Festival Dranouter 2019 - zaterdag 3 augustus 2019
Festival Dranouter 2019
Festivalterrein
Dranouter
2019-08-03
Mireille Tansens en Johan Meurisse
De tweede dag van Festival Dranouter tekent voor een uitverkochte festivaldag van maar liefst 16000 tevreden bezoekers , die konden genieten van een gevarieerd aanbod en van geborgen- en samenhorigheid. Tussen de optredens door kon het publiek het festivalterrein ontdekken, met fanfares, straattheater, upcycle workshops, kinderactiviteiten, speelattracties... Kortom, een geslaagde , heerlijke tweede dag …
Black Flower bracht het publiek op dreef met hun psychedelica, jazz , afro en dubgrooves. Het Belgische kwintet creëert een uniek, aangenaam sfeertje met deze sound en doet refereren aan Lee Scratch Perry en Mad Professor.
Jan De Wilde is 75 geworden en hoopt met regelmaat van de klok nog te kunnen optreden en hier terug te keren. Misschien kan hij Aznavour overtreffen die op tour trok tot z’n 90 ste. De troubadour heeft op zijn manier van traagheid steeds knap in elkaar gestoken , doordachte, gevatte teksten uit . Met zijn Nederlandstalig (kleinkunst) werk heeft hij een handvol pareltjes uit , niet in het minst van de hand van Lieven Tavernier , die net na hem in de clubstage staat. Hij bracht ons in die wereld van de kleinkunst, die door de jaren nog altijd charmeert . Onze verwaaide songschrijver heeft van elke song z’n verhaal en vocaal horen we meer en meer een Tom Waits grauw doorleefde praatzang.
Hij is hier met een heuse band , die het materiaal opsmukt met blazerssectie, viool en keys . “Hé Hé” is uitnodigend in het uurtje spelen. Er zijn enkele vrolijke tunes te horen als “Daar is de lente” , “Otomobiel” en “Joke” , maar de klemtoon komt op droefnis en ellende , zoals hij zelf omschrijft, waaronder “Communisten” , “En hier in Aaigem”, “Mijn tante Odile”, “Lieve loemoemba” en “Westvlaamsche leeuw”.
Natuurlijk kan je niet omheen de evergreens van Lieven Tavernier als “Eerste sneeuw”, “De verdwenen karavaan” en “De fanfare van honger en dorst” .
Hij deelt zijn songs met het publiek. Dit is kleinkunst die we een warm hart toedragen …
Lieven Tavernier zelf dan . Hij wordt door velen erkend als de beste songsmid van Vlaanderen en wordt door vele artiesten aangesproken . In al zijn bescheidenheid is hij ‘de koning van de weemoed’ als je de rits hoort die hij al schreef . Hij heeft met ‘Oude regenbogen’ een nieuwe plaat af , gearrangeerd door een klassiek orkest, Room 13 orchestra. We kregen een sfeervolle set , door de instrumentatie en zijn intieme zang; de donkerte primeert , maar klaarte drong af en toe door de crescendo opbouw en het voller geluid .
De songs krijgen een aparte omlijsting en net als bij Jan is “De fanfare van honger en dorst” de ultieme, afsluitende song , die sober , pakkend klonk door de pianotunes en een verdwaald horende trompet .
Een heel mooie set en namiddag voor de liefhebbers van het Nederlandstalige genre.
Geike Arnaert was tien jaar lang het gezicht van Hooverphonic . De solocarrière stond in de startblokken met de prachtige single en monsterhit “Zoutelande” , samen met Blof , anderhalf jaar terug. Ze is nu op modus om haar eerste plaat voor te stellen, die met de vooruitgeschoven “Off shore” ons nieuwsgierig maakt . Dromerige pop van sfeervol, broeierig materiaal die een intense opbouw en spanning hebben, gedragen door haar heldere, indringende vocals . In de Kerk klinkt haar materiaal puur, oprecht en weet ons diep te raken. Haar stem tovert ze om in een ware engelenstem .
Hier in haar thuishaven en door de akoestiek in de Kerk komt het materiaal en de sound ten volle tot z’n recht . Haar band speelt vol overgave en maakt de sound sterker en emotievoller. Rootsamericana borrelt op. De single als herkenning wordt al gauw gespeeld . “Eden” is de knipoog naar Hooverphonic . Tot slot “Vermillion” en “All over you” tonen net die schoonheid en spanning in de song.
Op Werchter ging haar set wat verloren in het ijle , in een zaaltje of zoals hier in een andere outfit als de Kerk van Dranouter kan ze subtiliteit, finesse, intensiteit en diepgang bieden . Puike set dus!
Eén van de ontdekkingen is The Celtic Social Club , een Frans-Schots gezelschap die het traditionele erfgoed van de folk uitstraling geeft. Folkrock die fris , sprankelend, zwierig, groovy en aangenaam klinkt . Het publiek kon het enorm waarderen . Niks anders dan ‘happy feelings’. Een charismatische band , die werd gecharmeerd door de bewegende, dansende, klappende mensen. ‘If you wanna go, if you wanna get drunk , let’s drink Celtic Socal Club’ … Zij tekenen om terug te keren op de mainstage.
Ook het West-Vlaamse Sx heeft een nieuw album uit ‘Eros’ . In een stijlvol , breed wapperend kleed dartelt Stefanie Callebaut als een Roisin Murphy over het podium . Haar vocale capaciteit en haar lichaamsbewegingen geven de donkere romantiek van hun unieke trippoppende electrowave elan. De synths en percussie slepen, dreunen of bieden door het pompen net een clubbing gevoel . “Devotion” , “Gold” , “Desire” en “Black video” zijn ijkpunten van een uitermate meeslepende, gedreven set van het talentvolle trio , met een madam die Sx een gezicht geeft …
Ook solo zijn er artiesten ‘on tour’ . De eerste vanavond is Joan Wasser aka Joan as police woman , de dame die al 15 jaar op het podium staat en onlangs in het kader van ‘Anthology’ haar materiaal op pure , naakte wijze speelt op piano of elektrisch gitaargepingel, gedragen door haar warme , innemende , doorleefde , melancholische stem die soul verbergt . In haar rootsamericana zijn pop , rock en soul nooit veraf dus .
De muziek paste vanavond beter in een kader van de Dranouterse kerk , de Voute of de donkere bruine kroeg . In de grote clubstage kon de intimiteit nooit ten volle benut worden , maar dat belet niet dat ze een groots sing/songwriter is , die al jaren sterkte biedt. “To be lonely” zet het concert in en met “Wonderful” , “Tell me” en een unieke cover, “Kiss”, van Prince voert ze ons mee in een weemoedig , desolaat landschap . Ontroerend!
De Brit Tom Odell was intussen solo gestart op de mainstage . In de voetsporen van Elton John, Billy Joel geeft hij ook z’n popsongs een puur gelaat in z’n ‘Jubilee road tour’ . Hij weet intimiteit en swing samen te brengen in de ritmiek van z’n materiaal . In de sobere omkadering is er kleur en vaart , zonder de emotie oneer aan te doen. “Sparrow” , “Heal” , “Can’t pretend” of “Hold me”, ze zijn gegroeid uit mans pianospel en tonen aan wat een songwriterstalent hij is . “The piano man” van Billy Joel is dan terecht ook op z’n plaats en de wereldhit “Another love” bracht een wuivende menigte bijeen en sloot de subtiele , fijne set af.
Tot slot Tourist LeMC , die intussen al een enorme populariteit geniet in ons landje en moeiteloos het Sportpaleis vult . Hij is ‘de koning van het Antwerpse volkslied’. Hij betrekt het publiek nauw bij de set en is bij zijn publiek. Hier wordt , van welke provincie je nu ook bent , het samenhorigheidsgevoel bevordert . “Liefde liefde” , “We begrijpen elkaar” , “En route” , “Spiegel” , “Oprechte leugens” en “Horizon”, jawel, hij gaat ervoor en bewandelt zijn eigen pad binnen de hip/pop. Mooi!
Antwerpen meets de Westhoek , dan kan je niet omheen Tourist en Wannes Cappelle , die eerder vandaag in de Kerk optrad . Vrienden troubadours slaan de handen in elkaar . Heerlijk zoiets!
Ohja , wat betekent nu eigenlijk marchanderen? Afdingen, afpingelen en onderhandelen zijn allemaal synoniemen. En die onderhandeling maakte hem tot de perfecte afsluiter van dag 2 Festivaldranouter … Eén grote familie … Laat ons elkaar beminnen …Koning Liefde regeert!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/dranouter-festival-2019.html
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Fonnefeesten 2019 - zaterdag 3 augustus 2019 - Folkse atmosferen doen de daken er compleet afgaan
Fonnefeesten 2019
Fonneplein
Lokeren
2019-08-03
Erik Vandamme
Na een Nostalgie avond op vrijdag, ging op zaterdag de eerste echte festivaldag van Fonnefeesten door.
Meteen stond een levende legende op het podium. De Britse Folk/band The Levellers zou omstreeks 22u een overvol plein onderdompelen in een Folkse atmosfeer, waarbij de daken er moesten aan geloven. De band stond enkele jaren geleden al op diezelfde Fonnefeesten, en blijkt na meer den dertig jaar nog steeds bommen energie te doen ontploffen die ons na al die jaren met verstomming slaan. Dit door zeer bewust geen routineklus af te leveren, maar eerder als jonge wolven met enorm veel levens ervaring tekeer te gaan op dat podium. Het publiek ging gretig op de uitnodiging in en reageerde euforisch.
Maar eerst stond één van onze Belgische trots The Girl Who Cried Wolf (****) op het podium. De band had de ondankbare taak om de avond op gang te trekken voor een beperkt opgekomen publiek, maar ook past hun donkere, sprookjesachtige muziek eerder in een donkere en intieme omgeving. Komt daar nog eens bij dat buiten een beleefdheid applaus het publiek weinig enthousiast reageerde. De band zelf was echter best tevreden. In een interview naderhand opperde de band, dat als er één iemand verwonderd terugkeert na hen bezig te hebben gezien zijn we in onze opzet geslaagd. En dat laatste was zeker het geval. Want naast wijzelf, zagen we toch enkele mensen verwonderd mee knikken op wat de band hen aanbood. The Girl Who Cried Wolf bestaat dan ook uit muzikanten die zoveel uiteenlopende emoties uit hun instrumenten toveren. En dan hebben we het over o.a. die verschroeiende gitaar, bas en drum partijen. Telkens opnieuw wordt opgebouwd naar een climax waardoor prompt duistere gedachten het overnemen - eens je onder hypnose bent gebracht. Overgoten met een vocale inbreng van Heleen, wiens stem gaat van breekbaar naar zo intens frustratie, leed en pijn uitschreeuwen. Waardoor ze ons prompt een krop in de keel bezorgt. En dan hebben we het nog niet gehad over de inbreng van betoverende cello klanken, die ons in het Hemelse Paradijs doen vertoeven. Telkens met dat mysterieuze en donker randje. We hebben deze band altijd een zeer onderschatte parel gevonden in onze contreien en ver daarbuiten. Op Fonnefeesten zet de band dat in wat moeilijkere omstandigheden nog maar eens in de verf. . In 2020 zou een gloednieuwe schijf op de markt komen. We hopen dan ook uit de grond van ons donker hart dat die langverwachte doorbraak naar een ruimer publiek, die deze band al lang verdient, er volgend jaar mag komen.
Altijd leuk om te zien en horen hoe een duo elkaar perfect aanvoelt op een podium, het zorgt vaak voor een soort onaardse magie die je zelden tegen komt. Dat laatste kan ook gezegd worden van het duo Eriksson Delcroix (****) Ofwel Bjorn Eriksson en Nathalie Delcroix, die samen met een vijfkoppig band zorgen voor Zuiderse atmosferen op het plein. De band dompelt melancholische muziek onder in een badje van songs die prompt op de dansspieren gaan werken. Maar het is dus vooral die uiterst tot de verbeelding sprekende samensmelting tussen de wonderbaarlijke stem van Nathalie met de virtuositeit van Bjorn dat ons het meest over de streep trekt. Beiden vullen elkaar blindelings aan, en kijken dezelfde kant uit. Dat is belangrijk om ervoor te zorgen dat je een toch al wat ruimer opgekomen publiek aan het dansen wille zetten. Ook al zijn dat nog maar wat schuchtere danspasjes, Eriksson Delcroix slaat er met brio in het fonneplein in vuur en vlam te zetten, en de temperatuur tot een kookpunt te doen stijgen. En daardoor ontpopt de band zich als de perfecte opwarmer voor wat nog moest komen.
The Levellers (*****) leggen de lat vanaf de eerste song “Liberty Song” enorm hoog. De heren hoeven eigenlijk niets meer te bewijzen na meer dan dertig jaar, maar weigeren een routineklus af te werken. En dat siert hen. Niet alleen waren we onder de indruk van die bijzondere instrumenten als mandoline, viool, harmonica en didgeridoo. Allemaal instrumenten die de Folkse atmosfeer zo typisch aan een band als The Levellers alleen maar ten goede komen. Echter dient nog steeds met veel overgave te worden gespeeld, om de magie echt te doen werken. En dat laatste is zeker het geval. Is dat met feestelijke songs als “World Freak Show”, “The Fear” of het laaiend enthousiast meegebrulde “One Way”. Telkens blijft de band het onderste uit de kan halen om de aanwezige een wervelend Folk/punk feest te bezorgen. En toch kan The Levellers eveneens op een eerder gevoelige wijze een snaar raken. Bij die wonderbaarlijke song “Julie” - eentje van ondertekende zijn favorieten- krijgen we prompt een krop in de keel. The Levellers blijft ons vol bewondering naar adem doen happen en brengt zelfs twee gloednieuwe songs uit de volgende schijf die in 2020 op de markt zou moeten komen. Twee songs die niet moeten onderdoen voor bekendere kleppers als “Dirty Davey” bijvoorbeeld. Uiteraard mag tijdens de bisronde “Beautiful Day” ook niet ontbreken, en wordt de set afgesloten in een wervelende finale met “The Riverflow”.
Besluit: Toen we in 1994 The Levellers aan het werk zagen op Pukkelpop waren we danig onder de indruk. We zijn de band dan ook op de voet blijven volgen en zagen hen steeds wervelende Folk/punk feestjes afleveren, met telkens een onderliggende boodschap die ons niet onberoerd liet.
De grote vraag die we ons stelden is of de band na meer dan dertig jaar ons nog steeds kon ontroeren. Door middel van een energieke set, waarbinnen alles tot de puntjes was uitgewerkt - Zowel vocaal als instrumentaal - straalt deze band nog steeds enorm veel enthousiasme en spelplezier uit. Daardoor gingen niet één maar meerdere daken op de Fonnefeesten er compleet af. En bewijst de band nog maar eens, dat ervaring in het vak niet hoeft te resulteren in een routineklus afleveren.
We keerden dan ook, net als die keer op Pukkelpop, met een zeer goed gevoel, trillende op de benen, huiswaarts terug. En zagen niets anders dan lachende gezichten om ons heen. Waardoor we ervan overtuigd zijn dat The Levellers in hun opzet zijn geslaagd. De fans een feestelijke avond bezorgen, en meteen meerdere statements maken.
Setlist: Liberty Song - Fifteen Years - Our New Day - The Fear - World Freak Show - Truth Is - Julie - Three Friends - One Way - Hope street - Roof - Food and Family - Men-an-Tol Carry Me - Dirty Davey - The Cholera Well
Encore: Beautiful Day - The Riverflow
Organisatie: Fonnefeesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2019 - DAG 2 - Gabriel Rios - Novastar - Keane - Goose - Pure kwaliteit met een pauze
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-03
Lode Vanassche
Gabriel Rios - Deze eenvoudige Puerto Ricaanse Amerikaanse Gentenaar heeft een uitstraling van jewelste. De kwijlende tieners voor het podium van weleer hebben plaats gemaakt voor exemplaren van twintig jaar ouder ( Misschien zijn het dezelfde). Hij bouwt zijn set heel gestaag op, begint alleen en laat geleidelijk aan zijn celliste en contrabassist en drie blazers op het podium. Je leest goed: geen klassieke rock ’n roll opstelling. Dit resulteert in warme en subtiele versies van onder andere “Angelhead”, een ei zo na onherkenbare maar des te krachtigere bluesy uptempo “Broad day light” . Terwijl gisteren Niels Destadsbader ongetwijfeld een afgelikte set afleverde met de nodige geveinsde spontaniteit, krijgen we hier een lesje in pure muziek waarbij stemmen, instrumenten en muzikanten worden ingezet. Gabriel Rios laat zijn kompanen spreken. Gabriel duelleerde met contrabassist Ruben Samana. Om uw vingers van af te likken. Hij laat het binnengelopen enthousiaste publiek achter met een latino finale.
Novastar - Hyperkineet Joost Zweegers schoort zich in een fout wit pak Elvisgewijs achter de piano om meteen de lont in het kruitvat te steken. Joost was overduidelijk in zijn nopjes en trakteerde ons op een best of met aangepaste en bijgewerkte versies van nieuw en oud werk. Wat heeft die knaap al bijeen geschreven, zeg! Deze keer laat Novastar de zwakkere momenten in hun concert weg. Wat klinkt opener “Never Back Down” mooi zonder Piet Godard! Zijn playlist werd met zorg en kienheid opgesteld .
Nieuw en ouder minder gekend werk staat als een huis tussen kanjers als “Wrong”, “Never Back Down”, “Because”, “Mars Needs Woman”, “When the Lights Go Down on the Broken Hearted”.
Hij huppelt rond op het podium als was het een kalfje dat voor het eerst op de wei wordt los gelaten en heeft ook goed volk mee met onder andere een van de beste gitaristen en multi-instrumentalisten :
De immer in salopette gehesen Reinhart Vanbergen (Das Pop, Girls in Hawai). Met “No lord, it seems the best is yet to come.” knipoogt hij met plezier naar zijn collega’s van Goose die even later de boel zullen doen ontploffen.
Met Keane is het tijd om naar het toilet te gaan. De rockgroep zonder gitaar doet me meer denken aan een verlepte boysband dan aan mensen met liefde voor muziek. Wie zal mijn verbazing schetsen aangesproken te worden door een minder frisse Hollandse deerne van een kleine zeventig jaar oud met de boodschap dat ze speciaal naar dit zakdoekje, België genaamd, is afgereisd om Keane te zien? Nee, juist daarom. Keane is te clean.
De heren van Goose hebben het ons, reviewers, weer verdomd moeilijk gemaakt. Het is namelijk onze taak met een serieuze loep alles kritisch te aanschouwen en toch opmerkingen te kunnen geven. Welnu, het zal weer geen een van ons lukken. Met een even geniaal als eenvoudig concept jagen ze hun stomende set erdoor zonder te stoppen. Berre drumt en beat anderhalf uur als een op hol geslagen locomotief, Tom jaagt buik trillende drammende bassen door zijn Teisco, Dave creëert de mooiste sounds op zijn dito synths en speelt een niet minder dan huiveringwekkende gitaarsolo op “Call Me”. Dit alles onder het toeziend oog van onze volksmenner Mike.
Onze muzikale ambassadeurs van Kortrijk hebben hun nummers serieus vertimmerd en laten flarden van bijvoorbeeld “Britisch Mode”, “Words” en “Bring it On” heen en weer in elkaar vloeien.
Heel subtiel, of net niet krijgen we het nieuwe euh… “Something New”. “Can’t stop me now” kondigt het absolute hoofdgerecht aan met een kleine tien minuten zinderende cirkelzaagversie van “Synrise’. Sterk optreden dus!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2019 - vrijdag 2 augustus 2019
Festival Dranouter 2019
Festivalterrein
Dranouter
2019-08-02
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Het driedaags Festival Dranouter heeft de juiste formule en borduurt voort op de veranderingen van een handvol jaar terug met de terug plooiing onder de kerktoren . Sfeer, beleving , comfort en ecologie zijn kernwoorden .
Het terrein , de tenten, de kraampjes staan dichter bij elkaar , wat de gezelligheid bevordert . De formule in combinatie met verrassende randanimatie , leuke kinderprogrammatie en veelkleurige foodstands maakt het festival (kleur)rijker.
Het jaarlijks sleutelen aan de ruimte en comfort tussen de verschillende tenten en kraampjes zorgt ervoor dat het geheel aangenaam , leuk , ontspannend blijft. Het ademt de sfeer van een grote kermis uit, dichter bij de dorpskern en rond ’t Folk, het hart van de organisatie, waar iedereen nu terecht kan, en kan leren kennen. Met de Corners , de Kerk en de Voute stage aan de overkant, brengt men goede muziek uit alle windstreken.
Het uittekenen van de aanpassingen zijn door de jaren geslaagd.
Festival Dranouter , het is één van die pittoreske festivals , die we maar al te graag koesteren . Het festival staat voor een groen, gezinsvriendelijk en gemoedelijk driedaags muziekfeest; een gezellige ambiance en een erg warme, amicale , rustige sfeer dus. Het spreekt jong en oud aan , jonge gezinnen met kinderen en de rasechte muziekliefhebber.
Het festival kreeg door de jaren een breder perspectief , brengt ‘roots’, ‘rock’, ‘pop’ en ‘folk’ samen , met de aandacht voor de traditie. Een fijne selectie van internationale en Belgische acts , afgewerkt met te ontdekken bands over de verschillende stages.
Op die manier blijft Festival Dranouter een interessante insteek, en is dus veel meer dan folkmuziek voor geitenwollensokken …
Het festival is toe aan z’n 45 ste editie, tekent voor extra beleving , randanimatie en heeft een rits nieuwe bars en corners … Festival Dranouter kan rekenen op een sterke respons, met een absoluut hoogtepunt in verkochte tickets op zaterdag met o.m. Tom Odell (solo) en Tourist LeMC.
En deze editie van Festival Dranouter is uitstekend verlopen. Beter kon echt niet. 50000 bezoekers streken neer . Bekende internationale headliners , een geweldige sfeer, vernieuwende duurzame initiatieven en acts die je alleen maar hier kon zien, in ideale temparaturen. Een topcombinatie !
Op donderdag was er al een feestelijke startavond met straattheateracts en enkele DJ sets. De organisatie noteerde reeds 4500 bezoekers .
dag 1 - vrijdag 2 augustus 2019
De eerste festivaldag was perfect met al 14500 bezoekers , die met volle teugen genoot van de unieke sfeer , de originele foodstanden, de talloze animaties en de optredens . Ons landje kleurde de avond , en variatie in het genre hadden we met artiesten als Ladysmith Black Mambazo, Alan Stivell en Dubioza Kolektiv .
Opener werd Ladysmith Black Mambazo op de mainstage . Het Z-Afrikaans collectief zorgde in de jaren 80 dat wereldmuziek , onder impuls van Paul Simon’s ‘Graceland’, wereldwijd werd verspreid. Het is ook een soort reizende muziekschool, die les geeft over Z-Afrika en zijn cultuur. Het a-capellakoor zingt in de vocale stijlen van hun land en in het Engels. Natuurlijk ontbraken de instant klassiekers “Diamonds on the soles of her shoes” en “Homeless” niet , maar ook met “How long” werd een mooi Engels nummers gezongen.
De zeven combineren in plaatselijke klederdracht hun unieke warme zang met lichaamsbeweging.
Het festival kwam met dit combo goed op gang en naast de maatschappijkritische noot, bracht hun gospel een eerst solidariteitsgevoel.
De carrière van de Londense The Veils rond Finn Andrews, werd na de eerste platen ‘The runaway found’ en ‘Nux vomica’, bijna vijftien jaar oud, op het achterplan geduwd . Het intens broeierig materiaal , met die hobbelige gitaarmotiefjes en spanningsopbouw, werd gedragen door zijn melancholische, indringende, getormenteerde stem . Hij is nu solo, heeft een eerste plaat uit en pakt het nu sober, innemend , pakkend aan; de songs zijn vooral gedragen door de piano/keys , enkele gitaarakkoorden, cello en viool . Muziek bij valavond, integer , lieflijk en emotievol , af en toe met een ietwat extraverte touch.
Het sfeervolle, ingehouden karakter blijft centraal als op “Love what can I do” en “What strange things lovers do” . Hij was onder de indruk van de respons en het aandachtige publiek. Hij gooide naast een Veils nummer er zelfs eentje extra bovenop .
Ommezwaai na Andrews en tijd voor een feestje op de mainstage met het leuke combo Dubioza Kolektiv uit Bosnie-Herzegovina. Na Shantel , Flogging Molly , Gogol Bordello, Les Negresses Vertes of peetvader Goran Bregovic , weet de organisatie ieder jaar wel een band te strikken die een amalgaan aan stijlen ophoest, die opwindend, hitsend zijn en staan voor een uurtje fun . Fun, maar eentje met een politiek statement van ‘unity’ van ‘save it’, ‘sheed it’, ‘share it’,‘like it’ . Een mix van balkan, ska , punk, reggae, hiphop, dub , brengt de menigte op de been, de dansspieren worden geprikkeld, er wordt met de handen heen en weer gezwaaid en ze doen ons meezingen . Het is een soort balkan/tango/funk/punk. Ze gooien allerhande tunes in hun songs als een “I fought the law” van The Clash. Kermisfolkpunk van boxautos, maar eentje met een boodschap . Heerlijk, kleurrijk, dansbaar en sfeervol. Mooi allemaal.
Dubioza Kolektiv - Een stomend concertje dus , een bruisende cocktail van artiesten in een nooit geziene speelvreugde ! En met een knipoog naar Mano Negra en Manu Chao.
Ouderdomsdeken is Alan Stivell ,een graag geziene gast op het festival . De sound van deze Bretoen is verwant aan de Ierse en Schotse Keltische folk. Hij is zanger, musicus en instrumentenbouwer . De harp, flute wordt centraal geplaatst , ondersteund van semi- akoestisch gitaarspel en percussie. Stivell kwam vorig jaar nog met een nieuw album en maakt de link met het vroegere oeuvre . Luistermuziek dus , een warme sound van instrumentale songs en gezongen nummers. We herkende de melodieën van “Zeven dagen lang” en “Le tribu de dana” in een traditionele aanpak .
Een even boeiende magic touch ervaarden we bij Novastar. In een sobere opstelling weet sing/songwriter Joost Zweegers op z’n Luka Blooms het publiek in de ban te houden. Hij zet z’n adhd om in een setje van heerlijk genietbaar melodieuze pop . Enthousiast , energiek en emotievol. Moeiteloos switcht hij tussen gitaar en piano en behoudt het perfect spelen en zingen . Het herfstig palet, melancholisch karakter van z’n materiaal krijgt een extraverte push of snedige draai . De songs kunnen gitaar-gestuurd gehouden worden , de keys/piano zijn zalvend en de drums zorgen voor een twinkelende ritmiek. Het valt op hoe fris en helder die klinken . ‘In the cold light of Monday’ is de recentste plaat . Hij breit sommige aan oudjes als “Wrong” en “The best is yet to come” .
We worden dromerig meegevoerd in die melodieuze oorstrelende pop door de opbouw , finesse , emotie en rauwheid, die in elkaar verweven zijn. Dit was een uurtje elegante schoonheid , het nieuwe krijgt de tijd zich een plaatsje toe te eigen in onze gevoelswereld en het oude zet het publiek in vuur en vlam . Hartverwarmend dus.
In de slotfase bleef de tricolore van Belgische bands hoogtij vieren . Dead Man Ray sloot de clubstage af . De in 1998 opgerichte rockband die bestaat uit topmuzikanten Rudy Trouvé, Daan Stuyven, Herman Houbrechts, Elko Blijweert en Wouter Van Belle stoffen het oude materiaal terug op en combineren het met nieuw werk, na twintig jaar . In het recept kreeg het materiaal door de twee keys een collage-look , een of meerdere gitaren vallen in (knipoog Pinback/Grandaddy) en bovenop krijgen we die rauwe, hese, tedere zangpartij van Daan . Soms ging het in ware jamsessiestijl aan toe. We kregen een potje intens broeierige , grillige pop , in dEUS adept , waaronder “Landslide” , “Out”, “Chemicals” en “Copy of 78”.
Dead Man Ray, terug van nooit weggeweest…
En het kan, mag verder rocken met The Black Box Revelation , als afsluiter op de mainstage. Dranouter had nu een stevig rockjasje aan door de gitaren , de slides en de drums . Het rockduo is intussen verdubbeld en is qua sound voller en dieper . Ze speelden een ‘best of’ gecombineerd met de nieuwe ‘Tattooed smiles’ . Het vuur is en blijft aangewakkerd met intens, rauw, broeierig , doorleefd bluesrockende roots … Heerlijk genietbaar als de nummers op een manier gespeeld worden waar ruimte is voor improvisatie en uitspinnen groot is. “High on wire” , “Never alone/always together”, “My perception” , “Built to last” en “I think I like you”, dit is Black Box Revelation op z’n scherpst, dus knallen! Sterke afsluiter van dag 1.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/dranouter-festival-2019.html
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2019 - vrijdag 2 augustus 2019
Festival Dranouter 2019
Festivalterrein
Dranouter
2019-08-02
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Het driedaags Festival Dranouter heeft de juiste formule en borduurt voort op de veranderingen van een handvol jaar terug met de terug plooiing onder de kerktoren . Sfeer, beleving , comfort en ecologie zijn kernwoorden .
Het terrein , de tenten, de kraampjes staan dichter bij elkaar , wat de gezelligheid bevordert . De formule in combinatie met verrassende randanimatie , leuke kinderprogrammatie en veelkleurige foodstands maakt het festival (kleur)rijker.
Het jaarlijks sleutelen aan de ruimte en comfort tussen de verschillende tenten en kraampjes zorgt ervoor dat het geheel aangenaam , leuk , ontspannend blijft. Het ademt de sfeer van een grote kermis uit, dichter bij de dorpskern en rond ’t Folk, het hart van de organisatie, waar iedereen nu terecht kan, en kan leren kennen. Met de Corners , de Kerk en de Voute stage aan de overkant, brengt men goede muziek uit alle windstreken.
Het uittekenen van de aanpassingen zijn door de jaren geslaagd.
Festival Dranouter , het is één van die pittoreske festivals , die we maar al te graag koesteren . Het festival staat voor een groen, gezinsvriendelijk en gemoedelijk driedaags muziekfeest; een gezellige ambiance en een erg warme, amicale , rustige sfeer dus. Het spreekt jong en oud aan , jonge gezinnen met kinderen en de rasechte muziekliefhebber.
Het festival kreeg door de jaren een breder perspectief , brengt ‘roots’, ‘rock’, ‘pop’ en ‘folk’ samen , met de aandacht voor de traditie. Een fijne selectie van internationale en Belgische acts , afgewerkt met te ontdekken bands over de verschillende stages.
Op die manier blijft Festival Dranouter een interessante insteek, en is dus veel meer dan folkmuziek voor geitenwollensokken …
Het festival is toe aan z’n 45 ste editie, tekent voor extra beleving , randanimatie en heeft een rits nieuwe bars en corners … Festival Dranouter kan rekenen op een sterke respons, met een absoluut hoogtepunt in verkochte tickets op zaterdag met o.m. Tom Odell (solo) en Tourist LeMC.
En deze editie van Festival Dranouter is uitstekend verlopen. Beter kon echt niet. 50000 bezoekers streken neer . Bekende internationale headliners , een geweldige sfeer, vernieuwende duurzame initiatieven en acts die je alleen maar hier kon zien, in ideale temparaturen. Een topcombinatie !
Op donderdag was er al een feestelijke startavond met straattheateracts en enkele DJ sets. De organisatie noteerde reeds 4500 bezoekers .
dag 1 - vrijdag 2 augustus 2019
De eerste festivaldag was perfect met al 14500 bezoekers , die met volle teugen genoot van de unieke sfeer , de originele foodstanden, de talloze animaties en de optredens . Ons landje kleurde de avond , en variatie in het genre hadden we met artiesten als Ladysmith Black Mambazo, Alan Stivell en Dubioza Kolektiv .
Opener werd Ladysmith Black Mambazo op de mainstage . Het Z-Afrikaans collectief zorgde in de jaren 80 dat wereldmuziek , onder impuls van Paul Simon’s ‘Graceland’, wereldwijd werd verspreid. Het is ook een soort reizende muziekschool, die les geeft over Z-Afrika en zijn cultuur. Het a-capellakoor zingt in de vocale stijlen van hun land en in het Engels. Natuurlijk ontbraken de instant klassiekers “Diamonds on the soles of her shoes” en “Homeless” niet , maar ook met “How long” werd een mooi Engels nummers gezongen.
De zeven combineren in plaatselijke klederdracht hun unieke warme zang met lichaamsbeweging.
Het festival kwam met dit combo goed op gang en naast de maatschappijkritische noot, bracht hun gospel een eerst solidariteitsgevoel.
De carrière van de Londense The Veils rond Finn Andrews, werd na de eerste platen ‘The runaway found’ en ‘Nux vomica’, bijna vijftien jaar oud, op het achterplan geduwd . Het intens broeierig materiaal , met die hobbelige gitaarmotiefjes en spanningsopbouw, werd gedragen door zijn melancholische, indringende, getormenteerde stem . Hij is nu solo, heeft een eerste plaat uit en pakt het nu sober, innemend , pakkend aan; de songs zijn vooral gedragen door de piano/keys , enkele gitaarakkoorden, cello en viool . Muziek bij valavond, integer , lieflijk en emotievol , af en toe met een ietwat extraverte touch.
Het sfeervolle, ingehouden karakter blijft centraal als op “Love what can I do” en “What strange things lovers do” . Hij was onder de indruk van de respons en het aandachtige publiek. Hij gooide naast een Veils nummer er zelfs eentje extra bovenop .
Ommezwaai na Andrews en tijd voor een feestje op de mainstage met het leuke combo Dubioza Kolektiv uit Bosnie-Herzegovina. Na Shantel , Flogging Molly , Gogol Bordello, Les Negresses Vertes of peetvader Goran Bregovic , weet de organisatie ieder jaar wel een band te strikken die een amalgaan aan stijlen ophoest, die opwindend, hitsend zijn en staan voor een uurtje fun . Fun, maar eentje met een politiek statement van ‘unity’ van ‘save it’, ‘sheed it’, ‘share it’,‘like it’ . Een mix van balkan, ska , punk, reggae, hiphop, dub , brengt de menigte op de been, de dansspieren worden geprikkeld, er wordt met de handen heen en weer gezwaaid en ze doen ons meezingen . Het is een soort balkan/tango/funk/punk. Ze gooien allerhande tunes in hun songs als een “I fought the law” van The Clash. Kermisfolkpunk van boxautos, maar eentje met een boodschap . Heerlijk, kleurrijk, dansbaar en sfeervol. Mooi allemaal.
Dubioza Kolektiv - Een stomend concertje dus , een bruisende cocktail van artiesten in een nooit geziene speelvreugde ! En met een knipoog naar Mano Negra en Manu Chao.
Ouderdomsdeken is Alan Stivell ,een graag geziene gast op het festival . De sound van deze Bretoen is verwant aan de Ierse en Schotse Keltische folk. Hij is zanger, musicus en instrumentenbouwer . De harp, flute wordt centraal geplaatst , ondersteund van semi- akoestisch gitaarspel en percussie. Stivell kwam vorig jaar nog met een nieuw album en maakt de link met het vroegere oeuvre . Luistermuziek dus , een warme sound van instrumentale songs en gezongen nummers. We herkende de melodieën van “Zeven dagen lang” en “Le tribu de dana” in een traditionele aanpak .
Een even boeiende magic touch ervaarden we bij Novastar. In een sobere opstelling weet sing/songwriter Joost Zweegers op z’n Luka Blooms het publiek in de ban te houden. Hij zet z’n adhd om in een setje van heerlijk genietbaar melodieuze pop . Enthousiast , energiek en emotievol. Moeiteloos switcht hij tussen gitaar en piano en behoudt het perfect spelen en zingen . Het herfstig palet, melancholisch karakter van z’n materiaal krijgt een extraverte push of snedige draai . De songs kunnen gitaar-gestuurd gehouden worden , de keys/piano zijn zalvend en de drums zorgen voor een twinkelende ritmiek. Het valt op hoe fris en helder die klinken . ‘In the cold light of Monday’ is de recentste plaat . Hij breit sommige aan oudjes als “Wrong” en “The best is yet to come” .
We worden dromerig meegevoerd in die melodieuze oorstrelende pop door de opbouw , finesse , emotie en rauwheid, die in elkaar verweven zijn. Dit was een uurtje elegante schoonheid , het nieuwe krijgt de tijd zich een plaatsje toe te eigen in onze gevoelswereld en het oude zet het publiek in vuur en vlam . Hartverwarmend dus.
In de slotfase bleef de tricolore van Belgische bands hoogtij vieren . Dead Man Ray sloot de clubstage af . De in 1998 opgerichte rockband die bestaat uit topmuzikanten Rudy Trouvé, Daan Stuyven, Herman Houbrechts, Elko Blijweert en Wouter Van Belle stoffen het oude materiaal terug op en combineren het met nieuw werk, na twintig jaar . In het recept kreeg het materiaal door de twee keys een collage-look , een of meerdere gitaren vallen in (knipoog Pinback/Grandaddy) en bovenop krijgen we die rauwe, hese, tedere zangpartij van Daan . Soms ging het in ware jamsessiestijl aan toe. We kregen een potje intens broeierige , grillige pop , in dEUS adept , waaronder “Landslide” , “Out”, “Chemicals” en “Copy of 78”.
Dead Man Ray, terug van nooit weggeweest…
En het kan, mag verder rocken met The Black Box Revelation , als afsluiter op de mainstage. Dranouter had nu een stevig rockjasje aan door de gitaren , de slides en de drums . Het rockduo is intussen verdubbeld en is qua sound voller en dieper . Ze speelden een ‘best of’ gecombineerd met de nieuwe ‘Tattooed smiles’ . Het vuur is en blijft aangewakkerd met intens, rauw, broeierig , doorleefd bluesrockende roots … Heerlijk genietbaar als de nummers op een manier gespeeld worden waar ruimte is voor improvisatie en uitspinnen groot is. “High on wire” , “Never alone/always together”, “My perception” , “Built to last” en “I think I like you”, dit is Black Box Revelation op z’n scherpst, dus knallen! Sterke afsluiter van dag 1.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/dranouter-festival-2019.html
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Moods 2019 - Daniel Norgren - Zweedse blues onder Brugs Belfort
Moods 2019
Belfort (binnenplein)
Brugge
2019-08-01
Jérôme Bertrem
Na een uitmuntende passage in De Roma eerder dit jaar, stond Daniel Norgren deze keer op Moods! in het binnenplein van het Brugse Belfort. De Zweedse rootsmuzikant die blues, folk, rock en gospel mooi verweeft tot een persoonlijk patchwork, bereikte met zijn zesde en meest recente plaat ‘Wooh Dang’ (2019, Superpuma) een hoogtepunt in zijn carrière, al zeg ik het zelf.
Eens aangekomen in het sferische binnenplein was het duidelijk dat het een speciale avond ging worden. Ook al werd Daniel Norgren na een reeks Zweedse clichés aangekondigd als het - nog steeds - best bewaard geheim uit het Noorden, toch was ook deze avond uitverkocht en daarmee alle zitjes gevuld. Nog tijdens de aankondiging betrad hij als een doorwinterde muzikant het podium op om de zomerse donderdag af te sluiten.
De zachtaardige opener “Stuck in the Bones” legde meteen de zeemzoete bezieling bloot. Subtiel kwamen de drie andere ook geweldige muzikanten de planken op om de overgang naar “The Flow” in te zetten. Dit Neil Young-achtige pareltje weekte enkele vreugdekreten los en bezorgde ook het eerste kippenvelmoment. Nu vond Daniel eindelijk zijn flow nadat hij misschien wat overdonderd was door de setting van het Belfort of het aandachtige publiek.
In “Rolling Rolling Rolling” jongleerde de band met tempowisselingen en rolden ze telkens over naar het opzwepende refrein. De Zweede reus haalde op dat moment moeiteloos de hoge noten met zijn karakteristieke korrelige stem die prachtig weergalmde in het akoestisch perfecte Brugse binnenplein. Ook een sterkte van diens man is dat hij vanuit een ietwat duistere en onwennige setting ons naar een hoopvolle, opgewekte en hartverwarmende plaats stuurde waar we maar al te graag wilden verblijven.
Zo groot de man letterlijk is, zo veel goedheid wil hij delen met zijn kunst. Tijdens “The Day That’s Just Begun” gaf hij - op z’n Tom Waits - een masterclass in oprechte liefde. Ook in “People are Good” of nog het nieuwe “Hands” nodigde hij ons uit om liefde uit te dragen naar iedereen. Hij mag dan zijn muziek eigenhandig met zelfgemaakte instrumenten schrijven, toch laat hij live de ruimte aan zijn bandleden om er het beste van te maken. Zo sloeg Drummer Erik Berntsson zonder verpinken zijn drumstok aan flarden tijdens de beukende outro van “Black Vultures”.
Én dat alles was nog voordat publieksfavoriet “Moonshine Got Me” aan de beurt kwam. Daniel en zijn kompanen plaagden het publiek met een verrassende lange intro maar eens de gekende noten weerklonken kregen we maar niet genoeg. Moest dit nog niet het geval zijn dan was dit het moment dat het publiek welwillend de bij maanlicht gestookte blues maar al te graag lustten. De band bevestigde haar enthousiasme ook tijdens swingende afsluiter “Dandelion Time” dat aanstekelijk werkt op de dansheupen. Het bisnummertje “Let Love Run The Game” mocht uiteraard niet ontbreken.
Als Daniel door zijn geheimhouding zo’n bloedschone en eerlijke muziek blijft maken dan mag hij gerust een goed bewaarde geheim blijven!
Setlist: Stuck in the Bones - The Flow - The Power - Though it Aches - Rolling Rolling Rolling - The Day That’s Just Begun - People Are Good - Hands - Black Vultures - Moonshine - Music Tape - So Glad - Dandilion Time - Let Love Run The Game
Organisatie: Stad Brugge ism Cactus Club, Brugge
Lokerse Feesten 2019 - DAG 1 - Gers Pardoel - Niels Destadsbader - Marco Borsato - Feest der lage landen!
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-02
Hans Devriendt
Wanneer ik arriveer omstreeks half zes, ligt het festivalterrein er nog maar verlaten en leeg bij. Maar een luttel half uurtje later is het effectief zo ver. De poorten openen zich, en al meteen rent een groep mensen tot recht voor het podium. Zijn dit de grote fans van Gers Pardoel, Niels Destadsbader of Marco Borsato? Waarschijnlijk wel. De kassa’s voor de drankbonnen draaien al meteen spitsuur, enkele mensen stekken een frietje, maar de meeste mensen doen zich al tegoed aan een frisse pint. Nog even afwachten tot acht uur, dan vindt eindelijk het eerste optreden van Lokerse Feesten 2019 plaats!
Gers Pardoel - Tien jaar geleden alweer, mochten we kennis maken met Gers Pardoel. De Nederlands hip-hopper die ook ons vaderland, snel wist te overtuigen. Na een heerlijke, enthousiaste intro van Linde Merckpoel (presentatrice van de dag) was het aan Gers om de 45ste editie van de Lokerse Feesten te openen. Het festival plein was al in grote mate gevuld, en vele mensen stonden te popelen om de eerste muzieknoten te horen. Het eerste nummer van de set was meteen een stevige binnenkomer, Gers zou zich duidelijk geven. Hij vroeg het publiek wie er zin in had, wie ‘de’ energie voelt en wie allemaal zou dansen. Het woordje ‘energie’ passeerde vaak doorheen Gers z’n bindteksten. In het begin leek het voor mij eerder een vergezocht woord, maar al snel werd duidelijk dat Gers zelf één grote brok energie was, en dit ons ook gaf. Verschillende hits passeerden de revue: “Broodje Bakpao”, “Bagagedrager”, “Zijn” en nog zo veel meer.
Het publiek leek nog wat tijd nodig te hebben om echt op ‘gang’ te komen. Maar vanaf halverwege de set, werd er dan toch geschud met de heupen, gesprongen en gezwaaid met de armen. Een mooi moment van het optreden was Gers’ cover van Anne (Clouseau), natuurlijk kon hij het niet laten om het Nederlandse publiek te vragen wie de tekst kende. Zoniet, mocht je gewoon doen alsof. Daarna volgde in alle ironie het nummer “Louise”, ook een ode aan een jonge meid. Het optreden eindigde met hetzelfde enthousiasme waarmee het begon en het publiek wuifde Gers dankbaar uit. De avond was goed ingezet.
Niels Destadsbader - Na de aanstekelijke opwarmer van Gers Pardoel was het publiek volledig klaar voor Niels Destadsbader. Sommige die-hard fans zouden zelfs meer dan 10 uur op voorhand aangeschoven hebben om een plaatsje in de frontlinie te bemachtigen (bron: HLN).
Zijn eerste song “Ik neem je mee”, was meteen een schot in de roos en al snel werd duidelijk hoe graag Niels gezien is in Vlaanderen. Het publiek zong (ook in de achterban) luidkeels mee met bijna iedere song en Niels kreeg als een koning op zijn Vlaamse troon vlotjes de medewerking van het publiek.
De show bestond uit een gevarieerd gamma van songs in vrij uiteenlopende muziekstijlen: pop, rock, ballads,... Niels had geen moeite om zich aan te passen en uitte zich duidelijk als professionele entertainer.
Wat mij ook opviel is de begeleidende band die alles naadloos speelde en ook met groot enthousiasme op het podium stond. Soms waande ik mij een beetje in de jaren ‘90, toen ‘Tien om te Zien’ nog jaarlijks werd uitgezonden op VTM. Daarmee bedoel ik indirect... Dat de show in totaliteit, soms iets meer weg had van het ‘product’, in plaats van het spontane optreden.
Op het einde van zijn show, vertelde Niels dat een vaste gast van de Lokerse Feesten er dit jaar niet kon meer bij zijn. De graag geziene Olivier overleed in juni. Zijn goede vrienden en familie, stuurden Niels echter een mailtje met de vraag om een nummer aan hem op te dragen. Niels vertelde dit aan het publiek en bracht veel ontroering teweeg toen hij zei dat het volgend nummer voor deze man was. Toen begon Niels een ballad te zingen met een vrij meeslepende tekst, zeker in deze context. Het publiek werd stil, emotioneel en beleefde alles in stilte. Wat een mooi gebaar.
Het optreden eindigde met “Verover Mij”, Niels’ cover van K’s Choice “Believe”. Het was een heuse show, maar voelde voor mij toch iets te perfect aan.
Marco Borsato - De grote man van deze avond zou en zal Marco Borsato worden. Eén van de kroonprinsen der Nederlandse muziek en dit zou hij ook voor een zoveelste keer bewijzen. Hij werd ondersteund door een tienkoppige band die met natuurlijke souplesse samenspelen en duidelijk professionals zijn. Deze keer, bleef het productie-gevoel wel achterwege en was de show ook, echt spontaan. Marco loste al vanaf begin van het optreden alle verwachtingen in en zong gedurende geheel het optreden geen noot vals.
Van hits was eigenlijk geen sprake, gezien iedere song van Marco even straf en gevoelig is voor het bredere publiek. Hij stond er strak in pak, genoot er zelf ook enorm van en mocht rekenen op een razend enthousiast en dankbaar publiek. Om toch enkele nummers te noemen, passeerden o.a. ‘Zij’, “Dromen zijn bedrog”, en “Ik leef niet meer voor jou” de revue. Afsluiten deed Marco na een korte maar toch krachtige bis-ronde dat bestond uit “Afscheid nemen bestaat niet” en “Rood”.
Marco kwam, zag, zong, bleef zichzelf(!) en overwon!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Moods 2019 - Hydrogen Sea - Op muzikale klimaatmars
Moods 2019
Cactus Club
Brugge
2019-08-01
Astrid De Maertelaere en Stan Vanhecke
Voor het meest ingetogen concert van het Moods festival moest je bij het concert van Hydrogen Sea in de Magdalenazaal zijn. Duo en koppel Birsen Uçar en PJ Seaux breidden hun band uit met drie nieuwe leden en brachten met ‘Automata’ een nieuwe plaat uit. Daarop ruilden ze hun computers voor analoog muziekmaakmateriaal, aka instrumenten zoals viool, drums, toetsen, enz. ‘Automata’ in het geval van Hydrogen Sea is: hun muziek spelen zonder dat er een computer aan te pas komt. En dat is aardig gelukt.
Starten deed de nu vijfkoppige groep met “You are here”, waarin we al onmiddellijk zangeres Birsen breekbaar hoorden inzingen, ondersteund met een dreigende opbouw van het nummer. Het nummer is een fragiele ode aan ‘this pale blue dot’, naar een foto die de voyager in 1990 van de aarde nam. Het is tegelijkertijd een aanklacht tegen hoe de mens met de planeet omgaat, en hoe hij zichzelf in het centrum van alles heeft geplaatst. “Ik ging eigenlijk ook iets over het klimaat zeggen”, klonk het bij Birsen Uçar. “Maar de intro heeft het al allemaal gezegd”. Beetje karig, vonden wij persoonlijk. Het was tegelijkertijd een stek naar de inderdaad uitvoerige intro, maar door haar stilzwijgen werd nooit een echte connectie met het publiek gemaakt. Dan maar verder met de perfect uitgevoerde, prachtige en mooie nummers, zoals “Run” bijvoorbeeld. De bandleden speelden bijna als computergestuurd. Dus toch machines?
Zo kregen we mooie effectjes zoals in “Lottery of Indecency”, waarbij een “shut up” van de zangeres resulteerde in een even pikdonkere zaal. “Sinister” werd als een stromend beekje ingezet, maar eindigde met enkele serieuze cimbaalslagen van de drummer. In “Flogsta” zat dan weer iets meer schwung. Er kwamen een paar hoge oooh-tjes van Birsen Uçar aan te pas. Bij “The Center Will Hold” moesten we onmiddellijk aan Julia Stone gaan denken. Heel zachtjes, goed getimed en met een band die de zangeres liet schitteren door vooral zacht en intiem te spelen. En natuurlijk kregen we ook nog “Cold Water” te horen, waarschijnlijk één van de hits, al is Hydrogen Sea niet echt een band die hits lijkt te willen maken. Ze maken vooral iets wat zij zelf mooi vinden, als het publiek dat ook vindt, mooi meegenomen.
Bij “Blackest Skies” is er niet veel verbeelding nodig, er is niet veel tijd meer om het tij te keren voor de planeet. Goede song ook, waarin Birsin zelfs even heel prozaïsch begint te zingen/vertellen. Afsluiten deed Hydrogen Sea met “Coherence”, waarin de zangeres wel leek mee te genieten van haar eigen band, gehurkt meekijkend met het publiek. De toetsenist ging ondertussen als een bezetene herhalend op één knopje van zijn klavier tikken, daarna ontplofte het nummer zo nu en dan een keer.
Als bis kregen we nog “I Remember” en “Wear Out”. Voor het eerste bisnummer nog zonder violiste Beatrijs De Klerck, toetsenist Joris Caluwaerts en drummer Steven Van Gelder. Heel intiem dus. Voor “Wear Out” kwamen de drie artiesten terug om er een subtiel dreunend einde aan te breien.
Setlist: You are here - Run - Lottery Of Indecency - Sinister - Flogsta - The Center Will Hold - Cold Water - The Bloop - Mordred - To the Lighthouse - Blackest Skies - Decoherence
Bis: I Remember - Wear Out
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/moods/hydrogen-sea-31-07-2019.html
Organisatie: Stad Brugge ism Cactus Club, Brugge
Binic Folks Blues Festival 2019 - Overzicht van het driedaags festival - Rock’n’roll!
Binic Folks Blues Festival 2019
Côtes d’Armor (Festivalkaai)
Binic (Bretagne)
2019-07-26 t-m 2019-07-28
Ollie Nollet
Er is opnieuw sprake van een recordeditie wat betekent dat er zeker meer dan 60.000 bezoekers waren, misschien zelfs 70.000. Binic Folks Blues Festival (nog steeds gratis) is wellicht het enige festival dat kan blijven groeien zonder de minste commerciële toegeving. Grootste naam dit jaar was Sleaford Mods, voor de rest zagen we enkel groepen die gewoonlijk voor niet meer dan 100 man spelen. Om een voorbeeld te geven: afsluiter vrijdag op het hoofdpodium was Grindhouse, een groep die enkele dagen eerder nog in de Pit’s te gast was.
De meeste artiesten weten dan ook niet goed wat hen overkomt en blijven publiek en organistoren bedanken. Velen konden dan ook aan de verleiding niet weerstaan en gooiden zich in de armen van die mensenzee. Er waren dit jaar opvallend veel crowdsurfers onder de artiesten.
Keerzijde van de medaille waren de ellenlange rijen aan eetstandjes en toiletten. Vooral op zaterdag leek de limiet echt bereikt. En toch kon wie dat echt wou de optredens steeds van heel dichtbij meemaken.
dag 1 - vrijdag 26 juli 2019
Door onvoorziene omstandigheden zag ik slechts het laatste kwartier van Baby Shakes uit New York City. Drie kortgerokte dames en een mannelijke drummer brachten er een mix van bubblegum en rock-‘n-roll. Waren de Ramones een girlgroup geweest dan klonken ze wellicht zo.
Meteen daarna reeds een eerste hoogtepunt op de Scène Cloche, het kleinste maar gezelligste podium van de drie. Daarvoor zorgde een alweer indrukwekkende Margaret Airplaneman. Naast de Duitse Sophie Clemente op drums had ze opnieuw enkele gasten uitgenodigd. Zo mocht gitarist Looch Vibrato (Magnetix) een nummer meedoen op gitaar en zagen we veterane Misty White, die tweede helft jaren ‘80 met The Hellcats furore maakte in Memphis, bezig op tamboerijn. Maar het was toch vooral Margaret zelf die ons, met een hypnotiserende bottleneck gitaar, op de knieën kreeg. In een set waarin alle nummers van haar laatste album ‘Live at the Charles River Museum of Industry’ aan bod kwamen wist ze de blues een geheel eigen draai te geven zoals een Junior Kimbrough dat destijds ook kon. Fenomenaal in al zijn eenvoud. En dan hoorden we niet eens de prijsnummers van haar comebackplaat met Mr. Airplaneman, “Jacaranda blue”, van vorig jaar of de gloednieuwe door Greg Oblivian geproducete dubbelsingle “Smasheville”! Wel viel ons een ingetogen uitvoering van de traditional “Jesus on the mainline” ten deel als slotakkoord.
Margaret had daarna het geluk om haar eigen favoriete band te zien op het podium waar ze zelf daarnet nog stond. In thuisland Australië komt men superlatieven tekort voor ‘Crystal cuts’, de laatste plaat van Shifting Sands uit Brisbane maar ook elders bleef de groep niet onopgemerkt. Zelf vond ik er niet zoveel aan maar ik wilde de groep rond zanger Geoff Corbett en Izzy Mellor (zang en keys) live wel een kans geven. Ik zag vooral een zanger worstelen met een barkruk terwijl men gretig gebruik maakte van het beproefde recept: de songs verstild beginnen om ze uiteindelijk in vol ornaat te laten eindigen. Buiten iets dat werd aangekondigd als een country song en het oudere “Unrelenting surf” vond ik er ook hier niet veel aan.
Zondag zag ik ze nog eens terug op de Scène Banche en nu die donkere songs me wat vertrouwder in de oren klonken moet ik eerlijk toegeven dat ik er me steeds beter in kon vinden. Wat niet wegneemt dat sommige nummers echt wel te melig bleven.
Wat ik miste bij Shifting Sands, daar was bij The Schizophonics uit San Diego, Californië absoluut geen gebrek aan: opwinding! Zanger Pat Beers was er eentje van de wildste soort. Hij stond geen seconde stil, demonstreerde de ene spagaat na de andere terwijl hij bleef zingen en gitaarspelen. Dat laatste meestal met één hand wat wonderwel lukte. Niets kon dit eigenzinnige baasje tegenhouden tenzij die losgerukte gitaarband, tot tweemaal toe. En de muziek? Die mocht er best zijn: Amerikaanse protopunk, een mix van MC5 en The Stooges waarvan de hijgerige zang wat aan Alan Vega deed denken. Op het einde werd het helemaal mooi toen Beers het publiek in trok om “Whole lotta shakin’ goin’ on” (Jerry Lee Lewis) in te zetten terwijl King Khan zijn gitaar overnam. Rock-‘n-roll!!!
Na de, ter hoogte van de knieën, gescheurde broek van Pat Beers (die zal hij heus niet zo gekocht hebben) kon het contrast met de glamoureuze outfit van de dandy’s van Beechwood (New York) niet groter zijn. Dit leek wel Duran Duran maar de drie tapten muzikaal wel uit een totaal ander vaatje. Wat glamrock, dat zeker maar eigenlijk klonk die gitaar behoorlijk vintage rock-‘n-roll wat het duidelijkst te horen was tijdens de opener en de afsluiter, twee schitterende instrumentals. Vooraf vreesde ik even dat ze het niet zouden brengen maar bij song nr 3 werd ik al op mijn wenken bediend: die onwaarschijnlijk mooie cover van “I’m not like everybody else” (The Kinks). Dit alleen al had volstaan maar er volgde nog veel meer moois. De songs van ‘Inside the flesh hotel’ en ‘Songs from the land of nod’ bleken live nog indringender dan op plaat. Enig minpuntje misschien was de zang van Gordon Lawrence: op zijn geschreeuw viel niets aan te merken maar wanneer hij probeerde ‘normaal’ te zingen leek het alsof hij zijn stem kwijt was.
Death Valley Girls braken eerder dit jaar al het kot af in de 4AD en ook hier wisten ze in geen tijd het publiek voor zich te winnen. Daar zorgde vooral zangeres Bonnie Bloomgarden voor, die voortdurend contact zocht met het volk. Had het gekund dan had ze wellicht iedereen persoonlijk een knuffel gegeven. Zo ging ze zelfs even op de toog wandelen om de mensen daar ook eens te groeten. Daardoor bleef het creepy sfeertje die ze in de 4AD wisten te creëren hier achterwege maar de nummers zelf bleven wel pal overeind. Rammelende psychrock bijeen gehouden door de oorsplijtende riffs van de immer als een donderwolk kijkende (hoewel de drie vrouwelijke groepsleden het soms zo bont maakten dat zelfs hij een glimlach niet langer kon onderdrukken) Larry Schemel.
Zaterdag zag ik ze nog terug op de Scène Pommelec voor opnieuw een adembenemende set. Death Valley Girls waren wat mij betreft naast Margaret Airplaneman het beste wat Binic dit jaar te bieden had.
Handsome Jack, drie langharige jongens uit Lockport, New York, begonnen zeer sterk met het zompige “Keep on” dat van Creedence Clearwater Revival had kunnen zijn. Daarna konden ze nog enkele nummers boeien met stevige southern rock. Maar al vlug lieten ze die robuuste sound varen om na een doodsaaie drumsolo alle clichés uit de seventies op een hoopje te vegen. Jammer, hier had meer in gezeten.
dag 2 - zaterdag 27 juli 2019
St. Morris Sinners, een kwartet uit het Australische Adelaide, mochten openen op een zonovergoten Scène Banche. Wellicht niet de ideale biotoop voor deze groep die vage herinneringen aan The Gun Club opriep. De woordenstroom van Stephen (Slippery) Johnson deed op zijn beurt dan weer denken aan Nick Cave. Maar op dat grote podium, zo vroeg in de namiddag, leek de motor nooit echt aan te slaan.
Zondag in de vooravond zag ik ze nog terug op het kleinste podium waar ze wel konden overtuigen. Johnson bleek hier een gedreven frontman die weliswaar telkens in zijn aankondigingen bleef steken maar niet te beroerd was om in het publiek te duiken.
Van Draught Dodgers (uit Melbourne) had ik veel verwacht maar dat kwam slechts ten dele uit. Mooi om te zien, dat zeker. Vooral op gitarist Tim Rogers, een soort elastieken Rod Stewart, raakte je nooit uitgekeken. Maar een nieuwe Eddy Current Suppression Ring zoals door enkelen geopperd werd was dit zeker niet. Daarvoor ontbrak het hun smerige pubrock aan goeie songs. Het duurde tot “Love sick” en de The Damned-cover “New Rose” vooraleer ik iets hoorde wat bleef hangen.
Ik zag ook nog een flard van Knuckle Head, een duo uit de Elzas. Net op tijd om een aanvaardbare cover van “Personal Jesus” (Depeche Mode) te horen. Zelf omschrijven ze hun ding als dark country, ik hoorde vooral heavy rock met een stereotiepe gitaar en een geweldenaar op drums.
Daarna wist ik even niet wat eruit te pikken en koos ik lukraak voor Moody Beaches uit Melbourne. Maar wat ben ik blij dat ik deze drie meiden aan het werk zag. Fotomodellen zijn het allerminst maar muzikaal wisten ze me vanaf de eerste seconde bij mijn nekvel te grijpen. Een wel erg gruizig klinkende bas (Jessie Dennis) zorgde telkens voor een onontkoombare drive die dan verder werd opgesmukt met de stevige gitaar van Anna Lienhop en de aanlokkelijke samenzang van die twee. Ik ben er nog steeds niet uit hoe ik het nu precies moet omschrijven. Post punk grunge met een noise injectie? Soms meende ik ook The Breeders of vroege Pixies te horen. In ieder geval waren Moody Beaches een ware revelatie.
De enige verdienste van Saba Lou was dat ze de dochter van King Khan was. Sympathiek meisje dat het ongetwijfeld goed zou doen op het vrij podium van haar school. Maar dit was wel Binic en het grootste podium dan nog.
Nee, geef mij dan maar de carnavaleske bende van Grindhouse uit Melbourne. Vooral zanger-gitarist Mick “Two Fingers” Simpson zag er met zijn zwabberende hangbuik in zijn zwemshort en cape beeldig uit! Eén van hun nummers heet “Mutha fuckin punk rock power” en dat was meteen een perfecte omschrijving van wat we te horen kregen. Strak gebracht, zonder omkijken en met voor de gelegenheid eens een zanger die echt (zeer goed zelfs) kon zingen.
Het kwartet uit Seattle met de vreemde naam Steal Shit Do Drugs wordt wel eens versleten voor een indierockbandje. Dan moet er dan wel eentje van de harde soort zijn. Dit klonk snoeihard en had soms iets van Pere Ubu. Zanger Kennedy Carda, wiens sneer soms aan John Lydon deed denken, liet er geen gras over groeien en dook al bij het tweede nummer in het publiek. Een charismatische frontman van een verrassend sterke groep.
Afsluiter op het grootste podium zaterdag waren The Kill Devil Hills uit het Australische Fremantle, dat vlak naast Perth ligt. Veel volk (met zijn zessen) op het podium en wanneer Alex Archer even zijn viool opborg vielen er maar liefst drie gitaristen te noteren. Rechts herkende ik de broertjes Luke (die hier de vreemdste geluiden uit zijn gitaar toverde) en Ryan (bas) Dux die ik hier vorig jaar met The Floors had gezien. Toch was dit niet echt een gitaarband, daarvoor eiste Timothy Nelson op de keys een te grote rol op. Weidse rock met folk en country invloeden gegoten in knappe songs die af en toe Richard Thompson in gedachten brachten en meestal eindigden in euforische instrumentale finales.
dag 3 - zondag 28 juli 2019
Cannon Fodder is een drietal uit Le Mans rond Chris (zang, gitaar) en Alice Martini (een fluitende bassiste). Eén nummer lang wisten ze de schijn hoog te houden maar dan verzandde hun garagerock in classic rock met een vuil randje. Evenwel aanbevolen bij de jaarlijkse familie barbecue.
Met Civic leek wat schorriemorrie uit Melbourne het podium in te palmen, behalve de bassiste die ik eerder als elegant zou omschrijven. Maar eenmaal begonnen wisten deze kerels, die stuk voor stuk hun sporen reeds verdienden bij talloze andere groepen waarvan ik u de namen ga besparen, verdomd goed waar ze mee bezig waren. Post-punk met de nadruk op punk, met veel gevoel voor melodie en geïnspireerd door de Australische pubrock. Min of meer te vergelijken met Amyl & The Sniffers maar dan zonder hardrock en in de plaats van podiumbeest Amyl een heerlijke (zowel qua zang als attitude) Jim McCullough die me soms aan een Mark E. Smith (maar dan zonder de arrogantie) deed denken. Geweldige band die me tijdens de bis, waarvan ik zou gezworen hebben dat het een cover was, helemaal murw beukte. Wat een song: “New Vietnam” dat op wonderlijke wijze Black Sabbath met de Oblivians weet te combineren. Civic is binnenkort nog te zien op Leffingeleuren, ik kijk er nu al naar uit!
Na het jonge geweld van Civic zag ik opnieuw een gevestigde waarde uit de garagepunk die nog net niet bij de veteranen gerekend mag worden: Cellophane Suckers uit Keulen. Hun niet eens zo heel smerige rock klonk me dikwijls vrij bekend in de oren. Waren het covers of werden de voorbeelden iets te nadrukkelijk geciteerd? Niet dat ik al helemaal ingedommeld was maar plots was ik klaarwakker. Hoorde ik daar “My pal” niet? Een briljant nummer dat ik vooral ken in de versie van The Systemaddicts van vorig jaar maar origineel in ‘87 al door de tamelijk obscure Australische band GOD (1986-1989) werd uitgebracht. Volgens sommigen de beste song ooit in Melbourne gemaakt. Ik zal het alleszins niet tegenspreken. Blij dat ik dit live mocht horen alleen vond ik het een beetje jammer dat de Suckers hun bronnen niet eens vermeldden.
Zondag was er duidelijk wat minder volk in Binic maar bij Sleaford Mods (Nottingham) was daar hoegenaamd niets van te merken. Voor wie niet tijdig de Scène Banche bereikte was er geen doorkomen aan. We zagen het gekende recept: een nijdig rappende Jason Williamson en Andrew Fearn die afwisselend op de knop drukte om de muziek te starten en aan zijn bierflesje lurkte. Minstens even mooi als op plaat maar na een kwartier liet ik Sleaford Mods en vooral de drukte voor wat ze waren.
Toegegeven, muzikaal hadden Prettiest Eyes (Los Angeles) zeker minder te bieden maar hier viel tenminste iets te beleven op het podium. Een zingende drummer die het publiek indook of een swingende cowboy op funky bas. Dat waren de twee Puerto Ricanen en dan was er nog een Mexicaan met extreem lange haren die zorgde voor spooky keys en dark electronics. Geen gitaar (de enige keer op Binic vermoed ik) dus en dat zorgde voor een geheel eigen sound wat ook door het publiek gesmaakt werd.
Binic Folks Blues Festival kende opnieuw een uitstekende editie waarin Bonnie Bloomgarden van Death Valley Girls ons expliciet bedankte om voor de rock-‘n-roll te kiezen. Laat al die onheilsprofeten die al jarenlang verkondigen dat de rock-‘n-roll morsdood is eens naar Binic gaan. Of nee, toch liever niet.
Organisatie: Binic Folks Blues Festival
Moods 2019 - Uberdope + Ertebrekers - En daar is de zomer weer!
Moods 2019
Burg
Brugge
2019-07-27
Astrid De Maertelaere en Stan Vanhecke
Op een druilerige Brugse zaterdagavond kon je je afgelopen weekend toch nog amuseren op de Burg. Tijdens het Moods festival kwamen de Ertebrekers langs met voorprogramma Uberdope.
De Gentse makkers van Uberdope waren speciaal van de Gentse Feesten afgezakt om ons, armtierige Bruggelingen, van entertainment te voorzien. Jammer genoeg moesten ze dat doen voor een beperkt publiek, dat de regen wilde trotseren.
De mannen van Uberdope lieten het niet aan hun hart komen en maakten er juist gebruik van. De drie frontmannen rapten er stevig op los, ondersteund door twee backing vocals met klasse. Ook de beats zaten goed. Voor wie ze nog niet kent: luister vooral ook naar de lyrics. Na een paar jaar in de schaduw hebben ze nog steeds die gezellige scherpe randjes. Zelfs Jacob Van Eyck moet eraan geloven in “Goud”, “Er is vast talent, maar waar ik ook kijk, zie ik geen fluit net als Jacob van Eyck”. Moet ook lastig zijn geweest, als blinde fluitspeler uit de 17de eeuw. Bij “Fake” worden de smartphones naar boven & naar voren gehaald voor een ‘Facebook Live’, waarin we uitgenodigd worden om extra enthousiast te doen. Nog een mooie zin om af te sluiten uit “Zure Buren”, van nieuwste plaat ‘Graag Gedaan’: “en dat het regent deze zomer, dat is zonneklaar”. Toepasselijker kon het even niet. Met “Niet te doen”, “Da komt ervan” en “Wow” is Uberdope inderdaad Uberdoper dan ooit. Consider ons opgewarmd.
De Ertebrekers brachten de zomer helemaal terug met hun dansbare strandgangersmuziek. Ze openden hun set met “Amanda”. Daarna hoorden we “Mars”, maar één van de toppers blijft toch “Shimokitazawa”, waarin het gehalte absurditeit redelijk hoog is. Want geef toe, een Japans/West-Vlaams ingezongen meezinger(!), je hoort het toch niet elke dag. De leutigheid waarmee Jeffrey Jefferson en Flip Kowlier het nummer brengen, werkt aanstekelijk en laat het publiek een dansje placeren waarmee ze niet meer zouden stoppen. Ook “Paranoïa” is ondertussen een hitje van formaat. De herhalende keyboardtonen van Peter Lesage blijven nog lang zinderen.
Maar jammer genoeg geen tijd om te zinderen. Jeffrey wil “Ik loate los” inzetten maar is er wat te vroeg mee. Dezelfde ‘geënsceneerde’ misser kregen we al in de Vooruit in Gent te horen. Doet een beetje af van de zogezegd spontane authenticiteit, maar echt malen doen we er niet om. Vlotjes dansend van het ene naar het andere nummer hoorde we plots iets dat stokte. Een paar hortende stoten om ons warm te maken voor het volgende nummer: “Eva Mendes”. En jawel, de meisjes riepen luider dan de jongens. “Da kan toch nie gasten, ’t is wel EVA MENDES e”, was Kowlier verbouwereerd. Maar het echte hoogtepunt zat toch nog helemaal op het eind.
Met “Diepe Waters” hebben de Ertebrekers een topsong beet en ging Jeffrey Jefferson soultraingewijs door het midden van het publiek. Een trein aan discogangers volgde de frontman. “Dief in de Nacht” is ongetwijfeld het duisterste nummer van de band en komt ook effectief op je afgeslopen met een paar dreunende beats van Lesage. Daarna ging het naadloos over in dé zomerhit van een aantal jaar terug. “De Zji” werd steeds sneller en sneller gespeeld tot je het gevoel had dat je benen ervan afvlogen. Bewijs dat deze boysband wel de capaciteit heeft om een oud nummer helemaal opnieuw uit te vinden.
Als afsluiter kregen we nog “Vandoage” en bisnummer “You Party Too Much”. Die laatste was er eentje voor Jeffrey die zich een beetje te veel had laten gaan tijdens de Gentse Feesten. Flip Kowlier haalde even wat Zuid-Afrikaans boven, genoeg om ons feestend terug naar huis te laten gaan.
Setlist: Amanda - Mars - Shimokitazawa - Paranoïa - Simpelweg - Eva Mendes - In Theorie - Woarom - Diepe Waters - Dief in de Nacht - De Zji - Vandoage
Bis: You Party Too Much
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/moods/uberdope-27-07-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/moods/ertebrekers-27-07-19.html
Organisatie: Stad Brugge ism Cactus Club, Brugge
Boomtown 2019 - Rhea, The Kids en De Mens
Boomtown 2019
Kouter
Gent
2019-07-26
Jérôme Bertrem
De afgelopen dagen was het warm en we zullen het allemaal geweten hebben! Maar voor wie de nodige Gentse Feesten-energie ontbrak, stond er vrijdag op Boomtown een ideale boost op het menu. De verkwikkers van dienst op de Kouter: HYPER!, Monkey Juice, Rhea, The Kids en De Mens. Vijf Belgische rockbands die trapsgewijs de sfeer en de temperatuur lieten stijgen.
Vergeef het de reviewer van dienst om HYPER! en Monkey Juice niet live te hebben gezien. De jonge rockers in maatpak spelen op 27 juli in JH Impuls in De Pinte en op 31 augustus op Road Rock in Kortrijk.
De sappigaards van Monkey Juice brengen hun stoner grunge rock op 28 december op de Pre Newyear Devilry in Ertvelde.
Rhea - Met een beukende EP (‘Lust for Blood Pt. 1’) onder de arm en na een geslaagde passage op OLT Rivierenhof mét Wolfmother (2 juli) achter de kiezen, betraden de Gentenaren het podium om er een thuismatch te winnen. De intenties van de finalist van de Nieuwe Lichting 2016 waren vanaf het eerste nummer meteen duidelijk: de gezapige zielen opzwepen met no-nonse hardrock volgens het boekje.
Bassist Mathijs Machtelinckx en drummer Dajo Vlaeminckx namen de band op sleeptouw, terwijl Guillaume Lamont en Hannes Cuyvers de snedige gitaarlijnen opwierpen. De stembanden van zanger Jorge Van De Sande hebben de hittegolf duidelijk overleefd, want tijdens “Stuck in the Middle”, “Screaming” en vooral “Silver Lines” kon het niet anders dat we aan Royal Blood of een kwade Miles Kane moesten denken. Het publiek had er naar het einde toe eindelijk goesting in! De lokale temperatuur steeg opnieuw, waardoor ondergoed overbodig was voor enkele fans.
The Kids - De dreigende donderwolken hingen over Boomtown en de sfeer onder het publiek was nog niet genoeg opgezweept. Geen nood want Belgische punk iconen waren daar om er korte metten mee te maken. Wat voor sommige een nostalgische moest zijn - met hanekam incluis - was voor de andere een ideale opwarming voor een nachtje Gentse Feesten.
Als vanouds brulde zanger Ludo Mariman, al kon je hier en daar wat sleet op zijn stem horen: een extra brokkeligheid dat nooit kwaad kan als je punk brengt. Luc Van De Poel, naast Mariman ook een oorspronkelijk bandlid, stompte powerchords uit zijn gitaar alsof hij nooit iets anders heeft gedaan. Ook Yves Vanlommel aan de bas - met juist getimede fluimen - en Tim Jult op de drums moesten allesbehalve onderdoen. Sommige nummers mogen nog 40 jaar oud zijn, toch blijft de boodschap brandend actueel. Dit was meer dan duidelijk in “Bloody Belgium”, “Fascist Cops” of “Do You Like Nazis?”. Als sommige Boomtowners nog niet goed wakker waren, dan was dat anders tijdens “There Will Be No Next Time”. Frontstage werd er dan ook gretig mee gezongen en gesprongen.
The Kids verenigde iedereen met de afsluitende cover “If The Kids Are United” (oorspronkelijk van Sham 69).
Nu waren de feestgangers pas klaar om de Gentse nacht in te duiken!
De Mens - Maar voordat de Boomtown-massa zich naar een ander feestplein begaf, was het nog de beurt aan De Mens. De Kouter was eindelijk goed gevuld en de menigte had zelfs na de vorige optredens duidelijk nog genoeg energie over. Ook Frank Vander linden en co genoten van het vorige optreden en waren zelf opgewarmd om het beste van zichzelf te geven.
De Mens brengt muziek die puur en onversneden is. Neem nu opener “Ergens Onderweg”, over een langdurige grillige maar opnieuw fleurige relatie of “Alsof We Belangrijk Zijn” over het belang van ons bestaan en zelfs nog de aanklacht op ons consumptiegedrag in “Nooit Genoeg”. Het klinkt misschien zwaar en weemoedig maar het enthousiasme van De Mens-elijke muzikanten is een deugddoende zalf. Tussen de nummers nodigt Vander linden ons met een brede glimlach uit om los te gaan en te genieten van de nacht.
Het plaatje was compleet door Dirk Jans aan de drums, Michel De Coster aan de bas en “een-voudig” (dixit Frank Vander linden) MIA-winnaar David Poltrock.
Je weet het misschien niet, maar het repertoire van De Mens bevat meer meezingers dan dat je zou denken: recente hit “Later of De Dag Daarna”, “Zonder Verlangen” of “Jeroen Brouwers (schrijft een boek)”. De sfeer zat er goed in, want tijdens “Maandag” was er zelf een hurk-en-spring-moment.
Tijdens het lijflied “Irène” liet De Mens de instrumenten voor wat ze waren en dirigeerden het Boomtownkoor dat luidskeels meezong. Alsof we niet genoeg hadden, trakteerde de band ons met een tweede bisronde en stuurde ze ons volgepept de Gentse nacht in.
Organisatie: Boomtown, Gent
Rock Zerkegem 2019 - 12 e editie - Veel meer dan goedkoop bier - Veel Volk en Goede Muziek!
Rock Zerkegem 2019
Festivalweide
jabbeke
2019-07-20
Ollie Nollet
Rock Zerkegem was dit jaar al aan zijn twaalfde editie toe en in al die jaren is de drankprijs er nooit gestegen. Koppig blijven de organistoren er vasthouden aan de ‘pintjes aan één euro’ -formule wat hen zeker siert. Toch vraag ik me ieder jaar af of dat financieel wel haalbaar is. Blijkbaar wel en het bekt zo lekker natuurlijk. Maar er was meer dan alleen maar goedkoop bier. Veel volk bijvoorbeeld en goeie muziek...
Toen ik er aankwam zag ik vier heren in het zwart hun set net beëindigen: de Gentse surfband Humanga Danga. Veel kan ik er niet over kwijt maar binnen enkele weken zie ik ze terug op de Paulusfeesten op 16 augustus …
De eerste groep die ik er echt zag was het Doornikse Vision 3D dat bestaat uit 2 Marvin Gays en een kwart Maria Goretti Quartet. Hun rammelende, meestal in het Frans gezongen lofi punkpop klonk een stuk samenhangender dan een jaar terug in de Pit’s. Hun grootste troeven zijn de heerlijk jengelende gitaar en de immer ontwapenende Lulu Sabbath (zang/bas) die niet kon verbergen dat ze wat last had van de hitte.
Enkele jaren geleden dacht ik het gehad te hebben met Double Veterans, het Kempense trio rond Lee Swinnen (nog steeds zoon van). Gewoon te veel gezien maar nu was het een tijdje geleden en die hernieuwde kennismaking beviel me best. Vrij vroeg hoorde ik een nummer die me aan The 13th Floor Elevators deed denken terwijl ze even later met een gloednieuwe song in de buurt van “Night Beats” (die gitaren!) verzeilden. Hun sound liet me opnieuw watertanden. Naast me merkte iemand op dat ze niet echt vernieuwend waren. Maar dat was echt wel het laatste waaraan ik dacht.
Daarna was het in de tent tijd voor de nieuwste sensatie uit Gent: Pink Room. De zanger-bassist leek eerder op een nogal klein uitgevallen (maar daarom niet minder hevige) baas van een drugskartel. Baas was hij wel degelijk: terwijl hij voortdurend de ziel uit zijn lijf schreeuwde, leidde zijn dokkerende bas de dans terwijl de gitaar cirkelzaag-gewijs voor de nodige noise zorgde. Tussendoor bewees hij ook dat spektakel niet eens veel hoeft te kosten. Een zak Cara pilsjes uitdelen volstond om de tent in een gigantische bierfontein om te toveren. Kwatongen zouden kunnen beweren dat de tomeloze energie van dit trio het gebrek aan echt goede nummers moest maskeren maar af en toe heb ik echt wel nood aan dit soort niets ontziend geraas en Pink Room bracht het op een verkwikkende manier.
Dan volgde stilte na de storm met Lewsberg uit Rotterdam. Lewsberg is een verbastering van de naam van Robert Loesberg, een eerder obscure schrijver die wat faam verwierf met zijn novelle ‘Enige defecten’ uit 1974. Hola, een intellectuele groep op Rock Zerkegem? Eentje dan nog die het vertikt om een facebook account aan te maken. Met dat laatste wisten ze alvast te scoren bij ondergetekende. Zanger Arie Van Vliet sprak ons aan in het soort Nederlands dat je terugvindt in de boeken van Willem Elsschot en deed voor de rest geen enkele poging om er ook maar enigszins van deze tijd uit te zien. Wanneer hij zong klonk hij wat als Lou Reed, niet meteen mijn favoriete zanger.
Bovendien droeg hij zijn teksten meer voor dan hij ze zong, ook al iets wat ik eigenlijk niet kan hebben. En toch wist Lewsberg mijn hart te veroveren dankzij die dreinerige Velvet Underground sound en misschien nog meer door die versleten gitaar van Michiel Klein waaruit hij op zijn minst gezegd nogal onconventionele solo’s wrong. Lewsberg was misschien geen voor de hand liggende keuze maar zeker een terechte.
Het Italiaanse Go!Zilla stuurde haar kat zodat Budget Trash in allerijl werd opgeroepen. Mij niet gelaten maar eerst bewees Rock Zerkegem een echt familiefestival te zijn. Zo werd een pas getrouwd stel, waarvan het vrouwelijke gedeelte hier vorig jaar op de planken stond met Vagina’s What Else, op het podium gehesen om hun trouwgeloften nog eens te herhalen. Leuk voor de vrienden maar ik was toch blij toen Budget Trash er eindelijk mocht aan beginnen. Het was een soort thuismatch voor de nog steeds piepjonge groep uit Brugge. Helaas bleek dat geen garantie voor een denderende set. Instrumentaal viel hun mix van garage pop en surf nog best te genieten maar vocaal wou het maar niet lukken. Een offday of last van de hitte?
Ik had nog nooit van Slift gehoord maar dit trio uit Toulouse wist toch behoorlijk wat indruk te maken. Soms lag het er misschien wat te duidelijk op waar ze de mosterd haalden maar zolang dat bij de juiste leverancier gebeurt heb ik daar de minste problemen mee. Er werd al eens schaamteloos een AC/DC riff gerecycleerd en een ander nummer had zo uit een Thee Oh Sees plaat geplukt kunnen zijn. Daar kan je toch niet rouwig om zijn. Verder klonk hun nerveuze psychrock meestal als een uitvergrote versie van Ecstatic Vision, één van mijn favoriete bands in dit segment van de rock.
Jammer dat Jean Fossat het af en toe nodig achtte om zijn gitaar te ruilen voor goedkope synths en de zang (alweer) wat ondermaats bleek, ander was ik hier wellicht nog niet over uitgeschreven.
Afsluiter was dit jaar The Psychotic Monks uit Parijs. Helaas begon de vermoeidheid, nadat een ellenlange soundcheck me wat op de zenuwen gewerkt had, danig door te wegen zodat ik voortijdig moest afhaken. Nochtans was het eerste nummer veelbelovend: duistere psychotische rock met veel energie gebracht.
Hoedanook, een in alle opzichten geslaagde editie! Tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/rock-zerkegem-20-07-2019.html
Organisatie: Rock Zerkegem, Jabbeke
Nederlands 
Français 
