Raymond Van Het Groenewoud - Eeuwig Jong, Eeuwige Jeugd!
Onze jeugdidolen worden ouder, sommige zijn al naar de eeuwige jachtvelden verhuisd. Het is des te opmerkelijker als zelfs de Vlaamse idolen, zeventigers zijn geworden . Neem nu ons Vlaams icoon Raymond Van Het Groenewoud (****).
We herinneren ons de eerste keer dat we de man op het podium nog zagen levendig. Zes augustus 1987 op de Lokerse Feesten, met Elisa Waut, LSP Band en Soulsister. Waar is de tijd? Hoe hij het pleintje van de LF deed meezingen en dansen. Het staat in ons geheugen gegrift.
Nu, bijna veertig jaar later, stond hij in een uitverkochte Capitole in Gent naar aanleiding van theatertournee ‘Archivaris’. Dit concert stond in het teken van zijn 75ste verjaardag. Maar toch werd dit geen 'jukebox' of 'best of' concert, eerder een gedurfde avond met enkele verrassende wendingen. ‘Eeuwig Jong’, ‘Eeuwige Jeugd’, onze Raymond, zoveel is zeker.
Na een instrumentale intro werd de avond ingezet met “Primitivo' en het door iedereen meegezongen “Cha cha cha”. De eerste verrassende wending kwam al vroeg met “Ik ben God niet” en “Dit is mijn verhaal”, twee erg persoonlijke nummers, gebracht in een crooner eerste klas.
Ook bij “Twee meisjes” ontpopt Raymond zich tot een klasse verteller. Hij is ook altijd goed omringd door top muzikanten, Cesar Janssens op drums, percussie en kokosnoten, Wouter Berlaen op basgitaar en zang , Bram Weijters op keyboards, percussie, accordeon en zang Ward Snauwaert op gitaar en zang. Wat een ondersteuning. Hun inbreng zorgt ervoor dat Raymond zichzelf op het podium kan heruitvinden. Het bleek al bij die intro en de eerste songs. Verder die geoliede machine op “Maria Maria ik hou van jou” en “Je veux de l’amour”, door iedereen meegebruld.
Raymond weet z’n publiek te bespelen. Op “Liefde voor muziek” ging iedereen recht staan. Na een kort ingetogen extract uit “Dicht tegen je aan” volgde een pauze. Na die pauze kwam de crooner in Raymond boven op het 'groovy' klinkende “Brussels By Night”, waarbij hij aan zijn piano iedereen kippenvel bezorgde. Er zouden nog zo’n momenten volgen, zoals op “Gelukkig zijn” of “In mijn hoofd”. Songs die naast 'het feestelijke' ook de gevoelig snaar raken. Als hij met enkel de spots op hem en op pianist Bram gericht zo’n gevoelig moment inlast, moesten we onze tranen bedwingen.
Met knappe songs als “Aan de Meet”, “Machu Picclu (bij u wil ik zijn)” en “Ik zou je man zijn”, bleef hij dit veelzijdige pad bewandelen. ”Meisjes” bleek de apotheose. Op “Ik ben de man' boden zijn muzikanten elektronisch weerwerk, om dan te eindigen met het mooie “Maanlicht”, waarna ze terugkeerden naar de dagdagelijkse realiteit.
Een beetje tussen Vlaamse Chanson, crooner en troubadour, onze Raymond. Sing-soongwriting (gitaar, piano, mondharmonica) en Rock’n’roll met z’n band. In een uitverkocht Capitole deed hij iedereen mee dansen ,mee zingen en soms een traantje wegpinken. Wat een groots artiest, Eeuwig Jong, Eeuwige Jeugd!
Organisatie: Show-Time
Circle Unbroken - Terugkeer door de grote poort
Circle Unbroken + Painted Scars
We kwamen nog niet eerder in The Crossover in Gent/Langerbrugge, maar met Painted Scars en Circle Unbroken op één avond, wilden we daar heel graag bij zijn.
The Crossover is sinds enkele jaren een vaste waarde in het clubcircuit. Bands roemen deze muziekpub om zijn degelijke licht en geluid en vanwege het grote, brede podium. En er zijn veel stamgasten die naar zowat elke band komen kijken en luisteren. Voor de twee bands van de voorbije vrijdag waren nog meer fans afgezakt, zodat de organisator het bordje uitverkocht kon ophangen. In het publiek waren heel wat collega-muzikanten vertegenwoordigd.
Painted Scars surft op een gunstige golf. De bezetting is bijna compleet (voorlopig werken ze met sessiedrummers) en er komt een nieuw album aan. Daarvan hebben ze zonet “Higher” uitgebracht als eerste single. Dat nieuwe album zou voor deze band de deuren moeten kunnen openen naar de iets grotere festivals en concertzalen. Sinds ik deze band voor het laatst zag, staan ze met meer maturiteit en met meer grinta op het podium.
De entertainmentfactor is enorm gegroeid en alles oogt een stuk professioneler. Het publiek in de Crossover is helemaal mee en zit enthousiast in de juiste vibe. Bij “Knock Knock” (uit hun debuut-EP ‘Kintsugi’) gaan de vuisten spontaan in de lucht. Zangeres Jassy Blue is uiteraard de grootste aandachtsmagneet, maar ook bassist Jens doet zijn duit in het zakje om het publiek op te zwepen.
Het pas uitgebrachte “Higher” zat achteraan in de set, samen met “Enough is Enough”, wat later de tweede single wordt.
Beide tracks hebben een pittiger tempo dan we tot nu toe van Painted Scars te horen kregen. Laat dat nieuwe album maar komen.
Setlist Painted Scars: Glow In The Dark / Won’t Give Up/ Life And Alive / Knock Knock / Freedom / Familiar Taste Of Poison (cover Halestorm) / On Top Of You / Liquid Gold / Enough Is Enough / Higher
Circle Unbroken werd in 2015 opgericht door toetsenist Franky. Hij maakte naam bij onder meer Iron Mask, Entering Polaris en Rik Priem’s Prime. Met zangeres Marieke had hij de juiste sparringpartner gevonden om zijn bandconcept uit te werken. Met een volledige band erbij volgde in 2016 het album ‘Vincere’ bij het Nederlandse label Painted Bass Records. Dat liep een hele tijd goed en de band speelde volop concerten, maar dan kreeg Marieke een aanbod dat ze maar moeilijk kon weigeren: de nieuwe zangeres worden bij Lords of Acid. Met Lords of Acid nam ze ‘Pretty in Kink’ op en trok ze op tournee door Europa en de Verenigde Staten (van 2018 tot 2022). Nadien zat ze onder meer in Velvet Coven (met Tine van Scavenger) en in de coverband Impact, die het tot op het podium van Alcatraz schopte.
De comeback van Circle Unbroken stond dan ook zowat in de sterren geschreven. Omdat de vroegere bandleden niet langer in de muziek zaten of al in andere bands en projecten speelden, hebben Franky en Marieke een nieuwe band bij elkaar gezocht. Daar zitten toch een paar leuke namen bij, zoals de in België wonende Rus Vassili Moltchanov op bas van onder meer Iron Mask en Magic Kingdom, gitarist Rik Priem van Frozen Rain en Rik Priem’s Prime (waarvan binnenkort nieuw werk verwacht wordt) en drummer Kris Loris. Die laatste is misschien wel het bekendst van de ska-band Edje Ska, maar live liet hij horen dat hij ook in metal zijn mannetje kan staan. En hoe!
Deze 2.0-versie van Circle Unbroken stond er bij zijn comeback meteen als een stevig huis. Strak en foutloos, en met veel enthousiasme. Marieke leidde de ceremonie bij de intro (iets met een kroon, plastic rozen en een sluier) en nam daarna het voltallige publiek op sleeptouw. Wat een overgave, wat een talent, wat een vocale techniek en wat een professionaliteit. Al maakte ze zelf wat voorbehoud bij haar vocale prestatie. Net toen wij dachten dat alles prima verliep, vroeg ze aan de band om een track van de setlist over te slaan, wegens vocaal te uitdagend. En nadien verontschuldigde ze zich bij het publiek omdat ze met haar stem ‘struggelde’, hoewel niemand iets in de gaten had.
De set van Circle Unbroken was mooi opgebouwd met ‘oude’ nummers van ‘Vincere’ en al wat nieuwer werk van het nog uit te brengen volgende album. Er zaten ook drie covers in de set: een pompende metalversie van “Enjoy The Silence” (van Depeche Mode), Radiohead’s “Creep” (met enkel Marieke en Franky, zoals in de eerste versie van Circle Unbroken) en “Bad Romance” van Lady Gaga. Zoveel covers in één set, die tactiek hebben ze al eerder toegepast bij Circle Unbroken. Mogelijk gaan ze ervan uit dat er altijd wel een deel van het publiek is dat geen enkel Circle Unbroken-nummer kent en die zijn dan gecharmeerd door een cover van iets wat ze kennen ‘van op de radio’.
In The Crossover werkte deze tactiek alvast. Jassy Blue van Painted Scars mocht nog “Titanium” komen meezingen en in de bisronde ook nog lijflied “Circle Unbroken”.
Setlist Circle Unbroken: Oddyssey / In The Shadows Of My Bones / Enjoy The Silence (Depeche Mode) / Warrior’s Wife Lament / Damnatio / Salomé / Creep (Radiohead) / Vampire / The Call / Bad Romance (Lady Gaga) / The Incantation / Titanium / Last Goodbye / Black Fire / Circle unbroken / Portrait.
Circle Unbroken komt terug door de grote poort. Dit eerste concert in de nieuwe bezetting hebben ze geen ‘try out’ genoemd, maar dat was ook nergens voor nodig.
En het leukste is, op 23 juli doen Circle Unbroken en Painted Scars dit nog eens over op de Gentse Feesten, met namiddagconcerten (om 14 uur en 16 uur op de Korenmarkt, met daarna nog tributeband Magnetica).
Organisatie: The Crossover Music Pub, Gent
The Ex - Drie meedogenloze gitaren in de frontlinie
Het werd een heel mooie avond in De Zwerver hoewel ik toch wat meer volk had verwacht voor een monument als The Ex. Maar de groep uit Amsterdam was natuurlijk al enkele keren met exact dezelfde show, waar geen millimeter van wordt afgeweken, in het land te zien geweest.
De zaal werd dan maar geruild voor de foyer en dat bleek de perfecte setting: The Ex klonk er intenser dan ooit.
Maar eerst zorgde Frankie Traandruppel voor een gesmaakt aperitief. Frankie Traandruppel (genoemd naar het nummer "Frankie Teardrop" van Suicide) is het alter ego van Lee Swinnen, nog steeds de zoon van Guy. Met de succesvolle groepen Tubelight en Double Veterans haalde Lee Swinnen in de jaren 2010 de Belgische garagerock mee uit het slop.
Na de coronaperiode volgde een drastische koerswijziging en koos hij voor het slaapkamerproject Frankie Traandruppel. In zijn eentje maakte hij ondertussen drie albums waarvan ‘Translation is key’ uit 2025 de meest recente is, naast een hele reeks singles en EP's.
Live laat hij zich bijstaan door bassist Bart Weyens (Statue) en drummer Noah Melis ( Bed Rugs, Borokov Borokov, Olden Yolk, Shy Dog en The Porn Bloopers).
Een nonchalant ogende Frankie Traandruppel opende zijn set meteen raak met "It's alright (now)", een single van enkele jaren geleden. Het deed me denken aan The Velvet Underground en dat zou die avond zeker niet de laatste keer zijn.
Met hun drieën brachten ze heerlijk loom rammelende garagerock/pop waarin ik af en toe ook de slackerrock van Pavement hoorde sluimeren. In het van de recentste plaat afkomstige ‘Pop’ leek dan weer de geest van The Beach Boys rond te waren. Een enkele keer werd het gaspedaal wat dieper ingedrukt maar het punky "Working retail" kon toch moeilijk tot de hoogtepunten gerekend worden.
Slotsong "Sad trip" hoorde daar duidelijk wel bij. Als de stelling waar ik vroeger sterk in geloofde - dat een groep staat of valt met de kwaliteit van hun traagste song - enige waarheid bevat, dan zit het meer dan goed voor Frankie Traandruppel.
Vorig jaar zag ik The Ex nog op Les Nuits Botanique, waar ze zowel Mclusky als The Jesus Lizard het nakijken gaven. Daarvoor hadden ze niet eens een 'best of' nodig. Nee, ze speelden gewoon hun volledige pas uitgekomen plaat van begin tot eind.
Dat kunstje werd in De Zwerver nog eens overgedaan, waar opnieuw bleek hoe sterk ‘If your mirror breaks’ wel is. Deze muziek klinkt zo urgent dat een déjà vu gevoel geen kans krijgt.
Opnieuw werd het van de eerste tot de laatste seconde een feest voor wie houdt van punk, verrijkt met invloeden uit zowel noise, folk, etnische muziek als jazz.
De set werd geopend met "Beat beat drums", een explosie van ritmes met Bo Diddley als leidraad en waarin Terrie Hessels zijn aftandse gitaar te lijf ging met een drumvel. Terrie Hessels, de enige die er van bij het begin bij was en inmiddels de zeventig gepasseerd, dartelde nog steeds als een jong veulen over het podium. De tijd lijkt geen vat op hem te hebben en het aanstekelijke enthousiasme dat hij blijft uitstralen tref je zelfs bij jonge groepen zelden aan.
De rusteloze interactie tussen de drie gitaren was adembenemend. De bizarre, meedogenloos hamerende gitaren van Hessels en Andy Moor in combinatie met het wat conventionelere spel van Arnold de Boer, waarin af en toe wat Afrikaanse invloeden doorsijpelden, vormden een constante bron van vuurwerk. Opvallend daarbij was de afwezigheid van de gebruikelijke effectpedalen. The Ex blijft zweren bij het ambachtelijk creëren van geluidseffecten door de snaren op spectaculaire wijze met allerhande vreemde voorwerpen te manipuleren zoals ook Sonic Youth dat destijds deed. De zang van de Boer mocht dan al wat monotoon klinken, ze bleef mede dankzij de soms verrassende woordkeuzes een dwingende aanwezigheid.
Ten slotte was er nog Katherina Bornefeld, enigszins verscholen in het halfduister achteraan het podium, die met haar stuwende, non-conformistische drumspel de motor soepel draaiende hield. Toen ze haar drumstel even verliet om vooraan "Wheel" te zingen, leverde dat misschien niet het beste nummer van de avond op, maar het was haar van harte gegund en zorgde bovendien voor een welgekomen rustpunt.
Daarna ging het weer crescendo en raakte het publiek steeds meer in de ban, wat vooraan het podium leidde tot uitzinnige danstaferelen. Het kookpunt werd definitief bereikt met "Great", een toepasselijk getiteld en onontkoombaar anthem vol wervelende gitaren en drieste drums. Toen hield een dolenthousiaste Herr Seele het niet langer uit: hij stormde het podium op en hing zijn stropdas om de hals van Katherina Bornefeld.
Uiteraard kon een bisnummer in deze jubelstemming niet ontbreken. Eerst kregen we "The heart conductor", dat na lang aandringen gevolgd werd door "Soon all cities", twee nummers uit hun voorlaatste plaat ‘27 passports’.
Achteraf kon men zich nog vergapen aan een enorme merchandisetafel waarop minstens zestien verschillende platen uitgestald lagen.
The Ex lijkt momenteel werk te maken van een heruitgave van haar volledige catalogus op vinyl. Daardoor drong de vraag zich op waarom er geen nummers uit die heruitgebrachte platen op de setlist stonden. Jammer misschien, maar ook zonder die nummers bleef dit een imposante set.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
SCHNTZL - Schemerzone tussen improvisatie en experiment
Het duo SCHNTZL wordt richting 'jazz' geduwd, maar heeft heel wat in z’n mars. De twee weten doorheen de jaren grenzen in het genre te vervagen en horen overal muzikaal thuis. Ze balanceren in de schemerzone tussen improvisatie en experiment.
Hendrik Lasure (piano, elektronica) en Casper Van De Velde (drums, elektronica) hebben een nieuwe plaat uit, 'Fata Morgana' via VierNulVier Records. Op ‘We Are Open’ in de Trix zagen we hen een soort huiskamersfeer creëren en zweepten hun sound op met drums en piano.
In de N9, Eeklo deden het nog eens over, het werd een intieme avond om opnieuw die huiskamersfeer te creëren, trouwens meer en meer de perfecte voor SCHNTZ er te vertoeven.
Om dat plaatje compleet te maken, mocht het trio Nagløed (*****) beginnen. Op een soort vloermat met gitaar, drum en piano. Nog meer intimiteit, die bovendien perfect past bij hun muziek. Het Gentse trio bestaat uit Dillian Fevry (elektrische gitaar en zang), Andreas Lagrou (drums) en Matthias Dewilde (elektronica en toetsen). Recent brachten ze hun tweede plaat uit ''Everything Is In Everything', een pareltje vol intens mooie rustpunten die je tot een gemoedsrust brengen.
Live kregen we een emotioneel beladen klankkleur, sober maar niet somber. De zachte cimbalen en de dromerige piano klank verrasten met enkele pakkende mooie zanglijnen die de gevoelige snaren raakten . Bevreemdend mooi sloten ze af, met een zeker ‘zen’ gevoel. Een
intens, overweldigend gevoel van welbehagen in die intimiteit. Magische start van de avond.
De podium opstelling bij SCHNTZL (*****) was gewoonweg verbluffend. Twee soort reuzegrote nachtlampjes stonden aan elke hoek van het podium met ledverlichting en alles eraan verbonden. Het deed die huiskamersfeer opborrelen naar een heus feestje in de slaapkamer. Want Schntzl houdt intimiteit en alle registers opentrekken, waar nodig.
door de chaotische brij aan rusteloze piano, elektronica en drum/percussie.
Chaos met een lijn …
Sterk hoe zij elkaar weten aan te voelen en aan te vullen, en binnen die context andere wegen opzoeken. Het leukste is dat de band die grijze zone opzoekt tussen vele uitersten. Heel wat onverwachtse boeiende wendingen die jazz met vele genres verbindt.
Op een klein uurtje - het was een vrij korte set - slaat SCHNTZL ons compleet murw. Elk nummer had zijn muzikaal idee, het maakte er een bijzonder concert van. Wat een magie.
Hoe leuk en spannend was het, continu te kunnen vertoeven in de schemerzone tussen improvisatie en experiment!
Pics homepag @Jurgen Dhont
Organisatie: N9, Eeklo
Big Thief is al lang geen kleine cultband meer. Na het vertrek van bassist Max Oleartchik leek het in 2024 even onzeker hoe de toekomst van de groep eruit zou zien, maar Adrianne Lenker, Buck Meek en James Krivchenia vonden opnieuw hun evenwicht.
Hun nieuwste plaat ‘Double Infinity’ klonk als een herbronning: vertrouwd, maar tegelijk fris en avontuurlijk. Daarmee trok de band eindelijk opnieuw op tournee, inclusief een passage in Vorst Nationaal. Een interessante uitdaging, want waar Big Thief doorgaans floreert in intimiteit, moest die nu standhouden in een zaal van een heel andere schaal.
Ata Kak mocht de avond openen en bracht samen met zijn band een energieke mix van vroege house, funk en speelse elektronica. De Ghanese artiest kreeg de handen geregeld op elkaar en zorgde ervoor dat het publiek al vroeg uit zijn schulp kroop. Niet elk nummer hield de spanningsboog even strak gespannen, maar de aanstekelijke energie maakte veel goed. Na een sterk slot was de zaal voldoende opgewarmd voor het hoofdprogramma.
Ook Vorst Nationaal zelf was voor de gelegenheid compacter gemaakt. Het podium stak verder de zaal in en de bovenste ring bleef gesloten, waardoor de ruimte verrassend knus aanvoelde.
Big Thief werd hartelijk aangekondigd door Ata Kak en koos vervolgens voor een bijzonder ingetogen begin met “Forgive the Dream”, Adrianne Lenkers “Bright Future” en “Understanding”. De zaal hing vanaf de eerste noot aan hun lippen. De sound was kraakhelder en gaf elk detail de ruimte om te ademen. “Change” zorgde voor de eerste vreugdekreten uit het publiek, terwijl “Los Angeles” en “Shoulders” meer dynamiek in de set brachten.
Hoogtepunt van het eerste deel was “Not”, waarin drummer James Krivchenia de band richting een lange, scheurende climax stuwde die op luid applaus werd onthaald. Ook gastbassist Joshua Crumbly bewees meermaals zijn meerwaarde, onder meer tijdens een prachtige uitvoering van “Mary”, waarbij Lenker haar gitaar even neerzat en het publiek voorzichtig probeerde mee te laten zingen.
Halverwege de set bracht Big Thief een ontroerende ode aan Tucker Zimmerman en zijn onlangs overleden vrouw Marie-Claire. Met “Slowin' Down Love” en “The Season” eerde de band een muzikale inspiratiebron van Adrianne Lenker, terwijl Vorst Nationaal muisstil luisterde.
Het was tekenend voor de hele avond: tussen de nummers door heerste een aandacht en respect die je zelden nog in een grote concertzaal aantreft. Vanaf dat moment kwam de band ook wat losser. Lenker maakte enkele bindteksten over het vreemde van mens-zijn en verwees met een glimlach naar het bijna stadionachtige gevoel van de zaal.
Muzikaal schakelde Big Thief een versnelling hoger. “Real House” groeide uit van een ingetogen vertelling naar een explosieve ontlading, terwijl “Vampire Empire” en “Spud Infinity” het publiek volledig meekregen. Bij dat laatste nummer vergat Lenker even een strofe, maar wist ze dat op zo'n charmante manier recht te zetten dat het alleen maar bijdroeg aan de spontaniteit van het optreden. Toen uit verschillende hoeken van de zaal om “Paul” werd geroepen, kon de band moeilijk weigeren. Het geliefde nummer werd uitbundig ontvangen en vormde samen met “Simulation Swarm” een van de absolute hoogtepunten van de avond.
De bisronde bleef beperkt tot “Incomprehensible”, een van de sterkste nummers van ‘Double Infinity’. Voorzichtig ingezet en luid meegezongen door het publiek vormde het een passend einde van een concert dat moeiteloos de verwachtingen inloste. Big Thief bewees dat hun muziek ook op grotere podia overeind blijft. Meer nog: de band slaagde erin om Vorst Nationaal aan te laten voelen als een intieme woonkamer waarin elk detail telde. Door de sterke setlist, het indrukwekkende samenspel en de uitzonderlijke aandacht van het publiek, groeide deze passage uit tot een van die concerten die nog lang blijven nazinderen.
Setlist: Forgive the Dream - Bright Future - Understanding - Change - Los Angeles - Shoulders - Not - Real Love - Mary - Slowin' Down Love (Tucker Zimmerman) - The Season (Tucker Zimmerman) - Real House - Christmas Day - Vampire Empire - Spud Infinity - Paul - Simulation Swarm — Incomprehensible
Lees gerust de review van 2 april in l’Aéronef, Lille: Big Thief – Pareltjes melancholisch hoopvol
Organisatie: Live nation
Aquiles Navarro & Olof Melander - Een milde botsing in arrangement, cultuur en muziekstijl
Aquiles Navarro & Olof Melander
Je moet het maar voor hebben, een vliegtuig boeken richting Brussel om er te mogen optreden. Alles tot in de puntjes geregeld, en dan te horen krijgen dat er een staking is uitgebroken in Brussels Airlines waardoor de vlucht wordt omgeleid.
De organisatie had alles in het werk gesteld om Moor Mother, die deze avond in de AB Club zou optreden, pas laat dan zou optreden. Maar ook dat lukte in laatste instantie niet.
We citeren het bericht op de website: ''Door een onaangekondigde staking die vandaag is uitgebroken op Brussels Airport raakt Moor Mother - ondanks verwoede pogingen via omleiding naar Amsterdam - niet in AB. Dit nieuws bereikte ons pas zonet (lees 18u51). Opener van deze double bill - Aquiles Navarro & Olof Melander - zullen wel optreden en een langere set spelen.''
Die set van Aquiles Navarro & Olof Melander (*****) duurde uiteindelijk bijna twee uur en was een lange trip voor wie houdt van een milde botsing tussen culturen, muziekstijlen en de arrangementen. Uitersten vinden elkaar.
Aquiles Navarro maakte gebruik van allerlei blaasinstrumenten , uitgestald op een kleurrijke tafel, zoals een soort Hoorn, of een schelp waar hij door blies en andere traditionele instrumenten, al dan niet gelinkt aan de Afrikaanse cultuur. Of percussie en Afrikaanse trommels, wat zijn talent als een grenzeloos multi-instrumentalist onderstreept.
Olof Melander gebruikte samples ervan, om die dan te mengen met een elektronische klankkleur.
Het klonk niet koud of clean, nee, je voelde de warmte over de hoofden waaien. Een intens gevoel van welbehagen overviel ons. Aan zijn mengpaneel, was hij dan ook een klankenwizard .
Het mooie was hoe beiden elkander voortdurend aanporden, ze hielden het publiek bij de leest in de bijna twee uur durende set. Een formidabele prestatie.
We kregen verschillende culturen en muziekstijlen op ingenieuze wijze over ons heen . De verbinding was er eentje van een 'groovy' improvisatie en experimenteerdrift.
Oeverloos, zonder enige pauze, bleef het duo maar doorgaan, tot een verstilde climax was bereikt die ons totaal verweesd achterliet.
Sommigen hadden zich ondertussen op de grond plaats genomen, om het intense gevoel nog meer te ervaren.
De Afrikaanse klanken kwamen er door een soort 'veldopnames' en werden gemixt tot een aanstekelijk geheel. Navarro & Melander hadden alvast een heel fijn alternatief klaar; de avond was hoedanook meer dan geslaagd, een milde botsing in arrangement, cultuur en muziekstijl. Uitersten die elkaar vonden!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
Mattias De Craene & Black Koyo – Een magische cultuurbeleving, binnen de typische Gnawa traditie
Mattias De Craene & Black Koyo
Muzikanten die hun comfortzone aftasten en durven verlaten. We houden daarvan. En sommigen voegen er andere culturen aan toe. Neem nu saxofonist Mattias De Craene, gekend als saxofonist bij o.a. MDCIII en Nordmann. Met zijn nieuwste project zocht hij het buiten de grenzen. Hij kwam in de wereld van traditionele gnawa-muziek. Het bracht hem bij de formatie Black Koyo, grootmeesters in Afrikaanse muziek en rituelen.
Het resultaat is een best spannende plaat 'Makatan'. Met deze plaat trad hij op in de N9. Mattias De Craene & Black Koyo zorgden voor een avontuurlijke avond vol rituelen en Afrikaanse ritmes die ons deden zweven en wegdromen.
DJ Back To Mono (****) vergaste ons bij aankomst met aanstekelijke vinyl muziek. Met een knipoog naar de Afro-jazz stijl, pikte hij perfect in op de trip van deze muzikale avond.
Tussen de twee sets door, én na de hoofd act, bleef hij in diezelfde sfeer hangen. Mooi.
In het voorprogramma kregen we Imane Guemssy (****). Spelend op haar guembri en met haar fluwelen, emotioneel beladen vocals, wist ze iedereen diep te ontroeren. In de bio staat het volgende: ''In haar teksten viert ze eenheid, en brengt ze een boodschap van vrede en wijsheid.''
Wat ze zingt, voel je letterlijk aan. Het komt vanuit haar hart en het raakt iedereen dus. De zaal werd er stil van. Ze kon hoog uithalen. Die muzikale intimiteit over het leven van elke dag in een puur Afrikaans tintje, wist ons uitermate te boeien.
Het concert van Mattias De Craene & Black Koyo (*****) start met weelderige tunes van Mattias’ sax. Een mooie start van het nakende ritueel. Er op volgend komt Black Koyo met klagerige gezangen. De combinatie van bevreemdende instrumenten en traditionele tekenden een soort zachtmoedige cultuurschok.
Het muzikaal ritueel zet zich nog verder door met soort 'tam-tam' geluid, Guembri klanken en vocals die thuishoren bij Afrikaanse stammen. We hadden op het podium een soort Afrikaanse pot zien staan, en later in de set werd een vuurtje ontstoken; de walmen hadden een bedwelmende invloed op alles en iedereen om het potje heen. In dit ritueel werden de registers soms opengetrokken, wat de apotheose compleet maakte.
Het totaal pakket in de sax van Mattias en de sound van Black Koyo maakte deze performance bijzonder. De zes nummers van de plaat passeerden in een uitgesponnen versie de revue. Kleurrijke landschappen zagen we in de background, die we hier in onze Westers wereldje niet elke dag tegen komen.
In de walmen van rook, kwamen we prompt in een bijzondere wereld terecht, vrij onbekend voor wij in onze Westerse wereld, maar wie de Afrikaanse cultuur genegen is, kon hier zeker en vast zijn gading vinden.
We kregen een zachtmoedige botsing tussen een mystiek klinkende sax, elektronica en de typische Gnawa traditie in een kleurrijke, dansbare basis. Het was een bijzondere beleving, een magische cultuur beleving, zonder meer!. .
Pics homepag @Jurgen Dhont
Organisatie: N9, Eeklo
16 Horsepower – Een unieke, bezwerende, mystieke set met een zegen van een goddelijke stem van Dave Eugene Edwards
31 mei + 1 juni 2026
Na meer dan twintig jaar stilte is 16 Horsepower eindelijk terug. De legendarische Amerikaanse band, die een hele generatie heeft beïnvloed met hun duistere, meeslepende muziek waarin rock, folk en alt-country versmelten, keert terug op het podium in een bijna mystieke uitstraling.
De oorspronkelijke muzikanten, David Eugene Edwards, Jean-Yves Tola en Pascal Humbert, worden vergezeld door Chuck French (Wovenhand) op gitaar. Hoewel de band in Denver, Colorado, gevestigd is, bevat de band twee Franse muzikanten, wat nogal ongebruikelijk is!
Twee jaar geleden bewees Edwards al solo, in dezelfde zaal, het publiek diep te raken. Het is geen wonder dat de twee concerten op 31 mei en 1 juni in een recordtijd waren uitverkocht.
Een onvergetelijk concert trouwens. De sfeer is zwaar, bijna verstikkend. Je waant je in de ‘Great Sand Dunes’-woestijn. Op het scherm verschijnt het logo van de band met een eenvoudige welkomstboodschap.
Vanaf de eerste tonen op "I Seen What I Saw" wordt de stemming bepaald, die van een wazig Amerika, waar Edwards zijn innerlijke demonen bestrijdt en de Almachtige aanroept. Zijn concerten zijn veel meer dan concerten; het zijn rituelen. Een unieke, bezwerende stem met een bijna mystieke ondertoon. Een zegen van een goddelijke stem, ‘The voice of God’, zou je bijna kunnen zeggen.
De muziek is iets unieks, met invloeden van de inheemse Amerikanen. Geen wonder, want Cherokee-bloed stroomt door zijn aderen. Zittend op zijn stoel, met zijn altijd aanwezige fedora op, lijkt hij bezeten. "Brimstone Rock" en "Straw Foot" krijgen live een nog meer onheilspellende dimensie mee, voortgestuwd door de contrabas van Pascal Humbert. Op het scherm flitsen beelden van slangen, paarden en witte vogels voorbij, ahw een soort verschijning in een sjamanistische droom.
De band wisselt van instrumenten en beweegt naadloos van lap steel naar accordeon, van banjo naar solid-body gitaar. De soundscapes zijn prachtig betoverend.
Klassiekers als "American Wheeze", "Haw", "Heel On The Shovel" en vooral "Splinters" en "Black Soul Choir" galmen door de zaal. Het geluid is kolossaal, krachtig en helder. Indrukwekkend Oorverblindend!
Soms zingt Edwards intro's waarin hij Engels en inheemse Amerikaanse talen combineert. Hij weet het publiek volledig mee te trekken in zijn verhaal, beheerst door zijn gebaren en vocals.
Tijdens de 'encore', behielden "Hutterite Mile" en "Blessed Persistence" een gotische spanning tot de laatste klap werd uitgedeeld met "For Heaven's Sake".
Twintig jaar later is16 Horsepower nog steeds iets unieks. We hebben opnieuw een onvergetelijk concert en moment beleefd, een schitterende ceremonie in een zeldzame intensiteit... Wat een bezwerende, mystieke set met Dave Eugene Edwards, een zegen van een goddelijke stem.
Setlist: I Seen What I Saw – Haw - Dead Run - Brimstone Rock - Straw Foot – Splinters - American Wheeze - Heel on the Shovel - Horse Head - South Pennsylvania Waltz - Sac of Religion - Strong Man - Black Soul Choir - Black Bush - Phyllis Ruth - Harm’s Way – Clogger - Poor Mouth
Encore: Hutterite Mile - Blessed Persistence - For Heaven’s Sake
(vertaling Phil Blackmarquis – Johan Meurisse)
Fr review
Un retour en grâce, avec la bénédiction de la voix divine de David Eugene Edwards...
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9605-16-horsepower-01-06-2026?Itemid=0
Organisatie: de Roma, Antwerpen
Nebula - Stoner-rock protagonisten zijn nog niets van hun pluimen verloren
Nebula , Johnny Nasty Boots
De Mexicaan Johnny Nasty Boots, die zich al een tijdje in LA heeft gevestigd, profileerde zich als een explosieve rockgitarist met een uitmuntende ritmesectie achter zich, een powertrio zoals je die dezer dagen niet zoveel meer tegenkomt. Johnny Nasty Boots deed wel eens aan de jonge Leslie West van Mountain deed denken, zowel qua uiterlijk als qua speelstijl.
De man schitterde meermaals met splijtende en bij momenten freaky solo’s. Het trio maakte ruimte vrij voor psychedelische jams en daarin bleek meermaals dat hier een bijzonder sterke drummer aan het werk was. Het lange “Whiskey and Reeferblues” groeide uit tot een hoogtepunt, met een geestdriftig uit zijn voegen barstend middenstuk, een monsterlijke bluesriff en een stel striemende solo’s.
Johnny Nasty Boots, hou die naam alvast in de gaten, iets wat wij ook zeker gaan doen.
Nebula zijn survivors die hun neus al eind jaren negentig aan het stonervenster kwamen steken, hun legendarische debuutalbum ‘To The Center’ staat in onze platenkast nog steeds fier te pronken tussen ‘Welcome to Sky Valley”’ (Kyuss), ‘The Action Is Go’ (Fu Manchu) en ‘Dopes To Infinity’ (Monster Magnet). De band is het geesteskind van Eddie Glass die destijds uit Fu Manchu stapte om zijn eigen ding te doen. Na diverse personeelswisselingen is hij op vandaag nog de enige constante in Nebula.
Nebula overtuigde in het Wintercircus met in fuzz gedrenkte stoner-rock en psych-rock die voortdreef op Glass’ gruizige gitaarpartijen en een pompende ritmesectie.
Een sound die uiteraard gestoeld is op Sabbath- en Kyussfundamenten, maar die wel een eigen karakter heeft en ons bij momenten deed denken aan de wilde fuzz-rock van Ty Segall. Een zompige bluesy ondertoon vormde de fundering voor machtige slepers als “Aphrodite”, “Anything From You”, “To the Center” en “Wilted Flowers”. Snedige fuzzrock domineerde in de energieke stonerrockers “Giant”, “Highwired” en “Fall of Icarus”.
Nebula had nog een splijtende bisronde in huis met het wervelende “Let’s get Lost” en het kloeke space-rockmonster “Transmission From Mothership Earth”.
De band heeft ons een dik uur zonder oponthoud in een viriele stonermodus gewikkeld, het was zo voorbij, maar het was geweldig. Na al die jaren zijn ze nog geen greintje van hun slagkracht verloren en spelen ze nog steeds aan de top van een drukbezocht genre waarin men ondertussen bijna het bos tussen de bomen niet meer ziet.
Organisatie: Democrazy, Gent
Emmy d’Arc en TEUN Veroveren de Grote Zaal - Magische Hoogtepunten in de AB
Het was een avond die al maanden met stip in de agenda van menig fan stond genoteerd: de headline-show van Emmy d’Arc in de Brusselse Ancienne Belgique. Aanvankelijk stond de singer-songwriter geprogrammeerd in de intieme Club (de kleine zaal), maar nadat die tickets in een mum van tijd de deur uitvlogen, werd beslist om de show te verhuizen naar de Grote Zaal. Hoewel het net niet helemaal was uitverkocht, stond de zaal wel zo goed als vol. Tussen de enthousiaste menigte waren bovendien opvallend veel bekende gezichten te spotten, die allemaal getuige wilden zijn van dit concert.
Als support act mocht TEUN (het alter ego van de in Maastricht getogen en in Antwerpen neergestreken Teun Truijen) de spits afbijten. De zangeres, songwriter, producer en multi-instrumentaliste die in 2024 nog de zilveren medaille wegkaapte tijdens Humo’s Rock Rally, bewees meteen waarom haar ster snel rijzende is.
Gewapend met nummers van haar pas uitgebrachte debuut-EP ‘Home is growing on me’, bracht ze een mix van dromerige indiepop en kwetsbare emoties. Haar achtergrond als professioneel danseres en haar ervaring bij Eefje de Visser waren duidelijk merkbaar in haar gracieuze podiumaanwezigheid. Het AB-publiek liet zich gewillig meeslepen in haar unieke universum van euforie en melancholie. Een ijzersterke opener.
Wat volgde was een masterclass in hoe je in je eentje een grote zaal volledig naar je hand zet. Emmy d”Arc heeft geen bombastische band nodig, gewapend met enkel een akoestische gitaar, mondharmonica, piano en een loopstation bouwde ze ter plekke gelaagde, dynamische arrangementen op.
Het publiek werd getrakteerd op een gebalanceerde set waarin publieksfavorieten en tracks van haar debuutalbum zoals het ijzersterke "Words", "Hit me", "The day", "Wish I'd never met you" en het breekbare "Frontline" luidkeels werden meegezongen.
Tussen de bekende songs door dropte Emmy ook een handvol gloednieuwe nummers. Wat daar meteen aan opviel, was de muzikale evolutie die ze doormaakt. De nieuwe composities klinken rijper, gelaagder en snijden thematisch dieper en matuurder in het vlees. De toekomst belooft heel veel goeds.
Een absolute kippenvelmoment van de reguliere set vond plaats toen niemand minder dan Admiral Freebee het podium opstapte. Samen brachten ze een bloedmooie uitvoering van diens klassieker "Rags 'n' Run", waarbij Emmy de backing vocals voor haar rekening nam, prachtig ondersteund door de melancholische klanken van een cellist.
Maar het slotakkoord moest toen nog komen. Als afsluiter bracht Emmy "Troy" van Sinead O’Connor. Een aartsmoeilijk nummer, maar ze bracht het met zoveel bezieling en emotie dat de grote zaal muisstil werd. Het was geen klinische, perfecte kopie, maar een eigen, doorleefde interpretatie die recht door de ziel sneed en menig toeschouwer (en BV) ontroerd achterliet.
Met deze succesvolle verhuizing naar de grote zaal van de AB bewijst Emmy d’Arc dat ze klaar is voor het hele grote werk. Wie er in Brussel niet bij kon zijn (of wie gewoon dringend nood heeft aan een herhaling), krijgt deze zomer gelukkig nog genoeg kansen om haar live te bewonderen op een aantal van de mooiste podia van het land zoals Werchter Boutique, Lokerse Feesten en Dranouter.
Neem gerust een kijkje naar de pics
TEUN
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9603-teun-29-05-2026?Itemid=0
Emmy d’Arc
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9604-emmy-d-arc-29-05-2026?Itemid=0
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Surf Trash - Surf noch trash
De schrale zandgrond van de Kempen blijkt een vruchtbare voedingsbodem voor rock-'n-roll. In de schaduw van het onvergankelijke Sjockfestival schieten garagepunkbandjes als paddenstoelen uit de grond.
Zo ook Itches uit Vorselaar dat in 2020 de wereld kwam verblijden met 'carapunk'. Ik zag ze een paar jaar geleden in het voorprogramma van River City Tanlines in The Pit's maar toen konden ze me nog niet helemaal over de streep trekken.
Nu leek de band alleen maar gegroeid. Met ‘House animal included’, tegelijk verschenen bij het Nederlandse Wap Shoo Wap Records en Belly Button Records, hadden ze bovendien een fraaie tweede plaat onder de arm.
Itches opende meteen met mijn favoriete nummer van die plaat, "Indians", waarin de geest van de vroege The Kinks rondwaart. De toon was meteen gezet. Wat volgde was een ceremonie, zoals zanger-gitarist Philippe Aguilar Peeters het verwoordde, van eigentijdse fuzzy garagepunk met onmiskenbaar diepe wortels in de sixties.
Korte, onafgewerkte garagerockdiamantjes die onverbiddelijk op de heupen mikten waarbij ik een tevreden grijns op mijn gezicht onmogelijk kon verbergen.
Met de (nieuwe) bassist Hendrik Vanden Berk (Koala Disco) en drummer Arno Sels (Mitraille) aan zijn zijde vond Peeters de perfecte balans tussen de primitieve garagepunk van de 'Back from the grave'-bandjes en de psychedelische fuzz van Ty Segall en consorten. Hoogtepunt was voor mij zonder twijfel het oudere "Blur vision" dat opgeleukt werd met een dubieuze metalsolo waarna alle remmen werden losgegooid in een psychedelische freak-out. Dit was eigenlijk de perfecte afsluiter geweest, want de twee resterende nummers daarna konden plots heel wat minder boeien. Dat neemt echter niet weg dat dit een geweldige set was.
Surf Trash is een groep uit het Australische Lake Macquarie die in 2017 werd opgericht door de broers Andrew (zang/drums) en Nick (bas) Scott. Verder bestaat de band uit de twee gitaristen Lachlan ‘Jacko’ Jackson en Patrick Russell. Hun debuut, "The only place I know", bereikte in 2024 de hoogste plaats in de Australian Aria Charts, de belangrijkste charts down under.
Surf Trash is eigenlijk een wat misleidende bandnaam. Met surf zoals we die kennen van Dick Dale of The Ventures had de groep weinig gemeen maar misschien belichaamden de bandleden zelf het stereotype van de Australische surfer. Van 'trash' was al helemaal geen sprake, gelikter kon het nauwelijks.
Na een vluchtige beluistering vooraf had ik wel het vermoeden dat dit eens kon tegenvallen, maar ik vertrouwde op de doorgaans betrouwbare keuzes van De Zwerver. Bovendien hoopte ik op een Babe Rainbow-effect, ook dat is een Australische band die me op plaat niet echt weet te overtuigen, maar die op Leffingeleuren al twee keer de sterren van de hemel speelde.
Surf Trash opende zijn set, die grotendeels bestond uit nieuwe nummers van hun binnenkort te verschijnen tweede plaat, met een van hun allereerste nummers: "Over my shoulder". Meteen werd de oorzaak duidelijk waarom dit me niet volledig wist mee te slepen: de zang. Als zingende drummer begin je sowieso met een handicap: je zit achteraan op het podium en vanuit mijn positie was hij bovendien zowat tachtig procent van de tijd verborgen achter de rug van de bassist. Maar dat bleek niet eens het probleem. Het was simpelweg de zang zelf die me niet beviel. Andrew Scott klonk als een in galm gedrenkte, glad gepolijste versie van Tom Petty die bovendien geen boodschap had aan variatie. Een stem die geknipt leek voor grote stadions maar waar ik persoonlijk niet op zat te wachten.
De muziek dan maar? Daar had ik gelukkig minder problemen mee. Zorgeloze, zonovergoten gitaarrock waaraan ze zich nauwelijks een buil konden vallen. Surf Trash wordt meestal geklasseerd bij indie of alternatieve rock maar veel alternatiefs heb ik niet gehoord.
Eenmaal kwamen ze in de buurt van rock-'n-roll, tijdens het oudere "Wave M8", maar voor de rest bleef het bij veilige, zij het best genietbare, classic rock.
Toen bleek dat het applaus na het laatste nummer niet meteen oorverdovend zou worden, gooiden ze hun bis er meteen achteraan. "Friends" bleek zowaar een romantische uitsmijter mede dankzij de oproep van de bassist om je maat eens stevig vast te pakken of samen een dansje te wagen, een suggestie die minstens door twee meisjes werd opgevolgd. Die twee waren daar trouwens zeker niet alleen.
Tijdens de set van Surf Trash stond het vooraan plots vol jonge meisjes die me tijdens het voorprogramma niet waren opgevallen. Zij zullen hier ongetwijfeld met volle teugen van hebben genoten. Wie ben ik dan om te oordelen.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
LA Jungle en Ronker Zetten Cactus Club in Lichterlaaie - Verschroeiend Dubbelgoud in Brugge
LA Jungle - Ronker
Het kwik steeg naar zomerse hoogten buiten de Cactus Club in Brugge. Zo warm zelfs, dat de concertzaal vlak voor aanvang nog angstwekkend leeg oogde. Het publiek stelde het betreden van de ‘sauna’ zo lang mogelijk uit en genoot buiten van de koelte. Maar zodra de lichten doofden, stroomde de zaal vol voor wat een memorabele, loeihete double bill zou worden.
Wie LA Jungle al eerder live aan het werk zag, weet dat het Waalse duo garant staat voor een sonische pletwals. Normaal gesproken klaren Rémy Venant (aka Roxie Rookie op drums) en Mathieu Flasse (aka Jim Frisko Binwette op gitaar/vocals) de klus met hun tweetjes. Deze avond brachten stonden ze als trio op het podium, geflankeerd door een gloednieuwe, tweede drummer genaamd Da.
Dit bleek een meesterzet. Het dubbele drumstel zorgde voor een waanzinnig stereo-effect dat door de zaal denderde. De synergie tussen de twee drummers was voelbaar; alsof ze elkaars gedachten konden lezen, stuurden ze elkaar met een enkele blik feilloos bij. Hoewel het Brugse publiek aanvankelijk nog een ietwat afwachtende houding aannam, was er al snel geen houden meer aan. Iedereen werd onverbiddelijk meegezogen in de hypnotische, repetitieve ritmes. Het resultaat? Een kolkende massa en een band die aan het einde van de set letterlijk druipnat van het zweet stond.
Na deze uppercut vluchtte het publiek massaal weer naar buiten om naar adem te happen. De organisatie van de Cactus Club had een uitstekende reflex door de grote poorten achteraan het podium wijd open te zetten, zodat er wat frisse lucht door de zaal kon waaien tijdens de podiumwissel.
De lat lag aartshoog, maar het Denderleeuwse Ronker liet zich niet intimideren. Onder de tonen van Justin Timberlake’s “Sexyback” bestegen ze het podium. Wie dacht dat de Cactus Club na LA Jungle verzadigd was, kreeg direct ongelijk. Ronker vloog erin als een duivel uit een doosje.
De sfeer explodeerde onmiddellijk: crowdsurfers, stagedivers (volop aangemoedigd door de band zelf) en een circle pit transformeerden de zaal in een georganiseerde chaos. Het zweet gutste opnieuw van het plafond. De muren van de Cactus Club leken zélf wel te transpireren. Het absolute toppunt van ironie was dan ook het moment dat de band de ronkende track “No Sweat” inzette, een titel die op dat moment werkelijk haaks op de realiteit stond.
De set kende bovendien een paar bijzondere wendingen. Achter de drumkit zat niet de vaste drummer, maar de last-minute vervanger Tommy Tommy. Hij deed dat met zoveel verve en brute kracht dat je het verschil amper merkte.
Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg de band voor twee nummers versterking van niemand minder dan Cis Deman (gitarist van STAKE), wat de intensiteit naar een nog hoger niveau tilde.
Wat deze avond, naast de verschroeiende muziek, écht afmaakte, was de sfeer na de show. Geen gehaaste aftocht naar de tourbus voor deze bands. Zowel de heren van LA Jungle als Ronker namen uitgebreid de tijd om tussen hun fans te duiken. Er werd duchtig nagebabbeld, selfies werden genomen, handtekeningen gezet en de merchtafel deed gouden zaken. Een perfect, sympathiek slot van een loeihete avond topnotch Belgische herrie.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Ronker
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9602-ronker-28-05-2026?Itemid=0
LA Jungle
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9601-la-jungle-28-05-2026?Itemid=0
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Nederlands 
Français 
