Fonnefeesten 2019 - maandag 5 augustus 2019 - After all, it's only rock’n’roll!
Fonnefeesten 2019
Josephine Charlottepark
Lokeren
2019-08-05
Erik Vandamme

Het is, zowel voor de organisatie van Fonnefeesten als deze van Lokerse Feesten, een zeer succesvol eerste weekend geweest. Ook op de Kermis was het fijn vertoeven. Daar zat het weer wel voor iets tussen. Het was niet te heet, en het bleef ook droog. Terwijl op de Grote Kaai Whispering Sons en Patti Smith het mooi weer maakten, zakten we op maandag 5 augustus af naar Josephine Charlotte Park voor een zeer gevarieerde avond. Met deze rode draad: after all, it's only Rock-'n-roll'!

Want inderdaad, elk van de drie optredende bands speelde een strakke, rock getinte set die vanaf de eerste tot de laatste noot aan je ribben kleeft.
Hideaway (***1/2) mocht de avond open met een streepje blues. Hideaway, de naam van de band verwijst naar ‘Hideaway’ de gelijknamige klassieker van blueslegende Freddy King uit 1961, ontstond reeds in 1986. Een band met heel wat jaren op zijn teller dus, dat hoeft niet te resulteren in een routineklus. Hideaway schotelt ons dan ook een zeer spontane set voor, waar fijne blues worden verweven met jeugdige vitaliteit.  De band kreeg de handen dan ook gemakkelijk op elkaar doordat niet alleen hun muziek op een zeer aanstekelijke wijze werd gebracht, Hideaway straalt na meer dan dertig jaar op het podium eveneens tonnen spelplezier uit. Dat merk je door de grappen en grollen die ze maken, en de gezapige wijze waarop ze het publiek voortdurend betrekken in de show.
Natuurlijk heeft dit zijn uitwerking op datzelfde, toch al goed opgekomen, publiek dat zich prompt waagt aan het plaatsen van enkele schuttere danspasjes. Hideaway, voelt aan dat ze iedereen gemakkelijk uit hun hand kunnen doen eten en doet er gewoon een paar schepjes bovenop. Bij de song “Mean Machine” doen ze de aanwezigen zelfs gewoon de tekst meebrullen. Hideaway blijft op dit elan doorgaan tot niemand meer stil staat. Met als resultaat dat het dak er voor het eerst compleet afgaat op deze avond. Het zal niet voor de laatste keer zijn.

We vreesden eerlijk gezegd dat de Waalse stoner/grunge/psychedelische band Black Mirrors (*****) wat door de mand zouden vallen bij een publiek dat komt voor eerder gezapige rock en Blues avond, met als afsluiter Rick De Leeuw. Maar niets is minder waar. Black Mirrors heeft sinds het uitbrengen van een knap debuut 'Into the Black Mirror' - via Napalm Records - een ware metamorfose ondergaan. De spilfiguur binnen deze band is nog steeds de heel bewegelijke frontvrouw Marcella Di Troia, die getooid in iets dat lijkt op een soort vleermuizen pak haar publiek letterlijk hypnotiseert. Wat stembereik betreft kan ze zowel de cleane als zeer hoge tonen moeiteloos aan. Bovendien ontpopt Marcella zich tot een charismatische entertainer. Waardoor iedereen prompt uit haar hand eet. Maar ook de muzikanten van dienst treden anno 2019 duidelijk meer op de voorgrond, viel ons al vanaf die eerste song “Shoes For Booze” nog het meest op. Meer daarover verder in het verslag.  “Funky Queen” zit al vrij vroeg in de set, en het publiek gaat vanaf dan compleet uit de bol. Niet dat ze dat voorheen niet deden, want vanaf de eerste noot was iedereen mee. Maar vanaf die song was het hek compleet van de dam.
Naast stevig uitpakken, en bommen boordevol energie doen ontploffen in het park, waren er eveneens een paar ingetogen momenten. Een van die mooie momenten was toen Marcella haar kristalheldere stem samensmolt met een verdovende gitaar inbreng van Pierre. Een onvergetelijk kippenvelmoment. Black Mirrors bracht eveneens enkele nieuwe songs, er komt spoedig een nieuwe plaat uit. En die klonken nog strakker, nog energieker en zelfs meer agressiever dan we van de band gewoon zijn. Wat alvast veelbelovend klinkt naar de toekomst toe.
Black Mirrors blijft op deze strakke en groovy wijze doorgaan, met als hoogtepunten “Heart In Trouble”, “Tomorrow” en de verschroeiende finale met “Kick out the jam” - een MC5 cover - en “Burning Warriors”. En krijgt de handen dan ook moeiteloos op elkaar van pril begin tot einde van de set.
Besluit: Wat er is veranderd bij Black Mirrors, in vergelijking met die keer toen we de piepjonge band op Desertfest aan het werk zagen, vroegen we ons af.  In het verleden merkten we dat Marcella, onbewust, net door die zeer tot de verbeelding sprekende performance de meeste aandacht naar zich toe trok. Dat is nog steeds het geval.
Maar anno 2019 treden de muzikanten eveneens wat meer op de voorgrond. De heren bewegen meer op het podium, en stralen enorm veel zelfverzekerdheid uit. Menig riff die gitarist Pierre Lateur en bassist Loïc Videtta uit hun instrument toveren , bezorgen ons dan ook een krop in de keel. Drummer Paul Moreau zorgt daarbovenop voor de kers op de taart. Kortom, iedereen binnen deze band kijkt meer dan ooit dezelfde richting uit. Black Mirrors heeft op deze maandagavond duidelijk de harten van Lokeren veroverd, en is nu compleet klaar om ook de wereld te veroveren.

Rick De Leeuw (****) mocht de avond afsluiten. Moeten we deze man nog voorstellen? De Nederlandse schrijver, dichter, zanger, presentator en muziekproducer werd bekend als zanger van Tröckener Kecks. Een band waar hij ruimschoots twintig jaar het mooie weer maakte. Ook als solo artiest heeft hij zijn stempel gedrukt.
Met zijn nieuwste solo werk 'Zonder Omweg' pakte deze legendarische klasse verteller en poëet het publiek moeiteloos in. Hij doet dit wellicht op een andere wijze dan poëet Patti Smith op de Grote Kaai, maar zeker met diezelfde gedrevenheid. Rick De Leeuw is namelijk een klasse verteller die goed weet waar hij mee bezig is. Het publiek genoot van zijn verhalen, gezongen op die gezapige Hollandse wijze.
En vanaf de eerste noot legt de man, begeleid door klasse muzikanten om zich heen, de lat zeer hoog. Zeg nu zelf:  Jan Hautekiet (keys), Axl Peleman (bas), Roeland Vandemoortele (elec. gitaren), Ron Reuman (drums), Manu Huylebroeck (ak gitaren). Dat zijn één voor één muzikanten die eveneens goed weten waar ze mee bezig zijn. Er wordt voldoende gegrasduind door die laatste plaat, maar ook enkele klassieke covers mogen niet ontbreken. Ze werden door Rick en de zijnen uitgekleed, en als het ware ter plaatse heruitgevonden alsof Rick ze zelf had geschreven.
Besluit: Rick De Leeuw kreeg de handen vanaf begin tot einde moeiteloos op elkaar, en dat is in grote mate de verdienste van zijn natuurlijk charisma op dat podium. Hij heeft ook anno 2019 nog steeds een uitstraling die al zoveel jaren tot de verbeelding spreekt. Maar ook laat hij zich omringen door één voor één klasse muzikanten die een meerwaarde bieden. Is dat nu door zijn solo werk te brengen of enkele kleppers van bijvoorbeeld Tröckner Kecks te? Er valt in de volledige set geen speld tussen te krijgen.
Rick De Leeuw sluit deze bijzonder gevarieerde avond dan af met knallende rock songs en ingetogen momenten; hij ontpopt zich tot een Nederlands poëet, klasse verteller en troubadour. De Nederlandse levende legende deed het Josephine Charlotte park dan ook dansen, bracht mensen tot ontroering en liet iedereen de songs uit volle borst meebrullen tot ver naar achter. Klasse, pure klasse!

Organisatie: Fonnefeesten, Lokeren

Lokerse Feesten 2019 - DAG 4 - Whispering sons - Father John Misty - Patti Smith and Band - Charlotte Gainsbourg - Gruppo Di Pawlowski - Hoge hoogtes, maar ook diepe laagtes
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-05
Hans Devriendt

Whispering Sons (19u00 - Mainstage) - Vóór Whispering Sons begon, stond er nog niet veel volk op het plein. Afwachten dus voor wat dit geven zou. Misschien geeft deze dag van de Lokerse Feesten gewoon minder bezoekers. Mij maakt het in ieder geval niet uit. Vandaag brengt ons opnieuw een boeiende en sterke programmatie.
Stipt om zeven uur begon Whispering Sons aan hun set.  Ze zijn misschien nog allemaal jonge muzikanten, maar staan naar mijn inziens wel met een zelfzekere, gezond mature houding op het podium. Duidelijk is zeker dat ze deze zomer al stevig getourd hebben, want ze speelden samen als een geoliede machine.
Wanneer ik ze vergelijk met hun passage op Cactusfestival durf ik zonder twijfel besluiten dat ze er hier op de Lokerse Feesten minstens even sterk stonden. Het podium was nog groter, voor deze toch nog jonge band, maar dat leek hen niet te deren. Fenne Kuppens haar stem zat helemaal goed en ze beleefde duidelijk de woede die ook verweven zit in de teksten. Als ze haar stem dan verheft om te schreeuwen, wordt het alleen nog maar krachtiger en komt alles intenser binnen.
Ik vond het op zich wel jammer, dat ze deze namiddag als eerste geprogrammeerd stonden. Logisch binnen deze programmatie, maar volgens mij overtuigt deze band nog eens zoveel meer in een donkere zaal, of onder een duistere hemel.
Whispering Sons durft met hun post-punk een grote knipoog doen naar bands als Joy Division, maar doen dit op hun eigen unieke manier zonder ook maar enig element te kopiëren. Het laatste nummer deed hun optreden op explosieve manier eindigen en het publiek reageerde vrij enthousiast.
Wat maakt ze volgens mij zo sterk? Hun pure, authentieke houding op het podium. Er was misschien niet veel verbale interactie met het publiek, maar de non-verbale component oversteeg dit met gemak! Ik kijk nu al uit naar hun volgende plaat, en vervoeg mij met veel enthousiasme tot hun fanclub.

Father John Misty (20u15 - Mainstage) Ik wist van Josh Tillman’s (zanger/gitarist) bestaan af, maar leefde toch met neutraal gevoel naar het optreden toe. Hun set begon met een rustige intro en een tragere song, waardoor het publiek volgens mij ook nog niet goed wist wat te verwachten. Dit werd jammergenoeg de constante van hun optreden. De bandleden zagen er allen vrij vermoeid uit, en stonden enorm statisch, zonder enig enthousiasme op het podium. Josh formuleerde zelf zonder enige glimlach dat hij het publiek vaak zou bedanken, gezien hij in de bubbel van ‘frontman-zijn’ leeft. Dit gaf mij nog meer het gevoel dat hun optreden vanavond vooral een sleur was. Ik hoopte van niet, maar dit had ook zijn effect op het bredere publiek, met uitzondering van enkele schaarse fans.
Het publiek werd hoe langer de set duurde, minder oplettend. De mensen praatten luid en zagen er niet geboeid uit. Toch kan ik niet anders dan te vermelden dat hun nummers muzikaal goed in elkaar zitten. Maar er hangt nu eenmaal veel af van de wijze, en het gevoel (dat ontbrak) waarop ze gebracht worden. Ook tijdens hun bekender werk zoals “Pure Comedy” bleef het publiek eerder afwezig, dan aanwezig. Tot nu toe toch wel de minst goede performance van de Lokerse Feesten, tenminste als je het mij vraagt. Op naar Patti Smith…

Patti Smith and Band (21u45 - Mainstage) Vandaag was Patti Smith dè reden waarom ik naar de Lokerse Feesten kwam. Haar uniek, ietwat rauwig stemgeluid, haar charisma, haar overtuiging, haar songs met fantastische teksten, haar attitude, en nog zo veel meer! Ik had er veel zin in. Patti kwam het podium op en keek gemeend naar het publiek aan beide kanten van het podium, ze zwaaide enthousiast en nu al zag iedereen dat ze er zelf ook goesting in had.
Ieder nummer zong ze met zoveel begeestering, intens diep vanuit zichzelf en vooral vol overtuiging. Het publiek was soms heel stil door de bijna transcenderende ervaring en op andere momenten juichten ze enorm vanuit dankbaarheid.
Patti Smith zong niet alleen, ze bracht ook belangrijke boodschappen: ‘We are free people and the future is now.’ Er ontstond één groot gevoel van samenhorigheid en ik kon niet anders dan diep respect hebben voor deze -jawel- 72 jarige dame. Haar stem liet het ondanks haar leeftijd totaal niet afweten. Integendeel. Ze stond er als een huis.
Ook passeerden enkele covers de revue, zoals o.a. “Walk on the Wild Side” van Lou Reed. Hiernaast mochten we ook getuige zijn van Jackson Smith’s verjaardag, hij ontving letterlijk een taart met kaarsjes en we zongen met z’n allen happy birthday. Iedereen zag hoe trots Patti wel niet was op haar zoon en dit maakte de avond nog meer bijzonder.
Soms sloot ik de ogen, en kon ik door de interne rust die de muziek mij gaf gewoon even alles vergeten. Dit is voor mij de magie van muziek, en Patti was hiertoe in staat.
‘People have the power to dream, to vote, to rule, to love,... To turn the world! Don’t forget it, use your voice!’
Patti Smith en haar fantastische band waren dè strafste act van deze avond en misschien wel van de Lokerse Feesten 2019!

Charlotte Gainsbourg (23u30 - Mainstage) Ik wist niet wat te verwachten van Charlotte Gainsbourg, de Franse dame die naast zangeres ook actrice is. De show begon met grote lichtgevende canvassen, waarin de bandleden plaats namen. Hun muziek klonk als in electronica-gedrenkte popsongs. Gainsbourg’ stem was heel verfijnd en toch vol. Toch een bijzonder stemgeluid die ze duidelijk met veel zangtechniek kan beheersen.
De songs hadden een sexy vibe waardoor je zowel kon staan dansen, maar ook stilstaan en rustig genieten. Met een puike lichtshow op achtergrond, en zwart-witte beelden van de band, was dit een bijzonder gepolijst geheel. Toch moest ik na een vijftal nummers besluiten dat de songs monotoon werden en haakte ik af om te gaan kijken naar Gruppo Di Pawlowski in de Red Bull Music Stage.

Gruppo Di Pawlowski (00u50 - Red Bull Music Stage) Mauro Pawlowski… Ik denk dat velen onder jullie hem kennen als de muzikale duizendpoot die het bekend staat om zijn gitaarwerk in dEUS. Maar nu hij al een tijdje geen gitaarspel meer levert aan dEUS, heeft hij dan ook ongetwijfeld meer tijd om zich te focussen op andere muzikale projecten zoals: ‘Pawlowski, Trouvé & Ward’, ‘Mauro Pawlowski’ (als soloproject), de ‘Evil Superstars’ en natuurlijk ook ‘Gruppo Di Pawlowski’.
Deze laatste is een band die zeker z’n voor- en tegenstanders zal hebben, al denk ik dat Mauro hier geen krimp om geeft. Al van voor ze startten aan hun set, zat Mauro op het podium, om op z’n gemak iets te drinken. Volgens mij had hij al enkele promilles in zijn bloed zitten. Hij trok zich duidelijk niets aan van de muzikale ‘status’ die hij ondertussen al bereikt heeft. Iets later, begint hij te mompelen en brabbelt hij totaal onverstaanbaar in hoge tonen. Daarna vallen de bandleden één voor één in en ontstaat keiharde chaos.
De muziek die de toetsenist, bassist, gitarist en drummer produceren, kwam bij mij over als noiserock met soms wat math-core invloeden. Zie het als Kabul Golf Club, met een sausje van The Dillinger Escape Plan over, maar dan met Mauro’s vaak onverstaanbare, maar toch geniale vocalen. Al tijdens de eerste twee songs smijt Mauro verschillende micro’s naar de knoppen en gaat hun vijfde bandlid (als ik het zo mag noemen), een ‘lilliputter’, verschillende bizarre maar toch hilarische dingen uitsteken. Eerst speelt hij een securityman die claimt dat de show niet mag gefotografeerd worden, vervolgens kleedt hij zich uit tot de overal tevoorschijn komt van een levend skelet. Maar hier stopt het niet. De dwerg trekt een doos over z’n hoofd, en springt dolletjes in het rond, daarna neemt hij een voodoo-pop en begint hij de pop zelfs te penetreren met een bezemsteel.
Ondertussen speelt de band gewoon heel strak door, mormelt Mauro nog meer gekke vocalen en bevindt het publiek zich in feest-modus. Iedereen doet gek, danst, mosht, crowdsurft. Het is dikke ambiance en een duidelijk waanzinnige sfeer. Het is ontzettend warm en iedereen baadt in het zweet.
Mauro gaat zelfs zover, dat hij de micro ‘swaffelt’ met z’n fallus. Is dit gewoon allemaal gek, erover, of net geniaal? Ik weet in ieder geval, dat iedereen zich geamuseerd heeft en de muziek door straffe muzikanten naar voren werd gebracht. Zeker voor herhaling vatbaar, al is het maar om de absurditeit opnieuw te beleven.

Zo werd de 4de dag van de Lokerse Feesten er één van hoge hoogtes en diepe laagtes. Wat voor mij dik oké was.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren

Lokerse Feesten 2019 - DAG 3 - met o.m. Europe en Scorpions - Dag van de zware gitaren!
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-04
Hans Devriendt

Brutus (16u00 - Mainstage) - Vandaag werd geopend door Brutus: het Leuvense drietal combineert punk, hardcore en metal met een vleugje shoegaze tot een lekker geheel met pittige nasmaak. Brutus opende met “Fire” en meteen erna “Django”, ook de eerste nummers van hun laatste -door Kurt Ballou (Converge, etc.) geproduceerde- plaat ‘Nest’. Ze stonden met hun drietjes op een groot (lees: heel groot) podium, maar vulden deze toch als geen ander door de wall of sound die ze produceerden.
De setlist van Brutus bestond uit een vlotte mix van ouder en nieuwer werk, maar het publiek leek beter te reageren op de nieuwe songs dan andersom. Volgens mij geen compleet toeval, want ‘Nest’ is echt een bom van een schijf. Toch leek het publiek niet altijd mee te zijn en stonden ze er nog wat ‘mak’ bij. Jammer, want een band met zo’n stevige sound en snijdende vocalen die het potentieel hebben om het metal genre mede te herdefiniëren, verdienen meer respons.
Toch een klein punt van kritiek: Stefanie’s stem klonk naar het einde van de set minder toonvast en het leek alsof ze moeite had om iedere zin vol te houden. Maar in ieder geval: dit vergeef ik hen zonder twijfelen en volgens mij wordt Brutus nog groots!

Zeal & Ardor (17u10 - Mainstage) - Ritmisch slavengezang weerklinkt over geheel de weide. De set start bezwerend, en dit zal ook de constante worden in de gehele set.
De muziek van Zeal & Ardor kun je allerminst onconventioneel noemen, al lijkt het publiek deze namiddag nog niet klaar voor deze (metal) ‘mindfuck’ van jewelste. Hun songs bestaan uit de donkere combo van black metal en negrospirituals (slavengezang).
En mij hebben ze meteen opgeslorpt in hun welgekomen, bittere sound. Toch blijkt het publiek nog niet erg ‘mee’ te zijn met hun vernieuwende concept en kijken velen met enige verwarring rondom zich.
De stem van Manuel Gagneux (frontman/gitarist) klinkt enorm krachtig en vol: zowel in de cleane zang, als in zijn screams. Wat ik jammer vind, is dat er in sommige songs een stevige baslijn klinkt, maar deze niet live gespeeld wordt. Zou volgens mij nog meer bijdragen aan hun sterke live-reputatie, waarvan ik vind dat ze die nu al hebben.
De bandleden beleven zichtbaar wat ze naar voor brengen en de woede in hun muziek is zo goed voelbaar: “Don’t you dare, look away son!”.
Wat een set, wat een band. Als het mij betreft mogen ze zich nu al meten naast groepen als Gojira, Meshuggah en dergelijke.

Life of Agony (18u25 - Mainstage) - Een prangende vraag bleef in mijn hoofd hangen: op welke band zou het publiek eindelijk ontploffen? De kans zou nu toch groot moeten zijn. In het andere geval zou ik niet kunnen ontkomen aan m’n gevoel van teleurstelling. Maar gelukkig bleek niets minder waar. Life of Agony, straight from Brooklyn, New York betradt het podium en zette hun set in met een stevig nummer. De band is gekend vanwege hun typerende sound met coole mix tussen punk-hardcore en metal, doordrenkt met de unieke vocals van zangeres Mina Caputo. Je leest het goed, de heer Keith Caputo behoort sedert 2011 tot het verleden. Gelukkig werd mij meteen duidelijk dat haar stem, ondanks ook een jaartje ouder te worden mooi bewaard gebleven is.
Life of Agony bracht op de Lokerse Feesten een stevige set en liet niet alleen mijzelf, maar ook het publiek lekker headbangen op hun harde werk. Het publiek werd steeds enthousiaster en aan beide fronten (links en rechts) ontstonden moshpits. De bom was ontploft, eindelijk. Heel duidelijk was ook hoe goed de gitarist, bassist en drummer op elkaar ingespeeld zijn. Dit had ik ook niet anders verwacht, gezien hun dikke twintig jaar ervaring als band.
Na halverwege de set, begon Mina Caputo soms een beetje vals te zingen, toch jammer. Maar dit maakte ze ook goed, want ze stond er gewoon als frontvrouw en vertelde op het einde van hun set de mooie boodschap dat we samen één collectief zijn, en voor elkaar moeten zorgen, elkaar lief hebben.
Ondanks het feit dat onze wereld, volgens Mina, één grote hel is. Tijdens hun set nam Mina ook de tijd om de vlag van hun Franse fanclub open te plooien voor het grote publiek. Van oprechte dankbaarheid gesproken. Eindigen deden ze met het nummer waar alles ooit mee begon... “River Runs Red”!

Alestorm (19u45 - Mainstage) - De band begon nog niet met spelen en vele fans schreeuwden al om één groot feest. Alleen al op basis van de decoratie, een grote opblaasbare eend en hun logo in cartoon vorm, kon ik afleiden dat dit zou komen. Algauw kwam de Schotse band zich storten op het podium en vuurden ze hun typerende folk- en powermetal af op alle gek-wordende fans.
De festivalsite werd al snel één grote metal-dansvloer en er werd gecrowdsurft alsof je de vissen boven de zee zag springen. De lyrics werden luidkeels meegezongen en ook in de achterban van het publiek was dit het geval. Bekendere nummers van hun optreden waren “The Quest”, “The Sunk’n Norwegian”, “Keelhauled” en “Shipwrecked”.
Belangrijk punt om nog te vermelden: deze grote zegeviering der piraten-metal was niet mogelijk zonder een band die ook goed kon spelen. Toch konden ze mij niet helemaal overtuigen omdat ze het genre niet altijd serieus leken te nemen. Daarom besloot ik om niet mee te feesten, en wel naar het zwaardere werk te gaan in de Red Bull Music Room.

Wiegedood (20u35 - Red Bull Music Room) - Ik heb geprobeerd... maar kon mij niet identificeren met de party-/piraten-metal van Alestorm. Ik had nood aan het intensere, serieuzere werk en besloot daarom last-minute om het optreden van Wiegedood te checken. Nog net op tijd kwam ik in de Red Bull Music Room en kon ik zelfs nog een plaatsje helemaal vooraan bemachtigen. Wiegedood sloeg hard toe en hun muziek kwam keihard binnen. Hun set bestond uit nummers vanop ieder van de drie ‘De Doden hebben het Goed’-platen en de songs die niet alleen mijzelf, maar ook het publiek het meest leken te ‘steken’, waren “Prowl” , “Parool” en “Smeekbede”. Ik bleef na de set verdwaasd achter, en moest op adem komen. Wiegedood was alles-verslindend intens.

Europe (21u15 - Mainstage) - Na het optreden van Wiegedood was het voor mij toch even een knop omdraaien om zinnen te zetten op de meer luchtige ‘glamour-metal’ van de Zweedse formatie Europe. Wanneer ik de bandleden voor het eerst zag spelen, besefte ik al snel dat er voor mijn neus enkele titanen op het podium stonden. Ik kon niet anders dan instemmen met de grote genre-switch en vrij snel was ik ‘mee’ met de muziek die ze brachten. Ondanks Joey Tempest (zanger) al 56 jaar is, staat zijn zang er nog als een huis en zong hij geen noot vals. Ook het gitaarspel van mede-oprichter en vaste gitarist John Norum was nagenoeg perfect. Hij beheerste zijn instrument alsof het een speelgoedje is, maar dan met zoveel allure. Europe bracht niet enkel hun grote hits zoals “Superstitious” en “Rock the Nigh”’, maar wist het grote publiek ook te overtuigen met hun fantastische ballad “Dreamer”. Eindigen deden ze (jammer genoeg) een kwartier eerder als gepland, maar wel in grootsheid met hun monsterhit “The Final Countdown”. Het was een eer en genoegen!


Scorpions (23u00 - Mainstage) - Voor het podium hangt één groot spandoek van de Scorpions, achtergrondmuziek weerklinkt over de festival site. Het is drummen om nog een goede plaats te kunnen te kunnen vinden.
Iets later dan elf uur, dimt de muziek, gaan alle lichten uit en dan plots, valt het doek naar beneden. Achteraan het podium bevinden er zich gigantische schermen. Het publiek wordt meegenomen in een film waarop een helikopter zich scheert tussen gigantische woontorens. Uiteindelijk zakken er vier mannen met touwen vanuit de helikopter en start de show echt. Van een overweldigende entréé gesproken...!
De bekende Duitse hardrock groep doet momenteel het overgrote deel van onze planeet aan met hun ‘Crazy World Tour’. Ik ben -beschamend genoeg- geen grote Scorpions-kenner, maar weet al tegoed dat ze nog één van de weinige hardrock-groepen zijn die het genre hielpen te definiëren. Het is dus een mooie kans om deze legendes live te kunnen bewonderen.
De band brengt een ongelooflijk strak, naadloos optreden dat bestaat uit groot verspreide nummers uit hun repertoire. Ze worden omgeven door fantastische visuals en samen met de belichting is hun show één groot spektakel.
Hits die zeker gespeeld werden zijn “Wind of Change”, “No One Like You”  en “Rock You Like a Hurricane”. Bij afloop van het optreden besef ik dat ik getuige mocht zijn van een levende legende, Scorpions genaamd.
Toch moet ik ook vermelden, dat ik na het optreden van verschillende fans/Scorpions-kenners vernam dat Klaus Meine’s stem, niet meer zo goed klinkt als vroeger en ze dit vrij jammer vonden.
Maar of Klaus beter nu op pensioen gaat of later, laat ik aan jullie over! Ik vond het in ieder geval een wervelende show.

De metal-dag van de Lokerse Feesten startte misschien een beetje bescheiden, maar eindigde wel op grootse wijze!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren

Festival Dranouter 2019 - zondag 4 augustus 2019
Festival Dranouter 2019
Festivalterrein
Dranouter
2019-08-04
Mireille Tansens en Johan Meurisse

Intimiteit, vitaliteit, gemoedelijk-, gezellig- en samenhorigheid … mooi verpakt op de programmatie van deze derde dag Festival Dranouter. De organisatie kan terugblikken op een topeditie van wel 50000 bezoekers in totaal . Beter kon echt niet.

En die gezellig- en gemoedelijkheid begon met het Franse Ndiaz . Met z’n vieren voeren ze je mee in een les aardrijkskunde . Met o.m. een instrumentarium van blazers, accordeon en percussie krijgen we een amalgaan van folk , tango, Indiase invloeden, Balkan, afro en hoempapa. Ritmisch en hypnotiserend , niet vies van een vleugje experiment, zweven de nummers over land, zee en lucht . Uiterst genietbaar en mooi.

Het jonge, beloftevolle Mooneye uit Zuid-West Vlaanderen spreekt z’n publiek aan in het eigen,  unieke, wonderschone West-Vlaams dialect . Heel wat volk was hier aanwezig aan de Voute . Een overvolle tent , en ook op de koer en het grasplein eromheen was het koppen tellen . Mooneye is hot .
Ze werden één van de winnaars van StuBru’s Nieuwe Lichting. Het kwintet rond sing/songschrijver Michiel Libberecht  brengt hartverwarmende indiepop . De songs zijn melodieus sterk , hebben een spannende intensiteit , opbouw , melancholieke ondertoon, meezingbare refreinen en fleurt op door een traditionele instrument opstelling en de stemmenpracht . Dromerig , gevoelsmatig met een licht dreiging . Ze worden op handen gedragen door hun publiek . De Voute bereikt een kookpunt , zeker als in de beginfase puike songs als “The thing” en “Time to move away” worden gespeeld . De kunst van het songschrijven en spelen . Beetje Novastar , Douglas Firs, Starsailor , Beirut en Vampire Weekend . Live mag het wat harder en extravert klinken. Doorbraak “Thinking about leaving” wordt handig tot op het eind bewaard . Eentje extra , toegevoegd aan de schitterende reeks songs . Na de EP kijken we dus wat dit kwintet verder op ons afvuurt … In dit uurtje leverden ze schitterende songs en optreden af …

Terwijl iets verderop de boeren aan het oogsten zijn , het stro wordt binnengehaald , parelt het zweet van de gezichten van het Mile Twelve combo, uit Boston , Massachusetts . Hun americana/bluegrass/folk past in dit kader . Ze wonnen al een award in het genre . Het klinkt leuk , dromerig , zwierig door een instrumentarium van viool, contrabas , banjo , mandoline en akoestische gitaren, die voldoende ruimte krijgen , naast de fijne  zangpartijen . Jeugdige energie die werd beloond.

De Frans-Cubaanse tweelingzusjes Lisa-Kaindé en Naomi Diaz , Ibeyi, zijn onmiskenbaar verbonden met deze wereld en hun publiek. Dat publiek is te vinden voor de extraverte twee en wordt meteen meegetrokken in de muziek en de thematiek van wat er in de wereld gebeurt en hoe ze staan in het leven ,‘empowerment’ , een eenheidsgevoel tegen seksisme, racisme, met de muziek als verbindende rol. Een levendig concert is het resultaat  . De zusjes zijn flitsend , springers-in-t-veld . Een beperkt instrumentarium van keys en gekke percussie instrumenten (batatroms, cajon (handtrommels)), in vlekkeloze samenzang, zangpartijen, a capella’s zijn hier de  handleiding. Hun sing/songwriting en multicultureel geluid kleurt de festival zomer. We kregen een mengelmoes van pop , afro , world , r&b , soul , hiphop en gospel in een freefolky kader en stemmenpracht, sober , elegant als met een bredere groove.  Toegegeven, elektronica heeft nu een grotere doorgang gevonden. We balanceerden tussen opwinding , energie en emotionaliteit, intimiteit . Denken en dansen in o.m. het Engels , Spaans en Yoruba , een plaatselijk W-Afrikaanse taal van hun voorouders .
De twins houden het naturel en dat wordt enorm gesmaakt . Songs als “Mama says” , “Oya” , “Deathless” , “Me voy” en “River” creëren een harmonieus gevoel  dat  doet denken aan ons eigen Zap Mama . Samenhorigheid troef dus!

Andere koek op de Clubstage , waar Dez Mona,  rond Gregory Frateur en Nicolas Rombouts, aangevuld wordt met een vierkoppig mannenkoor. Een donkere romantische inhoud schotelen ze voor .  In de broeierige melodieën en in de gevoeligheid met weerhaken  worden we door een geluidsmuur van noise , drones in een draaikolk meegezogen en ontspringt een druilerig, desolaat landschap . De bedoeling is letterlijk de muziek voelen en horen; het is een soort circus carrousel uit de jaren 20-30 , een soort requiem, die nazindert . Qua muzikale veelzijdigheid , terug een puik staaltje van dit gezelschap !

Jasper Steverlinck - Sing/songwriting in z’n puurste , eerlijke vorm in onverbloemde , herkenbare emoties van verlieservaring en verlatingsgevoel . Kippenvelmomenten, een krop in de keel door het beklijvend materiaal. Hij is sinds een vijftal jaar terug op het voorplan en zijn nieuwste ‘Night prayer’ brengt ‘em in de clubs en op de festivals. In een sobere opstelling met z’n twee (piano - akoestische gitaar) ,  met strijkers of met band blijft intimiteit en broosheid voorop. “So Far Away From Me” kon evengoed van Leonard Cohen zijn (zijn eigen woorden), en zette meteen de toon voor de rest van het concert.
Ook covers hebben een aandeel o.m. van de Doors (“Riders on the Storm”) en eentje uit Niels Destadsbaders Liefde Voor Muziekcollectie , die hij ombuigt naar “One thing I can erase”, een eerbetoon aan iemand die op Dranouter steeds meehielp en overleed. Solo enorm sterk .
Begeleid door drie strijkers speelde hij “Colour Me Blind”, een lied voor het kindje van een vriendin dat aan het syndroom van Usher (doof-blindheid) lijdt.  Ontroerend .  
Immer zuiver zingend liet hij ons wegdromen met “That's Not How Dreams Are Made”. Na een interessante bewerking met z’n band van Within Temptation’s “Ice Queen”, kregen we nog sfeervolle bewerkingen van “Someday”, “Need your love” en “Open your heart” , dat fors, krachtig de breekbare set besloot . Genieten op een zondagavond heet zoiets.

Na die donkere, pakkende sets werd het festival besloten met de hippop van Zwangere Guy en de poprock van de Britse The Kooks . Tijd om de zondagavond sierlijk uit te wuiven …
 
Zwangere Guy beleeft de ‘time of his life’ . Stikstof wordt even ‘on hold’ geplaatst en solo manifesteert hij zich als de Brusselse hiphopkoning . Zijn scherpe teksten van z’n debuut ‘Wie is Guy?’ rolden over ons heen. “Gorik pt 1” heeft heel wat te vertellen. Hiphop met een sterke boodschap naar vrouwenemancipatie en opvoeding. Met een zekere relativering en dosis humor beet hij sterk van zich af en bleef het tempo en de beats spannend, of ze nu hard, loom of slepend klonken.
Een sterke performance ook , hij weet z’n publiek te bespelen , te betrekken in zijn sound . Ook Dranouter valt voor onze Guy.  Hij houdt van hen . ‘Loco’ gaan , dat was de bedoeling. Much respect

Ook al een beetje nostalgie? De Britse The Kooks zijn ook al een tiental jaar bezig . Het mag nu eens rocken, hoewel de emotionaliteit een oogje in het zeil houdt . Luke Pritchard is met de jaren nauwer betrokken en weet het betere oudere werk als “She moves in her own way “, “Westside”, “Ooh la” , “Do you wanna” , “Seaside” en klassieker “Naïve” te linken aan een  “Four leaf clover” , “Pamela” en “No pressure” van de nieuwe plaat ‘Let’s go sunshine’ .
The Kooks werden goed ontvangen . Broeierig , opzwepend en integer . Mooi om de traditionele Britpop  in gemoedelijkheid voor te stellen aan het Dranouterpubliek!

Op die manier namen we afscheid van een vlekkeloos verlopen editie . Sfeer, beleving , comfort , ecologie en muziek, het zijn  kernwoorden die de organisatie hoog in het vaandel houdt en werd beantwoord ! Tot volgend jaar.  

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/dranouter-festival-2019.html
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter