Opener Lumbers mocht er wel best zijn. Ze hebben snedige songs, een goede sound en een licht charismatische zanger die goed geluisterd en gekeken heeft naar Eddie Vedder. Een retestrakke Harry, compleet straight in zijn ritme en een leadgitarist die lijn loops mooi beheerst. Meer moet je niet hebben, zou je denken. Het enige wat ik nog miste was een onderlaag. Hammondsgewijs of zo. The Lumbers zitten vol potentieel en zijn goed aan het rijpen.
Id!ots slagen er maar niet in om een slecht optreden te geven. Als Mistero Dufo en co het podium bestijgt , dan ontploft het boeltje. Niet meer en niet minder. Luc is al 35 jaar zijn heerlijk gestoorde zelf, zorgt voor stand upsgewijze bindteksten en is fucking rock’n’ roll. Als een ware volksmenner weet hij zijn publiek te bespelen. De gortige en tijdloze oerrock die Id!ots er met een onuitputtelijke geestdrift door ramden, was nog maar eens gloeiend, razend en bijzonder explosief. Rauwe lappen proto punk staan op het menu.
Opener “Run Run Run” (niet van Velvet) belooft alles. Al na het zesde nummer werden we getrakteerd op een bloedstollende versie van “Never Look Backk”.Hier bewijst Dick Descamps zijn songwriters kunst. Dick is outstanding op bas. die gast speelt bas én melodie, clean én overstuurd, op het juiste moment. Uitgekiend. Uitgepuurd. Defined. Wouter Spaans is en blijft een sublieme gitarist en een snedige backing vocalist. En met een drummer Tom die er niet bepaald naast mept , heb je niet meer nodig om gawag te maken van een stomende set.
Meer nog dan op hun cd’s heb je constant het gevoel op een vulkaan te zitten die op het punt staat serieus uit te barsten . Uit de kast komen met de meest sterke, vunzige en smerige punkrocksongs noemen ze dat. Definitieve knock out met “Mosquito”, “The Bill”, “Albania” en “Norton”.
Set: Run run run, Crossing borders, Pakistan, Back, Dance, Killing, Never Look Backk, Little Birds, High, 60.000 miles, Overrated, Bricks To Dust, Mosquito, The Bill, Albania, Norton
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/id-ots-25-03-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-lumbers-25-03-2016/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Jess Glynne – Net iets teveel glitz
Jess Glynne
Botanique (Orangerie)
Brussel
2016-03-25
Er hing een vreemde sfeer in de Botanique vrijdagavond. Veel politie, gefouilleerd worden bij het binnenkomen. Een beetje raar allemaal. Maar de aanwezigen lieten het zich niet aan hun hart komen, en leken wel zin te hebben in de (overigens uitverkochte) passage van Jess Glynne in België.
Jess Glynne als solo artieste is bij ons nog niet zo bekend, maar in Groot-Brittannië schoot haar album naar de top van de charts. Daarnaast lijkt het wel alsof ze als featured artist geen kwaad kan doen. Haar samenwerkingen met Tinie Tempah (“Not Letting Go”), Route 94 (“My Love”) en natuurlijk Clear Bandit (“Real Love” en de alombekende klepper “Rather Be”) hebben haar beslist geen windeieren gelegd.
Ze heeft een erg herkenbare en unieke stem, en net daarom werd er zo uitgekeken naar haar soloconcert. En heeft ze alles waargemaakt? We moeten er eerlijk in zijn: het had beter gekund.
Het valt niet te ontkennen dat de stem van Jess Glynne uniek en indrukwekkend is. Net daarom is het zo moeilijk om te begrijpen waarom het gisterenavond niet lukte. Vooral tijdens de eerste helft van het concert was de sfeer niet 100% juist. Moeilijk te zeggen wat het probleem was, maar we misten iets. Was het misschien omdat ze in de eerste vier songs al haar twee grootste hits speelde? Was het omdat Jess zelf een beetje verloren ging tussen de glitzy backdrop en de krachtige backing vocals? Was het omdat het contact met het publiek toch echt te wensen over liet? We zullen het vermoedelijk nooit weten.
Gelukkig herpakte ze zich in de tweede helft, met een ontroerend “My Love” dat werd opgedragen aan iedereen in België die getroffen was door de gebeurtenissen van de week, gevolgd door een reeks dansbare nummers waar zowel Jess als de band zichtbaar plezier in hadden. Dit trok het concert toch een beetje recht. Ook het publiek genoot er hoorbaar van.
Samengevat: Jess Glynne heeft een fantastische stem, die gerust wat meer zou mogen schitteren. Minder toeters en bellen de volgende keer, alstublieft?
Neem gerust een kijkje naar haar pics op Paaspop, in hetzelfde weekend
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jess-glynne-26-03-2016/
Organisatie: Botanique, Brussel
Joey Cape ‘Stitch Puppy’ Tour - Akoestische genieën
Joey Cape
CC De Grote Post
Oostende
2016-03-23
Chandra Rowe
Het is toch iedere keer weer speciaal als uw favoriete singer/songwriter het land passeert. Bij het opkomen van de zon voelen we ons weer kind dat vol ongeduld staat te trappelen om te zien wat de Sint heeft gebracht.
Joey Cape is vooral bekend als zanger van de Amerikaanse punkrockband Lagwagon. Maar je kan hem ook kennen als zanger van de experimentele punkband Bad Astronaut en gitarist van de punk-coverband Me First and the Gimme Gimmes. In 2004 bracht hij samen met Tony Sly van No Use for a Name de CD ‘Acoustic’ uit waarop beide zangers akoestische versies van nummers van hun band brachten. Dit was de start van een succesvolle solo carrière naast zijn drukke bezigheden met Lagwagon. Ditmaal brengt hij in z'n kielzog drie andere artiesten mee met als bekendste naam de frontman van Useless ID : Yotam Ben Horrin.
Een zittend concert is altijd een beetje wennen, ik denk niet dat ik Joey al ooit zittend heb moeten gadeslaan. Maar gegeven paarden worden niet graag in de bek gekeken, dus we stellen ons content.
Laura Mordon mag de avond op gang trappen. Een Australisch talent ontdekt door the man himself betreedt het podium en brengt de meest hemelse klanken die we de laatste jaren al heb mogen horen. Waar nog eerst her en der geroezemoes was in de zaal, is het nu muisstil. Met verstomming blijven ogen en oren gefixeerd op het ietwat verlegen meisje. Tussen de nummers door lijkt ze wel een ontzettend bang wezentje, maar zodra haar gitaar gestemd is en haar stem overneemt, staat hier een klasse madam. Zeker iemand die we met plezier zullen blijven volgen.
Walt Hamburger neemt het van Laura over. In vele opzichten doet de man denken aan Tom Vienne, de gitarist van Benny Zen en daar zijn we blij om. Hoewel zijn grapjes tussen nummers door niet het gewenste effect hebben, kan hij ons toch meer dan behoorlijk bekoren. De rauwheid van zijn stem en de finesse waarmee hij zijn gitaar bespeelt doet ons heimwee krijgen naar Jon Snodgrass. Een andere briljante singer/songwriter die normaliter met Joey onderweg is. Net voor de pauze worden we getrakteerd op een nummer met de drie briljante muzikanten achter de microfoon. Een cadeau die we maar al te graag met twee handen aannemen.
Na een korte pauze, worden we verwelkomd door Yotam Ben Horrin, Israëlisch frontman van Useless ID. Opnieuw zorgt het zangtalent voor een ware streling van het oor. Dat we vanavond getrakteerd op de crème de la crème van singer/songwriters mag ondertussen wel duidelijk zijn. Zomaar even tussendoor waagt de man zich aan “Drain you” van Nirvana, links en rechts bemerken we dat sommigen wel iets herkennen qua melodie, al weten ze precies nooit helemaal wat. Na het optreden had ik een nog een gesprek met Joey, waarin hij beweerde dat men van sommige nummers hoort af te blijven. Maar met de zang- en gitaartalenten van Yotam, wordt het aanraken van Nirvana al vlug vergeven. Als Yotam zijn laatste nummer opdraagt aan de geliefde, overleden Tony Sly, wordt het opnieuw stil in de zaal. Vier jaar later zijn we Tony nog steeds niet vergeten, mooi zo.
Eindelijk! Het moment waarop we al een hele avond wachten, eerlijkheidshalve moeten we toegeven dat die avond al plaatsvond in november, toen werd namelijk bekend gemaakt dat Joey Cape in Oostende zou neerstrijken.
Dat de man al twintig jaar meegaat en een van de grootste is in zijn vak, zou je nooit zeggen. Roadies zijn niet aanwezig en de man dient zijn eigen gear in te pluggen. Van nederigheid gesproken.
Gezien de naam van de tour wordt verwacht dat er veel van het nieuw album zal gespeeld worden, niets is minder waar. Akoestische versies van welbekende Lagwagon albums worden van voor tot achter meegezongen. Bij het immer mooie “Tracks” krijgt deze recensent het even moeilijk, zonder twijfel het meest mooie, pure nummer wat Joey ooit al heeft voortgebracht.
“I must be hateful”, “May 16th”, “Burden of proof”, het hele rijtje wordt trouw afgelegd, niets nieuw maar daarom niet minder aangenaam. Het blijft steeds een plezier Joey aan het werk te zien, onder eender welk project. Als wordt aangegeven dat “International you day” zal beginnen, schuifelen de meest trouwe fans zich naar het puntje van hun stoel. Voor kenners het ultieme eerbetoon aan Tony Sly en wordt al vier jaar met voldoende emotie meegezongen in zalen over de hele wereld. Overal, behalve Oostende. Een gemiste kans voor het publiek en wellicht ook pijnlijk voor Joey en kompanen. Slechts twee meezingers in de zaal, mezelf en een vriendelijke buurman, nadien werden we dan ook uitvoerig door Joey bedankt. Al weten we niet of dat op zijn plaats is, alle dank is voor hem, wij zijn slechts toeschouwers.
Tijd voor een encore is er niet, wel tijd voor een praatje met de fans en het obligaat uitdelen van handtekeningen. De avond zit erop, voor ons waren het twee magische uren en we kijken uit naar de volgende. De tour wordt nog een week verder gezet, wij zien Joey en vrienden terug op Paaspop.
Organisatie: Eye spy records
LFDY, oftewel Live Fast Die Young is een nieuw concept waarbij Democrazy nieuwe jonge en luide bands programmeert. Spectres mocht de spits afbijten.
Luide bands, jazeker, we zullen het geweten hebben.
Als wij quasi een uur aan een stuk overstelpt worden met de meest striemende noise waarover wij dan een zinnig woord moeten verzinnen dan komen wij met een pak al dan niet zinnige commentaren, referenties en trefwoorden opzetten : Sonic Youth meets My Bloody Valentine met de stofzuiger op 2000 Watt, knarsende distortion, barstende feedback, trommelvliesterreur, boormachines, slijpschijven, kettingzagen, straaljagers, bloedende oren, openspattende hersenen, ontstemde gitaren, kapotte knalpotten, krakende pantserdeuren, knarsende vingernagels op een krijtbord, formule-1 race in de houtzagerij, ontspoorde Jesus and Mary Chain in een roestige vleesmolen,…
Ja, wij zijn fan van ‘Dying’, het overweldigende album van Spectres, en dit omwille van de fijne een genuanceerde combinatie van noise en shoegaze die in een stel spannende songs wordt gegoten. Dit is trouwens de reden waarom wij vandaag naar de Charlatan waren getrokken. Maar de live vertolking van dit straffe album verdrinkt zodanig in een overdaad aan lawaai dat het haast niet meer houdbaar is. De vocals komen nooit boven het gedruis uit, de songs zijn onherkenbaar en verzuipen in een zee van rumoer.
Wij zijn nochtans wat gewoon, we zweren bij de meest scheurende Sonic Youth, we kunnen met de ogen toe genieten van een brandend concert van A Place To Bury Strangers en we brengen onze kinderen groot met Swans loeihard in de stereo, maar dit hier is er toch wel over. Zowat alles is bedolven onder een striemende golf van kabaal waaruit elke vorm van raffinement vakkundig is weggehaald.
Bovendien blijken de groepsleden er weinig zin in te hebben. Hun enthousiasme-meter komt niet boven het minimum uit en ook de interactie met het publiek zit onder het vriespunt. Het lijkt alsof ze opzettelijk alle nuances uit de songs hebben weggehaald en die vervangen hebben door een muur van geraas. Geen idee wat hun bedoeling was, een uurtje pokkenherrie komen maken en even de gitaren (ont)stemmen ? Zijn ze in geslaagd.
Doch, we blijven erbij, ‘Dying’ is een dijk van een album. De plaat is beter dan het concert.
Organisatie: Democrazy, Gent
Een heerlijk lentegevoel hadden we met het sfeervolle , wonderschone concert van Natalie Merchant , die hier vanavond enkele songs van haar debuut ‘Tigerlily’ kwam voorstellen, van twintig jaar terug , onder het mom ‘Paradise is there – the new tigerlily recordings’ hoe ze best nu klinken. De ‘day after’ konden we niet genoeg het tegenoverstelde ervaren met die vreselijke terreur in Zaventem en in de Brusselse metro …
Natalie Merchant maakte in een vroeger leven deel uit van de folkypop van 10000 Maniacs die midden de jaren ’80 opvielen met ‘In my tribe’ en ‘Blind man’s zoo’ (remember de singles “What’s the matter here”, “Like the weather”, “Trouble me, …) . Voor de jongere generatie – Tip: beslist eens opzoeken!
Inmiddels gaf de 53 jarige zangeres haar sing/songwriterschap elan met soloplaten als ‘Ophelia’, ‘Motherland’,‘The house carpenter’s daughter’, het imposante gedocumenteerde werkstuk ‘Leave your sleep’ … en haar debuut ‘Tigerlily’ , één voor één sfeervol, emotievol, subtiel in elkaar gestoken materiaal, die grasduinen in de pop, folk, gospel, country, soul, reggae en bluegrass.
Altijd al een zwak gehad voor deze getalenteerde en ambitieuze songschrijfster , die maatschappijkritisch is en het opneemt voor bos – natuur en dier. Eerst was ze met haar band en strijkersensemble te zien voor een innemend , gevoelig , dromerig , maar evenzeer mystiek concert. De sobere en weelderige arrangementen waren pakkend , konden aanzwellen en bogen nergens naar enig bombast om . Uiterst beheerst kregen we een achttal nummers , waaronder “Vain & careless”, “River” (van haar debuut) en de neofolky van “Maggy & Milly & Molly & May” … Haar fluwelen stem dwarrelde rond de song heen . Bewogen ging ze op in deze nummers en charmeerde op de acapella van “The equestrian”, waar ze tekstuele hulp kreeg van haar band … ‘Brussels was so quiet’ …Muisstil …
Het podium was versierd met een bloementuil, waar af en toe een bloempje uit werd geplukt en aan de eerste rijen werd gegeven . “The worst thing” had een lichte flamenco inslag en een eerste danspasje volgde . “Man in the wilderness” was zwierig door accordeon en na die ingetogenheid dartelde zij over het podium; meer swing , dynamiek op cabaret wijze; er zat zelfs ergens een ‘french touch’ van honderd jaar terug in … .
Met haar band hadden we een meer directe , extraverte aanpak en verhalen kwamen naar boven tussen de nummers in o.m. opvallend van toen haar dochter klein was, haar impressies van het mooie gebouw en de intolerantie, haat , discriminatie van een Donald Trump . “Carnival” en “Texas” werden hier naar een hoger niveau gebracht . Het refrein van “Motherland” werd zelfs lichtjes geneuried.
Het laatste deel van het concert kreeg terug een bredere omlijsting; “The beloved wife”, “Life is sweet” waren hartverwarmend en zorgden voor een samenhorigheid, die sterk aanleunde bij haar folky verleden van 10000 Maniacs .
Een uiterst sfeervol , aangenaam concert van drama en schoonheid, van ingenomenheid en extravertie wisselden af . We werden letterlijk onder de ‘thank you’s’ bedolven en uitgewuifd met een pracht van “Kind & Generous” .
Opnieuw werden we door deze lady ingepalmd. Zij is iemand die haar publiek perfect aanvoelt , een artieste , performster op haar unieke manier … met een lach en een traan ...
Organisatie Live Nation ism Botanique, Brussel
Als er al één conclusie mag getrokken worden uit het concert van Wilkinson in de Vooruit vrijdagavond dan is dat het volgende: het heeft wel iets, zo'n drum 'n' bass feestje.
De Britse DJ Wilkinson hoeft voor de meesten misschien wel een introductie. Hij heeft weinig singles, herkenbare singles, zeker in België, maar dan begint er iemand smoke and lasers / love and ravers te neuriën en dan valt de frank meestal wel. En toch was het publiek er duidelijk niet alléén voor “Afterglow”, verreweg Wilkinson's bekendste single. Het werd een leuk feestje in de Vooruit, waarbij Wilkinson de ene vocalist na de andere op het podium toverde, mooi ondersteund door zijn live band (vooral de drummer verdient een vermelding, wat een energie!)
Maar goed, voor Wilkinson op kwam was het eerst met Crossbeat te doen, een jong Gents trio dat elektronische muziek maakt met toch wel een aparte twist. Toegegeven, de vocals (toch zeker de mannelijke) kunnen wat werk gebruiken, maar zangeres Manou Maerten stond goed recht in haar schoenen en klonk af en toe erg indrukwekkend. De muziek op zich is wat dromerig, wat losser dan de standaard drum 'n' bass, maar het viel wel te smaken. Misschien toch wel een band om in de gaten te houden.
Het feestje van Wilkinson zelf begon maar om 23u, en duurde amper een uurtje, maar toch slaagde hij er in om zeer veel feestvreugde in dat uurtje te steken. Voor zeker de helft van het publiek hoefde hij in elk geval geen introductie, en de andere helft stond naar het einde van het concert toe ook uitbundig te dansen. Niet verbazingwekkend ook, want de beats zijn bijzonder aanstekelijk, en de mooie afwisseling van vocals zorgde ervoor dat de set nooit repetitief werd.
Het werd een avond van "Let me see your hands" en "I want to see everybody jump!" maar waarom niet, eigenlijk?
De wervelende massa vóór het podium had er zin in, kreeg ook alles wat ze gevraagd hadden en gaf in ruil daarvoor erg graag hun energie en enthousiasme terug aan de artiesten op het podium. En ja, de handjes gingen de lucht in, en ja, iedereen sprong gretig op en neer (of het nu wel of niet gevraagd werd), en dat is nu net waarom het zo'n plezante avond was!
We zeiden het al, en we zeggen het nog eens: het heeft wel iets, zo'n drum 'n' bass feestje.
Organisatie: Democrazy, Gent
Tien jaar geleden vroeg ik me het volgende af: Is er hier geen sprake van een hype en wordt niet alles opgeblazen? Een roedel jonge genieën die op amper 15 jarige leeftijd zomaar eventjes de Rock Rally wint? Zullen deze jonge adonissen door hun gebrek aan maturiteit zich niet te snel verbranden? Het antwoord is drie maal: ABSOLUUT NIET. Brent en co blijven bevestigen. Er is nu eenmaal het gezegde dat kwaliteit zoals olie altijd komt bovendrijven.
Na ‘When The Candle Dies Out’ , ‘All is Chaos’ , ‘The Hitch’ komen onze postrockers het fantastische ‘Kosmokoma’ voorstellen.
Steak Number Eight is duidelijk volwassen geworden en hebben met de vingers in de neus eventjes komen bewijzen dat ze in hun genre tot de gevestigde waarden behoren. Gewoonweg door na de eerste noten iedereen naar huis te spelen. En verder, gewoon alles klopt : Speelplezier, professionaliteit, belichting en artwork. Wat deze knapen presteren is zonder weerga: Heel sterke en aardige songs. Oud en nieuw vloeien heerlijk in elkaar over. De gitaren van Vanneste en Deman plegen een heuse aanslag met hun typische monolythische riffs, gedragen door de strakste ritmesectie die ik in jaren heb gehoord.
Minpuntje? Ja toch: Als Brent vroeger zijn keelgat open zette en je je zou beginnen afvragen waarom hij een micro nodig heeft ( hij zong zijn stem precies net niet naar de kloten ) wordt deze nu door de techniek gehaald waardoor deze niet meer prominent op de voorgrond komt. Gelukkig bleven zijn oerschreeuwen nog overeind. Jammer dus. Terwijl de bas iets teveel overheerste. Met andere woorden, het geluid was niet overtuigend goed en dempte de kwaliteit waar deze knapen van overlopen.
Liefhebbers van Mogwai, Godspeed Black Emperor en ja, Metallica en Tool komen ruimschoots aan hun trekken. Minimalistische lijnen worden gelaagd en opgebouwd tot het je strot vastheeft en niet meer loslaat. Je hoort zelfs flarden van Pink, Floyd, The Cure, Nirvana… En dit geldt eigenlijk voor alle nummers:
Als basis heerlijke eerlijke rockschema’s, met een saus van zalige soundscapes, gebracht door vier jonge fantastische muzikanten. “This is the place when your soul deserves to die”, een zin die lang zal blijven hangen. Je zou zweren dat die gasten al een stuk of dertig jaar bezig zijn.
In hun genre zijn ze niet echt vernieuwend maar gelukkig hebben ze niet de pretentie om het warm water nog eens te moeten uitvinden. En toch…. zijn ze uniek in hun genre, hoe paradoxaal dit ook moge klinken.
neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/future-old-people-are-wizards-18-03-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/steak-number-eight-18-03-2016/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
De West-Vlamingen van Steak Number Eight zijn toe aan hun vierde cd ‘Kosmokoma’. Een uitgebreide clubtour is het gevolg en graag meegenomen om die vier jonge gasten aan het werk te zien . Jong voelen ze én zijn ze nog steeds … ooit de jongste Humo’s Rock Rally winnaars een kleine tien jaar terug, toen ze maar goed vijftien waren . Dat ze die wonnen , mag een wonder heten, zeker als je er op nahoudt hoe de winnaarslijsten van de jury ervoor en erna waren , met bands, artiesten die een meer afgelijnd indie geluid en sing/songwriting hebben; tja, ook De Nieuwe Lichting is ervan geïnjecteerd . Maar bon soit , het siert de vier stormtroopers van Brent Vanneste en C° en het siert de jury van toen dat ze hen hebben binnengehaald.
Een soort energieke, loodzware , slepende wall of sound creëren ze, tussen de post metals, - rock en-hardcores in; met een knipoog naar And so I watch you from afar, Godspeed, 65 days of static , of een Pelican, Neurosis en verder een Mogwai. Tja ook een felle , psychedelische Tool of het hardere geweld van Mastodon eist zijn plaatsje op bij deze hongerige wolven , die op intense, speelse, professionele wijze hun songs kracht bijzetten . De screamo’s en zangpartijen van Vanneste baden zich een weg .
Al meteen een knaller met een tot op het bot uitgediepte “Space punch” om in de juiste stemming te geraken Wat een power en scherpte in hun slepende, snedige, harde sound. De projecties op de achtergrond doen hun werk .
We werden ondergedompeld in hun loeiharde hypnotiserende trip die je naar de donkerste uithoeken van je ziel brengt. “Your soul deserves to die twice” (nieuwe single) is een statement die het kwartet typeert . De grimmige, bloedmooie melodie, de hectische ritmiek en de donkere soundscapes maken en houden het genre boeiend .
Werk van de vorige cd ‘The hitch’ hadden we o.m. met “Crogenius” en “Black eyed” , die al vroeg in de set werden gespeeld, maar de echte oudjes als “The sea is dying” of “Dickhead”, zaten in het tweede deel van hun ruim uur durende set; ze gingen naar een climax en benaderden het oergevoel van de muzikale gekte van Swans. Lawaai , maar lawaai dat raakt en snijdt . De nieuwe “Gravity giants” en “Return to the koloman” zijn er om te koesteren door de gitaarcapriolen , de mokerslagen en de diepgrauwe zang . Zonlicht wordt geschuwd , het onheil dreigt , het schuurt en scheurt de wereld en laat je verdwaasd achter in eenzaamheid … de ideale track van de binnenkort te verschijnen ‘Independence day 2’ . Een ruw, rauw geluid , een indrukwekkend slot .
Steak Number Eight , tien jaar later, is nog steeds imposant en overweldigend . Een sterk doorbakken steak. En ze zijn nog (zo) jong meneer …!
Vooraf waren er nog de sets van Crowd of chairs, Hypochrystmutreefuzz
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in De Kreun , diezelfde week
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/steak-number-eight-18-03-2016/
Organisatie: Democrazy, Gent
Het Britse triumviraat Muse heeft in Paleis 12 haar ijzersterke live-reputatie alle eer aangedaan. De band zette een visueel en muzikaal uitmuntende show neer zoals we van hen gewend zijn. Ook al was het pompeuze theater van de hele show weinig verrassend, toch verveelde Muse op geen enkel moment. De rockband gebruikt al meerdere jaren hetzelfde recept om zalen over de hele wereld vol te laten lopen en voor ons hoeft daar geen verandering in te komen. Vier maal te gast in een uiitverkocht Paleis 12, wie doet het hen nu na?!
De stevige rocksneren van de gitaren van Nothing But Thieves waren een waardig voorprogramma en een goede opwarmer voor Muse. Ze zijn u misschien bekend van de bescheiden radiohit "Trip Switch".
Muse - Het was echter pas toen Matthew Bellamy en co het podium beklommen dat het publiek zich een eerste keer luidkeels liet horen. Na het eerste nummer "Drones" konden de Gregoriaanse gezangen plaatsmaken voor een eerste publieksopzweper "Psycho".
15.000 tickets waren er voorhanden en die waren in geen tijd uitverkocht. Het hoeft geen betoog dat Muse kan rekenen op een hevige fanbase in België. De menigte was verdeeld over zitplaatsen op de buitenring en staanplaatsen rond het podium. Het publiek was de hele show wel enthousiast maar echt uitzinnig waren ze niet, wilde taferelen van hysterische fans kregen we niet te zien. Het podium was een cirkelvormig constructie die bij sommige nummers 360° ronddraaide waardoor de toeschouwers de kans kregen alle hoeken van de bandleden te zien. In het midden van het podium stond het drumstel opgesteld waar drummer Dominic Howard twee uur lang zijn energie op kon botvieren. Naast het ronde deel liep het podium ook door in twee lange stroken waarop Matt Bellamy en bonkige bassist Chris Wolstenholme konden rondlopen. Ze stelden zich voor elk nummer zo op dat elk deel van de zaal een goed zicht had op ten minste een van de bandleden.
Bellamy dartelde flux over het uitgestrekte podium alsof hij zich op elk moment wilde richten tot alle kanten van de zaal. Door het grote podium leek het soms alsof er drie soloartiesten optraden. Opvallend was ook de vierde man op het podium, Morgan Nicholls, die half onder de planken verscholen zat. Vreemd dat hij geen volwaardig lid van de band is, aangezien hij bij bepaalde nummers meezong, gitaar speelde en andere begeleiding voorzag.
De setlist van de show was zorgvuldig uitgekozen en bood een goede afwisseling tussen nummers van de nieuwe plaat en oudere klassiekers. We hoorden stevige nieuwe nummers die live goed uit de verf komen, zoals "Dead Inside", "Defector" en "The Handler". Die laatste was op een schitterende manier voorzien projecties van handen met touwtjes aan gebonden die boven muzikanten werden afgebeeld. De illusie werd gewekt dat de band slechts marionetten zijn van een hogere macht. Het concept van de hele show laat zich makkelijk raden. Muse stelt ons een wereld voor waarin burgers worden onderdrukt en opgeofferd door fascistische, oorlogszuchtige regimes.
Muse staat bekend voor de visueel sterke shows en ook in Paleis 12 kwamen we vaak ogen tekort om alle visuele elementen te volgen. Voor het podium waren oprolbare schermen opgehangen die voor een aantal nummers uitgeschoven werden om beelden op te projecteren. Het waren meestal kunstzinnige en fijne staaltjes artwork die een mooi geheel vormden met de nummers. De vaak intrigerende beelden lieten de toeschouwers een totaalervaring beleven.
Een show van Muse is eerder een compleet evenement dan een optreden. Buiten grafische kunststukjes kregen de toeschouwers ook echte beelden te zien. Zo zagen we onder meer Nelson Mandela, Edward Snowden en een lid van het hackerscollectief Anonymous de revue passeren.
De schermen waren niet de enige vorm van niet-muzikaal entertainment. Al tijdens het eerste nummer zagen de fans zes imposante bolvormige drones boven hun hoofden zweven. Later in de show kregen we een soort ruimtetuig te zien dat vervaarlijk traag de zaal doorzweefde, alsof het iedereen in gaten aan het houden was.
We zagen ook het confettikanon duchtig haar werk doen tijdens "Mercy", waardoor het refrein, dat op zich al door merg en been gaat, nog imposanter overkwam. We zagen ook gigantische ballonnen in slow motion stuiteren over de uitgelaten massa, tot ze kapot klakten en de omstaanders op een confettiregen werden getrakteerd.
Wat de muziek betreft werden vooral de oudere nummers zoals "Starlight", "Supermassive Black Hole" en "Time Is Running Out" vol enthousiasme onthaald door de fans die vol nostalgie meezongen. Ook tijdens "Uprising" had Bellamy gerust het publiek de refreinen kunnen laten zingen zonder veel aan volume in te boeten.
De setlist was voor een groot deel voorspelbaar, net als de megalomanie van de hele show. Af en toe kregen we echter ook nummers te horen die minder evident zijn, zoals "Bliss". Naast de pompeuze nummers hoorden we ook enkele intiemere songs en Bellamy nam nu en dan ook plaats achter de piano, bijvoorbeeld voor het naar ons aanvoelen iets te pathetische "United States of Eurasia".
Muse liet de menigte nog een laatste keer meebrullen met het epische "Knights of Cydonia", een ideale afsluiter van een avond vol gesmaakte bombast.
Organisatie: Live Nation
De cast van de populaire Canvas-serie Bevergem met Master of Ceremony Freddy De Vadder komt voor enkele gigs naar buiten . Een benefietconcert was er onder de naam ‘Bevergem For Life’ voor StuBru’s MFL.
Gent is de thuishaven van de meeste West-Vlaamse acteurs – ‘wuk zeg je?!’ - en dus kon hier geen optreden ontbreken . De acteurs brachten songs uit de soundtrack en er waren korte sketches, fragmenten en prachtige beelden uit deze leuke, humoristische, ontroerende, absurdistische tv-reeks.
Freddy De Vadder aka Bart Vanneste loodst ons door de set heen , op zijn uniek manier, beetje fel , uitdagend , agerend, maar met evenzeer gevoeligheid en emotie . Krijg je de ene keer een lading vadsigheid naar je hoofd, de andere keer word je bedankt om de tv serie zoveel lof toe te smijten. Op het achterplan hadden we de begeleidingsband die de Bevergemnaars en z’n publiek verblijdde . Een uitverkocht Handelsbeurs btw! genoot van de animatie , de fragmenten, de fratsen en de liedjes die op ‘Bevergemnaarse’ wijze werden gezongen .
Die acteurs waren in groten getale aanwezig , net als in de tv serie o.m. De Gysel dames (De Prenten), andere maakten disco danspasjes op “Lover fort he weekend” van Earth & Fire en een Ann Tuts was in vol erotiserend ornaat op Grace Jones “Strange I’ve seen that face before”.
Na deze dolle gekte , was er evenzeer ruimte voor ontroering, een knipoog naar maatje Luc De Vos , “ne dikkenekke of ne leegaard”, whatever, hij was fijne maatjes met De Vadder, “Eisen van de romantiek” pakte , en verder intrigeerde de Italo versie van “Anja” van Lorenzo di Marco. Sterk!
Op het moment dat we dé info krijgen omtrent het stilaan memorabele woordje ‘nurfen’ van Gunter Lamoot, vliegt de ‘Bende van de Rosten’ erin met enkele stevige rockers , zoals we dat van Dufourmont’s Id!ots wel kennen . Een stomende , ro©kende “B.A.B.Y.” ( van Evil Superstars) in een rolstoelversie met hoelahoeps - Fraai en goed bevonden!
Een geweldig , intiem “True colours” werd nog neergezet en naar een closing finale gingen we ‘de Zeugenfeesten’ , die in het dorp plaatsvonden, dat hier ook muzikaal kleur kreeg . Een feestje kon door de acteurs op het podium worden ingezet: “Dreamer” (Supertramp) met Maaike Cafmeyer, Stevie Wonder ‘s “Master blaster” en een “Go your own way” (Fleetwood Mac) vormde een schitterend slot.
‘A concert down memory lane, soundtrack ... by Freddie and Friends; luchtig – kluchtig en emotioneel rakend , dat is waar ‘Bevergem Live’ voor staat . Een must-see zonder meer , een uniek concert met een even geschifte cast …
Nog te zien in enkele clubs en op festivals . Van welke provincie je nu ook bent , dat (plat) West-Vlaams in de serie en op ‘t podium is een “bijoutjen”.
Organisatie: Handelsbeurs , Gent
Dream Theater - 'The Astonishing Live': een gemiste kans van een progressief meesterwerk!
Over het nieuwe album van Dream Theater is al heel wat geschreven. Onder het Dream Theater legioen is er echter grote verdeeldheid over de nieuwe schijf. Voor sommigen is: 'The Astonishing' (ontsproten uit het meesterbrein van John Petrucci) een absolute Valium plaat met een verhaal van de makers van Frozen. Voor anderen is de nieuwe conceptplaat een waanzinnige brok muziek....een puur meesterwerk en bovendien de meest toegankelijke plaat uit de uitgebreide Dream Theater discografie.
Persoonlijk leun ik na vele luisterbeurten duidelijk aan bij de laatste stelling en is 'The Astonishing' voor mij een onvoorstelbaar mooi dubbelalbum. Om die nieuwe plaat kracht bij te zetten , tekent de band uit New York een beetje buiten de lijntjes en spelen ze deze keer live in de meest prestigieuze zalen en theaters in Europa.
Zo waren er bij de start van de tournee 3 concerten in de mooiste theaterzaal van Amsterdam: Carré. Voor België beloofde Gracia Live ons Vorst Nationaal om te toveren tot Vorst Nationaal Theater. Dit om een zo intiem mogelijke sfeer te creëren. Ondergetekende was reuzenbenieuwd hoe 'The Astonshing' live zou opgevoerd worden, want dat was dan ook het enige werk dat de band die avond live zou brengen.
De Vorst Nationaal Theater setting bleek niets meer of minder te zijn dan wat we al eerder hadden gezien tijdens Vorst Nationaal Club concerten. Naast de onderste tribune ring was het middenvak gevuld met plastieken stoeltjes. Voor de rest geen drastische ingrepen om een theatersfeer te creëren. Absoluut geen droomtheater dus! Gelukkig lagen de prijzen een stuk lager dan in Amsterdam maar met een gemiddelde ticketprijs van 60 euro blijft het toch nog altijd een forse prijs voor een avondje uit. Misschien was dit ook wel de oorzaak dat Vorst Nationaal slechts heel matig gevuld werd voor dit Dream Theater concert.
Voor aanvang van het concert werden we herhaaldelijk 'vriendelijk' verzocht om geen foto's te nemen en kwam er zelfs het verzoek om je mobiele telefoon uit te schakelen gedurende het optreden. Toegegeven het is hinderlijk en het kan je concertavond helemaal verkloten als diegene die net in jouw gezichtsveld voortdurend zonder enige gêne foto's en video's aan het nemen is. Maar het is op z'n minst even storend als een bende security mensen (hier GLS Security) de ganse avond jacht maakt op de overtreders en al even storend te werk gaat als diegenen die hardleers zijn.
Trouwens het concert was nog niet begonnen en de jacht was al open. Het lijkt er wel op of er voor dit probleem geen gematigde oplossing voor handen is.
Naar de muziek dan...met zoals werd aangekondigd de integrale uitvoering van 'The Astonishing'. Enkelingen die mistevreden wegliepen omdat "Pull Me Under" niet op de setlist stond, hadden zich vooraf toch wat beter moeten informeren. De aankleding van het podium was leuk maar niets wereldschokkend. Naast enkele grote videoschermen vormden enkele DT banners en twee oude straatlampen het decor voor het verhaal van Ravenskill. Al van bij de openingsouverture was het duidelijk dat heel wat muziek op band stond. Strijkers, achtergrondkoren tot zelfs enkele leadvocalen leken allemaal te komen uit de gigantische keyboardcomputer van Jordan Rudess. Het pijnpunt van deze 'Astonishing live-experience' werd meteen blootgelegd. Wat instrumentale steun op band tilt een live optreden vaak op tot een hoger niveau maar wat Dream Theater nu bracht was toch wel balanceren op de dunne lijn tussen live en kitsch.
Dream Theater is tegenwoordig ook een vrij statische band. Buiten Jordan Rudess die vaak met zijn keyboard scheef hangt op het podium en de muzikanten die regelmatig op en af het podium gaan leek er weinig te gebeuren.
Gelukkig waren er de visuals die de verhaallijn en de opdracht van Gabriel in beeld brachten. De beelden leken wel wat op een 'tweederangs adventure game' (er is nu trouwens ook een echte Astonishing game!) en konden mij dan ook niet altijd bekoren maar verduidelijkten wel waar 'The Astonishing' over gaat.
Een glansrol op de nieuwe plaat is weggelegd voor zanger James LaBrie. Dus in tegenstelling tot andere optredens moest hij nu voluit aan de bak en kreeg hij bijzonder weinig ademruimte. Het werd een avond vol prachtige zangstukken. Buiten enkele stukken in de hoogste regionen konden we James op weinig foutjes betrappen. Ook keyboardwizard Jordan Rudess speelde zich meer dan ooit in de kijker...want aan keyboard en pianopartijen is er op de nieuweling geen gebrek.
Act 1 of CD1 voor de pauze was ongetwijfeld een stuk boeiender dan het tweede deel, wat minder sterke composities bevatte en niet echt tot een hoogtepunt uitgroeide. Beste moment van de avond was de gitaarsolo van Petrucci in "New Beginning", die in tegenstelling tot de albumversie wel een waardig slot mee kreeg (op de plaat wordt de solo genadeloos en onverklaarbaar uitgefaded). Het titelnummer en laatste song van de plaat had de band gehouden als enige encore maar was ook niet echt geschikt om nog eens een laatste keer genadeloos toe te slaan.
Ik begrijp dat Dream Theater hun nieuwe plaat ook live aan het publiek wil voorstellen maar volgens mij maakten ze toch enkele foute keuzes. Misschien was het beter geweest om van bij de start van dit gigantische project te werken met gastvocalisten. Dat had het live ook een stuk boeiender gemaakt. Ook had men misschien de live uitvoering van deze plaat moeten beperken tot enkele optredens bijv. in thuisstad New York en enkele in Europa. Om dan ervoor te kiezen om er een volledig live spektakel van te maken met orkest, koor, enz....
Nu hoorde ik vele fans ook na het concert twijfelen.....was dit nu echt zo Astonishing?
Fans die de nieuwe plaat helemaal niets vinden (als die er al waren in Vorst) werden door de live registratie hoogstwaarschijnlijk ook niet overtuigd.
Maar ondertussen blijft het fantastische studioalbum wel overuren kloppen in mijn 'music machine'!
Setlist:
*Descent Of The Nomacs *Dystopian Overture *The Gift of Music *The Answer *A Better Life *Lord Nafaryus *A Savior In The Square *When Your Time Has Come *Act Of Faythe *Three Days *The Hovering Sojourn *Brother, Can You Hear Me? *A Life Left Behind *Ravenskill *Chosen *A Tempting Offer *Digital Discord *The X Aspect *A New Beginning *The Road To Revolution
-------------
*2285 Entr'acte *Moment of Betrayal *Heaven's Cove *Begin Again *The Path That Divides *Machine Chatter *The Walking Shadow *My Last Farewell *Losing Faythe *Whispers on The Wind *Hymn Of A Thousand Voices *Our New World* Power Down
-------------
*Astonishing
Organisatie: Gracia Live
DC Rocks - La Muerte en Id!ots – Manische pletwals!
La Muerte
De Casino
Sint-Niklaas
2016-03-12
Johan Meurisse
op 12 maart 2016
De rock’n’roll valt niet idioter op zijn plaats dan bij de West-Vlaamse Id!ots , rond Luc Dufourmont . Zijn Ugly Papa’s herleven hier met die bruisende, broeierige, vettige , zompige sound . Ze hebben nu net hun tweede ‘II’ , die de oude Rolling Stones (hier zouden Jagger- Richards jaloers van worden - check “Pakistan” maar eens) , Jon Spencer, Captain Beefhart en Running Cow (remember het oude Daan) samenbrengt .
Live worden we in een kolkende rock’n’roll zee meegezogen door de snedige , venijnige gitaarpartijen –licks, de coole bass , de hitsige , opzwepende drums en het acteertalent op het podium van Dufourmont (voor niks trouwens in Bevergem de leider van ‘de Bende van de Roste’). “Run run run” , “Crossing borders” waren al meteen twee ferme kopstoten van nummers , het stomende “Backk” was kort, krachtig en sloeg je al halfweg de set KO. Songs als “Bricks to dusty”, “Mosquito” en “The bills” dweepten op door de hobbelige, stekelige ritmes , de intrigerende opbouw en hun explosies . De Casino Rocks! Sucks! met zo’n band! Op het einde daagde Dufourmont nog op met een megafoon .
Id!ots - Rock’n’ roll van z’n complexiteit ontrafelen , wat ons brengt tot eenvoud die diep raakt en snijdt!
La Muerte was één van de meest eigenzinnige en compromisloze bands uit onze Belpop, ergens refererend aan de The Birthday Party , The Stooges, Swans en opnieuw die Captain Beefheart .
Het muzikale recept bestaat uit flarden averechtse bluesrock en vuige garagepunk, met een vleugje grindcore, industrial ertegenaan, surplus wat samples uit westernfilms. Tarentino zou hier een vette kluif aan hebben. Een ontregelde sound , niet vies van heel wat effects en noise, tempowisselingen en verrassende wendingen .
Vorig jaar werd hun reünieconcert in de AB zo sterk ontvangen , dat een clubtour niet kon ontbreken . En maar goed ook , want de (jonge) nieuwsgierigen kunnen nog een streepje noise leren ontdekken en de veteranen konden het alternatieve van de jaren ’80 nog eens laten opborrelen.
La Muerte v2.0 heeft naast oerleden Marc Du Marais en Dee-J verder nog drie verwante zielen gehuisvest uit Length Of Time en Channel Zero.
We werden vooraf in een jaren ’80 wave sfeer gepusht door het mistgordijn , wierook en de bijhorende staafjes . Ook Satan met z’n heldenwoorden ‘love - fear - seks - death’ kwam hier aankloppen on zijn deel van de koek op te eisen.
Met een zak over het hoofd getrokken leek Du Marais wel een soort gruntende Elephant Man die over het podium gekscheerde en strompelde. Luid en smerig , hyperkinetisch en strak klonk het . Hectisch, onrustig, hitsig , geschift op zoek naar ritme en melodie die het oergevoel van Swans deed opborrelen; niet voor niks zagen we een t-shirt van Swans‘ debuut ‘Filth’ mooi flikkeren. “Black God White Devil”, “Shoot in your back”, “Destructeur” en “Serial killer” waren al meteen sprekend . Messcherp en snedig. Ook de intens slepende nummers prikkelden . De covers “Lucifer Sam” en “Wild thing” mogen dan ferm vertimmerd zijn , ze raken nog even diep .
La Muerte - Een manische pletwals , die destructief aanvoelde . Don’t try this at home …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/la-muerte-12-03-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/idiots-12-03-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/black-swarm-12-03-2016/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Nederlands 
Français 
