlos Santana ontdekt op jonge leeftijd en was hij slechts 22 jaar toen hij zijn eerste Woodstock festival mocht bijwonen. En tot op heden is hij nog steeds één van de meeste invloedrijke artiesten. Jaja, Antwerpen werd een paar graden warmer tijdens de latino vibes van Carlos Santana.
De meester zelve begon direct aan zijn set. Zonder veel intro aankondigingen startte hij zijn hitnummer “Jingo”. De zwoele sfeer van latinovibes entert de zaal en het publiek begint automatisch te glimlachen. In het begin was de geluidskwaliteit minder, maar werd na 15 minuten goed opgelost door de PA. Zo kwamen de gitaarklanken en zangstemmen niet goed over vanwege een overload aan bas en percussie. Naderhand was de kwaliteit top.
Carlos Santana zelf is een koele kikker. Hij straalt niet zoveel sfeer of enthousiasme uit, maar hoeft dit ook niet te doen. Hij doet niet aan overacting en geniet op het podium van zijn andere 8 medemuzikanten. Overigens veel respect aan de mannelijke backings, de djembe-muzikant en zijn echtgenote/drumster Cindy Blackman. Deze dame gaf een solo om van te kwijlen! Gewoon subliem! Normalerwijs hou ik niet van drumsolo’s maar deze dame bracht leven in haar ritmesectie. Een solo van zo een 10 minuten waarbij heel het publiek laaiend enthousiast van werd!
Overigens is het Belgisch publiek geen makkelijke doelgroep om voor te spelen. In het begin leek het eerder een kamerconcert dan een ‘wannabe’ Woodstock beleving. Natuurlijk werd er geapplaudisseerd, maar rechtstaand dansen was zeker niet aan de orde. Dit had Carlos Santana door en gaf dan ook soms hints als “Let it out! Don’t have fear”. Gelukkig begreep een dame deze boodschap, die zich meer naar Santana begaf in tegenspraak van de security. Even een kleine discussie met Santana en er stond zo’n 300 man te dansen vooraan het podium. Eindelijk!
Het publiek werd echt wild van enthousiasme. Ze zongen luidkeels, fotografeerden hun gitaarheld en dansten gelijk crazy. Eindelijk kwam de sfeer los! Je zag ook onmiddellijk een andere prestatie van de muzikanten. In het begin deed niemand mee met hun energie, maar nu deed iedereen mee, waarbij ook de rechtstaande bezoekers op de tribunes. Carlos Santana was geslaagd in zijn missie en liet het publiek de vrije loop in hun ‘voodoo-energie’.
Kortom, het was weer een geweldige editie in het Antwerpse Sportpaleis. De sfeer kwam traag op gang, maar werd alsnog herboren. Ondanks dat Carlos Santana een dagje ouder wordt, blijft zijn sound uniek, krachtig en toonvast. Natuurlijk zijn de gitaarsnufjes niet meer zo makkelijk als vroeger, maar ik heb er 100% van genoten. Altijd leuk om zijn wereldhits als “Oye como va”, “Black Magic Woman” en “Samba Pa Ti” live te bewonderen.
Ik zou zeker en vast niet meer aarzelen als je fan bent van latinosounds en van Carlos Santana. Maar alvast een tip, begeef je maar onmiddellijk vooraan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/santana-22-06-2018/
Organisatie: Greenhouse Talent
… Met de ogen dicht waan je je bij Bob Marley, Prince, ... Lenny Kravitz, ach ja we zijn bij de laatste ! Bovenaan in het midden van het podium start Lenny en groep met “Fly Away” en dat is wat we 2 uur lang zullen doen, met een afwisseling van wereldhits uit een carrière van alweer 30 jaar !! “Dig In” en “Bring It On” brengen ons naadloos bij de cover van The Guess Who : “American Woman”; hij kijkt de menigte toe, schudt heel hard met zijn weelderige rastakapsel en ziet dat het goed is.
Alle vrouwen, waarvan vaak de partner mee moest , had ik de indruk, keken terug en zagen dat het zeer goed was. Nu zijn we voor echt vertrokken voor een strakke set in een net niet helemaal uitverkocht Sportpaleis.
Het podium was een goeie 25 meter naar voor geschoven zodat we precies in een mini-Sportpaleis stonden. De sfeer is Jamaicaans bij momenten en daarom is het ook niet verwonderlijk dat “Get Up Stand Up” van Bob Marley eraan komt. Lang uitgesponnen allemaal maar een perfecte sfeer, er wordt heerlijk heen en weer gewiegd door iedereen. “It's Not Enough” wordt gevolgd door een morele vraag van Lenny ‘over de wereld en wat er eigenlijk aan het gebeuren is’ … maar ja, we kunnen niet echt antwoorden allemaal ...
“Low” weerklinkt dagelijks op de radio tegenwoordig en is echt Lenny Kravitz zoals we hem liefst hebben, met een mooi oprecht nummer.
Om ons een allemaal goed in de ogen te kijken , gaat de zonnebril er af , en ja de dames laten hem duidelijk weten dat hij ook zonder ‘cool’ is !! ‘Cool’ is precies een woord dat voor hem is uitgevonden !
“It Ain't Over 'Till it’s Over”, “Can't Get You Off My Mind” en “Believe” volgen elkaar mooi op, veel gitaar maar toch niet te lang en te veel... Bij “I Belong To You” nemen velen in het mini-Sportpaleis dit persoonlijk op, al vele jaren denk ik.
Deze week kreeg Lenny nog te horen dat zijn acteercarrière voorlopig blijft bij ‘The Hunger Games’ en ‘Precious’; graag wou hij een rol in de tv-serie ‘Big Little Lies’ maar omwille van zijn huidskleur vinden de producers het moeilijk om hem een rol van schurk te laten spelen. Jammer want hij zou dit graag gedaan hebben, zijn dochter Zoë was immers al te zien in de eerste seizoen van deze serie. Deze gegevens even terzijde !
“Always on the Run” en “Where are We Runnin'?” volgen elkaar mooi en strak op, het voelt alsof we ons aan het opwarmen zijn voor de finale. Met het nummer van de vorige plaat, “The Chamber” kan er goed gerockt worden, de hele band laat zich dan ook goed gaan, het klinkt een beetje speciaal, een combi van rock met heel veel bas.
De band is dan ook heel goed afgestemd op elkaar, mooi worden ze 1 voor 1 voorgesteld: uit het oog springt toch wel Gail Ann Dorsey, de sessiemuzikant van o.a. Bryan Ferry, Tears for Fears, The Indigo Girls, Khaled en Skin (van Skunk Anansie), dit is niet alles, de laatste 10 jaar van David Bowie's carrière werkte ze voor hem ! Sinds 2012 is ze steeds mee op pad en op plaat met Lenny Kravitz.
Hier komt ook het moment dat hij als een klein en zeer gelukkig kind heel gek begint rond te lopen in het publiek, vooraan van links naar rechts , en dan ook nog ondertussen handtekeningen uitdeelt … en ja voor mij stond een dame die zonder nadenken haar borst ontbloot ; Lenny tekent met een grote glimlach … iedereen gelukkig !
Als 3 laatste nummers komen mooi achter elkaar “I'll Be Waiting”, “Let Love Rule” en “Are You Gonna Go My Way”, de enige vraag die ons nu nog rest is : Zet hij 's avonds voor het slapengaan dat kapsel af of is het echt ?
Leuke sfeer, het dak ging er niet helemaal af maar het is een rasartiest met een topband met 30 jaar archief aan goeie en vaak nostalgische nummers ! Niemand moet met de Taxi naar huis want “Mr. Cab Driver” hebben we niet gehoord.
Voor u beleefd, gehoord en gezien …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de gig in Rockhal Lux 23 juli 2018
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lenny-kravitz-23-07-2018/
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
