Wave Machines is een jong viertal uit Liverpool, maar naar muzikale referenties van spraakmakende stadsgenoten (The Beatles, Echo & The Bunnymen, The La’s,…) hoefde u tijdens de voorstelling van debuutalbum ‘Wave If You’re Really There’ niet op zoek te gaan die avond in de Botanique.

Klonk de opener nog wat aarzelend, dan schakelde Wave Machines met “The Greatest Escape We Have Ever Made” fors enkele versnellingen hoger en nestelden ze  zich moeiteloos tussen het meest aanstekelijke wat Talking Heads en Hot Chip in de aanbieding hebben. “I Go I Go I Go” had het refrein om iedere parochiezaal om te toveren in een stomende Brooklyn nightclub en “Keep The Lights On” klonk live als Bee Gees discopop mét ballen. Ook verderop in de set zocht de besnorde zanger Timothy Bruzon met zijn falsetto stemmetje soms gevaarlijk dicht de kitsch grens op. Toch kreeg je in tegenstelling tot bij Scissor Sisters nooit de vervelende drang om een tailoor in je broek te moeten stoppen.
De toetsenist, die verdacht veel op Walter Van Beirendonck leek (nu we toch in die sfeer zitten), zette met ritmisch handengeklap “Dead Homes” in. Meteen het enige, minder vrolijke rustmoment in een voor de rest bijzonder aanstekelijke en melodieuze set met voldoende synthesizer weerhaakjes en ingenieuze ritmes en hooks om te blijven boeien tot het eind.
De atypische radiosingle “Punk Spirit”, waarvan het refrein “Where Is My Punk Spirit?” ongetwijfeld nu al luidruchtig meegebruld wordt in Ierse pubs aan de Merseyside, sloot de korte set af, waarna nog één bisnummer volgde.

Wave Machines leken oprecht gecharmeerd door de enthousiaste reactie van het publiek en beloofden vlug opnieuw te zullen spelen in België. Graag heren, maar liever volgende keer ergens op een zwoele weide met een cocktail in de hand in plaats van een Witloofkelder op een ijskoude winternacht. Deze zomer op Werchter misschien?

Organisatie: Botanique, Brussel

Henry Rollins verwierf faam als frontman van het legendarische Black Flag alvorens o.a. met zijn eigen Rollins Band te bewijzen dat ‘not all the good die young’. Sedert vele jaren schuimt deze bijna-vijftiger ’s werelds podia af met alom gewaardeerde ‘spoken word’-performances. Na zijn passage op Rock Werchter vorige zomer deed hij deze keer twee opeenvolgende avonden ons landje aan. Zondagavond lag de Gentse NTG aan zijn voeten en maandag hing een uitverkochte Ancienne Belgique aan zijn lippen.

Net als bij de aftrap van zijn concerten vliegt Rollins er tijdens zijn ‘spoken words’ meteen in. Nauwelijks het podium betreden, neemt hij onmiddellijk de houding aan van een op de aanval gerichte bokser. Het lichtelijk gebogen rechterbeen schuin voor het eveneens licht gebogen linkerbeen spuwt hij aan een onnavolgbaar tempo woorden in de als een bokshandschoen gehanteerde microfoon.
Er wordt geen tijd verspild aan een voorzichtige kennismakingsronde want hevige Henry heeft heel wat te vertellen. Zo’n 160 minuten lang laat hij het tempo nimmer zakken, de met indrukwekkende tatoeages beschilderde man beschikt dus niet enkel over veel zichtbare spierkracht maar ook over een meer dan aardig uithoudingsvermogen.
Enkele jaren terug hoorden we hem in dezelfde AB uitvoerig zijn beklag doen over de deplorabele toestand waarin de toenmalige president zijn vaderland gebracht had, maandagavond kwam hij daar slechts sporadisch op terug. Gelukkig maar want niemand zit na al die jaren nog te wachten op een extra portie Bush-bashing. Rollins beschrijft zijn immense vreugde bij het vernemen van de overwinning van Obama maar vindt het blijkbaar nog te vroeg om na één jaar een oordeel te vellen over de beloofde verandering. We zijn alvast benieuwd hoe het beleid van Obama alsook Rollins’ visie hierop de komende jaren zal evolueren, ongetwijfeld komen we dit binnen enkele jaren te weten want het punkrock-icoon sprak de intentie uit om nog zo’n tiental jaar volop te touren. Hopelijk doet hij dit binnenkort ook nog eens in het gezelschap van muzikanten want de energie die deze man nog steeds uitstraalt doet ons vermoeden dat hij ook als zanger iedereen knock out kan slaan.
De rode draad doorheen zijn betoog betrof de oproep om allemaal de wijde wereld in te trekken en te leren van elkaars cultuur i.p.v. zich te laten (mis)vormen door hetgeen de media of de overheid ons voorschotelen. Zelf geeft hij het goede voorbeeld door zo vaak als hij kan zo veel mogelijk landen te bezoeken om met eigen ogen en oren te leren wat er gaande is op onze planeet, dit voornamelijk door in direct contact te treden met de lokale bevolking.
Ook beklemtoont hij de impact die muziek kan hebben. Goede muziek (zoals, om maar één voorbeeld te noemen, The Stooges) heeft de potentie om een wapen te worden tegen de verdrukking die vandaag nog al te veel landen teistert. Indien men er wereldwijd in zou slagen om uitstekende muziek uit te wisselen, is volgens hem de kans reëel dat miljoenen mensen bevrijd worden uit de (al dan niet letterlijke) gevangenschap waarin ze door hun leiders gedwongen worden.
Niet dat Rollins voortdurend de meer gewichtige en politieke toer opging, even vaak weidde hij uit over zijn avonturen in de entertainment-wereld (zoals zijn hilarische belevenissen als jurylid in een door RuPaul geleide travestie-talentenjacht, zijn kennismaking met decadente prinsen, zijn rol als neo-nazi in een Amerikaanse televisiereeks en zijn vriendschap met William ‘Captain Kirk’ Shatner).
Ook de verhalen over hoe hij als jonge snaak vol bewondering optredens van The Damned en Bad Brains meemaakte, deden ons veel plezier. Het relaas van een recent Bad Brains-optreden (en vooral het bedenkelijke gedrag van zanger H.R.) illustreerde dat niet elke punkrock-pionier nog bij zijn volle verstand is.

Een reden temeer om met volle teugen te genieten van de snedigheid die Henry Rollins nog steeds tentoon spreidt….al mocht het een uurtje minder geduurd hebben want murw geslagen als we waren, was het moeilijk om na afloop onze comfortabele zitplaats te verlaten.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

De vijf Californiërs van Local Natives putten uit de traditie van warme, dromerige, opbouwende indiepop/folk/americana, die al in 2009 sterk werd onthaald met bands als Fleet Foxes, Grizzly Bear, Patrick Watson en Band Of Horses. Ook zij weten met stemmingen te werken. Aan de basis hiervan ligt de combinatie van vier zangers. Op die manier komt de huidige rits bands Megafaun en Fredo Viola na Local Natives bovendrijven.

Local Natives wist in geen mum van tijd een afgeladen Rotonde in te palmen. Ze durfden wat krachtiger en harder te gaan dan hun soortgenoten, gaven aan sommige nummers een groove door kleurrijke en zalvende toetsen, huppelende ritmes en een dubbele, opzwepende percussie, wat hen richting ‘andere geestesgenoten’ Vampire Weekend en Yeasayer bracht. We vergeten hierbij de invloed van het Canadese Arcade Fire niet, maar zeerzeker klinkt de ‘60’s traditie door van Beach Boys, Simon & Garfunkel, Crosby, Stills & Nash, en de ‘80’s funky loops van Talking Heads; niet voor niks staat “Warning sign” op hun grootse debuut ‘Gorilla Manor ‘ als cover. Het is een heel evenwichtige plaat geworden, die net als deze van Band Of Skulls (een tiental dagen eerder in de Bota te zien!) getipt wordt als één van de ontdekkingen van 2010!

Het was mooi om te zien en vooral om te horen hoe de vijf goed op elkaar waren ingespeeld, beschikten over een emotievolle stemmenpracht (vooral Ryan Hahn – Taylor Rice) en speels, gevat konden stoeien met hun instrumenten. Het kwintet kwam live heel sterk voor de dag. De sfeervolle en forser klinkende songs hadden een subtiele melodie en kregen soms een aardig leuk ritme mee.
We hoorden een afwisselende set, die stevig werd ingezet met “Camera talk”. Op het nummer hoorde je al hoe ze hun indiepop konden verfijnen en uitbalanceren. De popgroove klonk door op het opbouwende “World news” en het bezwerende en stuwende “Warning sign”, die het origineel oversteeg! En in deze outfit pasten enkele heerlijk sfeervolle parels als “Cards & quarters”, “Cubism dream” en “Stranger things”, letterlijk in de voetsporen van Simon & Garfunkel. Trouwens, in de bis speelden ze zonder versterking, ondersteund van handclaps “Cecilia” van de heren! “Wide eyes” en “Shape shifter” zaten middenin de set en vormden het hoogtepunt: gevarieerde, aanstekelijke, zwierige songs door de verrassende wendingen en de bezwerende, opzwepende percussie, sambaballen en synths; en de meerstemmige zang bood de dromerige ondertoon.
De groep breidde er een snedig slot aan met “Airplanes”, “Who knows who cares” en een mooi uitgesponnen “Sunhands”, die gekenmerkt werd door enkele instrument- en vocale explosies.

Local Natives speelde vol overgave, kon rekenen op een sterke respons en tekende alvast als één van de doorbraken voor 2010! De band moest het hebben van de wisselende stemmingen, gevoelige en bedreven instrumentatie en ontroerende vocale pracht!

Organisatie: Botanique, Brussel

Voor een heerlijke pot onvervalste seventies hard-rock moest je vanavond in Het Koninklijk Circus zijn, een leuke zaal trouwens waarmee Wolfmother frontman en showbeest eerste klas Andrew Stockdale volledig in zijn nopjes was.
We vonden het al doodjammer toen wij zo ongeveer anderhalf jaar geleden vernamen dat Wolfmother er mee zou ophouden. Wij waren des te meer opgewekt toen er nieuwe berichten de ronde deden dat Stockdale gewoon een volledig nieuwe band had samengeraapt en onder de naam Wolfmother verder zou rocken.

Hier vanavond bleek dat de nieuwe jongens zowaar nog meer energie konden opwekken dan Stockdale’s voormalige kompanen. Vooral de bassist/keyboardspeler bleek een halve gek te zijn die zijn orgel zonder enig mededogen fel molesteerde. Bovendien was het afro kapsel van de man zowaar nog imposanter dan dat van Stockdale zelf wat diens rock’n’roll gehalte nog wat meer de hoogte injoeg. Een tweede gitarist hield zich iets meer gedeisd maar zorgde wel voor een sterke onderbouw van Stockdale’s wilde riffs en songs.
Wolfmother vloog er in met “Dimension”, de toon was gezet, het komend anderhalf uur zou het gaspedaal onophoudelijk ingedrukt blijven. Al vroeg in de set blies Stockdale er op fenomenale wijze twee van zijn prijsbeesten door, de geweldige kopstoten “New moon rising” en “Woman” (zie het als Wolfmother’s eigenste “Whole lotta love”) strak na elkaar. Even naar adem happen, was dat, maar neen, geen tijd daarvoor, Wolfmother stoomde onvermoeibaar verder.
Led Zeppelin en Black Sabbath hingen natuurlijk weer gans de avond in de lucht, maar ook de brute power van The White Stripes heeft Wolfmother niet ongemoeid gelaten, het explosieve en mega fantastiche “Apple tree” hiervan als levend bewijs. En dan die stem ! enkel Matthew Bellamy van Muse (nog zo een multitalent) kan met dergelijke hoge vocalen overeind blijven, een ander voorbeeld kennen we niet.
De gloeiend hete songs van ‘Cosmic Egg’ als “California Queen” (Sabbath meets Queens of the stone age), “Phoenix” en “In the castle” barstten van de power en stonden mooi te blinken naast de vroegere mokerslagen als “Colossal” en “White unicorn”.
In de zinderende finale ging het dak er helemaal af met “Vagabond” en het helse “Joker & the thief”, de absolute explosie, hoogtepunt der hoogtepunten.
Amai, mijn oren, wat een geweldige avond.

Setlist : Dimension – Cosmic Egg – California Queen – New moon rising – Woman – White unicorn – Colossal – Apple tree – White feather – Phoenix – 10.000 feet – Pilgrim – Back round – In the castle – Vagabond (bis) – Joker & the thief (bis)

Organisatie: Live Nation