Er waren 4 shows dit jaar met onder andere 1 show in de Ethias Arena in Hasselt. Geen slecht idee want vlot tot in Antwerpen geraken wordt ieder jaar moeilijker. De show die we bezochten startte 15 minuten later door de verkeersproblemen. Ook dit jaar was het Kobe Ilsen die alles vlotje aan elkaar mocht praten.
De Braziliaanse dirigente Alexandra Arrieche was voor de tweede maal van de partij. Samen met Il Novecento opende ze de show met nummers van Stravinsky en Katchatourian
Daarna was het de beurt aan Time for three. Een Amerikaans klassiek geschoold strijktrio. Vervolgens mocht de mooie Natasha Beddingfield tonen wat ze in haar mars had. Met een diep uitgesneden jurk en zonder BH trok ze alvast de aandacht naar zich toe. Een symfonische versie van “Unwritten” en “Soulmate” werd gebracht.
Na nog wat klassiek werk mocht Chaka Khan voor een eerste maal het podium op. “Diamonds are forever” kon niet echt overtuigen. Antonio Serrano met mondharmonica die erna kwam kon dat wel. Ook “Summertime” gezongen door John Miles met Antonio was geslaagd. Publiekslieveling Gabriel Rios mocht 2 nummers brengen en Tom Chaplin (van het respectabele Keane) mocht nog vóór de pauze 3 waaronder “Is there life on Mars”, een eerbetoon aan de overleden David Bowie.
Na de pauze zagen we de stralende Laura Tesoro aan het werk met een nummer van Justin Bieber “I’m sorry”. Ook Natasha Beddingfield bracht hulde aan een overleden artiest. Zij bracht “Purple Rain” van Prince. Het onvermijdelijke “Music” van John Miles mocht uiteraard niet ontbreken.
Het was Tom Chaplin die met “Everybody’s changing” iedereen aan het meezingen en dansen kreeg. Vanaf hier kwam de hitmachine op gang en gingen alle hits zonder onderbreking moeiteloos over in elkaar. ‘These words’ van Natasha Beddingfield, “Ain’t nobody van Chaka Khan en “Broad daylight” van Gabriel Rios volgden in snel tempo. Ook Laura Tesoro met haar songfestivallied “What’s the pressure” en daarna “I feel for you” en “I’m every woman” van Chaka Khan deden de zaal uit de bol gaan.
Afgesloten werd er zoals steeds met een gezamenlijk gezongen nummer door alle artiesten. Ditmaal “Can’t stop this feeling” van Justin Timberlake. Wat een samenhorigheidsgevoel!
Het was alweer een geslaagde show . Een vakkundige aanpak. Meer van dat volgend jaar!
Organisatie: NOTP + Sportpaleisgroep, Antwerpen
Desertfest 2016 – Voor fans van Stoner-Doom-Sludge
Desertfest 2016
Trix
Antwerpen
2016-10-14 t/m 2016-10-16
Yentl Stée
In het weekend van 14-16 oktober werd de Trix wederom ondergedompeld in een combinatie van muziek die aankomt als een sloophamer, langharig schorriemorrie en een walm van rook met een wel heel speciale geur. Als grote fan van deze combinatie was ondergetekende natuurlijk ook weer aanwezig. (oja en ook een klein beetje voor de arme stakkers die thuis moesten blijven).
dag 1 - vrijdag 14 oktober 2016
Een tip: als de hostel waarin je verblijft ergens aan de Groenplaats ligt probeer dan niet te voet de Trix te bereiken. Ondergetekende probeerde het, verdwaalde in Borgerhout en kwam uiteindelijk ergens in het midden van de set van Alkerdeel aan. Alhoewel dit nu al de derde keer in 3 maand tijd is dat ik ze mag aanschouwen was dit toch wel een beetje spijtig. De combinatie van Black Metal en Sludge is naast vrij uniek ook dan nog eens van een hoge kwaliteit. Ook dit keer was het een fantastische show, het geluid zat strak en de band nog strakker. Alhoewel de gehele band best wel een dikke pluim verdient krijgt bassist QW zodanig veel pluimen van mij dat hij er een mooi pauwenpak kan van maken. Naar mijn persoonlijke mening is hij toch wel één van de meer indrukwekkende bassisten binnen het genre en dit wordt ook muzikaal benut. Bij veel collega’s is de bassist verdoemd tot een eerder secundaire (lees: onhoorbare) rol waarbij die soms eens wat duidelijker mag spelen. Bij Alkerdeel is de bas echter (terecht) een prominent deel van de muziek. De zaal zelf zat ook goed gevuld en tegen het eind van de set werd het zelfs wat moeilijk om de zaal te verlaten.
Torche mocht de mainstage op vrijdag openen. Ikzelf was zeer nieuwsgierig naar hoe ze live gingen klinken, op album weten ze immers een vrij unieke en interessante sound te produceren die moeilijk met andere bands te vergelijken valt. Op eerste zicht leek het alsof ze live toch wel wat gingen teleur stellen. Bij het binnenkomen van de zaal en het beluisteren van de eerste nummers miste ik iets, ze wisten niet onmiddellijk mijn aandacht te trekken en het werd uiteindelijk zelfs een beetje saai. Ik besloot dan ook maar eerst mijn maag te vullen. Dit ging vlotter dan verwacht dus ik besloot om Torche toch nog een kans te geven. Dit bleek een goeie beslissing te zijn want het leek erop dat ze hun strakkere, hardere en meer interessante nummers voor het einde van hun set bewaard hadden. Dit spoelde de teleurstelling die ik voelde bij de aanvang van de set in één wip weg en ze slaagden er in om zo toch nog een lekkere show neer te zetten.
Na Alkerdeel mocht nog een heerlijke Belgische band zich bewijzen, namelijk Your Highness. Hoge verwachtingen bij deze band zijn vrij standaard aangezien ze gewoon altijd spetterende shows neerzetten. Althans bijna altijd, zo blijkt. Deze werden dit keer jammergenoeg niet ingelost. Muzikaal zat het allemaal best wel ok en indien dit één of ander nieuw bandje was die ik nog nooit aan het werk had gezien had ik het waarschijnlijk vrij goed gevonden. Doorheen de gehele show mistte ik echter de ruwe energie en hardheid die Your Highness normaal kenmerkt live. Om nu te zeggen dat het een slechte show was zou oneerlijk zijn, maar teleurstelling was bij mij wel aanwezig. Spijtig, vooral als je weet dat de band een pak meer in z’n mars heeft dan dat ze hier lieten zien.
Iedere Stoner-fan kent Yob wel en heeft ze hoogstwaarschijnlijk al een stuk of 80 keer live gezien (ze zijn best wel actief). Voor mij was het echter mijn yobmaagding (geloof me, dit is echt nog bijlange na niet mijn slechtste woordgrapje). De verwachtingen waren best wel hoog aangezien ik toch van zowat iedereen hoor dat Yob live de perfectie zelve is. Blijkbaar ben ik niet zo’n grote fan van perfectie aangezien de show niet echt indrukwekkend was. Het was allemaal wel goed, maar echte hoogtepunten waren er niet en tegen het einde van de set werd het naar mijn persoonlijke smaak eigenlijk een beetje ééntonig.
Topper van vandaag was naar mijn mening toch wel Red Fang. Het gebeurt niet vaak dat headliner mijn toppunt van de dag is, maar Red Fang was gewoon zo belachelijk goed dat geen enkel andere band die dag zelfs nog maar tot hun enkels kwam. Aangezien ze één van de gevestigde namen binnen het genre zijn mag je wel al hoge verwachtingen hebben en deze werden dubbel en dik ingelost. Op album mag Red Fang dan misschien wel niet de hardste zijn, op podium zijn ze dat alvast wel. De lekkere riffs walsten als een pletwals over je heen en zorgden voor een best wel unieke ervaring die moeilijk uit te leggen is. Andere keren dat ik Red Fang mocht aanschouwen waren ze best wel goed, maar niet echt speciaal. Dit keer was ik echter zo onder de indruk dat ik op een gegeven moment letterlijk met open mond van verbazing stond te kijken. Zeker voor herhaling vatbaar.
dag 2 - zaterdag 15 oktober 2016
Het is duidelijk dat de organisatie dit jaar voor een meer diverse line-up hebben gekozen waar wat meer Black Metal dan andere jaren in zit (daar ga je me niet over horen klagen). Met Wolvennest hebben ze een toppertje weten binnen te sleuren. De band zelf was eigenlijk onbekend voor mij maar hun combinatie van Black Metal & Doom overgoten met een psychedelisch sausje was vrij indrukwekkend en best wel uniek. Alhoewel ze niet de eerste band zijn die deze combinatie uitprobeert zijn ze wel één van de bands die er in slagen om deze combinatie echt te laten werken en er een eigen unieke draai aan te geven. Als opener van de dag konden ze alvast tellen.
Persoonlijk keek ik toch wel een beetje uit naar de show van Purson. Ik ken de muziek niet echt goed, maar wat ik tot nu toe gehoord heb kon mij wel bekoren. Eerlijk gezegd vielen ze voor mij persoonlijk live wat tegen. Er was weinig aan de set die m’n aandacht wist vast te houden en het bleef doorheen de set eigenlijk vrij middelmatig. De kans zit er echter wel dik in dat dit eerder aan het feit ligt dat ik langzaam aan het verhongeren was ipv dat ze echt niet goed waren aangezien ik toch een hoop rare blikken kreeg toen ik mijn mening over de set gaf aan andere mensen.
Na de ietwat teleurstellende set van Purson was er gelukkig Elder om mij te troosten. Dat deden ze met glans. Elder was nu niet meteen de band waar ik het meest naar uit keek, maar dat was duidelijk een vergissing. Elder wist een equilibrium te vinden tussen zware riffs en psychedelische vibes waardoor het al snel aanvoelde alsof het optreden plaats vond in een ander, leuker universum. 50 minuten was naar mijn mening eigenlijk te kort en ik hoop dat ze een volgende keer toch een hogere positie aangewezen kregen zodat we er langer kunnen van genieten.
Doordat Graveyard besloten had om last minute eventjes te stoppen met muziek te maken moest de organisatie nog snel met een vervanging afkomen. Het was niet helemaal zeker of dit hen ging lukken, maar deze kwam er uiteindelijk toch onder de vorm van Colour Haze. Een tot nu toe voor mij onbekende soort Haze, alsook een band die ik niet kende. Veel mensen leken echter opgetogen te zijn over deze vervanging dus besloot ik het een kans te geven. Jammergenoeg bleek Colour Haze echt mijn ding niet te zijn. Muzikaal zat het allemaal wel in orde en het publiek vond het ook best wel vet, maar de stijl die ze speelden wist me jammergenoeg op geen enkele manier te boeien.
Weedeater was voor mij persoonlijk de band waar ik toch wel het meest naar uit keek deze editie. Bijgevolg stond ik al ruim voor het optreden aan het podium te wachten. En wachten moesten we wel eventjes doen, doordat er om één of andere mysterieuze reden teveel rook in de zaal ging besloot het brandalarm om eventjes hemeltergend te krijsen. Het duurde best wel even vooraleer dit gestopt werd wat er voor zorgde dat Weedeater iets later moest beginnen. Ik was eerlijk gezegd wat ontgoocheld, van het gestoorde optreden die ik een jaar eerder op Hellfest mocht aanschouwen was er niet echt veel te zien op Desertfest. Ook besloten ze om een dik kwartier eerder weg te gaan wat hun set toch wel belachelijk kort maakte.
Band van de dag werd uiteindelijk Ahab. Op album ben ik niet altijd de grootste fan (heeft waarschijnlijk met het feit te maken dat mijn concentratievermogen op hetzelfde niveau is van een peuter op speed), maar live is het één van mijn favorieten. Ook dit keer wisten ze het perfecte evenwicht te vinden tussen muziek die aanvoelde als een rustig dagje op zee om je vervolgens de verpletterende diepzee in te sleuren met belachelijk zware riffs waar menig Slam/Beatdown bandje jaloers op mag zijn. Alhoewel ze een uur speelden voelde hun set veel te kort aan en was er bij mij het verlangen van meer. Wat een show.
Door het cancellen van Graveyard werd Pentagram gepromoveerd tot headliner gepromoveerd wat overigens volledig terecht was. Alhoewel ik persoonlijk wel een Graveyard fan ben komen ze naar mijn mening live nog niet aan de enkels van Pentagram. Alhoewel Pentagram zo goed als bejaard is, zijn ze zowat de meest energieke band die er op de affiche stond (ok, naast Toxic Shock dan). Het voornaamste dat ik altijd fantastisch vind aan Pentagram is dat ze na al die jaren te bestaan nog steeds overduidelijk veel plezier beleven aan het spelen. Je merkt dit niet enkel aan hun blije gezichten, maar ook in de muziek. Deze energie was ook deze keer enorm aanstekelijk wat er voor zorgde dat Pentagram een perfecte afsluiter was voor de avond.
dag 3 - zondag 16 oktober 2016
De zondag begon al onmiddellijk goed met de verrassing van de dag, deze was immers Dorre, een tot nu toe voor mij nobele onbekende. De beschrijving zag er wel goed uit dus ik besloot ze een kans te geven. Dit bleek één van mijn betere beslissingen te zijn in mijn leven aangezien ik ronduit omver geblazen werd. Al vanaf de eerste noot slorpte de muziek me op en zweefde ik weg op de beenharde atmosferische riffs die hier gespeeld werden. Volgens de beschrijving van de band was het origineel plan dat ze slechts één keer per jaar gingen spelen, ik hoop dat het ondertussen al een pak meer geworden is want ik heb eigenlijk niet echt veel zin om een jaar te wachten om deze band nog eens te mogen horen.
Ook met Moaning Cities zaten we met een nobele onbekende. Deze band werd mij echter persoonlijk aangeraden door een vriend als een must-see, voornamelijk omdat ze ook met een sitar speelden. Dit klonk allemaal goed en wel, maar die vriend was wel vergeten te melden dat naast het feit dat er een sitar is de band eigenlijk behoorlijk saai is (althans naar mijn mening dan toch). Ik besloot toch eventjes op mijn tanden te bijten en de eerste nummers te verdragen want het is nu eenmaal wel zo dat sommige bands eventjes moeten opwarmen en hun betere nummers voor later sparen. Toen de sitar erbij kwam leek het eventjes dat het interessant ging worden, maar helaas. Speciale instrumenten gebruiken is wel cool, maar het helpt niet veel als de muziek op zich al niet echt boeiend is.
Volgende band op mijn lijstje was Komatsu, ik was al eventjes onder de indruk van deze Nederlandse jongens op album, maar had tot nu toe nog niet de kans gehad om ze live te zien. Al van de eerste noot was het duidelijk dat ik een goeie beslissing had gemaakt want er werd meteen begonnen met stevige Sludge Rock om u tegen te zeggen. Hun naam hebben ze alvast niet gestolen aangezien het muzikaal wat aankwam als één van die graafmachines die je tegen de grond klopt en vervolgens wat over je gaat rijden.
Om één of andere reden is er op iedere editie van Desertfest altijd één show die zo fantastisch is dat het instant één van de beste optredens van m’n leven wordt. Ook dit jaar brak Desertfest niet met de traditie. My Sleeping Karma is nu niet meteen de band waarvoor ik aanwezig was, maar eerder een band die ik wel vet vond die ik eventjes ging meepikken. Ik had best wel hoge verwachtingen, maar wat er daar tentoongesteld werd tart gewoon alle verbeelding. Je voelde het al zodra de band begon, dit wordt een vette show. De band sleurde je diep hun psychedelische wereld in en als er iemand in de zaal aanwezig was die niet in een trance-achtige staat belandt , was dan vrees ik dat die persoon ernstige neurologische problemen heeft en daar best eens voor naar de dokter gaat. Alles klopte, de nummeropvolging, de visuals,… Ook de band zelf had duidelijk het gevoel dat dit een bom van een show was want ik zag nog maar zelden mensen zoveel plezier beleven op een podium. Alhoewel het leek dat ze duizend jaar aan het spelen waren was het nog te kort en ik hunkerde naar nog meer. Toch wel één van de top 10 beste shows die ik ooit mocht meemaken.
Na wat bekomen te zijn van die ronduit fantastische show begaf ik mij richting Canyon Stage om daar Lonely Kamel te aanschouwen. Hun heerlijke, zware blues-rock kon mij al een tijdje op album bekoren en ook live kon ik ze wel smaken. Echte hoogtepunten waren er echter niet, maar daar tegenover stond dan ook weer dat er geen enkel zwak moment te bespeuren was. Jammer dat ze een stuk samen moesten spelen met Uncle Acid & the Deadbeats wat er voor zorgde dat ik de set van Lonely Kamel voor een stukje moest missen.
De band waar ik het meest nieuwsgierig naar was is toch wel Uncle Acid & the Deadbeats. Naar mijn persoonlijke mening zijn ze toch veruit de band met de meest unieke sound op het festival. Een teleurstelling werd het alvast niet. Alles werd netjes gespeeld en eigenlijk was de show exact zoals ik ze gehoopt had. Het is moeilijk om een Uncle Acid & The Deadbeats show te reviewen aangezien deze eigenlijk een belevenis op zich is. Ik raad iedereen dus aan om dit zeker eens live te checken en je zal wel zien wat ik bedoel.
Hartverscheurende keuzes horen er nu eenmaal bij op een festival, het majestrale Goat moest samenspelen met de lokale Hardcore Punk/Crossover-bulldozer Toxic Shock. Alhoewel ik initieel voor Goat ging en dat allemaal wel fijn leek, ben ik het toch na een paar nummers afgetrapt omdat ik zin had in eens iets totaal anders. Dat was ook wat je kreeg bij Toxic Shock. Muzikaal spelen ze eigenlijk het tegenovergestelde van wat er doorgaans op Desertfest te horen valt. Toxic Shock verspilde geen seconde en ramde zich als een dolle neushoorn door het begin van hun set. Frontman Wally kwam met de rake observatie dat er precies wat opgekropte frustratie aanwezig was en dat het allemaal toch net iets te traag ging qua muziek dit weekend. Deze stelling werd al snel onderbouwd want zodra ze terug begonnen met spelen werd de hippie-achtige vriendelijkheid-en-knuffels-voor- iedereen-mentaliteit die al heel het weekend aanwezig was de deur uit gesmeten en ramde iedereen spontaan z’n vrienden de kop in. Een perfecte afsluiter om eens lekker wat stoom af te blazen en zo voldaan het festival af te sluiten.
Desertfest was terug een geslaagde editie. De vrij hoge prijs voor pintjes (ja ik vind €2,5 nogal veel) was dan misschien niet zo fijn, maar dat werd goed gemaakt door een goed gevuld programma en een strak georganiseerd festival. Ook voedingsgewijs werd er terug goed voor ons gezorgd en qua merch was er ook wel altijd iets beschikbaar. Dat men blij is met hoe Desertfest is, valt ook op aan de verkoop want Desertfest mocht voor de derde jaar op rij weer mooi het bordje ‘uitverkocht’ bovenhalen voor zowel het gehele weekend als de afzonderlijke dagen.
Desertfest heeft zich terug bewezen als één van de beste Belgische festivals en ik zal alvast zeker terug aanwezig zijn volgend jaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/desertfest-2016/
Organisatie: Desertfest, Belgium
Leffingeleuren mocht dit jaar veertig kaarsjes uitblazen, proficiat!, maar misschien nog belangrijker : dit was de tweede editie in de afgeslankte versie en ook dit jaar bleek dit de meest geknipte formule voor het festival. Het was bij momenten echt op de koppen lopen in het centrum van Leffinge voor het gratis gedeelte van het festival met zijn talloze dj’s, foodtrucks, kinder- en straatanimatie en het ‘Buskerstreet’ podium waar jonge artiesten hun ding mochten doen. Binnen (in de zaal, de kapel of het café) was het minder druk. Soms iets te weinig volk maar dat had dan weer het voordeel dat je als bezoeker altijd alles zonder problemen vanuit een comfortabele positie kon beleven.
dag 1 – vrijdag 9 september 2016
Het parcours begon in de zaal met de tongbreker, Hypochristmutreefuzz. Net als hun naam al liet vermoeden is dit Gentse vijftal niet van één markt thuis. Het ene moment kregen we strakke noise te horen waarna ze enkele nummers later zowaar in (best genietbare) progrock verzeild geraakten. Naast de gekke stemmetjes van Ramses Van Den Heede stonden vooral de synths van Thijs Troch centraal en die zorgden toch wel voor wat gemengde gevoelens. Soms spuuglelijk een andere keer voor een aangenaam warme gloed zorgend. Nu nog iets te wisselvallig maar het potentieel is er. (Ollie)
In de Kapel (een houten constructie in de schaduw van de kerk) zag ik vervolgens de uiterst sympathieke Louis Berry uit Liverpool. Ik had nog nooit van deze voormalige kruimeldief, die via zijn gitaar terug op het juiste spoor belandde, gehoord, maar zijn eerste drie songs behoorden tot het beste wat er dit jaar op Leffingeleuren te rapen viel. Dave Edmunds op de thee bij The Streets, zoiets. Daarna spatte de droom jammerlijk uiteen met een afknapper van formaat, een wansmakelijke popsong die ik eerder vond thuishoren in een circus. Na die monumentale misser liet Louis met dat bijzonder smakelijke accent (“verstaan jullie mij? In Engeland niet!”) het tempo zakken en gaf de rock-‘n-rollgitaar van het begin niet thuis. Maar naar het einde toe kwam middels nummers als “Cocaine” en “Rebel” de magie toch nog onverhoopt terug. (Ollie)
De sympathieke Brit Louis Berry bracht een fris mengelpapje van strakke rock’n’roll, folk en britpop. Wij moesten af en toe denken aan Miles Kane en The Strypes. Berry zijn songs waren misschien niet echt onvergetelijk maar zijn enthousiasme en bij wijlen stevig rockende begeleidingsband maakten veel goed. Laat die kerel nog wat harder werken en iets origineler uit de hoek komen en we gaan er in de toekomst nog van horen. (Sam)
In het café was het stilletjes genieten van de akoestische mijmeringen en de teergevoelige stem van singer/songwriter Christopher Paul Stelling. Geen sentimentele rijstpap maar wel fijne folkrocksongs voor bij het haardvuur. (Sam)
Eagulls uit Leeds zijn begonnen als een post-punk band maar daar bleef zo te horen niet veel van over. Wat was het dan wel? Een indrukwekkende, dicht geplamuurde eighties sound die ik nog enigszins te verteren vond maar de ellendig pathetische zang van George Mitchell die daar bovenop werd gesmeerd , joeg me de gordijnen in. In het beste geval hoorde je een vage echo van The Cure maar meestal riep dit bijzonder nare herinneringen op aan de new romantics, net nu ik dacht dat die verwaarloosbare stroming uit de jaren tachtig definitief uit mijn geheugen was verbannen. (Ollie)
Eagulls is een bandje die wij twee jaar geleden meteen in de armen sloten dankzij dat driftige debuut en een kwiek live optreden ergens in een bouwvallig zaaltje aan de Gentse dokken. Toen wij de heren een jaartje later op Best Kept Secret aanschouwden was onze euforie meteen een heel stuk gekoeld. De band ontgoochelde er met een stel overwegend nieuwe en deprimerende songs waarin het tempo serieus was afgeremd. De driftige punkrock had plaats moeten ruimen voor lauwe en oppervlakkige post-rock. Dit voorspelde al niet veel goeds voor de nieuwe plaat en helaas kwamen die lauwe verwachtingen met ‘Ullages’ ook uit, het is de weergave van een band die zich verlaagd heeft tot tweederangs Cure klonen die geen treffelijke song meer weten bijeen te schrijven. Die lijn trok zich zoals we al vreesden ook door in hun overwegend slappe act in Leffinge die te vergelijken was met de dooie boel van op Best Kept Secret. Bovendien legde de band weinig of geen enthousiasme aan de dag en gaven ze de indruk er helemaal geen zin in te hebben. Een optreden voor in de vergeetput. Jammer. (Sam)
Thurston Moore, de man waarop iedereen zat te wachten, begon zijn set met een ellenlang, repetitief en minimalistisch stuk dat slechts weerspannig zijn schoonheid prijsgaf. Klassiek opgebouwde songs hoef je bij hem niet te zoeken, wel grillige en immer boeiende gitaarexcursies, hier en daar voorzien van een flard tekst die de eeuwig jong ogende Moore toch moest aflezen van een statief. Rond hem een erg solide band waarin weliswaar geen Steve Shelley, maar een mij onbekende drummer met verder de uitstekende bassiste Debbie Googe en zijn ideale sparringpartner op gitaar, James Sedwards. Samen construeerden ze een epische sound die af en toe gedemonteerd werd voor experimentele reflecties en die momenten waren, wat mij betreft, de mooiste van de set. Daarnaast bleef het nieuwe en stevige “Cease fire” het langst in mijn hersenpan nazinderen.
Thurston Moore heeft met het legendarische gitaarnoise gezelschap Sonic Youth serieus zijn stempel gedrukt op de alternatieve muziekscene. Na zijn scheiding van Kim Gordon werd definitief het doek neergelaten over Sonic Youth, maar de geest van deze invloedrijke band hangt meer dan ooit rond in de sound en de songs van Thurston Moore. Moore stak furieus van wal met “Forevermore” en “Speak To The Wild”, twee ongeslepen pareltjes uit die ruwe diamant ‘The Best Day’. Als vanouds scheurde hij met zijn uitmuntende band de songs middendoor en de gitaren mochten heerlijk uit drie bochten tegelijk vliegen om dan telkens weer op hun poten terecht te komen. Moore trakteerde ons ook op fantastisch nieuw werk, bloedende songs waar de geest van Sonic Youth nog heviger in doordrong. En natuurlijk liet het zinderende combo de gitaren af en toe eens fel uitbarsten in een galm van distortion en feedback, some things never change. Het voelde gewoon aan als een heuse geruststelling dat een zeer levendige Thurston Moore met een stel energieke en weerbarstige songs trouw is gebleven aan de stomende en gruizige sound die hij zelf heeft uitgevonden.
Sorry, Lee Ranaldo en Kim Gordon, maar we hebben jullie vanavond geen seconde gemist.
Sonic Youth is dood, leve Thurston Moore! (Sam)
Met “Solicitor returns” maakte Matthew Logan Vasquez (Austin, Texas) één van dé americana platen van het jaar en die kwam hij in het café voor bedroevend weinig volk voorstellen. Jammer want dit was één van de beste optredens van Leffingeleuren 2016. Nadat ze vooraf met een flinke teug Jack Daniels de kelen spoelden , ging het drietal furieus van start met een trits driftige rock-‘n-rollsongs waartussen ze ook nog eens treiterig een Nirvana nummer inzetten. Even vreesde ik voor een rommelig onderonsje maar mits wat rustiger nummers kwam de onmiskenbare klasse bovendrijven. En met een lang Neil Young-achtig epos en het withete “Everything I do is out” kreeg ik de krop nog helemaal in de keel. Matthew Logan Vasquez, onthoud die naam.
dag 2 – zaterdag 10 september 2016
Ooit al gehoord van Mahler? Vanaf nu mag je deze naam niet meer vergeten, want België heeft er duidelijk een pronkstuk van een band bij. Ze wonnen eerder dit jaar Verse Vis en stonden dus op het podium van Leffingeleuren. Volledig terecht, deze band heeft hét! Dromerige synths, een melancholie in de stemmen en hier en daar wat psychedelica in hun gitaarspel. Mahler klinkt catchy én strak tegelijkertijd. Onbegrijpelijk dat deze band tijdens Humo’s Rock Rally niet verder is geraakt dan 1 ronde. O.m. “Bout to go down”, “In my Head” en “Sheria” (gekenmerkt van een heel aanstekelijk refrein) zijn nummers van formaat, om nog maar te zwijgen over al de rest. Even kort gezegd: Mahler weet hoe een goed popnummer in elkaar zit, nu is het enkel nog aan jou om die goede popnummers te ontdekken! (Kimberley)
Ontzettend benieuwd waren we dan weer naar de eerste show van Felix Pallas. De finalisten uit De Nieuwe Lichting 2015 besloten al hun oude nummers in de kast te steken en naar buiten te komen met volledig nieuw materiaal. Eerste twee singles “Rakata” en “Curse” klonken al enorm veelbelovend en we kunnen je verzekeren dat ook de rest van de nummers absoluut niet teleurstellen. Felix Pallas is gegroeid, heeft eindelijk de juiste sound gevonden en staat er meer dan ooit. Elektronica vermengd met melancholie en twee stemmen die perfect op elkaar inspelen. Dansbare muziek waar je tegelijkertijd kan bij wegdromen … (Kimberley)
Mike Krol (Milwaukee, Wisconsin) won vorig jaar de Vera concertpoll en als je de lijst winnaars daarvan (Dead Moon, Jon Spencer Blues Explosion (2x), Godspeed You Black Emperor!,...) bekijkt wil dat toch wat zeggen. De politie-uniformen van dat concert toen in Groningen werd ingeruild voor iets wat nog het meest leek op een gevangenisplunje. En het moet gezegd : Mike Krol gaf zowat alles wat hij in zich had. Hij begaf zich voortdurend in het publiek, zo ver zijn microfoonkabel toeliet. Spurtjes lopend, rollend over de grond, niets was hem teveel en er viel altijd wel wat te beleven. Maar (je voelt het al komen) al die energie stond niet in verhouding met de veel te brave garagepop die we hoorden. Slecht was het niet maar had dit een stuk ruiger geklonken dan kwam ik waarschijnlijk superlatieven tekort terwijl het nu bij een goedkeurend hmm bleef. (Ollie)
De Chileense Föllakzoid tapte vervolgens in de zaal uit een totaal ander vaatje. Soundscapes, vakkundig en geduldig met diverse lagen loops opgebouwd door gitarist Domingo Garcia-Huidobro en van aanstekelijke ritmes voorzien door bassist Juan Pablo Rodriguez en de wonderlijke drummer Diego Lorca. Bleef het eerste nummer nog wat teveel hangen in gepingel, tijdens nummers twee en drie steeg Föllakzoid boven zichzelf uit en werden we meegezogen in een hallucinante trip vol psychedelische gitaren, hypnotiserende en soms etnisch klinkende drums en een stuwende bas. Adembenemend! (Ollie)
De Chileense krautrockband Föllakzoid‘s laatste album “III” dateert van 2015 en werd enorm goed onthaald. Ook live staat deze band er , en is elke show een hele sensatie om naar te kijken. Zowel nummers uit hun gelijknamig album ‘Föllakzoid’ als uit hun album “II” en “III” werden gespeeld. Ingrediënten voor hun muziek zijn hedendaagse elektronische muziek, de kraut en industrial-nalatenschap van Neu!, Kraftwerk en Can met daarbij antieke ritmes vermengd. Terwijl deze band op plaat niet altijd overtuigt, waren wij nu wel razend enthousiast. Dikke bal! (Kimberley)
Vervolgens kon Night Beats (Seattle) in de Kapel niet over de gans lijn overtuigen. Nochtans weet niemand beter dan D. Lee Blackwell sixties garagerock te combineren met de recente psychedelicagolf. Zwetend als een rund maar halsstarrig weigerend zijn hoed af te zetten toverde hij als vanouds de meest wonderlijke klanken uit zijn gitaar. Alleen hadden sommige nummers iets te weinig om het lijf of bleven ze steken in de tonnen gruis die kwistig werd uitgestrooid. Maar wie hield van uit de bocht scheurende psych gitaren, die ondanks alle distortion stijlvol bleven klinken, kwam hier ruimschoots aan zijn trekken. (Ollie)
Soldier’s Heart is nog een artiest uit De Nieuwe Lichting die hier vanavond stond op Leffingeleuren. Ze brachten dit jaar hun debuutplaat ‘Night by Night’ uit, waarmee ze enorm overtuigden . Vrolijke dansbare popsongs die je een gelukkig gevoel geven. En ze hebben een sterke uitstraling. Sylvie Kreusch is een frontvrouw met veel charisma en een schattigheidsfactor. Nummers tijdens de set waren o.a. “New Housie”, eerste single “African Fire” en de onlangs uitgebrachte single “Savage”. Opnieuw werd duidelijk dat Soldier’s Heart een vrij ondergewaardeerde band is in België , ondanks ze deze zomer niet van de festivalweides weg te slaan waren. Hoog tijd om daar verandering in te brengen! (Kimberley)
Na Terakaft vorig jaar stond er opnieuw een Touareg bluesband op het programma in de Kapel. Imarhan komt uit Tamanrassee, een stad uit het zuiden van Algerije en met zijn vijven op één lijn geposteerd , brachten ze aanvankelijk erg gedreven desert blues met de gebruikelijke hypnotiserende gitaren en een opjuttende kalebas. Naarmate de set vorderde probeerden ze wat afwisseling in hun sound te smokkelen door er elementen uit de funk en zelfs hardrock aan toe te voegen. Nobele bedoelingen, helaas met minder gelukkige gevolgen. Gelukkig trok het overwegend vrouwelijk, dansende publiek zich niets aan van mijn randbemerkingen maar (voorlopig) kan Imarhan toch niet tippen aan een Terakaft, laat staan Tinariwen, bij wie ze familieleden in de rangen zouden hebben. (Ollie)
Deze mooie zaterdag eindigde voor mij in het café met een waar splinterbommetje, genaamd Wooden Indian Burial Ground, een drietal uit Portland, Oregon. Waar ik eerder dit jaar hun motor nog hoorde sputteren op het Stellar Swamp Festival werd ik hier totaal van de sokken geblazen. Wat een heerlijke razernij was dit. De gitaar hoog op de borst gedragen vond Justin Fowler zijn inspiratie in zowel surf, psychedelica als garage- en punkrock terwijl hij zong als een Jello Biafra in acute ademnood. En dat aan een moordend tempo, opgejaagd door een onwaarschijnlijke drummer, Dan Galucki, die niet voor niets in de frontpositie had postgevat, en bassist Sam Farell, die zich ook al niet aan de snelheidsregels hield. Opgefokte rock-‘n-roll waar toch even het gaspedaal werd gelost voor een magistrale cover van “Dead moon night”, een eerbetoon aan stadsgenoten Dead Moon.
Toen alle nummers erdoor gejaagd waren en het publiek nog meer wou speelden ze dan maar “Fight for your right” van de Beastie Boys om het feestje compleet te maken. Na afloop diende de drummer even plat op de grond te gaan liggen wat zeker niet onbegrijpelijk was na zo’n inspanning. (Ollie)
dag 3 – zondag 11 september 2016 (Ollie)
Fysiek verval verhinderde me zondag om van het ene naar het andere podium te spurten. Toch miste ik de belangrijkste afspraken niet zoals Aidan Knight (Victoria, British Columbia, Canada) in de zaal. Goed voor intieme, herfstige indiepop, spaarzaam maar mooi ingekleurd door twee bandleden (drums en keys) en zijn eigen melancholisch klinkende gitaar. Na een poosje besloot hij om alleen verder te gaan wat me een stuk minder beviel. De man mag dan al vergeleken worden met Bill Callahan, zijn bijna fluisterende stem raakte nooit in diens buurt. Toen zijn twee begeleiders terugkwamen en het meisje een trompet bovenhaalde werd het opnieuw bijzonder mooi.
Op basis van hun laatste plaat die geproduced werd door tUnE-yArDs’ baas Merill Garbus waren mijn verwachtingen voor Sonny & The Sunsets niet bijster hoog. Wat research achteraf leerde me dat dit reeds zijn zesde LP was en vooral dat hij bij de vorige hand- en spandiensten had gekregen van onder meer John Dwyer (Thee Oh Sees) en San Francisco music scene veteraan Kelley Stoltz.
Het eerste nummer bleek een fausse queue maar daarna werd steeds meer duidelijk dat Sonny Smith verdomd goed wist een song in elkaar te knutselen. Meestal vond hij zijn inspiratie in een ver verleden (doowop bijvoorbeeld) maar wist daar dan telkens boeiende dingen mee te creëren. Meestal klonk hij als Jonathan Richman op valium, waar niets mis mee is. Jammer genoeg waren het niet alleen zijn songs die loom klonken, zelf bleek hij ook enorm traag en zelfs slaperig. Na ieder nummer moest hij telkens ontzettend lang zijn gitaar stemmen wat één keer zelfs totaal niet lukte en hij dan maar een andere pakte. Het haalde de vaart, als die er al was, totaal uit de set. Jammer!
De laatste plaat van Daniel Romano, ‘Mosey’, vond ik een stuk minder dan zijn vorige twee maar na zijn passage in Leffinge klinkt die plots veel beter. Is dit nu net niet de kracht van de allergrootsten om een plaat via optredens aan importantie te laten winnen? En dat Romano een grote is, laat niemand daaraan twijfelen. Weg is het countrykostuum, tegenwoordig houdt hij het bij een leren jekker. Hij opende de set, net als op de plaat, met het Mexicaans klinkende “Valerie Leon” om dan resoluut, met een stem die steeds verder richting Bob Dylan opschuift, de forse rock-‘n-rolltoer op te gaan. Het paste hem uitstekend. Ongeveer halverwege de set wisselde elk van de vijf groepsleden Oblivians-gewijs van instrument en klauterde Daniel Romano net als Greg Cartwright achter het drumstel. Na precies één noot nam iedereen zijn vertrouwde stek terug in zonder dat iemand ook maar een krimp gaf. Hilarisch en toen iemand even later riep “Tell us a story” antwoordde hij kurkdroog “I don’t speak English”.
Ja, het draait hem om de muziek bij Romano en voor de tweede helft betekende dat vooral een geheel eigen interpretatie van wat country zou kunnen zijn. Deze schitterende band zorgde voor het absolute hoogtepunt van Leffingeleuren!
Na Aidan Knight en Daniel Romano probeerde ik nog een derde Canadese groep : July Talk uit Toronto. Maar dat bleek een verkeerde keuze. Terwijl de Australische singer-songwriter, Julia Jacklin, het café muisstil hield, zag ik een band proberen belegen seventiesrock nieuw leven in te blazen via een paringsdans tussen Peter Dreimanis en Leah Fay wat niet meteen lukte.
Daarna was het uitkijken naar The Tubs op het Buskerstreet podium. Wat is deze band de laatste jaren toch gegroeid! Van een sympathiek rommelig garagebandje naar een volwassen eigentijdse countryrockgroep. De groep tourde onlangs in de USA en dat heeft hen blijkbaar deugd gedaan. De band speelde strakker dan ooit en zanger Simon lijkt zich nu helemaal onttrokken te hebben aan zijn Daniel Johnston-status. Opvallend ook hoeveel prachtige songs, die zich stuk voor stuk kunnen meten met hun ‘Byrds’-cover “You ain’t going nowhere”, deze band heeft. En die werden erg aanstekelijk en opgesmukt met een lapsteel voor het voetlicht gegooid terwijl er naar het einde toe al eens een scheurende Neil Young gitaar tussen gemoffeld werd. Schitterende groep!
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Crammerock 2016 op 2 & 3 september 2016 - Topeditie en topaffiche
Crammerock 2016
Festivalterrein
Stekene
2016-09-02 & 03
Lode Vanassche
In 1991 begon het sympathieke jeugdhuis Cramme met een niet onaardige affiche met onder andere Pitti Polak, ‘Happy doing nothing’. Een kwart eeuw later staat Crammerock op de Belgische festivallandkaart met alweer een editie van jewelste. Een slordige dertig duizend mensen konden met volle teugen genieten met een programmatie van jong tot oud. En dat was ook het publiek.
dag 1 – vrijdag 2 september 2016
De West-Vlamingen Ertebrekers wisten na een wat flauwe Noëmie Wolfs het Stekense publiek danig te begeesteren. Mensen vergeten maar al te vaak dat onze Filip Kowlier een muzikant pur sang is.
Daan, die enkele jaren geleden met zijn typische metier kwam revanche nemen na een in de pers breed uitgesmeerd stom akkefietje, poogde dit met de nodige vingers in de neus over te doen. Althans, dat zou de bedoeling moeten zijn. Helaas de haring bakte niet en we konden eerder getuigen van een routinematig optreden waarin het vuur en het enthousiasme eerder een theelichtje was.
De immer verlegen Vanlaere van Admiral Freebee was duidelijk in zijn nopjes en bracht een dijk van een concert. Minder kan je niet verwachten als je weet dat we hier te maken hebben met een van dé singer-songwriters én performers van de lage landen en daarbuiten. Superlatieven en woorden zullen steeds te kort schieten. Hoe moet ik nou in godsnaam een stomende goed opgebouwde set met als climax een weergaloze “Darkness” beschrijven waar we in één klap het beste van Mick Jagger, Neil Young, Bob Dylan en Zappa in één band zien en horen …
Bazart moet het doen van de hype die ze willens nillens hebben gecreëerd. Zeer begeesterd, maar net niet overtuigend genoeg. Groei maar rustig en zeker verder.
The Black Box Revelation: Vettige rock nog steeds op zoek naar variatie. Nu met twee heerlijke vocalistes. Al van hun derde brachten ze hun nieuwe “Warhorse”, een veelbelovend lekker nummer waar je voor of tegen bent. “Set Your Head on Fire”, “I Think I Like You”, “We Never Wondered Why”, “Never Alone / Always Together”: al hun werk werd met de nodige drive en discipline door dit duo /quattro gebracht. Beklijvend en om Paternostersgewijs in te kaderen.
Madness - Reeds dertig jaar geleden richtten Suggs en zijn eeuwige vriend Chas Madness op. Vandaag lijken ze nog geen haar veranderd en hebben ze nog niets van hun pluimen verloren. Het beloofde feest is er gekomen en was letterlijk waanzinnig, zodat we alweer een hoogtepunt kunnen inschrijven in de annalen van Crammerock. Je kan natuurlijk bedenken wat ze uiteindelijk met de jeugd van Stekene te maken hebben, zoals Suggs zelf opmerkte, maar laat u zich daardoor niet hinderen. Deze verbreding werkt wel degelijk prima. Madness was niet te betrappen op zwakkere momenten en bleef er de pees op leggen, ook met minder bekende en recentere nummers die trouwens waardig naast hun hits konden staan
dag 2 – zaterdag 3 september 2016
Jeroen Camerlynck van De Fanfaar heeft zijn serieus ei gelegd met de zogezegd parodieuze metalband Fleddy Melculy. Er zit meer metal in zijn linkerteen dan alle Larsen van alle Metallica’s samen. Ironie met een serieuze sneer naar hoe het nu echt moet. Volgend jaar later te programmeren.
Els en Danny van Vive La Fête hebben zichzelf niet gerecycleerd, maar gewoon gedaan wat in hun naam staat. Een feest bouwen. De West-Vlamingen zijn niet alleen in het publiek, maar ook op het podium legio.
De jeugd van tegenwoordig was ideaal voor de leeghoofdige jongeren in het publiek, vandaar de overvolle tent. Sorry, maar boodschappen tegenover jonge snaken a la ‘ik kom klaar, zie je het niet aan mijn bult in de broek’ enzovoorts , kan me geenszins bekoren.
Sx heeft een of ander overtuigend charisma en slaagt daar met de ietwat alternatieve set uitstekend in. Hun radiohit “Gold” is een verborgen pareltje tussen de andere pareltjes geworden. En zo te zien aan het publiek geen parels voor de zwijnen. Sx zorgde voor een warme beklijvende set waar oud met veel nieuw werd afgewisseld. Stefanie en co slaagde er met verve erin om met hun esoterische-indiepop en trance te brengen en te houden. Ze ontpopte zich met haar elegante ravissante slangenbewegingen andermaal tot een opzwepende, creatieve en vooral lekkere frontvrouw.
Hooverphonic is wat mij betreft dé revelatie van Crammerock. Als gewoonlijk weet Carlier zich te omringen met de beste muzikanten, terwijl hij zich heel discreet op het podium stelt zonder het centrum van de aandacht te willen zijn. Met twee uitstekende zangeressen, een aantal strijkers en een percussie van jewelste laat Hooverphonic de muziek spreken. Heerlijke reprises en nieuwe versies van hun klassiekers “Mad about you” en “Jackie Cane”. Om nooit te vergeten.
Over The Kooks kunnen we kort zijn. Deze gerecycleerde boysband was goed voor de jeugd en goed voor wij ouderen. Konden we even pauzeren in de drukke programmatie.
Balthazar legde op een been en met de vingers in de neus de boel gewoon plat. En dit na uitverkochte concerten in Parijs, Hamburg , Berlijn en in een recordtempo tweemaal verkochte AB ! De klank zat zo goed als perfect en we kregen een set om duimen en vingers van af te likken. Less is more als grootste troef en geen poeha of moeilijkdoenerij. Hopen muziek hebben die gasten mee! Na opener “Deceny” passeerden onder andere “Leipzig” “Boatman”, “Oldest”, “Looked” en “Blood” de revue. Definitief neergeknuppeld na de bisronde met “True”, “Sinking” ,”Claim”.
Balthazar weet als geen ander verschillende genres door elkaar te spelen en er heel gelaagd doch fantastisch twee en meer stemmen in harmonie erover te draperen. Intensiteit en speelplezier zoals het hoort. Terwijl ze nu even gaan pauzeren en zich verrijken met allerhande nevenprojecten. En ja, Patricia is de mooiste violiste die er rond loopt. Zou niet misstaan in een of ander Velvet Underground Tribute Band …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/crammerock-2016/
Organisatie: Crammerock, Stekene
Pukkelpop 2016 thru the eyes & ears of Geert Huys
Pukkelpop 2016
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2016-08-30
DAG 1, donderdag 18 augustus 2016
WARHAUS (Club, ***½)
Net op het moment dat de singles van Balthazar iets te licht verteerbaar begonnen te worden komt één van de frontmannen, Maarten Devoldere, op de proppen met het minder hapklare soloproject Warhaus waar ook zijn muse en Soldier’s Heart gezicht Sylvie Kreusch op de loonlijst staat. Kenners wijzen direct richting Gainsbourg, wij hoorden en zagen minstens evenveel Cave en Cohen die een snelcursus trompet hebben gevolgd.
ROBBING MILLIONS (Wablief?!, **½)
Dit Brusselse psychpop vijftal bulkt van de virtuositeit maar heeft nog wat moeite om een eigen muzikaal smoelwerk te smeden uit de erfenis van haar evidente inspiratiebronnen MGMT en Yeasayer. Oorwormen genre “Electric Feel” of “O.N.E.” liggen misschien wel binnen handbereik, maar zolang deze sympathieke gasten zich door teveel bochten tegelijk willen wringen blijven ze een goed bewaard vaderlands geheim.
TWIN ATLANTIC (The Shelter, ***)
We lopen doorgaans in een wijde boog omheen stadionrockacts, maar de anthemische highland rock van deze vurige bende Glaswegians konden we wel smaken. Net als stadsgenoten Glasvegas spatten de ongebreidelde passie en het heilig vuur van het podium, maar wordt Het Grote Gebaar wijselijk achterwege gelaten.
FENCE (Wablief?!, ***)
Het Limburgse indiepop combo is alweer terug van even weggeweest, en speelde reeds voor de vierde keer een thuismatch op de weide van Kiewit. Leuke vaststelling is dat hun ongedwongen crossover van Big Star en Pavement nu een funky twist heeft meegekregen, wat perfect pastte bij de zomerse vibe die zich op dat moment van Pukkelpop meester maakte.
CAGE THE ELEPHANT (Club, ***½)
We lieten Wolfmother zonder dralen links liggen ten voordele van dit wilde classic rock gezelschap uit Kentucky, want we hebben nu eenmaal een boontje voor hun frontman Matt Shultz. Met de punch van een jonge Mick Jagger en een bronstige David Johansen loodste hij zijn makkers doorheen een stomende (maar door technische problemen jammerlijk ingekorte) set vol knipogen naar de Stones en 60ies Nuggets garagerock, met “In One Ear” als vetste hoogtepunt.
BLUES PILLS (The Shelter, **)
We hadden wel wat meer verwacht van deze trip met de teletijdsmachine naar 1970 toen zompige bluesrock en psychedelische trips de orde van de dag uitmaakten. Verder dan een belegen en ongeïnspireerd afkooksel van het origineel kwam dit Zweedse gezelschap niet, en het hielp ook al niet dat zangeres Elin Larsson zich drie kwartier lang de zangeres van Heart waande.
THE KILLS (Marquee, ***½)
“Doing It To Death” heet de puike nieuwe Kills single, en warempel, op het podium doen ze hét tegenwoordig zowaar met vier. De snaren van Jamie ‘Hotel’ Hince en de rits van Alison ‘VV’ Mossheart (of was het nu omgekeerd?) staan iets minder strak gespannen dan voorheen, maar de op een kale beat drijvende minimale garagerock van deze Brits-Amerikaanse tandem behoort hoe dan ook tot het fraaiste die de achterbuurten van de liefde te bieden hebben.
THE LAST SHADOW PUPPETS (Main Stage, ****)
Misschien was Pukkelpop 2016 wel de laatste kans ooit om dit uit de hand gelopen hobbyproject van twee Engelse Britpopsterren op een Belgisch podium te zien pronken. Ondanks het feit dat een kwieke Miles Kane, een lichtjes benevelde Alex Turner en hun orchestraal 60ies pop gevolg één lange aaneenschakeling van catchy radiohits uit hun mouw schudden bleef het publiek onbegrijpelijk op de achtergrond. Hét hoogtepunt van de set vloeide zelfs niet eens uit hun eigen pen: Kane nam tijdens The Fall’s indie classic “Totally Wired” het risico om in de huid te kruipen van de onnavolgbaar arrogante Mark E. Smith en kwam er nog mee ruimschoots mee weg ook.
FLYING HORSEMAN (Wablief?!, ***)
Muzikale duizendpoot Bert Dockx en zijn vijf makkers lokten verrassend weinig liefhebbers van donkere en innemende doomfolk naar de Belgen tent. Wie zich ooit afvroeg hoe een kruisbestuiving tussen Woven Hand en Mogwai unplugged zou klinken moest hier op de afspraak zijn.
BATTLES (Club, ****)
Volgens Ian Williams, woordvoerder en gitarist/keyboardspeler van dit gezaghebbende Amerikaanse mathrock gezelschap waren hij en zijn twee maats maar wat blij dat ze eindelijk hun noodgedwongen forfait voor de dramatische PP editie van 2011 konden goedmaken. Voortgestuwd door de manische drumkunstjes van ex-Helmet tempobeul John Stanier kreeg het trio de tent langzaam maar zeker onder hypnose, en ook dit keer bleek een epische uitvoering van de postmoderne krautrock evergreen “Atlas” de absolute sterkhouder van de show.
BLOC PARTY (Marquee, ***½)
De bende van een fel aangekomen Kele hinkt tegenwoordig op twee benen. Wanneer uit de eerste twee albums wordt geciteerd sturen de Londenaars, zelfs met een nieuwe ritmesectie in de rangen, de nieuwe generatie Engelse gitaargroepjes zonder pardon huiswaarts met hitsige postpunk projectielen als “Hunting For Witches” en “Helicopter”. Bij het aanboren van recent materiaal bleek de band echter nauwelijks meer dan een schaduw van zichzelf. Vastroesten in het lucratieve golden years circuit of zelfontbranding, we zien momenteel weinig andere opties voor Bloc Party v2.0.
MASTODON (The Shelter, **½)
We kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat de Amerikaanse metalveteranen niet echt veel zin hadden om op de eerste festivaldag de luidste tent in Kiewit te sluiten. Qua demonstratie van hun gitaartechnisch vernuft en het aantal duizelingwekkende stemmingswisselingen tussen metal, hardcore en hardrock kon deze show uiteraard wel tellen, alleen leken de zware jongens uit Atlanta deze keer niet te beseffen dat een beetje publieksinteractie nooit kwaad kan.
DAG 2, vrijdag 19 augustus 2016
AMONGSTER (Club, ***½)
Ernstige mensen die op zoek waren naar ernstige muziek konden na een stevige ochtendkoffie al meteen terecht bij deze voormalige laureaten van De Nieuwe Lichting. Hun eigen muzikaal smoelwerk danken ze vooral aan de rauwe doorleefde Americana strot van frontman Thomas Oosterlynck waarover ijle emotronica is uitgestrooid. Wie nog meer tegengif wil innemen tegen de alomtegenwoordige FFF (‘fake feelgood factor’) kan in het najaar terecht in de AB voor de debuut release show.
BEATY HEART (Lift, ***)
Dit piepjong Zuid-Londens trio haalde de meest poppy momenten van Vampire Weekend en euh... de meest toegankelijke momenten van Animal Collective door de mangel en brouwde er op het nieuwe kleinste podium van PP een zomerse electropop cocktail mee.
CASPIAN (The Shelter, ***½)
Wie de driedubbele gitaarmuur van dit gitzwarte vijftal uit Massachusetts trotseerde kreeg een stevige portie epische post-rock als beloning. Liefhebbers van Explosions In The Sky en Mogwai hoorden hier op de afspraak te zijn.
HYPOCHRISTMUTREEFUZZ (Wablief?!, ***)
Na de éénmalige reunie van Evil Superstars vorig jaar staan de potentiële troonopvolgers al te trappelen van ongeduld. Meer zelfs, naast ongeschoren blueslicks en knetterende electronica gooien deze vijf tegendraadse Gentenaars ook nog een portie rap en hiphop in de mix. Muzikaal zat alles dus wel lekker averechts in elkaar, een geniaal gestoorde frontman lijkt dan ook het enige wat nog ontbreekt om in de voetsporen van Mauro & co te treden.
SHOW ME THE BODY (Lift, ***½)
Master of ceremony Ayco Duyster had ons een venijnig DIY groepje uit The Big Apple beloofd, en daar bleek geen wood van gelogen. Laverend tussen de primitieve hardcore van Minor Threat en Black Flag en de virtuoze cross-over metal van 24-7 Spyz en Prong verkocht dit trio ons een lekkere oplawaai die nog lang zal blijven nazinderen. De scheldtirades en agressieve provocaties van frontman Julian Cashwan Pratt, die nota bene de gitaar had ingeruild voor een minstens even luidruchtige banjo, namen we met de glimlach op de lippen en pretoogjes in ontvangst.
GOGO PENGUIN (Club, ****)
Jazz: er is tegenwoordig echt geen ontkomen meer aan en dat hebben Chokri en Eppo maar al te goed begrepen. Temidden een horde hippe jazzcats zagen we dit ronduit virtuoze instrumentale trio uit Manchester alle clichés van het genre wegblazen: dit was tegelijkertijd opwindend, groovy en begeesterend, en kwam bij momenten zelfs aardig in de buurt van wat vooraanstaande labels als Mo’Wax en Ninja Tune tijdens de 90ies in de aanbieding hadden. Laat St. Germain hier een beat onderzetten en je krijgt niets minder dan een wereldgroep.
AMBER ARCADES (Lift, ***½)
Door het forfait van Blaue Blume kreeg dit jongste snoepje van de Nederlandse indiescene alsnog een een stekje op een festival onder de Moerdijk. De afwisseling van dromerige gitaarliedjes à la The Sundays en lichtvoetige shoegazepop uit de hoogdagen van Lush goot lekker binnen, ook al lieten we ons soms nodeloos afleiden door de ontwapenende verschijning van het frele frontmeisje Annelotte de Graaf. En ja, naast de juiste looks helpt het natuurlijk wel dat je zonder blozen wegkomt met een remake van Nick Drake’s “Which Will”.
SLEAFORD MODS (Club, ****)
De oerprincipes van punk worden door Sleaford Mods strikt nageleefd: deftig kunnen zingen of spelen zijn geen must, maatschappij kritiek spuien en provoceren zijn dat wel. Qua afspiegeling van de maatschappij kan de muzikale act van de Britten ook wel tellen: terwijl woordvoerder Jason Williamson met een soort ‘spoken word on speed’ zich in het zweet vloekt staat zijn kornuit Andrew Robert Lindsay Fearn te niksen achter een laptop die repetitieve loops uitbraakt. Punk is 40 jaar jong en, getuige de set van dit onnavolgbare Britse duo, allesbehalve dood!
LOCAL NATIVES (Club, ***½)
Door de plotse stuiptrekking van de hemelsluizen liep de Club tent wel heel erg snel vol voor de zonovergoten close-harmony crossover pop van dit Californische vijftal. Er staan inmiddels drie albums op de teller, waarbij elke nieuwe schijf telkens een beetje minder interessant klinkt dan z’n voorganger. Live is er gelukkig weinig te merken van die muzikale bloedarmoede en klinken Local Natives als de ontstuimige achterneefjes van Fleet Foxes die zich te goed doen aan een batterij percussie instrumenten.
DOUBLE VETERANS (Wablief?!, ****)
Een nieuw jaar, dus een nieuw groepje voor Lee ‘zoon van Guy’ Swinnen. Het feit dat debuutschijf ‘Spaceage Voyeurism’ zowat gans het voorjaar in onze stereo kampeerde creëerde hoge verwachtingen, en die werden oorverdovend ingelost. Toegegeven, in essentie plundert dit explosieve trio zowat de helft van de Nuggets catalogus, maar daar tegenover staan jeugdige branie en een lichtontvlambare podium presence die van Double Veterans één van de beste (garage)rockbandjes van het moment maken.
NOEL GALLAGHER’S HIGH FLYING BIRDS (Main Stage, ****)
Noel Gallagher had duidelijk z’n dagje niet: de Mancunian was niet arrogant, het aantal keer dat ‘fookin’’ in zijn bindteksten opdook was op één hand te tellen én hij trakteerde op drie Oasis evergreens waarvan het traditionele afsluitende anthem “Don’t Look Back In Anger” ons zowaar kippenvel bezorgde. Alleen dat complimentje aan het adres van de ferm over het paard getilde grootverdiener Kevin De Bruyne was er ver over, maar voor de rest was dit een onverwacht uurtje uiterst genietbare classic rock.
RÓISÍN MURPHY (Marquee, **½)
De doortocht van de Ierse disco diva Murphy was er één van te weinig pieken en te veel dalen. Dat het voormalige uithangbord van Moloko evenveel heeft met muziek als met mode wisten we al, maar een stuk of 20 keer van outfit veranderen op een uur tijd was misschien wel wat teveel van het goede. Die grote verkleedparade haalde onnodig de ‘flow’ uit haar show die soms wat te veel op een aaneenschakeling van half uitgewerkte ideeën leek. La Murphy wil duidelijk op een avontuurlijke manier de toekomst in zonder haar verleden zielloos te herkauwen, getuige de toch wel geniale banjo versie van “Overpowered”.
SOPHIA (Club, ****)
Na 7 jaren zonder enig teken van leven kwam Robin Proper-Sheppard opnieuw bewijzen waarom hij één van onze favoriete treurwilgen is. Hier stond een herboren coryfee uit de 90ies te blinken die naast wat nieuwe nummers ook, zoals hij ze zelf zo treffend omschreef, een trits oldskool rock & sad songs op de setlist had staan. Met twee extra gitaristen in de rangen moet dit trouwens zowat de meest heavy reïncarnatie van Sophia zijn, waardoor zelfs breekbare Duyster pareltjes als “So Slow” en “Bastards” klonken alsof ze door The God Machine werden gehaald.
WHITNEY (Lift, ****)
Als één van de hipste bands van het moment wordt deze bonte bende uit Chicago nu zowat de helft van de aardkloot rondgevlogen ter promotie van ‘Light Upon The Lake’, een onvervalst breakup album vermomd als een luchtige verzameling zomerse meefluitliedjes dat steeds uitdrukkelijker solliciteert naar de top van de eindejaarslijstjes. De zingende frontman Julien Ehrlich loodste zijn vijf metgezellen doorheen een ongedwongen uurtje jazzy close-harmony pop met de nodige knipogen naar ex-bands van sommige groepsleden (Smith Westerns en Unknown Mortal Orchestra) maar ook naar 60ies helden als The Lovin’ Spoonful en The Zombies. Als deze indiekids zich niet al te rijkelijk gaan laven aan allerhande pills en thrills dan duurt deze triomftocht van het pure popliedje wellicht nog tot Rock Werchter 2017.
THEE OH SEES (Club, *****)
Ze zijn uiterst dun gezaaid, zo van die gigs waarvoor je achteraf wierook en superlatieven te kort komt om de adrenaline kick van het moment in woorden te vatten. Wie even na 1u ’s nachts de Club tent binnen strompelde gets the picture. Het vanuit San Francisco opererende psychedelische garagerock gezelschap Thee Oh Sees grijpt terug naar de primaire essentie van rock’n’roll: snoeihard, rauw en vol overgave raasden de heren als een ontspoorde pletwals over alles en iedereen heen. De motor achter die pletwals bestond uit twee synchroon meppende drummers die op aangeven van de manische frontman John Dwyer zich de ziel uit het lijf speelden. Hoezo, rock = dood & begraven? Koop of steel een plaat van Thee Oh Sees en u wordt met sprekend gemak van het tegendeel overtuigd.
DAG 3, zaterdag 20 augustus 2016
ANDRÉ BRASSEUR & BAND (Marquee, ***½)
Met dank aan Belpop kenner Jan ‘De Dikke’ Delvaux is onze vaderlandse Hammond maestro terug hip en mocht de veteraan met 76 lentes op de teller eindelijk debuteren op Pukkelpop. Vergezeld van een vijfkoppige begeleidingsband, met o.a. Mens drummer Dirk Jans in de rangen, kwam de man bewijzen dat hij naast veredelde kermisdeuntjes genre “Early Bird” ook een flinke brok acid jazz avant la lettre uit zijn orgel heeft geschud. Brasseur zelf genoot met volle teugen: ‘Vous êtes for-mi-da-ble!’. Van ons krijgt ie een 10 voor sfeer en gezelligheid.
VANT (Main Stage, ***)
Je bent als Engels groepje niet slecht bezig wanneer het tweede optreden op Belgische bodem al meteen op het hoofdpodium van PP blijkt door te gaan. We hoorden een flard sympathieke punkpop uit de back catalogue van Ash afgewisseld met rammelige indie uit dezelfde goot waar The Libertines ooit zijn aangespoeld, maar echt vonken deed het nooit.
WARHOLA (Castello, ***)
Sinds hun gouden plak op de Rock Rally editie ’14 heeft dit hippe vijftal in alle stilte de intussen alom beproefde dubstep formule van James Blake flink bijgeschaafd door nog meer ruimte te geven aan pathos en melodrama. Het voorlopige eindresultaat begint wel steeds meer naar Oscar & The Wolf te ruiken: een commercieel gunstig vooruitzicht heet zoiets.
ARBEID ADELT! (Wablief?!, ****)
Wie twijfelt aan de houdbaarheidsdatum van de avant-garde electro die het kolderieke trio sinds de prille 80ies uit haar mouw schudt kunnen we meteen gerust stellen: Ze Staan (nog steeds) Scherp! De gevatte woordspelletjes van de immer kwieke Marcel Vanthilt (‘Het systeem werkt op mijn systeem’, iemand?), de verschroeiende industrial noise injecties van enfant-terrible-op-leeftijd Luc Van Acker en de wulpse sax van Jan Vanroelen: het blijven beproefde ingrediënten van één van de weinig nog actieve eerste generatie Belpop bands. We starten nu al een nieuwe petitie voor hun generatie- en geestesgenoten: graag Aroma di Amore op PP ’17!
KING GIZZARD & THE LIZARD WIZARD (Club, ****)
Wie Tame Impala’s transitie van beloftevol psychedelisch rockbandje tot discopop supersterren met lede ogen heeft aanzien kan voortaan terecht bij deze landgenoten die vooralsnog geen ambitie hebben om radiovriendelijke 3’ popsongs uit te braken. Wel integendeel, de set van deze 7 virtuoze Aussies -inclusief twee drummers naar het voorbeeld van hun geestesgenoten Thee Oh Sees- leek meer op één lange jamsessie volgestouwd met geschifte tempoversnellingen en dito stemvervormingen. Tiens, de platen van Jethro Tull lijken plotsklaps niet meer zo oubollig.
GRANDADDY (Marquee, ****)
Onze Californische antihelden herhaalden hun truukje van PP editie 2012: zonder nieuwe plaat op zak toch maar weer lekker de Marquee doen vollopen voor een uurtje indiegeschiedenis. Wel nieuw leken ons de visuals waarin de groeipijnen van onze aardkloot zoals overconsumptie en overbevolking met de nodige ironie werden aangekaart. Geen enkele andere groep heeft zich met succes gewaagd aan de onwaarschijnlijke crossover tussen ELO en Neil Young, wat meteen ook de blijvende populariteit van Jason Lytle & diens mannen met baarden en/of baseball petten verklaard.
ERTEBREKERS (Wablief?!, ***½)
Als oangespoelde West-Vloaming móestn wulder vaneigens efkes passeern voorbie de veur de geleegenteid tot ‘Otel’ ommegebouwde Belgentente. En die zot hjèlehans vul, want da nie groepke va die drie giestiggoards mee Fluppe Kowlier es redelijk populeir ant komn. Uuk al waster in geel den omtrek gien Zjei of Oallkarre te bekenn, we vonden wieder die Westvloamse nummerkes geweunweg skitterend. Tot 'n noaste kji!
LCD SOUNDSYSTEM (Main Stage, ****½)
James Murphy & co verklaarden zichzelf in 2011 nog dood en begraven, maar tekenden toch maar lekker voor de meest welgekomen muzikale verrijzenis van PP16. Een pak jaren zijn intussen verstreken, maar toch doen de New Yorkers hun naam nog steeds alle eer aan door te zweren bij analoge apparatuur. Verscholen tussen een indrukwekkend aantal vierkante meter vintage synths leek de groep zich dan ook eerder in een opnamestudio dan op een festivalpodium te bevinden. Anderhalf uur lang regeerde een onweerstaanbare punkfunk groove over Kiewit, maar omwille van een te lage aai- en herkenbaarheidsfactor resulteerde dat jammer genoeg niet in een massaal dansfeestje.
TAXIWARS (Wablief?!, ***½)
Tom Barman heeft al menige tent mogen sluiten op PP, dit keer kreeg hij het gezelschap van drie jazz cats met wie hij onlangs een tweede schijf inblikte als TaxiWars. De hyperkinetische zegzang van de Antwerpse veteraan en de bijwijlen funky late nite groove van zijn virtuoze maats vormden een geslaagde blend, alleen een cocktail bar uit één van de Tarentino prenten ontbrak om het broeierige sfeertje compleet te maken. Wel jammer dat een groot deel van het publiek de Wablief?! tent had uitgekozen om tijdens deze acoustische set wel erg luidruchtig bij te praten. Een terechte reactie van de lichtontvlambare Barman bleef niet uit, maar de jeugd bleef hardleers.
MARKY RAMONE’S BLITZKRIEG (Shelter, ****)
In het jaar dat punk 40 veiligheidsspelden door lijf en leden mag prikken was PP het aan zichzelf verplicht om een dinosaurus uit het genre op te trommelen. ‘This set is dedicated to Joey, Johnny, Dee Dee, Tommy … and Lemmy’ orakelde ex-drummer Marky Ramone vooraleer hij en zijn drie maats de eerste van vele ‘1234’s op de meute afvuurden. Eén van die maats was trouwens een oude bekende in de persoon van Ken Stringfellow, voor eeuwig en altijd het halve brein van The Posies. Als een dolle veertiger verkende hij alle uithoeken van het podium met slechts één doel: een geloofwaardige tribute brengen aan de wat tragische figuur van Joey Ramone. Eén uur en 27 punk evergreens later leek die missie ruimschoots geslaagd. Leuk overigens dat Sinatra het laatste woord kreeg met “My Way”: weinig verjaardagsfeestjes worden beter dan dit.
Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands 2016
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2016/
Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit
Pukkelpop 2016 – zaterdag 20 augustus 2016
Pukkelpop 2016
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2016-08-20
Masja De Rijcke en Johan Meurisse
We hadden een evenwichtig parcours uitgestippeld van verschillende podia . Dance en rock waren vandaag sterk verenigd, van LCD Soundsystem , Jamie Lidell , Anderson. Paak , naast een Marky Ramone en Minor Victories; ook veel goeds in de dancehall met Dua Lipa en Soulwax .
Die Boiler, Castello en Dancehall nemen een prominente plaats op Pukkelpop in en duwen de andere stages in de back . Het siert de programmatoren dat zij door de jaren hier veel in geïnvesteerd hebben .
Vandaag was het een dagje Pukkel ten top …
Een overzicht van het parcours
Dancehall zei U? Jawel , Al vroeg in de namiddag stond AlunaGeorge , rond de bevallige schone Aluna Francis en de elektrotechneut George Reid . De r&b , soul, funk en hiphop werd in groovy, zwierige dansbare electrobeats en dubstep geplaatst. Een fris twinkelende sound , die ergens Moloko verraadt en waar tussen in Aluna (vocaal) hotst . Al heel wat volk vroeg geniet , heupwiegt , danst op deze dampende ritmes; een broeierige, hotte , toegankelijke sound met duidelijk hitpotentieel . Een ‘Body Music’ door songs als “You know you like” , “I’m in control” , de nieuwe sterkhouder “Mean what I mean” en de doorbraak “White noise”. Al meteen een fijne performance van deze heerlijk verschijning , die in de picture kwam met haar gastbijdrage bij Disclosure “. In het najaar ‘een must see’ in de Bota!
Een nokvolle tent hadden we voor de Brits –Kosovaarse jonge Dua Lipa , die ons door het voorjaar loodste met de schitterende single “Be the one” . Een heuse band had ze achter zich , en zelf was de schone te zien in haar Raptor t-shirt en rodeobroek . Heel wat jong volk droeg de charismatische artieste op handen . Ze was sterk onder de indruk . Het materiaal is niet allemaal op het niveau van een zwierige , dansbare ritmiek, ze heeft ook een rits slepende , donkere, tragere nummers op de leest van London Grammar gedragen door haar diepe , indringende stem . “Good times” (in Jamie xx remix), “Hotter than hell” en haar doorbraaksingle deden de Dance hall daveren. Op het ontdekkingsfestival Eurosonic werd ze gekoesterd en veelbelovend onthaald , in het najaar kan dit voor een breder publiek in de AB!
“Welcome to our birthday party …” Ons eigen The Subs heeft iets te vieren. Ze bestaan tien jaar. De eerste tunes van “Are you excited“ (“Music is the new religion”) staan garant voor een stomende party . De Pessemier is bij zijn fans te vinden , crowdsurft en baant zich letterlijk een weg door de mensenzee. Het publiek hotst , botst , danst , handjes in de lucht , ‘de oohoohs’ galmen op de bonkende , pompende electrobeats en schurende , scheurende gitaren.
De beatbastards zijn en blijven populair met hun geflipte electro/house/techno/wave , “Kiss my trance” , “Fuck this shit” , “Face of the planet” en de dolle gekte met een verwaaide Franstalige “ Pope of dope” waren zondermeer treffers . Het feestje werd nog completer met oud lid Stefan Bracke en een metalgitarist , die de sound nog heftiger maakte. The Subs – wat een pletwals!
Kroonstuk was Soulwax van de Dewaele Broertjes, die begonnen na de set van LCD Soundsystem , van onmiskenbare invloed op hen . De retroSoulwax is definitief opgeborgen . Met de jaren deden ze DJ ervaring op , kregen we het succesvolle 2 Many DJs dat evolueerde naar een Soulwax Nite versions, welke ‘.0’ ook . Ze verwerken die punkfunk in een potpourri van elektronica, elektro, breakbeats, neurotische trance en vervormde vocals opgezweept door een diepe bas en drums.
Ze werden aangekondigd als een project met ‘three staccato drums and analogue synths’ . Iets speciaals verwezenlijkten ze , met een combo van (jawel) drie drummers ( metaldrummer Igor Cavalera btw!), een bassist en backing vocalistes. De broers staan rechtover elkaar omgeven van immense elektronica, en gaan diep, rauw, knallend, schurend en dreunend . Een hectische, chaotische gekte! Vroegere nummers worden herwerkt , her geïnterpreteerd, lopen over elkaar en door elkaar met nieuwe nummers . “E-talking”, “Miserable girl” herkennen we ergens; de driedubbele drumsalvo’s op “NY excuse” , vormt een ongelofelijke apotheose. Wat een samenspel van de broers met de band! Iedereen was verbaasd , onder de indruk en ging overstag op die unieke elektrorock . De dance hall ontplofte . Wat een terugkeer. Nu zien hoe ze dit ooit op plaat krijgen …
Eerder op de mainstage hadden we ook iets lekkers zoets en dansbaars met LCD Soundsystem en in de vroege namiddag Anderson .Paak and The Free Nationals.
Het NY-se LCD Soundsystem , rond de excentrieke spil James Murphy, heeft na vijf jaar elkaar opnieuw gevonden . Tien jaar terug lanceerden zij punkfunk in dansversie , hypnotiserend, bedwelmend , bezwerend, ritmisch , melodieus .
LCD Soundsystem was hier één van de headliners , maar bij het jonge volkje zijn ze niet echt gekend om de andere dansbare site van het terrein te verlaten . Op de koop toe begint het dan nog te regenen midden de set , waardoor enkel de ‘die-hard’-LCD’s fans overblijven . We zagen Murphy, zijn rechterhand Whang en de band op hun best, scherp , strak , groovy en innemend . Heel wat elektronica, synths , drumkits en versterkers stonden opgesteld op het podium . Jawel , negen man zagen we daar wel bezig .
Anderhalf uur kregen we een backcatalogue , in een compacter rockend jasje, gekenmerkt in repeterende , melodieuze en ontspoorde ritmes. De LCD punkfunk werd een gegeven door de gitaarriedels, de diep dreunende basses, de doortastende bleeps en de opbouwende groove. Murphy spuwt z’n praatzang in een overgemoduleerde microfoon.
Een losgeslagen gekte, zeker als klassesongs “Get innocuous” , “Yeah yeah” , “Losing my edge” werden afgevuurd . Hier werden de dansspieren getriggerd en werden we letterlijk meegesleept en -gezogen. “The time has come” , inderdaad . “Us vs them” en “Daft punk is playing at my house” zorgden voor een heerlijk rock-elektronische start. Popelektronica van een meer gewoon afgelijnd niveau zat er tussen met o.m. “Tribulations”, of lichtvoetiger door “You wanted a hit” en “NY , I love you but you’re bringing me down” , lounge/nightclubbing, in een decor op z’n Jimmy Fallons; Murphy ging vocaal door merg en been. Frank Sinatra zou jaloers zijn. Hij mag er dan verwaaid, warrig uitzien , een paar flessen wijn achterover gekieperd hebben , live zagen we professie en een aardige , sappige , spannende , venijnige en stekelige band .
Het liedje van LCD lijkt nog niet uitgezongen . De 90s ravers beleefden ‘the time of their life’ hier . Benieuwd wat de toekomst brengt .
Een ander hoogtepunt noteerden we in de vroege namiddag met de Californische singer/rapper Anderson .Paak . Hij kon al op een volle wei rekenen en blaast het hiphopgenre nieuw leven in . Jawel, met een band achter zich , die meer diepgang brengt en soul, r&b voller , steviger laat klinken in een groovy ritmiek. Zeker ook als we de man zelf achter de drums zien en hij rapt en zingt . Het jonge volkje smelt voor die genietbare , zwoele, aanstekelijke , dynamische sound , scherp , relaxt , dansbaar . De band is perfect op .Paak ingespeeld . Het soult , funkt , groovet, een The Roots op hun best; een stikjaloerse Kendrick Lamar valt voor zo’n beloftevol artiest . Kan ook niet anders als je de doorbraaksingle “Am I wrong/luh you” een Bowie’s “Let’s dance” tune geeft ; verder klinkt hij even overtuigend op “Come down of tracks” , “Heart don’t stand a chance” en “The season/carry me”. In het voorjaar was de Bota al uitverkocht , na vandaag lonken de grotere clubs . Schitterend vieruurtje!
Een aanstekelijk luik dus met deze twee , dat inwerkte op de dansspieren , maar Pukkelpop had vandaag nog veel schoons geprogrammeerd – Een overzicht …
Kort na de middag hadden we de jonge UK belofte Vant , die nauw verwant zijn met het oude Subways. Het stof werd uit de oren geblazen door hun rauwe , gruizige garage rock’n’roll. Het is altijd aangenaam zo’n bandje te zien dat rockt , knalt!
Iets later stond op dezelfde mainstage Gnash , de uit LA afkomstige 22 jarige producer; hij had een DJ mee en bracht minimal lounge soul/r&b beats’n’grooves . Een zonovergoten Pukkelpop onderging de aangenaam lome beats en genoot. Terrasjesweer met een onderkoelde cocktail was het beeld dat zich opdrong . Het hitsingletje “I hate I love you” (op plaat met Olivia O’Brien) zorgde voor de doorbraak , wat al een ruime belangstelling opleverde . Niet echt verrassend , maar uiterst genietbaar; het publiek liet zich meeslepen in ‘oohoohs’ en handjes zwaaien …
Niet enkel Bazart heeft België in zijn broekzak zitten maar ook voormalig Rock Rally- winnaar Warhola is goed op weg. Zij hebben dit jaar een mooie EP de wereld ingestuurd die zij met volle overtuiging voor een zo goed als volle tent brachten op de wei van Pukkelpop. Hun bekendste nummer “Unravel” deed ons even zweven maar ook “Lady”, “Red” en “Reshape” vielen bij ons en bij de aanwezige festivalgangers in de smaak. De melancholische dreampop en de hoge noten van Oliver Symons brachten ons gedurende volledige setlist naar hogere sferen. Een leuke trip naar betere oorden. Wij kijken zeker uit naar het debuut en een volgend concert. (Masja De Rijcke)
Vanthilt’s Arbeid Adelt! is al vijfendertig jaar bezig en stond nog nooit op één van de Pukkelpopstages . Hij was hier al eens presentator en kon zich met nu met Jan Van Roelen en Luc Van Acker uitleven op het podium . Drie verschillende personalities, even verscheiden gekleed (een Van Acker in camouflagepak op deze hete namiddag!) , dwarsten hun oude hits met nieuw werk uit de nieuwe plaat ‘Slik’ . Nederlandstalige minimal, wave en elektropop , in een anarcho- absurdistisch karakter en vrolijke chaos, lokte een volle Wablief tent. Arbeid Adelt! was hier populair en trok een divers publiek aan. De set was energiek, dynamisch , leuk , speels , doordacht van de nodige flair, charme en humor … In die elektro/wave werd de subtiliteit en finesse niet het oog verloren! “Popcornmario”, “50000 hats” , “Het systeem“, ze nestelden zich moeiteloos naast die intrigerende opgestofte “Jonge helden”, “De man die alles noteert”, “ Ik sta scherp” , “Lekker westers”, “De dag dat het zonlicht niet meer scheen” en een verbasterd “Death disco” . Op het einde jamde het trio lekker door . Arbeid Adelt! stond verdomd scherp!
De iets jongere bompa’s van Grandaddy speelden in 2012 al een eerste comeback op Pukkelpop. De band rond Jason Lytle breit er een staartje aan en keert nu terug , waarbij een nieuwe plaat in ‘t verschiet ligt . De houthakkershemden zijn opgeborgen, de baarden bijgeknipt , maar ze zijn nog steeds onder een petje te bewonderen . De catchy psychedelische ‘wegdroom’ pop is bezwerend, meeslepend , opzwepend en blijft na al die jaren overeind . Lytle zweeft vocaal over de nummers heen. De gitaar- orgelpartijen zijn iets unieks en kregen een dosis galm mee. Ze speelden sterk materiaal als “Hewlett’s daughter” , “El caminos in the west” , “The crystal lake” en “A.M. 180” , voorzien van een rits weirdo projecties en beelden, uit de oude doos, vloeistofdia’s gecombineerd met shoppingcentra, gekke tractorpullings , accidenten op een crossparcours … “Only one new one” scandeerde hij braafjes, “Way we won’t”, die hun rootspsychedelica met een groot uitroepteken bevestigt.
King Gizzard and the Lizard Wizard zijn Australiërs met een missie, namelijk hun fans meenemen op een psychedelische trip terug in de tijd van 70’s psychedelica. En daar zijn zij heel goed in geslaagd. Een opzwepende band die beschikt over twee drummers die er beiden voor zorgen dat hun sound sterker wordt gemaakt en hen onderscheidt van andere soortgelijke bands. Ook de rest van de muzikanten spelen op hoog niveau en weten hun publiek met open mond naar het podium staren. Wat hen ook speciaal maakt , is dat zij enkel hun laatste nieuwe plaat ‘Nonagon Infinity’ volledig hebben gespeeld en nummers van hun vorige platen achterwege laten. Dit kan voor sommigen misschien teleurstellend zijn maar wij zijn 100% overtuigd van hun aanpak en hebben met volle teugen genoten. (Masja De Rijcke)
De funkende soulpop van Jamie Lidell tekende voor de ideale zonsondergang op Pukkelpop . We zagen de getalenteerde Brit al in allerlei gedaantes. Hij heeft nu een full live band achter zich, materiaal en een singer op hun best . Wat een dampende groove , vol geluid dat triggert en happy feelings verwezenlijkt . Hij profileert zich ergens tussen Stevie Wonder, Prince en Jamiroquai in . In oktober komt de nieuwe plaat uit, ‘Building a beginning’ ; de single “Walk right back” meet zich naast de oudere “Multiply” , “Another day” , “Little bit of feel good” en “When I come back around” . Even konden we op adem komen op het innemende , ingetogen “I live to make you smile”, dat hij schreef voor zijn tweejarig zoontje . Lidell geeft z’n materiaal een live boost. De blanke soulzanger pakte ons volledig in . Sterkhouder! In het najaar in de AB.
In de Lift konden wij de meest beloftevolle band van Denemarken zien spelen. Althans zo wordt de band Liss omschreven. Wij hadden hier echter onze twijfels bij en vonden deze band allesbehalve. Het Justin Timberlake gehalte liep naar mijn bescheiden mening hoog op en deze band kon mij helemaal niet overtuigen. Het publiek dacht daar echter anders over en we moeten eerlijk toegeven dat de sfeer er goed inzat. De aanwezigen hebben ruimschoots gedanst en genoten. We zien een mooie toekomst voor deze elektroniche soul popband, gezien de omstandigheden . (Masja De Rijcke)
Taxi Wars, het jazzproject van Tom Barman (dEUS) en saxofonist Robin Verheyen was de laatste avond te zien in de Wablief!?. Het is een veelbelovend project dat live zeker kan overtuigen maar door het geroezemoes in de tent van de voorbijgangers die kwamen schuilen voor de regen was Barman toch even van zijn melk. Hij wees iedereen erop ‘respect te moeten hebben voor de band en de mensen die echt van het concert wouden genieten: “Het zijn hier geen laptops op het podium … Het is gevoelige muziek”. Desondanks was dit een heel goede , gevarieerde show. Zowel rustige gevoelige songs als dansbare zweverige jazz kwam hier aanbod. En wij hebben er zeker van genoten. (Masja De Rijcke)
De existentiële pop van Oscar & The Wolf moesten we genoodzaakt aan ons voorbij laten gaan door het boeiend slotoffensief van Marky Ramone ’s Blitzkrieg, één van de Ramones drummers , die het muzikaal erfgoed van veertig jaar terug in bijna evenveel nummers ( lees: zeker de helft!) speelde . Joey, Johnny en Dee Dee worden op zo’n momentum op handen gedragen . Maar ook Lemmy werd geëerd.
“ One –Two –Three – Four” , in een sneltempo vuurde Ken Stringfellow (jawel van The Posies) samen met een gitarist, een bassist en Marky , de rits nummers op ons af , “I Don’t Care”, “Sheena Is a Punk Rocker”, “I Wanna Be Your Boyfriend”, “ Rock’n’roll highschool”, “The KKK Took My Baby Away”, “Pet Sematary” … Ze flikten het , ‘Blitzkrieg punk stills alive’!
Voor we de Boilerroom en soortgelijken onveilig gingen maken namen we nog even een kijkje in de Shelter voor Marky Ramone’s Blitzkrieg. Deze enige overlevende Ramone en plaatsvervanger van voorganger Tommy kwam met Ken Stringfellow (Posies) en Captain poon (Gluecifer) alle legendarische Ramones hits voor ons brengen. Duidelijk dat je dit niet mocht missen. Punk herleefde, net zoals de oude punkers die aanwezig waren in de Shelter. Ruim twintig Ramones nummers werden hier door de boxen geramd waaronder “I don’t Care” , “Sheena Is a Punk Rocker”, “I Wanna Be Your Boyfriend”, “Gimme Gimme Shock Treatement”, ... Te veel om op te noemen zeg maar. Eindigen deed de legendarische drummer uiteraard met “Blitzkrieg Bop”. Deze show werd opgedragen aan zijn voormalige collega’s Dee Dee, Johnny en Joey die al enige tijd een rockende ster aan de hemel zijn en Lemmy die ons nog niet zo lang geleden heeft verlaten. Voor hem speelde Marky het nummer “R.A.M.O.N.E.S” van Motörhead maar ondertussen waren er nog enkele andere covers in de setlist opgedoken zoals de punkversie van Louis Armstrong’s “What a wonderfull world”. Het was een show om nooit te vergeten! (Masja De Rijcke)
Het gelegenheidscombo Minor Victories houden we maar best in ‘t oog , zeker voor wie houdt van een potje Slowdive – Swervedriver – Loop - My Bloody Valentine - Ride – Jesus & Mary Chain en Mogwai . Een Muzikale Schoonheid wordt hier samen geperst in een reeks stekelige, stevige songs met een gepaste , beheerste dosis effects , fuzz, galm en noise . Minor Victories is het bizar getalenteerde Rachel Goswell (Slowdive), Justin Lockey (Editors) , Martin Bulloch en Stuart Braithwaite (Mogwai). Samen klonken ze gedreven, behielden een intense spanning en zorgden voor een intens beleven; ze dienden stroomstoten toe en feedback explosies . Ride , die hier vorig jaar maar een matige set speelde, werd weggeblazen.
Pukkelpop kon voor de alternatieveling niet beter eindigen …
Op die manier besloten we Pukkelpop 2016 - Een gevarieerde Pukkelpopaffiche , die de kaart van gezelligheid meer dan ooit trok en op de verschillende stages voldoende moois van genres en ontdekkingen te bieden had. Tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands 2016
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2016/
Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit
Pukkelpop 2016 – vrijdag 19 augustus 2016
Pukkelpop2016
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2016-08-19
Masja De Rijcke en Johan Meurisse
Aan de tweede Pukkelpopdag houden we fijne muzikale herinneringen over. Een gemoedelijke start, met rustige, sfeervolle acts, meer dynamiek door gevestigde waarden op de Mainstage, Marquee en aangename ontdekkingen op de kleinere stages.
Een overzicht
Op de mainstage hadden we Lukas Graham , die op korte tijd pijlsnel de hoogte is gegaan met “7 years old” , die op de valreep als afsluiter te horen was. Het jonge publiek smulde van de charismatische zanger , die de invloed van zijn ouders en de verlieservaring van z’n pa deelde met zijn publiek . Melodieuze pop , subtiel uitgewerkt , prikkelde, rockte live. Een sympathieke band met piano/keys , blazerssectie , veel ontblote bovenlijven, die het jonge publiekje op handen draagt , en omgekeerd erg warm werd onthaald . Een ‘Grahammania ervaarden we. Het optreden werd verhuisd naar het hoofdpodium en niemand zal het zich beklaagd hebben . Heel wat hitpotentieel hoorden we op de leest van Sam Smith , met “Mama said” als volgende topper .
The Lumineers hadden eerst af te rekenen met een fikse regenbui . Hun campfire indiefolk gaf de indruk bij de start uitgedoofd te worden , maar de vrolijke , relaxte deuntjes en het bandcharisma bevorderde de samenhorigheid. Trouwens, ze zorgen ervoor dat het genre naar een (hoger) popniveau wordt getrokken . Speelplezier ervaarden we, met een knipoog naar CCR’s “Have you ever seen the rain” en “No rain” (Blind melon) ; verder ook een Dylan als één van hun meest gerespecteerde sing/songwriters (“Subterrannean homesick blues”). Al meteen vielen een reeks sterke singles “Ophelia”, “Cleopatra” en “Hey ho” als regendruppels op ons neer. De betere regendans! Hun roots werden nooit verloochend en dat maakt hen zo lieflijk, onschuldig , goed .
Meer rock ? Jawel , Noel Gallagher heeft een sterke band achter zich High Flying Birds . “This one’s for the best footballer in England , Kevin de Bruyne!” . We wisten het snel , Gallagher is een groot fan van Manchester City. Ondanks het feit dat de Oasis songs (“Champaign supernova”, “Wonderwall” , “Don’t look back in anger”) zich hier het sterkst profileerden , en luidkeels werden meegezongen , heeft hij voldoende eigen overtuigende Britrockende nummers en bewijst hij wat een sterk songschrijver hij wel is . Het publiek geniet van die wisselende aanpak van sfeervolle , broeierige en aanstekelijke rock’n’roll/pop ondersteund van keys , piano en sax. ‘Chasing yesterday’ , de vorig jaar verschenen nieuwe plaat kwam vooral in de picture met de rockende “Lock all the doors” en “You know we can’t go back” en prachtsingles “In the heat of the moment” en “The ballad of the mighty I“. Ook “AKA what a life” van een paar jaar terug , onderstreept met een vette streep zijn talent. Soms misten we wat bezieling , maar coolness is nu net één van Gallaghers eigenschappen . Af en toe kon het vocaal bij gescherpt worden , maar in één adem besluiten we ‘Brit- pop’ rockt !
The Chemical Brothers van de electrowizzards Ed Symons en Tom Rowlands hadden iets te vieren vorig jaar , ze bestonden twintig jaar , hadden nieuw werk en trokken op festivaltour . Vorig jaar op Werchter , dit jaar op Pukkelpop; een greatest hits , verweven met een soort DJset, hoorden we. Tot slot vuurden ze nog enkele classics op ons af . De prachtige projecties en beelden gaven elan aan de bigbeats. “Hey boy , hey girl” is intussen de vaste openingstreffer , de “Chemical beats” hun vertrouwd geluid , en verder pompten ze een “Do it again” en “Go” in het eerste deel . “Setting sun”, met Noel’s galmende gitaar, zat middenin de set. Kwalitatieve sterkte die ze moeiteloos verder zetten in “Star guitar” , New Orders “Temptation” en “Elektrobank”. Veel moois zat verweven in de collage van hun DJset , die hun psychedelica roots niet verloochent.
Ze hebben opnieuw aansluiting gevonden bij de jongeren , een volle wei ging hier uit zijn dak. Velen verlieten even de Dance hall en andere Boiler toestanden om deze pioniers aan het werk te zien . “Leave home”, “Galvanize” , “Block rocking beats” maakten van hun party een stomend feestje , die verder werd gezet met de Nieuwe Lichting Chase & Status .
En verder?
In de vroege namiddag hadden we een drie- ineen, de electropop van Anne-Marie , die al tweetal hits te pakken heeft , “Do it right” en “Alarm” . Net als onze Billy , moeten we haar talent nog afwachten . We lieten de sound van het popsterretje graag over ons heen komen. Goed dus, maar nog niet voldoende om te blijven hangen , maar de jonge spring-in-t veld deed zeerzeker haar best .
The DMAs zijn opkomend talent uit Australië . Ze worden wel de Aussie-Oasis genoemd . Die invloed is onmiskenbaar , maar reken een Ride in gedoseerde pedaaleffects er ook maar bij . De shoegaze was dus uiterst beheerst in hun fijngevoelig, zoetgevooisd geluid .
Tot slot Hypochristmutreefuzz, een bijna onuitspreekbare bandnaam uit ons eigen Belgenlandje , met zes op het podium , houden het op tegendraadse , noisy ritmes. “Schizophrenic blues” is een van de songs en daarmee is alles gezegd, die ergens Sonic Youth en Birthday Party samenvoegt .
Een relaxte namiddag ervaarden we met Astronaute , de volgende op de Wablief stage .Net als hun projecties zagen, hoorden we in alle rust de golven van de zee . Een melancholisch Duyster concept , langzame pracht , gebaad in gedoseerde effects, raakte , maar net niet diep genoeg.
Ook het beloftevolle Zwitsers – Duitse popduo Boy van de bevallige dames Aleska Steiner en Sonja Glass, speelde lichtvoetig werk , die ergens Haim, Cranberries en het oude onderschatte Sundays (remember Harriet Wheeler als zangers!) deed opborrelen . 2 drummers gaven meer diepte om het deels semi-akoestisch materiaal sterkte te geven . Apero-time dus met Boy , die Robin Proper-Sheppard van Sophia achter zich hadden als producer.
Een nieuw Belgische upcoming star is TSAR B. Je kent de dame wellicht van de Amy Winehouse cover “Back to Black” in samenwerking met Oscar and The Wolf. Dit nummer werd gebruikt voor de soundtrack van Adil El Arbi’s filmdebuut ‘Black’. Een groot repertoire heeft zij nog niet maar haar reeds uitgebrachte nummers “Myth”, “Escalate” en de laatste nieuwe single “Swimm” zijn alvast veelbelovend. Op podium werd ze vergezeld door twee toetsenisten en een drummer, zelf vult zij haar set af en toe aan met haar viool. TSAR B maakt diepgaande elektronische muziek die een internationale klank beheert. Ook beschikt deze zangeres over een rustgevend stemgeluid dat perfect aansluit bij de diepe baslijnen. Wij hopen in de toekomst nog veel van haar te horen en wachten alvast in spanning af. (Masja De Rijcke)
Volgende op onze lijst was Show Me The Body. Zij waren te bezichtigen in Pukkelpops’ kleinste tentje De Lift. Wij kregen van deze mannen een stevig setje voorgeschoteld met veel gitaargeweld en loeiharde noise geluiden. De hevige vertoning was echter wel van korte duur want het optredentje heeft amper 25 minuutjes geduurd. De single “Body War” , titelnummer van het debuut wist hun het meest van al te overtuigen , een fors, robuust nummer dat een perfecte samenvatting was van het volledige optreden. Stiekem waren wij wel een beetje teleurgesteld dat “Bone Soup” ,die op hun EP te vinden is, geen plekje bemachtigde in de setlist maar ons hoort u niet klagen. Kort en krachtig was het motto van deze mannen maar wij hopen wel binnenkort een iets rijker gevulde setlist. (Masja De Rijcke)
We zijn niet direct een jazzliefhebber , maar al enkele bands, artiesten weten het te integreren in een popconcept . Jaga Jazzist , Badbadnotgood , Tortoise en ons Taxiwars, Jeff Neve zijn er zo een paar en zorgen voor een andere, brede invalshoek . Graag voegen we Gogo Penguin in het rijtje toe . Wat waren we hier onder de indruk van de drie uit Manchester. Vakmanschap en beheersing door volgende instrumenten , drums, contrabas en vleugelpiano. De sound was cinematografisch en groovy. Ondanks het feit dat ze al een pak jaar bezig zijn, worden ze pas nu ontdekt .
In de Club staat GoGo Peguin. De Britten worden de nieuwste jazzsensatie van het moment genoemd en zij hebben deze status alle eer aangedaan. Hun jazzy sound beschikt over een heel rustige vibe die tegelijk ook dansbaar is. Op het podium was er een pianist , drummer en bassist aanwezig, wat net genoeg was om een indrukwekkende show neer te zetten. Het trio wordt weleens vergeleken met Kamasi Washington en Kendrick Lamar maar wij zijn toch vooral fan van GoGo Penguin zelf. Deze future jazzband is zeker eentje om in de gaten te houden en een volgende optreden zouden wij zeker zien zitten. (Masja De Rijcke)
Na de geweldige future jazz van GoGo Penguin begeven we ons naar de Shelter waar de hardcore punk van Stick To Your Guns loeihard door de boxen werd geramd. Zij zijn een begrip in dit hardcore wereldje en hun performance laat niets aan de wensen van hun fans over. Hits als “We Still Believe” en “Against Them all” werden luidkeels meegebruld en zorgden voor een moshpit van jewelste. Gewelddadige gitaren en screams weerklonken als een bronstige beer. Ze werden hier tijdens elk nummer boven gehaald en bleven het publiek telkens meer en meer opjutten. Je moet er voor zijn maar wij hebben ons alvast heel goed geamuseerd en zijn blij dat we tent heelhuids verlaten hebben. (Masja De Rijcke)
Mura Masa moest last instant cancellen , maar de plaats werd goed ingevuld door Jamie Woon . Het nieuwe materiaal liet een tijdje op zich wachten , maar de donkere trippende dubstepsound , is meer doordrongen van soul , funk, jazz en pop . Een breder klankenpalet , aangename, swingende grooves die het ‘nightclubbing’ gevoel overstijgen. Het komt het materiaal ten goede en tilde nummers als “Movement”, “Night air”, “Celebration” en “Sharpness” met soulfulle backing vocals naar een hoger niveau .
Eenvoud siert het Britse duo Jason Williamson en Andrew Fearn , Sleaford mods , die het moet hebben van onnavolgbare, verbeten rappende streetpunk (in Nottinghams dialect) en een drumcomputer. Op z’n John Lydon’s en The Streets , met een dreunende , dansbare, pompende beat, wordt de klok tekstueel teruggedraaid naar de punk van 76 en de huidige Brexit shits. Williamson rapt , spuugt over de lekker groovende , bonkige beats van bas en drums op de laptop van Fearn heen . En die Fearn , de pet wat voorover, hoeft niet meer te doen dan de startknop van z’n laptop in te drukken, die op een tafeltje of enkele omgekeerd gestapelde lege bakken staat; hij staat er stilzwijgend mee te rappen , de ene hand in de zak en met de andere blikjes bier achterover kiepen, het publiek enthousiasmerend.
We kregen een rollercoaster van korte , kernachtige , rauwe, dansbare tracks , die durven te dreunen op een repeterende Suicide beat , een diepe basstune kunnen hebben en dus op die manier traag, loom , slepend en meer uptempo kunnen klinken . Met songs als “Bronx in a six”, “Face to faces”, “Arabia”, heeft het duo een handvol sterke tracks uit . Ondanks de opgeheven vuist en de opgestoken middelvinger , schuilt er wat humor in dat protest. En ze stelden een paar ‘new ones’ voor , waarover ze zich, schijnt, de komende periode gaan bezinnen . Iets bijzonders, apart . Kon op heel wat belangstelling rekenen.
Jack Garratt is één van die fijne nieuwe ontdekkingen , waarvan je afvraagt waar die man je hele leven was . Hij doet het op z’n eentje , elektronica , gitaar staat allemaal bij z’n imposante drums. Moeiteloos speelt hij de instrumenten bij elkaar . Als snel liep de Marquee vol voor het multi-talent of zat de regenbui er voor iets tussen ? We hoorden indie , pop , r&b, triphop , drum’n’bass . Je zegt het , hij doet het . “Breathe Life” , “Weathered” , en de pas afgewerkte track “Far cry” zijn er maar een paar van die heerlijke motiefjes wat deze know-it-all kan . En trouwens , hij beschikt daarenboven nog over een sterke stem , een meerwaarde.
Andere koek hadden we van het Canadese Crystal castles , die hun neurotische loeiharde elektronica/electroclash/hardcore/noise deed knallen. De drilboor gekenmerkte sounds (vroegere referentie Atari teenage riot/Otto von Schirarch, Alec Empire) zijn minder heftig , indringend en ontspoord. Ze steken er een melodieus, bezwerende dansbare groovy beat in . Ze zijn gematigder geworden . Ze hebben een nieuwe zangeres , Edith Frances, die minder wild tekeer gaat . Haar stem zweeft over de nummers en af en toe gilt, schreeuwt ze. Een mistig decor en stroboscoops sieren . Crystal castles is nu meer en meer doordrongen van tech/house, maar blijft wel een uniek plaatsje innemen.
Terug van weggeweest zijn Crystal Castles. De Canadezen mochten de Marquee onveilig maken met hun extravagante en experimentele elektronische muziek. Gek genoeg gebruiken zij daarvoor samples van computerspelletjes uit de jaren tachtig. Vanaf het eerste geluid dat uit de boxen weerklonk hadden wij dik spijt dat we onze oordoppen vergeten waren. De Beats die uit deze boxen klonken , deden namelijk onze trommelvliezen ogenblikkelijk springen. Het duo zorgde voor een muzikale ontploffing van jewelste en liet ons kennismaken met hun nieuwe bombastische songs die te horen zullen zijn op de komende nieuwe plaat. Eerdere nummers klonken bekend in de oren van het publiek en lieten hen meteen meters de lucht in springen waardoor de Marquee een heuse aardbeving meemaakte. Voor al degenen die deze gewelddadige show hebben moeten missen. Crystal Castles zal op zaterdag 17 december te zien zijn in de Ancienne Belgique , Brussel. (Masja De Rijcke)
Roisin Murphy heeft haar set aangepast op de festivals . Oude Molokokrakers als “Forever more” , de opener vanavond , en “Sing it back” afgewisseld met haar solomateriaal , worden gespeeld . Haar songs zijn met de jaren grilliger . “Overpowered” , “Cannot contain this “en de nieuwe “Explotation” liggen ook al ver uit elkaar door haar experimenteerdrift. Live worden haar songs hertimmerd, ondergedompeld in elektronica en in een dampend , funkende groove gestoken. Haar band is perfect op haar ingespeeld . De kledijwissels , de maskers , de acts , de projecties , kortom het visuele schouwspel , het toont aan dat Grace Jones hier in de buurt was …
De avond besloten we met het dromerige , sfeervolle Marble sounds , rond Pieter Van Dessel, één van ons best bewaarde geheimen , die de kunst van het songschrijven en de pop goed beheersen ; hartverwarmende, melancholische droomsongs dus. Met zes op het podium en een backing vocaliste . Songs van een ongebreitelde schoonheid . Live krijgen de songs een boost , maar de finesse en fijngevoeligheid blijven . “The first try”, “Leave a light on” … Zeker weten!
Dat lichtje werd al snel gedoofd door de opwindende garagerock’n’roll van The Oh Sees . Twee drummers mepten er synchroon op los , de gitaren klonken scherp , strak. Een vuil , vunzig, smerig , vettig , prettig geluid met een bluesy , psychedelische tune! Een stomend concertje , waar iedereen naar adem hapte! Wat een dynamiek, dansende mensen vooraan en pintjes in ’t rond.
De absolute top performance van dag twee op Pukkelpop is ongetwijfeld die van The Oh Sees. Hun muziek kan in verschillende rock genres omschreven worden als garage rock, psychedelic rock, art punk, ... maar dan wel van de bovenste plank. Deze band heeft al een zee van albums op hun naam staan en wisten hier nog steeds ruimschoots mee te overtuigen. Hun hits als “Toe Cutter/Thumb Buster”, “Flood’s New Light” en “Lupine Dominus” vielen in de smaak. Maar vooral de tracks van hun Album ‘Carrion Clawer/The Dream’ komen in grote mate aan bod en wisten het publiek zodanig op te hitsen , dat er af en toe eens een moshpit aan te pas kwam. Stilstaan op dit optreden was praktisch onmogelijk en ook zanger John Dwyer dacht er hetzelfde over. De sfeer zat goed en dat was ook duidelijk te zien op podium. Een dikke 10/10 als je het mij vraagt! (Masja De Rijcke)
De progressive metal van het Zweedse Opeth klinkt en is erg creatief . Ze zijn een graag gezien band op Pukkelpop. De songs ondergaan verrassende wendingen , tempowissels en zijn hard – zacht; psychedelica , blues, jazz, grindcore sijpelen door en vocaal gaan de zangpartijen van Mikael Akerfeldt samen met grunts . De ene keer klinkt hij even zoetgevooisd als een zondagse koorzanger, de volgende seconde als grafstem uit een slechte horrorfilm.
De nummers van deze sympathieke band worden tot op het bot uitgediept; het is dan ook geen wonder dat je tien minuten lang een song letterlijk ondergaat . Het lijkt wel een mini-opera met onverwachte tempowisselingen en symfonische intermezzo’s. Puik werk!
Op de tonen verderop van Chase & Status konden we sterke tweede Pukkelpopdag besluiten.
Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands 2016
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2016/
Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit
Pukkelpop 2016 – donderdag 18 augustus 2016
Pukkelpop 2016
Festivalterrein
Haselt-Kiewit
2016-08-19
Masja De Rijcke en Johan Meurisse
Pukkelpop refresht … Vorig jaar dertig jaar oud … dus kwam er een avondje bij . Ook dit jaar kon de festivalliefhebber zich al opwarmen met Belgisch erfgoed.
Pukkelpop maakt na al die jaren z’n naam van drie-vierdaagse airshow meer dan waar: eigentijdse, opmerkelijke en progressieve muziek. De organisatie heeft een prachtige variatie klaargestoomd over de dagen , een lijst namen van beloftevolle ontdekkingen, gevestigde waarden en een rits artiesten en bands die de Belgische trots uitdragen.
De indeling en inkleding werd opgestoft . Een paar tenten erbij , een herschikking en een mooie inkleding van het terrein, met allerhande (drank) standjes , (eet)kraampjes maken van Pukkelpop opnieuw een belevenis en feest. Een ecologisch bewustzijn en een gevoel van samenhorigheid. Respect!
Een fijne affiche van ‘voor elk wat wils’ en ‘voor alle leeftijden’, verspreid over de vier! dagen om je ‘alternatieve’ ei kwijt te kunnen … 79000 unieke bezoekers. De jonge freaks en de doorwinterde liefhebber zijn bijeen en konden hun muzikaal hartje ophalen …
Wat viel muzikaal op?
De site van de Dance hall , Boiler en Castello wordt door het jonge volkje erg gegeerd. De site is kleurrijk ingedeeld door de dance acts en dj’s . In die beats werd attractief geïnvesteerd. De beats , welke – step zij luiden , bonken , drongen zich de voorbije jaren op en heeft een prominente plaats ingenomen en duwt de rockstages opzij. De jongeren dansen , genieten en de respons is bijgevolg veel groter geworden dan op de rock . Op die rocksite wil iedereen graag de bands , artiesten wel eens zien, volledig of ten dele , en laat het wat over zich heen gaan, wat de feedback reduceert .
pré-dag - woensdag 17 augustus 2016
Pukkelpop heeft er sinds vorig jaar een dag bij. Op woensdag zijn er nu ook bands te bezichtigen in de Castello om zo het publiek helemaal op te warmen. Allemaal Belgische bands, iets waar Pukkelpop voor staat: nieuw Belgisch talent promoten. Naast talent spotten, kon er ook gedanst worden aan het nieuwe Booth podium , volledig in een industrieel kleedje, of in de klassieke Boiler Room boordevol vlaggen.
Manoeuvres opent het festival in de Castello met een catchy set. Wat bij het begin vooral opvalt, zijn de verrassende blikken van verschillende toeschouwers: “Is dit nu Sean Dhondt die zingt?!”. Het publiek is duidelijk niet op de hoogte van het nieuwe project van deze presentator en blijft dus nieuwsgierig kijken. Manoeuvres doet goed zijn best om te lijken op bands die momenteel erg hip zijn, denk Bastille of The 1975. Veel bombast met weinig inhoud, maar wel met een Sean Dhondt als frontman. De meeste nieuwsgierigen verlaten vroegtijdig de tent, het is leuk voor één liedje. Manoeuvres is duidelijk geen Nailpin.
Faces On TV dan maar is het project van Jasper Maekelberg die ook in Warhaus zit en samenwerkte met Balthazar. De band schopte het tot Hotshot op Studio Brussel en dat was te merken aan het opgekomen publiek. Veel kijklustigen voor deze sfeervolle band met melancholische zang. Faces On TV zette een sterke set neer voor wie houdt van de betere indie. Dromerig, in een eigen wereldje , maar toch meezingbaar. Jasper Maekelberg is een genie , wat ook in zijn soloproject te horen is.
School Is Cool heeft zijn status als beloftevolle band helemaal waargemaakt en zit nu volop te werken aan een derde plaat.Ze hebben even de studio verlaten en komen optreden in de Castello . De groep geeft enkele nieuwe nummers een kans maar laat vooral het oude werk primeren. Het talrijk opgekomen publiek geniet en zingt uit volle borst mee met de vrolijke deuntjes. Verrassend sluit de band af met de cover van Belle Perez’ “Honeybee”, een hit voor frontman Johannes Genard toen hij deelnam aan Liefde Voor Muziek op VTM. Het publiek kent dit nieuw nummer razend goed en iedereen zingt dit verrassend goed mee. De nieuwe nummers? Die klinken weer zo opgewekt als op hun eerste plaat, een leuk vooruitzicht dus!
Admiral Freebee staat ieder jaar op verschillende Belgische podia. Dit jaar stond hij voor het eerst op Pukkelpop. Voor de vaste festivalgangers in Kiewit een unieke kans om hem aan het werk te zien. Admiral Freebee heeft al veel ervaring om zo’n groots publiek in te palmen, al komt hij wat traag op gang. “Einstein Brain” en “Rags 'N' Run” passeren in het begin van de set. Toch brengt de man een greatest hits set met alles wat het publiek verwacht. Het is pas bij “Oh Darkness” dat er wat vuur in het concert komt. “Bad Year For Rock ’n Roll” spint hij zoals gewoonlijk lang uit met monologen en verschillende chaotische teksten. Met “Let It Shine” komt er rust maar de meeste mensen zijn verward door dit concert. Dit was een beetje “Too Much Of Everything”.
Al bij al een goeie eerste dag voor de liefhebber van de betere Belgische bands. Na deze rocksite, verplaatsen de meeste festivalgangers zich om een dansje in de Boiler Room te wagen , waar het festival voor iedereen echt van start gaat …
(dank aan Niels Bruwier)
dag 1 – donderdag 18 augustus 2016
Pukkelpop mag het eindoffensief van de vakantie inluiden. We beleefden een aangename, sterke muzikale dag , behalve die laatste touch , de eindsprint, die frustreerde . Popsouldiva Rihanna , de topact van dit jaar , liet op deze uitverkochte dag vijftig minuten op zich wachten en speelde maar een ordinair, flets setje, die zeker niet in ons geheugen zal gegrift staan. Spijtig voor de organisatie , die het festival een zo breed divers mogelijk kader biedt , jaar na jaar .
Niet getreurd er was meer dan dat de moeite … Een overzicht van ons parcours
Mainstage
In de namiddag zagen we een overtuigend Tom Odell. Hij heeft een nieuwe plaat ‘Wrong crowd’ uit , de uitgelezen kans om daar al een voorproefje van te horen, Hij concerteert pas in het clubcircuit begin volgend jaar. De twee singles “Magnetised” en de titelsong onderstrepen de kwalitatieve sterkte van de sing/songwriter . Trouwens ze klinken stekelig , stevig, breder en zijn meer dan de balladpop die hij soms voorschrijft . Natuurlijk moet hij zich concentreren op zijn stem en is hij deels gekluisterd aan zijn piano , maar de uitgebreide band rond zich kruiste moeiteloos extravertie met intimitei . Beetje op z’n Elbows. De gevoeligheid, meligheid en gospel op “Sparrow” en “Can’t pretend” , die de man typeert, stoorde niet in het geheel . Ze brachten afwisseling in een anders strakke , gedreven set , het gekende “Another love” moest er ook aan geloven . Puik werk en een mainstage toppertje voor Werchter volgend jaar!
Het tempo werd hoog gehouden met de Aussies van Wolfmother rond Andrew Stockdale . Tevreden waren we dat het op het hoofdpodium nog eens ruig , zompig mocht klinken , als in de ‘old days’ van Pukkelpop. Wolfmother speelde een stevige set 70s retro , vermengd met een gekruide portie psychedelica. Invloedrijk waren Led Zeppelin , The Who, Black Sabbath. Wat een knap staaltje nostalgie als ze putten uit hun backcatalogue van “Joker & the thief” , “Woman”, “New moon rising” , “Dimension” en “Victorious”, van de onlangs verschenen nieuwe cd . Na de AB, dit voorjaar, Victorie alweer!
Wolfmother is een rechttoe/rechtaan rockband en wist deze stage even in vuur en vlam te zetten. Vooral hun Hits “Woman” en “Joker & The Thief” , met invloeden van Led Zeppelin, hebben de hardrockers onder het publiek hun honger gestild. De show omvatte vettige gitaarriffs die toch enigszins proper gebracht werden. Het publiek was niet rijkelijk gevuld maar vooraan gingen ze voluit uit de bol en enkele moshpits waren onontbeerlijk. De langharige leadzanger en gitarist Andrew Stockdale heeft een imago waar zelf Robert Plant jaloers op zou zijn en de dames konden dit ook aanzienlijk smaken. Verder werd de setlist gevuld met het nieuwe “Victorious” van het gelijknamige album dat eerder dit jaar uitkwam. Wolfmother kon overtuigen met een sterk optreden! (Masja De Rijcke)
De Eagles of Death Metal dragen we een warm hart toe . Hun optreden in de Bataclan deed iedereen opschrikken. Nu heeft de band de draad weer opgenomen en verwerken ze het muzikaal door een rits spannende rock’n’roll songs , met vanouds wat humor en grappige insteeks . Ze hadden een tijdje stilgelegen . “Complexity” en “Silverlake” waren er twee van de nieuwe plaat ‘Zipper down’, die tot stand met kwam met boezemvriend Josh Homme . Geen Duran Duran , maar een opvallend “Moonage daydream” van Bowie haalden ze op creatieve wijze boven. De rockclichés vlogen om de oren , pintjes gingen in t rond, kortom, rock’n’roll plezier is en blijft het motto van Jesse, al blijft zo’n tragiek hangen en werd hij na enkele venijnige, scherpe opmerkingen geweerd op de Franse festivals … Goed zondermeer maar ook niet meer dan dat!
In de Marquee hebben de jonge helden van Bazart de tent volledig op zijn kop gezet. Honderden tienermeisjes stonden tot buiten aan te schuiven om binnen te geraken. Deze vijfkoppige band heeft dit in minder dan een jaar allemaal voor elkaar gekregen. Een gillend publiek palmde de Marquee volledig in en iedereen was er duidelijk op voorbereid om alle Bazart nummers gezamenlijk mee te zingen. Ook wij waren sterk onder de indruk van wat deze band op zo een korte tijd teweeg heeft gebracht en hoe hun live prestaties een positieve wending hebben gekregen. Het alom bekende “Goud” werd hartelijk onthaald en luidkeels meegezongen door het voltallige publiek. Maar ook “Koortsdroom”, “Tunnels” en het nieuwe “Chaos” sloegen in als een bom. Zoals de rest van het Pukkelpop publiek zijn wij vanaf nu fan van Bazart. (Masja De Rijcke)
The Last Shadow Puppets , rond Turner – Kane , hadden al een puike, overtuigende set afgewerkt op Werchter , ook hier hadden we een uiterst genietbare set van hun melodieuze Britpop , verweven van orkestratie. PopRock zit de heren in de venen. Kane draagt zo’n beetje het project , rockt en staat het nauwst bij het publiek; Turner is alvast minder ingenomen dan bij Arctic Monkeys en profileert zich als een pretentieuze rockstar door z’n act en pose. Hier was hij meer op het achterplan , alsof hij er niet bij was vandaag . En toch, de twee vinden elkaar steeds opnieuw zoals op “The age of understatement” en “My mistakes were made for you”.
Een pak goede singles noteren we , die smaakvol ontvangen werden , maar , opvallend, iets te lauw soms voor een supergroep op dit niveau. We lieten het niet aan ons hart komen. “Aviation”, “Bad habits”, “Miracle aligner” en het orkestrale “Standing next to me” prikkelden en namen ons in . Referenties werden gerespecteerd en Ere wie Ere toekomt Mark E Smith’s The Fall met “Totally wired” is steevast op hun setlist te vinden . Een Beheerst Rommelig afwisselend setje …
The Last Shadow Puppets is voor ons ongetwijfeld de comeback van het jaar. Na acht jaar besloten de Britse helden Alex Turner (Arctic Monkeys) en Miles Kane (The Rascals) een tweede plaat te maken. De combo van deze twee luisterrijke platen zorgde voor een grandioze show. Het enthousiasme van beide frontmannen was duidelijk te zien. Alex wist zijn publiek royaal aan het lachen te brengen met zijn hilarische vertoningen op het podium. Een plezier om naar te kijken zeg maar. Natuurlijk waren we vooral omvergeblazen door hun prachtige show. De setting werd aangevuld door vier vrouwelijk strijkers die startten met een klassieke intro. Vanaf het moment dat het duo het podium kwam opgewandeld barstte het feest lost. We werden overspoeld met heerlijke songs overgoten van een symfonische toets. Zij zijn meteen gestart met “Calm Like You” en “The Age Of The Understatement”, twee van hun absolute toppers . De set werd verder aangevuld “Aviation”, het opzwepende en dansbare “Bad Habits” en het zwoele “Miracle Agliner” van ‘Everything you’ve Come To Expect’. Eindigen deden Turner en Kane met “In My Room”, een perfecte afsluiter trouwens. Dit was absoluut het optreden van dag één op Pukkelpop 2016. (Masja De Rijcke)
Het hoofdstuk Rihanna kwam al deels aan bod … We waren al blij dat ze ‘in Belg-i-um’ was én ‘op Pukkelpop’, andere artiesten kwamen er nog beschamender van af . De afwisseling van act en muziek kon er nog door , maar haar eigen niveau laten we in het midden . Als dan nog een deel wordt geplaybackt , dan heb je ‘t helemaal gehad . De meisjesharten zullen wel sneller gebonkt hebben op haar (fletse) présence en (even fletse) poptunes toen ze uiteindelijk bezig was ; wij hebben ze eens gezien , zullen het in ons archief plaatsen, maar zal niet in ons geheugen gegrift staan . Goed was de combinatie van “Under my umbrella” , “Man down” naar het drieluik “How deep is your love”, “Where have you been”, “We found love”, en de integere “Diamonds” en de feelgood van “Fourfiveseconds”. En daar mee is Rihanna hier op Pukkelpop verder vergeten …
Na The Last Shadow Puppets was het tijd voor de Absolute Headliner van de avond. Rihanna. Ongetwijfeld één van de grootste Popsterren van het moment maar die status heeft ze op Pukkelpop geen eer aan gedaan. Rihanna kwam zonder blikken of blozen 50 minuten te laat het podium opgewandeld. Wat de exacte reden daarvoor was zullen we wellicht nooit weten maar het getuigt wel van weinig loyaliteit naar haar fans toe. Eens de show gestart was kon Rihanna de bezoekers die al een uur aan het wachten waren niet meteen tevreden stellen. Al na het eerste nummer klonk er boegeroep vanuit het publiek en van applaus was er zeer weinig spoor. Het zingen liet Rihanna doorheen de show ook liever aan haar backing vocals over dan dat zelf te doen.
De Amerikaanse schone speelde al haar grootste hits met weinig enthousiasme waardoor de sfeer in het publiek ver te zoeken was. Haar veelbelovende setlist werd ongegeneerd ingekort en het viel haar duidelijk heel moeilijk om een paar woorden na elkaar te zingen. Wij zij nochtans fan van haar hits zoals “Stay”, “Bitch Better Have My Money”, “Rude Boy” en “Man down”. Maar zelf deze nummers waren tijdens deze vertoning niet te pruimen.
Ook de co productie met Calvin Harris is volledig de mist ingegaan, een totaal misplaatste remix was me het nummer “How Deep is Your Love”. De Tame Impala cover “Same ‘ol mistakes” die klakkeloos werd overgenomen zonder enige eigenheid kreeg ook een plaatsje in haar show. Wij hopen dat zij daarvoor alvast haar oprechte excuses heeft aangeboden aan Kevin Parker.
Kort samengevat was dit één van de meest beschamende optredens die we al hadden gezien. (Masja De Rijcke)
Wat hadden we nog meer?
De excentrieke Ezra Furman opende Pukkelpop voor ons, met een snedig rockend gruizig setje .Een nonchalante muzikale veelvraat die verder gaat dan sing/songwriterpop. Een heus collectief met een saxofonist maakte de set breed en kleurrijk. Waande hij zich vrouw of man? Afhankelijk van de stemming luidde het, maar in zijn rokje en gortdroge stem hadden we de twee … Pure geestdrift en schwung . “Your love keeps me higher” van Jackie Wilson, niet beter kon hij de verrassende set besluiten .
Het Canadese Half Moon Run bracht subtiliteit en finesse. Live krijgt hun stralende emotionaliteit een vurig randje , waar hun indie ‘onthaastings’ pop van in het begin omboog naar een gespierde , gedreven set, mede door de dubbele percussie. De nummers zitten verdomd goed in elkaar en op dit vroege uur konden ze rekenen op een sterke respons .
Iets verder stond het Belgisch-Nederlandse combo Drive Like Maria, die al een tweetal platen uithebben en het houden op intense , broeierige gitaarrock. Rock’n’roll spelplezier, zonder al te veel franjes en die zich niet verliest in allerlei tierlantijntjes.
Warhaus, het project rond Maarten Devoldere , ging met de debuutprijs lopen in een volle Club. Een sensueel prikkelende donkere sound ergens tussen de kenmerkende sound van Balthazar en Cave door de hakkende ritmes en de grauwe zegzang en vocals. Een sobere belichting , rookmachine , een verdwaalde blazer en heel wat voorgeprogrammeerde keys . Sylvia Kreusch van A soldier’s heart zat er ook voor iets tussen met haar erotiserende danspasjes. De combinatie riep een ‘Moulin Rouge’ sfeertje op. In september verschijnt het debuut ‘We fucked a flame into being’. Veelzeggend. Wat we hoorden was veelbelovend. De singles “The good lie” en “Memory” zijn sterkhouders.
Een tweede opvallende in de namiddag was Edward Sharpe . Met z’n Magnetic Zeros klonk de indie/freefolk uiterst spannend , inspiratievol en los uit de pols. Een plezierig , ontspannend setje , die positivisme en een feestgevoel uitstraalt . Hij, een Messiasfiguur, liet veel aan het toeval over , die door z’n band telkens heel netjes werd opgevangen . Hij betrok een drietal mensen uit het publiek , die zelf iets mochten spelen , zingen of een verhaal vertellen. Een neo-hippe wereld , die een beetje Woodstock schept . Toeters en bellen + blazers. Op het gevoel af dus. Ergens tussen Mumford & Sons , Devandra Banhart en Cocorosie te plaatsen .
Tijd voor ander soort ontspanning . De Ideale Wereld crew is gehuisvest op Pukkelpop , heeft een huisorkest mee, en zorgen voor humoristisch, satirisch vertier in de Wablief stage . Ze spelen in op de headliners op hun eigen unieke manier en ‘kijk op de artiest’ . De komende dagen zijn ze er ook en ze zijn een ‘must see’ om eventjes het muzikaal parcours los te laten .
De avond valt . Het Zweedse Blues Pills brengt met de jaren meer finesse in hun ruige 70s retro stoner/hardrock/blues/psychedelica . De solo’s zijn steeds graag meegenomen , maar het materiaal is intenser, opbouwender nu. Een oogverblindende zangeres Elin Larsson deed de temperatuur in de Shelter stage stijgen. Binnenkort in de AB samen met het Duitse Kadavar! Wat een welriekende patchouli-potpourri!
Strakker , potiger klonk het Amerikaanse Clutch, die eveneens uit hetzelfde potje graait als Blues Pills . Ze zijn al van in de 90s bezig btw, en ademen een desertbluesgevoel, gezien de blues/country sterk in hun sound is verweven.
Opvallend dat The Kills de Marquee niet vol kregen . Of had het jonge volkje toen al postgevat voor Rihanna?! Het materiaal van het duo Jamie Hince en de bevallige Allison Mosshart mag met de jaren minder rauw, doorleefd zijn, live zijn het (jonge) wolven die hun publiek willen oppeuzelen. De nieuwe plaat ‘Ash & Ice’ liet langer op zich wachten en verscheen pas vijf jaar na de vorige. Intussen werden we gesust met een Dead Weather album, één van de projecten van Mosshart . De nummers kregen een stevige boost mee en stralen een heerlijk staaltje sexy garagerock meets sixties uit , op de leest van de onderschatte Cramps. “No wow”, “U.R.A. fever” en “Kissy kissy” waren al meteen drie knallers . Adrenalinestoten ervaarden we door de twinkelende , hakkende , dwarse ritmes . Electro sijpelt door en er wordt wat gas teruggenomen . “Black balloon” roept fantasietjes op en koesteren we.
Zij zullen de Arenberg en de VK doen daveren . Wie hier nog stilzit , weet niet wie The Kills zijn …
We keken sterk uit naar het optreden van The Kills . Eerder dit jaar kwamen ook zij met een nieuw album op de proppen. De nieuwe songs omvatten een aanstekelijke sound maar zijn lang niet zo vurig als daarvoor. Hun show openen deden ze met “No Wow” wat ons meteen het gevoel gaf dat we een stevig setje voorgeschoteld zouden krijgen. Toch niet. De show was goed maar de power van vroeger was iets verder te zoeken. Nieuwe songs als “Doing It To Death” en “Heart of The Dog” konden ons nog steeds overtuigen. Maar ik moet zeggen dat we vettige riffs en het stevig rock’n’roll gehalte van een nummer als “Cat Claw” te horen op de debuutplaat, wel misten. (Masja De Rijcke)
Het Schotse Chvrches kon vorig jaar de set niet afwerken, nadat hun materiaal anderhalve song ver het begaf . Het trio , rond de mooie powervrouw Lauren Mayberry maakte het nu volledig goed. Ze konden op een ruimere belangstelling rekenen in de Marquee . Hun electro pop klinkt catchy , sfeervol , vinnig , scherp , en kreeg live een krachtige, heavy boost . De nummers zijn goed verpakt en haar stem is helder , indringend . De Mondriaanse projecties maken de sound nog aangenamer . Het zit allemaal goed vandaag , de pophooks , de refreinen , de beats . Oudjes “Gun” en “Mother you share” , a capella geïntroduceerd , worden gekoesterd , maar de klemtoon kwam op de nieuwe plaat ‘Every open eye’ die verdomd sterke songs heeft als “Never ending circles” , “Clearest blue” , “Keep you on my side”, “Empty threat” en “Make them god”, met een dreunende, zalvende electrobeat en telkens warm onthaald werden .
Even dwars is de mishmash ‘mathrock’ van Battles … In acht jaar tijd zijn ze nog maar toe aan de derde plaat en werden ze een strikt instrumentale aangelegenheid . In die dwarse sound horen we een unieke klankkleur, vernuftig , doordacht in elkaar gestoken, die ruimte laat voor improvisatie . Battles prikkelt, klinkt groovy en is dansbaar. “Atlas” is daar het mooie voorbeeld van. Wat dit trio op gitaar/keys, bas en zeker op drums verwezenlijkt, is ongelofelijk, creatief , opwindend . Een instrumentbeheersing vs programmeerkunsten. Het drumstel van John Stanier met die metershoog geplaatste cimbaal is het handelsmerk . Kortom, Battles was steengoed!
‘Black is the color’ , inderdaad laat op de avond was dit op zijn plaats door de slepende donkerte van Neurosis van Scott Kelly en C° . Al dertig jaar zorgen zij voor een aparte sound als vaandeldragers van de post- sludge en experimental metal , die hier bij ons bands als Amenra en Oathbreaker opleverde . Ze hebben een nieuwe plaat afgeleverd . We horen een aanhoudend spannende dreiging, werkstukken die het daglicht moeilijk verdragen , net als Swans , Isis en Sunn O))). De hypnotiserende , bedwelmende ritmes en de tempowissels vuurden ze op ons af .
We konden in de Club terecht waar de vierkoppige vrouwenband Warpaint moest spelen. Deze overtuigende indie-rock band heeft een overweldigende en dansbare show neergezet. Startten deden zij met “Elephants” gevolgd door “No Way Out”, “Keep It Healty”, “Bees” en “Biggy”. Stuk voor stuk stevige, sfeervolle en dansbare rocknummers met een passende vrouwelijke toets. Deze dames zijn ook muzikanten om U tegen te zeggen en wisten hun publiek in een blijvende flow te brengen die de heupen steeds meer heen en weer deden wiegen. Ze sloten hun show af met “Disco/Very” , te vinden op het album die ook eerder dit jaar uitkwam , en zeker en vast zijn naam niet gestolen had. De vibe bleef de hele set aanhouden en ze zorgden voor een geweldig optreden. Dit is het soort band dat de line-up van dit jaar een grote eer aandoet en voor de nodige girlpower zorgt!
(Masja De Rijcke)
Hard , verbeten fel , compact , strak , dit zijn woorden die we over hebben voor de diehard van Mastodon. Zonder al te veel poeha ging het kwartet dwars door alles heen . “Oblivion”, “Blood & Thunder” en “The Wolf loose” tekenen voor hun uitzinnig harde set. Een voortdenderende machine , die beheerst , vakkundig , uiterst geconcentreerd te werk ging.
Letterlijk werden we uitgewuifd door het Zuid-Afrikaanse Die Antwoord , één van de verrassingen een paar jaar terug met hun neurotische erotiserende dance , die nog steeds op ruime belangstelling kan rekenen, ook al was het toen ruim 1h30, toen ze konden beginnen . “Rihanna was fokking late, fuk julle naaiers” spuwde Ninja excuserend uit . A capella zong hij nog een stukje om te bewijzen dat die Antwoord niet aan lipsync of playback doet . De energie van Yolandi en Ninja is oneindig, de woede groot , de sound explosief.
Hij bijt van zich af , zij vlindert over de songs , die in een razend tempo op het publiek afgevuurd werden. Vooraan ging het publiek loos op die rollarcoaster . “Pitbull terrier”, Babe’s on fire”, “I fink u freaky” , “happy go sucky fucky” en “Enter ninja” zijn spraakmakend , roepen tot de verbeelding en waren het krachtige antwoord op Rihanna - Puike afsluiter!
Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands 2016
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2016/
Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit
Alcatraz Metal Festival 2016 – dag 2 - zondag 14 augustus 2016
Alcatraz Metal Festival 2016
Lange Munte
Kortrijk
2016-08-14
Stijn Raepsaet en Frederik Lambrecht
Op de 2e festivaldag van Alcatraz stak de zon zich in het begin nog een beetje weg, en onderweg met mijn auto naar het parkingterrein van Expo Kortrijk begon het dan ook nog te regenen. Gelukkig gingen de donkere wolken de andere kant op en waren de zonnestralen opnieuw van de partij bij aankomst via de shuttlebus.
En bij aankomst moest ik niet meer aanschuiven en kon ik met mijn bandje via de fastlane vlotjes richting Flotsam and Jetsam. In het verleden hadden deze Amerikanen helaas de bus gemist, waardoor ze niet het verhoopte succes hebben gekend. Niettemin hebben ze in de jaren 80 toch wel enkele goede platen gecreëerd waaronder ‘Doomsday for the Deceiver’ en ‘No Place for Disgrace’. Uit deze albums werden dan ook de sterke nummers “Desectrator” en het titelnummer “No Place for Disgrace” live gebracht deze dag. In mei dit jaar hadden ze hun 13e studioalbum gereleased die als titel de bandnaam heeft verkregen. Een stevig album en live klonken “Seventh Seal” en “Life is a Mess” dan ook lekker in mijn oren. Het is nooit makkelijk om als openingsband een 2e festivaldag aan te vatten, maar blijkbaar stond iedereen al vroeg paraat om deze mannen aan het werk te zien. Groot optreden!
Nog geen gehoorschade opgelopen? Geen probleem want thrash icoon Exodus ging daar wel iets aan veranderen. De soundcheck werd minutieus uitgevoerd en de gitaren werden met precisie afgestemd zodat ze konden aanvatten met hun recentste (uit 2014) single “Blood in, Blood Out” van het gelijknamig album. De pletwals was gestart en ging vlotjes op zijn elan door met het furieuze “A Lesson in Violence”, het vlugge “Bonded by Blood” en moshpareltje “The Toxic Waltz”. Frontman Steve Souza maande het publiek aan om de eerste wall of death op Alcatraz aan te vatten en deze oproep werd direct door menig man/vrouw aangegrepen. Al gauw volgden de crowdsurfers op de tonen van “Blacklist” en werd een circlepit begonnen bij “War is My Shepherd”. Naar mijn gevoel stond het volume een tandje minder dan de dag voordien, maar het klonk nog hard genoeg om mijn hart te voelen bonken in mijn keel. Dit optreden was veel te vlug gedaan, maar was zeker één van de betere van Exodus die ik de laatste jaren heb gezien.
Dez Fafara en zijn band Devildriver waren nu aan de beurt en ik kon al vlug concluderen dat de klank wat minder goed zat. Het klonk allemaal wat meer onzuiver naar mijn gevoel, waardoor ik al een wat wrange smaak had tijdens hun optreden. Als ik keek naar het podium zag ik ook een 2e Max Cavalera staan, want frontman Dez was sinds enige tijd blijkbaar ook enkele kilootjes bijgekomen. De fans gingen uit hun dak bij “I Could Care Less” en het gekende “Clouds over California”. Circlepits en moshpits, gevolgd door een heuse wall of death werden vlijtig door de camera’s op beeld vastgelegd, maar spijtig genoeg een optreden die mij niet lang zal bijblijven.
Folk en metal…een combinatie die mij nog altijd onverschillig laat, ondanks de belofte dat zelfs iedere criticaster onbevreesd zou deelnemen aan de danspassen van deze Finnen van Korpiklaani. De gewaden waarin sommige bandleden getooid waren deden ook pijn aan mijn oogvliezen, en bij het aanhoren van de eerste melodie via een accordeon kreeg ik een kleine oprisping. Neen, niet mijn smaak, maar aan de diverse danscombinaties van koppeltjes, vrolijke gezangen van een groepje vrienden en de vele bandpatches die op de jeansvestjes waren gestikt, blijkt dat er toch veel Korpiklaani-fans rondliepen in Kortrijk. Hopelijk hebben zij zich geamuseerd, maar ik waag mij niet aan een oordeel over deze band omdat ik al de afloop ken. Ik begaf mij richting de bar van “El Presidio” (die overigens als een sauna aanvoelde), want daar kon ik mij concentreren op een deuntje van Metallica, hehe.
Lita, wie(ne)? Lita Ford! Bij velen – vooral de jongere metalheads – doet ze wellicht geen belletje rinkelen, maar miss Ford is geen onbekende in het wereldje. Ze begon haar carrière als gitariste bij meidenrockgroep The Runaways in de jaren ‘70, maar ging al snel solo. De laatste keer dat ze in België te zien was, was in 1988, samen met Bon Jovi. Voor haar set op Alcatraz putte ze uit haar repertoire van 8 studio-albums (archiefschijf ‘Time Capsule’ (2016) buiten beschouwing gelaten), waarvan het eerste dateert van 1983 (‘Out for Blood’).
Opener was het catchy “Gotta Let Go” dat de wei onmiddellijk liet kennismaken met de typische eighties hard rock sound van Ford. Alvorens “Living Like a Runaway “(uit het gelijknamige album uit 2012) in te zetten, moest het de Amerikaanse toch van het hart dat ze blij was om zoveel vrouwen in de zee van ‘denim and leather’ te zien. Iets wat in haar tijd blijkbaar niet zo was. “Can’t Catch Me” droeg de bijna 58-jarige zangeres (!) op aan Lemmy Kilmister, die het lied samen met haar schreef. De metal horns van menig Motörheadfan sierden dan ook de lucht tijdens dit nummer. De grootste hit die gespeeld werd, was echter wel “Close My Eyes Forever”. Man van dienst voor het duet, normaal gezien Ozzy Osbourne, was deze keer gitarist Patrick Kennison, die zeker niet slecht klonk.
Al bij al verzorgde de Amerikaanse blondine een mooi optreden dat bij de liefhebbers van het genre zeker zal blijven nazinderen.
Toen ik een oude rocker vroeg of hij Children of Bodom kende, keek hij me vreemd aan. De man had er nog nooit over gehoord en kon dan ook niet weten dat een golf snoeiharde melodieuze metal zijn trommelvliezen zou overspoelen het komende uur. De kinderen van het Finse Bodommeer deden wat van hen verwacht werd en mismeesterden op professionele wijze hun V-gitaren. Er werd gretig meegezongen en geheadbangd op hits als “Everytime I Die”, “Hate Me” en “Downfall”.
Zeggen dat zanger Alexi Laiho goed bij stem was, is hetzelfde beweren als dat men op een oude fiets moet leren rijden. Dergelijke uitspraken zijn immers voor interpretatie vatbaar. Feit is wel dat de Fin opnieuw de ziel uit zijn lijf schreeuwde.
De Finnen lieten tijdens de set weten dat de zon in hun ogen scheen, waarmee ze de organisatie wilden duidelijk maken dat ze graag wat later geprogrammeerd stonden. Begrijpelijk, maar ook onmogelijk als je zag welke groepen vervolgens ingepland stonden.
Eén van die groepen is het geesteskind van metal god Max Cavalera. Soulfly opende hard met “We Sold our Souls to Metal” en een eerste moshpit werd dan ook geëist van de dreadlockminnende Braziliaan. Met het tweede lied op de playlist, “Refuse/Resist”, braken de eerste rijen pas echt open. Niemand die er om maalde dat Cavalera af en toe putte uit het rijke repertoire dat Sepultura hem toendertijd opleverde. Hits als “Roots Bloody Roots” en “Arise” kan en mag je immers niet achter de hand houden, maar moet je uitspelen. Naar het einde van de set toe hees Cavalera zich traditiegetrouw in een voetbal jersey van het gastland, wat uiteraard op heel wat gejuich kon rekenen. Het ideale moment om nog eenmaal een mokerslag uit te delen met “Jumpadafuckup/Eye for an Eye”.
Drummer van dienst was Cavalera’s 23-jarige zoon Zyon die op enkele foutjes na het eenvoudige drumstel goed wist te temmen. Soulfly leverde zoals altijd een oerdegelijke, stevige set. Niets meer, niets minder.
Next on stage was Kreator, het trash collectief dat na hun doortocht in 2010 voor de tweede keer het Alcatrazpodium mocht bestijgen. Dat de Duitsers dit niet zomaar gingen laten voorbijgaan, bewees de podiumopstelling. Voor het eerst deze dag werden grote podiumstukken aangevoerd. Resultaat was een groteske TL-muur die niet echt trashy aandeed, maar eerder ontvreemd leek te zijn uit de garage van Gene Simmons (Kiss).
Kreator opende sterk met “Choir of the Damned” en “Enemy of God”. Een confettiregen en rookfonteinen zetten het geheel kracht bij. Showelementen die heel ‘untrashy’ aandeden, maar die zeker gesmaakt werden door het publiek. Zanger Mille Petrozza en co. zagen dat het goed zat en trakteerden de weide op agressieve trash pur sang. Hits als “Phobia”, “Warcurse”, “Civilization Collapse”… konden rekenen op heel wat bijval en de groep die al sinds begin jaren ’80 ‘trash land’ verwondert, deed dat zeker opnieuw. Een opvolger voor hun laatste album ‘Phantom Antichrist’ (2012) is meer dan gewenst!
Terwijl velen na zo’n headbangersfeestje wat bier (en misschien Perdolan) bijtankten, werd alles in gereedheid gebracht voor Avantasia. Deze band werd iets voor de millenniumwisseling opgericht door Duitser Tobias Sammet (Edguy) en is in wezen een project met tal van gastzangers dat symfonische metalopera’s brengt. ‘Ghostlights’ (2016) is hun laatste schijf en werd enkele maanden geleden uitgebracht.
De immer enthousiaste Tobias Sammet opende met Avantasia’s laatste single “Mystery of a Blood Red Rose “ en deed voor de rest van de setlist beroep op enkele gastzangers. Van de partij waren Ronnie Atkins (Pretty Maids), Michael Kiske (ex-Helloween, Unisonic), Jorn Lande (ex-Masterplan, Jorn), Bob Catley (Magnum) en Eric Martin (Mr. Big). Oude knarren die stuk voor stuk nog een aardig mondje kunnen zingen. Bijzondere meerwaarde aan dit optreden was ook de muzikale omlijsting verzorgd door meestermuzikanten als drummer Felix Bohnke ( Edguy) en gitarist Bruce Kulick (ex-Kiss, Grand Funk Railroad).
Opvallend was wel dat het nieuwe album Ghostlights nog niet echt doorgedrongen was tot de Groeningestad, want vooral oudere nummers als “The Scarecrow”, “The Story ain’t Over” en “Sign of the Cross” zorgden voor een ontlading bij het publiek.
Persoonlijk vond ik dit optreden, als fan, een hoogtepunt van de avond, hoewel ik me ook wel kan voorstellen dat leken dit een vervreemdende en misschien wel misplaatst collectief vonden als co-headliner.
Eindelijk was het dan tijd voor de ultieme headliner en afsluiter van het festival : Twisted Sister. De Amerikaanse heavy metalband palmde met hun ‘Forty and Fuck It’ Tour voor de laatste maal een podium in Europa in en dat zal de Alcatraz weide geweten hebben!
Twisted Sister opende met “What You Don’t Know”, “Sure Can’t Hurt You”, “The Kids Are Back” en “Burn in Hell”. Meer was er niet nodig om de toon te zetten. Leadzanger van de partij was nog altijd Dee Snider en bewees met zijn bindteksten en opmerkingen dat hij nog altijd het enfant terrible is van toen. Hij eiste dan ook de hashtag #FuckYeah als bijschrift bij iedere uitspraak en foto.
Daarenboven benadrukte hij dat dit wel degelijk het afscheid van Twisted Sister is en geen reden tot comeback zoals bij The Scorpions, Kiss, Judas Priest… Desalniettemin mochten we dit moment niet opvatten als iets triests, maar als een Ierse begrafenis. Een reden om te feesten dus! Met knallers als “You Can’t Stop Rock ’n Roll”, “I Wanna Rock” en “I Believe in Rock ’n Roll” was dit overigens geen enkel probleem.
Dat Twisted Sister na 40 jaar nog altijd op handen gedragen wordt, bewees ook de 5-malige reprise van het refrein van “We’re Not Gonna Take It”. Woorden die volgens Snider niet religieus of politiek op te vatten zijn, maar eerder te maken hebben met zijn wie je bent en met opkomen voor jouw (muziek)smaak. Velen vatten dit ongetwijfeld op als een reactie tegen moslimterrorisme in de westerse wereld en , driewerf helaas, ook als vrijgeleide om eens onbezonnen “FUCK YOU” te zeggen tegen de vluchtelingenstroom.
Twisted Sister, dat in 2014 al bewees op AMF dat ze een ijzersterke live reputatie hebben, leek zich voor een allerlaatste keer te willen overtreffen, en wat ons betreft lukte dit ook! De band speelde loepzuiver en Dee Snider ging tekeer als een ragebol in een spinnenweb. Dit was een optreden om duimen en vingers bij af te likken. Vuurwerk en een uitgebreid applaus was dan ook een meer dan verdienstelijke beloning voor de afzwaaiende rockers.
Als we moeten terugblikken op Alcatraz Hard Rock & Metal Festival 2016 dan kunnen we niet anders besluiten dan dat dit festival terecht geprezen mag worden. Het festival bood met de gevarieerde affiche, het prachtige decor met ‘vuurtorens’ en de gezellige rockkroeg ‘El Presidio’ een totaalbeleving die internationaal gehoord mag en zal worden! Om dan nog maar te zwijgen van de organisatie en crew die van dit alles een familiaal metalgebeuren maken. Op naar 2017 (#fuckyeah)!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/alcatraz-metal-festival-2016/
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Alcatraz Metal Festival 2016 – dag 1 - zaterdag 13 augustus 2016
Alcatraz Metal Festival 2016
Lange Munte
Kortrijk
2016-08-13
Stijn Raepsaet en Frederik Lambrecht
Het weekend van 13 en 14 augustus kon niet beter beginnen, de zon was prominent van de partij en er stond een metal festival geprogrammeerd in Kortrijk. Jep, Alcatraz Festival stond voor de deur en dus sprong ik in mijn korte broek, wurmde mij in één van mijn metalshirts en vertrok ik goede moed richting ‘De Lange Munte’. Aangekomen op het parkingcomplex van de Expo Kortrijk stonden enkele shuttlebussen de gearriveerden op te wachten zodat ik vlot en veilig afgezet werd aan het festivalterrein. Puik werk en het strakke schema van de shuttlebussen werd nauwgezet gerespecteerd! De eerste punten voor de organisatie waren alvast binnen. Helaas moest ik al direct een pluim van hun hesje aftrekken, want de toegang voor de vips, guests en pers was helaas een ramp. Toeschouwers met een gewoon ticket konden zichtbaar zonder moeite de weide op, terwijl ik samen met een honderdtal personen stond aan te schuiven aan een tentje zodat de registratie kon gebeuren. Neen, gelieve volgend jaar een apart tentje te voorzien voor de mensen van pers, want ik moest de dames van Thundermother met hun rockmuziek aanhoren vanachter enkele hekkens…zonder zicht op de decolletés van muzikanten!
Soit, mijn goed humeur was al een beetje vervaagd, maar gelukkig stonden er nog tal van goeie acts geprogrammeerd op de affiche voor het komend weekend. Ik kroop wat dichter richting podium en de mannen van Metal Church werden door een ferm getatoeëerde dame en haar metgezel aangekondigd. Met oudgediende Mike Howe die opnieuw heeft plaatsgenomen achter de microfoon werd al een eerste kwaliteitsinjectie aan de band toegevoegd en live stond hij dan ook paraat. In een rode broek en zwart shirt bleek hij zo uit een punkband te komen, maar eenmaal hij zijn stem losliet op de weide was er geen houden meer aan. Wat een mooie strot heeft deze man toch. De gitaren en drum kwamen goed uit de verf en meebrullen met openingsnummers “Fake Healer “ en “Start de Fire” was het plan. Persoonlijk ben ik meer fan van hun oudere werk dus ging ik headbangen tijdens de krakers “Beyond the Black” en “Badlands”. Lekker optreden en nu werd het al duidelijk dat de klank en volume op Alcatraz Festival van een hoog en vooral luid niveau was.
Tja, een metalfestival waarbij de muziek uit de boksen springt zou nu eenmaal een verplichting moeten zijn. Andere festivals mogen hier een puntje aan zuigen.
Als je al het podium hebt gedeeld met AC/DC, Deep Purple, The Who, Rolling Stones, Paul Rodgers en Whitesnake, dan wil dat zeggen dat er potentieel in een band zit. Dit is het geval met The Answer, zeker als je dan nog weet dat David Coverdale Alcatraz smeekte om deze band aan de affiche toe te voegen. De aanstekelijke rock van deze Noord-Ieren zorgde voor een lekker klein uurtje aan ambiance en er zat heel veel fut in deze band. Qua nummers was ik niet echt bekend met deze band, maar alleszins een leuke band om op je festival te hebben. Om het over een andere boeg te smijten stond ook een portie doom metal op het programma.
De Zweden van Candlemass kregen in een mum van tijd ondergetekende aan het glimlachen want deze mannen speelden een portie harder dan de vorige bands. De slepende riffs waren een beloning om te aanhoren! Op het einde werd hun debuutplaat ‘Epicus Doomicus Metallicus’ vertegenwoordigd met “Crystall Ball” en “Solitude” die de vuisten in de lucht liet reiken, maar voor mij was het hoogtepunt ongetwijfeld “At the Gallows End” van hun 2e studioalbum ‘Nightfall’. Goed gedaan jongens!
Volgende groep die de bühne betrad, was Avatar. Dat de Zweden de weg naar the prison ground gemakkelijk vonden was te danken aan het feit dat het reeds de vierde keer in een paar jaar tijd was dat ze op Kortrijkse bodem stonden. De formule van het vijftal was nog steeds dezelfde: clownesk gekostumeerd knallen. Een formule die ook deze keer leek aan te slaan.
Zanger Johannes Eckerström wist het publiek aardig op te zwepen en paradeerde met groteske stappen, die zelfs John Cleese jaloers zouden maken, op het podium. Naast werk uit voorbije albums werd vooral veel aandacht besteed aan het nieuwe album ‘Feathers and Flesh’ (2016) dat dag op dag 3 maanden geleden uitgebracht werd. Nummers die het publiek te behappen kreeg, waren o.a. “For the Swarm”, “House of Eternal Hunt”, “One more Hill”…
Hoewel Avatar geen konijn uit de muzikale hoed toverde, brachten de Zweden een meer dan degelijke set en wisten ze het publiek te bekoren.
Opnieuw een totaal andere soort muziek stond ons te wachten met de Zwitserse band Triptykon. Om de mix van gothic, doom, black en death metal te smaken heb je een sterke maag nodig, en op voorhand twijfelde ik of de toeschouwers hier wel klaar voor gingen zijn. Qua enthousiastelingen bleek er toch minder in aantal vooraan het podium te staan, maar diegenen die er stonden hadden zichtbaar plezier. Maar na enkele nummers viel er mij al iets op…neen, het repertoire van Triptykon had heel veel gelijkenis met deze van Celtic Frost, de band van Tom G.Warrior, eveneens de zanger van deze band. Dusja, de mensen die Celtic Frost een warm hart toedragen konden hoogstwaarschijnlijk hun vreugdetranen met moeite verbergen en met nummers als “Procreation”, “Dethroned Emperor”, “Obscured”, het machtige “Circle of the Tyrants” en het onverwoestbare “Morbid Tales” kan ik hen begrijpen. Helaas snap ik niet dat ze dan niet onder de naam Celtic Frost opereren, want er waren ocharme een stuk of 3 nummers van Triptykon zelf op de setlist geprogrammeerd. Soit, ik had er mijn leute in, vooral omdat ik denk dat vele mensen hierdoor zullen misleid zijn. Wel een topset, maar geef mij dan maar een show van deze mannen in een kleine kroeg of kraakpand!
Een feestje bouwen? Geen tijd te verliezen dan want ik haastte mij richting podium om Anthrax van dichtbij mee te maken. De sfeer werd direct losgelaten op de weide want na intro “Impaled” gevolgd door “You Gotta Believe” van hun nieuwe plaat getiteld ‘For All Kings’ werd direct de eerste bom gelost met het aanstekelijk nummer “Caught in a Moss”. Niet dat het materiaal van de nieuwe plaat slecht is, maar ja, de oude nummers blijken nog altijd de mooiste momenten tijdens een Anthrax optreden. Het tempo ging nog wat hoger met “Got the Time” en de gitaarsolo’s in “Madhouse” schalden uit de boksen als een tornado over de weide. Ik amuseerde mij rot en met meezinger “Anti-Social” (meestal op het einde hoorbaar van hun sets), “Fight Em Till You Can” en afsluiter “Indians” kreeg het publiek een spetterend optreden voorgeschoteld. Zanger Belladonna zal na afloop ook moeten napuffen hebben, want hij holde van links naar rechts op het podium. Van interactie gesproken. Anthrax deed wat van hen verwacht werd en zoals het hoort te zijn! Dikke pluim voor dit BIG-4 collectief.
Fan van Industrial Metal? Geen nood, want Al Jourgensen en vrienden stonden al paraat. Op muzikaal gebied ben ik niet zo’n fan van deze Amerikaan, maar als de muziek niet jou dada is, dan zorgen de videoclips die zichtbaar waren op het scherm wel voor jou aandacht. Politiek getinte clips, waarbij vooral Trump veel vuistslagen in zijn smoel te verwerken krijgt, werden samen met samples aan de man gebracht als vermaak. En ik moet zeggen dat dit een uitstekend idee was van Jourgensen. Nummers die mij bijgebleven zijn, waren “Hail to his Majesty” (Al Jourgensen is dit blijkbaar aan de teksten af te leiden), “Punch in the Face” en het gekende “Just one Fix”. Neen, Ministry zal niet veel nieuwe zieltjes gewonnen hebben, maar Alcatraz kan deze naam nu aan hun artiestenlijst over de jaren heen toevoegen. Voor mij persoonlijk was ik content dat er voldoende ‘special effects’ waren om mij doorheen dit optreden te loodsen.
Als roadies een sound wall van Marshall op het podium bouwen, dan verwacht je dat een groep wil ‘blazen’. En dat deed Airbourne ook. De Australische hardrockband rond de gebroeders O’ Keeffe is opgericht in 2003 en bouwt sindsdien met hun recht-voor-de-raap-muziek een serieuze (live)reputatie op.
Met knalopener “Ready to Rock” slaagden ze er in het merendeel van de hoofden richting podium te draaien. Dat de band er duidelijk zin in had, was te merken aan zanger Joel O’Keeffe die straalde als een Brabantse reus in een wortelverwerkend bedrijf. Naast het AC/DC-gehalte van de man viel ook het ADHD-gehalte op: tijdens de set sloeg O’ Keeffe enkele blikken bier open tegen het hoofd en baande hij zich solospelend op de schouders van een medewerker een weg naar het podium van de mindervaliden tijdens “Girls in Black”.
De strakke (hard) rock ’n roll in combinatie met dergelijke frivoliteiten zorgde alvast voor een eerste hoogtepunt op Alcatraz. Hoewel de vergelijking met AC/DC zeker opgaat, kan men Airbourne niet als een afkooksel van de Aussie grootvaders zien. De volgende generatie dan? Dat valt te bezien, maar dit optreden was alvast veelbelovend.
Zanger David Coverdale liet de organisatie van Alcatraz persoonlijk weten dat Whitesnake op het festival zou spelen met hun ‘Greatest Hits World Tour’. Verder deelde hij mee dat deze world tour wellicht ook zijn persoonlijk afscheid van het tourleven zou zijn na 40 jaar rocken.
Of dit afscheid te vroeg of te laat komt, daar valt over te discussiëren. Hoewel het optreden van Whitesnake technisch en muzikaal hoogstaand was, zat er duidelijk sleet op de stem van Coverdale. Vooral bij de nummers “Judgement Day” en evergreen “Here I Go Again” viel dit op. Het inlassen van de 3 (!) gitaarsolo’s tijdens de set zal hier waarschijnlijk mee te maken hebben, want bevorderlijk voor de schwung van het optreden was het niet.
Ondanks de mindere stem van Coverdale wist Whitesnake toch het publiek te omarmen, zij het wel zacht en afstandelijk, met hits als “Slide It In”, “Slow an’ Easy”, “Is This Love”, “Still of the Night”… Hier en daar slaagden de hardrockiconen er zelfs in de ruwe bolster van een (oude) rocker te doorprikken.
Als je het ons vraagt: een mooie groep op de affiche, strategisch en terecht geplaatst als co-headliner.
Hoewel Within Temptation eind jaren ’90 vooral eufore maakte in de underground metalscene, veranderde dit abrupt in 2000. Het gehypete album ‘Mother Earth’ zorgde er toen namelijk voor dat de band sinds de kortste keren aan de top van de symfonische metalpiramide prijkte. Dit succes dat voornamelijk via de charts bereikt werd, zorgde wel voor verdeelde meningen op de weide. Een prima headliner volgens de ene, een band die niet thuishoort op een waar metalfestival volgens de andere.
De Hollanders kozen in Kortrijk voor een podiumopstelling met een verdieping waarop plaatsgemaakt werd voor drummer Mike Coolen en toetsenist Martijn Spierenburg. Dit alles zorgde voor meer beweegruimte op het gelijkvloers. Verder hingen overal lichtschermen: één groot achteraan en verschillende tussen de beneden- en bovenverdieping. Hierop werden regelmatig romantische elementen (engelenkoor, natuurfenomenen…) en fragmenten uit music clips geprojecteerd die een extra dimensie gaven aan het optreden en zorgden voor een letterlijk fantastische show.
Bombastische opener van de set was “Our Solemn Hour” uit het album ‘The Heart of Everything’ (2007). Al snel werd duidelijk dat onze Noorderburen er zin in hadden en er werd dan ook aardig meegezongen met het refrein dat op het lichtscherm verscheen.
Een stevig ingesnoerde Sharon Den Adel ontbond vervolgens haar duivels en liet het publiek met hits als “Faster”, “Stand My Ground”, “Mother Earth”… uit haar fluwelen hand eten. Voor de duetten deed de Hollandse schone beroep op de lichtschermen. Zo verschenen o.a. een digitale Tarja Turunen (“Paradise (What About Us?”) en Xzibit (“And We Run”). Afsluiter van de avond was – hoe kan het ook anders – “Ice Queen”, het lied dat Within Temptation voor het eerst in de charts joeg. Een laatste collectieve zangstonde was dan ook het gepaste antwoord vanuit het publiek.
Het viel op: Within Temptation speelde strak en Den Adel was akelig helder bij stem. Dit optreden was smullen voor de fans en misschien wel een openbaring voor de nog aanwezige metalpuristen.
Iets na één uur schoten enkele vuurpijlen de eerste dag van Alcatraz 2016 naar het verleden. De eerste dag van deze editie was alvast meer dan geslaagd en de 7000-tal festivalgangers dropen dan ook tevreden af richting huis, tent of pint.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/alcatraz-metal-festival-2016/
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Melkrock Tielt 2016 - Het sympathiekste festival van Vlaanderen vol topacts
Volgens presentatrice Sofie Engelen is Melkrock het sympathiekste festival van het land. Na afloop bleken haar lieve woorden meer dan waarheid. Het Tieltse festival bevindt zich op een leuke locatie, kindvriendelijk met de nodige animatie, een uiterst vriendelijke en behulpzame crew, technisch alles perfect en vooral een affiche om de vingers bij af te likken. Alleen maar Belgische acts, maar wel met de uiterste zorg geselecteerd en enorm gevarieerd.
De nodige verkeersellende van dagjestoeristen zorgde ervoor dat we opener Hands Off The Barmaid uit Tielt moesten missen (maar dat maken we bij een volgend wederzien goed!). Dan maar beginnen met The Guru Guru, en wat een start!
Met een naam als The Guru Guru lijkt het wel of we iets met yoga op het podium zullen zien, gelukkig is de naam is al lang geen onbekende meer voor muziekfans die een boontje voor melodieuze noiserock hebben. Het festivaldomein was dan ook, ondanks het vroege uur, aardig gevuld. De band goochelt met voor de hand liggende invloeden als Sonic Youth of The Jesus Lizard, maar ze brouwen er hun eigen geluid mee dat wordt voortgestuwd door de energieke zanger Tom Adriaenssens die met een psychotische blik en volle overgave iedere zin uit zijn longen perst. Gespeeld met overgave en heerlijke gezonde waanzin, zeker wanneer hij op het einde van de set als een bezetene over het festivalterrein holt. Een beest dat is losgelaten, geïnjectererd met de rock ’n roll-adrenaline. Knap en intrigerend genoeg om de concertkalender in het oog te houden voor een nieuwe afspraak.
Bezeten performers? Het lijkt wel of het dit jaar de voorwaarde was om op het podium van Melkrock te mogen staan. Gelukkig maar, en als maniakaal rock ’n rollgedrag in Tielt de te volgen regel is dan kan Cocaine Piss niet op het appel ontbreken. Noisekoning Steve Albini is fan (en produceerde hun binnenkort te verschijnen album ‘The Dancer’) en niemand die de legende kan tegenspreken. Zelden zagen we zo’n vitale bende op een podium. Oorverdovende (melodieuze) hardcore met een schreeuwerige vrouwenstem. Ofwel laat het geheugen ons in de steek, maar een frontvrouw als Aurélie Poppins hadden we nog niet eerder in België. Het podium inpalmen is voor haar niet genoeg, ze loopt als de waanzinnige dochter van Kathleen Hanna tussen het publiek door. Soms zie je verbaasde blikken van toeschouwers. De band gaat geen onderwerp uit de weg, rock ’n roll dat als een kopstoot aanvoelt. Shockerend? Neen. Confronterend? Ja. Cocaine Piss is het uitkotsen van je ziel. De set duurt amper twintig minuten (of waren het er achttien?), een tijdspanne waarin de Luikse band veertien smerige punksongs bracht die je niet snel zal vergeten. Cocaine Piss is de livesensatie van het moment, deze band niet zien komt overeen met het missen van essentiële rock ’n roll-momenten.
Datzelde Albini geluid hoorden we ook in Hypochristmutreefuzz. De groepsnaam doet je wel eerder aan één of ander free jazz-collectief denken waaraan geen touw vast te knopen is, nochtans is de band van Ramses Van den Eede (inderdaad, zoon van acteur Peter) wel degelijk gebeten door het rock ’n rollvirus, maar dan wel van de experimentele soort. De muziek van Hypochristmutreefuzz is al even moeilijk als het uitspreken van de naam zonder dat je tong zich verslikt, maar de bizarre (zeg maar eigenwijze) mix van The Birthday Party en Zappa-invloeden leent zich uitstekend voor een festival en daar zit het innemende podiumgedrag van Ramses voor veel tussen. De muziek van Hypochristmutreefuzz is voor muziekfans die net dat tikkeltje extra verwachten, het publiek van Melkrock dus.
Wedden doe je in de muziekindustrie door zijn wispelturig gedrag maar beter niet, niettemin zouden we dat wel met Glints durven. De Antwerpse band ging op hun debuut-ep al in zee met Jergan Callebaut die al met School Is Cool en Oscar And The Wolf samenwerkte, en eens je ze op een podium ziet, weet je meteen waarom. Alternatief maar met veel hitpotentie, en vooral veel variatie en een sound die naar The Streets neigt. Zeg maar hoe hiphop indie en psychedelica omarmt. Het is niet alleen de aparte stem van Jan Lemmens die opvalt, ook het furieuze baswerk van Ferre Marnef (van Soldier’s Heart) imponeert. Nu nog die ene song componeren die aan de broek blijft plakken en Glints is niet meer van de radio weg te slaan.
Faces On TV wordt zowat door iedereen als de revelatie van het jaar beschouwd. Terecht, het is dan ook geen wonder dat “Love/Dead” wordt platgedraaid op de radio. Voor de band was het optreden op Melkrock een soort van generale repetitie, volgende week staat Jasper Maekelberg immers met zijn troetelkind op het Pukkelpop-podium. De biografie van Jasper aanhalen zou ons net iets te ver brengen, de Gentenaar is eigenlijk bij zowat alles betrokken (Warhaus met Maarten Devoldere van Balthazar bijvoorbeeld). Toch is het duidelijk dat de melancholische psychedelica van zijn eigen band hem op het lijf geschreven is. Faces On TV is een collage van minimale superbe geluidjes (van subtiele shoezgazegitaartjes tot verslavende synthstukjes van Dienne Bogaerts) die samengepropt zijn in heerlijke radiovriendelijke, maar uiterst intelligente indiepop. Muziek die ongetwijfeld perfect is voor een warme concertzaal (rep je kans op 27 september in de AB), maar op Melkrock liep alles gesmeerd. Een uiterst geconcentreerde Jasper zorgde voor een concert waarvan je na afloop alleen maar gelukkig van wordt. Jasper zingt wel “Run Against The Stream”, iedereen heeft ondertussen begrepen dat deze band zeer groot zal worden.
Izegem ligt zo’n kleine twintig kilometer van Tielt. Mits wat goede wil kun je stellen dat het optreden op Melkrock een thuismatch was voor Filip Kowlier die samen met Peter (van Gabriel Rios) en rapper Jeffrey Bearelle al maandenlang met Ertebrekers op Vlaamse podia staat. Het is geen pretje om Limburgers West-Vlaamse teksten te laten meezingen, aldus Kowlier, maar in Tielt lukte dit aardig. Ertebrekers was met zijn commerciële good feel pop (nou neen, good feel soul) dat wordt aangevuld met het nodige cynisme die we van Kowlier gewend zijn het buitenbeentje op dit alternatieve festival. Niet getreurd, samen met de blakende zon en dat frisse briesje leek het wel of we ergens op het strand van De Panne stonden, weliswaar zonder die frisco, wel met de aanstekelijke popmuziek van Ertebrekers.
De ruigste band van de avond was zonder twijfel Vandal X. Deze twee Limburgers zijn ondertussen al twintig jaar bezig en geliefd door Steve Albini (ja, hij weer). Het ging er behoorlijk zwaar aan toe in de kleine tent die als zijpodium fungeerde. Je zag lichamen van dansende noiseliefhebbers van links naar recht bewegen, en er was geen speld tussen hun loeiharde noise te krijgen. Onvoorstelbaar wat een lawaai (en vooral energie) Bart Timmermans en Günther Liket uit een gitaar en een drumstel kunnen krijgen. Muziek zonder toegevingen, een aanval op de trommelvliezen, wel heerlijke oorsmeer. Met verve de luidste band op Melkrock, minder hadden we Vandal X eigenlijk niet verwacht.
Als je de beats van de loeiharde beats van Skyve ft. Mc Miyagi & Radikal niet meerekent, was Fifty Foot Combo de hoofdact. Voor zanger Jens de Waele was het beslist eventjes wennen dat hij tijdens zijn geliefde Patersholfeesten op een podium in West-Vlaanderen stond, maar voor het publiek (en voor de band) werd het van de eerste tot de laatste seconde genieten. We hebben er meer dan twaalf jaar op moeten wachten, maar de Gentse surfgitaarlegende is er opnieuw met een gloednieuwe plaat die hun terug op de podia van de clubs, en dankzij Melkrock ook op dat van festivals, bracht.
Fifty Foot Combo is zonder twijfel de enige band met conga’s die zo rauw klinkt. Verwijzingen naar Dick Dale (en dus naar ‘Pulp Fiction’) keren altijd terug als je het over Fifty Foot Combo hebt, maar deze band is in de eerste plaats een perfect geoliede rockmachine waarin alle stijlen verwerkt zitten. Wie de vetkuiven ooit zag, wist het natuurlijk, deze heren (en dame Sandra Hagenaar) zijn geboren voor het podium. Muzikanten die perfect weten wat je dient te doen om een publiek een uur lang te boeien. Respect, en meer dan dat!
Tja, Melkrock 2016 zit erop. Het sympathiekste festival van België? Jawel, Sofie Engelen: je hebt gelijk!
Organisatie: VZW Heelal, Tielt
Ieperfest 2016 – Ieper Hardcore Fest – van vrijdag 12 augustus t/m 14 augustus 2016
Ieperfest 2016
Festivalterrein
Ieper
2016-08-12 t/m 2016-08-14
Jens Heyerick
De weergoden waren ons goed gezind voor het Hardcore Fest dat met stip stond genoteerd in de agenda van al wie van het zwaardere genre houdt. De zaterdag en de zondag noteerden we Zuiderse temperaturen. Een prachtig weekend vol steengoede bands. En natuurlijk vergeten we de vegan-gerechten en de propere festivalwei niet. Let the games begin!
dag 1 – vrijdag 12 augustus 2016
Nadat ik mijn bandje had, was het tijd om de eerste band te bekijken in de Marquee tent. Een band van eigen bodem, beter kon de dag niet beginnen met de mannen van Eleonora. Met hun emo/sludge/hardcore brachten ze een duistere atmosfeer in de deels lege tent. De zanger kreeg de eerste knikkende kopjes in beweging . Ik vond hen zeker en vast de moeite waard .
Higher Power was de band die de Mainstage mocht inwijden, maar aangezien het vroege uur was er nog niet veel volk. Muzikaal zat het goed bij deze band maar de stem van de zanger was voor mij wat te saai en het kon mij niet echt overtuigen om de hele set te luisteren, dus besloot ik maar achter een frisse pint te gaan en al post te vatten in de Trench.
Wel best gezellig daar in de Trench tent, dus hopen dat Violent Stomp wat leven in de brouwerij zou krijgen. Vergeleken met de vorige band brengen zij datgene waar ik op zoek naar ben. De band brengt een aangename pot groovy New York Hardcore die ik zeker en vast kon smaken, met een kleine knipoog naar Rage Against The Machine.
Dan terug naar de Mainstage om te zien hoe Wolfpack het er vanaf zou brengen. De Parijzenaren spelen een goede set, wel spijtig dat ze niet iedereen meekregen. Dikke beatdowns en een verschroeiende stem waren de ingrediënten in deze set. Beatdown hardcore op zijn best, jammer dat ze zo vroeg speelden , het had voor mij wel nog iets langer mogen duren!
Lifespite is een band van onze Noorderburen en die mochten zichzelf helemaal geven in de Trench tent. Iedereen kon zich volledig laten gaan op hun rap negative hardcore. De tent stond aardig vol. Voor mij persoonlijk was het iets te chaotisch.
Het was nu toch al een enige tijd geleden dat ik Headshot nog eens aan het werk had gezien en tuurlijk mochten ze niet aan deze affiche ontbreken dus vlug naar de Mainstage. En nog alltijd zijn ze de moeite om te bekijken, alleen vond ik de ene zanger zijn stem niet goed door komen maar dat ter zijde , wat een strakke show speelden ze; voor hun 10 jarige bestaan knalden ze o.a “Grown To Hate”, “Unbreakable” en “Skin Disease” op ons af. Doe er nog maar minstens 10 jaar bij zou ik zeggen!
Armsrace set was al begonnen toen ik kwam in de Trench tent, en wat voor verwoestende stem heeft die zanger. De hardcore van deze mannen gaat door merg en been. Lekker hard rammen en de gevulde tent geven waarvoor ze gekomen waren , dat was de bedoeling van deze band en dat hebben ze met grote onderscheiding gedaan.
Burning Down Alaska werd last minute nog geboekt om een van de gecancelde bands te vervangen en dus mochten ze de Mainstage betreden. Jammer genoeg voor de band werden ze niet echt met open armen ontvangen. Het grote deel van het publiek bleef zitten ; vóór het podium was er een grote leegte, ook na meermaals vragen. Toch speelden ze in mijn ogen een goeie set, met wat ze zelf omschrijven als New Wave Hardcore. Nummers als “Clockwork”, “Savior” en “Panthoms” waren sterk . Een handvol mensen, waaronder Roger de festivalman (die juist gearriveerd was) en ook beetje mezelf, staken de band een hart onder de riem. Goede band en show maar misschien niet wat ze hier wilden horen.
Keuzes maken tussen deze bands is niet gemakkelijk, dus besloot ik van alle twee een stukje mee te pikken. Eerst naar de Trench tent waar Violent Reaction de tent onveilig maakte. Ook hier was de tent goed gevuld. En dit is wat ik no bullshit hardcore noem, rappe nummers en continu stagedives , gekke toestanden vóór het podium. Violent as hell! Na enkele nummers besloot ik naar de Marquee tent te gaan om de laatste nummers van Wiegedood mee te maken. Met hun ellenlange rauwe blackmetal brachten ze de duisternis in de tent.
Polar kende ik niet echt goed , dus was het vandaag de ideale kennismaking met de Britse band. Ook hadden ze in het begin niet veel geluk, een beetje hetzelfde verhaal als de vorige band die op de Mainstage stond. Maar naar gelang ze bezig waren, veranderde dit, de band gaf het beste van zichzelf en werd beloond met een paar moshpits. Of het nu metal- of hardcore was , dat maak je best voor je zelf uit , maar aanstekelijk klonk het in ieder geval. De zanger sprong van de ene kant naar de andere kant en worstelde af en toe met de kabels van zijn micro. Zeker een aanrader en mij zien ze zeker terug op hun Never Say Die! Tour.
Nu terug naar de Trench tent om Black Heart Rebellion aan het werk te zien. De Belgen staken afwisseling in hun stijl. Het blijft een plezier om ze te gaan bekijken. Met hun expirementele, duistere en technische sound brengen ze een aparte sfeer in de tent, die aardig gevuld was. Wie de Gentenaren nog niet gezien heeft , heb ik een tip , ga ze zien.
Nadat ik Broken Teeth op Groezrock zag, beloofde het vuurwerk op de Mainstage. 'Lets go fucking crazy' zei de zanger en dat werd het ook. Ze waren duidelijk niet gekomen om veel te praten maar gewoon de wei op een hoopje te spelen. Recht door zee en de mensen laten genieten. De setlist heb ik niet kunnen onthouden, maar wel dat deze band Terror achterna gaat qua energie en support.
Nu moest ik opnieuw een moeilijke keuze maken en besloot ik zowel van Repproach als van King Dude een stukje mee te pikken. Eerste stop was de Trench tent waar Repproach speelde en er al veel beweging was voor het podium. Een mix van trashy hardcore/punk is altijd aangenaam om naar te luisteren en dat was nu niet anders. Na een paar nummers besloot ik nog vlug even naar de Marquee te gaan om een stuk van King Dude mee te pikken. Een unieke ervaring. Aangenaam om naar te luisteren. In hun donkere meeslepende stijl, die folk/blues/country kenmerkt, lijken ze op een duistere versie van Johnny Cash.
The Black Dahlia Murder is een band die je ooit eens moet gezien hebben. Hun deathmetal kreeg de ganse wei mee . Ze maakten er een dik feestje van. Technisch, dikke blastbeats en ellenlange gitaarsolo's galmden over de wei . Echt een top band. En de festivalman wou even een praatje maken met de gitaristen , maar werd vriendelijk verzocht het podium te verlaten. Het werd een mengeling van oud en nieuw werk.
Sick Of It All besloot de eerste dag op de Mainstage. Iedereen weet ondertussen dat ze al 30 jaar bestaan ; na hun passage op Graspop en Groezrock mochten ze dit nog eens over doen op Ieperfest. Het verveelt nooit. De broertjes Koller maken van elke show een volksfeest. New York Hardcore van de bovenste plank. Met nummers als “My Life”, “Us vs Them”, “Sanctuary” en “Build To last” brachten ze de wei naar een hoogtepunt. De gekste dingen gebeurden vooraan, stagedives en moshpits bij de vleet. Ze zijn het nog niet verleerd en er zijn veel bands die een voorbeeld mogen nemen aan Pete Koller die nog altijd één brok dynamiet is . Dat maakt dus 3 op 3 en weer een top show!
Dag 1 van Ieperfest zat vol verrassingen. Ik leerde nieuwe bands kennen. We genoten van al die acts met het goede weer en de toffe sfeer bovenop!
dag 2 – zaterdag 13 augustus 2016
Zomerse temperaturen noteerden we op de tweede Ieperfest dag . De eerste band op de Mainstage stak er nog een paar graden bij. Stab bestaat al 10 jaar en dit was voor hen waarschijnlijk het hoogtepunt in al die jaren. De zanger was de organisatie eeuwig dankbaar en de band zette de toon . “Betrayal”, “Today” en “Open Your Eyes” en de vele breakdowns lieten een goed gevulde wei de eerste moshpits van de dag zien, dit belooft dus!
Dan naar de Trench tent, de Luikenaren Cocaine Piss vlogen uit de startblokken. Dit was niet my cup of tea, met alle respect voor de band , maar de zangeres haar stem was echt niet om aan te horen. Dus besloot ik vlug naar de Marquee tent te gaan om de rest van de show van Goatwhore te checken. Daar kreeg ik een vettige dosis deathmetal naar mijn hoofd , die aanstekelijk klonk . “Fucked by Satan” is één van de nummers; verder geen commentaar zeker?!
Desolated stond klaar op de Mainstage en dat hebben we allemaal geweten. In no time zat de vlam in de pijp. Opzweppende, harde beatdown recht uit de UK. Geen moment was het veilig aan het podium. Nummers als “Death By My Side”, “Suffering” en “End Of The Line” passeerden de revue en maakten van deze show een plezier.
Als je van ‘oi/punk’ houdt, ging je maar beter vlug naar de Marquee tent om de show van Bishop Green te zien. Het was duidelijk dat velen hun show van twee jaar terug nog niet vergeten waren. Een pak volk dus. Een uiterst genietbare set hadden we van begin tot eind , met vele singalongs en danspartijtjes.
H2O bestaat nu al meer dan 20 jaar; er zit nog steeds geen sleet op deze band. Begin af aan was het duidelijk dat ze een energieke set op de Mainstage zouden spelen. De skatepunk/hardcore verveelde geen seconde, “One Life”, “One Chance”, “Sunday” en “Nothing To Prove” waren enkele voorbeelden. Tijdens “What Happened” werd het podium bestormd en werd er in de micro aardig meegebruld "What happened to the passion?"
Ik besloot opnieuw een blackmetal band mee te pikken, dus ging ik van de Mainstage naar de Marquee tent waar Der Weg Einer Freiheit van jetje gaf. Dit genre is niet echt mijn ding maar ik kon het wel smaken. Een rauwe, sferische, melodieuze sound is samengevat wat de band speelt.
Cold Hard Truth is terug van weg geweest. Van zodra de 'Hulk' de Mainstage opkwam werd het even oorlogsgebied in Ieper. Ze overtrefften elke beatdown hardcore band die tot nu toe op de wei was . Op nummers als “20 Yard Hero” en “Trust In Few” was het oppassen geblazen in de pit. Binnenkort komt nieuw werk van de band; als voorsmaakje kregen we “C4-26”. Aftellen dus!
Terug naar de Marquee tent om de mannen en vrouw van Gruesome te zien. Wat begon als Death coverband nam een andere wending. Als deathmetal band zijn ze met eigen nummers als “Forces Of Death”, “Raped By Darkness” en “Open Casket” een hele stap voouit. En natuurlijk speelden ze “Closed Casket” van Death. Een lekker sfeertje voelden we , genietend tot het eind!
MDC ging op de Mainstage van start. Ik besloot de show aan mij voor bij te laten gaan. Aan de reactie te horen, was het niet echt de moeite . Dus ging ik plaats nemen in de Trench tent waar xBishopx hun straight edge hardcore losliet. Rauwe, stugge, harde teksten werden uitgespuwd en ‘violent dancing’ in de moshpit was schering en inslag. 7 jaar waren ze niet in Europa. Ze braken de tent bijna af en hebben de mensen gegeven waar ze voor gekomen waren.
Nu was het tijd voor één van de bands waar ik het meest naar uitkeek. Op de Mainstage kwam I Killed The Prom Queen . Hun vorige passage was nog met JJ Peters aan de drums maar hem zal je morgen aan het werk zien met zijn band Deez Nuts. Het was genieten van begin tot eind. Met hun metalcore brachten ze de wei naar een volgend hoogtepunt. Ze speelden “Thirty One & Sevens”, “Sharks In Your Mouth” en “Your shirt Would Look Better With A Columbian Necktie” , bekende , steengoede nummers, jammer dat het zo vlug afgelopen was.
De opapunks UK Subs bestaan al meer dan 40 jaar, maar dat neemt niet weg dat hun enthousiasme is afgenomen. Charlie Harper , de blauw geverfde haren, speelde in een volle tent klassiekers als “Emotional Blackmail”, “Young Criminal”, “You Don't Belong” en “Hell Is Other People”. De pioneers van de streetpunk mogen op leeftijd zijn, aan hun muziek en show is dat zeker en vast niet te merken, wat een energie in de tent ! Ze verdienden een plaatsje op de Mainstage. Wel jammer dat het geluid even wegviel, maar dat kon de pret niet bederven. “Emotional Blackmail, Emotional Blackmail, Emotional Blackmail, Eotional Blackmail”!!! Yes! '
Cro-Mags is een band met vele gezichten (letterlijk dan) . Ze maakten eindelijk nog eens de trip naar België, en wat voor een show speelden ze op de Mainstage. Ze hadden er duidelijk zin in en … het publiek ook. Ze werden verwend met de nummers “We Gotta Know”, “Show You No Mercy”, “Malfunction”, “Street Justice” en ga zo maar door. Wat een moois hoorden we in hun gekende stijl. Het mocht nog wat langer geduurd hebben, met afsluiter “Don't Tread On Me” brachten ze een einde aan hun dikke, vette show …
Tijd voor iets helemaal anders, een vreemde eend in de bijt. Overal waar ze komen wordt de sfeer wat grimmiger en dat was nu niet anders. Atari Teenage Riot besloot als laatste 'band' de Marquee en deed deze daveren op z’n grondvesten. Alec Empire en C° brachten een onvergetelijke set en te gek voor woorden! Met hun digital hardcore zorgden ze voor een echt feestje in Ieper en de tent was bijna volledig gevuld. Je bent er voor of niet maar met een nummer als “Reset” (het enigste nummer dat ik zelf ken) en de rest was het er boenk op.
Jellof Biafra And The Guantanamo School Of Medicine hadden de eer om de tweede dag van het festival te besluiten op de Mainstage. In het begin was ik niet echt overtuigd en dacht ik huiwaarts te keren, maar ik wou het niet opgeven. Best dat ik het niet gedaan heb. Misschien waren zij niet de band voor me die ik verwachtte op dit uur, maar ze hebben toch de juiste muzikale schwung om er een feestje van te maken, al vond ik Biafra’s gepreek soms iets te lang duren; ok, dat was bijzaak. Anti Trump (wie niet?), anti rascisme, verdraagzaam zijn ... allemaal een deel van Biafra zelve alsook “Nazi Punks Fuck Off”, “Satan's Combover”, “Holiday in Cambodia” en “Riot”. De oude Dead Kennedy is een echte showman. Hij bevestigde het door in het publiek te springen en even te crowdsurfen!
Dag 2 was evenwichtig , bracht verrassingen, maar ook een aantal teleurstellingen. Normaal zeker als je vele bands ziet en ontdekt . Op naar dag 3 van dit mooie festival!
dag 3 – zondag 14 augustus 2016
Het beloofde (weer) een warme dag te worden, even bewolkt, maar in no time werd de wei getrakteerd op de zon … Tijd om de laaste dag in te zetten. Benieuwd!
Net op tijd voor xViciousx op de Mainstage. De straight edge hardcore/ Beatdown is niet slecht maar ik bleef wat op mijn honger zitten. Door je te verkleden in een dino maak je het andere niet goed. Eenvoudig goed, maar geen hoogvlieger.
Get The Shot ging van start in de Marquee tent. Een harde pot hardcore met een stem om van over te vallen , is de beste omschrijving. Ik kende de band totaal niet , maar dit was een aangename ontdekking hoor!
Deze band had een plekje verkregen op de Mainstage. Misschien was het wel ongewoon zo vroeg op de dag Deez Nuts aan het werk te zien. Er was nog niet zoveel volk na een zware nacht. Ze speelden een solide show en maakten er het beste van. “I Hussle Everyday”, “Stay True”, “Face This On My Own” en “Band Of Brothers” schudden ons wakker; het startschot voor een top dag.
Ashes was de volgende in de Marquee. De band uit Leuven speelde een super dikke show. Strakke, opzwepende en agressieve hardcore die echt in de oren bleef hangen. Oud en nieuw hoorden we, “Losing Faith”, “Jealous Souls” en “Certain Death” maakten van deze show eentje om niet te vergeten.
Terug naar de Mainstage voor Ironed Out . Deze band kan je lichtjes vergelijken met Knuckledust (hoe kan het ook anders want Wema staat hier ook met een gitaar in zijn handen). Hun rap/hardcore was hier zeker ook op zijn plaats. Binnenkort nieuw werk, nu moesten we het doen met “Us And Them”, “A.C.A.B” en “Bloodlines” en dat smaakt naar meer.
World Eater was nog zo'n band die ik niet echt goed kende , dus hoopte ik op een leuke verrassing in de Marquee tent. Een aangename show en dikke no nonsense hardcore. “Lost”,”Never Cared”, “Wormfeast” waren enkele overtuigende nummers voor me. Ik was aangenaam verrast.
Door enkele cancels mocht Risk It! naar Ieper afreizen om de Mainstage in hogere sferen te brengen. Het was niet de eerste keer dat ze hier speelden en ze hadden direct het publiek mee. “Getting Low”, “Balance Of Power”, “Dissapear” en “Who' Fooling Who” , het zijn enkele nummers in hun brede repertoire die vlijtijg meegezongen werden en zorgden voor de nodige moshpits.
Veel tijd was er niet want Iron Reagan zou binnen enkele minuten in de Marquee tent trakteren op een pot trashy hardcore/punk. En dat kon niet anders dan een succes worden. “Skulls Of Maggots”, “Get The Ruler Out” en “Miserable Failure” klonken bekend in de oren. Vergeten we vooral niet “Your Kid's An Asshole”!
Knuckledust was de band waar iedereen ongeduldig op wachtte . Voor de Mainstage was het op de koppen lopen ', wat letterlijk ervaren werd tijdens de show. Oldschool hardcore waar je van begin tot eind aan de grond genageld werd . 20 jaar staan ze op de planken , nog altijd solide als geen ander. Voor de liefhebbers kwamen “Dust To Dust”, “Lost Politics”, “Two Faced”, “Humanity Nightmare” en “Life Struggle” aan bod en het was aardig wild daar vooraan!
Na al dat geweld, besloot ik gewoon te wachten tot Dying Fetus . Na een uurtje was het zover en ze begonnen aan de brutaalste set van het weekend. De deathmetal van de mannen scheurde door elk hoornvlies. Technisch top, en de wisselende zangpartijen maakten het meer dan af. Voor het eerst werd er aardig mee geheadbanged op “One Shot, One Kill”,”Your Treachery Will Die With You”, “From Womb To Waste” en ga zo maar door. Afsluiten deden ze met “Killing On Adrenaline” en snoerden ze net als de vorige keer de 'haters' de mond.
Pro-pain sloot af in de Marquee tent. Dit was to-the-bone! Strakke show, echte sfeermaker en wel de beste band die ik dit weekend heb gezien. “Unrestrained”, “Standtall”, “Voice Of Rebellion”, “The Kill” en als afsluiter “Fool Taste Of Freedom” waren de klassiekers die de temperatuur deed stijgen!
Dan was het tijdstip aangebroken om de band te zien die Ieperfest 2016 besluit , Agnostic Front. De Mainstage werd in vuur en vlam gezet door deze 'oude garde'. Dat ze er nog altijd staan verwondert mij niet want ze brengen hun shows nog altijd met de zelfde passie. Vinnie Stigma is op het podium een dartelend veulen en Roger Miret zijn stem verveelt geen seconde. “My Life”, “Police Violence”, “Friend Or Foe”, “For My Family” ontbraken niet, net als “Gotta Go” met een stormloop op het podium als gevolg. Wat een afsluiter!
Ieperfest 2016 was er eentje om niet te vergeten. De weergoden waren ons gans het weekend goed gezind.
De organisatie heeft ons een line-up voorgeschoteld waar je niets kon op aanmerken. Ik heb veel nieuwe bands leren kennen, veel verrassingen , maar ook enkele mindere.
Wat mij op viel was dat de festivalwei altijd, maar dan ook altijd , proper lag en dat er veel aandacht werd geschonken aan het ecologische. En zonder er bij na te denken volg je dit gewoon, al was het maar je sigarettenpeuk in de bijhorende 'asbak te gooien'. Hier mogen velen een voorbeeld aan nemen.
Ook dacht ik eerst, o nee toch niet alleen vegan eten, maar dit was een sterke meevaller. Lekker eten van pizza tot wraps tot ijsjes , tot 'gyros'.
Aandachtspuntje is wel dat er een extra bar wordt voorzien, want je moest iedere keer naar de Marquee tent gaan maar dit was geen reden tot klagen.
Dank voor de mooie tijd en tot volgend jaar!
Organisatie: Ieperfest, Ieper
Nederlands 
Français 
