Pukkelpop 2017 – donderdag 17 augustus 2017
Pukkelpop 2017
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2017-08-17
Kimberley Haesendonck en Johan Meurisse
Pukkelpop mag het eindoffensief van de vakantie inluiden … Met de weergoden aan de kant van de festivalganger werd de 32ste editie er een om in te kaderen. Muzikaal werden Pukkelpoppers op een hele rits onvergetelijke hoogtepunten getrakteerd. En ook organisatorisch zat het snor...
Chokri Mahassine, festivalorganisator: "Alles is uitstekend verlopen, we zijn heel tevreden. Het werd een uitverkochte editie met een prachtige regenboog op donderdag en dappere waterzonnetjes op vrijdag en zaterdag. Dat zorgde voor een fijne relaxte sfeer, zowel voor de festivalganger als de vele duizenden medewerkers."
Pukkelpop refresht . Sinds vorig jaar wordt het festival definitief op gang getrokken op woensdagavond; de indeling en inkleding van het terrein wordt ieder jaar geëvalueerd en wordt dus wat herschikt . De formule met allerhande kraampjes, standjes en randanimatie maakt het festival kleurrijker . O.m. 19 overheerlijke eetstanden in het immer smakelijke Food Wood , van de grond gaan in de 80m hoge View Tower en de adembenemende projecties op de containers van de Videowall
Pukkelpop maakt na al die jaren z’n naam van drie-vierdaagse airshow meer dan waar: eigentijdse, opmerkelijke en progressieve muziek. De organisatie heeft een prachtige variatie klaargestoomd over de dagen , een lijst namen van beloftevolle ontdekkingen, gevestigde waarden en een rits artiesten en bands die de Belgische trots uitdragen.
Een fijne affiche van ‘voor elk wat wils’ en ‘voor alle leeftijden’, verspreid over de vier! dagen om je ‘alternatieve’ ei kwijt te kunnen … Pukkelpop was uitverkocht! 243.000 festivalgangers (waarvan bijna 100.000 unieke) vulden 4 dagen lang de wei in Kiewit (dagelijks 66.000 en 45.000 tijdens de openingsparty op woensdag) .
De jonge freaks en de doorwinterde liefhebber zijn bijeen en konden hun muzikaal hartje ophalen …
Sfeer, gezelligheid, beleving , comfort zijn belangrijk geworden naast de muziek en zorgen voor een onvergetelijke gebeurtenis voor elk festivalliefhebber . Mooi . Respect!
dag 1 – donderdag 17 augustus 2017
We beleefden een aangename, sterke muzikale dag … Een intens parcours legden we af op deze eerste dag in de verschillende stages
Ons parcours
Op de mainstage kwamen we in de festivalmood door Enter Shikari die allerlei stijlen hard, heftig , door de mallemolen haalt . Elk optreden is letterlijk een katharsis , een ondergaan voor band als publiek . Meedogenloos gaat het combo te werken en zien instrumenten als lichaam , stembanden af . Energieke, heftige, gespierde nummers die je murw slaan .
Natuurlijk is een mainstage op dit vroege uur is niet direct uitnodigend om al meteen knock-out te zijn , maar het ging al aardig in de buurt . De roadies hadden hun werk op de stage en de moshpits vooraan waren een gegeven .
Enter Shikari heeft z’n plaatsje op elk festival , ook hier natuurlijk . Een ultiem beleven met o.m. “Radiate” en “Adieu” en een klein rustpuntje . Na al die jaren gaat Enter Shikari er nog steeds voor. Sjiek!
Cypress Hill behoudt z’n oldskool hip en een ‘i wanna get high’ -gevoel . Vorig jaar zagen we hen nog eens in zaal , de AB, en begin de festivalzomer met leden van Public Enemy en Rage als de Prophets of Rage op Rock Werchter. En daar sijpelden ook een paar CH classics door .
Hun beste nummers liggen nog steeds in die vervlogen 90s .En die werden gespeeld! “When the shit goes down”, “How I could just kill a man” , “Insane in the brain” , “Tequila sunrise”, “Throw your set in the air” , “Ain’t goin’ like that” en “Rock superstar”. Hun mix van o.m. “Smoke it up, “I wanna get high”, “Dr greenthumb” en “Hits from the bong”, zijn classics in het genre en zorgen voor de nodige ambiance . De pupillen wijd open, handjes in de lucht , fun en feest, wat een gek vieruurtje.
Ryan Adams mag dan de ingetogen (grillige) sing/songwriter in zijn kamertje zijn, live komt hij met een full band een potje classic ‘southern’ rock spelen; roots/rockamericana, die intens doorleefd is en gretig , potig gebracht wordt . Een nieuwe plaat is uit, ‘Prisoner’ , “Do you still love me” en “New York , New York” klonken extravert en brachten ons in de juiste stemming. Het podium leek een echte saloon bar , met aankleding van lichtjes rond de versterkers en tijgers als huisdier. Een intens broeierige set hadden we . Alle remmen werden door hem en zijn band losgegooid . De keys en mondharmonica waren psychedelisch, bluesy zalvend en kleurrijk.
Een beetje narcisme kon ook geen kwaad , hij maakte promo met z’n eigen t-shirt aan. Naar en op het eind ervaarden we muzikaal een ‘1969-Stooges’ tafereel , met wilde versies van “Cold roses” en “Shakedown on 9th street” . In die verdomd goede keuzes gooide hij –zorgzaam- z’n gitaar op de drums . Heerlijk genietbaar. Afgewerkte Amerikaanse show dus. Een band in bloedvorm!
R&B sterretje Solange liet het last instant afweten op Dour, het jonge zusje van Beyoncé was vanavond op en top , ze heeft een warme stem en bracht een perfecte pop/soul/r&b show, met full band en backing vocalistes . Hier konden een Lauryn Hill of Erykah Badu iets van opsteken . Daarenboven werd het débacle van Rihanna, vorig jaar, definitief doorgespoeld . We konden nog van een paar nummers genieten in ons intense parcours, waaronder de prachtsingle “Cranes in the sky”. Een uitgebreide band heeft ze , danspasjes werden synchroon gezet. We waanden ons in de Motown/disco van de 70s. Een rode gloed op de bol en op de pakjes scheen op het podium. Is hier een nieuwe Prince(-ess) opgestaan?!
(KH) Solange mag dan wel het zusje van Beyoncé zijn, op vlak van entertainen heeft ze toch nog heel veel te leren. Laat ons eerlijk zijn, de show van Solange had niet meer in zich dan wat gezaag door een micro. Waarmee we niet willen zeggen dat deze jongere Knowles niet kan zingen. Het is gewoon wat te vroeg allemaal. En kort gezegd: we snappen de hele heisa rond deze artieste gewoon niet. Misschien moet Solange nog even in een grot kruipen en er na 2 jaar terug uitkomen. We achten de kans groter dat ze de spot die ze nu had op Pukkelpop dan wat meer zal verdienen. Al kunnen we dat natuurlijk niet met zekerheid zeggen.
(KH) Altijd leuk om Editors nog eens te zien, al was dit waarschijnlijk ongeveer de 10de keer. Toch verveelt deze band nooit en blijven de hele resem hits altijd boeien. Zowel de nieuwe als oude nummers zijn één voor één goed en zorgen voor een groot feest. Bij feest hoort natuurlijk vuurwerk en ook daar zorgde Editors voor. Ze droegen zelfs hun laatste nummer “No Sound But The Wind” op aan de slachtoffers van de aanslag in Barcelona. Een heel mooi eerbetoon. Van ons mag deze band elk jaar op Belgische festivals staan.
Nog iets meepikken van … Editors zijn op onze festivals een vaste waarde en dit jaar waren ze opnieuw op Pukkel. Goed opgewarmd na de set van Interpol , ging Smith en C° fel te keer , speelden een ‘greatest hits’ show , met vuurwerk en rookkanonnen … Een gevoelig “No sound but the wind “ (door de aanslagen in Barcelona) wuifde ons letterlijk uit …
The xx heeft diezelfde donkere romantiek en durft hun minimalisme om te buigen met meer ‘Jamie xx’ geluiden . De knopjesfreak van The xx speelt een belangrijke rol . Romy Madley-Croft werd na middernacht jarig, wat liefdevol werd onthaald door haar vriend Oliver Sim . The xx maakt duiding , intimiteit met een minimum aan middelen en creëert een maximum aan intensiteit, een donker, dreigend spanningsveld enerzijds , de dansspieren prikkelen anderzijds, op en top gevoelig, broos en vrolijk, extravert!
The xx heeft het grote publiek bereikt en daar zit de huidige single “On hold” zeker voor iets tussen , een gevoelige song , die ingetogenheid , diepgang plaatst in een poppy kader. En die opbouw maakt nu net The xx groots!
Meteen zat het snor met enkele classics “Crystalised”, “Say somethin’ loving” en “Islands”: elk geluidje heeft z’n rol in het geheel , de synths, de beats , de drumtrics , de indringende , galmende gitaartokkels en –licks en de diepe basstunes. De zangpartijen zijn op elkaar afgestemd . Haar melancho , zalvende zang , zijn brabbelende , grauwe zegzang , het is dat ietsje meer , die zich nestelen in hun unieke klankenwereld en sfeerbeeld. Je voelt het aan , we zijn vol lof over dit trio! .
Sober , elegant en groovy , extravert zijn de termen die we graag plaatsen in de set. “VCR”, “Loud places” (van Jamie x x), “On Hold” en “Angels” volgden . Ze speelden een verjaardagsfeestje met klasse , een gedurfde set met hun kenmerkende stijl , minimalistisch als breed en het gekende singlewerk .
(KH) The xx - Wat begon als een ingetogen band is volledig uitgegroeid tot een band die muziek brebgt waar je niet kan op stilstaan. Zowel de versie van “VCR”, “Crystalized” als “On Hold” werden super dansbaar gemaakt. De invloeden van Jamie xx waren enorm te merken, maar dat vonden wij niet erg. The xx blies ons zo omver dat we er nog steeds niet goed van zijn. Bijna van overtuigd dat dit een van de beste optredens van Pukkelpop 2017 was. Chapeau!
* Ook de andere stages boeiden ons en lokten veel volk …
Eden is een jonge Ierse multi-instrumentalist die met elektronica , gitaar , loops en zangtapes heel wat aanpakt en op die manier sober, innemend of als een full band klinkt . Hij doet het allemaal alleen . We waren wat verbaasd dat deze gast al zo’n warme , sterke respons verkreeg en dat teksten zelfs werden meegezongen . Daar zal z’n eigenbereide versies van “Billie Jean” en “Hey ya” (Outkast) wel voor iets tussen hebben gezeten . Ergens tussen Sohn, Perfume Genius en Bastille en dan weet je ‘t wel hoe pop , elektronica, postdubstep en bombast elkaar vinden …
Girls In Hawaii komen binnenkort met een nieuwe plaat ‘Nocture’. Ze zijn met zes op de stage en hebben twee talentrijke zangers , Lionel Vancauwenberghe en Antoine Wielemans . Hun ingetogen dromerige indiepop kreeg een snedig rockkantje toegemeten. Die energieke uitbarstingen maken de set compleet! De vroegere “Misses” , “Not dead” , “Rorscharch” zaten mooi verweven in de set en in het nieuwe materiaal , “This light”, “Walk”, “Indifference” en “Upon the hill” klopt de elektronica (nog meer) aan . Het klinkt veelbelovend .
(KH) Girls in Hawaii is helemaal terug. Duidelijk dat ook Pukkelpop naar deze comeback uitkeek, want de Marquee stond best vol in de vroege namiddag. Girls in Hawaii is een band met ballen aan hun lijf, of toch op hun manier. Rustige songs die recht uit het hart komen, opbouwen , durven te exploderen en waar je enkel van kan genieten. In december palmen ze de Ancienne Belgique in, een aanrader dus.
Heerlijk genietbaar zijn de Intergalactic Lovers nog steeds . Ook van hen komt nieuw werk; “Behind the lines” klinkt erg overtuigend en staat gerust naast “Northern rd”, “Shewolf”, “Regrets”, “Islands” en “Delay” . Ze hebben verdomd een pak goede singles uit , melodieus sterk en die live staan als een huis. De lichteffects doen de rest. De band is erg goed op elkaar ingespeeld . Ze zijn erg blij dat ze hier , jawel , voor de eerste keer kunnen staan en dat een volle Marquee hen op handen draagt. Als zwarte silhouetten te zien, heeft men een frontvrouw met klasse , Lara Chedraoui, in zwartrode gewaad . Ze bewoog en kronkelde sierlijk op het podium .Meesterlijke set!
Wie PJ Harvey vorig jaar zag op Werchter of in het KC , zag hier eenzelfde dame en C° schitteren. Een handvol oud bekende nummers “50 th queenie”, “Down by the water” en “To bring you my love” bewaarde ze op het eind . Qua indringende , heldere of verbeten , schreeuwende vocals op die nummers heeft Polly nog niks ingeboet . Ze had een aparte tenue aan en de haartooi was speciaal . Het theatrale ‘Let England shake’ en ‘The hope six demolition’ stonden centraal . Een tienkoppig combo met usual suspects John Parish en Mick Harvey vergezelden haar. De muziek leunt aan bij de traditionele Britfolk/rock met trommels, percussie en blazers . We voelden het apocalyptisch, destructief aan in haar muzikaal paradijs , beetje Morphine’s gewijs door de saxen, alsof de wereld ieder moment kan vergaan, “This is how the world will end” … Een niet voor de hand liggend concert wist iedereen te raken en onderstreept de veelzijdigheid van deze artieste. Wat enorm werd gerespecteerd en sterk werd onthaald.
Interpol blikte terug naar hun debuut van 15 jaar ‘Turn on the bright lights’ . Een volle Marquee ging voor deze waverock, een rode gloed scheen over het podium, zoals op de plaat van toen, en … wat klinkt die postwave plaat en de muziek goed als ze (nog eens) van onder stof wordt gehaald met spannende gitaarlicks, diepe basses, de slepende, bezwerende, opbouwende percussieve ritmes en de grauwe zang. De twee populaire “Not even jaim” en “Evil” brachten ons in de juiste sfeer. Dan kwam hun debuut in de spotlights . Songs als “Untitled” , “NYC” en de “Obstacles” hielden ons in de Interpol greep. Editors konden op dreef komen.
Paul Banks en C° , nu niet direct entertainers, maar koele , onderhouden performers op een stage , genoten van het onthaal en enthousiasme .
Tot slot Moderat in de Marquee . Moderat zal er binnenkort mee ophouden , dus een must see … de prachtige visuals ondersteunden hun donkere elektronica/krautrock , die minimalistisch, breed , dansbaar klonk , met dreunende , rollende , denderende beats . We werden in die sfeervolle , duistere wereld ondergedompeld, die mystiek, dansbaar klonk met o.m. “Running” , ”Reminder”, “Rusty nails” en “Bad kingdom“, waarvan het galmende refrein “This is not what you want” tussen de oren wordt geprent en nazinderde . Het Berlijnse trio bracht het een laatste keer en brio . Archive borrelde op en heeft wel een link door de zang en instrumenten .
Nog veel moois …
* (KH) Nederlandse rap is tegenwoordig razend populair .Ook Pukkelpop was dit jaar mee met de rage. Tal van deze artiesten stonden op de verscheidene podia, waaronder ook de Amsterdammer Donnie. Rapt vooral in het Nederlands, maar neemt er soms ook wat andere talen bij. Hij werd onder andere geproduced door Bas Bron, de producer van De Jeugd Van Tegenwoordig. Dit valt ook te merken in zijn muziek. Live weet deze Donnie hoe hij een feestje moet bouwen. De Dance Hall stond helemaal vol en iedereen was razend enthousiast. Eentje om in de gaten te houden!
(KH) Die hiphop houden we in het oog … De Amerikaanse rapper Vince Staples heeft sinds juni 2017 zijn nieuw album ‘Big Fish Theory’ uit en dit kwam hij met veel enthousiasme aan het Belgische publiek voorstellen. Voor fans van Earl Sweathshirt en Schoolboy Q, die zin hadden om te dansen, was dit een van de betere optredens dat Pukkelpop te bieden had. Een razend opwindend publiek die met de nodige portie swag zijn nummers mee brulde. Ja Pukkelpop, graag meer van dat!
* In de Club stonden we stil bij het beloftevolle Sigrid , een jonge talentvolle dame , die met haar aanstekelijke indie elektropop naar Ellie Goulding dingt . Een spring-in-t-veld- – een goede stem – toegankelijk - positive vibes – dus kans om door te breken …
Strand of Oaks is een van de livebands van dit moment . Op plaat beheerst, trekt de band rond Timoty Showalter op het podium alle registers open . De songs worden lekker uitgesponnen en je wordt meegezogen in die intens broeierige indierock , gekruid van psychedelica en rootsamericana, met diepe uithaals op “Goshen 97” en “Radio kids”.
Een heerlijke , genietbare gitaartrip.
Tot slot Ty segall , die met z’n band alle duivels ontbond . Een rammelende noise set , het gaspedaal stevig ingedrukt. Grunge, punk en (garage) rock sierden . Een erg beweeglijke Ty , het lichaam onder spanning , en springend met de benen in de lucht . Melvins , Nirvana , Zappa flitsten door het hoofd en de 70s toetsen waaiden over de nummers heen. . In snelvaart, spontaan , los , speels werd het materiaal gebracht. Een à l’improviste indruk. Het kwintet ging er fors geschift tegenaan!
(KH) In het betere gitaarwerk is Ty Segall altjd wel iets bijzonders! Een optreden dat eigenlijk nooit slecht is. Zelf noemt hij zijn muziek al eens ‘Satan in Space’. Wij noemen het gewoon Garage Rock. Maar dan in een overdreven goede versie. Optredens als dat van Ty Segall zouden er meer moeten zijn op Pukkelpop, want gitaren gaan soms wat verloren in de vele hip hop beats die heersen in de muziekwereld van nu. Dat Ty maar snel met een nieuw album afkomt! (KH)
Onze rit beëindigen we met tussenstops van Mykki Blanco, de lang wapperende , geblondeerde haren, transgender of niet , hij rapt , zingt , spuugt en spelt de ‘american boys’ de les. We maakten eerder al kennis met hem op Sonic city in Kortrijk. Hij is bij en in het publiek . Contact is belangrijk. Op het podium springt, hotst hij heen en weer en is op de booths van z’n elektrotechneut te zien en maakt sensuele bewegingen . Z’n elektronicatechneut zorgt voor de donkere, slepende beats en soundscapes .
Stormzy is een van de opkomende talenten uit de Uk . Zijn grime/streetraps bevatten vonken en vuur , een ‘moshpit’ en ‘energy crew’, de ‘fxx’s’ vlogen om ons heen . De dancehall ging uit z’n dak , opgezweept door de raps en door de hobbelige , dansbare , neurotische ritmes . “Big for your booths” was een van de hoogtepunten . En “Shape of you” , z’n samenwerking met Ed Sheeran hoorden we middenin de set . Dit is UK talent in het genre …
(KH) Rapper Stormzy bewees in mei al dat hij wist hoe hij een feestje moet bouwen toen hij de Ancienne Belgique volledig op zijn kop zette. Dit fenomeen deed hij opnieuw. De Dance Hall stond nok vol en laatkomers konden er, helaas, niet meer bij. Hits als ‘Shut up’ en “Big For Your Boots” werden moeiteloos meegezongen. Een ding werd ons nogmaals duidelijk, Stormzy is klaar voor de grote doorbraak en deze zou er wel eens sneller kunnen komen dan u denkt. Een gewaarschuwd man is er twee waard. (KH)
Neem gerust een kijkje naar de pics (ism Damusic)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pukkelpop-2017/
Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2017/
Organisatie: Pukkelpop
Alcatraz Metal Festival 2017 – een overzicht van de driedaagse – Een 10e verjaardag op z’n best!
Alcatraz Metal Festival 2017
Lange Munte
Kortrijk
2017-08-11 t/m 2017-08-13
Fredde Lambrecht
Alcatraz kon hun 10e verjaardag niet beter vieren – de organisatie kan terecht fier zijn!
Dit jaar waren we toe aan de 10e editie van Alcatraz Hardrock & Metal Festival en dit moest zonder twijfel gevierd worden! De organisatie had weer alles perfect gepland en hadden enkele verrassingen in petto waaronder een verlenging van het festival, want ook op vrijdag konden de toeschouwers genieten van enkele bands, er werd een nieuwe tent toegevoegd en voor de kampeerders die geen zin hadden om vroeg in hun tent te kruipen was er een ‘Landing-tent’ - om bij te praten en nog wat alcohol of andere dranken te nuttigen. Een nieuwe tent hoor ik je zeggen? Yes, de Swamp tent was een voltreffer, want naar mijn inziens speelden daar de bruutste bands van het festival. En ook heel handig was het feit dat er geen 2 bands op het zelfde moment hun show speelden, dus iedere band kon je aanschouwen indien gewenst. Qua bands was het weer likkebaarden, en hieronder vindt je mijn relaas…enjoy!
dag 1 - vrijdag 11 augustus: Accept blijft de mensen boeien!
Op vrijdag moest ondergetekende nog werken overdag, maar bij aankomst ging alles heel vlot betreffende toegang tot de parking, camping en het festivalterrein en zodoende kon ik nog de helft van Krokus meepikken. Het eerste nummer dat ik hoorde was een cover van Neil Young, want “Rockin’ in the free World” schalde uit de boxen. Wat navraag leerde mij dat ze ook in het begin reeds een cover hadden gespeeld getiteld “American Woman” van The Guess Who. De zang was lekker zuiver en de rock werd gretig gesmaakt.
Denner/Shermann was niet volledig mijn ding, waarschijnlijk omdat ik mijn oor nog niet te luister heb gelegd bij hun debuutalbum ‘Masters of Evil’, maar de covers van Mercyful Fate scoorden bij mij hoge punten! Voor diegenen die het niet weten, Michael Denner en Hank Shermann zijn de originele leden van deze band gevormd rond zanger King Diamond, dus waren covers bij mij al een vereiste tijdens hun show.
Afsluiten deed ik met Udo Dirkschneider, alom gekend van zijn prestaties bij de band Accept. En ja hoor, net zoals op Graspop stond de setlist bol van hitjes van voornoemde band. Om maar te zeggen dat een ganse setlist van Accept het vuur aanstak in ‘The Swamp’. Een kleine bloemlezing van de songs: opener “Starlight”, meezingers “Princess of the Dawn” en “Metal Heart”, en uiteraard de topafsluiters “Fast as a Shark” en “Balls to the Wall”. Een topoptreden!!
dag 2 - zaterdag 12 augustus: Dio werd tot leven gebracht en Obituary & Testament deden meer dan hun werk
Na aan ietwat frisse vrijdagavond/nacht was het tijd om in mijn nest te kruipen om ’s anderdaags wakker te worden (al die chance) en stilletjes te ontwaken tijdens het optreden van Rage op het hoofdpodium. Deze band trok al redelijk wat volk naar de weide en ondanks het technische probleem van frontman Peavy (problemen met zijn gitaar) verveelde dit optreden geen moment. Het nummer dat lang bleef nazinderen was ongetwijfeld “Higher than the Sky”, waar trouwens een stukje Dio werd tussengevoegd, want de volgende ochtend waren we nog aan het meezingen hiermee…
Volgende band op mijn lijstje was Death Angel, een band die reeds 4x het podium mocht betreden op dit festival. De thrash van deze Amerikanen gaat er bij mij altijd in en ook dit optreden was van hoogstaande kwaliteit. Na 4 keer weten jullie ongetwijfeld ook wel dat ze alles geven op Alcatraz en ook iedere keer is de setlist enigszins aangepast, de ouwe gouwe als “Thrown to the Wolves” en “Seemingly Endless Time” buiten beschouwingen gelaten. Heel degelijke show dus!
Last in Line aka Dio-tribute…maar dan met enkele oudgedienden die nog met the King himself hebben samengewerkt bewees waarom Dio een topmuzikant was. De nummers die zijn band destijds heeft neergepend blijven tijdloos en deze band maakte er een wervelend optreden van. Iedere nummer werd meegezongen en beleefd door de aanwezigen in Kortrijk. Pareltjes als “Stand up and Shout”, “Straight through the Heart”, “Rainbow in the Dark” met het prachtige middenstuk en “We Rock” zorgden voor een nostalgische terugblik en als je daar dan nog “Holy Diver” aan toevoegde dan weet je dat alleman genoten heeft! Dio zou trots zijn!
Volgende op mijn to-do-list was Iced Earth…de Amerikaanse power/thrash metal band rond bandleider Jon Schaffer vloog er direct in met een nummer van hun recentste album ‘Incorruptible’, maar de nummers die volgden namen mij terug naar een leuke bevlogen tijd. Stel je maar voor: “Burning times”, gevolgd door “Pure Evil” die voorbeeldig gezongen werd door zanger Stu Block, en hierna direct “Vengeance is Mine” en dan weet je al welke vette show het zal worden. Elk album is voorzien van een ballade en vandaag haalden ze alvast de beste van stal (“I Died for You” en afsluiter “Watching over Me”). De nekspieren werden nog meer door elkaar geschud met oude nummers “My Own Saviour” en “Hunter” en hiermee bevestig ik nogmaals de fantastische setlist. Dikke pluim trouwens voor de frontman, want op alle toonaarden bewees hij dat hij oudgediende zanger Barlow moeiteloos kan doen vergeten! Alcatraz kan alvast weer een puik optreden toevoegen in hun 10-jarig bestaan.
En toen was het tijd voor death metal…jawel ook Obituary mocht hun steentje bijdragen en man, was me dat een blok beton! De gebroeders Tardy bewezen opnieuw hun waarde in de death metal scene, en het klonk verdorie lekker smerig. Zo smerig dat zelf politiekers aan het podium meebangden op het geleverde materiaal! Een klein vechtpartijtje buiten beschouwing gelaten en 1 dommerik die mensen omver duwde tijdens het crowdsurfen, was het lekker moshen in de bomvolle tent. Slowly We Rot maar als dit gebeurt tijdens zo’n muziek, dan heb ik daar geen probleem mee!
En van de ene topper ging ik rechtstreeks naar een andere band die een voorbeeld is voor vele andere bands, want Testament stond paraat op het hoofdpodium. Thrash metal met de N van Niveau en met een geschiedenis waar velen trots op zouden zijn. En het stoof langs alle kanten, vooral dan bij krakers “Into the Pit”, “Dark Roots of Earth”, het vlugge “Over the Wall” en “Practice what You Preach”. Afsluiten deden ze in stijl en dan meer bepaald met “Disciples of the Watch” die insloeg als een bom en “The Formation of Damnation” van het gelijknamige album. De thrash titanen deden wat van hen verwacht werd en de afwezigen zullen zich dit ongetwijfeld beklagen.
Waren bands als Obituary en Testament in heel goeie doen, dan vond ik persoonlijk dat Venom helaas wat heeft ingeboet tijdens hun carrière. Oké, de oudjes weten nog altijd hoe ze hun instrumenten moeten hanteren, maar het beste lijkt mij er toch soms wat af. De vuisten gingen in de lucht bij “Welcome to Hell”, “Black Metal” en “In League with Satan”, toch vond ik het niet zo’n spetterende show. Aan het vuurwerk en lichtspektakel zal het niet gelegen hebben, maar soit, volgende keer beter dan maar??!
Vocalist/gitarist Abbath splitste enige tijd geleden van de black metal formatie Immortal, maar hij bleef niet bij de pakken zitten en speelde allereerst in de band I, maar ondertussen heeft hij al opnieuw zijn eigen band opgericht. Slechts 1 album werd uitgebracht (‘Abbath’) maar sindsdien heb ik nog niks opgevangen als zou hij bezig zijn met nieuwe nummers, en dat bleek ook duidelijk aan de setlist. Waarom geen nummers spelen van Immortal als je er ook de rechten op hebt en voor mijzelf was dit dus een dik cadeau J “Nebular Ravens Winter”, “Tyrants”, “One by One”, “In My Kingdom Cold” en “All Shall Fall” werden goed uitgevoerd en eventjes verbleek de zon met de kille sound van deze black metal.
Zaterdag sloten we af met Heavy metal van de Britten van Saxon. Helaas had ik al lang door dat ‘The Eagle’ niet ging mee zijn, daarvoor was het podium helaas wat te klein, maar qua performance heb ik deze band al beter gezien…was dit nu door het feit dat ze niet gewoon zijn om headliner te zijn of was het gewoon een minder avondje, maar het rekken van nummers is niet op hun lijf geschreven. Neen, deze mannen zijn hiervoor niet in de wieg gelegd, en dat bekoorde mij altijd bij Biff Byford en collega’s. Spijtig genoeg was het deze avond wel van dat en was dit een serieuze tegenvaller. Nochtans, indien je op voorhand de setlist in handen zou krijgen, dan zou je met een glimlach in de rij staan om hen te aanschouwen. Nummers als “Let Me Feel Your Power”, “Motorcycle Man”, het true metal neigende “Power and the Glory”, “Strong arm of the Law” en meezinger “Princess of the Night” stonden op hun lijst, dus deze nummer staan op zich - ware het niet dat laatstgenoemde op een sneltempo (onbegrijpelijk) werd afgerateld en dus aan inleving inboette.
Afsluiten deden ze met “Wheels of Steel” (die uiteraard te lang werd uitgerokken), het heldhaftige “Crusader” en “Denim and Leather” die mijzelf achterliet met een toch wat verdwaasde indruk van dit optreden.
Neen, Iced Earth, Testament of – waarom niet – Last in Line had een betere afsluiter geweest! Een gemiste kans. Laat Saxon volgende keer maar weer hun kunnen tonen net voor de afsluiter. Doch een gelukkige 40-jarig bestaan gewenst en niettemin zal ik volgende keer toch weer paraat staan voor deze Britten J
dag 3 - zondag 13 augustus: Carnation bevestigt, Asphyx – Morbid Angel – Amon Amarth hanteren het grof geschut en Korn sluit af in stijl
De eerste band die ik zag was niet zo gekend, maar was het huisorkest Blaas of Glory die klassiekers in een humoristisch jasje plaatsten…leuk om zo te ontwaken alleszins.
Maar toch gaat mijn voorkeur uit naar echte metalartiesten en zodoende begon ik mijn wandeling richting ‘The Swamp’.
Carnation was al top op Graspop, vandaag waren ze volgens mij nog dat tikkeltje beter. Old school death metal in de stijl van Entombed en een jeugdige band die er echt wel voor gaat, beter kan het niet worden. Gans de EP ‘Cemetary of the Insane’ werd gebracht en om ’s morgens aan de bak te moeten zat de sfeer er heel goed in. Zanger Simon Duson was opnieuw in het rood geschminkt en dat werkte als een lap op een stier waardoor zijn collega’s ook een tandje bijstaken! Ja, er zit talent in België en deze band zal nog hoge ogen trekken in de toekomst! Nice work!
De rockers van UFO stonden op het hoofdpodium geprogrammeerd, maar helaas ben ik enkel gekend met het nummer “Doctor Doctor” die Iron Maiden altijd opzet net voordat ze het podium opgaan. Op zich niet slecht, maar heb toch meer nood aan wat power op het podium. Maar die-hard fans zullen zich waarschijnlijk wel geamuseerd hebben.
Een band om altijd naar uit te kijken is zonder twijfel Sacred Reich. Ondanks het tekort aan nieuwe platen (de laatste dateert dus al van 1996 getiteld ‘Heal’) kunnen en blijven ze teren op hun eerste albums ‘Ignorance’ & ‘The American Way’. Maar niets belet hen ervan om op een constant niveau te acteren en zichtbaar moeiteloos het publiek mee te sleuren in hun muziek. En het was gieren en brullen met bovengenoemde titelnummers en het razende “Deathsquad” en het sublieme “Surf Nicaragua” waarbij de surfplanken als luchtgitaren tevoorschijn kwamen…althans toch mijn surfplank haha.
Martin Van Drunen en zijn band Asphyx bliezen de tent omver (figuurlijk dan) voor mij persoonlijk, want ik kon mijn hoofd niet stilhouden op de tonen van deze doom/death metal. Als je alle albums in je collectie hebt, dan doet het er niet toe wat ze spelen want de meeste nummers hebben iets in zich. Maar toch zag ik uit mijn ooghoek dat het meeste plezier te beleven viel met nummers “Death the Brutal Way”, “Deathhammer” , “Last One on Earth” en de old school bom “The Rack” van het gelijknamige album.
Mijn inziens niet zoveel volk op de been in de tent, maar zodoende had ik meer plaats om mijn armen en benen te strekken op dit potje agressie. De strot van Martin is uniek, en misschien wel ene om ofwel te haten of van te houden, maar in combinatie met de muzikale uitbarsting was dit een pareltje van jewelste.
Life of Agony dan…zoals wellicht wel iedereen weet nu met Mina Caputo door haar geslachtsverandering, maar ik heb toch liever dat ze haar kleren aanhoudt tijdens een optreden – ja hoor, ze begon alleman op te geilen tegen beter weten in. Qua muziek bleven enkel nummers “Weeds”, “River Runs Red” en “This Time” overeind…voor de rest niet veel soeps mijn gedacht.
Onlangs werd het nieuws verspreid dat de tour van Morbid Angel werd afgelast, en bijgevolg bleven ook de fans in België in de kou staan…gelukkig heeft Alcatraz gezorgd voor een betere vervanging, want I Am Morbid kwam afgezakt naar Kortrijk. Wie? Wel, beter dan het origineel zul je niet vinden, of misschien wel, want I Am Morbid telt zowel oudgediende David Vincent en Tim Yeung in de gelederen. Beter dan Morbid Angel zeg ik? Wel, deze band speelt enkel nummers van de 1e vier platen, dus wie zou dit niet toejuichen. Het dak ging eraf, niet meer niet minder en de moshpits werden alleen maar heftiger! Topnummers: “Blessed are the Sick” en “Where the Slime Live”!!
Time for Doro. Altijd goedlachs, meestal getooid in een lederen pakje en nummers die iedereen in het hart raken, zo zal het altijd blijven volgens mij. De vuisten gingen in de lucht met “Raise Your Fist in the Air”, we waanden ons in oud Egypte bij “I Rule the ruins”, we scandeerden mee met de ballade “Fur Immer” en lieten ons pas volledig gaan bij “All We Are”. Neem er nog de Judas Priest cover “Breaking the Law” bij en het was een leuke portie Doro zoals de traditie het omschrijft. Was ze maar een beetje jonger, ik zou het wel weten J
Vikings, vikings en vikings, meer verwacht je niet als het over Amon Amarth gaat, maar toch kunnen ze meer dan enkel stoere taal uitbrengen. De lichtshow was adembenemend, de stageopbouw was weer dik en orde en de viking-vechtpartijen (geënsceneerd dus) gepaard met de reuze Vikinghoorns op de achtergrond maakten deze melodieuze death metal set compleet.
Deze Zweden zijn één van de beteren in hun scene en volgens mij een headliner voor de toekomst op de meeste festivals. Meebrullen was verplicht bij “First Kill”, “Deceiver of the Gods” en “Raise Your Horns”.
Bij de tonen van “Falling Away from Me” van de band Korn begon het veld al te daveren en deze band was toch een grote verrassing als headliner. Lang geleden dat ik deze band nog aan het werk zag, dus mijn verwachtingen waren groot. En ik moet toegeven dat mijn verwachtingen meer dan ruimschoots werden ingeleverd. De hitjes waren van de partij – “Shoots and Ladders” (met de vereiste doedelzakintro), “Here to Stay” met het geweldige drumwerk, “Got the Life” die op veel applaus werd onthaald en “Come Undone” die door 3/4e van de weide werd meegebruld.
Enkele minder gekende liedjes werden ook gebracht, maar voor mezelf waren voornoemde en de bisnummers toch diegene waarvoor een mens de moeite wil doen om hen te aanschouwen. Afsluiten deden ze met “Blind” en “Freak on a Leash” .
Alternatieve metal die een ganse weide doet ontploffen, zo zijn er weinig bands! Jonathan Davis, gehuld in Schotse rok, had zijn vrouwelijke microfoon (zie zijn statief indien je niet mee bent met mijn verhaal) dus weer van stal gehaald om Alcatraz in schoonheid te laten uitdoven. Een machtige show en dito festival!
25.000 toeschouwers een gans weekend, een 10.000 tal meer dan vorig jaar…waar gaat dit stoppen? Hopelijk niet te groot, want kleiner maar gezelliger is toch veel toffer mijn gedacht! Applaus voor de organisatie en tot volgend jaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/alcatraz-metal-festival-2017/
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Brussels Summer Festival 2017 – dag 9 – Feist – The Divine Comedy – Ozark Henry – Mountain Bike
Brussels Summer Festival 2017
Paleizenplein
Brussel
2017-08-14
Cis Vliegen
BSF kon niet beter wensen. Een week vol regen voorspelt en zij krijgen 100% zon op maandag 14 augustus. BSF is een uniek festival dat zich afspeelt op prachtige locaties langs het centraal station te Brussel. Zo geniet je niet enkel van de muziek, maar ook van de mooie omgeving die de stad te bieden heeft. Na een tour langs het Museumplein, de Kunstberg, La Madeleine en de vele foodtrucks en winkeltjes die deze podia met elkaar verbinden, eindig ik op het Paleizenplein. Een podium vlak langs het koninklijk paleis waar Mountain Bike, Ozark Henry, The Divine Comedy en Feist hopelijk het beste van zichzelf gaan geven.
Mountain Bike speelt hier een thuismatch. Het is een Brusselse band die het opneemt tegen een magere opkomst. Duidelijk iets wat de mannen koud laat, want spelen op deze unieke locatie is voor hen een eer. Kort samengevat zijn het vier zotten op een podium en is het een waar schouwspel om hen gewoon al bezig te zien. Ze trakteren het publiek op een goede dosis gekheid en niet te vergeten goede muziek. Zo vind ik hun sound live beter als op plaat.
Hoe moet ik hun samenvatten? De muzikanten zelf zijn ‘rock’n’roll’ en brengen een mix van indie, pop en rock, of in andere woorden: hun eigen ding. Mountain Bike heeft mij verrast.
De volgende op de lijst, Ozark Henry, had daarentegen een goed gevuld plein. Naar goede gewoonte is hij schoenloos en valt hij in zijn wit jumpsuite-achtige kostuum goed op ten opzichte van zijn zwart geklede muzikanten. Hij bracht een voornamelijk elektronische set waarin bekende hits als “Where is the love”, “This one’s for you”, “I’m your sacrifice” en de cover “Heroes” van David Bowie het plein wisten te overtuigen om mee te dansen op zijn beats. Piet Goddaer en zijn band gaven een pracht prestatie en kozen duidelijk voor de nieuwe levendige sound waarin Ozark Henry de voorbije jaren in geëvolueerd is. Meer beats en elektronica.
Ik persoonlijk mis op een nostalgische manier zijn pure piano klank in nummers als “At sea”. Aan de andere kant bewonder ik het feit dat de nummers meer elektronisch gekleurd worden om in de set te passen.
Ozark Henry bracht voor mij een vlakke set, maar wist het plein te overtuigen, te laten dansen en te laten genieten.
Next! The Divine Comedy is een band uit Ierland die zijn naam geïnspireerd heeft op het beroemde werk ‘La Divina Commedia’ van Dante Alighieri. Ze staan bekend om hun scherpe humoristische teksten die de spot drijven met actuele thema’s gegrepen uit het dagelijks leven
Frontman Neil Hannon staat er weer goed bij in zijn ‘Napoleon’ kostuum. Direct vanaf het eerste nummer “How can you leave me” tot het laatste “Tonight we fly” houdt Neil de sfeer erin met gevatte mopjes tussen liedjes. Zo komt hij na het lied “Generation sex” terug op in kostuum met bolhoed en vraagt hij het publiek of er werknemers van de EU aanwezig zijn. Hij voegt eraan toe dat ze iets kunnen leren van zijn volgend lied “The complete banker”.
The Divine Comedy geeft een opgewekte feel good show. Had jij een slechte dag, dan hadden deze mannen een glimlach op je gezicht getoverd.
Als afsluiter kunnen we rekenen op de Canadese schoonheid, Leslie Feist. Een eigenzinnige singer-songwriter wiens stem uit de hemel geplukt is. Ze brengt een gevarieerde set waarin ze zowel solo, als met band op het podium staat en ik kan maar één ding zeggen: wauw.
Ze is duidelijk baas over haar nummers, show en setlist en dat draagt bij aan de authenticiteit van het optreden. Bijna ieder nummer klinkt anders als op plaat, maar ook zoveel beter. Op die manier creëert ze een echte live ervaring. Ze spoort ook aan om mee te zingen, maakt wat mopjes en vertelt af en toe eens anekdote bij een nummer.
De show is gewoon af en is voor mij één groot hoogtepunt. In de bis trakteert ze het publiek na lange tijd nog eens op het nummer “1234”. Ook weer eigenzinnig, maar ook weer zo prachtig …
Feist is top!
Bedankt BSF voor de mooie affiche en goed georganiseerde festivaldag!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/brussels-summer-festival-2017/
Organisatie: BSF
Brussels Summer Festival 2017 – dag 8 – Puggy – Jesus & Mary Chain
Brussels Summer Festival 2017
Paleizenplein
Brussel
2017-08-13
Bernard Dagnies en Phil Blackmarquis
Puggy is vanavond als headliner op het Paleizenplein gepland. Het Belgische trio heeft door de jaren op BSF alle parcours van het festival gedaan, van de kleine Magic Mirrors-zaal naar de Kunstberg tot het Paleizenplein. Er zijn veel kansen om Puggy in België live te zien maar deze keer is er iets speciaals op het programma : de band wordt omringd door een gospelkoor. We konden al een preview afgelopen juni op de persconferentie ontdekken. Het Paleizenplein is dus 'the place to be'.
Op de koop toe kunnen we Jesus & Mary Chain zien, in de hoop dat ze in een betere vorm zijn dan op hun concert in de AB. Dromen dus ...
Onderweg horen we het einde van de set van The Black Box Revelation. Blijkbaar is er weinig gewijzigd in vergelijking met hun laatste concerten. Het volume is krachtig. Volgens sommige collega's, behouden de twee, Jan Paternoster en Dries Van Dijck, nog steeds hun 'garage rock' en het hoogtepunt van het concert was de cover van « Heart of Gold », van Neil Young. De Canadese zanger is een van mijn favorieten, dus was het misschien beter dat ik niet op dat moment aanwezig was ...
Ik was aanwezig op het laatste Belgisch concert van Jesus & Mary Chain in de AB. Een teleurstellend concert, zonder punch, behalve op het einde. Op het Paleizenplein begon het goed, dank zij een broeierig "Amputation", een track uit het laatste album, ‘Damaged & Done’. Maar daarna kwam eenvormigheid opduiken. Gelukkig kwam de boost na twintig minuten terug. Na de twee singles, « Just Like Honey » en « Always Sad », Bernadette Denning zingt hier een duet met Jim Reid, was de rest van het concert veel beter.
De sfeer was als in de klassieke periode van de band, wild, ongezond, koud, spectraal, sensueel en cool tegelijk, in een broeierige , emotionele intensiteit, innerlijke kwelling en pure romantiek. De gitaren hebben een geweldige schoonheid, met hun kenmerkende feedback van melodieuze 'shoegaze'. De band speelt dan twee meer punk nummers, in de geest van de Cramps . William Reid staat op de achtergrond, voor zijn oranje luidsprekers en versterkers. Op « You trip me up » zorgt hij voor een ware gitaarlawine. En Jim's stem klinkt veel beter dan een paar maanden geleden. Op "Reverence" schreeuwt hij 'I want to die like Jesus Christ !' En "I hate rock'n'roll" in dezelfde geest. Eerlijk gezegd, hadden we zo'n een sterke return niet verwacht. De setlist zat goed in elkaar. Een mooie verrassing !
Set list : « Amputation », « April Skies », « Head On », « Far Gone and Out », « Between Planets », « Blues From a Gun », « Always Sad », « Mood Rider », « All Things Pass », « Some Candy Talking », « Halfway to Crazy », « Nine Million Rainy Days », « Just Like Honey », « You Trip Me Up », « The Living End », « War on Peace », « Reverence », « I Hate Rock 'n'roll »
In de speakers knalt er country muziek... die plotseling verandert in electro. Het Paleizenplein staat bomvol. Puggy komt tevoorschijn. De drie muzikanten worden vergezeld door hun trouwe toetsenist / percussionist en door een gospelkoor van acht, 4 mannen en 4 vrouwen. Dit is de ‘Wings Gospel Choir’ van Didier Likeng, een auteur / componist / arrangeur / docent uit Kameroen, die vele koren leidt. Hij werkte al voor tal van artiesten van de 'variétés françaises', vooral Axelle Red en Philippe Lafontaine. Het hele team is in het wit gekleed , behalve Matthew Irons, die een rood pak draagt. Matthew is ‘en plein forme’. Hij is erg beweeglijk. Hij communiceert voortdurend met zijn publiek. Soms als een DJ, maar dan is hij minder overtuigend. Op een bepaald moment bracht hij hulde aan Brussel : « Bruxelles, ma belle... ». Iets later, erg interessant, legde hij uit dat hij twee nummers gaat zingen uit de soundtrack van ‘Bigfoot Junior’, een animatiefilm. De band componeerde de muziek. En als je luistert naar de stem en de 'licks' van de zanger / gitarist, er bestaat geen twijfel : hij wordt door een andere Matthew, Matthew Bellamy, frontman van Muse, sterk beïnvloed. Tijdens « I’m still with you » denken we ook aan Jón Þór Birgisson (Jónsi), van Sigur Rós.
Maar terug naar de samenwerking tussen de groep en het gospelkoor. Ik moet eerlijk bekennen, zonder deze medewerking, was Puggy niet echt mijn prioriteit. Maar in hun pop/rock, verdienen de experimenten onze aandacht ... We beleefden tijdens dit concert echte magie. Vooral wanneer het combo en het koor een soort van homogeniteit bereikten. Genoeg om kippenvel van te krijgen . Het koor was minder transcendent toen het een stuk funk / r & b, zonder de band, aanpakte. Het idee met de collectieve beatbox was wel geslaagd.
Over het algemeen was er een uit-balans tussen het koor en de band, vooral als het meer elektrisch klonk. Dat was het moment waarop de fans wachten om te dansen en mee te zingen.
Laten we Puggy toch feliciteren voor dit experiment. Muziek evolueert en verdient experiment. Het zou waarschijnlijk meer opportuun zijn om het koor te laten optreden in een meer akoestische aanpak én in een meer intieme zaal. Dan zou het subliem zijn. Een suggestie...
Voor de rest, noteer ik dat de drummer een nummer zelf alleen zong en Matthew zong er ook één alleen op akoestische gitaar.
Uiteraard waren de vele aanwezige fans echt in de wolken vanavond, dat besloten werd met "When you know" : het nummer werd zoals verwacht door iedereen gezongen. En het klonk een beetje als eentje van Supergrass... Super Klasse dus!
Vertaling Phil Blackmarquis – Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/brussels-summer-festival-2017/
Organisatie: BSF
Brussels Summer Festival 2017 – dag 7 – Rinôcérôse – Goose – Allez Allez - Milow
Brussels Summer Festival 2017
Paleizenplein + La Madeleine + Kunstberg
Brussel
2017-08-12
Mei Hsia en Phil Blackmarquis
Het grote podium aan het Paleizenplein is beschikbaar , het BSF-festival neemt op deze zevende dag een andere dimensie aan . Omwille van het minder goede weer is de site maar half gevuld, terwijl je anders over de hoofden kon lopen. Toch zijn de shows vanavond zeer interessant.
Het begint met de terugkeer van Rinôcérôse. "Het is meer dan 7 jaar dat we niet live hebben gespeeld", roept Jean-Philippe Freu in het begin van de set. Het is waar dat de band uit Montpellier (NDR: hun accent is herkenbaar als ze spreken) tussen 1997 en 2009 actief waren. Over het algemeen is hun set krachtig, zonder downtime en de kleine technische storing, door de zanger veroorzaakt.
Een sterke Bnann Watts noteren we , die van de ene naar de andere kant springt, zoals vroeger van de Infadels. De electro beats komen uit een klein synth, de grootte van een autoradio, die door één van de gitaristen wordt gecontroleerd. Verder worden ze geruggensteund door de (nog) charmante blonde bassist Patrice Carrié. Afwisselend wordt er door de bandleden gezongen. Het gevolg hiervan is dat je de indruk hebt hier meerdere bands aan het werk te zien. Je denkt aan Primal Scream, Oasis, LCD Soundsystem en soms ook aan prog rock in de instrumentale composities. Sommige van die werden trouwens voor Apple commercials of televisie generieken gebruikt. Jammer dat slechts een paar honderd toeschouwers aanwezig waren. Maar zoals men zegt: de afwezigen hadden ongelijk! We hopen tenminste dat we terug geen zeven jaar zullen moeten wachten voor het volgende optreden !
Goose heeft een grote populariteit in ons land. Als bewijs, hun uitverkochte concerten in de AB en Lotto Arena.. Niet verrassend dus dat de menigte zich heeft verzameld (eindelijk) op het Paleizenplein... die een dansvloer wordt. "So Long", "Control", "Call Me" of "Words" zijn eenvoudige maar uiterst effectieve composities, die zonder interruptie na elkaar worden gemixt. De basis van de muziek is natuurlijk 100% electro maar laat plaats voor enkele rock guitar-riffs en new-wave-achtige bass lijnen. Als je meer wilt weten over deze amicale band uit Kortrijk, binnenkort is er een interview van Goose door Philippe Blackmarquis beschikbaar op de site .
We vertrekken naar de Madeleine-zaal .. Terug naar de jaren '80 met Allez Allez. De zaal is logischerwijs voornamelijk door vijftigers bevolkt. Deze Belgische cult-band kende een bliksemsnelle carrière tussen 1981 en 1985. Hoogtepunten was het Virgin platencontract, het optreden op het Werchter-festival en het opnemen van een Peel Sessions.
Dan vertrok hun zangeres, Sarah Osborne, die verliefd was op de zanger van Heaven 17 en de muziek-wereld verliet. De groep werd vorig jaar opnieuw gelanceerd, toen Marka, de bassist, gasten uitnodigde voor een feestje op het Festival des Solidarités in Namen. Naast hem waren andere originele leden aanwezig, zoals Kris Debusscher of Roby Bindels op drums. Verder nog de charismatische Paul Curtiz en Thom Dewatt op keyboards. De twee blonde zangeressen, waarvan Kyoko Bartsoen, ex-Hooverphonic, proberen de plaats van Osborne in te nemen.
Sterk waren "Dance Marathon" en vooral "African Queen", toen de Afrikaanse percussionist naar voren kwam om te dansen en te zingen. En toen de set bijna ten einde was, na meer dan één uur, had het publiek niet genoeg en scandeerden ze het legendarische "Allez Allez !".
De band kwam terug en speelde het nummer in een furieuse finale. Nostalgie … naar de jaren van onbezorgdheid.
Onze avond werd in Kunstberg afgesloten met een andere , jongere Belgische artiest, Milow meerbepaald. In perfecte Frans, wist Jonathan Vandenbroeck met het (vooral) Franstalig publiek te communiceren. Hij was blijkbaar blij op het BSF terug te zijn. Milow is vooral in Vlaanderen populair maar is erin geslaagd een zeker internationaal succes te halen. Zijn stem is zacht, kloppend. Men vraagt zich zelfs af waarom hij een beroep deed op een blonde zangeres. Helaas voor Jonathan was de reactie van het publiek niet echt overdreven. De eerste rijen gingen ervoor , verderop ging het er rustig aan toe. We verlieten moe maar voldaan het festival op de tunes van Milow
Vertaling Phil Blackmarquis – Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/brussels-summer-festival-2017/
Organisatie: BSF
Lokerse Feesten 2017 – DAG 09 - J.Bernardt – Arsenal - Air - Leftfield
Lokerse Feesten 2017
Grote Kaai
Lokeren
2017-08-12
Sien Ranschaert
Na de topdag van vrijdag hadden we het vermoeden dat het vanavond iets rustiger ging verlopen vooral met de dreigende regendruppels in de lucht. Vanavond stonden J.Bernardt, Arsenal, Air en Leftfield op het appèl.
Eén van de Balthazar frontmanmen Jinte Deprez stond met zijn alter ego J.Bernardt als eerste op de line up. Adriaan Van De Velde op keys en Klaas De Somer op de drums geven extra scherpte en kleur aan de grooves. Openen deden ze met “On Fire” , het eerste nummer van hun debuut album ‘Running Days’. Met een mengeling tussen indierock en R&B aangevuld met elektronische samples kwamen ook “Wicked Streets” en “The Question” aangewaaid over het publiek die het wel kon smaken.
Als we spreken van een vaste gast op de Lokerse Feesten kunnen we niet om Arsenal heen. Al voor de 11de keer stonden ze aan de kaai. Dit keer met een voorstelling van hun nieuw komende cd en ook het enige festivaloptreden van 2017.
Blij dat we dit kunnen meemaken want we moeten eerlijk zijn, Arsenal is en blijft op de Lokerse Feesten beresterk. Met drie nieuwe nummers op de setlist “Low sun-long Shadow”, “Amplify” en “Sometimes” kregen we terug een optreden om duimen en vingers bij af te likken.
Met ondersteuning van Judith Okon en Mathues voor de backings, David Donnat op percussie en drums, Tim Bruzon op gitaar & keyboard en Akiko Nakayama voor live visuals.
De nieuwe nummers aangevuld met de hits “Estupendo”, “Saudade 1&2”, “Melvin”, “Lotuk” en “Black Mountain” die in een strakker jasje gestoken werden , bekoorden als vanouds.
Natuurlijk kunnen we er niet omheen dat Hendrik Willemyns en John Roan samen met Leonie Gysel het perfecte trio vormen om die warme sound over te brengen naar het publiek.
Maar één concert in België voor de Franse band Air dit jaar op de Lokerse Feesten. Voor veel toeschouwers waren Parijzenaars Nicolas Godin en Jean-Benoit Dunckel nobele onbekenden. En ik vrees dat het ook zo zal blijven.
Stoïcijns stonden ze op het podium hun elektronische kunsten ten berde te brengen. “Venus” was de opener op zaterdagavond maar na het geweld van Arsenal konden ze de Kaai niet in lichterlaaie zetten. Daar is de sound van Air natuurlijk niet voor gemaakt . Een songs als “Don't Be Light” en de obligate ‘Thank You’ en ‘Merci Beaucoup’ kregen de sceptische toeschouwers niet over de streep.
De aandacht verdween. Enige herkenning bij “Cherry Blossom Girl” en “J'ai Dormi Sous l'Eau” maar alles was net dat tikkeltje te traag. “Alpha Beta Gaga” bleek wel goed uitgevoerd maar 5 jaar afwezigheid doet het nummer “How Does It Make You Feel?” ook geen goed. Met “Kelly Watch the Stars” en “Sexy Boy” kwamen ze terug op tempo maar het kalf was dan al lang verdronken.
Wat we onthouden van Air: goede sound en mooie witte pakjes, maar op een festival moet er toch wat meer interactie zijn met het publiek en net daar zijn ze toch wel de mist in gegaan.
Leftism de beste dansplaat allertijden. Het debuutalbum van Leftfield van de jaren 90. Na 22 jaar verschijnt dit album opnieuw met een pak nieuwe remixes. En dat moest gevierd worden, gelukkig op de Lokerse Feesten.
Neil Barnes liet zich volledig gaan op “Release The Pressure” , luid , en na een rustige set van Air waren de toeschouwers opgelucht met het geweld van deze band.
“Afro Lelt” stak erbovenuit met de mooie visuals en strakke beats. Daarna kwamen nog “Original”, “Inspection (Check One)”, “Black Flute” en “Space Chanty”. En de classic “Open Up” was echt wel perfect uitgevoerd en ik denk persoonlijk dat John Lydon wel even lachend meekeek.
Een geslaagde avond op de Lokerse Feesten waardoor we toch uitkijken naar de nieuwe cd van Arsenal en de remixes op 'Leftism' van Leftfield.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2017/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2017 – DAG 08 – School Is Cool – Warhola – Bazart – Oscar and the Wolf
Lokerse Feesten 2017
Grote Kaai
Lokeren
11-08-2017
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
Het is altijd gezellig toeven op de Lokerse Feesten. Vrijdagavond werd een topavond, met de snelste uitverkoop van dagtickets van het hele festival. Een beduidend jonger publiek dan vorige vrijdag (met de Pixies) zakte naar Lokeren af om School is Cool, Warhola, Bazart en Oscar & The Wolf te komen bekijken.
We trapten dus af met School is Cool. De band van zanger Johannes Genard wisselde al meermaals van opstelling: zowel basgitarist, drummer, toetsenist als violist werden al eens vervangen. Maar we waren blij om te horen dat daar niet al te veel van te merken viel.
Als opener kregen we onmiddellijk een teaser voor de nieuwe plaat, “Good News”. “Run Run Run Run” geeft een dikke knipoog naar Arcade Fire en heeft de tempoversnellingen die een goede popsong nodig heeft. Het zou ook niet de laatste teaser zijn, met nummers die nu al een echte aanvulling zijn voor een ronkende School is Cool-set. Onmiddellijk na de eerste song kregen we “In want of Something”, waardoor de vaart er goed in bleef. We konden een glimlach niet onderdrukken toen bleek dat de band de lichtheid van het eerste album had meegenomen. ‘Lalalatjes’, ‘ohohoh’s’ en dansende hoge toontjes. Het zat er allemaal in. Maar we kregen ook een mooi rustmoment met “I’m not Fine”. Een intiem nummer met een outro waar wel wat van The War on Drugs in zat. Keyboardspeelster Hanne Torfs ging serieus aan het zwieren met haar lange rode krullen. Er kon zelfs bijna een lachje vanaf.
Johannes Genard zette iets later al “Warpaint” in, en pakte het publiek helemaal in met zijn HA’s vanuit de onderbuik. Stilletjesaan kwam het besef: School is Cool heeft bijna alleen maar hits en sterke nummers. We waren het eigenlijk al een beetje vergeten. En daar komt nog een grote plus bij.
Ook de nieuwe songs vallen niet uit de toon. We konden na “Run Run Run Run” nog proeven van “Entertainment”, “Bad Behaviour”, “Whirled Music”, “Fight of the Century” en natuurlijk “Trophy Wall”, dat nu al hoog in de hitlijsten staat genoteerd. Eindigen deden we met - hoe kan het ook anders - “The World is gonna end Tonight” en “New Kids in Town”. Het maakte een sterke set helemaal af. Hebben we nog iets gemist? Niet echt, maar we hadden graag nog eens die cover van “Honey Bee” van Belle Perez gehoord. Een veelbelovend optreden voor de komende plaat, en een mooie opwarmer voor wat komen ging.
Fans van Bazart konden zich vervolgens alvast opwarmen met Warhola, het soloproject van Oliver Symons. Die naam doet misschien een belletje ringen? Oliver mocht in 2008 ons land vertegenwoordigen op de finale van het Junior Eurovisiesongfestival met “Shut up”. Daarna richtte hij zich volledig op de muziekwereld. In 2014 won Warhola ‘Humo’s Rock Rally’ en dit jaar zijn ze op verschillende muziekfestivals terug te vinden.
In een witte doktersjas, vergezeld door twee drummers zette Oliver zijn setlist in met verleidelijke danspasjes en een hoge, soms onverstaanbare stem. De invloeden van Bazart en Oscar and the wolf die we later op de avond kunnen bewonderen zijn duidelijk merkbaar. Met “Girl” wisselt Warhola het zweverige af met wat hiphop. De grote liefhebbers – vooral jonge tienermeisjes – konden zich uitleven, maar het grotere publiek kon hij toch niet volledig bekoren. Na de zwaarmoedige nummers “Reshape” en “Lady” was het tijd voor iets nieuws. Opgewektere, exotische deuntjes kwamen er met “Promise”, hun nieuwe single. “Red”, uit hun EP “Aura” werd ingezet met bijhorende verlichting. Dan was het tijd voor het moment waar iedereen naar uitkeek, hun recentste Studio Brussel-hit “Jewels”. Helaas de enige minuten waarop het publiek echt loskwam. “Tot sebiet!”
Met Bazart kregen we één van de jongste sterren van het Nederlandstalig muziekfirmament op ons bord. Over wat er op dat bord ligt, zijn de meningen vaak verdeeld. Maar één ding is zeker: Mathieu Terryn probeert zijn optredens altijd zo zwoel mogelijk te maken voor zijn fans, en ook op de Lokerse Feesten slaagde hij daar wel in. Zo startten we met het koppel “Census” en “Nacht”. Dat laatste is het liedje waar hij steeds “Blijven drijven” in zingt. We kregen een ‘griezelige’ intro in het duistere “Voodoo”, dat zwaar bonkend en ruisend op het publiek afkwam. Mathieu Terryn stak zijn tong uit zijn bek, na het vierde nummer moet hij al een beetje moe geweest zijn. Ondertussen hoorden we steeds Oliver Symons op de achtergrond met een volledig elektrisch klinkende stem, net als hij deed bij Warhola trouwens. Eén uniek moment in de set gebeurde dat niet, bij “Zienderogen”, waarin zelfs even a capella werd gezongen. Onmiddellijk het mooiste stukje van het optreden. Verder gingen de meisjes aan het shaken bij “Lux” (dat is het liedje waar hij steeds “Ze willen altijd veel te veel” in zingt) en spoot de witte confetti het publiek in tijdens “Chaos”. In die laatste werden nog eens de zware bassen losgelaten, afgewisseld met rustpauzes in het nummer. Volksmenner Terryn liet het publiek ondertussen niet gerust met zijn oproepen tot meezingen, handjes klappen, zwaaien met de armen en zitten/rechtspringen. En ja, we zagen er “ongelooflijk mooi uit” vanavond. Bazart schuwt de clichés niet.
Wat kregen we nog? “Echo” heeft een plotse versnelling in het nummer dat leuk is na de trage robotachtige intro. En “Goud” natuurlijk. Dat is het liedje waar hij steeds “Liever snel naar de hel dan traag naar de hemel in zingt”. We kregen deze keer gouden confetti geserveerd bij onze oorwurm. Maar Bazart was niet meer dan dat. Als je tien keer op rij dezelfde onsamenhangende/poëtische lyric verwerkt met een klein beatje eronder, dan blijft het jammer genoeg in je kop zitten. Daarom is Bazart volgens ons eerder een tweede Clouseau (met vernieuwd sexappeal) dan dat we hen willen vergelijken met Oscar and the Wolf.
Een half uur later was het aan hen. Oscar and the Wolf was ‘le moment suprême’ van de avond. Dat Max Colombie graag een beetje excentriek wil zijn, weten we al langer dan vandaag. Zo wachtte hij ons vrijdagavond op in een knalrode lange regenjas en legerbroek, terwijl zijn band onder hem “So Real” reeds aan het inzetten was in een soort kooi, belicht met bliksemschichten. Tijdens “The Game” en “Honey” toonde Max zijn meest verleidelijke dance moves en kwam hij wat dichter richting publiek. Bij het catchy “You are mine” werd het duidelijk dat de sfeer goed zat in Lokeren.
Vervolgens werden we verwend met nieuwe single “Runaway”, die binnenkort uitkomt. Na een paaldansje rond zijn micro, een vest minder en een ‘brandende’ kooi, zagen we een gelukkige Max “Joaquim” opvoeren. “This is one for you guys”, klonk het bij de frontman en prompt hoorden we het elektronische “Touch down” en vervolgens het sensuele “Undress”. Het publiek zwaaide met veel plezier mee. Om het rustige “Moonshine” in te zetten, vroeg Max het publiek om de lichtjes van onze smartphones aan te steken. Max leek oprecht ontroerd en pinkte een traantje weg. Na het rustige intermezzo, konden we onze benen niet langer stilhouden bij de nieuwe hit “Breathing”. Terwijl zeepbellen over de Grote Kaai vlogen, kwam Max het publiek even begroeten. Ook “On fire” en “Princes” waren vlot dansbare nummertjes.
De set werd afgesloten met “Strange Entity”, een afsluiter van formaat waarbij de volledige Belgische ‘family’ nog een buiging kwam maken. België boven!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2017/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Jazz Middelheim 2017 – Jazz Eternal!
Jazz Middelheim 2017
Park Den Brandt
2017-08-03 t/m 2017-08-06
Antwerpen
Dieter Nyffels
Verslag Jazz Middelheim 2017: 05 + 06 augustus 2017
Jazz Middelheim heb ik me altijd voorgesteld als een plek waar het om meer gaat dan enkel jazz als muziek, maar ook om jazz als idee. Zaterdag kon dat zeker bevestigd worden door het aanwezige publiek van hipsters en jazzcats, dat niet al te talrijk aanwezig was, en iedereen, mezelf inbegrepen, genoeg plaats liet om rustig rond te lopen terwijl je de muziek sowieso overal goed hoorde, en de sfeer op te snuiven, die hoe later het werd steeds meer opschoof richting rokerige kelders en lucht die blauw is van rook of een verschuiving van het visuele spectrum. Je kan zo best wel wat bijleren op zo’n festival. Het is niet per se belangrijk om alles gezien te hebben zoals op andere festivals, maar het hoort er gewoon bij om wat rond te hangen, onder het genot van een biertje of een trendyer drankje.
dag 1 – zaterdag 5 augustus 2017
Eerste artiest van de avond was Tony Allen, één van de grondleggers van de afrobeat, die tegenwoordig zeker niet enkel op jazzfestivals rondhangt maar tegenwoordig ook met elektronica aan de slag gaat, en zowel hier als op technofestivals kan worden teruggevonden. Zaterdag was sowieso de dag van de tributes aan jazzlegendes en voor Tony Allen was dat Art Blakey, wiens nummers hij niet per se qua vorm als wel geest trouw bleef, zodat je iets kreeg wat nieuw en verfrissend was. Jazz met een beat, wat tegenwoordig en zelfs eigenlijk de afgelopen 25 jaar heel vaak is gedaan, maar dan hier met organische drumritmes. Jazz als idee van vrijheid en muzikale filosofie en dan kan elk genre jazz zijn als je maar met een open geest luistert. Tony Allen en band trachtten een feestje op gang te brengen, maar daar was de sfeer behalve voor een aantal niet altijd even jonge aficionados nog wat te gezapig voor. Wellicht ook wat te vroeg op te dag, en met een publiek dat het alcoholverbruik pas aansneed.
Dan was de volgende band ietwat traditioneler, maar die bestond dan ook uit artiesten die allemaal zijn grootgebracht in de klassieke New Yorkse jazz-traditie. De Mingus Big Band bracht een tribuut aan de oude grootheid, die hier in een ver 1976 ook nog op het podium stond. Meteen een heel andere sfeer, richting hotellobby’s, grote sigaren wier rook rond palmbomen meanderen, en een soundtrack voor wellicht iets van Woody Allen of Bill Wilder. Voor zover ik kon beoordelen was dit braver minder experimenteel, maar zeer professioneel gebracht. Het enige wat enigszins ontbrak was het verrassingselement, maar uiteindelijk was dit een zeer mooi concert.
Misschien kan een gebrek aan durf ook Bill Frissell verweten worden, die zich aan het oeuvre van John Lennon waagde, nu niet meteen gekend als jazzartiest. Het waren ook rustige, kabbelende versies die zich niet altijd even diep in het geheugen wisten te prenten, ook al omdat het publiek gezien het uur meer aandacht voor geestrijke drank en de bijhorende versnaperingen had, dan voor wat de band wist te brengen. Uitschieter was zeker de versie van “Come Together”, maar voor de rest kabbelde het wat te veel, waarbij je vaak moeite had om de nummers te herkennen, wat al of niet de bedoeling kan zijn geweest. Afsluiter “Strawberry Fields” redde de meubelen nog wel, maar in het algemeen kwam het concert niet zo goed over.
Intussen was het donker aan het worden en mochten we ons opmaken voor wat het hoogtepunt van de avond zou blijken te zijn met Randy Weston + Band, mij voor dit concert onbekend, maar iemand met wel degelijk een grote staat van verdienste. 91 intussen en heel erg vitaal. Een man die tijdens het concert regelmatig de tijd nam om uit te wijden over waar de jazz en de Afrikaanse muziek vandaag kwam en welke betekenis eraan moest worden toegekend. Niet altijd even historisch correct, maar zeer onderhoudend. Muzikaal was er veel vrijheid voor de bandleden die loos mochten gaan met het oeuvre van een ander jazzmonument, Thelonious Monk, nummers die eerder de mystieke kant van de jazz aanraakten, zoals je die bij Pharoah Sanders en Lonnie Liston Smith terug vindt. Hele goede muzikanten die ook van de grootmeester ruim de baan kregen om hun talenten in drum- en saxofoonsolo’s te tonen. Een meer dan memorabele afsluiter van deze zaterdag.
dag 2 – zondag 6 augustus 2017
Zondag was er meteen al een pak meer volk en ook de samenstelling van het publiek was anders, wat overduidelijk aan Van Morrisson lag, die een hele generatie van zestigers op de been had gebracht. Veel drukker dus en het was leuk mensen kijken, zeker de ietwat ouderen die er absoluut helemaal klaar voor waren om nog eens al was het enkel in gedachten nog eens uit de bol te gaan als in hun jongere jaren. De programmatie voor vandaag was ook meteen echt anders dan op zaterdag, met een grotere variatie die een breder publiek trok, maar dan misschien ook de echt jazz-aficionados minder aansprak.
Becca Stevens was volgens de bio in de New York Times aangekondigd als Best Kept Secret, maar daar hebben ze bij onze noorderburen al een heel festival vol van. Ze stond ook op een dag met een heel andere programmering, met bands die op zich niet tot de zuivere jazz hoorden, voor zover zoiets nog bestaat of relevant is. Wat ze brengt is een mengeling van jazz met folk- en popinvloeden. Stevens heeft een heel mooie stem maar songs die niet altijd even vast of sterk zijn, en hier en daar wat te veel effect. Soms heb je wat te veel het gevoel naar een filmsoundtrack te luisteren. Op een of andere manier ontbreekt de ziel voor mij wat in de muziek.
Ook Dans Dans bracht een soort hybride mix die de muzikale vrijheid hoog in het vaandel voert. Je kan het eerder experimentele jazz genoemd kan worden, dan een heel erg dansbare variant van het genre, en bleef naar mijn gevoel soms iets te veel steken in goede ideeën, in grooves, zonder echt memorabele melodieën. Het moment van de dag voor het concert was ook niet zo dankbaar. Boeiend uiteindelijk maar geen concert waar je je kleinkinderen ooit nog over zal vertellen.
Afsluiter Van Morrison had zoals gezegd heel veel volk gelokt, en het was ook drummen in en vooral rond de tent om nog iets op te vangen van wat toch een levende legende van de blues is. Visueel is er nu ook niet zo veel te zien aan de Morrison concert omdat hij in zijn karakteristieke outfit met hoed en zonnebril toch wel een beetje als een standbeeld zijn band dirigeert.
Met de stem is er anders helemaal niks mis, en het begin van het concert gaf een aantal jazzy versies te horen van minder bekende nummers, waar het publiek ook minder op reageerde dan op de klassiekers die steeds meer de setlist inkropen. Uiteindelijk waren de meeste mensen daar wel voor gekomen, en het was allemaal heel goed gebracht, maar avontuurlijk zou het deze avond niet meer worden. Niet dat het publiek van waardig ouder wordende fans daar om maalde, want zij stonden intussen al lang op de stoelen te dansen, en we hebben eigenlijk maar één iemand eraf zien kukkelen. “Sometimes we Cry” was vooral memorabel vanwege de moeder-dochter-combinatie die voor ons hun stoelen aan het wankelen brengen, en door toedoen van pa en schoonzoon net niet vallen. “Help me” was zeker een hoogtepunt van de avond, met een harmonicasolo die de tent deed ontploffen. “Dark Side of the Road” begon broeierig om glad en zwoel aan de ‘bright side’ te eindigen. “Shake, rattle & roll” deed precies dat met publiek, terwijl afsluiters “Brown Eyed Girl” en uiteraard “Gloria” de hele tent in een matige vorm van extase brachten.
Met afstand het beste bluesoptreden van het festival, maar dat klinkt zo gemeen. Neen, met een glimlach werd iedereen, mezelf incluis, de nacht ingestuurd. Jazz eternal.
Neem gerust een kijkje naar de pics via www.jazzmiddelheim.be
Organisatie: Jazz Middelheim
Lokerse Feesten 2017 – DAG 04 – Fischer-Z – Tjens Matic - Madness
Lokerse Feesten 2017
Grote Kaai
Lokeren
2017-08-07
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
Een avondje Lokerse Feesten, het staat altijd garant voor een gezonde portie gezelligheid. Dat was vanavond niet anders: alle ‘oudjes’ verzamelden zich om een paar van hun jeugdhelden te horen spelen en waren in opperbeste stemming.
Normaal ook, want maandag stonden enkele toppers op het programma. Fischer-Z was de ‘opwarmer’ van dienst, een rol die John Watts en de zijnen graag op zich namen, zij het iets beneden hun stand. De band en het publiek moesten wel wat aan elkaar wennen. “Further from Love” is een topnummer, maar het meezingmomentje dat de enthousiaste frontzanger wilde organiseren kwam er niet helemaal uit. Maar met “Room Service” begonnen de voetjes dan toch op en neer te gaan. Fischer-Z bracht zo iets meer tempo, mede dankzij een leuke rol voor de synthspeler. Tempo dus, en tijd voor “The Worker”. Een fantastische hit, waarvoor Watts nog eens dat hoge stemmetje uithaalde en daarna nog een stek uitdeelde aan de vips op het balkon. Gelach alom bij het plebs, dat geen balkon had die avond.
Dat Fischer-Z de zware thema’s niet schuwt bleek ook in “Battalions of Strangers”. Het is een nummer over de miserie van kindsoldaten, een ‘happy song about death’. Niet veel later kregen we al “So Long”, de absolute hit van de band. Lokeren genoot van de gaafheid van de song, die na al die jaren meer dan de tand des tijds heeft doorstaan.
Maar we kregen ook wat nieuwe nummers te horen. John Watts rockte in “Wild Wild Wild Wild” en greep er zelfs even een andere gitaar bij. Verder werden we op snelheid gepakt door “Limbo” en “Wax Dolls”, waarin de drummer zijn duivels kon ontbinden. Daarna kwamen nog een paar typische Fischer-Z songs waar we niet helemaal warm van werden, zoals “Pretty Paracetamol”, “Head On” en “In England”, al bewees John Watts er wel zijn klasse mee. Zuiverder dan wat hij bracht kan bijna niet. Het was uiteindelijk wachten tot hij helemaal op het einde met “Marliese” op de proppen kwam, dat iedereen ging meezingen. OH-OH, op naar Tjens Matic, maar wat hebben we ervan genoten meneer Watts.
Wie in maart geen tickets kon bemachtigen voor Tjens Matic in de AB, kreeg vanavond op de Lokerse Feesten opnieuw een kans. Arno Hintjens heeft op zijn 68ste zijn voormalige groepen Tjens Couter en T.C. Matic laten samensmelten tot Tjens Matic. Voor de eerste hitjes op tafel werden gesmeten, liet Arno nog even weten dat er wel wat meer anarchie aanwezig mag zijn in de huidige muziekscene. Het idee achter Tjens Matic. Samen met Laurens Smagghe, Bruno Fevery en Mirco Banovic uit zijn vaste band houdt Arno de jaren 70 rock-’n-roll in leven.
Hintjens zette meteen zijn ruige stembanden open met “Being somebody” en “Cook me”, begeleid door enkele stevige gitaar- en bassriffs. Bij “The Milkcow” maakten de gitaren even plaats voor de mondharmonica. Een ding was zeker: Arno gaf het beste van zichzelf en overtreft volgens ons vanavond zijn performance op Boomtown @ Gentse Feesten enkele weken geleden.
Fans van T.C. Matic konden genieten van “Que pasa” en “Middle class and blue eyes” en er werden ook wel eens enkele noten uit het Belgisch volkslied er tussen gesmeten. Wie zin had in ‘patatten met saucissen’ kreeg “Viva Boema” op zijn bord. (Onze excuses voor het flauwe woordgrapje).
Ook liefhebbers van Tjens Couter kwamen vervolgens aan hun trekken met “Gimme what I need”, een stevige portie rock waarbij ook de mondharmonica nog eens werd bovengehaald. “Arrivederci solo” kwam nog aan bod en daarna “ging zijnen moat even een andere gitaar nemen” om met een schitterende solo het nummer “Meet the freaks” in te zetten. Arno zorgde voor het nodige gegrom en de bijhorende ‘rock-n-roll godver…’. Dat hij af en toe even zijn blaadje moet omdraaien, vergeven we hem uiteraard uit de grond van ons hart.
Tijd voor de hitjes! “Oh la la la, c’est magnifique” gonsde door Lokeren, armen en smartphones vlogen de lucht in. Het publiek zong zo schoon mee dat hij er naar eigen zeggen een « cerebrale erectie » van kreeg. Loeiende gitaren bij “Middle finger” en een dik applaus met veel gejuich bij “Putain Putain”. Herkenden we daar ook een Eurovisiesongfestivaldeuntje? Arno kon uiteraard niet zomaar weggaan zonder een laatste bisnummer en wist ons te bekoren met “Ha Ha”. Fingers crossed dat Tjens Matic zo nog even blijft doorgaan.
Maar voor de meesten was het natuurlijk wachten op Madness, die zichzelf na 37 jaar nog steeds beroept op ‘The Greatest Show on Earth’. En de energieke frontman Graham McPherson en saxofonist Lee Thompson doen je zelfs nog even twijfelen om het te geloven. Maar daarvoor leunt de band iets te veel op de hits uit de beginjaren, zeker om anderhalf uur te kunnen vullen. Al begonnen we al met een feestje, met openingsnummer “Embarassment”. Onmiddellijk ging Lee Thompson helemaal los. En “The Prince”, de ode aan Prince Buster van “One Step Beyond” was ook heel cool.
De Ska-helden van weleer kwamen daarna wel heel erg poppy uit de hoek met “NW5” en “My Girl”. Met “Blackbird” kregen we een nummer opgedragen aan Amy Winehouse. Het begon met de vertelstem van McPherson en eindigde met een foto van Amy. Leuk dat ze het doen, maar geen echte meerwaarde voor het optreden.
We gingen wat meer de reggae-stijl op met “I Chase the Devil”, waarin de saxofonist een griezelig masker opzette. Tegelijkertijd hoorden we opnieuw een leuk nummer, maar niet top. Bij het nieuwere “Mumbo Jumbo”, een aanklacht tegen Trump, Nigel Farage en de Brexit, werd het allemaal wat zwoeler en werden de sambaballen bovengehaald. Lee Thompson nam zelfs even over als frontzanger.
Maar toegegeven, iedereen zat natuurlijk te wachten op de echte hits. Diegene die de ouderen nostalgisch doen terugdenken aan hun energieke ska-periode. En bij het zestiende nummer was het eindelijk zover. Na een verjaardagsliedje voor trompettist Chris, werd “One Step Beyond” ingezet, waarna een leuk optreden werd omgetoverd in een fantastische trip naar het verleden. Na “One Step Beyond” vlogen we lekker door naar “The House of Fun”. De band speelde heerlijk met het tempo en ging onmiddellijk over naar het snelle “Baggy Trousers”. Het publiek was volledig mee, en ook op het podium was overal beweging. En natuurlijk konden we niet naar huis zonder “Our House” en “It Must be Love”. Iedereen pakte elkaar vast, mannen kweelden als jonge meisjes en wij konden niet geloven dat wij er ook mochten bij zijn. Dit was de reden waarom we zo van Madness houden. Gelukkig kregen we nog twee bisnummers. Met “Madness” konden we alweer beginnen shaken en met een sprookjesachtige intro en loeiende stoomboot kregen we als afsluiter “Night Boat to Caïro”. Een fantastische hit van formaat, en iedereen blij naar huis.
Want Madness speelde in Lokeren ‘The Greatest Show on Earth’, of toch wat het laatste half uur van de show betreft.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2017/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2017 – DAG 3 – Metaldag met o.m. Megadeth, Alice Cooper en Marilyn Manson
Lokerse Feesten 2017
Grote Kaai
Lokeren
2017-08-06
Wim Guillemyn
De metaldag in Lokeren is nu al enkele jaren een vaste waarde in de programmatie van de Lokerse Feesten. En ook dit jaar zijn ze er terug in geslaagd om een mooi programma op te stellen. Niet verwonderlijk dus dat het event dan ook was uitverkocht. Fleddy Melculy en The Amity Affliction hadden de boel al op gang getrokken toen we het plein betraden. Juist op tijd voor Apocalyptica.
Apocalyptica kwam langs met zijn tour ‘Metallica plays by four cello’. Uitsluitend Metallica nummers dus. De heren zijn natuurlijk rasmuzikanten die de sfeer van metal met hun klassieke instrumenten heel goed weten te benaderen. Het ene nummer komt al wat beter uit de verf dan het andere. “Fight With Fire” komt bv wat minder over terwijl “From whom The Bell Tolls” een knaller is. Er werd vooral uit het oudere werk van Metallica gegraaid om nummers te brengen. Zowel stevige tracks als enkele ballads. Een ideale opwarmer voor wat nog moest komen.
Igor and Max Cavalera returns to ‘Roots’. De twee broers kwamen afgezakt om het twintigjarig oude Sepultura album ‘Roots’ te vieren. Voor velen zullen de twee broers wel de echte Sepultura blijven ondanks dat de band zelf nog bestaat zonder hen. Ze begonnen meteen met “Roots Bloody Roots” en hadden meteen het publiek in hun zak. Max Cavalera ontpopt zich als volksmenner. De moshpit en het crowdsurfen werd luid aangemoedigd. Ook muzikaal stond de band stevig in zijn schoenen. Bovendien bleek nog maar eens de sterkte van het album. Naar het einde toe kwam er ook een eerbetoon aan Lemmy en werd “The Ace of Spades” gespeeld om daarna te eindigen met nog eens “Roots Bloody Roots”.
Megadeth startte de show met een mooie animatie om daarna te openen met “Prince Of Darkness”. De stem van Mustaine kwam tijdens het eerste nummer niet volledig uit de verf maar tegen het tweede nummer “Hangar 18” was dit euvel verholpen. We kregen een scherpe show met een band in vorm en ondersteund door heel knappe visuals. Mustaine sprak ook het publiek toe en liet weten dat de drummer een Belg was. Een muur Marshalls en een goed geluid deden de rest. Een gesmaakte show.
Alice Cooper is al bijna een levende legende. Reeds 69 jaar oud maar aan de stem en show was dit niet te merken. Na de intro viel het reusachtig doek, met de typische Alice-ogen, naar beneden. Er werd sterk van start gegaan met “Brutal Planet” en “No More Mr Nice Guy”. Hij had stuk voor stuk talentrijke muzikanten mee gebracht die speelden met hun instrument alsof het niets inhield. Drie gitaristen, een bas en drum vulden het podium. We kregen ook een prachtige drumsolo voorgeschoteld. De lichtshow was prachtig. En Alice Cooper zou zichzelf niet zijn zonder de nodige theatrale momenten: de dwangbuis en guillotine, de verkleedpartijen en verdwijntrucs… De boel ontplofte goed met “Poison” dat gevolgd werd door het oude “Halo Of Flies” en “Feed My Frankenstein”. “Paranoiac Personality” uit het nieuwste te verschijnen album “Paranormal” passeerde ook de revue en het moet gezegd worden: het stond helemaal niet mis tussen de rest. Op “I’ m Eighteen” kwam headliner Marilyn Manson on stage voor een duet met Alice. Tenslotte werd er afgesloten met “School’s Out” waarmee Alice Cooper bewees nog verre van versleten te zijn.
Setlist: Brutal Planet, No More Mr Nice Guy, Under My Wheels, Woman of Mass Destruction, Poison, Halo Of Flies, Feed My Frankenstein, Cold Ethyl, Only Women Bleed, Paranoiac Personality, Ballad of Dwight Fry, Killer/I Love The Dead, Eighteen en School’s Out.
Shockrocker Marilyn Manson was headliner. Er kwam een lange intro met “The End” van The Doors. Toen viel het zwarte doek naar beneden en werd er geopend met “Revelation #12”. Manson was centraal gezeten op een enorme troon. Manson zag er wat opgeblazen uit. Vroeger zag hij er eerder als een pannenlat uit. De band speelde heel degelijk. De zang was bij momenten goed. Na het tweede nummer “This is the New Shit” kon hij het niet nalaten om murmelend op te merken dat hij het publiek niet kon horen. Wat passeerde nog de revue? Onder andere de cover “Sweet Dreams Are Made of This”, “The Dope Show”, “Disposable Teens”, “We Know Where You Fucking Live” … Wat kunnen we zeggen van het optreden? Als shockrocker slaagt hij er niet meer in om te shockeren maar het was een degelijk doch niet onvergetelijke show waarvan menig zich afvroeg waarom hij na en niet voor Alice Cooper stond geprogrammeerd.
De Metaldag in Lokeren was terecht uitverkocht!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2017/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Brussels Summer Festival 2017 - dag 1 – Magyd Cherfi - Nouvelle Vague
Brussels Summer Festival 2017
La Madeleine + Magic Mirrors
Brussel
06-08-2017
Mei Hsia en Phil Blackmarquis
Daar gaan we weer voor een nieuwe editie van het Brussels Summer Festival! De 16e editie begint zachtjesaan . Slechts twee scenes , La Madeleine en de Magic Mirrors, zijn open vandaag.
Toen we in de Magic Mirrors aankwamen, was de set van Magyd Cherfi al bezig. Zijn muziek zit ergens tussen een 'raï' à la Rachid Taha en een gypsy jazz in de stijl van Sanseverino. Tussen de nummers spreekt hij tamelijk veel en de introductie van « Inch’allah peut-être » is zelfs een beetje burlesk.
De veiligheidsmaatregelen zijn nog strenger dan vorig jaar en zijn ietwat hinderlijk. We komen eindelijk in de Madeleine-zaal aan. En het is de moeite, Nouvelle Vague staat op de stage. Dit project werd opgericht in 2004 en centraal in de band staan Marc Collin en Olivier Libaux. Deze laatste is vandaag aanwezig: hij speelt akoestische gitaar en zit op een kruk aan de linkerkant van het podium. Het concept van Nouvelle Vague bestaat uit akoestieke covers van nummers uit de new-wave periode, uitsluitend door zangeressen gezongen. Tot op heden hebben een tiental zangeressen in de line-up van de band deelgenomen. Zoals, b.v., Helena Noguerra of Mareva Galenter. Vanavond bestaat het vrouwelijke duo uit Mélanie Pain, die sinds het begin in het project is, en Elodie Frégé, relatief nieuw in het project en vooral bekend als de winnaar van Star Academy Frankrijk in 2003.
De setlist omvat o.m. "Blue Monday" van New Order, "All Cats Are Grey" van The Cure en "Just can't get enough" van Depeche Mode. De bijna kinderlijke stem van Melanie Pain klinkt als een kruising tussen Elizabeth Fraser en Alison Shaw. In bepaalde nummers klinkt haar stem gewoon perfect. Elodie Frégé is minder diskreet : haar stem en haar gestalte hebben meer impact , soms overdrijft ze een beetje. Elodie zingt ook twee originele NV-nummers, nl « La Pluie et le Beau Temps », een eigen compositie met O. Libaux en « Maladroit », gecomponeerd door O. Libaux.
Naar het einde toe , wordt « Love Will Tear Us Apart », van Joy Division, in koor door het publiek gezongen.
Dit concert is het laatste in de tour van Nouvelle Vague (ze keren terug na een lange tour in de Verenigde Staten). Hun laatste concert was voor het BSF-festival erg geslaagd.
Vertaling Phil Blackmarquis - Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/brussels-summer-festival-2017/
Organisatie: BSF
Festival Dranouter 2017 – zondag 6 augustus 2017
Festival Dranouter 2017
Festivalterrein
Dranouter
2017-08-06
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Op de afsluitende dag voelde je de aanwezigheid van het kermis– familiegevoel . Het ging er uiterst ontspannend , relaxt aan toe . Rustig keuvelend en genieten van de muziek …
Tamikrest uit Mali is muzikaal uitnodigend voor zoiets, ondanks de politiek onderdrukking in hun eigen land . De Touareg nomaden brengen samen met hun vrienden Tinariwen een hypnotiserende retro/world/woestijnblues pop , die je in een onweerstaanbare trance brengt door die bedwelmende klanken en ritmes . De gitaargrooves, de bluesy licks, de percussies, de reggae , de funk inslag en de worldpop laten je niet los. In hun gitaren horen we ergens Hendrickx , Mark Knopfler en Chris Eckman (remember Walkabouts) . Een mooie luisterervaring en –trip. Ze streven naar een vredig , verenigd Mali en wereld . We hopen met hen dat dit ooit kan verwezenlijkt worden, waar dan ook …
De veelzijdige instrumentalisten van het Duitse Bukahara dreven het tempo op in de Clubstage . Viool, trombone , contrabas en akoestische gitaar , percussie en foottics zijn de centrale instrumenten die net die injectie geven . Het kwartet ging gretig te werk , heel wat dynamiek op het podium , die een feestje wisten op te bouwen en inspeelden op het publiek. Mooi .
Daniel Norgren uit Zweden is een graag geziene gast in ons landje . Hij brak terecht door met ‘Alasbury’, al het zesde album , en hij toont live wat een multi-instrumentalist hij wel is . Gitaar , piano , mondharmonica , accordeon , hij beheerst het perfect en samen met twee anderen geeft hij live zijn nummers intensiteit en diepgang. Jawel , sing/songwriting en rootsamericana vinden hun plaatje . De songs werden uitgediept , het gitaartalent onderstreept, en deed denken aan de live set van Jeff Tweedy met z’n Wilco en Ryley Walker onlangs, twee fenomenen in het genre . Een doorleefde , emotionele trip , waar de randjes wat rauw mogen klinken en de instrumenten heel wat ademruimte kregen .
‘The folk world’s foremost a cappella trio’ worden ze in de UK wel eens omschreven . Coope Boyes en Simpson hebben een nauwe band door de jaren met Dranouter opgebouwd . Hun verhalentrant wordt opgenomen in hun drie a cappella stemmen , die diep , erg diep gaan … Een volle Club stak hen een hart onder riem en was aanwezig op hun laatste show op Belgische bodem .
Gregory Porter was vanavond de hoofd-act . De populaire soul- en jazz zanger heeft er tal van samenwerkingen opzitten (o.m. Disclosure, Claptone, Van Morrison) en brengt zijn muziek dichter naar een breder en jonger publiek. “Liquid spirit” betekende de doorbraak en zorgde voor een grammy als ‘best jazz vocal’ album . ‘Take me to the alley’ is z’n recentste . Mooi uitgedost in witte tenue , houdt hij de full band in z’n greep. De sfeervolle , dromerige, aangename loungy nummers krijgen een punch door de handclaps en zijn (vertrouwde) warme, suikerzoete, emotievolle baritonzang. Iets apart alvast , zeker op het eind in z’n anderhalf uur durende set toen hij een paar greatest hits in elkaar boxte in een rapzang als “No one bites the dust” , “Papa was a rolling stone” , “Smoke on the water” en verder zijn bewondering uitte voor Sam Cooke en Stevie Wonder enz . Een genotvolle trip kregen we hier aangeboden van het Amerikaans ‘souljazz’ multi-talent.
Nog even Radio Fresnel meepikken in de Palace , die vorig jaar aan de ingang evergreens van onder het stof haalden en verzorgden met enkele pittige insteeks . Heel wat volk kwam de beentjes spreiden op die oude hits , die … dit jaar iets meer commentaar mochten hebben.
In die tussentijd waren De Dolfijntjes van Wim Opbrouck en Wim Willaert in gang geschoten om de succesvolle editie van Festival Dranouter uit te wuiven . Ze zijn onmiskenbaar met elkaar verbonden en hebben er een handvol optredens opzitten op het festival . De Dolfijntjes staan garant voor puur entertainment, waarbij bekende liedjes naar hun hand worden gezet, en ze weten er à l’improviste, de meest ongelofelijk ‘West-Vloamse’ versies en medley van te maken . Ze nemen een loopje met klassiekers door de eigen interpretatie op accordeon, keys blazers en ritmesectie.
Een energieke afsluiter waar we op terug weg in het Heuvelland nog eventjes konden van genieten …
We kunnen nu al uitkijken naar volgend jaar .
..
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dranouter-2017/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Nederlands 
Français 
