Afgelopen zaterdag stonden The Van Jets in een uitverkochte AB Box voor de integrale voorstelling van hun nieuwe plaat ‘Halo’. Integraal jawel, of ‘From A to Z’, zoals ze zelf luidkeels verkondigden!
Wanneer de Oostendse jongens enkele weken geleden in Humo reeds de loftrompet afstaken over hun nieuwe album (‘Een klassieker in wording’) werd mijn interesse enkel groter. Deze zomer stonden ze enkel op Pukkelpop en Leffingeleuren dus was het niet enkel voor mij uitkijken naar deze redelijk exclusieve zaalshow.
Voor hun derde langspeler kozen The Van Jets voor Jeroen De Pessemier van The Subs als man achter de knoppen en gingen de plaat opnemen in de studio van Philippe Zdar, één helft van de Franse band Cassius, een man met een duidelijke voorliefde voor alles wat met synthesizers te maken heeft.

Aangezien zelfs de songvolgorde van het album werd overgenomen ontplofte de zaal meteen een eerste keer bij de vooruitgeschoven single "Here comes the light". Meteen is ook duidelijk welke invloed de nieuwe omgeving en entourage op de sound van de band heeft gehad. The Van Jets waren na de Rock Rally nog een pure gitaargroep die hun geluid wel steeds meer verfijnden, maar op deze derde plaat worden er meer en vooral nieuwe registers opengetrokken en is er veel meer plaats voor coole synths, classy orgeltjes en nog meer van dat lekkers. Deze vintage electro past goed bij de gitaarsound van de band en zorgt voor diepere songs die toch ook helemaal het stempel van de groep behouden. Live kruipt Floris De Decker (Team William) mee op het podium en zorgt dus mee voor een bredere sound. Dat wil nu niet zeggen dat er geen plek meer is voor heerlijke gitaarsolo's en smerige licks.. Integendeel, de band lijkt perfect het evenwicht te vinden tussen beide invloeden en klinken zo voller, dreigender, complexer en ja hoor, vetter!

De singles van deze nieuwe plaat volgen elkaar in snel tempo op. Zowel "Here comes the light", "Broken Bones" en "Danger Zone" klinken reeds bekend in de oren en kunnen meteen ook wedijveren met enkele oudere en hitgevoelige songs van de groep. De band gaat door op hetzelfde elan met topsong "If I was your man" (met geslaagd meezing moment) en persoonlijke favoriet "Mistify". "Short Notes" en "Cherry" bleven misschien wat minder lang hangen maar met "Bankers" en "Waited Long Enough" zat het er weer pal op.
 Afsluiter "Zodiac" vond ik misschien wel het minste nummer van deze nieuwe plaat, maar je gaat me niet horen klagen, integraal is integraal! En misschien denk ik er na enkele luisterbeurten alweer helemaal anders over. Misschien zullen de zware gitaar fans wat ontgoocheld met deze nieuwe richting die de Jets nemen, maar echt zwaar teleurgesteld kunnen ze wat mij betreft toch echt niet zijn.
Ja, groepen worden volwassener en ook aan hun sound merk je dat, maar de sterke punten van The Van Jets zijn nog steeds present! Johannes Verschaeve, met bloot bovenlijk en rode verf, wel een halve Bowie, is een zeer charismatische frontman en … dat wisten we al langer, wat een lekkere, naar The Strokes doen mijmerende, riffs schudt de gitarist uit zijn mouw, wat een vettige synthesizer sound en jaja wat een drums!

En dan was het tijd voor deel 2 van de show want de band had er duidelijk nog zin in. En waarom ook niet: het was zaterdagavond, het publiek wou meer en last but not least, de groep had nog een resem topsongs achter de hand. Geweldig eigenlijk als je van je set bisnummers eigenlijk een 'best of' kan maken met meer dan geweldige uitvoeringen van onder andere "The Future", "Down Below", "Teevee", "What's Going on" en een flard "Electric Soldiers". Afsluiten in stijl zeker wel.

Schrap die (iets) mindere ‘Halo’ songs van de lijst en voeg al dat nieuwe lekkers toe bij de oude garagerock sound, lekker overgoten met die lekkere electro saus en voilà: The Van Jets zijn terug van nooit weggeweest en we zullen het geweten hebben. Van het beste was België te bieden heeft!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-van-jets-10-11-2012/

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Alabama Shakes was voor de zomer opeens erg hot met het succes van single “Hold On”. Nu dompelen ze een uitverkochte AB onder in een mix van Southern rock, Gospel en Rock ‘n roll waarbij ze gretig aantonen meer dan een ‘one trick pony‘ te zijn.

Het is an sich toch wel een gedurfde move om je hits helemaal voorin in je set te stoppen. Meer dan een korte prelude met “Goin’ to The Party” is er niet nodig om onmiddellijk keet te schoppen met “Hang Loose” en “Hold On”,  de gekendste prijsbeesten. Het blijkt echter een goede tactiek te zijn waarmee Alabama Shakes de singles van zich afschudt om een kleine twintig nummers lang zijn eigen smoel te laten zien. En die smoel is absoluut niet slecht voor een groep die slechts één plaat (en een EP-tje) uit heeft.
Frontvrouw Brittany Howard - hét uithangbord van de groep - kwijt zich muzikaal voorbeeldig van haar taak. Als een predikante begeestert ze ieder nummer waarin ze vaak de dynamiek en emoties opzoekt. In haar beste momenten ontbindt ze met een rauwe stem als een ware Janis Joplin al haar duivels. Dat leidt tot hoogtepunten als “Alway Alright”, het gestaag kwader wordende “Worryin’ Blues” en “You ain’t Alone” waarin ze de zaal muisstil krijgt op haar stem en het knetterende gezoem van een versterker na.
Het publiek hangt haar aan de lippen en tijdens de rustige soulvolle nummers waarin ze een zachtere kant van zichzelf laat zien – “Heartbreaker” en “Boys & Girls”- worden de praters in de zaal zelf een aantal keren zelfregulerend ge-shhhhhhh-t.
Alabama Shakes echter afdoen als een synoniem voor Brittany Howard is de rest van de band te weinig eer aandoen. Met sobere begeleiding en efficiënte uitschieters kleuren ze de songs op de juiste manier bij want de Alabama Shakes zijn op hun best als ze stevig rocken! De uitgesponnen intro van “Rise To The Sun” was geweldig en ook de manier waarop ze “Be Mine” naar het opgefokte einde bliezen. En wat te denken van de onvervalste rock ’n roll die af en toe de set binnensloop zoals in afsluiter “Heavy Chevy”.
Een bis kan er vanaf waarbij vooral het laatste nummer “Heat Lightning” de kers op de taart mag zetten. Of om het met Brittany Howard zelf te zeggen: “Beer, chocolate & gorgeous men, this place is a dream.” Aanstekelijk optreden van een band met veel potentieel!

Voorprogramma Dylan Leblanc beschikte ook over een niet onaardige stem maar zijn binnenmondse articulatie vergalt het een beetje. Desondanks hoorden we toch een mooie cover van Al Green’s “Let’s Stay Together”.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dylan-leblanc-09-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/alabama-shakes-09-11-2012/

Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel

Enkele maanden geleden bracht Efterklang zijn vierde album ‘Piramida’ uit. Een werk geïnspireerd op één van de reizen die ze maakten langs een eiland vlakbij de Noordpool, waar vroeger een mijnstad lag. Tijdens deze rondreis op zee nam de groep klanken en sfeergeluiden op, die vervolgens dienst deden bij de creatie van het album. Om die koude en atmosferische sfeer over te brengen bij hun live optreden hebben de Denen eenvoudigweg beslist om zich tijdens hun tournee te laten vergezellen door een symfonisch orkest.
In samenwerking met de Bozar en het Muziekgebouw van Eindhoven verwelkomde de Ancienne Belgique dus Efterklang en het Rotterdams orkest ‘Sinfonia Rotterdam’ onder leiding van Matthew Coorey. Voor de gelegenheid werden alle zitplaatsen bovengehaald en er lijkt geen enkele plaats meer vrij.

Het voorprogramma is zeker niet vreemd voor Efterklang, aangezien het om Peter Broderick gaat, een oud groepslid. Deze multi-instrumentalist afkomstig uit de VS komt zijn nieuwe soloalbum promoten. Hij maakt indruk met zijn vlotheid, zowel op instrumentaal als op persoonlijk vlak. Nummer na nummer verandert hij van instrument (banjo, viool, gitaar,…) en straalt een danige zelfverzekerdheid uit dat we vaak de indruk krijgen dat hij al van kindsbeen af de planken van de AB als speelterrein gebruikt. Met grote passen loopt hij over het podium, alleen, met zijn viool, en zingt bijna a capella. Na een dik half uur verlaat hij het podium. Voor eventjes maar, want Broderick maakt deel uit van de backing group van Efterklang, en neemt er het keyboard voor zijn rekening alsook de gemeenschappelijke zang.

Efterklang
Om 21 uur betreedt het orkest van Rotterdam het podium. Het verenigt een dertigtal muzikanten, waaronder een groep koperblazers, een groep strijkers en een percussionist. Verder wordt het basistrio ondersteund door drie koristen, door Budgie (de drummer van Siouxsie and The Banshees) en door Peter Broderick.
Alleen al bij de aanblik van het podium, zonder ook maar één noot gehoord te hebben, weten we dat het een topavond zal worden.
Het eerste uur van het concert is gewijd aan hun laatste LP. De stukken worden gebracht in de volgorde van de traklisting. Het orkest brengt samenhang aan de composities. De zanger Casper Clausen en zijn handlanger op de bas, Rasmus Stolberg, bezetten het voorste deel van het podium en lijken het verloop van het optreden te waarderen.
Wat later zal Clausen uitleggen dat dit concert het laatste was van de huidige tournee; Bovendien heeft hij ons eraan herinnerd dat de AB één van de eerste zalen was buiten Denemarken die hen ontving, in 2005. Dit verklaart ongetwijfeld dit duidelijk zichtbare en aanstekelijke plezier. De stukken vloeien uit elkaar voort. Al wordt het beste moment van het optreden bereikt tijdens de interpretatie van “Black Summer”, we zullen vooral de 30 minuten onthouden waarin het orkest een echte performance neerzet, voor de ogen en voor het plezier van de oren van de groepsleden van Efterklang.
Na “Monument”, het laatste nummer van de LP, verlaat het volledige, mooie gezelschap het podium, niet zonder meerdere malen de muzikanten te hebben bedankt in de vorm van applaus van een publiek dat rechtstaat en vraagt om meer.
Het publiek zal beloond worden, aangezien Efterklang, nog steeds in het gezelschap van het orkest, terugkomt om twee oude nummers te brengen. Eén daarvan is de zeer verwachte hit “Modern Drift”. Tijdens dit nummer wordt Clausen één met het publiek door zich tussen hen te mengen.
De groep verlaat nogmaals de planken, maar komt enkele ogenblikken later terug. Het enige probleem is dat alle stukken reeds gebracht werden en een impro proberen met een orkest van 30 personen is nogal riskant. De groep verontschuldigt zich hiervoor, maar herneemt dan toch “Hollow Mountain”, een compositie die in het begin van het concert werd gespeeld.

Een spektakel van hoog niveau. Het publiek is voldaan. Het verlaat langzaamaan de zaal, in feeststemming, bewijs dat dit concert meer dan geslaagd was!

Berenger Ameloot – vertaling Marilien Bultinck

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel  

Tja waar is  tijd dat het Britse trio Kosheen uit Bristol ons overspoelde met een reeks hits . Kosheen draait rond de producers Markee Substanc , Darren Decoder en zangeres Sian Evans. Vooral hun debuut  ‘Resist’, elf jaar terug, is in het geheugen gegrift. De singles “Slip & slide suicide”, “Hide U”,  “Catch” , “Hungry”  en “Harder” waren meer dan de moeite. Die formule van pop, drum’n’bass, triphop en electro borrelde, en was aanstekelijk, groovy en dansbaar, bepaald door het bezwerende herkenbare stemgeluid van Evans. In een mum van tijd speelden ze voor uitverkocht zalen . Ze zorgden ervoor dat pioniers Roni Size, Adam F, Goldie , Grooverider en anderen, die al jaren stoeiden met het genre , mee in de belangstelling kwamen . De opvolger ‘Kokopelli’ uit 2003 was al iets minder; songs als “All in my head” en “Wasting my time” maakten het net nog de moeite . Met de derde cd verdween het trio uit de spotlights.
Met de heropleving van de drum’n’bass sound in ons landje , o.m. door ons eigen Netsky , kwam Kosheen nu zelf plots ook aandraven met een vierde cd, ‘Independance’ .

Duidelijk was de belangstelling niet meer het niveau van vroeger was ; hier werd de nostalgie van onder stof gehaald. In de Vk* was dit het afsluitende concert van hun tour . Geen gekte  meer om aan een ticket te geraken. De recente plaat claimt wat aan de drum’n’bass , maar zit in het vat van de  hedendaagse elektropop met chillout en trance invloeden. Kosheen wisselde het goed af, met  “Hungry”, “All in my head”, “ Slip & slide suicide” , “Hide You” en een greep van het nieuwe, “Addict”, “Manic” en “Dependency”, de sterkste track trouwens .
Een mishmash aan stijlen, waarbij op die laatste tracks de mainstream dance de boventoon haalt. Eén constante: de zangkwaliteiten en live uitspattingen van  Sian Evans .

De bijhorende alcoholische dranken konden alleen maar de show positief  beïnvloeden en het vuur aan de schenen brengen . Want we hadden hier een energiek , dynamisch en opwindend optreden, goed anderhalf uur lang, waarbij ze het leuk hielden en ons met een aangename herinnering thuis voerden.
Een nostalgische overweging voor elke Kosheen fan , die er mee op z’n wenken bediend werd.

Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek