Suede moet zowat de meest onderschatte Britpopexponent zijn. Terwijl ze in de UK met de vingers in de neus stadia en arena’s laten vollopen, moet hier een eizona uitverkochte AB volstaan. Deze Britten brachten ergens vorig jaar het beklijvende en retesterke ‘Bloodsports’ en wat recenter ‘Night Toughts’ uit, die in onze contreien volledig ten onrechte aan onze aandacht is ontsnapt.

Brett en co weten dat de AB een van dé zalen in Europa is en besloten dan ook om hun passage op te nemen en later uit te brengen. Ze brengen geen mix tussen oud en nieuw maar hebben een heus concept neergepoot door niet evident hun concert in twee delen op te splitsen: deel één het integrale ‘Night Toughts’ , gespeeld achter een zeil met zorgvuldige visuals, en deel twee een soort retrospective met een ‘best of’. Na het verdwijnen van het rookgordijn wordt toepasselijk geopend met “Europe is my playground”. Er word heel strak gespeeld en onze Brett is goed bij stem, in de wetenschap dat zijn prachtige androgyne stem live wel eens een steekje laat vallen. Vandaag niet dus. Het samenspel tussen de unieke zang en het al even unieke gitaarspel van Richard Oakes blijft uniek.
Deel één doet me proeven van een soort rockopera, maar dan in een jaren 90 vorm gegoten. Heel sterk met de nodige uitgekiende dissonanten. Ons aller Serge Simonart mag gerust beginnen met Brett Anderson te namedroppen bij gebrek aan Bowie. De super sterke songs druipen van het potentieel, en zouden misschien nog sterker tot hun recht komen mochten de visuals er niet zijn. Op ‘Night Thoughts’ staat dan ook geen enkel overbodig nummer. Er werd namelijk een heus verhaal geprojecteerd waar iedereen wel iets persoonlijk in herkende, maar net iets teveel afleidde van de muziek. Deze honger werd gestild in het tweede deel.
“Animal” van Sex Pistols mag deel twee aankondigen en hier komt de band volkomen tot hun recht. De eerste aanslagen op Oakes zijn zessnaar grijpen je meteen naar de strot en laten je niet meer los. Wie dacht dat alleen de nostalgici zouden dwepen heeft het goed mis. Zowat heel de zaal staat in vuur en vlam. Als een volleerde volksmenner zet Brett er meteen de pees erin. “If you can’t take it, I can’t take it neither”. Het patente podiumbeest verkent zowat iedere hoekje van het podium, bestijgt elke monitor en is duidelijk niet vies van een rock’n roll pose meer of minder. Maar onze zweetbol komt er mee weg. Zijn Lalalala’s worden hem met groot plezier vergeven. Zijn timing is perfect en vormt met Oakes een perfect duo.  De rest krijgt een dienende rol.

Jeugdsentiment troef wanneer Suede met “Animal Nitrate” de zaal aanslagsgewijs doet ontploffen. Het kan niet meer stuk. Even dimmen met “Still Life” en “For The Strangers”, om dan eens de zoveelste climax los te laten. Suede blijft ‘So Young’.

Setlist : Europe Is Our PlayGround/ Barriers/ Snowblind/ It Starts And It Ends With You/Filmstar/ Trash/Animal Nitrate/ We Are The Pigs/ Sometimes I Feel I’ll Float Away/Sabotage/She/ Can’t Get Enough/ He’s Gone/ Still Life/ For The Strangers/ So Young/Metal Mickey/ Beautiful Ones/
 Bis : Hit Me

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/suede-06-02-2016/
Organisatie: Live Nation

Zo nu en dan lost het Hoge Noorden een goed bewaard muzikaal geheim waar je steil van achterover slaat. In die categorie stak de 32-jarige Zweedse singer-songwriter Daniel Norgren vorig jaar bij ons voor het eerst de neus aan het venster met zijn vijfde full album ‘Alabursy’. Opgenomen met behulp van een krakkemikkige 4-sporenrecorder in de landelijke thuisbasis Borås kan dit lo-fi pareltje zo in de platenkast naast de betere schijven van Bonnie ‘Prince’ Billy en Neil Young unplugged staan. Luttele maanden later had Norgren met ‘The Green Stone’ alweer een nieuwe worp klaar. Minder kippenvel deze keer, maar wel met een gepolijster geluid waardoor de Zweed met “I Waited For You” warempel regelmatig de playlist van Radio 1 haalde.

Datzelfde radiohitje stak helemaal voorin de set waarmee Norgren en zijn twee kompanen afgelopen zaterdag de 4AD tot de nok deden vollopen. We zien er een anti-commercieel statement in van een eigenzinnige en pure artiest die niet op zoek is naar harde dollars, maar eigenlijk al lang tevreden is als er elke avond opnieuw wat betalende toehoorders opduiken. Norgren neemt zichzelf en zijn muziek vrij ernstig, en verwacht eigenlijk ook wel hetzelfde van het publiek. Op zich is daar niks mis mee, ware het niet dat precies daar ook zijn zwakte ligt. Zo wist de man nauwelijks raad met een tenenkrullende aansteller in het publiek die de ganse avond door met flauwe woordspelingen de aandacht probeerde op te eisen. Gelukkig werd de onverlaat uiteindelijk even uit de zaal gezet, want het zou zonde zijn om een talent als Norgren op die manier vroegtijdig richting coulissen te zien vertrekken.
Zoals vele van zijn landgenoten heeft Norgren een hechte relatie met de natuur. De man met de onafscheidelijke baseball pet ziet er trouwens niet alleen uit als een houthakker, ook in zijn teksten vormen ‘woods’, ‘trees’, ‘birds’ en ‘moon’ meer dan eens de ruggegraat van het verhaal. Wie ‘The Tenessee Fire’ van My Morning Jacket in huis heeft kan zich een beetje inleven in de ongedwongen plattelandssfeer die de boomlange Zweed en zijn twee kornuiten op contrabas, drums en orgel een kleine twintig nummers lang wisten vast te houden.
Nog meer dan op plaat blijkt Norgrens vocale veelzijdigheid een uitzonderlijke troef. Een grommende Tom Waits, een huilende Joe Cocker en een bleitende Neil Young: ze waren allen van de partij in Diksmuide. Ook muzikaal werden uit verschillende houtsoorten planken gezaagd. Op diens eerste platen profileerde de Zweed zich als een talent in rural blues die net als bij Chris Whitley of Daniel Lanois meedrijven op een broeierige en hypnotiserende ondertoon. Uit zijn beste bluesplaat ‘Buck’ (‘13) werden het hypnotiserende “Moonshine Got Me”, het naar Van Morrison lonkende “I’m A Welder” en de speelse bluesrocker “Whatever Turns You On”.
Op zijn recentste albums kiest Norgren voor een meer afgekloven en minimale sound waar de sixstring veld moet ruimen voor piano, orgel en accordeon. Het is een keuze die een aantal van zijn meest beklijvende songs hebben opgeleverd, zoals de Neil Young ripoff “If You Look At The Picture Too Long”, de ode aan de vergankelijkheid “Everything Melts Away Like Snow” en de begrafenis wals “Like There Was A Door”.

Als uitsmijter kroop Norgren alleen achter de piano voor het nieuwe “Everlasting Friend”, het soort nummer waarop je elke scheet van het barpersoneel kon horen, kortom de emotionele evenknie van My Morning Jacket’s “I Will Be There When You Die”.
Het betekende een beklijvend einde van een dito set waar Daniel Norgren indringender en authentieker voor de dag kwam dan zijn veel populairdere landgenoot The Tallest Man on Earth.

Organisatie: 4ad, Diksmuide

The Temperance Movement + Paceshifters
Kreun
Kortrijk
2016-02-04
Sam De Rijcke

Nooit eerder van gehoord, maar wel zeer aangenaam verrast door de Nederlandse jonkies van Paceshifters. Een pittige zanger/gitarist die met allure naar de titel van Nederlands Kurt Cobain solliciteert, een frisse grungy sound die gaten in het beton scheurt, een gitaar die neigt naar The Smashing Pumpkins van toen die nog buskruit in de ballen hadden, een drummer die met volle overgave een stomende versie van de Who-klassieker “Baba O’ Reilly” inzingt en een stel splijtende songs die ons perplex doen staan. Het moet geleden zijn van de gloriedagen van Marco Van Basten dat we nog eens zo versteld stonden van onze Noorderburen.

The Temperance Movement is wel degelijk een Britse band, hoewel je hen op basis van hun sound ergens in het diepe Amerikaans zuiden zou willen situeren. Spilfiguur is zanger Phil Campbell, een tengere slangenmens die zich op het podium in alle bochten wringt (hij is waarschijnlijk De Kreun langs het sleutelgat binnengedrongen) en ondertussen een indrukwekkende rauwe bek opentrekt. Die indringende strot spoort in de richting van de jonge Rod Stewart of Chris Robinson, de zingende joint van The Black Crowes. Zo weet je meteen ook waar je de invloeden van The Temperance Movement moet gaan zoeken, het is authentieke rock die volle lepels mosterd is gaan halen bij The Faces en the Black Crowes en zich daarmee nestelt naast generatiegenoten als Rival Sons en Delta Saints. Geen super originele sound dus, maar wel een pot soulvolle rock die geserveerd wordt met veel bezieling.
The Temperance Movement komt in Kortrijk het nieuwste en tweede album ‘White Bear’ voorstellen en doet dat met een pak meer grinta en power dan er op de plaat te bespeuren is. Wij waren een beetje  bevreesd omwille van de soms iets te gladde sound van de plaat, maar dit euvel wordt live verholpen door de songs een flinke scheut rauwe power te injecteren. De melige momentjes zijn tot een minimum herleid en als een song dan al een beetje slijmerig begint (“Pride” en helemaal op het eind “Lovers & Fighters”) , dan groeit ie middels een paar fikse gitaarpartijen toch uit tot een kloek rockbeest.
The Temperance Movement heeft in hun korte bestaan ook al een paar heuse classics bij mekaar geschreven, songs die de gensters uit de muren van de concertzaal doen spatten. Check “Get Yourself Free”, “Take It Back” en vooral publiekslieveling “Only Friend”, een absolute kraker die De Kreun op zijn kop zet en meteen ook het hoogtepunt van de avond is.

Een dik uur pure rock met een emotievol kantje, strak, soulvol en met passie gebracht. Meer moet dat soms niet zijn.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/paceshifters-04-02-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-temperance-movement-04-02-2016/

Organisatie: Kreun , Kortrijk

Nostalgici met het hardcore en postpunk hart op de juiste plaats denken met heimwee wel eens terug aan de hoogdagen van Black Flag en Rollins Band, twee licht ontvlambare vehikels die Henry Rollins tijdens de jaren ’80 en ’90 gebruikte om zijn wereldse frustraties op muziek te zetten. De Amerikaanse brulboei heeft het rock’n’roll circus intussen reeds geruime tijd vaarwel gezegd, maar dat betekent geenszins dat de man ook the life on the road heeft afgezworen. Naast wat acteerwerk komt Rollins vooral aan de kost als spoken word artiest, een professie die hem toelaat om zowel op onkuise zomerfestivals als in keurige theaters zijn visie op de wereld los te laten.

Het Europese luik van zijn jongste denkoefening ‘The Charmingly Obstinate Tour’ deed de inmiddels 55-jarige Rollins afgelopen vrijdagavond belanden in De Spil te Roeselare. Rollins kreeg vanaf de eerste minuut het publiek al meteen op zijn hand dankzij zijn niet onaardige aardrijkskundige kennis van ons apelandje en natuurlijk dat onuitputbaar geheugen in die imposante karakterkop. De man realiseerde zich namelijk dat hij zich op een boogscheut van Kortrijk bevond, de stad waar hij in de late jaren ‘80 de voormalige cultuurtempel Limelight in lichterlaaie zette.
Dat Rollins uitgerekend in een Amerikaans verkiezingsjaar op toer gaat is koren op zijn molen. Slachtoffer van dienst was (uiteraard) Donald Trump en diens gestyleerde kapsel, maar gelukkig werd de race naar het Witte Huis niet de rode draad van de avond. En warempel, in feite waren er twee rode draden. Eerst kroop Rollins in de huid van respectvolle bewonderaar van David Bowie en Lemmy, oftewel ‘The Bow’ en ‘The Lem’ zoals hij ze graag noemt. Het nieuws dat beide muzikale iconen onlangs de arena hebben verlaten , heeft een krater geslagen in de ziel van Rollins, zoveel is duidelijk. Bowie ontmoette hij één keer backstage op Rock Werchter ’97. Het leverde hem een telefoontje met Lou Reed op en resulteerde in een nog grote adoratie voor de thin white duke. Met ‘The Lem’ heeft de Amerikaan zowel op als naast het podium een innige vriendschap opgebouwd; verdriet en standup comedy lagen hier wel erg dicht bij elkaar.
Naast een passioneel muziekliefhebber huist er in Rollins ook een achterdochtige wereldreiziger die the downward spiral waar de aardkloot niet langer meer kan aan ontsnappen liever met eigen ogen wil aanschouwen in plaats van te vertrouwen op CNN en National Geographic. Wanneer de voormalige hardcore legende tussen twee tours in zich in zijn flat net iets te lang zit te verdiepen in muziek, film en literatuur duikt de onrust op en brengt zijn persoonlijke ‘travel agent’ redding. Zo heeft Rollins op zijn recente bestemmingen Haïti, Ecuador en Antarctica er zich persoonlijk van vergewist dat de relatie tussen mens en planeet te complex is om tot in de eeuwigheid mee te gaan.

Op het eind van zijn bijna twee en een half (2.5!) uur durende performance moest Rollins ook iets kwijt over de aanslag in Le Bataclan. Zijn devies klonk even simpel als daadkrachtig: “Yes to live music, no to terrorism”.
Ontroerend maar niet klef, kritisch maar niet moraliserend, humoristisch maar niet vrijblijvend: Rollins was het vanavond allemaal and we loved it!

Organisatie: De Spil, Roeselare