Sherman + Gabriel Rios – Sant in eigen (buiten)land
Sherman + Gabriel Rios
Een jonge hengst en een oude rat, maar twee soloperformers met een missie. De Kortrijkse Schouwburg sloot twee ‘verloren zonen’ Sherman en Gabriel Rios met warmte in zijn armen.
Gabriel Rios was in het verleden al in Kortrijk, zowel solo als met samenwerkingsprojecten met bijvoorbeeld Jef Neve. Dit keer stond hij er met Sherman, maar die stonden los van elkaar. Al hadden ze wel dezelfde line-up.
Het was voor allebei een beetje thuiskomen. Rios woont en werkt momenteel in New York en kwam even wat nieuw werk try-outen terwijl Sherman (pseudoniem van Steven Bossuyt) een echte Kortrijkzaan is die een tijdje naar Londen trok om daar aan de muzikale opstart van zijn carrière te bouwen.
Sherman opende wat nerveus, maar toch meteen heel breekbaar, zijn solo-performance in de Schouwburg die vooraf met de nodige rookslierten intiem versluierd werd. Zijn akoestische set van een tiental nummers werd gesmaakt. Aanvankelijk op gitaar, nadien op twee nummers piano (‘Ik ben geen begenadigd pianist’) en erna (‘Dit heb ik toch weer overleefd’) afsluitend op zijn gitaar. Hij genoot ervan (‘Fantastisch om in zo’n zaal te mogen spelen’) en sloot af met “On your side”, de hit waarmee hij via de Afrekening van Studio Brussel bekend werd.
Na de pauze kreeg het heel gemengde publiek met Gabriel Rios een ervaren en geüpdatete versie van het voorprogramma. Door de wol geverfd is hij intussen, de natte droom van veel tiener (en oudere?) meisjes, waar de tijd ook al wat impact op kreeg: hij klinkt als een volwassen man van de wereld, in Kortrijk heel expressief dicht bij de rijpe Bart Peeters.
Het lichtspel werd nadrukkelijker en subtieler, de beleving ook. Met “Voodoo Chile” zette hij meteen een sterke opener neer. Heel luid snuivend in zijn nummers, als gebruikte hij zijn diepste adem als een extra instrument in zijn solo-optreden. “Straight song” en “City song” volgden en toen adresseerde hij voor het eerst zijn publiek.
Dat hij veel nieuwe teksten geschreven had en dat hij ze die avond voor het eerst voor een publiek wou uitproberen. En dat hij intussen Belg geworden was en de nationale identiteitskaart op zak had. ‘Na 17 jaar is dat wel cool’, grapte hij. ‘Niet dat nationaliteit op zich belangrijk is, maar in de States lopen miljoenen Puerto Ricanen rond en als ik dan in New York zeg dat ik Belg ben, dan klinkt dat exotisch.’
Waarna hij een ‘Belgian song’ aankondigde: “Broad Day Light”, waar de zaal – vooral op het einde – graag in participeerde. Hij smeerde nog twee Spaanstalige nummers tussen zijn verder Engelstalige set: “El Carretero” (“Opnieuw ontdekt hier in België en een favoriet van mijn opa”) en “Tu no me quieres”.
Maar het ging hem vooral voor de try-out van nummers als “City Song”, “Burning Son”, “Days without love”, “Work song” en “Police sounds”. Stuk voor stuk Rios-ballades waar hij fier mag op zijn. En wellicht ook is. En omdat hij nog een pak nieuwe creaties liggen heeft, was het dan ook merkwaardig dat hij afsloot met een cover van “Crazy” van Gnarls Barkley. Die hij à la Rios weer krachtig zacht bracht.
“Toch fantastisch dat ik naar hier mag komen en in uitverkochte zalen kan komen spelen. Dan is het in New York iets anders met al dat talent dat daar zijn kans komt wagen”, voegde hij er aan toe, trouwens de hele avond op enkele korte zinsnedes na, volledig in het Engels.
Het was inderdaad thuiskomen voor Rios. Solo en toch niet alleen, want uiteindelijk is de nieuwe Belg nog mateloos populair. En ook een beetje exotisch. Sant in sinds kort zijn eigen (buiten)land dus.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sherman-21-09-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gabriel-rios-21-09-2012/
Organisatie: Kortrijkse Schouwburg, Kortrijk
Een dikke maand geleden sloot Graham Coxon nog met zijn band Blur de slotceremonie van de Olympische Spelen af in Hyde Park voor zo’n vijftigduizend man. Vandaag moest hij het zonder z’n maats doen en voor zo’n 1/100 van het publiek in Hyde Park.
Maar laten we beginnen bij het begin en dat was het voorprogramma: Organic. Het begon allemaal wat stuntelig: ze kwamen op en de micro bleek niet te werken en ze, sorry jongens, zagen er ook niet al te rock ’n roll uit. Maar toch leverden ze bijzonder aardig werk. Bas, drum, zang, een hoop samples en zwart-wit projecties: meer hadden ze niet nodig. Vooral de projecties waren een goede zet, ze zorgden ervoor dat de aandacht van het publiek niet verslapte. Het klonk een beetje als Fehlfarben en andere Duitse (post) new wave en electronica bands. Maar bovenal klonken ze als geen enkele andere hedendaagse band. Sterk.
Graham Coxon. In de jaren ’90 nam zowat elke verlegen jongen met bril een gitaar vast in ’s man ’s kielzog. Tegenwoordig doet ie ’t zonder bril maar de verlegenheid is er nog steeds. “Spreek ik te stil? Gebeurt altijd. Daarom maak ik zo’n onnozel luide muziek!”. Verlegenheid om een pak lawaai te maken is er dus allesbehalve.
Coxon had een vijfkoppige (!) begeleidingsband met zich mee en ze openden (heerlijk) rommelig met “Advice”, wat de toon zette voor de rest van het optreden. “Spectacular”, “I Can’t Look At Your Skin” en vooral “City Hall” deden denken aan “Bugman” van Blur op de plaat ‘13’, niet toevallig het album waar Coxon groen licht kreeg van de rest van de band om zijn gitaarkunsten te etaleren. Vooral dankzij de noise intermezzo’s tijdens de nummers uit zijn laatste plaat ‘A+E’ kreeg het allemaal iets mee van een jamsessie (we telden op een bepaald moment maar liefst 4 gitaren!). Maar toch slaagden ze erin het publiek aan het dansen te brengen met fantastische songs als “What’ll It Take” en “Running For Your Life”.
Verrassend nieuws! Ondanks dat hij dit jaar dus nog maar net een nieuw album heeft uitgebracht zat er toch al nieuw werk in de set en sprak hij zelfs van een nieuwe plaat die naar eigen zeggen zal uitkomen na een break. “En hopelijk zijn jullie dan al volwassen genoeg om de song te snappen!” Graham, de grapjas. Het nummer zelf, “Billy Says”, klonk minder krautrock en noisy dan zijn laatste wapenfeit maar belooft toch wel weer veel. Vervolgens kregen we met “When You Find Out” een cover van de voor het merendeel van het publiek volslagen onbekende powerpopbandje uit de jaren ’70: The Nerves. Graham, de muziekliefhebber.
“Bottom Bunk”, “You&I” en “Ooh Yeh Yeh” sloten de set af maar Coxon had nog geen zin in ophouden en wou er duidelijk een marathonset van maken. In de 7 nummers lange bisronde kregen we onder andere “Seven Naked Valleys” en “All Over Me”, waarin de 2 achtergrondzangeressen (en soms gitaristen, keyboardspeelsters of tamboerijnspeelsters) het best tot hun recht kwamen. Na de knaller genaamd “Freaking Out” was het time to say bye bye met een elektrische versie van het bloedmooie “Sorrow’s Army”. Graham, de artiest.
Organisatie: Botanique, Brussel
Heirs – Eenvoud siert, intrigeert …
Dead forest Index – Soror Dolorosa – Heirs
Vanavond houdt Magasin 4 een soort van label night. Of is het puur toeval dat twee van de drie geprogrammeerde bands hun platen uitbrengen bij het roemrijke Denovali Records? Een label dat een brede waaier aan muziek uitbrengt, wat deze avond snel duidelijk zal worden. Ze organiseren begin oktober Denovali Swingfest dat doorgaat in Essen, Duitsland.
Drie groepen en een avondklok die op 22 uur ligt. Benieuwd hoe ze dit strakke schema tot een goed einde zullen brengen.
A Dead Forest Index gaat stipt om 19u35 van start. A Dead Forest Index is een Australische band en speelt sinds jaar en dag met een zeer beperkte bezetting; één zanger-gitarist en één drummer. Het is nog steeds wachten op hun eerste full album. Door het vrij vroege aanvangsuur is er nog maar een beperkt publiek aanwezig in de zaal, dat dan ook nog blijkbaar nood heeft aan een glas en een babbel om de drukke werkdag door te spoelen. De zanger laat het echter niet aan zijn hart komen en ontsteekt nog enkele theelichtjes om sfeer te scheppen (of om zijn setlist beter te zien, voor mij was het niet duidelijk) .
ADFI is een band die het moet hebben van sfeer en emotie. Met hun beperkte bezetting proberen ze het publiek bij de keel te grijpen en mee te voeren doorheen hun markant universum. De voortreffelijke stem van de zanger is het beste wat de band te bieden heeft. Zijn ijl stemgeluid heeft de kracht om te beroeren. Na enkele nummers komt echter de klad er al een beetje in en gaat het geheel wat vervelen. Het monotone ritme en een gebrek aan gevarieerde nummers zorgt ervoor dat ondanks de korte set (ongeveer 30 minuten) de aandacht makkelijk verslapt. Bij het afsluitend nummer proberen ze nog eens alles uit de kast te halen, maar voor mij was de kast al een tijdje gesloten. Het was een verdienstelijke poging, maar niet volledig geslaagd.
Na een korte en snelle wissel stond de volgende band al in vol ornaat voor ons te blinken. Soror Dolorosa is een Franse band die het licht zag in 2001. Bij de eerste nummers gingen ze wat aarzelend van start. De zanger had wat moeite om de juiste noten te halen en de band sleepte er zich wat gezapig doorheen. Het feit dat de zang dan ook nog eens zeer luid doorkomt in de mix is natuurlijk ook niet bevorderlijk. Maar stilaan komt de band onder stoom: de gitaar en het tempo worden twee versnellingen hoger geschakeld, de muziek verschuift van no-wave naar new-wave en ook de zanger lijkt eindelijk zijn draai te vinden en gooit alle overbodige kledingstukken van zich af.
Eindelijk wanen we ons in de jaren ‘80, in één of ander obscuur new-wavehol waar mascara eerder regel dan uitzondering is. Het publiek lijkt ook in de stemming te komen en er worden hier en daar zelfs wat beentjes losgegooid. De band werkt naar een apotheose en bij het laatste nummer knettert er vuurwerk (figuurlijk) om de oren.
Een perfect opgebouwde set dus, met een rustig en kabbelend no-wave begin en een klinkend new-wave einde. Zo hebben wij het graag. Is het origineel? Nee. Is het vernieuwend? Nee. Maar soms is dat helemaal niet nodig.
En dan moet de klap op de vuurpijl nog komen, want het is eindelijk tijd voor Heirs. Heirs had net als A Dead Forest Index de weg gevonden uit het verre Australië. Ook de mannen van Soror Dolorosa blijken fans te zijn want voor het optreden vervoegen ze mij op de eerste rij en wijken heel het optreden niet meer van mijn zijde.
Heirs bestaat uit vier bandleden. Een grote videoprojectie zorgt voor de gepaste sfeer en de lichten op het podium kleuren enkel nog rood, roder en roodst. Ze brengen post-rock van de bovenste plank en af en toe piepen ze even om de hoek bij de post-metal. Een stoïcijnse bas en drum zorgen voor de perfecte fundering om een wall of gitaarsound op te bouwen.
Dit is geen kleffe post-rock met zagerige stukken en moeilijkdoenerij. Geen “kijk hoe goed ik wel kan spelen” gevoel. Maar wel: overstuurde gitaren die bulken van distortion, rudimentaire drum, noise en een sound die naar de oren en de keel grijpen. Geen ingewikkelde composities, geen ondoorgrondelijke tempowisselingen. Maar strakke, repetitieve drum en basspartijen. De wall of sound zorgt voor een vuile, dreigende bombast die je verheft naar de donkerste regionen.
Een wervelend uur aan puur muzikaal genot. Gelukkig werd de avondklok ruimschoots met de voeten getreden en mocht Heirs nog tot 22u30 het kot ondersteboven spelen. Niemand hierover horen klagen.
En zo zat de avond er weeral op en mocht ik met een goed gevoel, een cd en een plaat rijker terug naar huis rijden.
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Nadat ik in 2000 het fantastische optreden van Calexico, in het gezelschap van het Mexicaanse Mariachi-orkest Luz de Luna, op Pukkelpop had gezien en ik er vervolgens in 2009 bij was tijdens hun – even opmerkelijke – optreden op het Cactusfestival in Brugge, kon ik nu onmogelijk hun optreden in de AB, gepland op 19 september 2012, missen. Zeker nu de groep een paar dagen geleden nog een nieuw album heeft uitgebracht: getiteld ‘Algiers’ en opgenomen in New Orleans. Dat belooft alvast een originele mix van stijlen te zijn.
Vanavond is de Ancienne Belgique stampvol. Laura Gibson mocht alweer de avond openen. Afkomstig uit Portland, heeft deze artieste zelden veel inspiratie om zichzelf op te doffen. Niet zo verwend door moeder natuur, eerder verlegen van aard en met een juffenbrilletje op de neus, is deze jonge dame (NVDR: de titel van haar laatste album is ‘La Grande’: de naam van een dorpje gelegen in de staat Oregon) toch gezegend met een prachtige stem. Hemels en verkwikkend. Getalenteerd begeleidt ze zichzelf op gitaar (vaak ook op keyboard) en geniet van het gezelschap van een pianist/trompettist, een drummer (die uiterst rechts op het podium staat), een gitarist (vaak aangesteld om de steelgitaar te bespelen) en een contrabassist. En de muziek weekt in een soort buitengewoon elegante folk/jazz. Een half uur performance dat nog wat verlenging zou verdienen …
Om 21 uur komt de band van John Convertino en Joey Burns het podium op . Joey neemt de (meestal akoestische) gitaar en zang voor zijn rekening. John het drumstel. Paul Niehaus - pralend met prachtige bakkebaarden – de gitaarsolo en de steelgitaar. Jacob Valenzuela de trompet, de vibrafoon en het keyboard. Martin Wenk, de andere trompet. Volker Zander de bas en contrabas. En Sergio Mendoza de accordeon, de synthesizer en vooral de piano. Zijn Caraïbische interventies op piano zijn overigens ronduit wonderbaarlijk. Ik verwachtte me dus aan een concert dat minstens even geschift zou zijn als de andere die ik had gezien.
Maar bij de aanvang van het optreden neemt de muziek een meer conventionele vorm aan, op het randje van pop, maar wel in een melancholische en luchtige stijl. Niet zozeer een opwindend begin. Vooral omdat hun oudere stukken allemaal even rustig zijn. Gelukkig neemt de intensiteit toe naarmate het optreden vordert. Vanaf de ‘Sergioleoneske’ “Roka”, gezongen in een afwisseling van Spaans en Engels, brengen de maraca’s en vibrafoon meer leven in de brouwerij. “Para” gebruikt meer koperblazers en evolueert in crescendo. Ten slotte bundelt « Dead Moon » drie gitaren – waarvan één in vibrato – terwijl het een ritme van wals aanhoudt. Zo baadt de muziek uiteindelijk in een Latinosfeer, tot grote vreugde van de fans. Koperblazers in Tijuanastijl zorgen voor meer en meer kleur in de muzikale expressie, zonder die ooit te overstemmen. Jacob Venezuela zingt en betovert met zijn extatische trompet de paso doble “No te vayas”, een stuk uit hun nieuwe LP. Om de cover van “Alone again or” van Love te beginnen heeft Chris besloten om zijn contrabas definitief in te ruilen voor een bas. Voor dit stuk zijn er niet minder dan 4 muzikanten die meedoen met de zang. Het is ongeveer vanaf dit moment dat het publiek steeds actiever opgaat in de show, meer bepaald door in de handen te klappen. Eerder tex mex van aard krijgt “Corona” er ook een accordeon en countrygitaar bij. Het epische “Puerto” roept Mexico helemaal tot leven. Dat is het slotnummer van de show.
Gedurende het optreden zullen we ook recht hebben op een andere instrumental (“Close behind”), waarbij de slide een beeld oproept van een spoorlijn die vliegensvlug het Westen induikt. Tijdens het zachte “Hush” tokkelt John Convertino op een twaalfsnarige gitaar, terwijl Joey Burns zachtjes de zijne streelt. Een lied waarbij de vijf andere muzikanten strijden om de beste verbeeldingskracht tijdens hun creatie van de verschillende geluidseffecten. Het publiek is opgetogen. De groep ook. En een bisnummer is onvermijdelijk. Drie titels worden voorgesteld, waarvan twee eerder rustig van aard ; en tot slot het pittige “Guëro Canelo”, die het enthousiasme van het publiek opwerpt. Gejuich verzekerd!
Kortom, een zeer goed concert, maar niet zo voortreffelijk als de andere twee die ik heb kunnen zien. Net als de oude goudzoekers zou Calexico er misschien baat bij hebben nieuwe inspiratiebronnen te zoeken. Een goede goudmijn die ze kunnen verkennen, kwestie van een doortocht door de woestijn te vermijden…
Setlist
Epic, Across The Wire, Splitter, Roka, Para, Fortune Teller, Dead Moon, El Picador, Sinner In The Sea , No To Vayas, Maybe On Monday, Alone Again Or, Corona, Hush, Close Behind, Puerto
Bisnummers The Vanishing Mind, Two Silver Trees, Güero Canelo
Bernard Dagnies – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Ancienne Belgique
Body/Head - IJskoningin terug naar roots
Body/Head – Kim Gordon + Bill Nace),
Voorprogramma Ping Pong Tactics moet op een wat eigenaardige manier op de affiche gekomen zijn, want eerlijk gezegd ontgaat enig verband met wat la Gordon ten beste brengt me volledig. Niks tegen op wat ze brengen, een vast wel eerlijke soort punkrock, maar ik kon niet meteen een nummer ontdekken dat echt memorabel was. Het was allemaal ok binnen het enigszins beperkte sjabloon van wat een punkrocksong hoort te zijn, maar laten we zeggen dat ze naar ik hoop nog een evolutie door te maken hebben. Hun allerbelabberdste Frans zorgde wel voor enige leuke momenten. Benieuwd of ze toch nog ergens hebben kunnen crashen die nacht. De culturele kloof met Frankrijk is blijkbaar echt wat te groot geworden.
Dit gezegd zijnde kwam veronderstel iedereen voor Kim Gordon, zonder meer legendarisch lid van Sonic Youth, die zich na de scheiding met Thurston Moore opnieuw uit moest vinden en dan wist ik eerlijk gezegd ook niet wat ik moest verwachten. Gordon was altijd al het muzikaal minst onderlegde groepslid, zeker als je het vergelijkt met de achtergrond van iemand als Lee Renaldo, maar de filosofie van Sonic Youth en heel New York in de vroege jaren tachtig was toch dat dat allerminst een beletsel mag zijn om dingen te proberen en zonder meer experimenteel te zijn en dat was dus blijkbaar wat we kregen.
Gordon speelde ongeveer een uur, bijgestaan door Bill Nace , Body/Head, en het was behoorlijk experimenteel. Songstructuren werden achterwege gelaten om plaats te maken voor heel wat experimentele noise waar Sonic Youth groot mee geworden is, maar dan ontbrak misschien toch de gitaarvirtuositeit van Renaldo, of als je het vergelijkt met een concert van Thurston Moore die het afgelopen jaar Europa ook regelmatig aandoet iets als een song met weerhaken, met zelfs een bepaalde melancholie, een menselijke stem misschien. Niet dat dat op zich hoeft, maar het deed er dan toch aan denken dat Sonic Youth meer dan de som van de delen was, en dat Gordon zich nu toch beperkte. Het deed me heel erg denken aan de exploten van de no-wave scene uit de vroege jaren tachtig, die het experiment tot zowat een geloofsartikel verhief, en er is niks op tegen om het experiment weer als the way forward voor een stagnerende gitaarscene te zien, maar het knappe van Sonic Youth was altijd dat ze nog ergens vervormde songs uit hun noise wisten te puren en dat kregen we vanavond niet.
Kim Gordon is altijd wel de Queen of Cool geweest, en dat trok ze nu wel even al te hard door. Geen enkele keer contact met het publiek, zelfs haar gezicht bleef verborgen achter een hoop haar en een gebogen hoofd. Iemand met haar staat van dienst had zoiets vond ik niet nodig, maar dan is het weer zo dat de muziek misschien inderdaad voor zich moet spreken.
Hoogst interessant concert van een hoogst interessante vrouw, en ik wil gerust respect opbrengen voor een compromisloze aanpak.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/body-head-19-09-2012/
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Vorige zaterdag konden we in de vooravond nog proeven van de hardgekookte noise rock van No Tomorrow Charlie (de Gentse Melvins) – en de aanstekelijke punkrock van Anti-Nowhere League op Ratrock 2012. Hoewel D.A.F. en The Exploited nog als headliners geprogrammeerd stonden op dit schitterend georganiseerd festival, kon niets of niemand ons tegenhouden om rond 22h00 Harelbeke te verlaten en richting Brussel te trekken om er een avond vol zwarte folklore mee te maken. Caspar Brötzmann Massaker was in het land en een concert van deze levende legende uit het undergroundcircuit wilden we voor geen geld van de wereld missen. Temeer hun concerten (twee jaar terug in de Kreun in Kortrijk en vorig jaar op Roadburn in Tilburg en Theater Aan Zee in Oostende) in ons muzikaal geheugen gegrift blijven staan en een stuk van ons muzikaal hart voorgoed veroverden.
Caspar Brötzmann Massaker gooide al hoge ogen in het undergroundcircuit eind jaren tachtig en begin jaren negentig en is na een decennium op non-actief, sinds 2010 terug actiever als nooit tevoren en dit in de originele bezetting! Caspar (zoon van jazzlegende Peter Brötzmann) als onbetwist opperhoofd van de Massaker-stam met bassist Eduardo Delgado Lopez en drummer Danny Arnold Lommen (ex-Gore) als trouwe medestrijders. Eén voor één rasmuzikanten die naarmate de jaren verstrijken een nog hechter powertrio vormen! Ze brachten slechts 5 albums uit tussen 1987 en 1995: The Tribe (1987) ▪ Black Axis (1989) ▪ Der Abend der schwarzen Folklore (1992) ▪ Koksofen (1993) ▪ Home (1995) en hebben sindsdien geen nieuw materiaal meer uitgebracht.
Het trio was voor de gelegenheid gehuisvest bij een goede vriend en die wist ons te vertellen dat Caspar niet 100% fit was (beginnende oorontsteking) en hij noodgedwongen wat slaap in te halen had. Hij verscheen dan ook slechts een kwartier voor middernacht met zijn gitaarkast onder de arm in de Magasin 4 – zaal. Het optreden startte kort na middernacht (iets later dan voorzien wegens een ingelaste en noodzakelijke iets uitgelopen powernap voor het opperhoofd).
De niet zo frisse Caspar veranderde echter in een hongerige wolf van zodra de eerste tonen van opener “The Tribe” het podium afrolden. Hij pijnigde rechtshandig de snaren van zijn linkshandige Stratocastor op een manier die deed denken aan wat legende Jimi Hendrix linkshandig op zijn rechtshandige gitaar deed.
Deze Berlijnse gitaarvirtuoos is een streling voor oog en oor. Hij zalfde eerst de snaren in de intiemere cerebrale gedeeltes om ze dan meedogenloos te slaan in de hardere, van feedback en distortion doorspekte duivelse stukken. Loeiharde stukken, die schering en inslag waren naarmate het optreden vorderde. Een ritueel spektakel dat voor kippenvel zorgde en ook de rest van het publiek aanzette om zich volledig over te geven aan de fantastische klanken die meester-tovenaar Caspar uit alle delen van zijn gitaar wist te puren. Geen moment kon je vermoeden dat hij ziek op het podium stond.
Maar laten we ook zijn twee bloedsbroeders en vrienden Eduardo Delgado Lopez op bass en Danny Arnold Lommen (ex-Gore) op drums niet uit het oog verliezen. Deze ritmesectie is er namelijk één met een opzwepende groove waar je onmogelijk stil bij kunt blijven staan. Twee vakmuzikanten en rasartiesten, die samen met Caspar een stabiel powertrio vormen. Het drietal brengt je zonder moeite in een vreemdsoortige trance waar je je lijf onmogelijk stil bij kan houden. Ook Caspar zag je zienderogen van gedaante veranderen door een soort van bezwerende zelfhypnose; nu en dan repetitieve demonische teksten uitspuwend.
Het powertrio transformeerde stilaan maar zeker in een ontembaar 3-koppig wildebeest en ook in het publiek kwamen de dierlijke oerinstincten naar boven. Eén blik, één teken tussen de drie heren is genoeg om hun complexe songs een bepaalde richting uit te sturen en tot een goed einde te brengen. Van bij opener “The Tribe” tot en met een weergaloze, krachtige versie van “Massaker” werd het publiek meegezogen in een draaikolk van muzikale hoogtepunten om bij het bisnummer volledig uit het dak te gaan. “Tempelhof” werd hét orgelpunt uit deze monumentale set, die bijna 2 uur duurde.
Caspar en zijn kompanen toonden nog maar eens waar ze toe in staat zijn, zelfs al is één deel van deze heilige muzikale stam ziek! Een glimlach van gelukzaligheid verscheen op het overgrote deel van het publiek. Caspar Brötzmann Massaker blijven heersers in het kwadraat! We reserveren nu al een ticket voor hun volgende doortocht!
Setlist 1. The Tribe 2. Huntersong 3. Böhmen 4. Kerkersong 5. Massaker * Anchor 6. Tempelhof
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Icarus Night XL: Nils Frahm - A Winged Victory For The Sullen
Nils Frahm
Het seizoen van de ontelbare overhypete zomerfestivals loopt momenteel op zijn laatste benen. Dit betekent wel meteen dat er een nieuw concertseizoen verleidelijk naar ons lonkt. Veel interessanter, toch? Geef mij maar intiemere zaalconcerten waar het publiek op zijn minst uit interesse komt, en niet omdat het hip is er te zijn. Bovendien kan ik mij al jaren niet meer ontdoen van het gevoel dat je in een zaal als fan meer kwaliteitswaar krijgt voor je geld. Inboeten op zacht zomerweer is de tol. Maar wie kan het druilerig herfstweer iets schelen als je een avond in een verwarmend modern klassiek jasje tegemoet gaat.
“Are you ready for some sad and depressing music?” klonk nochtans de vraag van de in Brussel wonende Adam Wiltzie, fronthelft van A Winged Victory Of The Sullen. En toen werd het muisstil, net zoals het hoort bij een klassiek optreden. Frontmannen Adam Wiltzie en Dustin O'Halloran omringen zich voor dit project met twee fantastische violisten en een celliste. Samen brengen ze instrumentale neo-klassieke composities waarin hier en daar flarden van electronica te bespeuren vallen. De minutieus opgebouwde strijkarrangementen en elektronische soundscapes brengen ons naar een duistere droomwereld waar de tristesse soms wordt verdampt door heldere stralen van hoop. De set wordt zorgvuldig opgebouwd naar een hoogtepunt, met de zalvende harp in de hoofdrol bij “Requiem For The Static King”. Het publiek vroeg dan ook heel terecht naar een bisnummer.
Hierdoor begon de set van hun sympathieke Duitse vriend Nils Frahm ook een half uurtje later. Enkele weken terug brak deze pianovirtuoos zijn duim waardoor hij even werkonbekwaam werd bevonden door zijn arts.
Tijdens zijn revalidatieperiode bleef hij echter niet bij de pakken zitten en schreef hij zelf een compositie dat “Song for 9 fingers” heet. Van de blessure was er eigenlijk niks te merken. De man schudde prachtige verhalende melodieën uit zijn mouwen, alsof hij speelde met twaalf vingers. Dat we hier met een muzikant ‘pur sang’ te maken hebben, lijdt geen enkele twijfel. Zijn set startte hij met geïmproviseerde percussie, drummend op de pianokoorden. Tussendoor bewijst deze klassiek geschoolde pianist ook nog even dat hij zonder enige moeite overweg kan met analoge synths. Om het publiek helemaal voor zich te winnen, ging hij op zoek naar een vrijwilliger om samen met hem een quatre-mains uit te voeren. Terwijl hij de lage noten voor zijn rekening nam, mocht vrijwilligster Jana de zwarte toetsen in de hoge registers bespelen. Een prachtig kwartiertje improvisatie dat hun een oorverdovend applaus opleverde. Nils’ duim omhoog voor Jana’s lef en kunde. Zonder twijfel een onvergetelijke ervaring voor haar.
Het leuke aan Frahm is dat hij speelt met uiteenlopende gevoelens. Zijn minimalistische composities ademen zowel melancholiek als hartstochtelijk verlangen uit, passionele romantiek, gewoonweg ruimtescheppende virtuositeit.
Nils, vanavond heb je heel wat hartjes gewonnen, mensen met verstomming geslagen en mondjes doen openvallen; het perfect componeerde, het abstracte antwoord op de vraag hoe je klassieke muziek sexy kan maken.
Een prachtige avond, de ideale voorloper voor het nakende concertseizoen. Bedankt Democrazy om ons andermaal te trakteren op kwaliteit van de bovenste plank, dit in een fijn industrieel decor. Volgende afspraak gaat door in onze geliefde Gentse Vooruit, met Kid Koala in de hoofdrol. Tot dan!
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Icarus - DOK)
Melody Gardot, Diana Krall, Norah Jones, … Voor dit nieuwe seizoen hebben deze bevallige jongedames van de Jazz/Pop afgesproken in Brussel om er het hoofd van de mannen op hol te brengen. De eerste die de planken van een hoofdstedelijke zaal mocht betreden, Norah Jones, liet haar oog vallen op Vorst Nationaal. Een zaal die een beetje te onpersoonlijk is voor dat soort muziek, maar dat heeft de jongedame niet belet om de ruimte in een handomdraai te vullen.
Er wordt niet gespot met de uurregeling in Vorst Nationaal. Klokslag 21 uur komt Norah Jones samen met haar band (“They don’t have a name yet” kondigt ze wat later aan) voor een zittend, talrijk publiek. Omringd door een vrij eenvoudig decor begroet de knappe nakomelinge van Ravi Shankar haar publiek, alvorens van start te gaan met een hit. “Come Away With Me”. Wanneer je maar wil, schoonheid! Het heerlijke timbre van de stem van de jongedame ontsnapt uit de luidsprekers, waardoor een kristalhelder geluid wordt verspreid. Op dat ogenblik begint het ‘GSM-moment’. Uiteraard! Vanaf het tweede lied snijdt Jones het nummer aan met dezelfde naam als haar laatste album, “Little Broken Hearts”, en geeft te kennen dat de avond volstrekt gericht zal zijn op haar nieuwe oeuvre.
Op 10 jaar en 5 LP’s tijd is Norah Jones geleidelijk aan verschoven van een smachtende jazz naar een steeds meer verzachtende pop. En deze metamorfose zal voelbaar zijn gedurende het hele concert, dat sober en aangenaam maar, zo nu en dan, op het randje van saai is. Jones heeft klasse, haar muzikanten zijn voortreffelijk. Maar wanneer je na vijf nummers aan het boodschappenlijstje voor de volgende dag begint te denken, is er toch iets mis. En dat ‘iets’ is de ongelukkige focus op de laatste composities, een verplichte promotour.
Ondanks de helpende hand van grootmeester Danger Mouse bij de productie van ‘Little Broken Hearts’, kunnen we moeilijk zeggen dat het album een ongekend succes heeft, zowel de versie die is opgenomen in de studio als live. Gelukkig zorgen titels als “Sinkin’ Soon”, “Cold Cold Heart” (gecovered van Hank Williams), “After The Fall” of de bejubelde hit “Don”t know why” ervoor dat Jones en haar team de tijd kunnen doorstaan. De troef van de zangeres? Haar piano. In haar wissel van het ene naar het andere instrument, is het wanneer ze achter haar ivoorwerk zetelt dat de magie écht plaatsvindt. En dat de lomperiken gezeteld achter u eindelijk beslissen hun mond te houden. Een verrassend moment.
Het concert zit erop na anderhalf uur en twee bisnummers, waaronder “Sunrise” dat in koor wordt meegezongen door het publiek. Dat lijkt alvast veroverd. Wat ons betreft, kunnen we niet zeggen dat de vonken echt zijn overgesprongen. De schuld ligt bij de vele zweverige momenten. Ach kom, een kleine ‘My Blueberry Nights’ op DVD om ons te troosten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/norah-jones-12-09-2012/
Redouane Sbai – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Live Nation
De Ancienne Belgique haalde met de start van het najaarsconcertseizoen al meteen een grote naam binnen met Perfume Genius, het project van de Amerikaan afkomstig uit Seattle: Mike Hadreas. Slechts enkele maanden nadat hij voor een volle zaal stond tijdens Les Nuits Botanique en logischerwijs werd uitgenodigd in Werchter, kwam de Amerikaan terug naar Brussel. En toch, in tegenstelling tot zijn laatste optreden in de hoofdstad, was de AB – voor de gelegenheid voorzien van zowel zit- als staanplaatsen – net niet volgeboekt.
Perfume Genius - Om 21 uur stipt verschijnt de 27-jarige jongeman (al lijkt hij er hooguit 20) op het podium. Vergezeld door een drummer en tweede muzikant die zich ontfermt over de soundscapes, neemt Mike Hadreas plaats achter zijn synthesizer. Gedurende het hele concert zal de Amerikaan, op één uitzondering na, blijven zitten op zijn kruk, evenals zijn collega’s die ook niet meer zullen bewegen. Vanaf de eerste woorden wordt het publiek meegesleept door de androgyne, perfect gecontroleerde stem, die doet denken aan die van Antony of Boy George.
Het duidelijkste voorbeeld is ongetwijfeld tijdens de vertolking van “No tear”, een gekweld stuk vol sterke emoties. De nummers van zijn laatste album ‘Put Your Back N 2 It’ volgen elkaar op. De pianist wisselt tot rust komende stukken af , met andere, meer meeslepende stukken, met op de achtergrond een kwijnende piano en de somberheid van de teksten. We zullen de sterke momenten van het concert onthouden dankzij “Take me home” en “Hood” of dankzij de bewerking van Neil Young’s “Helpless”, dat Hadreas alleen op piano bracht. Tot zover dus de sterke punten van het concert.
Helaas kunnen we het hier niet bij houden. Eerst en vooral, de afwisseling van meeslepende nummers enerzijds en eerder rustige nummers anderzijds kon op het eerste gezicht relevant lijken, maar uiteindelijk merken we dat deze nummerindeling het publiek tegenhoudt om echt tot de kern van de zaak te komen. Bovendien heeft Mike Hadreas de vervelende gewoonte om zijn stukken abrupt te beëindigen, waardoor de kijkers voortdurend op hun honger blijven zitten.
Als we daaraan toevoegen dat het optreden van de groep slechts een klein uur heeft geduurd, dan laat dat weinig ruimte om de sfeer ten volle in zich op te nemen.
Ten slotte, op theatraal vlak, zijn de leden van Perfume Genius geen podiumbeesten. En aangezien er geen enkele visuele meerwaarde is, menen we dat het zien van het optreden uiteindelijk weinig verschilt van het luisteren naar het album.
Een zaal van kleinere omvang is duidelijk beter geschikt voor hen. Dit zou alvast een verklaring bieden voor de plankenkoorts waar de Amerikaan zichtbaar aan leed.
Ondanks de subtiliteit en doeltreffendheid van de stukken die Perfume Genius bracht, blijven we na het concert onvermijdelijk op onze honger zitten. Gebrek aan ervaring? Gebrek aan zelfverzekerdheid? Perfume Genius kan in elk geval zijn optredens alleen maar verbeteren. Het talent is er, de stukken eveneens. Nu enkel nog die stukken voor een publiek brengen.
Berenger Ameloot - vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
“De trein is altijd een beetje reizen.” Vandaag betekende dat “ beetje” een uur langer dan gepland. Als gevolg van de met zon overgoten hemel en de daarbijkomende talrijke dagjestoeristen zat de trein overvol waardoor we genoodzaakt waren de volgende te nemen.
De reis doorheen het landschap van The K. duurde hierdoor maar zeer kort. Bij het binnenkomen in Magasin 4 hoorde ik “c’est la dernière”. The K. sloot af met een stevig nummer dat echter op zeer weinig respons van het publiek kon rekenen. Een publiek dat ook niet zo talrijk aanwezig was. Een oordeel vellen over het optreden kunnen we dus niet doen. Wel hadden ze ons op Dour dit jaar al overtuigd met hun ruige en vuile sound. Toen was het publiek wel mee en dook de zanger de tent in om enkele fans op wat ‘bisous’ te trakteren.
Na een kwartier wachten was het tijd om aan de main-act te beginnen. Buildings zijn 3 jonge vossen uit Minneapolis, USA, die reeds 5 jaar aan de weg timmeren. Begin dit jaar brachten ze de plaat MELT CRY SLEEP uit. Wie deze eens wil beluisteren (sterk aan te raden) kan terecht op hun bandcamppagina http://buildingsband.bandcamp.com/ .
Buildings in een vakje steken is geen sinecure. De band grossiert in stempels (math-rock, punk, noise, rock, grunge, punk…) en terecht. Hun sound is niet te bevatten in één genre. Ze nemen je mee op een opwindende en afwisselende rollercoaster, zonder dat je weet waar die naartoe zal leiden.
De afwisseling tussen de nummers en binnen de nummers zelf zorgt ervoor dat de verveling op geen enkel moment toeslaat, of zelf nog maar om de hoek komt piepen. Ondanks die grote diversiteit blijven ze toch een eigen sound houden, dankzij een zeer goeie zanger. Hij probeerde ons nog op het verkeerde been te zetten door te verklaren dat hij al te veel Chimays had gedronken. Maar daar was tijdens het optreden niets van te merken. Drum, bas en gitaar waren perfect op elkaar afgesteld en ze lieten ook ruimte om elk zijn eigen ding te laten doen. De gitaar ging van zeer lyrisch naar vette riffs en terug. Maar dreigen deden ze het gehele optreden lang. Er gaat vuur en agressie uit van deze jongens. Een stormram die op je afkomt en je gewond achterlaat. Om je dan eventjes te troosten, tot ze je opnieuw met een kopstoot onderuit halen. De bas en drum droegen het geheel perfect en creëerde de perfecte sfeer om zang en gitaar te laten gedijen. De nummers schoten elkaar in een sneltreinvaart voorbij en lieten na 45 minuten het publiek met een voldaan gevoel achter.
Kracht en variatie: dat zijn de trefwoorden die Buildings het best omschrijven. Voor de snelle beslissers: 16 september spelen ze op Incubate in Tilburg. Wij zullen alvast opnieuw van de partij zijn!
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Crocodiles zijn hip! Een aantal dagen geleden speelden ze nog samen met Sex Pistols drummer Paul Cook in Londen, zanger Brandon Welchez is naast een Lou Reed lookalike ook nog eens het liefje van Dee Dee Penny van Dum Dum Girls en achter de drums zit dan weer Jay Space, ex drummer van de collega lawaaimakers van A Place To Bury Strangers. Een dikke twee jaar geleden tourden ze nog in het voorprogramma van White Lies maar nu mocht de underground noiseband uit San Diego headlinen in de Witloof Bar van de Botanique,oftewel de kelder, letterlijk ‘underground’ dus.
Een voorprogramma was er niet. Dus omstreeks half negen betraden de jongens (én het keyboardmeisje) het podium. En de krokodillen hadden honger, grote honger, zo bleek. Openers van de avond waren “I Wanna Kill Tonight”, iets wat je zonder nadenken plots staat mee te brullen en het fantastische “Sunday”. Veel noise, veel feedback. Wat The Jesus and Mary Chain, flarden van Sonic Youth en een scheut Velvet Underground, you couldn’t wish for more.
Zonder boe of ba gingen ze door op het zelfde elan met ijzersterke songs als “Neon Jesus”, “Summer Of Hate” en de titeltrack uit hun laatste album: “Endless Flowers”.
“No Black Clouds For Dee Dee” (dus niet Dee Dee Ramone, maar Dee Dee Penny) en mokerslag “Stoned To Death” sloten de amper vijfendertig minuten durende set af. Veel mensen bleven op hun honger zitten maar voor mij was het ideaal. Beter kort en stevig dan langdradig!
Klein minpuntje: voor het b-kantje van “Sunday” hadden ze niemand minder dan onze eigen Belgische punkhelden The Kids gecoverd met “Fascist Cops”. Helaas haalde hun dijk van een cover de setlist niet. Een gemiste kans. Desalniettemin een fantastisch optreden van een band die hopelijk niet te lang meer in de underground blijft steken.
Organisatie: Botanique, Brussel
Het zag er lange tijd naar uit dat het nooit iets zou worden met John Paul Keith uit Knoxville, Tennessee. Na zijn geluk vergeefs gezocht te hebben in het ‘saaie’ Nashville, trok hij op aanraden van zijn zuster naar Memphis. Maar ook daar leek het op een sisser uit te draaien tot hij Jack Oblivian ontmoet. Die pikt hem op voor zijn (samen met Harlan T Bobo) Europese tour in 2007. Die tour leidt hem o.a. naar de Pit's en de 4AD waar toen al bleek dat hij een schitterend gitarist is. In 2009 volgt dan zijn eerste plaat, ‘Spills and thrills’, die hij opneemt met zijn eigen band, The One Four Fives. Een jaar later trekt hij opnieuw met Harlan T Bobo en Jack Oblivian naar Europa maar deze keer mag hij de show openen met een eigen korte set. Vorig jaar verscheen dan zijn tweede plaat (een live-cd buiten beschouwing gelaten), ‘The man that time forgot’ en dat bleek een echte parel die bij de kenners wereldwijd zeker niet onopgemerkt bleef.
Zo kon hij uiteindelijk op zijn 37ste op eigen kracht naar Europa komen en dan blijkt verdomme dat er niemand in België bereid is hem te boeken! In deze tijden waarin beats primeren en ouderwets vakmanschap met een scheef oog bekeken wordt, lok je hier uiteraard geen volle zalen mee maar moet dat dan altijd? Gelukkig bestaat er dan nog iets als de Vera in rock-'n-rollcity Groningen waar dergelijke artiesten steeds welkom zijn en er toch nog zo'n 50 man opdaagden voor de aftrap van JP Keith's Europese tour.
John Paul Keith begon zijn set helemaal alleen met de titelsong van zijn laatste plaat maar het optreden ging pas echt van start toen zijn twee bandleden opdaagden. Dat waren niet The One Four Fives die we kennen van op de plaat maar James Godwin (toerde reeds een paar maal aan de zijde van Jack Oblivian in de States) op bas en youngster Graham Winchester (pas zijn tweede optreden met JP Keith) op drums. Rock-'n-roll : daar gaat het om bij John Paul Keith en die bracht hij met een loepzuivere stem en erg vintage klinkende gitaren, steeds gegoten in melodieuze songs. Al vroeg in de set gaf hij het fantastische "Anyone can do it" prijs, een nummer dat zo op een ‘Best of’ van Buddy Holly had kunnen staan. Maar zijn grootste inspiratiebron bleek toch Chuck Berry te zijn en een paar covers van de meester zelf konden dan ook niet uitblijven ("Oh Carol", "Memphis"). Tussendoor smokkelde hij ook veel obscure instrumentals (o.a. van Ike Turner) de set binnen waarin hij telkens excelleerde op een sprankelende gitaar. De ballads klonken misschien net iets te zeemzoeterig maar dat was in de fifties niet anders, dus nam ik die er zonder al te veel morren bij. Naar het einde toe werd het rechte pad der rock-'n-roll steeds meer verlaten en kregen we met "Let's get gone" zelfs een verschroeiende boogie voor de kiezen. Na een concert van zo'n anderhalf uur waarin de drie werkelijk alles hadden gegeven kwamen ze toch nog terug voor een drietal bissen om in pure schoonheid te eindigen met "Come on let's go" van Richie Valens.
Organisatie: Vera, Groningen
Nederlands 
Français 
