Er scheelt iets met Lou. De man zijn reputatie van norse brompot in acht nemende gaan we altijd met enige vorm van argwaan naar zijn concerten, maar vanavond veranderde die argwaan nogal snel in een vorm van medeleven. We stelden vast dat Reed nauwelijks nog kon stappen, hij constant moest geholpen worden om zijn gitaar om te gorden en hij zelfs wat licht spastische mondbewegingen maakte. Bovendien bleef zijn gitaarspel beperkt tot het af en toe aanslaan van een paar akkoorden en diende hij zijn teksten af te lezen van een autocue die voor zijn neus was opgesteld. Wij zijn geen dokter en we hopen ten zeerste voor de 70 jaar oude Reed dat het niet zo is, maar wij vermoeden ergens een sluimerende ziekte in de aard van Parkinson. We vrezen een beetje dat dit wel eens de laatste keer zal geweest zijn dat we Lou Reed live aan het werk zagen.

Ondanks zijn duidelijk merkbare lichamelijke beperkingen schitterde Lou Reed bij momenten, en dit vooral omwille van een intact gebleven stem, een fantastische begeleidingsband en een arsenaal onsterfelijke songs. De benaming van de tournee ‘from VU to Lulu’ was trouwens helemaal terecht, want hier werden een vijftal VU klassiekers geserveerd tussen vier tracks uit ‘Lulu’, de laatste en door velen verguisde (maar niet door ons) plaat die hij met Metallica inblikte. Voeg daarbij nog een vijftal songs uit diens omvangrijke solo carrière en je hebt een gevarieerd Lou Reed programma.

In de stevige opener “Brandenburg Gate” wist Lou’s band perfect om te springen met de robuuste Metallica aanpak en het gegrom van de meester daarbovenop contrasteerde fijn met de bronstige gitaren. De VU klassiekers “Heroin” en “I’m waiting for the man” overtuigden met lange en potige versies die het typische repetitieve karakter van de VU in ere herstelden, we kregen de songs zoals we ze wilden horen.
De keuze voor “Senselessly Cruel” uit ‘Rock’n’roll heart’, een van zijn mindere solo platen, was een beetje verrassend, maar de song werd door Lou en zijn uiterste potente band naar een hoger niveau getild. Een machtig ‘The View’ liet nog maar eens blijken dat ‘Lulu’ een veel betere plaat is dan iedereen op voorhand beweerde (later zal ‘Lulu’ misschien nog als een all time klassieker aanzien worden, vergeet niet dat ook ‘Berlin’ destijds genadeloos werd afgekraakt). Met “Mistress Dread” (nog eentje uit ‘Lulu’) hadden we wat meer problemen, het denderde wel een eind door en vooral de zeer bedrijvige drummer etaleerde hier zijn kunsten, maar de song had te weinig om het lijf om te blijven boeien en voor één keer ervoeren wij Lou’s vocale prestatie wel als een stoorzender. Zand erover, want de uitvoering van “Street Hassle” was hemels mooi mede dankzij een uitmuntende violist en prachtige achtergrondzang van de feeërieke Joan As Police Woman, die eerder op de avond al voor het intieme voorprogramma had gezorgd. “Street Hassle” was vanavond een parel van het zuiverste soort, een adembenemend moment, een 18 karaats diamant. Lou sneed daarna nog wat dieper in ons vel met een pakkend “Cremation” uit ‘Magic and loss’, die pikzwarte plaat uit 1992 waarin de dood de enige hoofdrolspeler is. Was een duidelijk lichamelijk aangetaste Lou hier zijn eigen afscheid aan het bezingen ? even leek het erop, de song ging zo diep dat een mens er akelig stil van werd.
Het obligate “Walk on the wild side” werd aanvankelijk naar onze mening een beetje te veel als verplicht nummertje afgehaspeld tot een verbluffende sax solo ons van het tegendeel kwam overtuigen. De groep musiceerde fantastisch op een wonderlijk “Sad song”, zonder meer één van de hoogtepunten van de avond met alweer prachtige achtergrondzang van Joan As Police Woman. Lou kondigde het rustige en mooie “Junior Dad” aan met de woorden “This is the last song, so you better pay attention”, wat we al de ganse tijd deden, want we waren duidelijk bij de les vandaag. De song duurt op ‘Lulu’ echter zo een slordige 19 minuten (waarvan er minstens 10 overbodig zijn) maar werd nu fijntjes op het juiste moment afgebroken.

De bisronde was terug een Velvet aangelegenheid met een driftig “Beginning to see the light” en een aangrijpend akoestisch kippenvelmoment “Pale Blue Eyes”, één van de mooiste songs die Lou ooit neergepend heeft en die ons vanavond tot in ons diepste binnenste beroerde.
Geen idee of ze de Lou even aan de baxter hebben moeten leggen, maar toen iedereen al aanstalten maakte om zijn biezen te pakken, strompelde hij terug het podium op om er nog eens het onsterfelijke “Sweet Jane” uit te puren. Omdat hij blijkbaar, ondanks zijn onfitte toestand, zoveel goesting had bracht hij als toetje nog een vloeiend “Think it over” wat eigenlijk niet in de setlist was opgenomen. De niet echt onvergetelijke song uit het ook al weinig schitterende ‘Growing up in public’ werd toch een aardig slot van een voortreffelijk concert.

Wij merkten vandaag een met de gezondheid sukkelende Lou Reed die elke vorm van arrogantie van zich heeft afgelegd, die duidelijk geëmotioneerd was en een gemeende ‘thank you’ naar zijn fans uitte. En zij hadden dat verdiend, want ze hadden maar liefst een dikke 80 eurotoeters voor hun ticket betaald, een beetje dankbaarheid was hier dus wel op zijn plaats. Wederzijds respect dus.
Maar liefst bijna twee en een half uur hadden Lou en zijn geweldige band ons vermaakt, en geloof ons vrij, zowel publiek als Lou hebben er van genoten. De Lou mocht waarschijnlijk met de nodige assistentie uitgeput in zijn nest duiken, wij gingen er ondanks het late uur nog eentje drinken (was ook nodig, drank was vanavond verboden in de concertzaal, de ouwe had dus toch bepaalde eisen gesteld).

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lou-reed-12-06-2012/

Organisatie: Aéronef, Lille (ism Vérone Productions)

30 november 1995, zo lang was het geleden dat ik nog in de Vaartkapoen geweest was. Toen waren we naar Molenbeek afgezakt voor de roze boa van Shirley Manson, die toen met Garbage net haar debuut uit had. Zeventien jaar later was het opnieuw een vrouw die ons naar de Vk* bracht, de Canadese Katie Stelmanis en haar band Austra. Voor ons was het voorprogramma vanavond Spanje-Italie, en dus waren we net op tijd in de volgepakte Vk* voor zestig minuten Austra.

Live is de band van Stelmanis een zestal, met een heel eigen podiumpresence: Stelmanis en de ravissante tweelingzusjes Sari en Romy Lightman vooraan, verkleed als middeleeuwse elfjes, de rest van de band achteraan in electro-hipsters outfits, met de hotpants van keyboardspeler Ryan Wonsiak als ultiem fashion statement. Visueel veel raakpunten dus met een band als Coco Rosie.
Austra heeft een heel eigen geluid dat op hun debuut ‘Feel it break’ over de hele lijn doorgetrokken wordt, waardoor op plaat de nummers soms weinig van mekaar lijken te verschillen. Live tilt Austra dit geluid echter naar een hoger niveau, en klinkt alles veel levendiger en creeert die eenheid in de songs een totaalervaring, bijna alsof je ondergedompeld wordt in een DJ-set. Stelmanis zong ooit opera, en kan dus aardig met haar stem uitpakken, maar doseert perfect, terwijl de zusjes Lightman vocaal invallen en ondersteuning geven, zoals bijvoorbeeld in het passioneel gezongen “Lose it”. Stel je Florence Welch voor die bij The Knife speelt, en je komt aardig in de buurt. Veel dynamiek op het podium ook, de drie meisjes hadden een hele choreografie in mekaar gestoken, het deed denken aan een Bollywood-musical, vooral door de Oosters geïnspireerde kleedjes, de handbewegingen en de tollende derwisj-draaien. De rest van de band speelt electronica zoals enkel Amerikaanse bands dat doen, onbevangen, veel speelplezier,  met gebruik van naieve beats waardoor het net spannend wordt, en bas en drum-effecten die voor variatie zorgen.
Een maand geleden zagen we Yacht (op de DFA-label night tijdens Les Nuits), op min of meer dezelfde manier electronica aanpakken. Naast die Hot Chip electronica,klinkt Austra ook heel jaren tachtig, gothic en new wave zijn grote inspiratie-bronnen. Hoogtepunt van de set was het electriserende “Beat and the pulse’, met zijn kletterende Laurent Garnier-beats, dat vast en zekere door 2 Many Djs in hun sets zou opgenomen worden. Het publiek ging dan ook compleet loos op dit prijsbeest. Een enthousiast publiek kon Austra dan ook gemakkelijk terugroepen om nog 2 maal te bissen, onder meer met een nieuw nummer.

Austra gaf je vanavond het gevoel dat je deel uitmaakte van iets speciaals, je werd meeegezogen en ondergedompeld in het vreemde, maar  zinderende universum van deze Canadezen,  een live-concert dat aanvoelde als een DJ-set door de band die Austra met het publiek wist te leggen.

Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek

Helmut Lotti & Roland’s Super Allstar Enlightening Music Machine – Een bluesrockend ensemble
Helmut Lotti & Roland’s Super Allstar Enlightening Music Machine
Handelsbeurs
Gent
2012-06-09
Johan Meurisse

In de muziekwereld zijn allerhande combinaties van artiesten mogelijk … Niets is ons nog vreemd als ze op elkaar beroep doen . Onze ‘bluesfather’ Roland Van Campenhout, nodigde een aantal muzikale vrienden uit om samen met hem in 60 jaar roots, blues en rock’n’roll erfgoed te duiken . Een Dranouter Radio 1 sessie in 2011 zorgde hiervoor . Door de grote respons en succes besloot deze bende het hele project te hernemen onder de klinkende naam Helmut Lotti & Roland’s Super Allstar Enlightening Music Machine. Samen met mondharmonicawonder Steven De Bruyn (The Rhythm Junks, El Fish,…), zanger/gitarist Pieter-Jan De Smet, bassist Jasper Hautekiet, allround drummer Jeroen Stevens (I Love Sarah), gitarist Elko Blijweert (Novastar, Laïs, Pawlowski) en het jonge talent Nevada Fellow (Ruben Focketeyn, zoon van Frank, die hoge ogen scoorde op de Humo’s Rock Rally 2012). En in Helmut Lotti zit zowel een Broadway musical als blues man verscholen . We waren alvast nieuwsgierig …

Hier geen klemtoon op Lotti of op Roland , maar elke muzikant werd in de twee uur durende set in de spotlight geplaatst . Hun Liefde voor Muziek bracht hen samen en dat wilden ze delen met een uitverkochte Handelsbeurs . Dit unieke project passeert in beperkte mate langs een paar clubcentra. De Handelsbeurs gaf  het startschot . Deze zomer is het ensemble alvast te zien op het BRBF in Peer en in het najaar worden nog een paar concerten met het publiek gedeeld.
Spontaan , speels en enthousiast ging het ensemble te werk en grasduinde in een resem classics, waarbij elke muzikant en de zangers (Steven, Pieter-Jan , Nevada , Roland en Helmut) respect afdwongen.
De vocale koek werd in het begin netjes verdeeld , Pieter–Jan op “Up on the cripple creek”, “Going down slow”  met Roland , “The game is up” van Steven De Bruyn en “Tryin to get this” met Helmut .
Toegegeven, in de songs die Lotti vocaal voor z’n rekening nam (o.m. “Just to walk that little girl home” en Elvis “Cindy Cindy “) nam , klinkt natuurlijk wel die Broadway sound door.
Of er waren de duets , de samenzang en het samenspel; het klonk allemaal doorleefd, aanstekelijk, broeierig en groovy , met een zekere bedreven – en bezetenheid, en ruimte voor de ras muzikanten, die niet vies waren verrassende wendingen te bieden aan het materiaal. Het vleugje humor tussenin was graag meegenomen en paste volledig in zo’n concept .
De jonge Nevada durven we hier wel eens voorop te plaatsen want hij is ‘de future’ . Geen podiumvrees om tussen die oude(re) artiesten te staan; hij gaat een succesvolle carrière tegemoet , me dunkt . De talentrijke jonge gast speelde vurig op z’n akoestisch gitaar en zong solo enkele sterke songs als “Thinking machine” en “Lonely run”.
Verderop hoorden we puike versies van een rootsrockende “Satisfy Suzy” , “Sleep while I’m dead” (Warren Zevon ) , een meeslepende “Ol’ King Kong in the lunapark” en een spitsvondig jammende “My baby just cares for me” van Nina Simone .
De zangers van dit project hoorden we dan samen op een nostalgische Travelling Wilburys’ “Handle with care” (remember Dylan – Orbison – Petty – Harrison), die de set besloot  . In de bis  werd het tempo opgedreven en klonken ze als een opgefokte bluesrockende Red Devils (remember hun zompige debuutplaat ‘King King’ btw! ) , waarbij ze al rollebollend met hun benen over het podium bewogen . “Johnny be goode” ontbrak niet . ‘Some Ass rockin’, Yeah’. Blues Peer is gewaarschuwd met dit gelegenheidsensemble …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/super-allstar-enlightening-music-machine-09-06-2012/

Organisatie: Handelsbeurs , Gent

Nu de zomerfestivals voor de deur staan, kunnen we stellen dat we over het hoogtepunt van het indoor concertseizoen heen zijn. Ook Belleruche zal het geweten hebben. Dit UK-trio uit de Tru Toughtsstal heeft er vóór hun tussenstop in de Brusselse Vk* maar liefst 23 shows in Duitsland, Frankrijk en UK opzitten de laatste maand.  Het nieuwe full album, ‘Rollerchain’, dat sinds 7 mei in de rekken ligt, vraagt natuurlijk ook om voorgesteld worden aan de fans.

Ondanks de netjes gecamoufleerde verzakte oogjes komt het drietal toch nog betrekkelijk fris en goedlachs voor de dag. Ook de prachtige soulstem van frontvrouw Kathrin DeBoer heeft het loodzware programma blijkbaar goed doorstaan. Haar stemgeluid doet ons vaak denken aan Alice Russell, Roisin Murphy of soms zelf aan Beth Gibbons (Portishead) en is meteen ook het vertrouwde handelsmerk van Belleruche dat sinds 2007 al vier langspeelplaten neerpootte.
Het nieuwe album lijkt wel wat verder af te staan van de vorige albums die vol catchy, warme melodieën en 'toe-tapping' bluesritmes zitten. Niet dat we kunnen spreken van een stijlbreuk maar het is experimenteler, donkerder en bevat meer bass.  Zelf Kathrin speelt voor de nummers uit het nieuwe album op een basgitaar. Ze is niet de meest getalenteerde gitariste maar de nummers krijgen sowieso meer body en bovendien vind ik het haar best wel sexy staan.
De set die deze Londenaars vanavond brengen is een mooie mix van materiaal uit hun gehele repertoire. Classics uit vorige albums (“Late Train”, “Clockwatching”, “Northern Girls”, “Minor Swing”) worden afgewisseld met songs uit het nieuwe album. Hoogtepunten uit het nieuwe album zijn ongetwijfeld "Get More", "Under Fire" en "Stormbird".

Belleruche is een ontzettend goede en groovy liveband, waarbij de zalig energieke gitarist, Ricky Fabulous, de prefabbeats van DJ Modest en de sensuele stem van Kathrin volledig in harmonie weet te brengen met heel aanstekelijke gitaarriffs.  Een extra drummer zou de band zeker nog ten goede komen. De sampler waarmee DJ Modest aan de slag gaat, klinkt toch een heel pak minder organisch. Anderzijds werkt dit concept al jaren uitstekend, zeker als je weet dat Belleruche één van de snelst gegroeide bands is bij Tru Thoughts.
Ze sluiten hun avond zoals verwacht in schoonheid af met "Minor Swing", hun absolute hit met een sample uit Django Reinhardt's gelijknamige track.

Playlist Belleruche:  Late Train/ A Fan / Stormbird / The Itch / Under Fire / Clockwatching / 16 Minutes / Northern Girls / Limelight /Reach For The Bottle /56% Proof / Get More / Minor Swing /

Deze zaterdagavond werd in schoonheid afgesloten door het heel verrassende Ghosting Season. Dit duo brengt een soort atmosferische electronica/minimal à la The Field en Walls van het Duitse label Kompakt. Een ware ontdekking en zeker veelbelovend voor de toekomst.

Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek